Burada bir ABD örneği getireyim.

Geçtiğimiz aya kadar ABD Senato seçimleri için en kısmen kolay görülen Maine eyaletinde Demokratlar, eski bir ABD ordusu deniz piyadesi, balıkçı, işçi ve çiftçi hakları savunucusu Graham Platner’i ön seçimde adaylaştırdılar. Plattner o kadar ilgi gördü ve güçlü geliyordu ki, neredeyse bütün Demokrat parti için örnek olabileceği konuşuluyordu. Sosyalist Bernie Sanders dedemiz bile dağ gibi arkasındaydı ki, ortaya bir dizi cinsel taciz skandalı dökülmeye başladı. “Bu adam yine de kazanır” demediler. “Solu ezmeye geliyorlar, bunlar hem İsrail’in işleri” filan bahanelerine kapılmadılar, Plattner’i geri çekilmeye mecbur ettiler. Çünkü bunun başka Demokratlara da mal edilebileceğini fark ettiler. Yerine biraz sıkıcı, siyaseten de merkeze yakın Troy Jackson’u aday göstermeye karar verdiler. Bu süreçe 600 delege oy kullandı ve Troy Jackson da bazı vaadlerinde sola doğru kaydı.

Maine’i yine de Demokratlar kazanabilir ama en azından seçim sürecinde oluşabilecek tartışma ortamını önden görüp enerji ve para kaybını şimdiden önlemiş oldular.

Gelelim Yeni için “Yenilik Tanımına”

Örgütlenme aşamasında yapılabilecek bazı ev ödevleri var.

· Mesela tamamen rastgele, mahalle delegeliği kotası oluşturmak. Tamamen lotarya ile (kura çekerek) tıpkı ABD’de jüri seçimi gibi, konuyla hiç alakası olmayan, siyasetle hiç ilgisi olmayan insanları partiye üye yapmadan en azından “watchdog” olarak sisteme dahil etmek. (Mahallenin manavını, mahallenin imamını, kasiyerini..)

· Liderlik pozisyonlarına gelecek kişiler için nasıl bağımsız denetim şirketleri varsa, parti için “bağımsız denetim” kurulları oluşturmak, bu isimleri gizli tutmak ve bilgiye ulaşmalarını sağlamak.

· Dedikoduya klikleşmeye mahal vermemek için Ekrem İmamoğlu’nun İBB profesyonelleri için yaptığı gibi bir Headhunter şirketinden hizmet almak.

Bunların hepsi bizim siyasetimize uygun olmayabilir, ama içlerinde taban demokrasisini güçlendirecek bazı adımlar çıkabilir. “Bize de sorun, bizi de dinleyin” diyen vatandaş, Yeni Parti’yi kurdurduysa, şimdi artık “gelin de bize akıl verin” deme sırası da Parti’dedir. Mahalle forumları, semt toplantıları “Civic Assembly” dediğimiz buluşmalar yeni bir siyaset alanı yaratacaktır.

Tekrar tekrar yazacağım: Belediye yöneticileri, Akademisyenler dahil Danışmanlar, il ve ilçe yönetimleri ilk iki dönem vekil olmayacaklarını, başka bir parti ile temasa geçmeyeceklerini Noter tasdikli bir kağıda imza atarak deklare etmeliler. Akdin bozulması halinde Partiden ihraç edileceklerini, Partinin kendilerinden maddi ve manevi tazminat talebinde bulunabileceğini kabul etmeliler. Bu neredeyse çok uluslu şirketlerde bile görünen bir “non-compliance” clause’udur ve çok olağanüstü durumlar dışında uygulanır.

(Bu fikri tartışmaya açıyorum, fazla despotik bulanlar olabilir, yazalım, öğrenelim, Abdülhamit’in hafiye teşkilatı gibi bir model önermiyorum ama Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın altında kendi partisi için böyle dedektiflik yapanlar var)

Kulis: Ak Parti konusunda çok iddialı sayılmam, kulağıma gelen bir küçük kulisi paylaşmak istedim. Yanıt gelirse de paylaşırım:

· Çevre ve Şehircilik Bakanı Murat Kurum’un önümüzdeki sene Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı’na getirileceği konuşuluyor. Bu atama olursa seçim yaklaşmış demektir.

Bu aralar Can Yayınlarından çıkan ve Atatürk’ün 1923’de İzmit’te gazetecilerle buluşmasında anlattıklarını derleyen “Devrim Devam Ediyor” kitabını okuyorum. O kadar heyecan verici ki, altını çizmekten köşesini kıvırmaktan, kitaba zarar vereceğim diye endişeliyim. Cumhuriyet’in kuruluş sürecini hilafet tartışmalarını, “arkandan geliriz” deyip gelmeyenleri öyle temiz ve net anlatıyor ki Mustafa Kemal, insan “helal olsun, milletini cam gibi görmüş iyisiyle kötüsüyle” diyebiliyor.

Geldiğimiz noktada Yeni Parti için heyecan verici bir başlangıç ve yorucu bir iki ay var. Ama bu arada geçtiğimiz gün Prof. Dr. Emre Erdoğan hoca ile yaptığımız yayın sonrası gündeme gelen “Bilimsel siyaset” meselesine ve Obama kampanyasına bakalım isterim.

Naçizane 2008 seçim kampanyasında bilfiil çalışmış, sokak örgütlenmesinin içinde yer almış ve sonrasında da gazeteciliğime geri dönmüş birisi olarak yirmi yıl öncenin teknolojisi ile neler yapılabildiğini kısacık kayda geçireyim istedim:

· Başka hiçbirşey olmadığı için o zaman sadece Facebook üzerinden organize olundu. Binlerce grup oluşmadı birkaç temel grup ve altında mahalle organizasyonları yer aldı.

· Her hafta mahalle gruplarının düzenli toplandığı bir gün ve saat vardı.

· Kapı kapı dolaşılacak sokaklar kampanya ekipleri (Dikkat parti değil! Bayağı kampanyacılar tarafından hazırlandı bu haritalar) tarafından haritalandı. Bölündü, isim listeleri çıkarıldı.

· Her gönüllü ekip en az iki kişi olacak şekilde listeleri paylaştı, ve her gruba en fazla 12 tane mesken/iş yeri verildi.

· “Haritanızda olmayan yere, akrabanız bile olsa gitmeyeceksiniz” diye tembihlendik.

· Her görüşme ve bilgi paylaşımı sonrası elimizdeki listeye (ilgili/meraklı/destekçi/sınırda/ kararsız/ikna edilemez) diye işaret koyduk.

· İkna edilemezlere iki kereden fazla gidilmeyecek, vakit ve para kaybedilmeyecek diye uyarıldık.

Bu anlattıklarım neredeyse bir pazarlama/ anket yönetimi gibi gelebilir ama kampanya tam da böyle yürüdü. Gelelim işin kaynak yaratma ve bağış toplama ayağına. O büyük bir merkezde ve gayet disiplinli şekilde yürüyordu. Onun da temelinde şu kısıtlamalar vardı:

· İlk kez bağış yapacaklardan 5 Dolardan fazla istenmeyecek. (1 Dolar tercih edilir)

· En az 3 kere 5 Dolar ödeyebilene gönderilecek e-mail’de 15 Dolar istenecek daha fazlası telaffuz edilmeyecek.

· Sık ve küçük bağış desteklenecek, teknoloji kullanılarak bu şeffaf olarak yapılacak, anında makbuz gönderilecek.

· Federal Seçim ofisinin aylık bildirimleri (kim ne kadar para topladı, basın reklamlarına ne kadar para verdi) düzenli olarak mail atılacak.

· SMS ile tacize sıfır tolerans, dolandırıcılığa geçit verilmeyecek.

· Bağış alınacaksa özel günler (TV yayınına çıkılan, önemli bir miting yapılan…) beklenecek.

Obama kampanyası o kadar başarılı oldu ki, benzer model hala Obama Presidential Center için de kullanılıyor. Bu denli büyük bir merkezin fonlanmasında da küçük bağışçılar lokomotif oldu ama elbette dev şirketler ve zengin ailelerden de katkı verenler var.

Bu metodları daha sonra Kamala Harris de kullandı ama pek başarılı olamadı. Şimdilerde Georgia Senatörü ve Gazeteci Jon Ossoff benzer bir oyun planı ile seçimlere hazırlanıyor ve belki de 2028 için nabız yokluyor.

Yeni Parti’yi inşa ederken önce temel taşları yerine koymak gerekecek. Mesela “Danışmanlar asla Milletvekili yapılmayacak” mesela “Mahallelerde rastgele temsilcilere alan açılacak” (Bu piyango usulu yerel yönetim meselesini önümüzdeki günlerde daha fazla yazacağım) .

Dünya siyaseti artık başka bir yöne gidiyor. Demokrasiyi savunabilmek için herkes bir araya gelmeli.

Türkiye, bu ziyaretten ilginç şekilde “önemli görevler” bekliyor gibi duruyor. Sanki ABD, Avrupa NATO’suna “Alın bunları Avrupa’ya” diyecek de Avrupa da “aman tabii hemen efendim” diyecekmiş gibi bir hava yaratılıyor. Gerçekçi değil. Türkiye’nin NATO’daki rolü belli ve bütün silah sanayii yükselişine karşın bu rolde radikal bir değişim ya da sınıf atlama beklememek lazım.

Trump’un eli iç siyasette çok sıkışmış durumda. Kasım ayındaki ara seçimlerde Kongre’nin bir kanadında çoğunluğu kaybedecek. Temsilciler Meclisi’nin yanı sıra Senato’da da Cumhuriyetçilerin çoğunluğu kaybedebilme ihtimali üzerinde duruluyor. Bu çok şaşırtıcı değil ama Türkiye ile ilişkilerin neredeyse tek kanal olan Büyükelçi Tom Barrack üzerinden yürüdüğü, kurumsal yapıların devreye hiç girmediği bir süreçte Türkiye’nin bütün yumurtaları tek sepette görünüyor.

Tom Barrack özellikle Lübnan ve Suriye konularında kuvvetli, Başkan’a direkt Whatsapp/Signal mesafesinde, portföy yöneticiliğinden geldiği için de Türkiye’nin çok ihtiyacı olan “para” meselesinde musluğu tutuyor. Blackrock yöneticisi Larry Fink ile eskiye dayanan dostlukları var ama Fink, ABD finans çevrelerinde daha önemsenen ve dikkatle izlenen bir isim. Öte yandan Tom Barrack’ın iş yapma kabiliyeti ve özellikle Dışişleri Bakanı Hakan Fidan ile olan fazla yakınlığı Washington çevrelerinde bile dikkatle izleniyor. Nisan ayında Washington’da konuştuğum eski arkadaşım ve şimdinin Brookings Enstitüsü Uzmanı Aslı Aydıntaşbaş, Tom Barrack’ın Türkiye’de çok tepki çeken açıklamalarının altında bir “kuşak” hikayesi ve Türkiye’nin ve Osmanlı’nın demokrasi ve medeniyet hikayesini eksik bilmek olduğunu düşünüyor.

Öneri: Yumurtaları Biraz Dağıtmak Lazım

Türkiye – ABD ilişkilerinde sorunlu kalemler olduğu muhakkak. KAAN Motoru konusunda büyük beklenti yaratıldı. Bunda Trump’un elinin güçlü olduğunu ve sonuç alabileceğini düşünebiliriz. Ama CAATSA yaptırımları, F-35 satışı gibi konular Kongre’den şu aşamada geçmekte zorlanabilir. Trump yönetimi bu adımları Kongre olmadan da atabilir elbette ama Kongre ile sonbaharda yapacağı önemli müzakereler, atamalar, kritik görev değişiklikleri gibi kalemler için bu tip pazarlıkları elinde tutmayı tercih edebilir. Meraklıları mesela West Wing ya da Madam Secretary gibi dizilerde, nasıl alakasız konuların Beyaz Saray ile dış politika pazarlıklarının içine dahil edildiğini görebilir.

Ankara uzun zamandır Washington’da çok içe kapanmış halde. Toplantı organize edilmiyor, think-tank ziyaretleri yapılmıyor, Kongre heyetleri davet edilmiyor, gelenler de sadece AK Partililerle görüştürülüyor. Türkiye’nin Washington’da temsili o kadar düştü ki, kimse merak bile etmiyor. Beştepe’deki kıymetli dostlar “Her yerde Yahudi Lobisi” var demesinler çünkü Nisan ayında gittiğimde gördüm. Onlar da ortada yoklar. Türkiye’nin anlatılması işi de sadece savunma sanayiine bırakılmayacak kadar önemli. Sanatıyla, bilimiyle, girişimciliğiyle, sporuyla, tarihi ve tarihçileri ile Türkiye, ABD’de daha kuvvetle var olmalıdır.

Zurnanın Zırt Deliği

Tabii şimdi önümüzde sıcak bir yaz var ve sonbaharda sadece ABD’de değil, İsrail’de de seçimler bekleniyor. Netenyahu’nun ABD-İran anlaşmasını torpilleyebileceği, çatışmanın yeniden başlayabileceği senaryoları ABD’de konuşulurken, Amerikan müesses nizamının artık buna müsaade etmeyeceği anlaşılıyor. Gazze ve İran gösterdi ki, İsrail – ABD ilişkileri artık ya başka bir mecraya akacak ya da resimdeki oyuncular değişecek. İkinci ihtimalin yüksekliğini de göz önünde bulundurarak Ankara’nın hem ABD’de hem de Tel Aviv’de yeni bir oyun kurmaya hazırlanması isabetli olacaktır.

Suriye’nin Körfez için yeni çıkış kapısı olacağı anlaşılıyor. Hürmüz Boğazı’nı by-pass edecek bütün girişimlerde Tartus Limanı ve Kıbrıs daha öne çıkıyor. Enerji hatları konusunda hayalci davranmamak, yıllar önce pazarlanan “Orta Asya’nın bütün gazı buradan geçecek” hikayesinin yeni versiyonu olan “Körfez’in bütün petrolü Mersin’den akacak” gazına da gelmemek lazım.

NATO Zirvesi şu haliyle bir silah fuarı ve mühimmat deneme sahası gibi algılanıyor. Ukrayna’nın kabiliyeti ve kendini savunma gücü Avrupa’da da, ABD’de de, hatta Körfez’de de daha büyük ilgi görüyor. Türkiye gerçekçi olmalı ve bölgesel pozisyonunu kuvvetlendirmek için önce ekonomisini sağlıklı ve tahmin edilebilir bir raya oturtmalıdır.

Özgür Özel geçen hafta Denizli, Burdur ziyaretinde

Yıktığı duvarın da adını koyalım: Güvensizlik. Hem kendine güvenmeyen, hem de yanındakine, omuz omuza yürüdüğü insana güvenmeyen bir ulus olduk. Bir gecede değil, Ergenekon Balyoz süreçleri bunun üzerine inşa edildi. Ülkenin en tartışılmayan kurumunu ideolojik bahanelerle şüpheye açık hale getirdiler. “Aman canım onlar da mutlaka bir şey yapmışlardır” diyerek bu ülkeyi kuran ve kurtaran yapıyı, altından ince ince dinamitlediler.

İtinayla Güven Böyle Yok Edilir

Balyoz ve Ergenekon mağduru askerlerimiz, komutanlarımız, aydınlarımız yıllarca sonra aklandı ama ne gam. Amaç hasıl olmuş, Türkiye’nin en güvendiği kurum bile “güvenilmez”, artık devleti ya da milleti “kurtaramaz” damgası yemişti bir kere.

Ardından 15 Temmuz geldi. Bu ülkede yıllarca omuz omuza terör örgütüne karşı mücadele etmiş askerleri, komutanları derin bir sis bulutu altında kimin ne olduğunu, ne yaptığını, neyi kimin organize ettiğini anlamaya çalıştı o karanlık gecede. Bir saat içinde Askeri okul öğrencileri güvendikleri komutanları tarafından ateşin içine yollandı. Birbirlerine silah sıktılar. Bu milletin bazı fertleri hiç tanımadıkları 19 yaşındaki askeri okul öğrencilerinin boğazını kesti (Kimse yalanlamasın, bende resmi var). “O zaman öldürmesek onlar bizi 10 sene sonra öldürürlerdi” dediler.

Baba oğluna, asker komutanına, komşu komşuya, devlet vatandaşına güvenmeyi bıraktı. Artık herkes ama herkes, çıkarını düşünen, cebine bakan, ikbali için en yakınındakini bile satan şeytani bir ruh haline girdi. İnsanlar bir birinin malına, mevkiine, yıllarca emekle inşa edilmiş itibarına hatta eşine göz dikti. Anadolu irfanı derken bunları unutmayın. Bunlar oldu bu ülkede. Onun için Palu Ailesi, Narin Güran cinayetini dizi gibi izliyor herkes. Çünkü fitne ve güvensizlik bir kere girdi mi bir haneye, oradan bütün her yere yayılır.

Özel Mükemmel Değil Ama Bir şeyi Tam Yapıyor

İşte bunca puslu ve koyu ve yapışkan bir güvensizlik, kalleşlik ortamı içinde Özgür Özel, cezaevine giren onlarca İBB çalışanını bir gün bile ateşe atmadı. Bir gün bile odağından kopmadı. Bir an bile kafada soru işareti yaratmadı. Bir kere ima bile etmedi. Bu da ondaki Alman disiplini, eczacı bilgisinden olsa gerek. Kılıçdaroğlu’nda olmayan budur. Hiçbir zaman güven vermemiştir, vermeyecektir. Bunu da en iyi AKP tabanı bilir.

İşte bunun için Pazar yerinde elleri nasır tutmuş babalar, filesi boş anneler gözleri dolu dolu onu kucaklıyor. Kafalarında soru işareti olsa bile “bu çocuk vefalı çıktı. Bu çocuğa güveniyoruz“ diyorlar. Devletin milyonlarını emanet ettiği güya “temiz” bürokratına değil, yağmur altında ıslanan ama pes etmeyen, TOMA tepesine çıkan ama polisine hakaret etmeyen adama güvenmeyi istiyorlar. Çünkü yaşlısına, çocuğuna, hastasına, şifa reçetesi yazmayı bilen bir insan, güven vermiştir zaten.

Kendini linç edenlere “neden yaptın” diye bile sormayan, “devlet aklı” denen saçmalıkla milleti kandırmaya çalışanı değil, “Turbunan şalgamınan devlet yönetilmez” diyebileni, traktör direksiyonunda bir an bile yabancılık çekmeyeni önemsiyorlar. Herşey mükemmel işlemiyor olabilir. Sosyal medya hızıyla siyaset yapmıyor olabilir. Bu iyidir. Ve Anadolu’da bu daha iyi anlaşılıyor.

Şimdi “Hala parti kurmadı, hadi artık” diyenler biraz daha sabretsinler. Gazi Mustafa Kemal, Büyük Taarruz için bir sene hazırlandı. Askerinin ayağında çorabı bile olmayan bir millete ordu donattı.

Güven böyle bir şeydir. Hiç beklemediğin yerde yükselir. Sonra da önüne katar süpürür.

The government’s highly controversial Minister of Justice behaves as if he is the Attorney General of the United States, attempting to run roughshod over any domain he pleases. Setting aside his actions so far, he is less reminiscent of a genuine Attorney General and more like J. Edgar Hoover—a comparison that extends quite strikingly to his very typology.

Just like Hoover, Erdoğan’s Justice Minister, Akın Gürlek, allegedly has politicians and the business world wiretapped. By deploying tactics such as secret witnesses and taking family members hostage, he relies on evidence-free indictments to keep politicians locked up. Chief among them is Istanbul Mayor Ekrem İmamoğlu—a remarkably young leader poised to leave his mark on the next twenty years of politics.

Police stormed CHP’s Current Leader Ozgur Ozel’s office last Saturday

It is also easy to spot Akın Gürlek’s fingerprints, rather than those of the old guard, in the actions taken against Özgür Özel, the current chairman of the Republican People’s Party (CHP)—the party founded by Atatürk himself. For the CHP and Özgür Özel—born on the battlefields of the War of Independence, and just as prepared to punish betrayal as they are to forge alliances—the road ahead may be arduous, but the masses rallying behind them grow larger by the day. As the economic depression ravages an ever-increasing segment of the population, Özel and his team are increasingly becoming the only viable alternative.

The ‘Lame Duck’ Mirage

The real predicament here lies with President Erdoğan. He weaponizes the CHP as “media fodder” to mask highly polarizing agendas, such as granting amnesty to members of terrorist organizations within the context of the Kurdish issue. Yet, at the same time, he is expending an immense amount of effort just to secure another meeting with Donald Trump—a figure treated as a “lame duck” even within the US political circles.

Outside of Israel, Trump has few admirers. Even in the traditional coffeehouses of Central Anatolia, the US President is branded as “Netanyahu’s puppet.” Yet, Erdoğan appears ready to make almost any concession just to get one more photo-op alongside him. For years, Erdoğan positioned himself as pro-Russia and pro-Putin due to the S-400 missile crisis; now, he is repositioning himself as pro-Trump with technically no gain.

If Putin and Trump ultimately serve the exact same agenda, why are we—the increasingly impoverished Turkish public—being distracted with the lie that a “grand game of diplomatic chess” is being played?

A Political Sideshow?

Is Erdoğan truly doing this for Turkey? Or is it for his son-in-law, whose successful drones have now become too expensive even for the Saudis to buy? Is the refusal to cut off trade with Israel, while simultaneously orchestrating Palestine rallies for his son Bilal Erdoğan at every opportunity, merely an attempt to stroke the pride of the impoverished Turkish populace? Or are we simply being distracted by a classic “look at the acrobat” smoke-and-mirrors act?

Meanwhile, the US Ambassador to Ankara, Tom Barrack, openly favors Hakan Fidan the Foreign Minister and former Intel Chief, who is courting supporters in the US, while aggressively lobbying for the AK Party leadership through tours of European and Asian capitals. As Fidan’s inner circle plunges into a war of money and propaganda through film and television drama productions and arms deals in Africa, why is Erdoğan striving so desperately for just one more handshake with Trump?

Could it be that the circle is closing in faster than we think?

Kemal Kılıçdaroğlu holds the dubious distinction of leading the Republican People’s Party through Turkey’s darkest decade without achieving a single political victory. Driven by 50-year-old bureaucratic reflexes, he became a figure who “did whatever the state demanded” but never once challenged the established order.

Ekrem İmamoğlu - The Mayor Of Istanbul is in jail for more than a year

The reasons behind Kılıçdaroğlu’s animosity toward İmamoğlu are multi-layered, but I will unpack a few that I personally witnessed. During his first term as Istanbul Mayor, İmamoğlu completely ignored the “patronage lists” sent by CHP headquarters. Instead of relying on political handouts, he retained competent existing personnel from the AK Party era and partnered with a top-tier international headhunting firm to select his executive management team from strong, internationally successful figures in the private sector.

He kept his standards high, refusing to get bogged down in petty, small-scale contracting projects. Instead, he transformed the destiny of entire areas, such as the Golden Horn (Haliç) and the Fener-Balat coastline. He didn’t write off Ümraniye as a religious sect stronghold; instead, he delivered such intensive public services that he narrowly lost the district by only a few hundred votes in the last election, transforming it into a vibrant living space for white-collar professionals.

Throughout this entire process, he proved to be a highly astute politician. Knowing he was constantly under a microscope and being tracked at every step, both he and his team were far too intelligent to engage in any alleged financial improprieties.

İmamoğlu is currently facing imprisonment precisely because he showed the new generation “what is possible.” Conversely, Kılıçdaroğlu is being propped back into the CHP leadership seat by the Erdoğan-controlled judiciary because he embodies “what can never win.” The establishment wants an opposition that obeys the directive: “We have deemed this appropriate for you, and you shall not dare to ask for more.”

İmamoğlu has won not one but three Mayoral Elections against Erdogan

However, both the CHP and the younger generation of voters have broken out of their shells. They are merely counting down the days. Mr. Kılıçdaroğlu is a man who had the sheer audacity to suggest in public—and even in front of journalists—that his own party should be shut down. Locking the gates to Atatürk’s party or putting it into a vegetative state is far beyond Mr. Kılıçdaroğlu’s capabilities.

Kemal Kılıçdaroğlu would be remembered as a hero, if he steps away from Erdoğan’s obsessive, destructive policies towards Ataturk’s legacy and his revolutions. Mr. Kılıçdaroğlu should do the right thing as soon as possible.

· Devletin içinde bir kanadın 1980’den bu yana Atatürk’ün ve kurucu iradenin partisini baraj altına itmek, think-tank’e dönüştürmek gibi bir niyeti vardı, hala var.

· “Bu parti kapatılmalı, düşünce kuruluşu olmalı” cümlesini ben şahsen Sayın Kemal Kılıçdaroğlu’nun kendisinden kulaklarımla duydum. Kendisi devletin 50 yıllık bürokratı olarak bunu mutlaka bir yerden duyarak söylemiştir.

· Ekranlarda Mutlak Butlan savunuculuğu yapan iki karakterin bir zamanlar Sayın Kılıçdaroğlu aleyhinde söylediklerini yazmaya benim gazetecilik ahlakım ve nezaketim müsaade etmez.

· Ama mesela TGRT ekranlarında gezen bir kişi “Kılıçdaroğlu, Demirel’in bürokratı, Abdullah Gül’ün arkadaşıdır. Tek isteği onun Cumhurbaşkanı olmasıydı. Maliye bürokratıdır, devlet ne emir verirse onu yapar” dedi ve buna en az iki şahit gösterebilirim.

· CHP’yi klasik sağcı partiler gibi değerlendiren ve “Refah kapandı Ak Parti kuruldu, Adalet Partisi kapandı, DYP kuruldu, onlar da kuruversinler yeni parti” diyerek CHP’nin kuruluş kodlarını ve İttihatçı geleneğine kısmen uzak, siyaseti “esnaf partisi” ya da “süpermarket” perspektifinden görenler olabilir.

· Onlara göre seçmen tüketicidir, bugün bu partiye, yarın oradan ayrılanların açtığı dükkana da kayıtsız şartsız indirim varsa gider. Ama Türk siyaseti ve seçmeni “süpermarket” fikri ile bağını uzun zaman önce kopardı. Nitekim ne ANAP ne DYP artık ortada yoklar. Şimdiki hedef 1980 darbesinden sonra binbir emekle yeniden kurulan, arşivi bile SEKA’da yaktırılan CHP’yi de aynı şekle sokmak, kapatmamak ama ölmeye mahkum etmektir.

· Hepsini zan altında bırakmak istemem ama Kılıçdaroğlu ve çevresindekilerin çoğunluğu iktidara gelmek ve devlet yönetmekten çok korkmaktadır. Parti yönetmek devlet yönetmekten çok daha kolaydır ve yeterlidir onlara göre. Mevcut CHP yönetimi mükemmel değildir, ama kampanya tabiri ile “tight-ship” sıkı bir gemidedirler. Her kafadan farklı ses çıkmamakta, birinin dediğini ertesi gün başkası yalanlamamaktadır. Genel başkanın bir sabah söylediği, akşam programlarında kurmayları tarafından taca çıkmamaktadır ve bu çok çok önemli bir şeydir.

· Sayın Kemal Kılıçdaroğlu’nun bir iktidar ya da seçim planı yoktur. Olmamıştır, olmayacaktır. Aile sigortası dışında tek bir projesi bile kayda geçmemiştir. Partiye geldiği ilk günden itibaren “Ya kazanırsak? Nasıl yöneteceğiz?” endişesi ile yönetmiştir. Temiz ve namuslu bir bürokrat olabilir iktidar olmaktan çok çekinmektedir. Devlet artık kriminal bir yapı bile olsa, onun sadık ve güvenilir memuru olmayı tercih etmektedir.

Özgür Özel CHP Genel Başkanı olarak verdiği bütün sınavlarda güçlendi.

· Konuyu fazla dağıtmadan toparlayalım. Selefi sağcı ve siyasi İslamcı/tarikatçı derin bürokrasi ve yargının tek gerçek hedefi Atatürk’ün kurucusu olduğu (ama tek kurucusu olmadığı) bu partiyi tarihin tozlu sayfaları içine yollamak, ondan bir “düşünce kulübü” yaratmak ya da tıpkı DSP’nin Bülent Ecevit’ten sonra yüzde bire inmesi gibi partiyi yüzde bire indirecek, tercihen 70’nin üzerinde, on yıl yerinden kalkmadan Hazine yardımı ile bitkisel hayatta tutacak birine teslim etmektir.

· Bu planın dış destekli olmadığını düşünmek saflıktan öte enayiliktir. İngiliz düşünce kuruluşları ve istihbaratı bu işin çok detayında mevcuttur.

· Kürt siyaseti ve Öcalan da bu planın parçasıdır. Anayasa değişikliği bu meselenin kalbinde yer almaktadır.

· Amaç ümmetçi, neo-Osmanlıcı bir devlet inşasıdır. Farklı hukuk sistemlerini, dil ve eğitim sistemlerini hatta askeri sistemleri kurmaktır. Baascılık ile Malezya modeli arasındaki bu yapı ülkeyi parçalamayı çok kolaylaştıracaktır.

· Yazık ki, Sayın Kılıçdaroğlu ve çevresi mevcut iktidara günlük çıkarları ve geçmiş hataları nedeniyle rehindirler.

Türk siyaseti bu deli gömleğini nasıl yırtıp atacağına bir iki güne kadar karar verecek ama bu arada Türk halkı tahmin edilmeyecek şekilde fakirleşecektir. “Piyasalar tatile gider, millet dokuz güne bunu unutur” diye düşünenlere İmamoğlu davası için de aynı şeyleri düşündüklerini hatırlatalım. “Bunlar iki aya birbirlerine düşerler” diyenler de İmamoğlu ve Özel güçbirliğine hala inanamıyor.

Kurt bu kışı da geçirdi ama geçirdiği son üç kışı unutmadı. Bundan sonra hiç unutmaz.

Photo: The final rally before his arrest, Ekrem İmamoğlu in İzmir, 8 March 2025

A Judiciary in Question

The judicial pressure began in March 2025 with the detention and subsequent arrest of İmamoğlu, followed by the arrests of mayors from nine of Istanbul’s most high-potential and high-income districts. This legal maneuver has effectively paralyzed the administration.

Yet, the case is beginning to unravel from within. The indictments against İmamoğlu are crumbling as witnesses claim they gave statements under duress, others retract their accusations, and secret witnesses simply vanish. Furthermore, the sudden and dramatic increase in the wealth of the Istanbul Chief Public Prosecutor who launched the case has stripped away any pretense of legality, turning the trial into a transparent political vendetta.

Photo: ANKA News Agency, CHP Rally in Nevsehir, April 11, 2026

The Resilience of Özgür Özel

CHP Chairman Özgür Özel, İmamoğlu’s political ally, has displayed a level of grit and loyalty perhaps unexpected of a leader from the traditional state-founding party. Ignoring the lures of Ankara’s backroom politics, Özel has traveled to over 100 cities and towns to explain exactly why İmamoğlu is being held.

The scale of the case is staggering:

● Mass Arrests: There are over 400 detainees, many of whom have never met.

● Controversial Evidence: The prosecution used cell phone tower records to claim “joint crime” suspicion, leading to hundreds of arrests without prior statements being taken.
● “Enemy Law”: International legal circles, including the EU, have noted that the tactics used resemble “enemy law,” typically reserved for states of war or occupation.

The Wealth Dossier

The turning point came when Özel released a “wealth dossier” he had been holding for months. He presented evidence that the former Chief Prosecutor—now promoted to Minister of Justice—acquired a yacht in Luxembourg and multi-million dollar real estate properties. The evidence suggests that monthly installments for these properties, costing tens of thousands of dollars, were being paid on a Turkish civil servant’s salary, which was a bit “interesting” to say the least.

The Making of a Legend

The trial is being held in the Silivri complex, 90 minutes outside Istanbul, where access is strictly limited to independent and opposition journalists. While pro-government media ignores the proceedings in an attempt to detach the public from İmamoğlu, the strategy may be backfiring.

İmamoğlu is transforming into a legend, drawing parallels to the early political rise of Erdoğan himself:

● Conservative Support: Devout families are publicly sharing that they pray for him during Hajj and Umrah.

● Youth Engagement: Young people continue to spray his name on walls across the country.

● Digital Persistence: Although the government tries to erase his image from the internet and physical spaces, his likeness is shared hundreds of thousands of times across digital media. He even makes statements blasting against Benjamin Netenyahu from his jail cell.

Photo: The final rally before his arrest, Ekrem İmamoğlu in İzmir, 8 March 2025

The Reckoning Ahead

For the Erdoğan government, the “İmamoğlu Case” has become a liability—a trial already lost in the court of public opinion. There may be internal hopes to simply “act as if it never happened,” much like a diplomatic pivot.

However, the reality on the ground—skyrocketing inflation, market prices, and a collapse in public trust—suggests that voters are quietly waiting for election day. While opinion polls may not yet reflect the full extent of this shift, ordinary citizens are no longer interested in the “foreign policy / defense industry success stories” of the current government.

This all resembles the 2001 Elections when the voters kept their cards close to the chest and then created a landslide.

More to come on this.

Thanks for reading.

The claim is that capital is supposedly desperate to flee Dubai and the Emirates (and let’s throw Qatar into that mix) and find a new home. The sentiment among some is that they must come to us—that they have no other choice.

However, those clinging to this argument are ignoring several hard truths:

• Systemic Stability: The Gulf did not build its system overnight, and it is far too robust to collapse in a day.

• The Expat Cycle: Even if a group of expats were to leave, there are a hundred others ready and waiting to take their place.

• Industrial Decay: Turkey once possessed industrial facilities of the same caliber as the Gulf—aluminum, petrochemistry, refining, fertilizer, and pharmaceuticals. We sold them all.

• Mismanaged Assets: In many cases, we simply shut these industries down to build residences, villas, or partisan cooperatives on their land.

It takes a certain lack of backbone—or perhaps the security of having found a “stronger” shoulder to lean on—to suddenly wish for the downfall of the very Gulf nations and Emirates we were begging for swap lines six times a year just twelve months ago.

The Reality of Capital Flight

I have never been to Dubai, and my only experience in Qatar was moderating a panel a decade ago. While they may not be bastions of democracy or absolute fairness, it is clear they have solved specific structural problems to move forward.

Meanwhile, our situation remains precarious:

• Banking Pressures: Our banking system is still among the strongest in the region, but it is currently under fire due to the weight of consumer credit cards and a lack of lending to industrialists.

• Talent and Infrastructure: We face a shortage of engineers and doctors, and we lack basic social worker or childcare systems.

• Safety Concerns: There is a tangible risk of being caught in gang crossfire in public spaces like İstinye Park or Vadi Istanbul. Even in luxury residences, people are shooting each other over parking spots. The living sentiment is not friendly to anyone new (and old for that matter).

• Rule of Law: In a country where municipalities can be seized overnight, mayors jailed without proper indictments and companies confiscated by a prosecutor’s order, why would foreign capital arrive? Just to take their money and run a week later?

Photo: Ihlas News Agency

Let’s be even more direct: We offered BYD an entire district—effectively Manisa itself—and even they didn’t truly “come” to us. If they won’t, why would Gulf capital (which is really just capital managed in London, Singapore, or New York) choose us?

Turkey does have a chance. And I will follow up on this matter this week. Please let me know your ideas.

Öte yandan İBB Davası’nda savcının tahliye taleplerinin üzerine Hakim’in de bazı tahliyeler verebileceği belirtiliyor.

Stay Connected

Platforms like Substack are incredibly valuable, and YouTube is a powerful tool, but remaining fragmented helps no one. Build core communities; don’t let everyone rush toward the same goal at once. Use your energy wisely. Even animals under threat share responsibilities when facing predators. The other side will have people who seem close to you—be ready for deception. Traps will be set, so stay alert. Attractive positions and favors will be offered—be prepared and refuse them.

Protect Your Courts

Another area of concern is the judiciary. My humble advice to American friends: Some judicial institutions in the US are still filled through elections. Scrutinize candidates for these positions rigorously; even the slightest personal issue should disqualify them, no matter how qualified they are. This doesn’t diminish their human or legal value—it just means waiting for the right time. You might say, “This goes against our values; we can’t compromise.” I understand. But the situation doesn’t allow for such flexibility. You’ll be facing an almost robotic formation that sees any tolerance as a weakness and lacks human empathy. You can maintain your humanistic approach, but don’t let it become a weapon for the other side. Courts will be politicized, judges will be blackmailed, and donors’ preferred candidates will be appointed to Federal Courts. Be ready and build a strong line of resistance.

Don’t let money creep in

Finally, let me touch on the issue of the demolished East Wing. Don’t see this as merely symbolic. A structure that destroys its own history for money may one day imprison its own soldiers or dissolve its Congress with money from its enemies. For these groups, buying elections might not be enough. “Destruction for money” sets a precedent, especially in small localities and communities. Those who say, “We’ll pay whatever it takes,” may try to bring back slavery or advocate for segregation in restaurants and schools. Sounds crazy, yes but, these ideas may gain acceptance. Don’t allow it. Evil seeps in through cracks and can shatter even the strongest rocks.

Don’t let it happen.

Now is the time to stand together, stay vigilant, and protect the foundations of democracy. Build strong communities, support independent voices, and hold your institutions accountable. Every action counts—let’s ensure that cracks in our systems become opportunities for repair, not entry points for decay. Speak up, get involved, and be the force that keeps democracy resilient.

Just ten years ago, Ataşehir and Ümraniye—two of Istanbul’s largest districts—were like two different worlds. Ataşehir was a new district inhabited mainly by white-collar, secular, middle-class residents, while Ümraniye was a district that had long been a stronghold for conservative voters and the ruling party, with plenty of public land ripe for development and exploitation.

Because Erdoğan’s AK Party could never win Ataşehir in any election, they reportedly tried to merge it into Ümraniye’s boundaries overnight through a gerrymandering strategy.

(Photo: Anadolu Agency)

But to make this seem legitimate and palatable, a clever plan was required. A large section of Ümraniye was suddenly declared the “International Finance Center.” Skyscrapers and office towers were built over years for major public banks, including the Central Bank. Staff from Ankara and other parts of Istanbul were all but forced to relocate to this district, almost under job loss threats. Rents skyrocketed, families struggled to find schools for their children, and traffic became unbearable.

The sole aim was to swiftly gerrymander Ataşehir into Ümraniye, absorb the tax revenues of this educated middle-class voter base, and increase Istanbul’s rent income through contractors and corrupt subcontractors.

But this backfired: While Ataşehir remained with the opposition in local elections, Ümraniye, once considered a “vote depot” by AK Party and Erdoğan, began to resemble a middle-class lifestyle and, by a margin of just a few thousand votes, was nearly won by the opposition led by İmamoğlu after 30 years. Not only did gerrymandering attempts fail, but they also made voters more vigilant. Now, whenever there is talk of rezoning, new construction, or redrawing boundaries, everyone is watching like a hawk.

Advice to Democrats in the U.S.: Never back down, but never underestimate the voters.

Istanbul Mayor, Ekrem Imamoğlu had welcomed the new class of university students to the Istanbul Municipality University Dorms (Yurt) this fall.

As Turkey embarks on an extended nine-day Eid Al-Fitr holiday, declared by President Erdogan, approximately 300 university students find themselves imprisoned, their only offense being participation in the pro-Imamoglu demonstrations.

This turn of events, while unexpected, felt almost inevitable. When Istanbul Mayor Ekrem Imamoğlu, alongside 100 colleagues and business associates, was arrested, the nation's organized political opposition sank into despair, nearly succumbing to their fate. Yet, 200 students from the historic Istanbul University—Imamoglu's alma mater—rose to the occasion, gathering to protest and march through the streets of Vezneciler and Fatih.

As Imamoğlu was arrested, this is how a couple of hundred Istanbul University students sparked the flame of protests in Vezneciler

Nestled in the heart of Istanbul's historic district, the University carries a legacy that dates back to Fatih Sultan Mehmet the Conqueror. Unlike many modern universities with isolated campuses, Istanbul University's faculties are interwoven with the urban landscape, making it a historic epicenter for student activism. From protests against the British and French occupation in 1918, to the clashes of the 1970s, and the resistance to the headscarf ban in 1998, the University has always been a voice of dissent.

The protests began modestly, with a couple of hundred students rallying against the annulment of Imamoglu’s diploma by Istanbul University. For these young people, this wasn’t just a matter of democracy—it was deeply personal. If Erdogan could invalidate a university diploma at will, what was the point of pursuing education at all? With chants, cheers, and sharp critiques of Erdogan's own contested academic credentials, they pushed past police barricades, eventually marching to Sarachane, the location of the Municipality Headquarters. In doing so, they sparked a movement that swept through Turkey, drawing millions to Sarachane and later to Maltepe and inspiring other universities to join the cause.

Imamoglu has become the face of these protests, yet for many university and high school students, he represents more. As the first official to deliver vital aid to earthquake victims two years ago, and a pioneer in creating communal spaces, libraries, art galleries, and college dormitories, Imamoglu has earned their admiration. His wife, Dilek Imamoglu, furthers this commitment with a girls’ empowerment initiative under the Istanbul Foundation, aptly named “Elevate Your Dreams.”

Dilek Imamoğlu, the wife of Ekrem Imamoğlu, Mayor of Istanbul, who has been jailed last week. Ms. Imamoglu, heads the “Elevate Your Dreams” project for young university students in Istanbul

Enough Talking, Show Us a Roadmap

A week has passed since the protests began, and hundreds of students remain imprisoned on unfounded charges. Many have endured brutal beatings and even torture. Their friends now look to organized political parties to take a stand.

There are logistical hurdles to address. If the opposition bloc remains united and resolute, the students could be freed immediately after the Eid holiday. However, the major opposition parties—CHP, IYI, and Zafer—must present a concrete roadmap. Currently, CHP leader Özgür Özel is busy making public statements, challenging pro-Erdogan media, calling for commercial boycotts, and striving to sustain the street movement throughout the summer. Yet, a more inclusive and strategic plan is essential. Tragically, Necati Özkan, the mastermind behind İmamoğlu’s three victorious campaigns, has also been arrested without any substantial charges.

To maintain momentum, a coordinated effort is crucial. CHP’s plan to take the campaign to heartland Anatolia with petitions, organized street protests, and major business strikes is promising but insufficient. First and foremost, the students must be freed. As veteran pollster Bekir Ağırdır noted in an Oksijen podcast, “CHP must open its doors to the youth, allowing them to engage in politics under the party’s protection, even if they choose not to become members.”

The sentiment among the protesting youth is clear. They are defending their “Founding Fathers,” including the Young Turks movement of the 1900s, the Republic’s founder Mustafa Kemal Atatürk, and the state’s identity as a Republic. They are not opposed to Kurdish identity, culture, or rights but strongly reject the Arabization and Islamization of Turkey. They also denounce Erdogan’s overt and almost celebratory invitation to PKK leader Öcalan for a peace process.

Students Are Fighting for Their Future

These students want opposition parties to recognize their daily struggles. Many of the jailed students rely on part-time jobs to survive, often managing only one or two proper meals a day. Their future appears so uncertain that they are willing to sacrifice an academic semester just to have their voices heard.

Without sustained, long-term support for these students and their families, they fear being forgotten in the churn of political headlines and leadership battles.

Turkey will emerge victorious from this struggle, but first, politics must win the hearts and minds of the youth and prove that it can deliver tangible results.

Since the onset of Turkey's economic crisis, the prices of groceries have soared, surpassing even the average inflation rate. For millions of Istanbul residents earning below the minimum wage, this has led to widespread hunger—hunger keenly felt by the youth, and by retirees barely managing to cover their rent. Once common staples like cheese and meat have become luxuries. For families, even a simple cheese sandwich, a carton of milk, or a piece of fruit is now out of reach.

In response to this growing crisis, Mayor Ekrem İmamoğlu introduced an innovative yet controversial initiative: “Town Bistros.” (Kent Lokantalari) These establishments, reminiscent of small college dormitory cafeterias with fixed daily menus, initially faced criticism. Detractors argued that such bistros were a “misallocation of municipal funds” and accused them of “interfering with the free market” while undermining struggling small restaurant businesses.

Despite the skepticism, three years into Turkey’s deep economic recession, “Town Bistros” have expanded to 17 locations in Istanbul's less affluent neighborhoods, serving four dishes for just **one dollar**—a price equivalent to 40 Turkish Lira today.

During Ramadan, these bistros also serve *iftar* meals to break the day's fast. This week's menu included Sultan Soup (made with chicken broth and meat), chickpeas with lamb, white rice, pickles, bread, and water—all for the same price: one dollar.

The popularity of Town Bistros has soared among university students, local workers, retirees, and low-income residents. Such has been their impact that even President Erdoğan’s stronghold, Gaziantep Municipality, has adopted a similar 'low priced-soup kitchen' approach to aid its own disadvantaged citizens.

The economic challenges for individuals have only been exacerbated under Mehmet Şimşek's current financial model, which saw the USD/TRY exchange rate climb from 13 TL to 39 TL in just three years. As living costs skyrocketed alongside this drastic exchange rate increase, wages remained stagnant, adding further pressure on households.

Mayor İmamoğlu’s Town Bistros have undeniably struck a chord with Istanbul’s poor and working-class communities. Whether in the historical neighborhoods of Üsküdar and Çapa or in emerging working-class suburbs like Sultangazi, hundreds of people line up each evening outside these bistros—seeking not just a hot meal but also a small respite from the weight of poverty.

Prepared by an all-women team and served with warm smiles, these meals symbolize hope and solidarity. And they cost only one dollar.

For more in Turkish: https://tesislerimiz.ibb.istanbul/kent-lokantasi/