Rond dit schrijven, ruim een jaar later, proef ik onder Ajacieden een steeds negatiever sentiment. Op AjaxPro en op X zie ik meer en meer supporters die Bouwman het liefst zouden vervangen door de zoveelste nietszeggende passant.

Is Bouwman naar mijn mening dan inderdaad al zover dat hij “de nieuwe Van Dijk” is, zoals onze trainer hem een mooi toekomstbeeld schetste? Nee, daarvoor heeft hij nog een lange weg te gaan. Uiteraard zie ook ik dat Bouwman nog te veel stevige fouten begaat. Precies het type fouten die vaak snel afnemen wanneer de wedstrijdervaring toeneemt. En dat neem ik Ajax kwalijk.

Vorig seizoen hebben we tegen wil en dank gekeken naar drie trainers die bekend zouden staan om hun goede connectie met de jeugd. Toch kwam Bouwman onder deze drie “oefenmeesters” niet verder dan 553 minuten Eredivisie. Ter vergelijking, dit seizoen speelde hij in alleen al de voorrondes van de Conference League evenveel minuten. In plaats van dat Bouwman in het voorbije (afgrijselijke) seizoen de kans heeft gekregen om van zijn fouten te leren, moest de Ajacied het week in week uit doen met passanten Sutalo en Itakura die hun astronomische bedragen van geen kant wisten waar te maken. Hoeveel wedstrijden zagen we een gebrek aan gogme, Amsterdamse bluf en groeipotentieel? En waren we met meer minuten voor Bouwman op die plek echt nóg lager geëindigd?

Wat mij betreft zijn hier twee lessen te leren. Allereerst voor Ajax. Stap af van het misverstand dat een dure speler die niet levert op de bank zetten voor een jeugdspeler gelijk zou staan aan “kapitaalvernietiging”. Bij Ajax vernietigen we geen kapitaal, we bouwen het op. Van Hato tot De Ligt, van Timer tot Godts. Het grote geld komt bijna zonder uitzondering van spelers die hun fouten hebben mogen maken en daarna zijn uitgegroeid tot grote spelers, niet van dure passanten van buitenaf. Die passanten zijn er om onze jeugdspelers beter te maken, niet andersom.

En dan de misschien nog wel belangrijkere les voor ons Ajacieden. Natuurlijk ergeren we ons soms aan Ajax, de afgelopen jaren vaker dan ik kan bijhouden. Richt die ergernis aan de “volwassen” mannen, een Berghuis die verzaakt, een Sutalo die zeldzaam weinig heeft geleverd. Wees als je wilt zelfs kritisch op onze jonge jongens, maar blijf ze uiteindelijk steunen door dik en dun. Wens niet na iedere fout een nieuwe passant op de plek van de jeugdspeler.

Jonge jongens de kans geven is Ajax. Ze soms op hun bek laten gaan is Ajax. Ze omringen met spelers om van te leren (Blind, Ter Stegen) is Ajax. Genieten van een stevige dosis Amsterdamse bluf bij een jongen van 19 is Ajax. Aaron Bouwman is Ajax!

Tom

Dat is ook precies wat me aan hem opvalt. In interviews, op het veld en richting supporters komt hij heel kalm over. Professioneel ook. Hij weet waarvoor hij hier is, weet wat er van hem gevraagd wordt en maakt nergens meer van dan nodig is. Geen groot verhaal over Ajax als droomclub, geen overdreven emotie omdat supporters zijn naam zingen. Hij doet zijn werk. En juist dat vind ik prettig. Alsof hij al lang genoeg meedraait om te weten dat je bij een nieuwe club eerst gewoon goed moet voetballen.

Wij supporters hebben dat geduld zelf natuurlijk helemaal niet. Zodra Ajax stroef speelt, begint het geroep. Waar blijft Tolu? Wanneer komt hij erin? Waarom staat hij niet gewoon in de basis? Hij heeft in de eerste wedstrijden al genoeg gedaan om geliefd te raken en de fanbase heeft hem razendsnel naar zich toegetrokken. Er zit iets heel simpels in hem waar we de laatste jaren blijkbaar behoefte aan hadden. Je weet wat je krijgt. Een spits die aanwezig is, werkt, duels aangaat en het liefst gewoon in de buurt van het doel staat.

Wat ik mooi vind, is dat hij zelf nog niet meegaat in die verliefdheid. Hij heeft genoeg clubs gezien om te weten hoe snel voetbal kan draaien. Vandaag zing je zijn naam, over een maand kan dezelfde tribune staan zuchten als hij drie kansen mist. Dat zal hij ook wel weten. Die afstand voelt daarom niet koel, eerder volwassen. Hij hoeft nog niet meteen van Ajax te houden omdat Ajax hem nu leuk vindt.

Maar ik ben wel benieuwd hoe lang dat zo blijft. Wat gebeurt er als hij straks een belangrijke goal maakt in een volle Arena? Als hij een wedstrijd beslist die eigenlijk nergens meer heen leek te gaan? Of als hij in een Klassieker scoort en ineens merkt dat zo’n stadion op een heel andere manier naar je kijkt. Dat soort momenten doen iets met spelers, ook met jongens die al genoeg van de voetbalwereld hebben gezien.

Wij zijn in ieder geval al een heel eind. Tolu staat voorlopig nog aan het begin en doet vooral waarvoor hij gekomen is. Prima. Laat hem maar rustig kijken wat hij van ons vindt.

Maar ik heb zo’n gevoel dat er ergens dit seizoen een avond komt waarop hij niet meer alleen onze nieuwe spits is, maar Ajax ook een beetje van hem wordt. En dat hij daar zelf net zo hard voor valt als wij nu voor hem.


Cans.

Ook de terugkeer van Daley Blind zorgt weer voor een extra terugblik naar de periode waarin hij samen met Dusan Tadic werd gehaald om Ajax van een nodige kwalitietsimpuls te voorzien. Voornamelijk op het professional zijn en voorleven.

Wat deze dure gokken van Overmars toentertijd voor resultaat had is voor altijd in onze herinneringen geschreven. Onder aanvoering van Tadic werd Ajax een voetbalmachine die ons allemaal liet dromen en zelfs ruiken aan grote nationale, maar vooral ook internationale successen.

In de periode waarin we als Ajacieden de afgelopen 5 à 6 jaar ons bevinden zijn dit hele mooie tijden om aan terug te denken. En ook naar terug te verlangen. Tadic groeide uit tot Ajacied die een voorbeeld en maatstaf werd voor iedereen die naar Ajax 1 kwam. Hoe hij met zijn lichaam omgaat, de tijd en energie die hij stopt in trainen en verzorgen. Dat was hoe het moest zijn, dat was wat hij verlangde van iedereen in de selectie.

We vergeten nooit meer de goal in Bernabeu, we vergeten ook nooit de koppen tegen elkaar met Dest in Heerenveen. Beide gebeurtenissen, tekenend voor waar Tadic voor stond. Leider in en buiten het veld. Het zijn kwaliteiten van iemand die heel veel respect verdient van de club en iedereen die bij de club betrokken is. Dat respect krijgt hij ook wel, vooral vanuit de supporters. Zo bleek ook weer in Novi Sad.

Maar een echt waardig afscheid, dat heeft Tadic nooit gehad. Dat is eigenlijk schandalig!

Dus Ajax, zorg dat dit nog plaatsvindt. Op welke manier dan ook. En Dusan?
Pak Afscheid!

Gisteren luisterde ik naar de eerste AjaxPro Café van het seizoen. Mijn vrienden Chahuzo, Peer, Mokem en Skaffa zaten weer achter de microfoons. Zoals eigenlijk altijd. Een beetje plagen, een beetje discussiëren en vooral veel over Ajax praten.

Terwijl ik luisterde merkte ik iets op. Ik kreeg er gewoon weer zin in.

Niet omdat ze deden alsof alles ineens geweldig is. Het vorige seizoen kwam natuurlijk voorbij. Dat kan ook bijna niet anders. Maar de blik ging vooral vooruit. Naar Jordi Cruijff. Naar de selectie. Naar jongens die kunnen doorbreken. Naar wat Ajax eigenlijk ook echt is, terug naar de kern. Gewoon vier Ajacieden die met elkaar over voetbal praten, zonder meteen overal een crisis van te maken.

En dat was precies wat ik even nodig had.

Ik betrap mezelf er namelijk op dat ik de laatste jaren sneller in de twijfel schiet. Eerst kijken wat er nog mist, wat er beter moet, waar het eventueel mis kan gaan. Misschien ook wel logisch na alles wat we hebben gezien de afgelopen seizoenen.

Maar het is nu alweer begonnen. Nieuwe spelers. Nieuwe verhalen. Misschien breekt er iemand door die we nu nog nauwelijks kennen. Misschien valt een aankoop tegen. Misschien denken we na drie wedstrijden alweer dat we kampioen worden, om een maand later alles weer in twijfel te trekken.

Dat hoort ook gewoon een beetje bij Ajax.

Iedere Ajacied heeft volgens mij zo’n moment waarop het weer begint te kriebelen. Voor de één is dat het speelschema. Voor de ander de eerste training. Voor mij was het dit jaar een podcast.

Dus dank daarvoor, mannen.

Heb je de eerste aflevering van AjaxPro Café nog niet geluisterd, zet hem dan eens aan. Niet omdat je het overal mee eens zult zijn. Dat waren zij onderling ook niet. Maar wel omdat ik na afloop iets had wat ik een uur eerder nog niet had.

Gewoon weer zin in Ajax.

Cans.

Link naar de podcast aflevering

Ik kijk straks met jaloezie naar Breda. Niet omdat NAC geweldig speelt. Niet omdat hun aanvoerder een wereldgoal gaat maken. Maar omdat ik weet wat ik daar ga zien: mensen die gewoon onbezorgd van voetbal genieten.

Het Rat Verlegh Stadion staat straks vol. Gewone mensen, bier in de hand, sjaal om de nek, arm om elkaars schouder. Geen fluiten bij de eerste mispass. Geen boegeroep als de backs te diep staan. Geen halve tribune die demonstratief opstaat bij de vijftiende minuut om iets te bewijzen aan een directie die toch niet luistert. Gewoon… voetbal. Zoals het hoort te zijn.

Ze gaan straks hun longen uit het lijf schreeuwen voor een ploeg die misschien degradeert. En ze lijken er nog blij mee ook.

En ik – ik die mijn hele leven voor Ajax ademhaal – zit thuis op de bank en denk: dat wil ik ook. Die onschuld. Die onbevangenheid. Het gevoel dat het er alleen om gaat wat er op het veld ebeurt, en niet om alles eromheen.

Bij Ajax is alles zwaar geworden. Elk duel is een oordeel. Elk verlies een bewijs van verval. We dragen de last van een erfenis die we zelf steeds zwaarder maken. De Johan Cruijff Arena kan 54.000 mensen herbergen, en soms lijkt het alsof ze allemaal zijn gekomen om teleurgesteld te worden. Inclusief ik.

Dat is niet de schuld van de spelers. Het is ook niet de schuld van de supporters. Het is wat er gebeurt als een club zo groot is dat verwachting verwachting vervangt en plezier een luxe wordt die je je niet meer kunt permitteren.

Bij NAC lachen ze straks. Ze omarmen vreemden. Een man van een jaar of zestig staat op zijn stoel te springen als een kind van tien. Zijn ogen glinsterden. Weet je wanneer ik voor het laatst zo stond bij Ajax? Ik weet het niet meer. Ergens rond 2019, misschien. Op weg naar de finale in

Madrid, met het idee dat alles mogelijk was.

Ik mis het gevoel dat voetbal een cadeau is, geen verplichting. Dat gevoel is bij ons ergens onderweg verdwenen. Niet op één moment. Niet door één beslissing. Gewoon sluipenderwijs, zoals de krant langzaam oud wordt op tafel.

Want uiteindelijk ga je niet naar het stadion om gelijk te krijgen. Je gaat er om iets te voelen. En vanavond voelen zij waarschijnlijk meer dan wij.

Ik ben Ajax. Dat blijf ik altijd. Maar ik wil weer voelen wat zij straks voelen in Breda. Die lichte, onbezorgde, bijna kinderlijke vreugde van: dit is mijn club, en vanavond zijn we samen

Ik zat bij Ajax – Twente in een skybox van een sponsor waar Jari Litmanen de avond hoste. Klein gezelschap, een man of twintig, geen grote show. Gewoon verhalen. Hij zat daar rustig te praten en je merkte hoe iedereen vanzelf stil werd als hij begon. Het ging al snel over zijn eerste periode bij Ajax en over zijn eerste ochtend in de kleedkamer.

Hij kwam vroeg binnen, alleen Sonny Silooy zat er al. Litmanen liep naar binnen en kreeg meteen: “Good morning, asshole.” Daarna zei Silooy: “I’m going to talk English to you for only two weeks. After that time it’s only Dutch.” Twee weken lang elke ochtend zo. Het klonk bijna vriendelijk, terwijl het natuurlijk allesbehalve vriendelijk was. Goedemorgen zeggen en tegelijk uitgescholden worden, met een grote lach erbij. Dat typische Amsterdamse.

Ik merkte dat ik daar bleef hangen. Niet omdat ik nou zo’n voorstander ben van elkaar uitschelden, maar omdat het iets liet zien van een tijd waarin Ajax zó overtuigd was van zichzelf dat het bijna vanzelfsprekend voelde. Je werd getest. Niet om je af te breken, maar om te kijken of je het aankon. Of je begreep waar je was binnengekomen.

Dat soort overtuiging mis ik soms in de teams van de afgelopen jaren. Niet de hardheid op zich, maar dat geloof in je eigen stijl. Dat idee van: dit is Ajax, zo spelen wij, kom maar op. Vorig jaar zag je onder Farioli iets van dat vertrouwen terug, spelers die wisten wat ze deden en daar niet over twijfelden. Dit seizoen lijkt dat gevoel heel erg ver weg. Je ziet vaker voorzichtigheid dan bravoure.

Misschien romantiseer ik het verhaal van Litmanen. Misschien was het toen ook gewoon hard en soms onnodig scherp. Maar het feit dat ik daar even in wegdroomde, zegt genoeg. Blijkbaar verlang ik naar een Ajax dat niet alleen goed wil spelen, maar ook echt gelooft dat het goed is. En misschien begint dat uiteindelijk niet met uitschelden in de kleedkamer, maar gewoon met weer samen overtuigd zijn van wat je als club wilt zijn.

Cans

.

Bij Ajax zelf leek het meer op een open sollicitatie die nooit helemaal lekker liep. Conceição rende alsof hij net een espresso IV had gekregen, maar had soms het overzicht van iemand die voor het eerst een IKEA inloopt. Niet wetend hoe je het snelst bij de kassa komt om een pollepel en zes glazen af te rekenen. Lucca daarentegen was zo lang dat je dacht dat hij per ongeluk was doorgeschoven vanuit een volleybalteam. De bal kwam, de bal ging, en ergens daartussen gebeurde… niet zoveel.

Lucca bezorgt mij de jaarlijkse herinnering aan een wedstrijd op de Toekomst waar hij op een regenachtige dag als linksbuiten fungeerde, onder Schreuder. Het was een soort cornervlag met natte haren van de regen.

Maar... dan gaan ze weg.

En dan gebeurt het onvermijdelijke.

Ze worden ineens goed. Niet een beetje goed. Nee, van dat irritante goed. Dat je op de socials beelden voorbij ziet komen en denkt: “Hé, die ken ik… wacht even… HÈ?!” Dat is Conceição, alsof hij plotseling wél begrijpt dat medespelers geen obstakels zijn maar opties. En daar is Lucca, die ineens ballen aanneemt alsof hij al jaren weet waar zijn voeten zitten.

Het is het klassieke Ajax-trauma: spelers die hier rondlopen als een vergeten USB-stick en ergens anders ineens functioneren als de laatste iPhone-update.

Misschien ligt het aan de omgeving. Misschien aan de druk. Of misschien, en dit is een wilde gedachte, is Ajax gewoon een plek geworden waar talent even moet verdwalen voordat het elders tot bloei komt. Een soort tussenstation voor voetbalreïncarnatie.

Je ziet het al voor je. Deze zomer staat er weer iemand bij Ajax op de stoep. Jong, talentvol, veelbelovend. Iedereen enthousiast. Twee maanden later speelt hij alsof hij per ongeluk is ingevallen bij een wedstrijd tijdens een bedrijventoernooi.

En dan vertrekt hij.

En dan, ergens in Italië of Portugal, scoort hij ineens wekelijks, en stijgt z’n waarde harder dan de prijzen van de seizoenskaarten van Ajax.

Wij supporters: “Ja, maar hier deed hij dat nooit.”

Klopt. Hier deed hij dat nooit.

Hier deed hij iets anders.

Hier leerde hij hoe het níet moest.


Godentoken

De eerste helft was eerlijk gezegd saai. Veel controle, weinig risico. Het soort wedstrijd waarin iedereen vooral bezig is met geen fouten maken. De spanning zat vooral bij mij op de bank. Op het veld zag je het niet echt terug.

Tot die bal buiten de zestien viel. Sean Steur pakt hem op. Ik dacht nog: even aannemen, misschien breed leggen. Zoals dat meestal gaat. Maar hij schoot. Gewoon meteen. En daarna dat juichen. Dat randje. Niet overdreven, niet theatraal. Maar wel zo van: ja, dit is van mij.

Dat moment deed meer met me dan die goal zelf. Misschien omdat het zo simpel was. Geen ingewikkelde aanval, geen uitgespeelde kans. Gewoon een jongen van 18 die denkt: ik doe het. In een wedstrijd waar iedereen voorzichtig leek, koos hij voor een schot.

En misschien projecteer ik nu teveel op één actie. Dat kan. Het kan ook gewoon een mooi moment zijn in een verder rommelig seizoen. Maar het voelde als iets wat we al een tijdje missen.

Ajax heeft de laatste jaren veel spelers gehad die het goed wilden doen. Die eerst wilden passen binnen het systeem. Dat is logisch, zeker in een periode waarin alles onder een vergrootglas ligt. Maar het maakt je ook voorzichtig. En Ajax hoort eigenlijk niet voorzichtig te zijn.

Dat kleine beetje bravoure van Steur voelde als een tegenreactie op dat seizoen. Op het geworstel, op het beleid dat niet klopte, op de trainerswissels, op het idee dat we vooral bezig zijn met herstellen in plaats van vooruitgaan. Misschien zegt het niet eens zoveel over hem. Misschien zegt het meer over mij.

Dat is tegelijk veel en weinig. Veel, omdat je ineens denkt: zie je wel, er zit nog iets in deze club. Weinig, omdat het natuurlijk geen structurele oplossing is.

Maar misschien zit hoop soms niet in grote plannen of nieuwe aankopen. Misschien zit het gewoon in een jongen die de bal oppakt en niet wacht tot iemand anders het doet.

Het seizoen is nog steeds rommelig. De problemen zijn niet weg. Eén goal verandert daar niks aan. Maar dat moment op de bank, alleen, zonder geouwehoer om me heen, dat voelde even weer als Ajax.

Iemand nog een datalek?

Cans.

Door de jaren heen heeft De Klassieker alles gezien: geniale solo’s, massale vechtlust, rode kaarten die nog nasmeulden in de krant van maandag. Het was rauw, soms over de rand, maar altijd echt. Je voelde de spanning al dagen van tevoren in je lijf zitten. Dit was geen wedstrijd die je “even meepakte”—dit was er één die je agenda beheerste.

Maar eerlijk is eerlijk: dat aura is gesleten.

Vandaag de dag oogt De Klassieker vaker als een geregisseerd evenement dan als een botsing van werelden. De randzaken—veiligheidsmaatregelen, lege uitvakken, logistiek gedoe—hebben het spontane eruit gezogen. Wat ooit een kolkende volksopstand was, is nu te vaak een gecontroleerde operatie. En op het veld? Natuurlijk, er staat nog steeds spanning op, maar het verschil in stijl is vervaagd. Ajax wil nog wel voetballen, maar de bravoure is grilliger geworden; Feyenoord heeft zich juist ontwikkeld en voetbalt niet meer vol op karakter. Het contrast is minder romantisch, meer pragmatisch.

Misschien is dat onvermijdelijk. Het moderne voetbal heeft alles gladgestreken: data boven intuïtie, controle boven chaos. Maar De Klassieker leefde juist van die chaos. Van het idee dat alles kon gebeuren—en waarschijnlijk ook zou gebeuren.

Als Ajacied mis ik dat. Niet omdat winnen minder leuk is (dat blijft het mooiste wat er is), maar omdat de overwinning minder zwaar weegt als de strijd minder mythisch voelt. De Klassieker is nog steeds belangrijk, maar niet meer heilig.

En dat is misschien wel het grootste verlies. Niet de punten, niet de ranglijst—maar het gevoel dat je getuige bent van iets dat groter is dan het spel zelf. Misschien niet onbelangrijk dat de komende editie van De Klassieker er een is om de strijd voor plek 2. Wellicht is dat wel veelzeggend voor het verval van het aanzien dat De Klassieker altijd had, maar nu wat minder lijkt te hebben.

Vaak zie je nadat een trainer het overneemt na het ontslag van de vorige dat er iets met de groep gebeurt. Dat was bij het vervangen van Heitinga door Grim ook. Er kwam weer een lach op het gezicht van de spelers en er leek meer verdedigende zekerheid te zijn. Maar al snel bleek dat het er allemaal niet veel beter op was geworden. Sterker nog, puur op basis van cijfers was het zelfs slechter dan onder Heitinga.

Oscar García is de volgende die moet zorgen voor een opleving bij de spelersgroep, daar hoopt iedereen op, net zoals hij bij Jong Ajax al had gedaan nog geen maand daarvoor. Maar al voordat hij een wedstrijd aan het roer heeft gestaan begint het zagen aan de stoelpoten al vanuit de media. Want daar begint dit mechanisme altijd. García zou overal zijn weggestuurd, heeft geen mooi CV dat aanspreekt. Men had gewoon voor Frank de Boer moeten gaan.

Als je vervolgens naar de context kijkt van de loopbaan van García en even research had gedaan naar wat de Boer zelf wil, is dit natuurlijk niks meer dan stemmingmakerij.
De supporters willen het massaal nog een kans geven, maar dat kan natuurlijk zo weer omslaan. Dan is García de volgende die zijn kop op het hakblok mag leggen en waar men dan weer om zijn vertrek gaat roepen.

Dat is natuurlijk geen toeval, het is een logisch gevolg van structurele problemen binnen de club die hopelijk nu met een nieuwe RvC, TD en het aanstellen van frisse krachten Siem de Jong en Daniël de Ridder weer dichter bij een oplossing komen. De woorden van Cruijff over de selectie van volgend seizoen zijn hoopvol, maar tegelijkertijd ook weer een extra druk die de gehele directie zichzelf oplegt. Of dat mensen hun kop gaat kosten is maar weer af te wachten. Maar dat de messen alvast worden geslepen is een feit.

Een hele generatie supporters is opgegroeid met jaren waarin succes vanzelf leek te gaan. Kampioenschappen, Europese runs, spelers die linea recta doorstroomden uit de eigen jeugd. Voor hen voelt deze periode anders. Dit is de eerste keer dat Ajax echt worstelt. Niet alleen in wedstrijden, maar ook in de manier waarop er besloten wordt over trainers en technisch beleid. Die onrust zie je terug in hoe supporters reageren, soms meteen in paniek.

Ajax is niet failliet. Maar het is wel duidelijk dat het niet vanzelf goed komt. De rol van talenten zoals Sean Steur en Rayane Bounida laat zien dat de jeugd nog steeds kansen krijgt en dat er lichtpunten zijn in een lastige periode.

En eerlijk gezegd denk ik dat dat precies is wat deze generatie moet leren: een dal hoort bij een club als Ajax. Het is pijnlijk, het voelt zwaar, en het levert reacties op die misschien groter zijn dan de feiten rechtvaardigen. Maar Ajax is geen club die een slechte serie niet kan overleven. Er is ervaring, er is talent, en de structuur van de club is nog steeds stevig genoeg om uit een dip te klimmen.

Het is geen romantisch verhaal. Geen snelle wederopstanding. Gewoon erkenning dat clubs cyclisch zijn. Dat periodes van onrust erbij horen. En dat wat we nu meemaken niet het einde hoeft te zijn.

Niemand zei dat het altijd zo zou blijven. Maar niemand heeft ook gezegd dat dit het einde is.

Ik geloof nog steeds dat het weer kan omslaan. Niet omdat het moet, maar omdat het bij deze club vaker is gebeurd dan we ons soms herinneren.

Cans.

Daar valt natuurlijk ook wat voor te zeggen, uiteindelijk draait het voetballen om meer goals maken dan de tegenstander en daarin wil je dus zelf meer goals maken en er zoveel als mogelijk aan de andere kant voorkomen. Maar zo slaan we het ook weer helemaal plat. Topsport draait steeds meer om de details. En in de ene sport is dat zichtbaarder dan in de andere. Zo zien we bijvoorbeeld de schaatsers op tienden van een seconden het verschil maken tussen goud en zilver en om over de Formule 1 maar te zwijgen.

Maar wat doen we met de ongrijpbare details?

Wat doen we met mentaliteit, de wil om te winnen, de drive om alles op alles te zetten om wedstrijden over de streep te trekken? Dat ongrijpbare is nog steeds wat voetballen het kijken waard maakt. Fouten zorgen voor kansen bij de andere ploeg en de wil om iets te laten lukken kan veel meer invloed hebben op de uitkomst dan een modelletje met cijfers die op basis van kansberekening bepaalt of het logisch is.

Juist die ongrijpbare facetten van het voetballen lijkt Ajax te missen, een stukje winnaarsmentaliteit. En waar dat dan aan ligt blijft gissen, maar we zouden kunnen concluderen dat het willen inzetten op enkel voetbalintelligentie en verhogen van rendement niet de beweging is in de goede richting.

De vraag is dan ook of alles maakbaar en meetbaar willen maken, nog wel is waar Ajax nu op moet investeren. Hoe hoopvol kunnen we zijn met een TD die zegt data als ondersteunend materiaal wil gaan gebruiken in plaats van als leidend?

Kortweg concluderen dat we spelers met die specifieke kwaliteiten alleen maar te krijgen zijn vanuit het buitenland is het probleem externaliseren. De profielen waarop men selecteert vanaf onderuit kan daar ook een rol in spelen en is iets waar we met z’n allen kritisch naar zouden moeten blijven kijken.

Innovatief zijn is dus niet alleen werken met cijfertjes en modellen, innovatief zijn is ook durven anders te kijken naar de gangbare manier van werken!

De winterse transfermarkt is gesloten, de faxen zwijgen en de rook boven de Johan Cruijff ArenA trekt weer op. De koorts van de laatste dagen, het verversen van tijdlijnen met namen die we een dag eerder nog niet kenden; het is voorbij. Het vertrek van Alex Kroes is inmiddels een voldongen feit en Jordi Cruijff is gestart als de nieuwe, technisch directeur. Alex Kroes, de man die met zoveel verwachtingen en branie binnenkwam - brenger van rust, uitdeler van nekklappen, supporter in directeurskleren - heeft Ajax alweer met stille trom verlaten. Het maanden wachten op AZ totdat onze redder kwam mocht niet zo zijn. Het laat voor mij zien dat de koers van een organisatie altijd belangrijker blijft dan de afhankelijkheid van het individu.

De afgelopen jaren was de logica van keuzes binnen Ajax ver te zoeken. Want hoe leg je het uit? Je haalt iemand binnen als algemeen directeur, om hem vervolgens ‘titulair’ technisch directeur te maken. Alsof je een spits haalt die je in de eerstvolgende wedstijd keepershandschoenen toewerpt. Kenmerkend voor een beleid dat de laatste jaren alle kanten op zwabberde. We zagen het terug op het veld en in de eindeloze zoektocht naar een nieuwe koers. De ene dag droomden we van een tactische concept-trainer als Francesco Farioli, de volgende dag vielen we terug op het Ajax DNA van John Heitinga. Er zijn voorbeelden te over en dan heb ik het nog niet eens over de keuzes op de transfermarkt. Het was als een kompas dat alle windstreken tegelijk aanwees. Een aaneenrijging van losse keuzes met een eindeloos aantal, al dan niet terechte, slachtoffers.

Maar echte visie en sterk leiderschap laten zich juist zien door dat soort vreemde keuzes te voorkomen. Gebrek aan duidelijkheid in de bestuurskamer sijpelt namelijk altijd door naar het gras, al wordt dat regelmatig ontkent. Met de terugkeer van Jordi Cruijff hoop ik vooral op de terugkeer van minimaal één Cruijffiaanse spreuk: De wijsheid dat je het alleen niet kunt, maar dat je het samen moet doen. Het toekomstige succes van Ajax mag dan ook niet alleen afhangen van Jordi Cruijff, of van de perfecte trainer (spoiler: die is net zo onvindbaar als de perfecte Ajax spits).

Natuurlijk zal Ajax altijd onder een vergrootglas liggen. Dat hoort bij de grootste zijn. Het aantal Ajax watchers is ongekend en Ajax nieuws verkoopt. In die schijnwerpers is het verleidelijk om je oren te laten hangen naar de buitenwacht, maar de kunst is juist om de eigen visie weer leidend te maken en je hieraan te verbinden. Ik hoop dat directeuren elkaar vinden in samenwerking en hoop weer op meer interviews en zichtbaarheid in de media om duidelijk te maken dat Ajax de touwtjes bestuurlijk weer stevig in handen heeft en staat voor een duidelijke koers. Doordacht leiderschap met branie.

Ik ben verre van een insider bij de club, maar vanaf de zijlijn zie je wel dat er weer logische stappen in de goede volgorde worden gezet. De Raad van Commissarissen komt op orde, er zit weer een technisch directeur op zijn post en de zoektocht naar een trainer is inmiddels ingezet met hopelijk een plan in plaats van een impuls. Het voelt alsof de organisatie weer heel langzaam een logisch geheel wordt. Aan de zijlijn heb ik ook gezien dat we een collectief kunnen zijn wanneer we dat echt willen. Ik denk dan bijvoorbeeld aan het succes, onder aanvoering van Menno Geelen, dat het klassieke logo werd teruggebracht. Een sterk staaltje leiderschap om dit voor elkaar te krijgen met zoveel betrokken partijen, en het ook nog eens binnenskamers weten te houden. Dezelfde daadkracht en saamhorigheid wil ik terugzien om Ajax weer aan de top te krijgen. Hierin ging het niet om ego’s of belangen, het ging om samen het juiste doen.

Aan de achterban zal het in elk geval niet liggen. De Ajax-fans hebben de afgelopen jaren een flinke laag eelt op de ziel gekregen. Ze hebben de instortingen gezien, de bestuurlijke ruzies overleefd en sportieve vernederingen geslikt, maar ze staan er nog steeds. Elke week weer. De supporter vraagt geen wonderen, maar wel vooruitgang. Een plan dat ergens op slaat, een weg die omhoog leidt. We komen terug, sterker dan ooit, omdat de liefde voor de club nu eenmaal dieper zit dan een tijdelijke crisis. En we komen altijd terug.

Laten we daarom nu kiezen voor de rust in alle geledingen. Dat iedereen weer gaat doen waar hij goed in is en zich verbind aan een gezamenlijke visie. Geen ego’s, geen kop van jut, maar werken in het belang van ons aller Ajax. De bal ligt weer op de stip, het fluitsignaal klinkt.

Bobson

@Twtlittlebirds (X)

Ik loop op zondag 12 april de 14K Run voor de Johan Cruijff Foundation. Loop je mee?

CRUYFF LEGACY 14K

Jordi Cruijff wordt niet gepresenteerd als messias, maar iedereen hoopt stiekem dat hij het wel is.

Ik zag het presentatie­filmpje op het YouTube-kanaal van Ajax. Het is allemaal rustig gehouden. Geen grote woorden, geen beloftes. Jordi praat over gevoel, over eerst kijken, over intuïtie volgen. Dat klinkt logisch en verstandig. En misschien is het dat ook. Alleen werkt dat bij Ajax nooit helemaal zo. Als iemand daar zegt dat hij eerst wil kijken, hoort de buitenwereld vooral dat hij het waarschijnlijk allemaal al snapt.

En daardoor voelt dit niet als een gewone aanstelling, hoe normaal men het ook probeert te brengen. Ajax zoekt houvast en rust, en in zo’n periode gaat een naam zwaarder wegen dan bedoeld. Niet omdat Jordi Cruijff grootse plannen aankondigt, maar juist omdat hij dat niet doet. Zijn terughoudendheid wordt al snel gelezen als controle. Als overzicht. Niemand zegt het hardop, maar iedereen legt er iets in. En die verwachting is groter dan wat er officieel op zijn functieomschrijving staat.

Wat het extra ingewikkeld maakt, is dat hij hier nooit alleen binnenkomt. Hij loopt door een stadion waar zijn vader overal aanwezig is. In beelden, in citaten, in hoe er over Ajax wordt gesproken. Dat is geen last die je even aflegt bij de ingang. Elke keuze die hij straks maakt, hoe praktisch ook, zal langs die geschiedenis worden gelegd. Alsof het altijd meer moet zijn dan gewoon een beslissing.

En eerlijk gezegd hoop ik vooral dat we het dit keer een beetje laten gebeuren. Dat we niet alles meteen willen duiden, vergelijken of afrekenen. Dat niet elke stap wordt beoordeeld op wat Johan ervan gevonden zou hebben of hoe hij zich verhoudt tot Marc Overmars. Die erfenis is er al. Die hoeft niet telkens opnieuw bevestigd te worden. Ajax is groot genoeg om vooruit te kijken zonder steeds achterom te blijven wijzen.

Juist daarom hoop ik dat dit goed eindigt. Voor Ajax, omdat de club snakt naar rust en richting zonder meteen een nieuw verhaal op te tuigen. Voor de nalatenschap van zijn vader, omdat die geen reddingsboei hoeft te zijn voor elk lastig moment. Maar vooral ook voor Jordi zelf. Omdat hij zichtbaar iemand is die zijn woorden weegt. Die eerst kijkt. Die geen rol speelt, maar gewoon zijn werk wil doen.

Iedereen weet dat dit een monsterklus is. Daarom hoop ik vooral dat het lukt. Voor Ajax, dat hier rust en richting in zoekt. Maar ook voor Jordi zelf. Omdat hij in alles wat hij zegt niet groter wil zijn dan nodig. En omdat hij, zo komt het over, vooral een goed mens is.

Ik wens hem oprecht veel succes.

Cans.

Frenkie, Matthijs, en Donny. Allemaal doorliepen ze de jeugdopleiding van Ajax en nu schrijven ze hun eigen historie. Als kind van de club, onderweg naar hopelijk een net zo glansrijke carrière als hun voorgangers uit ‘95. Dat jaar, dat niveau en die statuur. Dat is alles waar we nu alleen nog maar van kunnen dromen. Sterker nog, alleen al 50% van waar we toen waren, zelfs dat zou nu meer dan welkom zijn!

Dat is niet de realiteit, Ajax zit in een fase die voor de Ajacied haaks staat op waar Ajax voor staat. De selectie is niet wat het moet zijn, er mist Ajax-DNA en er heerst weer bestuurlijke chaos. We hebben moeten ruiken aan de laatste plek, aan de ene na de andere trainer die niet wist vast te houden aan een stijgende lijn terug naar een acceptabel niveau. Een ras-realist als Francesco Farioli deed iedereen weer ruiken aan succes. Maar toch eindigde het seizoen in een Griekse tragedie, zoals de naamgever van onze club dat ook meemaakte in zijn strijd naar succes.

Maar als de gifbeker dan toch bijna leeg is, staat er bij Ajax altijd het basisprincipe op. Het principe dat hoe kapot de club ook is, of is gemaakt, er altijd nog de jeugd is. De levensader van de voetbalclub Ajax, de Toekomst, daar waar de nieuwe Frenkies en Donny’s worden klaargestoomd voor het grote werk. Dat is waar je Ajax voelt, precies zoals het is bedoeld. Met plezier, dapperheid en dat stukje arrogantie.

En daar staan ze dan op, in een seizoen dat al bijna als verloren kan worden beschouwd, de nieuwe sterren van de Toekomst. Niet Kluivert, Cruijff of van Basten, ook niet Frenkie, Donny of Matthijs. Het zijn de nieuwe parels van de Toekomst: Youri, Sean, Aaron en Rayane.

Want dat is toch uiteindelijk waar we van genieten? De balvastheid van Steur, de defensieve zekerheid van Baas en Bouwman en de technische behendigheid van Bounida. Daar komen we voor naar de ArenA, daarvoor reizen we stad en land af om er te staan voor onze jongens.

Als na een horrorweek met een 6-0 verlies tegen AZ en puntenverlies tegen Go Ahead Eagles de Eredivisie weer wordt hervat, staat precies dan de eigen jeugd weer op. Bounida zoekt het hoofd van Baas en uiteindelijk weet hij er twee te maken. Met als resultaat dat hij door de selectie naar voren wordt geduwd voor een extra staande ovatie van de harde kern.

En exact zoals Baas daar staat, als personificatie van waar de Ajacied voor staat, zo zullen ongetwijfeld Bouwman, Steur, Godts en Bounida ook staan de komende tijd!

Klaar zijn ze, klaar om te gaan schrijven aan hun eigen historie. Zoals al velen vanuit Amsterdam dat al hebben gedaan. Maar ook zoals velen dat nog na hen zullen doen.
Want dát is waar Ajax voor staat! Voor altijd!

Geschreven door: Chahuzo

Volg alles van AjaxPro!