In DAK van vorige week

Ik postte gisteren honderden twietjes over Zomergasten en Kaag, en vroeg even aan Claude (dat is inderdaad AI) om het samen te vatten:

#Kaag #zomergasten

Arthur van Amerongen zat gisteravond weer eens live te schoppen tegen Kaag tijdens haar Zomergasten-optreden, en het volgt zijn vertrouwde patroon: eerst de sneer, dan de twijfel, dan toch weer de sneer.

Zijn kernpunt tijdens de uitzending: de empathie die Kaag etaleerde noemde hij doorzichtig geacteerd, en op een gegeven moment zag hij die volgens hem helemaal wegvallen — haar gezicht "vertrokken", en dáár, schreef hij, kwam eindelijk "de echte Kaag" tevoorschijn. Typisch Van Amerongen: hij wantrouwt de zachte, kwetsbare toon die ze aansloeg bij Janine Abbring, en leest die als PR-theater van een politica die haar macht kwijt is.

Interessanter is een tweet die veel meer beweging in zich had, en die door Pieter Waterdrinker prompt "een roman in een tweet" werd genoemd — zo intens en menselijk dat niemand het hem nadoet. Daarin liet Van Amerongen zich even kennen als de gonzo-romanticus die hij ook is: hij fantaseerde hardop over een avond met haar in de kroeg, wees op hun gedeelde fascinatie voor de Arabische wereld en de islam, en noemde haar — heel even, haast tegen zijn zin — een van de laatste echte, bijna uitgestorven authentieke Nederlanders. Maar de zin eindigde, zoals bij hem gebruikelijk, met een kille kentering: "Maar Kaag?" Twijfel als handelsmerk — de bewondering wordt net zo snel weer ingetrokken als ze wordt uitgesproken. Het past bij het bredere beeld rond deze aflevering: veel kijkers/tweeps vonden het optreden een gestileerde, gepolijste vertoning ("VPRO-braafheid", zoals anderen het noemden), en Van Amerongen bevestigt dat sentiment maar voegt zijn eigen register toe — fysiek, direct, wantrouwend jegens elke vorm van bestuurlijke zachtheid.

Hier mijn liefdesverklaring aan Kaag in de HP.

100.000 likes! Het moge nagenoeg bekend zijn dat ik leef voor de likes en deze megascore is dan ook een mijlpaal in mijn loopbaan als cybernaut of hoe dat tegenwoordig ook mag heten. Influencer voor mijn part.

Ik vraag mij wel eens af: waar heb ik dit aan verdiend en wie ben ik dat ik dit allemaal nog mag meemaken.

Wat bewoog haar of haar voorlichter om mijn bijzonder geestige twiet te delen? Daar kan je niet over heen, zou je denken, en het bijschriftje was dan ook niet bijzonder humoristisch. Zoek de verschillen, vergezeld door een flauw emoticonnetje. Pfffff. Dat kan beter, Kaag!

Enfin, ik had binnen de kortste keren 5.000 likes, en toen Sigrid mij rietwiette, kreeg zij ook nog eens 5.000 likes, al waren de commentaren niet direct in haar voordeel. Het kwam erop neer dat men zich afvroeg of dit de nieuwe koers van Sigrid was en dat we nu eindelijk de vrolijke, humoristische en onbekommerde kant van Sigrid zagen, als het ware.

Ik moet eerlijk zeggen dat het mij wel raakte, zo’n persoonlijke reactie van een hoge bewindsvrouw. Het was of ik de muren van Jericho in elkaar had laten donderen met mijn Twittergetoeter. Ineens zag ik de mens Sigrid, en ik dacht: wat zou er gebeuren als ik een avondje met haar in de kroeg zou zitten, of desnoods bij haar thuis, onder het valse voorwendsel dat ik mij aanbied als social media-doctor. We hebben allebei Arabisch en islam en Midden-Oosten gestudeerd, we kunnen heerlijk roddelen over het seksleven van beroemde professoren in ons vakgebied, we kunnen romantisch en nostalgisch kwebbelen over het dakterras van het Nijl-Hilton in Caïro, hotel Baron in Aleppo, het American Colony-hotel in Jeruzalem en nog veel meer. Bovendien heb ik net als Sigrid jarenlang de Palestijnse zaak gediend en ik zal haar dan ook tientallen artikelen overhandigen die dit bewijzen. Zoals dit vlammend pleidooi voor Hamas!

Ik kan bovendien uitstekende Libanese mezze maken want dat heb ik geleerd van Nouna, mijn hospita in Beiroet destijds. Ik schud het zo uit de mouw: tabbouli, baba ganoush, hummus, falafel, kishk, kibbe, fattoush etc. etc.

Ik zorg voor een schitterende rode wijn van Chateau Kefraya Comte de M uit de Bekaa-vallei, een blend van de druivensoorten syrah, cabernet sauvignon, cabernet franc en mourvedre. Uiteraard heb ik een puike fles araq bij me heb, het liefst van Al Massaya, Ksarak of Chateau Nakad, en ik zorg voor heerlijke baklava bij het kopje Arabische koffie. Ik kan niet onverdienstelijk koffiedik lezen en dan ga ik vol op het orgel. Deze vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken, mensen.

Ik zet na mijn erotisch getinte toekomstvoorspelling Habbaytak Bessayf van Fayrouz op en fluister in haar oortje: ‘Sigrid, wat was er gebeurd als we elkaar in de jaren tachtig waren tegengekomen op het dakterras van het Nijl-Hilton, in zo’n zwoele broeierige Caireense nacht. Ik was in de kracht van mijn leven, een jonge God, jij was een jonge blom, en misschien hadden we dan wel twee weken naakt gezwommen in de Rode Zee en gedanst met de bedoeïenen in Sharm Al Sheik en jointjes gerookt en blindmakende whisky gedronken van het merk Black Table.’ Dan grijp ik haar hand en zeg met een bijna gebroken stem (wat ze in de Jordaan de snik noemen): na dat twietje dat jij rietwiette, poppedijn, kreeg ik weer eens te horen dat ik een hekel aan sterke vrouwen heb en dat slaat natuurlijk als een tang op een varken. Ik ben altijd dol geweest op Ien Dales, Elizabeth Schmitz, Irene Vorrink, Els Borst en zo kan ik nog wel even doorgaan. Bovendien was ik getrouwd met Edith Mastenbroek van de PvdA (dat haar herinnering tot een zegen mag zijn) en dat was een onversaagde tankgirl. Martin Bril schreef zelfs in zijn Volkskrant-column dat Edith de eerste vrouwelijke premier van Nederland zou worden. Helaas. Maar nu word jij dat, en ik ga je helpen met Twitteren. Mijn coming-out gaat doorslaggevend zijn in de formatie en is spectaculairder dan de biecht van Ed Nijpels dat hij op meisjes valt en notabene op Linda de Mol. En dan, Sigrid, hoef ik ook geen flauwe twietjes zoals deze meer te posten.

Deal, Sigrid? Hoe laat komt je man eigenlijk thuis? Vooruit, ik zet nog een plaatje op.

Bij de Groene Amsterdammer had je vroeger een querulantenbak. Ik weet niet of het de precieze benaming was en of er daadwerkelijk een bak was, maar het betrof in ieder geval stapels brieven van volidioten die er de meest krankzinnige theorieën op nahielden. Nu zou je ze wappies noemen, conspiratiedenkers of in het beste geval waarheidszoekers, maar toen heette het heel respectvol ‘querulanten’. Vaak kwamen die paradijsvogels de post zelf bezorgen aan het Westeinde omdat ze geen geld hadden om de vuistdikke dikke enveloppen te frankeren. Eens zat er wekenlang een als de hel stinkende baardmans in het keukentje koffie en heel veel bier te drinken. Ik dacht dat hij een querulant of een gepromoveerd antropoloog was, of wellicht een lid van Socialistische Arbeiderspartij, maar uiteindelijk bleek hij gewoon een zwerver te zijn. Niemand zei er wat van bij De Groene, al begon het op te vallen toen de epische drankvoorraad van het weekblad drastisch begon te slinken. Alles kon bij het vrijgevochten oudste weekblad van Nederland, waar ik het klappen van de zweep heb geleerd.

Hoofdredacteur Martin van Amerongen vroeg eens of ik me erin wilde verdiepen, in die stapels letterlijk en figuurlijk onleesbare querulantenbrieven, want handgeschreven en soms getiept op een oude Adler. Redactiesecretaresse Trinette zocht een poosje in een stoffig magazijn en kwam met een stapel brieven, die door een touwtje aan elkaar werden gehouden. Het is mij toen niet gelukt om een coherent artikel te schrijven op basis van al die geschriften, al zaten er soms wel hele geestige uitvindingen tussen, die zo in het programma Wondere Wereld van Chriet Titulaer gepresenteerd hadden kunnen worden.

Toen ik bij Het Parool werkte, was er ook een soort querulantenbak, en ik vermoed dat elke redactie er destijds wel eentje had. In die bak lagen veel brieven van de legendarische Henriette Boas, die werkelijk op iedere slak zout legde maar altijd gelijk had. Of het nou taalkundig was, of gewoon inhoudelijk niet klopte. Ik zag haar soms in de bibliotheek van het Juda Palache Instituut, waar ik Hebreeuws studeerde, en dan maakte ik een praatje met haar. Ze rook niet echt fris, en dat is eigenlijk het enige minpuntje, want verder was ze een geweldige vrouw en zo worden ze niet meer gemaakt tegenwoordig.

Als ik tegenwoordig de krantjes van DPG lees, is het net of die een querulantenbak in AI hebben gepleurd om al die onzin vervolgens integraal te publiceren. Dagblad Trouw – fout na de oorlog – is een soort open inrichting geworden waar het heerlijk toeven is. Zodra ik wakker word, surf ik naar de site van de ooit zo deftige krant en ben ik benieuwd waarop de laatste abonnees in Friesland nu weer getrakteerd worden. Die zijn, in zoverre ze nog compos mentis zijn, gewend aan de giftige hersenscheten van de valse kobold en Judenfresser Jamal Ouariachi, aan het krakkemikkige kleuter-Nederlands van fopintellectueel Abdelkader Benali, aan het volslagen onbegrijpelijke geleuter en gezwatel van huispersoon van kleur Babah Tarawally (nota bene opgeschreven door zijn ghostwriter Truusje Schuitenmaker) en aan het voortdurend gebombardeerd worden met de tijdgeest, en dan met name die uit het doodzieke 020. Er gaat geen dag voorbij of er staat weer een queer in de krant die komt uitleggen dat het volkomen normaal is om tijdens de Gee Pereet met een hondenmasker te lopen en om met je piemel te zwaaien naar kleine kindertjes. Hier een leuke recente twiet van mij over een werkelijk krankzinnig verhaal over swingers, in het woke sufferdje dat enkel door impotente gereformeerde bejaarden wordt gelezen: Je zal maar voor Trouw een bloedgeile reportage moeten schrijven over swingers in een parenclub, fistfuckers en stronteters, met die paar seniele stokoude lezers in je achterhoofd.

Mijn trouwe lezers zullen wel denken dat ik een obsessie heb met Trouw, gezien mijn vorige scheldbrieven, zoals deze en deze en deze en deze, en deze! Welnu, dat klopt.

Vorige week was het weer raak, tot mijn grote genoegen, want waarmee opende de krant?

Met psychiater Annemiek Dols uit nota bene Geleen, de mijnwerkerstreek die ons ook Frenske bracht: “Ik kan echt boos worden, vooral op oude witte mannen.” Zelfingenomen mannen ‘van een zekere generatie’ vindt psychiater en wetenschapper Annemiek Dols superirritant.

Leest u even mee?

“Ik ben nooit out of control, maar ik kan wel echt boos worden. Vooral op oude witte mannen.”

Vertel.

“Van die zelfingenomen mannen van een zekere generatie, die de gevestigde orde vertegenwoordigen. En die dan bijvoorbeeld na een lezing de hand opsteken en dan geen vraag stellen maar een eigen verhaal houden. Superirritant, en dat kan ik maar moeilijk verbergen. Met een venijnige grap zet ik ze dan op hun nummer.”

Haar mannie is ongetwijfeld een irritante witte boomer, het merendeel van haar collega’s zijn roomblank, dat hele Trouw wordt volgekalkt door roomblanke boomers en spierwitte non-binaire millennials. Annemiek toetert vrolijk mee in het misandristische dweilorkest dat wordt aangevoerd door Sophie Straat, de zingende kraai die een perfecte postergirl zou zijn in een campagne tegen crystal meth en fentanyl. Haar kereltje, een non-binaire dweil, en haar bandleden zijn spierwit. Amy Winehouse speelde tenminste altijd met zwarte muzikanten, en niet met van die DWDD-kneuzen (denk aan Blaudzun). Ik zag wat foto’s van het publiek bij een optreden van ons aller Sophie, en dat waren allemaal oudere meisjes, type Groupon-profiteuses en Linda-abonnees, die volgend jaar gierend van het lachen dildo’s staan te kleien tijdens een workshop handvaardigheid, gegeven door Gordon op de Libelle Zomerweek in Biddinghuizen-sur-Plage.

Lieve Annemiek, ik ben blank noch wit en al helemaal niet boos. Mijn preekjes tik ik gierend van het lachen en ga daarna met de hond op het strand wandelen. Ja, mijn ziel was wellicht ooit roomblank, maar die is nu pikzwart van alle krassen. Junks, opgebaarde lijken en Finnen zijn spierwit. Michael Jackson was spierwit. Mijn gekleurde vrienden van de Overzeese Geslachtsdelen – vrij naar Gerard Reve – noemden mij altijd roze, als in roze big. Sunny Bergman is ook varkensroze. En Anja Meulenbelt. En Stella Bergsma. En Bassie Heijne. En Gordon. Wij zijn allen typisch Hollandse zwijntjes.

Het zal mij aan mijn reet roesten dat de blanke (joden)man de wortel van al het kwaad is, al is het bizar dat tiepjes als Annemiek nooit doelen op de schattige mohammedanenmannen of op de nobele wilden uit Afrika. Want die zijn lief. De onwelriekende gleuvenbrigade, de millennials, de sneeuwvlokjes, KOZP, BIJ1, Antifa, Hamas, DENK, NIDA en BLM en Potten voor Hamas hadden een collectieve vijand nodig en dat werd de boze blanke man. Ik dus. In het Shangri-La van die kijfzieke xantippes en hellevegen zijn er natuurlijk ook goede blanke mannen, in de regel kalende eunuchen met een knotje, als hun wijkende vlashaargrens dat tenminste toestaat: Rutger Bregman, Sander Philipse, Jens Van Tricht, Philip Huff en Sybren Kooistra. En dan ben ik er nog een paar vergeten.

Zoals ik schreef in mijn bestseller Boze Blanke Man:

2016 is voor de Nederlandse journalistiek het ijkjaar van de Boze Blanke Man. Het begrip is uiteraard geleend uit het Engels: Angry white male. Het prototype van de hardwerkende en gefrustreerde blanke man die zich niet gehoord voelt door de politieke elite, die uit de boot valt bij de globalisering, die vindt dat hij steeds de dupe is van alles en iedereen. Tijdens de presidentsverkiezingen van 2016 noemde Hillary Clinton aanhangers van Donald Trump een basket of deplorables (zielige personen) maar ze bedoelde ‘racistische, seksistische en homofobe mensen, die in haar ogen beter niet gehoord worden’. Orange man Trump was natuurlijk een geschenk uit de hemel en zijn presidentschap is ook duidelijk het begin van de hetze tegen de Don Drapers van deze wereld en de knusse hardwerkende family men (mijn papa dus). Kappen dus met de blinde haat tegen oude witte mannen! Ga koken, Annemiek!

Oh, wacht:

Breng je ook weleens een kom soep naar de buurvrouw?

“Nee, en dat klinkt misschien vreemd voor een arts, maar ik ben niet zo verzorgend. Niet op die manier. Ik reik liever tools aan, waarmee de ander daarna op eigen benen verder kan. In de psychiatrie noemen we dat het bevorderen van autonomie. Uit die kom soep voor de buurvrouw haal ik geen voldoening. Ook omdat ik niet kan koken. Dat doet mijn man altijd. Hij is verzorgend op de klassieke manier.”

Inmiddels las ik al 148 verhalen in de krantjes van DPG over demoon alcohol. En dat terwijl de inktkoelies van DPG vrijwel allemaal een drankprobleempje hebben. Dit volledig verzonnen verhaal in Trouw deed mij denken aan een eerdere campagne van de Universiteit van Amsterdam, bedoeld om die handvol mohammedaanse studenten te plezieren. Ik schreef daar voor HP een stukkie over.

Mijn ouders waren geheelonthouder. Behalve op oudejaarsavond want dan lepelden ze een glaasje advocaat met slagroom naar binnen. Mijn vaders afkeer van drank was het gevolg van zijn ontgroening bij een studentendispuut in Wageningen. Hij moest enorme hoeveelheden jenever drinken en was hij bijna in coma geraakt. Onder de kots en meer dood dan levend werd hij in een taxi gezet en naar het ouderlijk huis gereden. Zijn vader had hem met een broekriem net zolang afgeranseld tot hij weer nuchter was. Het enige dat pa over zijn studententijd en de ontgroening kwijt wilde, was dat hij een ondergescheten plee met een tandenborstel schoon moest schrobben. Dat weerhield mij er niet van Moeder Alcohol te omhelzen toen ik een jaar of vijftien was en ik zoop als een tempelier toen ik mij ruim tien jaar later - in 1985 - inschreef voor de studie Semitische Talen en Culturen in Amsterdam.

Ik hoor de lezers alweer brommen en zuchten en puffen en steunen: attenooie, daar komt de Bukowski van de Algarve (volgens Bert Vuijsje) weer aan met zijn stoere drankverhalen. Niet dus. De alcohol heeft mijn leven verwoest, mijn relaties en mijn lichaam gesloopt, ik ben vernederd in de detox van de Jellinek-kliniek in Amsterdam en het is dat ik er een mediaal verdienmodel van heb gemaakt, want anders zou ik nooit, maar dan ook nooit nog maar één woord verspillen aan mijn destructieve alcoholisme.

Het eerste dat mij opviel aan de Universiteit van Amsterdam, was de schaamteloze alcoholinname van professoren, docenten en studenten. Een simpel voorbeeld: August Willemsen begon de colleges Portugees voor de eerstejaars met een spoedcursus caipirinha’s, gewoon om negen uur ‘s ochtends.

Willemsen schreef een prachtig boek over de geschiedenis van het Braziliaanse voetbal, De Goddelijke Kanarie, en zijn epische Braziliaanse brieven gaven voor mij de doorslag om naar Brazilië te emigreren, dat schizofrene land waar ‘hoeren klaarkomen en pooiers jaloers zijn’. Guus kwam om negen uur ‘s ochtends aanzeulen met flessen cachaça, limoenen, ijs en suiker en verklaarde de Braziliaanse ziel aan de hand van een spoedcursus caipirinhas stampen. Willemsen rende tussen de colleges door naar café Hoppe en café de Zwart in de Spuistraat om kopstootjes naar binnen hakken, net als één van mijn docenten Arabisch. Zijn colleges vonden op een onzalig tijdstip in de namiddag plaats en heel vaak stond er dan in de hal van het Bungehuis op het schoolbord dat de betreffende docent wegens ziekte verhinderd was. Die zat dan gewoon dronken in de kroeg, even verderop.

Mocht er heel toevallig een lezer die na het lezen van deze dramatische ouverture van mijn preek stante pede met alcohol wil stoppen, dan verwijs ik die dolgraag naar het aangrijpende boek De Val van August Willemsen. Ik citeer:

“Op 10 december 1990, op weg naar huis met vier flessen wodka en anderhalve liter Fanta, komt August Willemsen ten val. Het lukt hem niet meer overeind te komen. In het AMC constateert men, behalve ernstige onderkoeling en ondervoeding, een gebroken linkerheup. Zo begint het beklemmende relaas van een val. In brieven doet de auteur verslag van de voorgeschiedenis: zijn afdaling in de hallucinatoire wereld van de alcohol - in dagboekvorm van de nageschiedenis: zijn herstel in de surrealistische wereld van ‘Huize J’. De woorden waarmee hij zowel het een als het ander karakteriseert, vormen een De profundis: ze beschrijven une saison en enfer. August Willemsen laat hier beangstigend duidelijk zien wat er gebeurt wanneer iemand in de maalstroom raakt waar drank toe leidt.”

Nog even wat de bacchanalen op de UvA betreft: ik liep college bij sociologie en antropologie en in het Spinhuis aan de Oudezijds Achterburgwal waar die faculteiten waren ondergebracht, bevond zich een heuse bar die de hele dag geopend was. Man man man, wat werd daar gezopen! Even verderop bij CREA zaten de studentjes óók de hele dag te zuipen. Wat een schitterende tijd was dat. Om Remco Campert maar even te parafraseren:

Alles zoop en naaide,heel de UvA was één groot matrasen de hemel het plafondvan een derderangshotel.

Wie schetst dan ook mijn verbijstering toen ik deze week op een felle polemiek stuitte omtrent de oorlogsverklaring aan de alcohol door mijn oude alma mater. Het draait allemaal om deze tekst.

“De UvA voert een actief diversiteitsbeleid en wil een diverse en inclusieve studie- en werkomgeving zijn. Ook om die reden past de vanzelfsprekendheid van alcoholgebruik niet bij de UvA. De sociale norm waarin alcoholgebruik normaal is, is een norm waar sommige groepen zich niet in kunnen vinden. Met het nieuwe alcoholbeleid streeft de UvA ernaar meer rekening te houden met diverse groepen geheelonthouders die wegens uiteenlopende redenen -waaronder religieuze en gezondheidsoverwegingen- geen alcohol drinken.”

Bij mij gingen alle bellen rinkelen toen ik las dat de UvA rekening wil houden met een groep geheelonthouders die om religieuze overwegingen geen alcohol drinkt. Geloof me, dat betreft geen aanhangers van het Leger des Heils. Ik heb even geprobeerd te achterhalen hoeveel praktiserende mohammedanen er aan de UvA studeren maar heb helaas geen cijfers kunnen vinden. Nog voordat ik een islamofobe twiet over moslimknuffelen de wereld in kon slingeren, ging de Joop al in de tegenaanval met de schreeuwende kop ‘Fophef om alcoholverbod op UvA om zogenaamd moslims te ontzien! Misplaatste ophef als stok om moslims mee te slaan!’

Het meest heldere en verstandige vertoog over deze kwestie las ik in de Folia, het huisorgaan van de UvA. Hoogleraar accounting Jan Bouwens:

“De UvA beroept zich niet alleen op gezondheidsredenen, maar ook op inclusiviteit. Maar wat is inclusiviteit? Het is een belangrijk streven dat zich erop richt dat niemand zich buitengesloten voelt in de gemeenschap. Natuurlijk moeten we dat bevorderen. Echter, de vraag is of inclusiviteit wordt bevorderd door een gewoonte van de grote meerderheid de kop in te drukken. Ik kan werkelijk geen kwaad zien in een receptie na een officiële afstudeersessie waar je alcohol mag drinken als je dat wil, en je een soda kan nemen wanneer je alcohol wil laten staan. Sterker, als een minderheid de meerderheid dwingt iets te laten terwijl die minderheid geen last van dat handelen heeft, dan voelt de meerderheid zich door die minderheid buitengesloten.”

Mijn 389-jarige alma mater was al verworden tot een crèche voor millennials, sneeuwvlokjes en andere ongewervelden, een safe space vol teddyberen tegen tentamenstress, met rubberen tegels onder de klimrekken en diversiteitsboa’s die je bekeuren als je boe roept tegen een medescholier, maar het kon nóg gekker. Een poosje geleden zag ik op de website van AT5 – de spreekbuis van woke Mokum – een bericht over Antilliaanse eerstejaars die ernstig geschrokken waren van agendagebruik op de UvA. Een noviet: “Niemand heeft een agenda op Bonaire. In Nederland moet ik wel met een agenda werken, want hier plan je alles.” De UvA reageerde geschokt en verbood met onmiddellijke ingang alle Jip en Janneke-agenda’s én Bert en Ernie-klokken en voegde daaraan toe dat tijd, afspraken en agenda’s sociale constructies en de perfide erfenis van koloniale witte suprematie zijn.

Ik kan mijn universitaire oorkonde niet eens terugsturen naar het UvA-dolhuis want na mijn afstuderen leefde ik uit een koffer en is de bul spoorloos verdwenen, net als mijn typ- en zwemdiploma. Bij deze stuur ik mijn bul daarom maar virtueel terug naar die open inrichting. Ik poch overigens nooit over mijn academische graad, want ik was een waardeloze, luie en vooral feestende en zuipende en snuivende zesjesstudent. Niemand geloofde dan ook dat ik was afgestudeerd en het eeuwenoude zaaltje in de universiteitsbibliotheek aan het Singel barstte uit zijn voegen – er was gratis drank – tijdens de buluitreiking. De professoren van de faculteiten Arabisch en Hebreeuws maakten goedbedoelde vileine grappen terwijl mijn moeder en mijn verloofde traantjes wegpinkten.

De tranen schieten mij nu in de ogen want die kutalcohol heeft mijn leven kapot gemaakt. Laat mij daarom afsluiten met een waarschuwend gedicht, getiteld: ‘Sluit de mond voor Schiedam.’

Blinkt een traan in uw oog,Als gij ‘t lijden aanschouwt,Dat in staat en gezinKoning Alcohol brouwt

Dan weerklinkt in uw hartOok de roepstem, de beê:’Bant de drank uit het land’!O, helpt mee! helpt toch mee!’

Zeg nu niet: ‘ik ben sterkEn ik ken steeds mijn maat’,Want uw voorbeeld verloktJuist de zwakken tot kwaad.

Drank bedwelmt toch den geestEn den wil maakt hij lam,dus eist liefde van ons:’Sluit de mond voor Schiedam!’

Oebele Stellingwerf, 1847 - 1897

Uit: Gij zijt kanalje, heeft men ons verweten!Jaap van de Merwe. A.W. Bruna & Zoon Utrecht/Antwerpen 1974

Leest hier de hoogtepunten!

Vorige week in DAK

Weet u nog, hoe Frans Timmermans tegen Jan Hoedeman van het AD zei maar liefst drie leerstoelen te hebben: Oxford, Bologna en Florence?

https://www.geenstijl.nl/.../arthur-van-amerongen...


Geachte heer, in antwoord op uw verzoek dat per e-mail is binnengekomen op 13 juli 2026, deel ik u mee dat er in de archieven van de Afdeling Personeel van deze universiteit geen documentatie aanwezig is betreffende arbeids- of samenwerkingsrelaties (reeds beëindigd of nog lopend) met de heer Frans Timmermans.

Ik koketteer graag met met Peter Pan-syndroom, met mijn ADD (bestaat niet, maar we houden hem er in), met mijn parttime alcoholisme, met mijn vermeende recreatieve drugsgebruik, met mijn dwerggroei, met mijn talloze andere lichamelijke uitdagingen en vooral met mijn mislukte schrijverschap. Van oom Bert Vuijsje, celgenoot van Henk Spaan in het Rosa Spier Huis, kreeg ik de bijnaam de Bukowski van de Algarve en mijn mattie Rob Hoogland noemt mij liefkozend de copy & paste-koning van Moncarapacho. Ik deel die geuzennamen maar al te graag, maar geloof me: de meewarigheid waarmee deze journalistieke kanonnen mij bejegenen, doet mij knarsetanden.

Als tegenwicht voor mijn tragische zelfspot roep ik wel eens dat ik genomineerd was voor de AKO Literatuurprijs met Brussel - Eurabia, dat ik de Prijs voor de Dagbladjournalistiek won en dat ik met Rob Muntz en Willem Davids de Zilveren Reissmicrofoon won, de Nipkowschijf voor radio. Dat zijn natuurlijk allemaal wapenfeiten uit een grijs verleden. Als columnist bij de Volkskrant genoot ik nog enig aanzien (met name bij menopauzale vrouwtjes met paars haar) maar toen ik overstapte naar GeenStijl, gooide ik mijn laatste krediet bij de beau monde van de linkse kerk definitief te grabbel. Ik werd ook nog eens columnist bij De Andere Krant en bij de Nieuwe Revu (Foute Jongens, samen met Rob Hoogland), en alleen mijn columns in de eerbiedwaardige grijze HP/De Tijd, geven mij nog enige cachet.

Ik was dan ook aangenaam verbaasd dat de Nieuwe Revu mij recentelijk vroeg om een reportage te maken over Albufeira. Eigenlijk ben ik daar te oud en te versleten voor, maar anderzijds dacht ik dat dit mij de gelegenheid bood om mij nog een keer te bewijzen als de zelfverklaarde Gonzo-journalist des Vaderlands.

De titel is ‘24 uur in Albu’ en het meeslepende meesterwerkje van 4000 woorden kunt u begin augustus lezen in het lefgozertje onder de serieuze bladen.

De laatste keer dat ik een serieuze reportage maakte in de Algarve, was voor Quote, in opdracht van Sander Schimmelpenninck. Ik interviewde de Nederlandse chickeria van de Algarve, en de titel van mijn verhaal luidde: ‘Neukt u nog, nee ik golf‘.

Aber das war einmal.

Ik begon de dag in de bieb van Albufeira en zat twee uur te grasduinen in boeken over het stadje. Ik speelde de serieuze journalist, als het ware. Met mijn goede vriend Cees Groenewegen, die in Albufeira woont, interviewde ik die middag diverse Nederlandse ondernemers. Op een gegeven moment ging er een drankje in, en om een uur of tien ‘s avonds was ik redelijk starnakel en stond ik moederziel alleen bier te hijsen op The Strip, het voorportaal van de hel. En toen moest ik nog naar discotheek The Kiss, voor de Hollandse avond met mocro Bilal! Nou, u leest het allemaal in de Nieuwe Revu.

Eerder die week bezocht ik met buurman Bart Nijman de opening van het kurkmuseum in Silves. De eigenaar is Erik de Vlieger, die ik eerder interviewde voor GeenStijl en voor de Quote.

Bart Nijman op zijn Substack:

“In Silves is een vervallen kurkmuseum, dat was gevestigd in een van de oudste kurkfabrieken van Portugal, nieuw leven ingeblazen door Erik de Vlieger. Samen met Arthur van Amerongen toog ik op 4 juli naar het bloedhete stadje voor de opening, een glaasje bubbels en een summer chic Portugees dansje van een netwerk aan verzamelde lokale notabelen, ondernemers en aanwaaiers. Het werd een avond waarop Portugal en Arthugal elkaar ontmoetten. Ontkurk iets lekkers voor uzelf, ik gids u door beide gebieden. Financiële conflicten, vastgelopen papiersporen en een onvermijdelijke verwaarlozing hadden de deuren van het museum in de oude kurkfabriek zestien jaar gesloten gehouden voordat De Vlieger met zijn breekijzer en een nostalgie voor in onbruik geraakte industriële werktuigen zowel de deur van het museum, als de lokale bureaucratie openbrak. In zijn verbale knip van het lintje pleitte Erik, wiens bedrijf Carvoeiro Branco in twintig jaar uitgroeide tot de grootste projectontwikkelaar van de Algarve, voor meer trots en ambitie vanuit het zuiden richting de hoger gelegen streken aan de stedelijke Portugese westkust. De Algarve moet tot Setúbal reiken. De Vliegers roep om ambitie werd door een tweehonderdtal toehoorders onthaald met een applaus waarin je de zachte consensus proefde dat ambities van deze orde goed klinken en bij de ondernemende Hollander heus in goede handen zijn, maar daar ook mogen blijven.”

Ik kreeg een belangrijke rol in het prachtige stuk van Bart, waarbij enige mythen over mijn persoontje niet geschuwd werden. Om mijn trouwe lezers van HP/De Tijd niet te laten schrikken, vroeg ik even aan Claude om een puntige samenvatting te geven van mijn alter ego Don Arturito.

Nick Muller, mijn chef bij HP/De Tijd, vertelde mij dat van alle geesten in de machine Claude de beste is, want die antwoordt in je eigen schrijfstijl. Dit hoestte de robot op:

“Arthur van Amerongen (1959) weet precies wat hij is: de zichzelf vermakende bard van de Algarve, en hij buit dat cliché genadeloos uit. Sinds hij zich in Olhão vestigde, schrijft hij zich moeiteloos in het decor dat hij zelf heeft opgetuigd — de roedel honden op het strand, het glas vinho verde dat nooit leeg raakt, de barbecues met de ‘beau monde’ van de regio, en de eeuwige zon die de somberheid van Nederland moet compenseren. Hij noemt zichzelf graag chroniqueur van de duistere kant van het vakantieparadijs: achter de Nederlandse expats die de winter ontvluchten, gaat volgens hem altijd verborgen leed schuil.

“Wat hem onderscheidt is niet dat hij de clichés ontkent, maar dat hij ze voortdurend etaleert alsof het een geuzennaam is. Een gesprek met hem levert een stortvloed aan meningen op, gestut door generalisaties waarvan hij zelf beseft dat ze een truc zijn — nuance is nu eenmaal lastiger te verkopen dan een goede anekdote. Zijn vroegere jaren als Midden-Oostencorrespondent, zijn omzwervingen door Zuid-Amerika en Paraguay, zijn huwelijk met een PvdA-politica: alles wordt materiaal voor de figuur die hij speelt. Schrijven noemt hij gewoon werk, geen kunst die op inspiratie wacht — een column van zeshonderd woorden, in twee uur, klaar. Zo wordt Van Amerongen tegelijk chroniqueur en hoofdpersonage van zijn eigen mythe: de laatste vrijbuiter, de schelm die andere schrijvers te braaf vinden, levend bewijs dat het cliché van de Algarve-expat zichzelf het beste kan beschrijven.”

Bart bevestigt het beeld dat Claude van mij heeft in zijn Substack-essay: “Wie de columns, boeken en tweets van Arthur van Amerongen over de Algarve kent, is bekend met zijn beschouwingen over de ondiepe genenpoel van Zuid-Portugal, waar de besnorde vrouw als een van de zeven schoonheden geldt en flets tl-licht fluorescente flikkeringen werpt op getaande gelaten van stoïcijnse Portugese arbeiders, vissers en opaatjes, die in plastic Super Bock-stoeltjes aan met papier gedekte tafels huisgestookte vijgenbrandy drinken na hun prato van gekookte aardappeltjes met op de roetzwarte roosters van roestige churrascos gegrilde sardientjes. Arthur was voor ons de gateway drug - no pun intended - naar de Algarve. Een paar bezoekjes aan hem in 2021 en we waren verslaafd aan de zilte zon, de lichtheid van de luchten en de gemoedelijkheid die je onder een stoflaagje van zand, oubolligheid en (in Nederland steeds vaker vergeten) sociale omgangsnormen aantreft. In 2022 doken we in die ondiepe genenpoel van gesloten mensen zonder levenslust of ambitie, waar Tuurtje zich altijd zo vrolijk verdrietig om kan maken. Niet dat hij ons niet hartelijk verwelkomde in zijn patrie de coeur, maar een huis kopen zou vanwege de vele ruïnes, chronisch schimmelende muren en ontelbare stempelkussens der bureaucratie ‘echt onbegonnen werk’ worden, volgens Arthur, en bovendien ‘levensgevaarlijk, want als een achterneef uit Canada opduikt die familiebezit claimt, zal iedere rechter hem gelijk geven’. Zo niet, dan word je daarna wel afgezet door schilders die schimmel achter waterverf verbergen of luie loodgieters die water uit de plee laten spuiten, en stront uit het doucheputje. Vervolgens komen de buren je de wijk uit pesten, je tuingereedschap jatten en de hond vergiftigd vlees voeren omdat ie te veel blaft. Om over rauzende Roemeense roofbendes, schaamteloos stelende zigeuners (‘Zet een betonnen kikker bij de deur. Zijn ze bang voor. Bijgeloof! Bijgeloof!’) en de wekelijkse zaterdagstoet Jehova-gezinnen aan de deur nog te zwijgen. Wie Arthur moet geloven, leert over de Algarviaan dat hij weinig kan, niets wil, heus lief is voor z’n moeder maar gelukszoekers graag kaalplukt, en verder iedereen van z’n geboortegrond wil verjagen. Alleen dieven, oplichters en gezanten van God hebben ambitie. Verder moet je Arthur ‘het kan me niet treurig genoeg zijn’ van Amerongen dus niet altijd geloven: hij en wij wonen in twee totaal verschillende landen. Thuis spreken we van Portugal en Arthugal. De blik en pen van Arthur richten zich echter op het zwelgen, want hij wentelt zich graag in de verzuchtingen van the human condition, waaraan hij zich spiegelt, en die hij als een striptekenaar tot de karikaturen reduceert die voor hem de waarheid van Arthugal schetsen. Arthur is zelf wél uitbundig.”

Ik pinkte een traantje weg na het lezen van het stuk van Bart, dat toch een beetje als een lijkrede klonk. Hij mag het zo voorlezen op mijn begrafenis. Maar ik was nog helemaal niet van plan om dood te gaan! Eerst mijn AOW binnenharken vanaf 4 november dit jaar, deo volente & inshallah. Ik wil nog lang geen tuintje op mijn buik. Daarom wordt het weer tijd voor de serieuze Tuur, de gelauwerde Midden-Oosten-correspondent. Ik had vorige week een knaller met mijn scoop over de gelogen leerstoelen van Frenske, en bovendien ben ik met een groot project bezig over de verdwijnende en verdwenen dorpen in Spanje en Portugal, in samenwerking met Komrij-biograaf Arie Pos in Portugal en Touretter des Vaderlands Ivo Teulings in Spanje (met wie ik de bestseller Costa del Coke schreef). Ik hou u daarvan op de hoogte.

Toch sluit ik af en vermakelijke passage van Bart, over Tuurtje, de Joker van de Algarve:

“Tuurtje deelt op weg naar buiten nog wat zakelijk advies uit aan Erik. Arthur concludeert daarop - ambitie! - dat hij zichzelf ook opnieuw moet uitvinden. ‘Al die mensen. Fucking hell. Je moet ze leren kennen, en dan alle roddels leren. Dan heb je ze. Ik ken in Nederland ook iedereen, en alle roddels. In de media. Boeken. Politiek. Fucking hell. Iedereen. Ik moet een juice-kanaal beginnen. Spill the beans. Spill the beans! Maar ja. Hoe krijg je tractie? Jij kent ook mensen. Heb jij nog een goeie roddel?’ Ik zet hem af in Olhão, waar Tuurtje nog een feestje heeft (‘Ga je echt niet mee, schatje?’). Waar Portugal gaat slapen, wordt Arthugal nog tot diep in de nacht geschetst in wazige selfies en vluchtige foto’s onder fluorescent tl-licht. De volgende ochtend heb ik in WhatsApp vier gemiste oproepen. Arthugal calling.”

Dit verhaaltje stond eerder op HP/De Tijd

Deze column stond vorige week in DAK

Bestsellerauteur en de belangrijkste criticus van de islamo-fascistische bende in Teheran ontmoette vorige week Reza Pahlavi, de zoon van de shah en vertelt ons in geuren en kleuren hoe het gesprek verliep. Keyvan, vriend van onze show, geeft ook nog een analyse van de heropleving van de Amerikaanse bombardementen. Een brisante uitzending van Joffie Toffie! Luisteren dus!

De systeemmedia en hun inktkoelies zijn al weken bezig met een lofzang op Marokkanen en het Marokkaanse voetbalelftal en op de redacties van de krantjes van De Belg was het vannacht dan ook feest, met lekker veel thee en baklava en een polonaise. Uiteraard hosten de roomblanke mannen en vrouw gescheiden van elkaar door de burelen van Trouw, de Volkskrant en Het Parool, en de Profeet en de mohammedaanse bezorgers van de gazettekes zagen dat het goed was. Met name de buklaven van Trouw, de dhimmi-bode bij uitstek, komen superlatieven tekort om de door Allah gezonden strijders van de nationale ploeg van Marokko de hemel in te prijzen. Geloof me, ik word best wel eens moe van mijn onverdroten kruistocht tegen Trouw, maar het is vrijwel iedere dag raak qua juichende berichten over de islam, immers de beste uitvinding sinds het gesneden witbrood.

Ik twiette: Na de oorlog tegen tabak, varkensvlees, joden en alcohol gaat de redactie van Trouw nu de boerka en de hijab promoten, in opdracht van de grote baas in Belgistan. Trouw kopt: ‘Modest’ heet een nieuwe niche in de mode, waar steeds meer merken op inspringen. Bedekt maar toch modieus, soms uit respect voor God, maar steeds vaker om andere redenen, zoals comfort of uit protest tegen het sexy modebeeld.

Het is interessant om te zien hoe lelieblanke redactrices van DPG aan de ene kant het fenomeen ‘tradwives’ belachelijk maken (die worden meteen in de categorie domrechts geparkeerd) terwijl moslima’s die van top tot teen zijn ingepakt, als een toonbeeld van zelfstandige onafhankelijke en vooral progressieve vrouwen worden gezien. Een soort tankgirls.

Ik plaatste een screenshot van de advertorial voor ‘modest fashion’, en daarnaast stond toevallig (of niet) een artikel over ene juffrouw Willeke. Van haar mogen mohammedanen en mensen van kleur gerust te laat komen op school want tijd is immers een westerse, koloniale sociale constructie.

Trouw: “Om 8.50 uur, vijf minuten na de start van de dag, komt Dyzilio binnen. Hij zegt zich te hebben verslapen. Juf Willeke wordt niet boos. ‘Fijn dat je er bent, jong’.”

Juffrouw Willeke lijkt mij een schat die op trommelcursus gaat in Gambia, een gezellig moeke dat met haar Libelle-clubje nobele wilden in azc’s verwelkomt met zang en dans.

Maar: als ik vroeger ook maar vijf minuten te laat kwam op de Willem van Oranje-school in Ede, werd ik afgeranseld door de bovenmeester en moest ik de hele dag in de hoek van de klas staan met een puntmuts. Op de puntmuts stond ‘ezel’. Door deze spartaanse straffen ben ik een zeer punctueel mens geworden.

Tot mijn afgrijzen zie ik steeds vaker artikelen over roomblanke leerkrachten die roepen dat op tijd komen, grammatica, hoofdrekenen, aardrijkskunde, geschiedenis en Holocaust-voorlichting niet meer nodig zijn in het het onderwijs.

Eerder schreef ik: “Ik stond op het punt mijn bul terug te sturen naar de Universiteit van Amsterdam. De 389-jarige alma mater was al verworden tot een crèche voor millennials, sneeuwvlokjes en andere ongewervelden, een safe space vol teddyberen tegen tentamenstress, met rubberen tegels onder de klimrekken en diversiteitsboa’s die je bekeuren als je boe roept tegen een medescholier, maar het kon nóg gekker want op de website van AT5, de spreekbuis van woke Mokum, zag ik een bericht over Antilliaanse eerstejaars die ernstig geschrokken waren van agendagebruik op de UvA. Een noviet: ’niemand heeft een agenda op Bonaire. In Nederland moet ik wel met een agenda werken want hier plan je alles’. De UvA reageerde geschokt, verbood met onmiddellijke ingang alle Jip en Janneke-agenda’s én Bert en Ernie-klokken en voegde daaraan toe dat tijd, afspraken en agenda’s sociale constructies en de perfide erfenis van koloniale witte suprematie zijn.”

Toeval of niet, maar vanochtend zag ik deze twiet van mijn dinnie Mona Keijzer. Ze verwijst naar Zakia Essanhaji, hoogleraar ‘organisatie-etnografie’ aan de Vrije Universiteit Amsterdam, die zich uitspreekt tegen ‘witte tijd’ en ‘tijd’ een racistisch concept noemt.

Zelden zag ik zoveel sociologische onzin in een gedrocht van een ‘essay’. Ik heb sociologie als bijvak gedaan op de UvA en de verzamelde werken van Émile Durkheim, Max Weber en Abram de Swaan op mijn nachtkastje liggen, dus ik weet van de hoed en de rand.

Ik citeer: “Professor Essanhaji maakt gebruik van de kritische rassentheorie en dekoloniaal onderzoek naar chronopolitiek en ‘witte tijd’. Ze past het begrip ‘academische tijddiefstal’ toe om te theoretiseren hoe universiteiten de tijd van academici van kleur onttrekken, fragmenteren en uitstellen via op ras gebaseerde institutionele processen.”

En: “Witte tijd is niet simpelweg de tijd van de bevoorrechten, maar de macht om tijdelijkheid en vooruitgang zelf te definiëren. Het is de kolonisatie van de tijd, bekend als het systeem van moderniteit/kolonialiteit. Dit systeem wordt in stand gehouden door cyclische of relationele opvattingen over tijd uit te wissen, waardoor ervoor wordt gezorgd dat de tijd wordt gezien als een race naar onbereikbare, modernere toekomsten. In die zin is witte tijd zowel prescriptief als preventief: ze sluit alternatieve toekomsten en ervaringen uit het verleden uit door andere tijdsopvattingen te delegitimeren.”

Ik heb de tekst inmiddels tien keer gelezen en begrijp er werkelijk geen hol van. Vooruit, nog een citaat: “Ik ga uit van een kritisch raciaal perspectief en maak gebruik van tegenverhalen om (tegen)verhalen te construeren die zijn gebaseerd op de levenservaringen van mensen van kleur. Deze methode erkent de verbanden tussen de historische gevolgen van het kolonialisme en hedendaagse uitsluitingen binnen organisaties. Door de ervaringen te belichten van mensen van kleur die zich een weg banen door het racisme op de universiteit, wil ik rijke verslagen bieden die reflecteren op hoe tijd wordt geracialiseerd en ervaren op Nederlandse universiteiten.”

What the fuck? Goed, voor meer onzin van deze fopwetenschapper moet u dit maar even lezen. Haar vondst ‘academische tijddiefstal’ beklijft, al heb ik geen idee wat dat precies inhoudt. En nu we het toch over diefstal hebben: vol weemoed dacht ik terug aan die iconische tekening van Jos Collignon in de Volkskrant, van die twee mocro’s op een scooter die de wereldcup hebben gejat. Pieter Klok haalde de tekening van Jos Collignon weg en schreef:

“De hoofdredactie van de Volkskrant heeft besloten een cartoon van Jos Collignon te verwijderen van de site en al onze uitingen, omdat deze Marokkanen – in Marokko en in de diaspora – stigmatiseert. De vrijheid van columnisten en cartoonisten is een groot goed, maar deze tekening draagt bij aan het wegzetten van een bevolkingsgroep en dat is in strijd met wat we als krant willen zijn.

“We realiseren ons dat er gediscussieerd kan worden over waar de grenzen van de humor liggen, maar voor de Volkskrant zijn die bij deze tekening overschreden. De hoofdredactie betreurt het dat de spotprent op papier en online is verspreid.”

Het was een oerdomme actie want de spotprent werd ontelbare keren gedeeld op social media. Het internet vergeet namelijk niets. Klokkie roerde in de stront met de ventilator in de hoogste stand om de woke lezers en de Marokkaanse krantenbezorgers te plezieren. Maar wokies kopen geen kranten, en dat is de wijze les die de courantiers in Belgistan kunnen leren van deze canard: get woke, go broke. Het is ondenkbaar dat zo’n cartoon vandaag de dag nog in de krantjes van DPG geplaatst zal worden, want het Marokkaanse elftal en hun schattige hooligans in de grote steden van Nederland zijn nu heilig verklaard. Wolla!

Dit verhaal stond vorige week op HP/DE TIJD

Vorige week in DAK

Een bomvolle uitzending van uw Joffietoffie-team vandaag! Onze Vlaamse schone Jonath vertelt over de virulente jodenhaat in Belgistan (onder aanvoering van knuffelantisemiet en subsidiespons Tom Lanoye), Rob Fransman herdenkt zijn goede vriend Wil Parijs (z”l) en Joffietoffie doet een spectaculaire crowdfund voor de matsewa van Paul Maria Damen op gedort Sint Barbara in Mokum. Gedort is de Jiddische verbastering van de woorden ‘Gut Ort’: ‘goede plaats’.

Hier kunt u luisteren!