Marion Woodman, Leaving My Father’s House

Anne babayla kurulan ensest bağın yansımaları malum yakın ilişkide bulunduğumuz kişilerde özellikle partnerlerimizde görünür olabiliyor. Partnerlerimiz bize anne-eş, baba-eş oluyor çoğunlukla. Sonra ilahlaştırılan ve her şeye muktedir Tanrı ve Tanrıça gibi görüp onları, istediklerimizi vermeleri için sürekli “memeye” kafamızı vurabiliyoruz süt fışkırsın diye. Süt gelmediğinde içine düştüğümüz çocuksu hayalkırıklığı ve yalnızlığın dehşetiyle onlara duyduğumuz öfke ve reddediş onların ilahlığını ve krallığını daha da güçlendiriyor şaşırtıcı şekilde.

Kişinin öksüz ve yetim olduğunu idrak ettiği bir noktaya gelmesi bu yönden aslında tapındığı ilahları ve ilaheleri alaşağı etmesi. İbrahim’in putları kırıp baltayı da en büyük putun boynuna asması. Elbette onları zorba, kendini kurban gibi görmeden ve işi (ilişkiyi) drama bağlamadan bu “yetimhanenin” içerisinde kalabilmek dirayetini geliştirmek epey bir iş.

Böylesi bir yetimhanenin içerisinde olduğunun farkındalığıyla açığa çıkacak acıyı hissetmeye ne kadar izin verebilirsin kendine?

Şimdi omuzlarımı arıların sabahın fesleğen kokulu öptüğü o bahçedeyim. Sararmış otları biçildikçe yerle yeksan olmuş, sert yerleri ayaklar altında ezildikçe yumuşamış. Kaskatı toprağın altında nice akrepler sevişmiş, üstünde kara yılanlar karınlarının en hassas ve göze değmez yerlerini çatlata çatlata sürünmüşler. İncirlerden akan ak süt dudaklarımdaki çatlaklara nicedir dolup dolup taşmış. Ayak tabanlarımdaki artık anlaşılmaz ve anlaşmaya da yanaşmaz tuhaf dilden kalan yazıtın içi karıncaların öğüttüğü kumla dolmuş; yine de belli mi olur, aklından zoru olan bir kaşif, kendi ölümüne yaşayasıya susamış biri gelsin de elindeki kıldan ince süpürgeyle ipince süpürsün üstlerini diye kılıçtan keskin köprülerin üstüne basıp durmuşum.

İpler birbirine dolanmış, ipler nice kez ayak bileklerime, el bileklerime, sıkı sıkıya, kese kese ya da bir hamleyle açılacak kadar gevçekçe bir merhametle bağlanmış. Bağlandığı yerde ölürüm zannedenler nefeslerini almaya devam etmişler; çözülürsem düşerim zannedenler nefslerini vermeye. Dişleye dişleye, ıslata ıslata, çeke çıkara, kopara asıla, ayıla bayıla, nefes nefese ve akıl yitiminin arefesinde gelen o delice kahkahalarla sarsıla sarsıla biraz daha kendilerini dolamışlar çarşaflara. Üşümüşler, terlemişler mevsimlerce, cırcır böceklerinin durup bilmez meşkiyle. Kirli olanları paklamaya artık yeltenmemişler. Sabah uzun uzun nefes alıp uzun uzun nefes tutarken tavandaki yıldızlar cüret edip bir milim bile kaymamış ne de olsa. Bazı şeyler hiç ama hiç değişmemek için ettikleri yeminlere tutunmuş. Bu yüzden yeni yeminler kapının eşiğinde beklerken kendilerini oyalayacak oyunları mutlak kurmuş. Dolmayı reddeden boş raflar tahtakurularının zikirleri için yüksek bedellere kiralanmış. Her yer tespih sesleriyle çın çın çınlamış. İpleri nihayet kopan asırlık tespihlerin aşınmış taneleri etrafa büyük gürültüyle saçılmış, çürük iplere dizilmekten bıkmış usanmış 1 tanesi kaçacak delik bulup eksik kalmış. Eksikliğinden ilk kez utanmamış, öylece kirin tozun içinde örümcek ağı bağlamış. Evin altındaki o mahzende korkup korkup uyuyamamaklığımın yüz görümlüğünü artık yanağımın altına yastık yapıp gözlerimi kapayabilmişim. Meleklerin tekrar gelmeye, gelip de ilahımı götürmeye yüzü yokmuş. Yaptıklarının bedelini, tüm köyün sokaklarını bir kalıp Arap sabunuyla yıkayan kızın kalbinde hapsolarak ödemekteymişler, tüm ulvi vazifelerinden vazgeçmek zorunda kalmışlar anlayacağınız. Böylesine bir arınmayla nasıl boy ölçüşeceklerini bilememişler çünkü. Bırakmışlar işi gücü mecbur.

Yetimlerin ve öksüzlerin diyarına göç edenlerin hâli böyleymiş, bu diyara gelenlerin de ardı arkası kesilmiyormuş son zamanlarda. Sonunda kabul ediyorlarmış, cesaretlerini toplayıp kimsesizim demeye. Kimsesizim diyenler kimselere tutunanlardan daha kalabalıkmış. Melekleri ancak böyleleri azad ediyormuş. Yerle yeksan olan “annenin”, göğe uçan “babanın” aslında hiç var olmamış ülkelerinden çıkış biletlerini alıp ceplerine koyuyorlarmış.

Çocukken babam olmadığı için çoğu kişi, küçük büyük demeden yetim olduğumu ağız dolusu bir yazıklama ile ifade edip dururdu. Bense yetim miyim, öksüz müyüm, hep karıştırırdım. Aslında ikisi birden olduğumu daha yeni idrak ediyordum, aile olarak görmek durumunda kaldıklarımın yıllara yayılan halleriyle yüzleştikçe. Ve bu boşluğu hemen başka varlıklarla doldurma ve telafi etme itkisine girmeden, bunun özgürleştirici ve yakıcı havasını ciğerlerime oh çekebilmem ise daha çok yeniydi. Yani kayıp ya da (beğenmediğim/çatıştığım) anne yerine Great mother/Nature kültünü ve türevlerini; yok olan ve ulvi bir yere konumlanan baba yerine Great Spirit ve onun temsilcisi ulu erkleri koymadan. Bunu senelerce yapmıştım. Şimdi dehşet verici bir tek başınalığın ve dehşet verici güzelliğin içerisinde teke tektim.

Ne demeli sahiplenmeden, sahiplenilmeden, eğilmeden, bükülmeden, bir hikayenin kahramanı, kurbanı, zorbası ilan edilmeden, övülmeden, yerilmeden, birbirine bir çift laf etmeden, vaatsiz, hadsiz, hudutsuz sevmelere? Sevginin kelimelerin, kuralların, olacakların, öleceklerin, olmasını umut ettiklerimizin, olmaması için binbir dereden su getirerek yakarıp ettiklerimizin kapanına yakalanmayacak çeviklikte bir vahşi mahlukata dönüşmeye ne demeli? Ele avuca sığmayan, dilimin ucu değse yakan, parmaklarımın arasından akıp geçse buz gibi donduran bir suyun yoluna revan olup gitmesini sadece arkasından durup izlemekten başka ne etmeli?

Öksüzlerin ve yetimlerin ülkesinde aidiyete izin vermez bu türlü sevmek. Yuvasını yapmak için gagasındaki biçilmiş, dövülmüş ve ayaklar altında ezilmiş sarı otları bin kez getirip götürmekten, çamurunu bir damla gözyaşıyla karmaktan yorgun düşmüştür can kuşu. Can kuşu sığmaz artık kuytulara. Birlikteyken de tektir. Tekliği çoğu zaman birleşmeye manidir. Bir olmak onun gibilere yasaktır. Tekliğin ülkesinde bire, birliğe, beraberliğe yer yoktur. Birleştiğini düşündüğün anda koparır sendeki o emanetlik ipi orta yerinden. Acımaz. Hiç acıması yoktur. Ne acıması? En zayıf yerlerini çatlata çatlata sürter dağlara taşlara. İnim inim inletir. Kahkahan yakarışlara karışır. Dedim ya vahşidir. Vahşiliği vahşet değildir. Asıl vahşet, vahşiliğin önüne geçtiğinizde ağzını açar, diş biler keskin ve yutar tek hamlede. Vahşi olanın acısı hazdır, vahşetinkiyse ızdırap yaratır. Yakanı bırakmaz ebediyen yakısı.

Peşine düşemezsin onun, kovalayamazsın, hiç uğraşma. Senden kaçmaz çünkü. Durur sadece. Öyle bir durur ki, her şey onun etrafında devinmeye başlar. O sadece seyreder. Seyrettikçe yeniden kurulur ve bozulur devran. Âlemler iç içe geçer, erir, buhar olur uçar, su olur düşer kuru toprağa. İncire su olur. Akrebe su olur. Yılanın yanan yerlerine ılık ılık merhem olur. Durmaya devam eder. Durmaya devam edecektir de. Durmuştu bunca döngünün içinde. En büyük Sanat’ı buydu, bu OL’maktaydı.

Bunun kim olduğunu daha fazla açık etmek istemez bu yazar. Bazı şeyleri, hatta tahmininden de fazlasını, duyurmazsa öleceğini zannettiklerini aslında içinde büyütmeyi, yeşertmeyi, göğüs kafesinin tam ortasına dikip köklendirmeyi ve her sabah ilk iş olarak çiçeklerini arılar döllüyor mu diye bakıp durmayı tercih eder. Vaktinden önce yazmak, fidanların olmamış meyvelerinden turşu kurmak değil de nedir? Acılıkları iflah olsun da yiyenlere şifa versin iddiasıyla ve iştihasıyla tatlanmalarına, yumuşamalarına, kokularını salmalarına, sulanmalarına izin vermeden koparıp koparıp kurduğumuz turşular, bahçemizin yazık mahsülleri.

Burada yere çöküp ağlamamak ne mümkündür.

Toprağın altında kalmanız, yerin ağırlığına yaslanmanız, epey bir müddet çürüyüp üstüne bir de dağılmanız ne şahane. Gün yüzüne çıkmanız için sizi sulamaktan vazgeçmek ne uluymuş. Ensenizden düşmek, tohumlarınızı cepte biriktirmeden sürülmemiş, taşlık bahçelerin bağrında kaskatı ve kuru bıraktığımı düşünmek ne budalacaymış. Elin değmediği, kulağın duymadığı ve nefesin buğusunu bırakamadığı o saklı yerde hayatın en dokunulmaz, iflah olmaz, ipe sapa, laf u güzaha ve günaha gelmez yerden fışkırdığını nasıl unutmuşum? Yabanda yaşanan bu aşkın dokunmazlığı ve dokunulmazlığı ürkütür elbet bilinmeyi, bilindikçe sevilmeyi isteyen o hazinedarı. Ya bilinme ve sevilme arzusunu da alaşağı eden vahşi bakışlara, tutuşlara, itişlere, kendine çekişlere, bir türlü kanmadan, kandırılmadan, göğün ve toprağın sunduğu yuvanın rehavetine kapılmadan birlikte değil teklikte olmak bu ülkede?

İçinde bulunduğum/uz yetimhaneyi hissetmemek için yıllarımı topluluk inşası ve buna dair nice pratiklerle geçirmiştim, onlarla da bağlarım çözülmüştü anlaşılan. Beni bu kimsesizlikten kurtaracak olan aile ikameleri değişmiş hatta onlar kimsesizliğin ebedi diyarından beni sürgün edecek birer yol kesici, beni kervansarayında yediren içiren birer haydut olmuşlardı.

Birlik için onca çırpınışım onca yanışım onca dolanışım tekliğe mi çıkarmıştı beni, öksüzlerin ve yetimlerin ülkesine. Tek’in olduğu yerde, aradan çıkmaktan başka şansım kalmamıştı. Aradan çıkmasaydım, birleşmeyi arzulasaydım, Tek’in o tekinsiz, acımasız ve amansız pençelerine kıskıvrak yakalanıp can verecektim. Aradan çıkmadım ve O’na doğru yürüdüm karnımı sürte sürte, O’nu bilmeye, O’nu sevmeye yeltendim incir ağacına doğru ve o tekinsiz, acımasız ve amansız pençelerinde kıskıvrak yakaladı bildiklerimi de, sevdiklerimi de, sildiklerimi de.

Geriye sadece kemiklerden inşa ettiğim bir kulübe kaldı.

Ve hikaye bu ya, o yetimhanede olduğumu kemiklerimde hissettiğim ânda yani acıyla kavrulduğumda ama tütmeden yandığımda, gerçekten de -melekler-benim kontrolüm dışında yüz göstermeye başladı. Bu kez destek putlarımdan değil, Gerçek’ten geliyordu. Bu Gerçek, kendini artık kan bağımın olduğu ve resmi olarak ailem dediğim kişiler üzerinden de kendini pekala gösterebilir, bir şeyler dönüşebilirdi ama ben kişisel “dönüştüğüm” ve “tekamül” ettiğim için değil, aradan -amül’ü çıkardığımdandı, kalkıp o yetimhaneyi bir villaya çevirmeye çalışan müteahhite yol verdiğimdendi, ne de olsa hazineler viranelerde saklıydı. Bu hazineyi çıkarmak adına kullanacağım balta da zaten putun boynunda asılı kalmıştı. Biçareydim.

Tek başına olmak, ailesiz yaşamak gibi bir derdim de yoktu aslında. Bazen özenir, gıpta ederdim onlara. Yalnız hissetmemek, tekrar tekrar dehşete düşmemek ve hayalkırıklığına uğramamak adına anne ve baba komplekslerini yakın çevresine ve “mensup” olduğu topluluklar üzerinden devam ettirmek suretiyle telafi etmeye çalışmak ve bu hikayenin baş kurucusu ve kahramanı olarak kendini “otorite” ilan etmek hezeyanı ve bunun adına sevgi demek cüretiydi yere bırakılan. Çünkü ebeveyni ilah olan çocuklar da ilah olduklarını zannedecek ve hükmedecekti Yaşam’ın kendisine, hadsizce ve güç sarhoşluğuyla. Yani babadan oğula ve anadan kızına geçen bir taht mücadelesiydi bu. Bu saray entrikasını bozacak olan da elbet bu diyarın kimsesizleri yani soytarıları olacaktı.

Soytarılık, öksüzlerin ve yetimlerin en büyük hazinesi olacaktı.

Soytarı oyun oynayarak Oyun’u bozuyordu. En büyük şansı öksüz ve yetim olduğu için hesaba katılmaması ve ciddiye alınmamasıydı. Yokluk ehli bu sayede oyunu içeriden bozuyordu, kimsenin “ruhu” duymuyordu. Var olmaktan ziyade yok olmanın devrimci gücü buradan geliyordu. Çığırtkanlar da kulelerinden vaaz vererek kendi hikayeleriyle semirmeye ve sahte güçleriyle sarhoş olmaya devam ediyorlardı. Bu çığırtkanlar toplumun iyi anne ve baba prototiplerini üzerlerine almaya ve yaşatmaya en müsait profillerdi, epey şefkatli, sevgi dolu ve kapsayıcı davranışlar sergilemeleri işten bile değildi. Bu yüzden çok evlatları vardı bu kimsesizlerin Kimselerinin. Vaazlarını harfiyen ezber eden ve bu yüzden de yüceltilen evlatları. Onların çıkış biletlerini almak şöyle dursun biletlerine şöyle bir nazar etmeye bile izinleri yoktu. Yoksa ortalık fena halde karışırdı.

Bu öksüzler ve yetimler, bu soytarılar birbirlerini bulsa ne olurdu? Kurdukları oyun neye benzerdi?

Ey soytarı, senin “anan” ve “baban” kimdi?

Güneş tepelerin ardından yüzünü gösterdi. Arıların mesaisi şimdilik, burada sona erdi.

But the stone house, when she finally found it crouching against the highest cliff, was entirely silent.

The air up here was thin, smelling of stone and incoming snow, but the heat that hit her face did not belong to the alpine afternoon.

Out of the thicket burst the cat, a streak of liquid shadow encased in a jagged, brilliant coat of amber flame. It uttered no sound. Instead, it moved like a blazing arrow, charging straight toward her. Though panic seized her throat, the long days of travel had stripped away her hesitation; instinct commanded her hands. Scooping the burning weight into her arms, she plunged the creature beneath the cold, mountain-fed torrent of the stone water trough.

Steam erupted in a violent hiss, thick with the scent of ozone and charred fur. As the water swallowed the fire, the cat began to shiver violently against her chest. Peering beneath the matted coat, she saw where the flames had done their work: the skin had parted entirely. The protective fur was gone, revealing the raw, unshielded truth of the animal to the cool air. Exposed and defenseless, it was nonetheless fiercely alive.

The heavy oak door groaned open.

There was no man waiting on the threshold. Instead, standing in the doorway was an old woman who looked less like a mystic and more like the rugged terrain itself. Her skin was deeply creased like ancient oak bark, her wool cardigan frayed at the elbows, and her fingers stained yellow from tobacco and dried herbs. Looking at her and the smoking animal, the old woman’s face registered no surprise, no pity. Her eyes carried the flat, unsettling distance of someone who spent winters alone in the high altitudes.

She reached into her pocket, pulled out a piece of rough, weathered cloth, and held it out.

“Wrap it,” the old woman said. Her voice was dry, like gravel sliding down a slope. “Before the wind tightens the skin.”

She took the fabric, her fingers brushing the old woman’s cold skin, and wrapped it around the shivering cat. Without waiting for a response, the old woman turned around and walked back inside, leaving the door wide open behind her. No greeting, no instruction. She simply moved back into the heavy, dim interior, where an earthy, unsterilized air leaked out into the chill, a scent smelling of sour milk, raw hide, and damp stone.

When she stepped over the threshold, found the old woman crouched by a low hearth at the end of the stone hallway, stirring the ash with an iron rod. It was only then, looking at the solitary cot in the corner and the absolute absence of any male presence, that the truth settled in the room without a word spoken. The “Seyyid” the villagers feared and revered was a ghost, a masculine mask worn to keep the world at bay. The power at the top of the mountain belonged entirely to her.

Without lifting her head from the hearth, the old woman spoke to the ashes. “They still look for a man up here.”

“They told me he was an anchor,” she said, her voice sounding thin in the stone corridor.

The old woman spat into the corner of the hearth, a sharp, metallic sound. “An anchor just keeps you stuck in the mud. Go down. The stairs don’t bite.” She merely gestured with her chin toward a narrow flight of stone steps descending into the dark belly of the house.

She descended, leaving the mountain air behind, entering the damp, subterranean chill of a sanctuary where the smell of sour milk gave way to the heavy, clean scent of crushed lavender. Yet, beneath the lavender, the air carried an oppressive, humid weight, thick with the phantom ache of things held back for too long. The stone walls themselves seemed to sweat with an unchanneled, heavy condensation.

She sat on a low wooden bench, the room illuminated only by the faint, low pulse of an oil lamp. In the stillness, she loosened the rough cloth to check on the cat. The animal had stopped shivering, laying heavy against her ribs. As she touched its raw, parted skin, she noticed the weight of it had subtly shifted. The paws pressing against her thigh were too wide, the claws longer and thicker than any domestic creature’s. Under the dim lamplight, the silhouette of its ears had lengthened into sharp, alert triangles, and its shadow against the stone wall loomed large, shifting with the slow rise and fall of its ribcage. It had simply grown into its true proportions, as if the subterranean air allowed it to occupy its actual volume. It was half-wolf now, born of shadow, yet entirely hers.

Without hesitation, she lifted the right side of her linen tunic. She pressed the shadow-thing to her right breast. The moment its teeth made contact, a wave of electric pleasure coursed through her skin. There was no pain, no tearing; only a profound, heavy sensation of a long-delayed alignment. In the quiet, the slow, rhythmic sound of the creature swallowing began to anchor the heavy humidity of the room, drawing the wildness she had locked away during years of silence directly into a single, purposeful channel.

The heavy thud of boots on the stone steps broke the quiet. The old woman had descended, the iron rod from the hearth still balanced in her tobacco-stained fingers. She paused on the bottom step, her sharp, pale eyes moving from the dark pooling shadow of the wolf’s tail on the floor up to where the creature’s jaws met her breast.

She caught her breath, instinctively tightening her arm around the heavy flank of the animal.

The old woman let out a short, dry sound through her nose; not a laugh, but a recognition. She leaned her weight against the stone archway.

“Most women come up this mountain looking for something to hollow them out,” the old woman said, her voice cutting through the thick smell of warm milk. “They want the ghost in the valley to tell them how to be clean.”

She looked down at the wide, dark ears of the wolf twitching against her chest. “They told me he would give me a map.”

“A map is just another skin someone else grew for you,” the old woman muttered, spitting a bit of loose tobacco onto the dirt floor. She stepped closer, her gaze resting flatly on the electric, unbothered calm in her face. “The right side belongs to the world outside this door. You’re giving the teeth your daylight. That’s a heavy meal for a thing that’s been starving in the dark.”

“It doesn’t hurt,” she said, the truth of it surprising her own throat. “It feels... right.”

“Of course it doesn’t hurt,” the old woman said, finally turning her back to walk toward a wooden table where the alabaster jars sat waiting. “The wild things only tear the flesh when you try to cage them. When you feed them from the vine, they just take what’s theirs. But if you don’t choose your mouth...”

The old woman trailed off, her eyes turning toward the heavy upper door just as a frantic, heavy stumbling echoed from the stairwell.

The door fractured open, and the ambient humidity of the sanctuary finally broke. Another woman staggered into the room, pale and trembling with exhaustion as she clutched at her chest. Unlike her, who sat contained on her bench, this woman was entirely undone by her own abundance. Her garments were completely drenched; from her flowed a relentless, unstoppable tide of white milk that pooled rapidly across the cold stone, spreading toward the corners of the room. She was a vessel that had simply forgotten how to close its gates, drowning in a depth she had never learned to direct.

“It won’t stop,” the woman gasped, her knees hitting the stone floor with a dull thud, her hands tracing the wasted white puddles. “There’s too much of it. It’s turning sour inside me.”

The old woman approached her, the flat, detached look she had worn at the hearth gone, replaced by an absolute, quiet authority. She looked at the wasted pool on the floor, then back at her, who was still holding her boundary on the bench.

“Because you’re feeding the floor instead of the mouth,” the old woman said, her voice echoing off the damp stone.

Without pity, she placed a grounding hand on the weeping woman’s shoulder, instantly anchoring her frantic breath. Then, turning to the low wooden table, she dipped her gnarled fingers into a jar of thick, alabaster ointment. Nearby, on a stone slab, lay a third woman whose body was mapped with the raw, open fissures left by a recent fire.

With slow, rhythmic strokes, the old woman began to smooth the cool cream over the exposed flesh.

“Does it heal?” she asked softly from the bench, her arm tight against the heavy, dark mass of the shadow-wolf, realizing how easily she could have been the one drowning on the floor.

The old woman didn’t look up from her work, her fingers tracing the raw edges of the split skin on the slab. “It seals. The healing is what happens underneath once the air stops stinging it.”

Under the soothing balm, the open wounds began to knit back together. The raw vulnerability was being transformed, sealing into a skin that was stronger, smoother, and entirely new. Faye watched the white glisten in the dim light, feeling the wild creature drift into a deep sleep against her chest, its hunger finally met, while the restless overflow in the room settled at last into a quiet, powerful stillness.

The train was climbing into the clouds, heavy with the scent of ozone and crushed pine, heading toward a pristine highland village cradled by misty, untamed peaks. It looked like the Alps or the sharp Black Sea valleys. Here, time did not flow in a straight line; it pooled in the valleys like heavy fog.

There was no turning back now. The sleepy coastal town was far behind, past international waters where maps lose their names. It had been a four-year winter since she stepped out of the passenger seat of her grandfather’s old, manual Dogan, a machine built of iron and habits. The mere urge to take the wheel had ignited an irreversible engine in her soul. In the language of the high country, to intend to drive is already to have traveled halfway there.

When the train finally pulled into the station, she stepped into a boutique guesthouse awash in the vibrant patterns of wild highland flowers. On the rustic wooden tables, aged parchment sheets covered in riddle-like, poetic verses were scattered like intentional decor, the ink still faintly glowing with the warmth of the old woman who had dreamt them into existence. This was a foreign world, steeped in literature and medicine at every turn. People kept whispering about a mysterious seyyid but their directions were always cryptic, shifting like shadows between the trees. But the rules of this village were different: here, no one handed you a ready-made map, for a map given by another is simply a cage with a path drawn through it.

Suddenly, the heavy oak door of the guesthouse swung open. A man carrying the sheer weight of the city and official authority, the very apex of the world’s grand, structured illusions, stepped inside. The room fell silent, the air growing thick as everyone rose out of instinctual respect. The man tracked his eyes across the room and walked straight toward her table, taking the seat right beside her.

The moment their skin brushed, the poetic stillness of the room charged with raw, amber electricity. A massive, staggering magnetism pulled between them. Yet, despite his worldly power, his titles, and his poise, the man began to unravel before her detached, uncompromising, and elegant stance. The tightly controlled look in his eyes shattered into an unbridled craving. As she held her boundaries, the man began to mutter and break, driven mad by the wild obsession he felt for her, a living mirror to the phantom of that old shamanic encounter, where an initiating guide had once desired her so deeply that the air between them had nearly caught fire.

But this time, she had no intention of surrendering her power to the throne of authority.

She turned away and walked toward one of the sweeping windows. In that moment, the fierce, unapologetic freedom of the woman on the ferry flashed through her mind, the aesthetic, sacred perversity of a breast uncovered to the wind, beautiful and unashamed. She stripped away the lingering impulse to hide, shedding the four years of cave-like isolation. Looking at her silhouette in the glass, the uncensored, deeply artistic, and effortless lines of her body beneath her clothes carried a profound grace.

It was the nakedness of a tree in winter; it left absolutely no room for shame or awkwardness.

At that exact second, the tight knot of uneasiness that had been desperately searching for a destination in her chest tore wide open. The energy dropped from the anxious, small chambers of her mind, cascading like a burning ember straight into the true seat of life, shadow, and creation: her womb. The intense passion and deep, visceral turn on blooming inside didn’t only ignite her but also it anchored her in a heavy, fertile weight, a power capable of rebirthing the entire universe from the dark.

The ultimate, terrifyingly close nearness to the Origin, where the maker and the made forget where they divide.

She realized she no longer needed a map, a shaman, a politician, or a driver to guide her through the dark. The distance between herself and the Source has been dissolving more and more. As she stood, fierce and magnetic, at the head of that flower-strewn table in the absolute center of her own world, power and art began to orbit her like small moons pulled to a planet’s core.

She reached for her case, her fingertips lightly grazing the worn latch. As her hand rested there, she knew with absolute clarity how deeply the grand stages and the listening world outside would ache just to hear the first true note of her uncovered voice. On the tracks beneath her, the timber was locked firmly in place; with that sacred fire humming in her womb, a vibration as fierce, invisible, and miraculous as the rapid beat of a hummingbird’s wings, suspended in perfect stillness while moving at the speed of life. She simply took a breath and prepared to sing the world into being.

Dünya barışı için dua ediyorsan bir kez daha düşün. Barış, güzellik, kalp, ruh gibi kavramlar insan tarafından inşa edilmeye mahkum. Kaçınılmaz, algına bir kez karıştılar mı, onlar artık senin malın, Giz’in değil. Bir de inşa ettiği şey üzerinden, kendi barış ve sevgi kalıbını kocaman bir hayatın, dünyanın, insanlığın üzerine giydirmek için yapıyorsan ritüellerini ve ibadetlerini; bir dur düşün kardeşim. Senin güç istencin barış dediğin ideal üzerine kurulu olabilir bu şekilde. Barışın karşıtı olarak konumlandırdığın savaş ile, savaşın yarattığı “yıkım” ile kavgalısın o vakit. Sevgi diye düşündüğün hâle ulaşsın diye insanlık, şu anda oldukları hâle epey sevgisiz bir yerden muamele ediyor olabilirsin. Kaosla, acıyla, karanlıkla, ölümle, krizle kalmayı başaramayan insanların, bundan kaçmak için ruhun ışıltılı dünyasına sığındığının farkında mıyız? Güçlü hissetmekle canlı hissetmenin aslında ne kadar farklı olduğunun da? Kişi acının ve krizin içinde de pekala canlı hissedebilir.

Kocaman bir Giz var. Fakat çoğunluğun bu Giz’in bilinmezinde olabildiğince yorumsuz, analizsiz, ona mana vermeden ve onu adlandırmadan kalacak “takati” ve kudreti (bakın güç demiyorum) yok. Bu Yüce Giz’i bir de “çalışmalara” kurban etme hâli var. Had bilmeyen bir yerden, çocukça, mızmızca, kendine oyuncak ediyor insan o Giz’i. Yetmiyor, bir de ırzına geçiyor hunharca. Ona sahip olabileceğini hatta ondan çocuk peydahlayabileceğini, ondan bir şeyler üretebileceğini, türetebileceğini, devşirebileceğini zannederek.

Nedir bu kadar kendini değiştirme çabası? Kim bilebilir o kahvaltı sonrası koltuğa yayılmış gevşek halinin ve bahçede dans eden ağaçlara takılan kanlı ve dalmış gözlerinin bu Giz’e doğrudan katkıda bulunmadığını? Kim söyleyebilir en b.ktan hatalarının seni hayata boyun eğecek bir cesaretle taçlandırmayacağını? Kim iddia edebilir kırık ve dökük hallerinin, en beğenmediğin pis çamurlu yerlerinin, en hayvani ve orantısız parçalarının Yüce’likten nasibi olmadığını?

Dünyayı daha iyi bir yer yapmak için giriştiğin şeyler, Dünyanın şu anda olduğu hali üzerinde kontrol sahibi olmadığını kabul edememenin getirdiği kontrolde kalma çabaları olabilir mi? Performansa dönüşen bu tür “hadi el ele verelim kendimizi dönüştürelim, dünyayı dönüştürelim” tiyatrosundan gına geldi. Ellerini çamura sokamayan (hem sembolik hem de gerçek anlamda) kişinin ışığa doğru yönelmemesi kendi hayrına olurdu sanırım. Bu tür bir ışıkla kişi saflaşacağına, ışıktan yapılma bir canavara dönüşüyor elinde plastik güllerle sırıtan. Vasatlığın kanına susamış halde, önüne geleni inisiye etmek, bir yerden başka bir yere taşımak istiyor tırnaklarını geçirerek.

İblis, Lucifer, latince lux, ışık kökünden geliyor. İblis’i şeytan yapan şey, o engin bilgisiyle kendini “var” kılması ve ona secde et dendiğinde karşısındaki beşeri küçük görmesiydi. Şu anda Tanrı’ya (Öz’e, Hakikat’e) yakın olacağım diye beşere secde etmek yerine Işık’a/Bilgi’ye/Bilge’ye/Ruh’a/Kral’a secde eden taraflarımızı gördükçe hayrete düşüyorum. Ademi secde edilebilir kılan şey, bir mathaf olması, aydınlanmış bir bilge, üstad, hazret, guru, şeyh olması değildi. Tam tersine, bunların hiçbiri olmamasıydı. Aydınlanmadığı için, toprak olduğu için, sıfır noktasında bulunduğu, yeryüzüne yakın olduğu için secde etmek imkanını veriyordu karşısındakine. Aslında ona secde etmek demek, Işık’ın peşinden koşmayı bırakmak, “olmamayı” göze almak, “ermek” yerine “yerle bir olmayı”, seçmekti. Kendine secde etmekti. Kendi üzerine kapaklanmaktı. Mesele bilmek değildi. Mesele bilinmeyeni bilmeye çalışmak da değildi. Mesele bilinmezle kalmak, Bilinmez’i Ol’duğu gibi bırakmak, onun bekaretine el sürmemek, türlü yollarla onu görülür, duyulur, anlaşılır, anlaşılarak uygulanır, uygulanarak sahnelenir, sahnelenerek pazara çıkarılır hale getirerek ırzına geçmemekti. Giz’i, onu bir etikete sokmadan ağırlayabilmek nasıl mümkündü? Herhangi bir yolun, yordamın, metodun yatağına atmadan onu? Hiçbirinin kahpesi haline getirmeden.

Dün Leaving My Father’s House yolculuğumuzun ikinci buluşmasında okuduğumuz yerler bende buraları açtı. Bugün İngilizce ile Barışma buluşmasında da açılanlar buralara denk yerlerdi. Hissediyorum, Giz, üzerindeki tesettürü parçalayarak çıkaranlara dersini veriyor. Bunu yıkımlarla yapıyor. Ne gülünçtür ki kişi yüzleşmesi ve bedelini ödemesi gereken bu yıkımla tevazuya geleceği, yeri “öpeceği” noktada, o yıkımı, bir barış elçisi ve kurtarıcı edasıyla bir yaratıma dönüştürme çabasıyla gökdelenler inşa ediyor. Kendi elleriyle boğduğu bedenlerden uçurtmalar yapıp göğe salıyor onları. Miraç niyetiyle.

Durum vahim. Bu yeni bir hâl değil elbette. Fakat belki de insanlık tarihinin hiçbir noktasında insanın “sahiplenemediği hayvaniyetinin pençeleriyle” katlettiği benliğinin ve hakikatin “cesetlerini” bu denli janjanlı kağıtlara ve ambalajlara sarılıp pazarlandığına ve bunu yapanların “usta” diye el üstünde tutulduğuna şahit olmamıştık. O sarı kafalı şaklabanla eş değerde olan kişilerden bahsediyorum aslında. Alenen olmasa da ve kötülüğe karşı taraf aldığını iddia eden ve çok sinsice, iyilik, güzellik, şifa ve tekamül adı altında bilerek ve bilmeyerek istismar döngüsüne katkıda bulunan parçalarımızdan bahsediyorum. Burası işte çok çarpıcı ve kirli yerler. Kirli mutfak işlerinin başladığı yerler. Kimse o mutfağa girmeye niyetli değil. Mutfaktan çıkan conscious foodların peşinde. Şimdi Marion konuşmaya devam etsin:

“Yüzeyde çok yaratıcı bir şey yapmıştım. Ruhumu bulmuş ve umutsuzluğumu yeraltına sürmüştüm. Ancak, hayatın gerçekten önemli olduğu düzeyde, derinden saygı duyduğum bir adamın üzerinden silindir gibi geçmiştim. Aramızdaki hissiyat yok olmuştu. Sevgi olmayan yerde ruh, güce dönüşmüştü. Dışarıdaki adamla, yaratıcı ruhumla ya da indeki zavallı yaratıkla ilişkide değildim.

Umutsuz çabalarımda eksik olan şey mutfaktaki can (soul) çalışmasıydı. O günlerde şişmiş olan ruhum uçuyordu; bastırılmış içgüdülerim kafese tıkılmıştı. İkisi de bedenimin ruhu olan canımdan kopmuştu. “Kirli” mutfak işinden nefret eden bir kültürde iyicene eğitilmiştim. Kendi erilliğimdeki güç gölgesini tanımayı, duraklat düğmesine basmayı, omuzlarımı bırakmayı, nefesimi karnıma indirmeyi ve uçan erilime, hem içte hem dışta terk edilmiş dişiliği dinlemeye hazır olduğu noktaya kadar hareketsiz kalmayı öğretmek zorundaydım.

Kültürel olarak mutfak işi hâlâ yapılmıyor ve bu yüzden kürkler ve elbiseler bir maskeli baloya indirgeniyor; bunlar boşluğu gizleyemeyen kostümler. Mutfakta mevcut olan yeni enerjiyi ısırmak, çiğnemek, yutmak, sindirmek ve özümsemek için gereken gayret olmadan, ego çoğu zaman tahliye için zaman ayıramayacak kadar zayıftır. Kesinlikle ateş yakmak için fazla uyuşuktur. Ateş olmadan dönüşüm gerçekleşemez. Hiçbir tutku maddeyi tutuşturmaz. Hiçbir anka kuşu küller olmadan yükselemez. Kürklerle simgelenen Dionysosçu dans bile bedenin özlediği coşkunun sıkıcı bir parodisine dönüşür. Külleri elemeden altını giymeye çalışmak şişkinliğe dönüşür, muhtemelen kişi bir şişe viski ya da bir doz kokainle kabarmıştır. Vecd hali geçtiğinde aslında hiçbir şey dönüşmemiştir. Çünkü ortada dönüştürecek bir kişi yoktur. Çocuksu ego bir sonraki viski ya da başka bir doz onu arketipsel bir yükseğe ya da düşüşe kandırana kadar ininde gevşekçe yatar. Çalınmış altın anlık bir kaçış getirir. Çok geçmeden armağan karanlığa döner; somurtkan, zalim, kaotik.

Mutfak çalışması, ışık ile karanlık arasında yaşanan bu tür bir savrulmada eksik olan çapadır. Birçok genç ve yaşlı vizyoner, kendileri açısından sıkı çalışmalarının gerekliliğiyle ilişkilendirmedikleri ideal bir dünya için susuzluk duyar. Haberleri izlediklerinde ya da ekolojik bir program gördüklerinde hayalleri parçalanır. Kendilerini güçsüz hissederler. Enerjileri öfkeye ya da kaçışa kayar; sadizm, cinsellik ya da uyku. Ataerkil, rasyonel düşünme şekli onları hayatı domine etmeye, ona anlam dayatmaya iter. Kendi sahte fallik güç hissiyatları onları aptal bir Tanrı’ya meydan okuyan kibirli Lucifer’lere dönüştürür. Onları kendi içgüdülerindeki beşeriyetle temas ettirecek olan dişil sabır, orada değildir. Hayata boyun eğmek için fazla gururludurlar. Doğanın organik dünyasını (kürkler) ve ruhsal düzeni (altın) onurlandırmaktan bahsederler. Ama bu, mutfakta yaşanana kadar sadece lafta kalır.

Marion Woodman, Leaving My Father’s House

---

Çoğunluğun kendini bilmeye, kendinde gizli olanları açığa/bilince çıkarmaya, açığa çıkardığını bir vazifeye, misyona, göreve, yaşam hizmetine dönüştürmeye “kodlandığı” bir dönemde olduğumuzu birkaç sene önce fark ettiğimde canım epey sıkılmıştı. “Bu dünyaya getirdiğin hediyen ne?”, “What is your gift?” “Üst benliğini keşfet.”, “Baskın esmanı bul.”, “Hediyeni hizmete dök ve insanlığa fayda sağla.” ve son dönemeçte “gölgeni ışığa çevir.” güdülenmelerine az çok maruz kaldığınızı düşünüyorum. Ya da kendinizi buna maruz bıraktığınızı, bile isteye, bayıla bayıla hem de. Bazen zevkten dört köşe olarak bildikçe, bir şeyleri fark ettikçe, “bilinçlendikçe”, “aydınlandıkça”… Ya da rehber pozisyonuna koyduğun kişi/yol/öğreti sana bunu “bildirdikçe”, Allahh, o zaman çalsın sazlar oynasın kızlar, otoritenin onayı işin balı kaymağı olmuştur dilinizde damağınızda. Kim kalkmaya irade gösterebilir ki o kuş sütünün eksik olmadığı sofradan.

Kadim bilgeliğin yolcuya sunduğu yol haritalarının; tüketimi, performansı ve gücü merkeze alan postmodern çağda nasıl da ustaca tahrip edildiğini, yeniden üretilen (cultural appropriation/kültürel temellük deniyor buna) bu öğretilerin, kişiye içten içe “güç” ve “başarı” hissini aşılayacak şekilde başka bağlamlarda sunulduğunu fark edebiliyor muyuz? İktidarla sarhoş olup başına türlü belalar açan sadece ülkeleri yöneten politik liderler değil, onlar buz dağının görünen tarafı. İşin daha sinsice pompalanan tarafı şu: Kişisel gelişim, dönüşüm, iyileşme, vahşi doğayla, otantik benliğinle buluşma adı altında kişiyi olduğu noktadan olmayı “arzuladığı” noktaya taşıma vaatleriyle başlatılan bir maraton koşusu. Bu çağımızın bir vebası bana kalırsa.

Öyle bir veba ki yıllardır ışık hızıyla ve türlü ustaca hamlelerle ilmek ilmek işlenmekte insanlara. Öyle bir dereceye geldi ki iş; kişi kendi üzerinde “çalışmadığında” hayatını boşa yaşadığını, zamanını israf ettiğini, şu anda olduğu o “kusurlu”, “eksik” “hatalı”, “acılı ve yaralı” ve “henüz tamamlanmamış” haliyle

YAŞAMAYI ve SEVİLMEYİ HAK ETMEDİĞİNE

inanmış durumda. Burası çok temel bir yer. Hayatın içinde hak ettiğim yeri kaplayabilmek, nefes alıp vermek, mutluluğa ulaşmak için şu anda olduğum halin “yeterli” olmadığına; bunun için “kahramanın yolculuğuna” çıkmam gerektiğine ne zamandır inanıyoruz? Ne zaman, canlı hissetmenin şartı, kendimi dönüştürmek, donuk yerlerimi çözmek, travmalarımı sağaltmak oldu? Ne zaman, İlahi Sevgili olabilmek için dişiliğimle çalışmam gerekti? Ne zaman, çektiğim acılar ve taşıdığım yaralar, yol kesiciler ya da halledilmesi gereken birer “travma”, “hastalık” olarak muamele görmeye başladı? Ne zaman zayıf ve güçsüz hissetmek türlü büyülerle kalkmayan bir lanet oldu?

Bu vebadan payını almış biri olarak yıllar öncesinde şunu fark etmiştim; öyle bir kas geliştirmiştim ki kendimi sürekli bir kamerayla izler gibi izliyor; düşüncelerimi, duygularımı takip ediyor, onları alıyor, eviriyor, çeviriyor, işlemden geçiriyor ve yerli yerine, “olmaları gereken koltuklara” oturtmaya çalışıyordum. Kendimi bu denli keskin ve iflah olmaz bir şekilde gözlemleme haliyle, kontrolü de elimde tuttuğumu anladım. Dönüşmek istiyorsam kendimi yakalamalı, nefsin oyunlarına düşmemeli, düşüncemi temiz tutmalı, maymun zihnin oyunlarına gelmemeli, yerlerine daha bilinçli olanları koymak için çabalamalıydım. Bu dönüşüm yolculuğu öyle bir noktaya gelmişti ki kendi kendimin peşime taktığım bir dedektife dönüşmüştüm, köşe bucak beni takip eden ve sürekli “düzeltmem” gereken noktaları not edip muhasebesini tutan bir dedektif. Sağımdaki ve solumdaki amel meleklerini işsiz bırakmıştım anlayacağınız. Bence bu dönemde çoğu melek işsiz kalmıştı. Kimsenin onlara tenezzül ettiği yoktu. Melek kartlarıyla çalışanlar hariç.

Etrafım gitgide kendini anlamak, bilmek ve bir şeyleri idrak etmek için zihnini, kalbini, bedenini sürekli deşen, lime lime eden, eline geçen parçalardan lezzetli bulduklarını mana tabaklarından sıyıra sıyıra yalayıp yutarak yamyamlık eden, ona tadı acı gelenleri, kekremsi olanları çöpe atan, kendi kemiklerinden kuleler inşa edip içinde krallığını ve kraliçeliğini ilan eden insanlarla dolmuştu. İçim acıyordu ve canım artık bu acıyı bal eylemek istemiyordu. Bu iyileşmekte olduğumun ilk işaretiydi. Acı, artık olduğu gibi kalmalı, yaraların dokunulmazlığı olmalıydı. Öyle de yaptım. Bu vebadan iyileşebildiğim ölçüde. Çünkü mesele sadece bireysel değil, kolektif bir hâl almıştı. Bu, kocaman bir projeydi ve tezgah tıkır tıkır işliyordu. Politika üzerinden güç sahibi olup birilerini yönetemeyenler, kendi etlerini yiyip kanlarını içerek semiriyor ve bunları kutsal birer seremoni, ritüel ve workshop olarak, hatta sertifikalı, eğitimli profesyoneller olarak pazarlayarak iktidarlarını sergiliyorlardı. Tezgah buna çok uygundu, şifacılar, ışık işçileri; “ötekileri”, “vasatları”, “cahilleri”, “gündelik” insanları, “hastalıklı olanları” kurtarmalı ve onları hakikate uyandırarak bu üç boyutlu sirkten onları cennete taşımalıydı. Dedim ya, melekler işsizlikten kırılmaya başlamıştı.

“Allah sever ama sevdiğini bildirmediği için birçok kimse erdiğinin bilincinde değildir.” cümlesindeki anlayışla karşılaştırdım bu çağın kişisel gelişim propagandasını. Temelde çok farklı bir şey yatıyordu: Kişi aslında bir şeyleri bilmek zorunda değildi. Değiştirmek de. Dönüştürmek de. Sevildiğini bilse, mutlaka kendine buradan bir mertebe biçer, o mertebe üzerinden de rollere soyunur, oturmazdı oturduğu yerde, şöyle ağız tadıyla sevilmeye kendini bırakmazdı. Yani zaten sevilmekte olduğunu, sevilmekte miyim sorularını bıraktığında hissedebileceği o boşluğa, o basitliğe, o durma haline geldiğinde hissedebilirdi. Sevilme halinin kanıtlanması için bunu hissetmesi bile bir koşul değildi. Sevginin, ona mazhar olan özne tarafından görülüp, test edilip, onaylanması gerektiği, ancak bu şekilde varlığının gerçek olabileceği kabulü de çağın marazlarından biriydi.

Bu çağın belki de en büyük anarşizmi ve devrimi, vasatlığın kabulü, sevgili olmaya razı gelmek. Kişi dönüşme, şifalanma, erme, aydınlanma, sağalma, bütünlenme gibi uğraşları bile isteye bıraktığında, bu açıdan kontrolü elden bıraktığında şu mesajları veriyordu:

Beni sevmen için dönüşmeme ya da ermeme gerek yok.

Beni sevdiğini kabul etmem için beni sevdiğini hissetmeme ya da bana bunu kanıtlamana gerek yok.

Sevilebilir olduğuma inanmam için delillere de ihtiyacım yok.

Sevgini bana çaktırmadan sunuyor olman, beni sevginin yoğunluğu ve şiddeti ile çalkalamadan sarıp sarmalıyor olman, şefkatinin ne kadar derin olduğunu gösteriyor.

Senin sevgini tüketmiyorum.

Senin sevgin üzerinden kendime bir pozisyon biçmiyorum (aşağı ya da üstün)

Senin sevgini dış dünyada sergilediğim bir performansa yakıt olarak kullanmıyorum.

Ne mutlu elinden geleni ardına koyduğu halde bir b.k olamadığını, bir mertebeye yükselemediğini, bir baltaya sap olamadığını, kırklara karışamadığını hissedenlere.

Ne mutlu aleladeliğini eğip bükmeden ağız tadıyla yaşama becerisini hala koruyabilenlere

Ne mutlu bu pazarda ipliği pazara çıkanlara.

*Şimdi Sevgili Olma Vakti başlıklı bir yazı yazmıştım vakti zamanında, o da benzer yerleri kaşıyor.

Aşk milletinin dili dilsizliktir, ilmi ilimsizliktir dese kadın, ona vereceği türlü hazır cevapları olurdu mutlaka. Ya da kadının tevhid mertebelerinde henüz yeniyetme olduğunu düşünür, mertebesine göre onu idare eder, lutfedip onun seviyesine, o kadının elinde çamaşır sulu bezle sildiği çamurlu basamağa yüce gönüllülükle iner, ne de olsa o da buralardan geçtiği için halini anlama nezaketini gösterir ve kadının idrakine göre konuşurdu. İşi yıllardır “cahilleri” düzeltmek, onların yaptığı hataları gidermek, işin hakikatini ortaya koymaktı. Elden ne gelirdi, Allah ona da böyle bir görev böyle bir ilim nasip etmişti. Bunlar onun yaptığı çattığı işler değildi. Omzunda ağlayan kadınlara, ondan medet uman adamlara ek gıda niyetine hakikati yediriyordu. Onları besleyecek memesi yoktu çünkü, aslında hepsinin yapıştığı meme aynıydı ve oradan bir türlü kopamadıkları içindi bu dinmeyen, doymak bilmeyen kendilik arayışları. Araya araya lime lime ettikleri varlıklarını ısırır, kemirir, gevler olmuşlar, tükettikçe daha da doymaz hale gelmişlerdi. Buna öze yolculuk diyorlardı.

Bunları düşünürken o çok sevdiği türbeye doğru çıktı yolu. Restorasyondaydı fakat duvarlarının üzerinde mesken tutan kediler hala kendilerini sevdirme derdinden vazgeçmemişlerdi. Kendilerini sevdirirken birkaç tırmığı da aradan çıkarmanın peşindeydiler pek tabii. Hoş, en kolayı kişi kendini sevgiye açmışken saldırıya geçmekti ya. O zaman savunmasız kalırdı, kalkanlarını, duvarlarını indirirdi. Türbenin kapısında çelikten bir duvar. Sanki kadın yan taraftaki dar yolu bilmiyormuş, buradan sayısız geçmemiş gibi yolunu kesmeye çalışmışlardı. Güldü, yemezler dedi. Hep huzur bulmak için, dert yanmak için, bir şeyleri anmak, hatırlamak, hatırlamak istemediklerini unutmak, unutarak bırakmak için boyun büküp diz kırdığı o sandukanın karşısında oturdu. Arkasına da bir kadın. Yasin okumaya başladı. O da okumaya başladı ayetleri: “Rabbime andolsun ki, rabbine sunduğum emanetleri artık geri alıyorum.” Kadınlara selam verip türbeden çıktı. Meydandaki şadırvanın etrafını, dünyanın en kederli işiymişçesine temizleyen başka bir kadınla göz göze geldi. Bu şadırvanda, erkeklerin arasında, gözlerinin içine baka baka çoraplarını çıkarıp abdestini aldığı, tuvaletteki lavaboya mahkum kalmayı reddettiği zamanlarına bir selam çaktı. Arkadasında kapanan kocaman bir devrin ardından açılan o boşlukta, iktidarın her türlüsünü adımlarının altında yoğura yoğura, üzüm gibi eze eze sahile doğru yollandı. Güç sarhoşluğundan ise aşk sarhoşluğuna talip olanları şarapsız bırakmak olmazdı.

Eğer ilahi imgesi dişil üzerine kuruluysa etten kemikten annesinin şefkatine, bakımına kendisini açamayan, onunla “didişen”, yarışan, savaşan bir kadın ilahi annenin sevgisine nasıl takat getirebilecek, “güç” yetirebilecekti dağılmadan? Ya onu, beşer annesinden kaçmak ve onda istediği ama alamadığı özellikleri yansıttığı ideal bir imaj olarak kurgulayıp bir tahta oturtacak, onun üzerinden anne-sizliğini telafi etmeye çalışacak, o tahttaki varlığa meftun olup asla ulaşılamayacak bir noktaya hapsederek yine kendisini sevgisinden mahrum bırakacak (zekice bir sabote yöntemi) ya da sevgisinin şiddetinden yutulma korkusuyla ondan fersah fersah kaçmayı deneyecek, okşadığında donacak, içten içe irkilecek, belki de tiksinecekti. O “temas”. Öldürücü, diriltici temas. Yok ederek can veren sevgilinin öpücüğü. Divan şairleri bu konuda epey talimlidir, kendilerine de sormak lazım işin mühimmiyetini.

Belki küçük görecekti bu ilişkiyi, sevildikçe çocuklaşacağını, ufalacağını, un ufak olacağını, zayıf ve muhtaç bir varlık pozisyonuna düşeceğini, savunmasız, sevginin ateşi zırhlarını erittikçe tehlikeye daha da açık kalacağını hissedip gardını alacaktı. Sevgi onu erittikçe, her ne hikmetse, daha da katılaşacaktı. Katılaştıkça daha da muhtaç hale gelecekti. Fakat bu muhtaçlık (neediness denen meret) insani bir ihtiyaçtan değil, bu ihtiyacın giderilmemesiyle oluşan o kocaman boşluktan, o kara delikten doğacaktı. Bu iki muhtaçlık hali (need ve neediness) arasında dipsiz bir uçurum açılacaktı. İçindeki kara delik büyüdükçe oraya ne koyarsa koysun bir türlü dolmayacak, dolmadıkça hırçınlaşacak ve daha çok tüketecekti. Kocaman ağızlı canavarın dişleri sivrilecek, zırıldayarak dikkat çekmeye çalışacaktı. Dikenleri çıkacaktı. Dikenlerinden dolayı bu kez gerçekten kimse ona temas edemeyecekti. Bağlantı ihtiyacı içten içe şiddetlendikçe bağlantı kurma ihtimali de sırf bu yüzden, tam da bu yüzden doğru orantının anasını ağlatarak azalacaktı. Toprağa son cemre düştü bugün. Tohumları ekeceksin değil mi? O tohumların yeşerme mümkünlerini toprağın bağrına bırakacaksın. Bu denli bir bırakış en azından, kolay olmaz mıydı? Çapalama kısmını fazla düşünme, babanın ilkokul arkadaşıyla burada karşılaşman elbette boşa değildi.

Datça

Sevgili kızkardeşim,

Bu mektubu sana günler süren sancılı ve yakıcı, yaktığı kadar yıkıcı bir mağara döneminden, o karanlık rahimden yavaş yavaş çıkarken yazıyorum. 9 Şubat’ta 36 yaşıma girer girmez, büyük bir güncelleme paketi bırakılmıştı kapıma, ismini vermek istemeyen bir hayranım mıydı acaba. Bu paketi açmaya başlamamla, her anlamda sıkıştırılmaya, bilinmeze çekilmeye, konfor alanımı terk etmeye davet edilmem bir oldu. Halbuki kurdelesi nasıl da parlak ve şirindi. Halihazırda üç senedir geçirdiğim derin dönüşümün ardından yeni bir hayata ve var oluş haline merhaba demişken belki de bu derin dönüşüm paketlerinin gönderiminin son bulacağını umut etmiştim, belki artık stabil bir yaşamım olacak, bir rutin tutturacak, sırtımı dayayacağım işim, gücüm, aşım olacaktı ama hayır, hayranım yakamı bırakmamakta kararlıydı! Buna da artık razı olduğum ve hayat-ölüm-hayat döngüsünü tekrar tekrar yaşayarak aslında “canlı” kılınacağıma olur dediğim bir noktaya biraz daha yaklaştım zannediyorum. Hayat, artık beni yeni bir döneme daha davet ediyor ve ben bugün itibariyle mağaramdan çıkmayı seçiyorum. Ne pahasına olursa olsun.

… diye sayfalarca dökülen mektubu ve yeni dönemime dair açılan daveti yakın çevremdeki kadınlara ulaştırdım dün. Bugün ise Ayfer Tunç’un söyleşisinde buldum kendimi, çok da planlamamıştım bunu halbuki. En son ne zaman planladın ki Aslınur yapacaklarını edeceklerini, gülünç olma artık, bunu açıklamana bile gerek yok sahi dedim üstüne üstlük. Kadınlara ilettiğim mektubun detaylarını buraya yazacak değilim-fazla kırılgan hissettirdiğinden değil, güçlü kadın anlayışım aslında kırılganlığımla ve şeffaf olma becerimle doğru orantılı artık- Ayfer Tunç’un hemen ertesi gün mektubumu almışçasına; sanki bana cevap verircesine ve davetime “evet” dercesine anlattıkları ve anlattıklarının şu anda hayatımda olup bitenle yakınsamaları bu plansız eşleşmeye duyduğum heyecanı kat be kat arttırdı. Bu yüzden de ha mektubu okumuşsunuz ha bu yazıyı.

Hafıza, hatıra ve bellek ekseninde açılan söyleşiye “İlerleme ve çöküş bütün unsurlarda birlikte yaşanıyor, ayrı ayrı değil.” diyerek başladı Tunç. Patriarkanın artık gizli, sinsi silahlarıyla ve zehirli tatlı diliyle kadınların elinde olan haklarına göz diktiğini, kadın mücadelesinin artarak devam etmesi gerektiğini paylaştı. Bunun da dayanışmadan geçtiğini, aktif olarak ve eylemsel boyutta kadınların dayanışmasının öneminin altını çizdi. “Dayandığım nokta şu: İnsan belli bir noktaya geldiğinde dayanışmanın zaruriyeti anlaşılacaktır, kadınlarda bu doğal olarak var zaten. Bu dayanışmanın değerini yürürlüğe koyduğumuzda bir şeyler değişecek gibi. Bireysel düşünce bizi kurtaramayacak.” Burası işte benim için can alıcı olan noktaydı çünkü yazdığım mektup tam da böyle bir dayanışma çağrısının kanadına bağlı, kadınlarıma uçurulmuştu.

“İktidar meselesi sadece siyasi değil, iki kişinin olduğu yerde iktidar vardır. Evlilikte, ilişkilerde… Akademi, iktidarın en güçlü olduğu alandır.” cümleleri içimde ayrı ayrı yerlere dokundu. 2017 senesinde akademiden ayrılma kararım, verdiğim istifalarım, bunların aslında ne kadar yerli yerinde olduğu. İçgüdülerini amansız bir yerden takip etme cesaretini genç yaşında gösteren, o içimdeki vahşi kadını tekrar tekrar toynaklarından öptüm. (Bu toynak göndermesini komşum E. anlayacaktır) Marion Woodman’ın, Leaving My Father’s House kitabını birlikte okurken konuşmuştuk bu iktidar meselesini, güç istencini, altında yatan dinamikleri ve bunun sadece kolektif bir mesele değil aslında her insanda var olan bir dinamik olduğunu. Dışarıdakini suçlamak ve kötülemek kolaydı da insanın kendisinde de bu meretten ziyadesiyle olduğuyla yüzleşmesi elbette kolay yenilip yutulan bir lokma değildi. Ne kadar şekere bulanırsa bulansın. Bu, okumayı devam ettirmemizin önüne geçemedi, hatta 10 Mart’ta yeniden okuyacağız kitabı, bu konulara bakma cesareti ve isteği olan kadınlarla. Bekleriz. Toynaklarınızı törpülemeyeceğime emin olabilirsiniz.

“İyilik kötülüğün kılığına giremez ama kötülük iyilik kılığına girebilir. Bu yüzden dikkatli olmak lazım. Güven duygusu burada önemli. Güven ve dayanışma bağları çözülürse o toplum bir araya gelemez.” Gücü elinde tutan mecranın “en çok istediği şey dayanışmayı çözmektir, dayanışma çözülürse her şey çözülür.” Şu zamanlarda insanlar için neden fiziksel olarak bir araya gelmenin bu kadar zorlaştığını, herkesin kendi işinin gücünün akıntısına kapıldığını, ortak bir gündem oluşturup ortak projeleri yürütmenin neredeyse imkansızlaştığını, verilen sözlerin bir şekilde tutulamadığını, gündemin sürekli değiştiğini, zedelenen güven duygularını, hayal kırıklıklıklarını, terk edilmişlik hissiyatlarını, hepsini düşündüm. Bile, isteye, içerden ve dışardan, yan yana gelmemiz o kadar zorlaştırılmıştı ki… Ben de buna direnmemiştim anlaşılan. Şu noktaya kadar. Ekranları elimdeki balyozla kırmaya daha hazırdım artık.

“Edebiyatın önemli bir işlevi var. Türkiye’deki acıklı bir rakam olsa da 500.000 aktif okur arasında kurulan damarlar kitap kulüplerini oluşturuyor. İnsan zihinsel olarak derinleşmekten haz duyuyor. Buna doyulmaz çünkü sonu yok. Bu yüzden kitap kulüplerini önemsiyorum. Düşünceler insanı özgür kılıyor, kitabı konuşarak onu çoğaltıyor. Tatmin edici zihinsel bir alışveriş, bu bir değerdir. Olumlu sonuçlarını henüz toplumsal olarak göremedik ama göreceğiz.” İki senedir aktif olarak açtığım kitap kulüplerine selam ettim bunları dinlerken. Devam Aslınur, devam güzelim. Boşuna gitmeyecek bunca toplanma, bunca söyleşme, bunca hisleşme, yüzleşme, özleşme, özlediğinin aslında ne olduğunu kendine itiraf edebilme…Sonuçlarını görsen de görmesen de, bunun tadını alanlarda yaşamaya devam edecek birlikteliğin gücü, kuvveti, muhabbeti. Edebiyatın sihri.

Ve Ayfer Tunç’a yakın hissetmemin başka sebepleri elbette ki benim gibi delilerin olduğu bir ilçede büyümüş olması, deliliğe duyduğu özel merak- kendileriyle sokaklarda epey vakit geçirmişliğim olduğu doğrudur- ve neredeyse benimle aynı yaşlarda babasını kaybetmesi ve kalabalıklardan sakındığı değerli yalnızlığını okumayı söker sökmez yazarak himayesi altına almış olması.

Bu tutulma gününde, ne zamandır içimde tuttuğum edebiyat sevdamın, edebiyatçı ve yazar kimliğimin üzerindeki bir kabuk daha çatladı. Nerede, ne zaman, nasıl küstüysem sana, gel hadi, kaldığımız yerden devam edelim.

*Dayanışma mektubumu almak istiyorsan ve Leaving My Father’s House okuma kulübünün detaylarını merak ediyorsan bana ses edebilirsin. Yalnız değilsin. Buradayım. Buradayız.

yarım kalanlarsa
zil çalmaya

devam ederken

sıralar

aslında aynı sıralara
oturdun kazılı,

şaşırdım zannetme
hiçbirimize dönüp bakmadın.

baksan, göreceklerini

pek de hesaba katmadın.

Bazı yakınlıklara geri döndün madem
ilk gün oldu zannettin

üzerindekiler sana
ikinci gün soğuk mesafeye durdun
biz buna eskiden
çok şey derdik
şimdi
parmaklardaki dikenleri ayıklıyoruz hoşbeş ederken.

boşluklar açıyoruz

kan.

acıyla işimiz bitti mi?

Annenin evi de

soyunmuştu bak bomboş duvarları
sıvanmadan hem de onca yıl

solan pencerelerinden
soğuğa karşı,

ona değecek olanların karşısında titrerken
Şehirde

-İnsanlar var her yerde ne güzel, özlemiş olabilir miyim-
böyle evler kalmıştır hâlâ

merdivenleri ne zamandır yıkanmamış
tozun, dumanın, pisliğin içinde,

arınma sevdasından geçmiş

sen de yıkamadın

çıktın gittin

için sızlamadı

bu kez.

Şehir dediğin
her şeyi isterdi diye inandın.
O gece
sen ona bir şey vermedin.

Hatırla-

sevgiyi
nöbete durmak sanmıştın
ocağın
ateşin
gecenin ucuna

iliştirilen

efsunlu

bir çengelli iğne.

Sonra
“ben alırım” elindekileri dedi biri
geri çekildin

boşalmış yerlerde
yine de ocak

ateş

ve gece

yanmaya devam etti,

şaşırdın mı?

O gece sevgiyi
yük sanmadın.
Kimse kimseyi taşımadı.
Birbirinizin yanında
oturdunuz

sessizce.

Pazarda
ip ekmeğe değene
bakır ışığı tutana
henüz kutlanmayan

bir düğünün provasında
sadece
yan yana durmaya devam edene

Bir bebek üşüyene kadar sustunuz

ipin ekmeğe

bakırın ışığa

onun sana çaldığı yerde
başını ve ayaklarını

ısıttınız bebeğin

emziksiz, emzik artık ağlatıyordu onu ve
bedeniniz
sizden önce

biliyordu bunu.

Tuttun onu
ama saklamadın kendine
elinde tuttuklarını

geri verdiğinde

eksilmekten duyduğun memnuniyetle

Kafeler açıldı sonra o her şeyin ışıltılı olduğu muhitte

öğleden sonra
insanlar oturdu

her şeyi isteyen şehirde
hayatlarının içine yayıldılar
özür dilemeden

ve ona -karşılığında- bir şey vermeden

oturdu insanlar masalarında

Bir kitap vardı masalarında insanlar

emir vermiyordu
zaten
kim dinlerdi artık emri.

Fedakârlık demedi
yük demedi

bağlılık demedi
sadece
şuna benzer bir şey oldu:

Eğim var dedi
bak
nasıl yürüyorsun yolda.

Ellerin ne zaman
gevşiyor tutamadıklarının boşluğunda
fark et.

Nefesinin buğusu

ensesine çarpıyor.

ağırlıklar
adı sevgi olunca
kendiliğinden düşer yere
kimse bunu alkışlamaz artık, oh be.

Yürürsün
şehir yine var
uzaktan çalan zilin sesi seni çağırırken
ellerin
kendindeki

boşluğun

üzerine

kapanıyor

der Cruz Sweet Love Disposition’da.

“Artık aşık değil, sevgili olma vakti. Rol hırsızlığını bırakmanın vakti gelmedi mi?” dedi.

Aşıklık rolüne gönlümü öyle bir kaptırmıştım ki bendeki Kendi’ni sevmek İsteyen’in rolünü çalmış ve onu sevebileceğim zannı ile işleri daha da yokuşa sürmüştüm. Halbuki sevgili olmak vardı, Habib olmak vardı, kendini sadece sevginin kollarına bırakmak, o şefkat ve rahmetle ve rahmetten her an sonsuzluğa akan lütuflarla yıkanmak vardı. Rahmet’e ve Lütfa duyduğum aşkın ve rağbetin kendisi bana perde olmuştu. Duvar olmuştu. Put olmuştu. Kendimi fail olarak gördüğüm ve bir şeylere ulaşmak, bir mesajı yerine ulaştırmak, özümden gelen mesajları bir dilden nice dile çevirmeye çalışmak, bende yazılı olan alfabeye körleştirmişti beni. “Ümmi olacaksın, soyunacaksın, boşalacaksın!” demişti. Bu yüzden çekip almıştı tüm o kitapları elimden, ilahileri kulağımdan ve zikrini dilimden. Kapının önüne dımdızlak koymuştu ve üzerimdeki aşıklık elbisesini bir çırpıda yırtarak çıkarmıştı. Lime lime etmiş, yetmemiş ateşe atıp yakmıştı. Yaralarımı herkese aşikar eylemiş, dillere düşürmüştü.

“Belki bu seni durdurur, belki böyle bir çıplaklıkla sakinler de alırsın sana verdiklerimi artık e aptal kızım! E uslanmaz, dur durak bilmez, hınzır evladım.” demişti. O’nun aşkının peşine düşmek, bana zaten halihazırda sunduğu aşkı yok saymak hadsizliğinden başkası değildi. Yoktan var etmek, kendimi ilah ilan etmekti. O’nu sevmeye çalışmak, Tüm alemleri Sevgi’si ile canlı tutana aşık atmak değil de neydi? Meydandan çekilivermek lazımdı. O’nu, beni Yol’da tutan rağbetimi ve Aşk’ın ta kendisini bırakıvermek lazımdı.

İşte o zaman bana daim sunulmakta olanlara açık ve alıcı hale geldiğim o kulluk mertebesinde, “çabayı” bırakıverdiğimde, eşelediğim yerden suyun çıkmasını umut ederken ne kadar da susamış olduğumu fark ettim. Suyun kaynağını bulmak için aşkla yana yana susamak ve arandıkça yanmak da neyin nesiydi? Sevilmek için yaratılan ben, nasıl olmuş da kendimi bu yoksunluk ve değersizlik girdabının içinde eşelenirken bulmuştum ve bunun adına da Aşk demiştim? Çatlamış dudaklarıma ellerimi götürdüğümde, dokunuverdi bana. Gardım düşmüştü. Bir şeyleri kendi başıma kotarmam, yapmam, başarmam ve idrak etmem gerektiği inancıyla gelişmiş benliğim çayın içindeki şeker gibi çözülüyordu. Bırakmak…Erimek….Birilerinin de benim için bir şeyler yapmasına izin verebilmek. Utanmadan, sıkılmadan, ezilmeden, karşılığında bir şey vermeye çabalamadan. Ve aslında utana utana, sıkıla sıkıla, ezilerek, bu beşeri hallere ilk kez izin vererek…Sadece almak. Titreyerek almak. Çekinerek elimi açmak. Hatta ihtiyaç duyduğumu isteyebilmek. Talep edebilmek. Muhtacım diyebilmek. “Ver!” demek. “Vermekte olduğunu almama izin ver!” demek.

Kul olmak ne kadar doğaldı, kolaydı. Kul olmak ne kadar zordu, başlı başına bir maceraydı. Bir damacana suyu kendi başıma doldurup arabaya yüklerken belki biri yardım eder diye çaktırmadan bakınırken, içimde yükselen sahte başarıyla sarhoş olmaktı. Kendi ayakları üzerinde, kendi çizdiği yolunda, kendi başarılarına imza atan insan, nefsine nasıl da zulmediyordu. Hem de nefsini terbiye kisvesi altında bunu çaktırmadan, sinsice yapıyordu. Gittikçe değersizlik hissinin içinde boğuluyor ve kendi değersizliğini, Başkasını severek kapatmak ve Ötekinin arzusunda ve aşkında Kendini yeniden inşa etmek yoluyla telafi etmeye çalışıyordu. Gittikçe kan kaybediyor, kendi kanında boğuluyor ve bunu şehitlik, şehadet zannediyordu. Bu, katillikten başkası değildi. Hakkın en kıymetli varlığını katletmekten başkası değildi. Kerbela’yı kendi elleriyle yazıp çiziyordu.

Aslında hizmet görmek için yaratılan bir varlık, kendini nasıl olmuş da bu kadar unutmuştu. Kul köle olmuştu. İhtiyaçlarına değil ihtiyaçsız olduğu zannına kul köle olmuştu. Dünyadan ve dünyevi şeylerden arınayım derken, kendini beşer üstü bir yere konumlandırıyor ve canına, canının içindeki ruha; maddeye, maddenin içindeki Nur’a kastediyordu. İkilik denizinde çırpınırken güç kaybediyor ama bir el gelip uzanır diye sesini çıkarmıyordu. Bu şekilde çırpınırken, güçsüzlüğünün içinde kalarak güçleneceğini, kondisyonunun artacağını düşünüyordu. Nefesi gittikçe daralıyor, ciğerleri su doluyordu.

Aslında sevilmek için yaratılan bir varlık, sevilmeye kendini açmaktan aciz, hatta sevgiden korkmuştu. Öyle korkmuştu ki“aşık” olursam en azından sevginin miktarını da yolunu yordamını da gidişatını da kontrolüm altına alırım ve işler benim tayin ettiğim gibi gider diye kaçar olmuştu ansızın yakalanmaktan sevilmeye. Sevilmeye izin veremeyişimiz, severek ipleri elimizde tutma isteğimizden geliyor olabilir miydi? Seviliverdiğinde başına ne geleceğini bilemezdin. Bunun için güvenmek, gevşemek, salıvermek, salınıvermek ve hatta bir çocuk merakı ve saflığıyla orada çıplak, beklemek gerekirdi sana uzanacağını bildiğin kolları. Seni nasıl saracağına dair en ufak bir bilgin olmadan. Bilmekle uğraşmazdın zaten. Sen, sevilmek için oradaydın. Sevdiğin seni bilsin yeterdi.

Her ân sevgi gelip seni tutar, seni sarar, beklemediğin zamanlarda, mekanlarda ve formlarda…Budur belki ürküten. Kişi bilinmezde kalma yetisini nicedir kaybetmiş durumda. Her şey hesaplanır olsun, öngörülsün istiyor. Sevilmek demek tesir altına girmeye evet demek anlamına geliyor. Kendim dediğin şeyden daha Yüce olan bir Aşk’a kendini bırakabilmek nasıl mümkün olurdu? Bunun için şimdiye kadar alıştığın ve rağbet ettiğin neleri bırakman gerekirdi? Tesir altına girmeyi güç kaybı olarak mı algılıyorsun? Kendini bir kere de bırakıvermek ve şu ânın içinde muhteşem bir şekilde kucaklanmaya ve sana sırılsıklam aşık olanın rağbetine mazhar olmaya var mısın? Bu kadar sevgi, bu kadar ilgi, bu kadar özen, bu kadar el üstünde tutulmak sende boğulma ve yok olma hissi mi yaratıyor yoksa? Ya da bununla nasıl baş edeceğini mi bilmiyorsun?

Yaşayana kadar bilemeyeceksin. Öyleyse küçük küçük denesene. Bir nefes al mesela, bunu hak ettiğini düşünerek. O damacanayı taşıma, yardım iste. O öpücüğü talep et. Yapamıyorum tek başıma, gel beni al de. Bile bile yenil. Bile isteye ol teslim.

Rağbeti bırak da O sana rağbet etsin. O sana rağbet ettiği için, her an rağbet etmeye devam ettiği için zaten varsın ey güzel!

Aşıklık mesleğini bıraktım. Şimdi vakit sevgili olma vakti.

Bunca ıslak yuvarlak taşlar topuklarımın altında, bunca dalgalar köpürten ayaklarımın altındaki yolları, bunca batan güneş tenimin içriğine, bunca serin su yüreğimin ateşine serpili.

Ben bu satırları yazarken bir adam, yanında beyaz yavru keçisi sahile iniyor. Fotoğraflarını çekmek için telefonuma sarıldığım an kapanıyor. Sonra açılıyor, sonra tekrar kapanıyor. Aylardır bu halin içerisinde. Neredeyse on senedir birlikteyiz dile kolay. Şu ana kadar daha üst modeliyle değiştireyim gibi kaygılarım olmadı. Şimdi bataryası göz kırpıyor bana. Şöyle bir bakayım dedim piyasadaki modellere. Neler neler gelmiş Allahım Yarabbim. Malum işim gücüm telefonumda, bilgisayarımda bir freelancer olarak. Bir de Göynek gibi iyi fotoğraf ve video çekmeyi gerektiren bir can çocuğunuz varsa. Telefon modellerini araştırırken, işin etik kısmı devreye girdi benim için. Filistin’deki soykırımda yakından uzaktan bağlantısı olan bir platform ya da markayla çalışmak istemiyorum derken araştırdıkça liste uzadı. İşimi duyurmak ve hizmetlerimi sunmak için kullandığım çoğu platformun şaibeli olduğunu ve hatta bu soykırımı açıkça desteklediğini gördüm. Bu noktadan sonra gözlerimi yumabilir miyim her yerden çepeçevre kuşatılmış bu pazarın içinde olduğuma? Fark etmeden ince ince örülmüş tuğlalar, evler yapmışlar, içine kondurmuşlar çoğumuzu. Konmuşuz halimizden memnun. Şimdi o “Babanın evlerini” terk etme zamanı ki duvarları üstüme üstüme gelmeye başladı. Leaving My Father’s House okumaları her yerden selam ediyor.

Pandemi zamanında yüz yüze ve göz göze gelemediğimiz için dört elle sarıldığımız online buluşma platformları ve sosyal medya mecralarının şu anda insanları, beni, bizi hâlâ pandemi koşullarında ilişkilenmeye teşvik ettiğini görebiliyor muyuz? Sanki pandemi hiç bitmedi ve güçlenerek farklı vecheleriyle devam ediyor. Bakıyorum, yüz yüze görüşüp ilham alabildiğim kaç arkadaşım var yanımda yöremde? Can cana yan yana buluşmalar, toplaşmalar kaçımızın gerçekten gündeminde ve önceliğinde? Bu tür yakın temaslar için gerekli kaynakları, daha ziyade online bir şekilde bağlantı kurmak için harcıyor olabilir miyiz?

Düşünsenize sosyal medya ve dahi çeşitli platformlarda var olmak ve var etmek için kullandığımız çeşitli kaynakları (zaman, emek, dikkat, para ki bence bunlar tek bir enerjinin farklı suretlere girmiş halleri) fiziken bir araya gelip gerçekten bağ kurmak, insan insana ilişkilenmek için kullansaydık nasıl olurdu? İnzivalarda buluşmaktan bahsetmiyorum burada. Belki elimde ikramlarımla komşumun kapısını çalmak, hâlini hatrını sormak için yanına uğramaktan bahsediyorum. Kişisel dönüşümünden de bağımsız. Bir araya geldiğimizde kendimizi de birbirimizi de dönüştürmeye ve değiştirmeye çalışmadan, alelâde bağlantı kurmayı hatırlamak şu pandemi modunu geride bırakabilmemizi sağlar mı? Az önce Noktanın Sonsuzluğu buluşmasında Hatasız kul olmaz, hatamla sev beni şarkısını hatırlamamız boşuna değil belki. Sözleri pek manidarmış, yeni yeni uyanıyorum bu şarkının bilgeliğine. Halbuki senelerce gözümün önündeydi fakat burun kıvırılacak bir aleladelikte olduğundan yanaşmamıştım demek ki.

Çok yakında göze göze diz dize can cana buluşma fikirlerini de paylaşıyor olurum diye hissediyorum. Benimle aynı hislerde olanlar kaleye mum diksin. Bozalım mı bu oyunu birlikte?

Substack’in sabıka kaydını ve etik duruşunu hâlâ bilmiyorum, bilen varsa paylaşabilir mi?

Tüm gece Filistin’deyim, üzerime bombalar yağdırıyorlar ve hatta el bombaları atıyorlar. Gece mideme giren ağrılarla acaba biletimi ertelesem mi düşüncesine sarılıp uykuma devam ediyorum. Pergolemin sacından tıpırdayan çiğ damlaları ile uyanıyorum. Yükselen güneş ıslak çamaşırlara değse de ateşi sönmüyor. Çantamı hazırlayıp çıkıyorum. Pandemiden önce ardı arkası kesilmeyen yurtdışı seyahatlerinden sonra bedenim ve ruhum bana “Bir yere gitmeyeceksin, Anadolu’da kalacaksın” dedikten sonra her bir yolculuk nefesimi kesmeye başlıyor. Yutkunamadıkça yumruklarıma sarılıyorum. Bir dal fesleğen ve bir yasemin çiçeğini alıp yola düşüyorum.

Halbuki çocukken (dört beş yaşları) Zonguldak’a yaptığımız gece yolculuklarını ne çok seviyorum. Gece boyu şoförün yanındaki muavin koltuğuna oturuyor, onunla sohbet ediyor, bonus kekleri kapıyor ve yolun sonsuzluğunda akan beyaz çizgileri sayıyorum. Dinlenme tesislerinde bir seremonim var (hâlâ): sabahın köründe ve ayazında mercimek çorbamı bayıla bayıla çiğniyorum. (çorbayı bile çiğneyen bir insanım) Üniversite yıllarımda yine solo seyahat ederken yanıma en az on tane kitap alıp koltuk arkasındaki mini tepsiye yerleştiriyorum hepsini. En güzel yazılarımı yol boyu döküyorum sayfalara. Derken 2017 senesinde Amerika ve Hindistan yolculuklarım sonrası bedenim ve ruhum “Biraz duracak ve dinleneceksin” diyor, “Demlenmeye ve bu topraklarda kalmaya ihtiyacın var.” diyor. Kabul ediyorum, olduğum yerde olduğum hâl içinde oturmaya başlıyorum, senelerce. Yolculuklar artık benim için her an nefesimin kesileceği korku dolu kabuslara dönüşüyor. Duruyorum, oturuyorum içinde, bazen oturamıyor ve kalbim gümbürdeyerek tahammül ediyorum bu hayata tutunma çabasının içinde debelenen tarafıma. Kaçıyorum çoğu zaman. Olduğum yere mıhlanıyorum.

Otobüse biniyorum ve seyreylemeye başlıyorum içimi dışımı. Ne zaman gelecek o bildik his, hangi köşe başını tutuyor acaba bu kez. Virajları dönerken bakıyorum nefesime. Herhangi bir değişiklik, bir hoplama, tutunma, itme, çekme yok. Allah Allah… Godot’yu bekler gibi bekliyorum o ânı. Yanımdaki kız sakız ikram ediyor. Normalde çiğnemesem de alıyorum, atıyorum ağzıma virajların en dar boğaz kısmında. Yol ilerledikçe bedenim gevşemeye başlıyor. Hatta gevşemeye bile başlamıyor çünkü başından beri öyle. Bombaları yediğim sabahtan beri. Kontrolüm ve iradem dışında bir gevşeme hâli bu. Olumlama, nefes egzersizi, ne bileyim, bedene dönme çalışması yapmıyorum. Ayetel kürsüleri sıralamıyorum. Her şey kendi ritminde açılıyor ve genişliyor, gelip yakalamasını bekliyorum o eski arkadaşımın boğazımdan ansız. Gelmiyor. Hayret ediyorum. Marmaris otogarında iniyorum, yüzümü güneş yalıyor. Etraf yemyeşil. O eski tanıdık his yayılmaya başlıyor içimde: seyahat etmenin keyfi. Gerçek olabilir mi bu? Sonunda müsaade çıktı mı yüksek kuruldan?

O kadar uzun zaman olmuş ki onu ağırlamayalı, bu kavuşmanın heyecanıyla yeni aşık bir genç kızım, aheste salınıyorum, buraya her gelişimde gözlerimle okşadığım güllere selam ediyorum. Mercimek çorbası seremonisi için mola saatim beş dakika ile sınırlı olduğu için lavaboya doğru ilerliyorum. Tuvalet görevlisini artık tanıyorum, gözleri kolyeme mıhlanıyor. Turuncu ve kırmızı alev alev yanan bu kolyeyi The Way of Council eğitimi için gittiğim Ojai’da tanıştığım bir şifacı (selam olsun o güzele) boynuma takıyor, yerli bir kabile yapmıştı bunu kendi elleriyle diyor. Bu sabah uzun zamandır takmadığım bu kolyeye gidiyor elim. Tuvalet görevlisinin gözleri tutuşunca paraları saymaya dönüyor.

Ellerimi yıkarken yanıma bir genç kız yaklaşıyor, “Pardon bir şey sorabilir miyim?” Pantolonuma çöp poşetinden damlamış olacak lekeyi temizlemeye çalışırken “Elbette” diyorum. “Ben çıkarken yanıma nakit almamışım da, 25 liranız var mı?” Genç kızın yüzüne bakıyorum. Üzerinde mahcubiyet, utanç, umut, kırılganlık, cesaret, bunu isteyebilmiş olmanın gururu… “Buranın ücretli olacağını düşünmemiştim.” Ben de utanıyorum, mahçup oluyorum, umutlanıyorum, kırılıyorum, isteyebileceğimi, bende olmadığında, muhtaç hissettiğimde hiç tanımadığım bir kadına sokulabileceğimi hatırlıyorum. Gülümsüyorum. İnsanlık hâli bu, olur öyle şeyler. İyi ki de olur ve bizi birbirimizle buluşturur.

Hindistan’da aşramdayım, kadınlar ve erkekler bajanları (ilahiler) birlikte söyledikten sonra meditasyon için kendilerine özel olarak ayrılmış bölümlere koşa koşa giderlerken bırakıyorum kendimi bu akışa, beni karanlık bir odaya sürüklüyorlar sonunda. Oturuyoruz, gözlerimizi kapatıyoruz, ışıklar kapanıyor, kapı kapanıyor. Hayat üzerime kapanıyor. Ruhum o an bedenimden ayrılıyor. “Çok beklenmedik oldu bu gidiş usta, bir işaret verseydin en azından ya da niyetini belli etseydin, ölmek için biraz acele etmedin mi, daha yeni oturmuştuk halbuki buraya? Bir taraftan da helal olsun, insanlar ölmeden önce ölmek için yıllarını mağaralarda geçiriyorlar” Bedenim başına ne geldiğini anlamak için dakikalarca debelenirken kalbim atsam da olur atmasam da ikileminde hem zirvelere koşuyor hem de vadilerin diplerinde yuvarlanıyor. O dakikalarda, deliler gibi sevdiği kocası öldükten sonra yüklü mal varlığı ona kalmasın diye kendini kocasıyla ateşlere atan akrabaları etrafında saf tutuyorlar. İşte buralara yine gelirsen olacağı buydu, ne arıyorsun yandığın yerde diyorlar. Aşk uğruna ateşlere atıldığımı duymak beni şaşırtmıyor. Yine yanıyor, yakıyor, yandırıyor meret. O odadan çıktığımda gecelerce gözlerimi kapatamıyorum. İşte nefesimle ve yolculuklarımla olan çekişmem böyle ateşleniyor.

Genç kız parayı ödememi bekliyor ve sonra koşarak uzaklaşıyor oradan. Boynumdaki kolyeye dokunuyorum. Gittikçe ısınıyor, ısındıkça canlanıyor. Havada ciğerlerime ılık ılık akan bir aşk kokusu var. Sarı Ana’ya selam edip otobüse doğru süzülüyorum. Sonbahar derken ilkine öpücük atıyorum.

Artist, Chatgpt

Ötekini (ve tabii kendini) olduğu yerde olduğu halde bırakarak sevebilmek, kendine bulaştırmadan kendi olmasına müsaade etmek aslında araştırma alanım. Tanrı’yı olduğu yerde bırakarak Ol’duğu ve Ol’durduğu ve hatta Ol’durmadığı haliyle karşılayabilmek, tutunmadan, tapınmadan, hatta ve hatta ona inanmadan ondan emin olarak. İnanca ihtiyaç duyan bir eminlik olsa olsa kendini yine ötekine kanıtlama peşindedir diyorum şimdi. İnanmaya ihtiyaç duymadan emin olmaya var mısın? İnancın öznesi ve nesnesi bir süre sonra didişmeye başlıyor çünkü, kaçınılmaz bir sahne bu. Eminliği nerede hissediyorsun?

Kutsal’ın artık benden beklediği şey; özne ve nesne ikiliğinden ve bu ikiliğin yarattığı çarpışmadan (tenzih ve teşbihin o sarkacından) doğan aşk ateşi değil sanki. Şu anda başka bir davet çalınıyor gönlüme:

Madde nuru.

Aslının nurundan maddenin nuruna doğru yürüyorsun kızım, diyor. Burayı iyi anla. Maddenin içindeki ışık/nur/ruh değil bahsettiğim. Maddenin kendisi olan nurdan, ışıktan, ruhtan bahsediyorum. Pozitivizm, materyalizm veyahut hedonizm değil burada davet ettiğim yer seni. Çünkü bu bakışlarda da hep yerilen bir öteki ve yüceltilen bir “benimki/bizimki” var.

Artist, Chatgpt

Tanrı’yla söyleşmeye kalkma, alametlerine tenezzül et. Kendini en açık ortaya koyduğu ve en açıklığıyla ortaya koyduğu için kat be kat örtündüğü yerde durmayı bil. Perdeleri kaldırmadan perdelerle var olmayı keşfet. Mahremiyet anlayışını ve hissiyatını geliştir. Gebe kalmaya izin ver bir süre. Sürekli perdeleri yırtarak ve kaldırarak ve yok ederek perdenin ardındaki manaya ve sırra vakıf olacağını düşünen insanoğlu ne gülünç. Bu olsa olsa sırrın alanına daim tacize yeltenmekten başkası değil! İşte şimdi, sizi de ifşa ediyorum ey perdelerin ve maskelerin ardındakine durmaksızın penetre etmeye çalışan hakikat ve insan avcıları. Sadece spiritüel camiada değil, insanı insana gösteren tüm alanlarda profesyonel, klinik, psychic öylelik ya da böylelik varsınız, varız, vardık, biliyorum. Kendini keşfetmeye, bütünlemeye yeltenmeyiversin insan, hemen dalmak istiyor deryalara, dokunulmamışın ve ilkel olanın o el değmemiş alanına çamurlu ayakkabılarıyla dalıyor.

Perdesizlik hasreti, nefssizlik ve bedensizlik istemci, dünyadan geçme ideali insanı nicedir katlediyor. Şu silahları, nurdan yapılmış ışın kılıçlarınızı, şu falik spiritüel, psikolojik ve psikanalitik ve her neyselik araç gereçlerinizi, metodlarınızı, aslında silahlarınızı yavaşça yeryüzüne koyuverseniz. Aşağıya doğru. İnseniz. Yerin kat kat örtülü karanlığına illa ki dalmak yerine üzerinde k.ç üstü oturabilseniz biraz.

Yırtındığım ve yırtındıkça yırtmaya çalıştığım şu varlığın suretlerini bıraksam. Ten candan, can da tenden gizli değildir desem. O gizli olduğunu düşündüğüm hazineyi bulacağım diye tenimin altında çapaladığım, kazma kürekle kaldırdığım, deştiğim, kaldırdığım yerlerde nice boşluklar ve göçükler var altında sürekli kaldığım. Maden şirketlerinin açgözlülüklerine laf ederken kendi “cevherim” diye etiketlediğim o madeni açığa çıkartmak ve aslında ondan faydalanmak için bu kutsal nefs/ten toprağında izinsiz, yersiz, vakitsiz, liyakatsiz yaptığım kazıların sonucunda bitap düşmüyor muyum? Bulutlar dolsun indirsin yağmurlarını doldursun bu çukurları sularıyla ve çamurlar kaplasın mabedimin duvarlarını sıvasın örtsün göze değmemesi ele gelmemesi gereken yerlerini. Asla ama asla keşfedilmemesi gereken çizgilerini düzlesin. Kemirdiğim yerlerin boşlukları dolsun değirmenimde un ufak olan iç görülerimin taşıyla. Bir fındık faresi gibi çaktırmadan dolaşmışım iç dünyamın dehlizlerinde, etrafta bıraktığım tek emare sevimli minik b.klar. Bir gece ansızın üzerine atılıp öldürdü onu azman kedim ama yemeye tenezzül etmedi onu. Bıraktı kendiliğinde hatta örttü onu bir kilimle. Sırladı yine. Açık etmek yerine.

Artist, Chatgpt

2016 senesinden beri elimden düşürmediğim o kitap, Marion Woodman’in Leaving My Father’s House kitabı içimde gümbür gümbür atıyor. Bu kitabı birlikte okuyalım istiyorum. A Journey to Conscious femininity temasıyla, üç kadının bu konuda tuttukları günlükler üzerinden giden bir kitap bu. Gündem “kadın tacizleriyle” çalkalanırken, vaktinin artık geldiğini hissediyorum. Kendi iç dünyamızı deşen, analiz eden, dişiliğimizi patlatıp Tanrıça olmaya çalıştığımız bir okuma değil istediğim. Sadece ama sadece kitapla kalıp, Marion’un da bana göre hep işaret ettiği o madde nuruna/bu nuru bedenlemeye dair birlikte bir anlayış geliştirmek/bunun tadını zevk etmek niyetim. Düzde kalıp, bedende ve yeryüzünde yaşamayı kabullenerek bir kitabı istişare etmekten bahsediyorum. 3 aylık bir okuma yolculuğu, bir literary journey olarak tasarlıyorum bunu. İlk duyurumu ve heyecanımı buradan, beni takip eden okurlarımla paylaşmak istedim. Yakında kanlı canlı da çıkacak daveti ve detayları. Gözden kaçmasın istiyorsan bana aşağıdaki butona basarak mesaj bırakabilirsin.

Üzerinde antikacıdan bulduğu ve artık özel bir gün için saklamak yerine sadece kendi için giydiği o beyaz ipek geceliği ile bu vahşi batıda, güneşin altında daha da sararmış toz toprağın içindeki kulübesinde fazla romantik, fazla asil kalıyordu. İstemsiz kıkırdadı. İçinde o kadar çok kadın vardı ki, üzerindeki bu gecelikle vahşi bir atın üzerinde dört nala Knidos’a doğru gitse, buna pek şaşılmayacaktı.

Her sabah ilk işi, eline tel süzgüsünü alıp, kedisinin su kabına daldırmaktı. Suyun üzerinde yarı baygın yüzen, kendinden geçmiş karıncalar tele takılınca ölümle hayat arasındaki o kızgın telden bir cızzz sesi çıkıyordu. Süzgüyü alıp balkona, güneşin altına bırakıyor ve saatler sonra geri dönüp baktığında karıncaların hepsi bir şekilde ayılıp işlerine dönmüş oluyorlardı. Deryada boğulanları olsa olsa böyle bir ateş paklıyor, kendine getiriyordu.

Kedisinin tuvaletini temizledi, Üsküdar’daki antikacılar çarşısından severek aldıkları ahşap çalışma masasının başına oturdu. Karar vermişti, sabahları yazacaktı, sayfalarca kalemini oynatacaktı. Kendini, bu ruh besininden mahrum bırakmayacaktı. Bu sabah rüyalarından geriye kalan birkaç sahneyi defterine yazdıktan sonra sabah sayfalarına geçti. Yazdıkça ilhamlar akmaya başladı, açmak istediği yeni okuma grupları, resmetmek istedikleri, bazı dost sohbetleri, yazılacak satırlar, çizilecek formlar…İlhamların bu denli akması bir yandan korkutuyordu onu çünkü bu kadar zenginlikle nasıl başa çıkacağını, bu kaynakları nasıl yöneteceğini bilemiyor, adeta kendinden fışkıran bu suyun içerisinde debeleniyor ve bir süre sonra kayboluyordu. Onu bu sulardan her sabah kurtaran bir el de yoktu. İlhamları da onunla birlikte çoğunlukla sular altında kalıyordu.

Marifetin çilesi kesrettedir. Kırılan aynaların parçaları öyle bir saçılmıştı ki etrafa, bazen çekmecesindeki kalemlikten, bazen bir defterin arasındaki nottan, bazen bir fotoğraftan ve bazen de kulağına çalınan bir ilahiden ince ince kesiyordu derisini çokluğun derdi. Varlık sahasından çek tecellilerini kızım, diyordu kendisine. Artık tecelliperest olmana müsaade yok, görmüyor musun? Kendini öteki üzerinden var etme vakti sona erdi, şimdi kendini kendiliğinden seyreyleyeceksin. Kendine bakarken ödünç aldığın o gözleri sahiplerine geri vereceksin. Yoksa kendi gözlerini oymaya devam edeceksin, dedi iyiden iyiye sararmış incir. Ağacın üzerinden kadına lezzetle göz kırpıyordu. Yersen.

Tamam başka yolu yoktu, şu kendinden açığa çıkmak isteyenler her neyse önünde durmayacaktı. Set çekmek ilk etapta kolay gibi görünse de aslında eylemden daha çok enerji gerektiriyordu. Orada öylece, atıl durmak, donmak, uyuşmak insandan daha çok şey götürüyordu. Kararını verdi, aylardır yarım duran tablosunun başına geçti. Merkezdeki güneşin etrafında dönen yeşillerin eksik kısımlarını tamamladı. Bu tamamlanma hali ona düşündüğü gibi iyi hissettirmedi, gözlüğünü takıp uzaktan tabloya bakınca bin türlü kusur buldu. Güneşin etrafına yerleştireceği figürleri düşünürken ukulelesini tıngırdattı, bugün sesi hapisti, kim takmıştı kelepçesini, belli değildi. Zorlamadı. Sami Niyazi’nin derdinde dermanı bulan, Lokman’ı arzular mı hiç cümleleri de aynaları kırma konusunda geri durmuyordu. Sanki ansızın, bedenine bir ağırlık çöktü, sonsuz bir uykunun kollarına bıraktı kendini. Öyle ki, uyandığında gün devam edecek takati kendinde bulamayacak, bir an önce bitmek için kadının omuzlarına yapışacak, son ver şu çileme derdime diye haykıracaktı. Akşam üzerinin bu şiddetli hezeyanından kaçmak için kadın çareyi yakın bir arkadaşının hediye ettiği saten elbiseyi giyip süslenerek dışarı çıkmakta bulacaktı. Lakin, çöken akşamın ağırlığı elbisenin gece serinliğinde uçuşmasına müsaade etmeyecek ve kadını minderin üzerinde, kulağında en sevdiği küpelerle oturmaya, öylece oturmaya mecbur edecekti.

Çocukluğumdan beri dünyayı anlamlandırmak ve çevremle bağlantı kurmak için kullandığım bir yol yazmak. Akşamları komşulara oturmaya gittiğimizde, daha yüzünü ilk kez gördüğüm teyzelere ve ninelere tanışmamızın şerefine, tüm aldırmazlıklarına ve anlamazlıklarına rağmen, onca tantananın içerisinde maniler yazmam bundandır. Bu oldukça romantik ve naif görünen duruşumun altındaki hazin gerçeklerle yüzleşmeye başlamam da, o küçük kız çocuğunun kalbini oldukça kıracak cinstendir. Yine de artık, bu sayfaları yırtmanın, kalbin kırıklarını ortaya saçmanın vakti gelmiştir.

Gerçeğin dehşet verici yüzüyle kalmaya mecali olmadığı için şiirlerden ve hikayelerden kendisine bir prenses tacı yaptığını ona söylemeye ancak cesaret edebiliyorum. Gerçek derken hakikatten bahsetmiyorum. O koşullarda başına gelenlerden, deneyimlediği şeylerden, maruz kaldıklarından, özellikle onu dehşete düşüren hadiselerden bahsediyorum gerçek derken. Yani baş edemediklerinden. Baş edemediği için kendince başa çıkmak zorunda kaldığı şeylerden.

Canını çok yaktığı için olanla olduğu gibi kalamayanların sık sık başvurduğu bu yöntem, sadece şiir yazmaktan ibaret değil elbette. Beni gerçeğin yarattığı ızdıraptan uzaklaştıran her bir kaçış noktası, benim hikayem ve kurmacam haline gelebiliyor. Kurmacalarım beni koruyan duvarlarım oluyor. Hem de epey estetik, romantik ve kutsal görünenler üzerinden kuruluyor bu düzmeceler çoğunlukla. Duvarları rengarenk boyuyorum, üzerine göz alıcı, ruh okşayıcı tablolar asıyorum. Bu yüzden de fark etmek, fark edip vazgeçmek zor oluyor bu filtrelerden. Çünkü iyi geliyor, çünkü beni verimli, işe yarar, daha bilinçli, daha aşkın, saygın, olgun, dolgun bir yere konumlandırıyor. Daha da önemlisi, hayatta kalmaya devam etmemi sağlıyor, canlılığımı feda etmek pahasına da olsa. Evet hayatta olmakla canlı olmak aynı şey değil diye fısıldıyor içimdeki ses. Katılıyorum ona.

Çoğumuz, hayatta kalmak için can veriyoruz.

Öyle bir noktaya geldim ki, ne yazdığım hikayeler, ne bana beni gösteren aynalar, ne de İlahi Olan’ın tecellileri avutuyor beni. Tam tersine, beni hakikatten fersah fersah uzaklaştırıyor ayna belleyip kendimi seyreylediğim, canım, cananım, Can Olan’ım. Her birinin üzerine gölge düşüren bir can acım var çünkü kalbimle birlikte atan. Kendimi bir başkasında görmek için ödediğim bedel, onun için canımdan kopardığım bir parça ellerimle lokma lokma yedirdiğim. Midyata giderken, pirinçten oluyorum.

Derdim dermanım diyorum. Lokman’lar değil derman aradığım. Ne merhemde, ne de şifacıda gözüm var. Varsa yoksa, o yaraya temasım. Beni semalardan gerçeğin kokuşmuş ve sefil mahzenlerine indiren basamakları saçlarımla süpürüyorum. Aşağılık görünene temas etme cesaretimle birlikte, süprüntülerin içerisinden daha önce ismini ve cismini bilmediğim türden, yabani çiçekler açıyor.

Analitik psikolojide projeksiyon (yansıtma), tasavvufta İlahi Olan’ın tecellileri (isim-sıfat-fiilleri) denen, kişinin kendini kendine tanıtmak için kullandığı kestirme yollar üzerimden kayıp gidiyor. Bunu yapan ben değilim. Bu son moda ve göz alıcı kıyafetler üzerime olmuyor artık. Kenarlarından yırtılmasına, dikişlerinin patlamasına, söküklerinin ip ip atmasına izin vermekten başka çarem kalmıyor. Soyunuyorum giydiklerimden, giydirildiklerimden. Çıplaklığımı bile çıkartıyorum üzerimden, fazla geliyor.

Sen tecellilerden ibaret değilsin, diye bağırıyor içimdeki ses. Uzun yıllar boyunca, her baktığı şeyin Hakk’ın tecellisi olduğunu hissettiği ve bunu deneyimlediği bir varlık halinden sonra, şimdi artık Hakk’ın tecellilerinden de soyunmasını söylüyor ona. “Varlık sahasındaki yansımalarını ve yansıtmalarını geri çek. Kendini olduğun ve olamadığın şekilde idrak edip yaşamak istiyorsan, peşine düştüğün ve anlamaya çalıştığın parçaları başkasına yansıtıp onların sahnesinde izlemek durumunda değilsin” diyor. “Ona buna aynalık görevini verip, sonra da o aynada kendini, hem ışığını hem de gölgeni izlemek, tavuğun suyunun suyunu içmek değil de nedir? Sonra o aynaya ilişirsin, yapışırsın, bırakmazsın çünkü kendini görmeni ve algılamanı sağlayan bir putun haline getirmişsindir. İçindeki iblisleri de sahiplenmek yerine yansıtırsın oraya, sonra bir bakmışsın aynaya yumruk atar olmuşsun, her yer kan revan içinde.” diye haykırıyor yüzüme yüzüme. Kendine dair benimsemekten korktuğun her şeyden, aşk adına kaçıyorsundur nihayetinde. İlahi Aşk olarak deneyimlediğin şey, ÖZ’ünle arana giren bir göz olmuştur kendine sürekli oradan baktığın, araya koyduğun. O çok sevdiğin yarenin, ikinci el kopyan. Kaçtığın ışığını da, korktuğun gölgeni de emen bir canavar. Kendine iliştirdiğin, kendinle bağlantı sağlamak için üzerine taktığın kabloları tek tek sökmenin zamanı gelmedi mi? Ne zamana kadar kan emicilerinden beslenmeye, yani aslında sana geri verdikleri kendi tortulaşmış kanınla idare etmeyi bırakacaksın? İliştiğin, kancanı attığın kişilerden, varlıklardan, şeylerden oltanı ne zaman çekip onları da kendinden özgürleştireceksin? Ne zaman Varlık sahasındaki tecellilerden de ilişiğini keseceksin?

İlişmeden ilişkilenmek nasıl mümkün?

İnsan sadece gönlüne hoş gelenlere ilişmiyor elbette. Öz nefret o kadar büyük oluyor ki bazen, kendisine acı verenlere ilişiyor ve onları vazgeçilmez aynası olarak benimsiyor. Yani ızdırap da kişinin taptığı ve asla vazgeçemediği putu haline geliyor. Ona müthiş haz veriyor. Acıdan besleniyor, acıyla besliyor etrafını. Cehennem’de huzur buluyor.

Derdim dermanım derken bahsettiğim bu tür bir acı değil. O kurguların ardındaki ham ve ilk(s)el gerçek ile temas etme sağlamlığını geliştirmek demeye çalıştığım. Dağılmadan ve dağıtmadan fakat yine de parçalanmayı göze alarak ve halihazırdaki parçalanmışlığımla birlikte olanın içerisinde olduğu gibi kalabilmek. Renkli, filtreli ve numaralı gözlüklerimi çıkarmak. Bunun lezzetini aldığım ânlar oluyor, yaramdan içeriye ışık huzmesi giriyor.

Hayatın ve dünyanın vasatlığı ile ilişki kurabilmeyi deniyorum her gün. Aleladelik dilimdeki zikir, neredeyse üç yıldır. Basitliğin ve yüzeyselliğin içerisinde, illa ki onu hikayelerle güzellemeden, hikmetlerle bezemeden, mana devşirmeden kalmak en büyük pratiğim. Olamadığım yerlerden öpmek dahası. Öpülsün diye, sevilsinler diye aşıklık rolüne bürünüp her yanı sevgiye ve öpücüklere boğmadan.

Cevizi olduğu gibi göm toprağa, diyor o ses. Kabuğunu şeriat ve cismani alem diye kırdın attın, içindeki cevize, cevizde gördüğün hakikate açgözlülükle saldırdın. Hakikat peşinde koşmaktan, hakikate meyletmekten, birçok kabuğun içerisinde saklı kalmak, gizli kalmak, bazen o rahimde büyüye büyüye, bazen de çürüye çürüye kendini gerçekleştirmek isteyen potansiyelin ırzına geçtin, onu istismar ettin. Hakikate müdahale ettin.

Bırak artık içindeki özü. Özden de sıyrıl, öze olan bu iştahın seni ondan uzaklaştıran şey görmüyor musun? Kabuğu kırmaya çalışmaktan vazgeç. Bırak elindeki taşı. Cevizi olduğu gibi, içindeki hakikatten haberdar olmamayı göze alarak, kendi bilinmezliğinde ve karanlığında toprağa göm. Bütünlüğünde, cevizin içindeki ağaç, yerin altında kök salıp o zaman göğe yükselebilsin diye.

Yeryüzüne in, yerin altına in çünkü tenezzül denen miracımız var, gönlümüz her düşkün olanla birdir (Osman Kemali)

Çocukken bu tür ritüelleri neden yaptığımızı kimseye sormadım, sormak aklımın ucundan bile geçmedi doğrusu. Hızır ile İlyas gül ağacının altında buluşmaya geleceklerdi ya, bu bekleyişin büyüsü bana yetiyordu, gönlümü tatmin ediyordu. Hem karıncaların yuvalarına misafirliğe gitmiş, hem de nehrin sularına dokunmuş oluyordum. Ateş kırmızısı kokusu, karıncaların öğüttüğü toprak taneleri ve suyun renksizliğinden gelen güç üzerinden doğamla bağ kuruyordum. İddiasız, zorlamasız, plansız, programsız. Öyle kendiliğinden bir bağ idi ki bu, göze görünmüyordu ilk bakışta. Hatta gözden kaçıyordu. Yok zannediliyordu. Sen fark etmiyordun duyularınla ama içinde bir yere köklerini salıyordu hükümdarlığı usulca fakat derinden.

Yıllar geçiyor, büyük şehirlerde nehirlere, karınca yuvalarına ve gül ağaçlarına hasret kalıyorum. Balkonun soğuk ve mavi fayansları üzerine pirinçle ve mercimekle çizmeye devam ediyorum hayallerimi, niyetlerimi. İçimdeki o sihirli hükümdarlığın köklerini sulayarak diri tutmaya çalışıyorum. Soyutlaşan niyetleri çizmek zaman geçtikçe zorlaşsa da Hıdırellez heyecanım her baharda canlanan doğayla birlikte tazeleniyor. Kurduğum bağ zamanla artık gözümden kaçmaz oluyor. Fark etmeye başlıyorum bu bağın nasıl işlediğini. Simyası görünür olmak istiyor gözüme. Kulaklarım tılsımlı sözlerini duymaya başlıyor. Mitolojisi seriliyor önüme tüm ihtişamıyla.

Çocuk saflığının getirdiği o heyecan duygusu şimdi yerini meselelerin derinlikli manalarına karşı duyduğum keşif heyecanına bırakıyor Tesiri altına girdiğim bu sembolik alanın büyüsünü çözmeyi deniyorum. İnsan mana alanının tesirine kendini net bir niyetle ve gönüllülükle bırakırsa o zaman âdetin alanında pasif kalmıyor, uyanık bir alıcı haline geliyor bence. Karınca yuvasıyla, gülün yaprağıyla, nehir yatağındaki taşlarla konuşmaya başlıyor. Herkesle başka yerden, başka kelimelerle söyleşiyorlar. Ne büyük bir alçak gönüllülük bu! Üşenmeden, yerinmeden, insanına göre her an farklı bir dil buluyorlar. Nasıl bir hizmet bu! Bana da kulağımın açıklığı, ruhumun alıcılığı ölçüsünde bir şeyler söyleyecekler, eminim. Ve eminliğim bilinmezdeki gönüllülüğümden geliyor, bildiklerimden değil.

Bugün Hıdırellez’de Hızır ve İlyas ile sohbete oturmaya niyetliyim. Zaten misafirliğe geleceklerinin sinyallerini çok sevdiğim Bahar ablamın gördüğü rüyayla vermeye başladılar günler önce. Neden doğrudan benim rüyama girmedi Yeşil Adam? Burada bile salih dostun kıymetini hatırlattılar. Yazının devamında Musa hikayesinde göreceğiz salih dost motifini.

Hıdırellez’i beklerken, içimde ve dışımda demlenmiş olanları sizinle paylaşmak istiyorum. Hıdırellez’de nehre doğru beraber yürüyelim istedim. Belki birlikte hayal kurarız, niyet tutarız bu buluştuğumuz nehrin kıyısında. Ayaklarımız ıslak, avuçlarımızda gül kokusu. Yürürken karıncaları incitmemeyi deneriz belki de. Ayakkabılarımızda ziller, bizi ânda tutar insan eder, karıncaları da beşerin adımlarına karşı uyanık kılar.

Güller güzeli Hz Muhammed: “Ona el Hadır denilmiştir çünkü otları bozarmış kupkuru bir yere oturduğunda orası derhal yemyeşil oluyor ve otlar dalgalanıyor.” demiş. Hızır’ın gelişi baharın gelişini temsil ediyor. Ben doğanın ayrılmaz bir parçası isem ve hatta bir avuç toprak ve sudan oluştuysam (fiziksel olarak da yediğimden, içtiğimden ve soluduğum havadan müteşekkilsem), Hızır benim beden ve ruh toprağıma nasıl ayak basıyor? Bozarmış ve kurumuş otlarımın üzerinde onu misafir ediyor muyum? Ruhumu yeşerten bana baharı getiren Hızır, neredesin? Ve sadece dışımda değil, içimde, benden bir parça mısın?

İçimdeki otlar dalgalansın, dalgalandıkça yeşersin, canlansın diye döngüden döngüye kendini hatırlatıyorsun Hızır. Doğanın döngülerine uyumlanan insanlar ve toplumlar, kendi özleriyle de bağlantıda oluyorlar. Kış mevsiminde yavaşlıyorlar, içe dönüyorlar, baharda doğayla birlikte uyanıp iç alemlerinde demlenenleri eyleme geçiriyorlar. Göklerin hareketiyle de uyumlandığı için kozmik düzlemde de birlik hâlini, birbirimizi nasıl da etkilediğimizi birinci elden tecrübe ediyorlar. 5 Mayıs’ı 6 Mayıs’a bağlayan gece kutlanıyor Hıdırellez. Niye? Bu tarihte güneş Ülker burcuna giriyor. Ülker burcu bu tarihten 7-8 Kasım’a kadar güneşin batışından sonra görülmüyor. Bu tarihten sonraysa Hıdrellez’e kadar güneş battıktan kısa bir süre sonra görülüyor. Böylece yıl astronomik ve doğaya uygun bir şekilde yaz ve kış olarak iki ana mevsime bölünüyor. 8 Kasım gerçek anlamda bütün özellikleriyle kışın başlangıcı olduğu gibi 6 Mayıs’a rastlayan Hıdırellez de gerçek anlamda yazın başlangıç tarihi oluyor. Anadolu ve civarındaki mevsim değişikliği bu şekilde gözlemleniyor.

Hıdırellez’de Hızır’ın İlyas ile buluşacağı, hatta insanlık yararına birlikte çalıştıkları söylenir. Ve bana öyle geliyor ki Hızır ile İlyas birbiri içine geçmiş ve erimiş, Hıdır-ellez olmuş. Görüldüğü gibi burada da ikilikten birliğe geçiş hâli var. Bu birliktelik ve birlik hâlini arzulayan bir peygamber bile var: Hz Musa. Ona İsrailoğullarındaki en âlim kişinin kim olduğunu sorduklarında kendini işaret etmesi üzerine Tanrı ona Hızır’ın varlığından haberdar ediyor ve Hz Musa da onu bulabilmek için iki denizin buluştuğu o yere doğru sefere çıkıyor. Bu iki denizin birleştiği yere, bu kez paçalarımı sıvamadan, üzerimde ne varsa onlarla girmeye çalışıyorum. Bu iki denizin birleştiği kumsala uzanıyorum. Hz Musa, salih dosta doğru yürürken ben de salih komşularımı çağırıyorum.

Yolculuğa çıkmadan yanına da bir yoldaş alıyor Hz Musa. Yardımcısı, gölgesi ya da yan kimlikleri belki. Bir süre sonra acıkıyor Hz Musa. Yaşam enerjisinin azaldığını fark edince kendisini besleyen şeyi hatırlıyor. Tıpkı şehirde yaşarken, özellikle pandemi günlerinde, aslında beni besleyen doğayı hatırlayışım ve özleyişim gibi. Yanlarına aldıkları balığı çıkarmasını istiyor yardımcısından. O zaman hatırlıyor yardımcı, balığın bir kayanın üzerinden atlayıp denizde ölümsüzlüğe kavuştuğunu. Nasıl da söylemeyi unutmuş! Söyleseydi balığın peşinden giden Hz Musa, salih dosta doğru yürümeye devam eder miydi? Jung bu Kehf suresinin yorumunu yaparken diyor ki: Ölümsüz varlık, göze çarpmayan, unutulan hatta tümüyle olasılık dışı bir şeyden doğar.

Balığın kaybolduğu yere geri döndüklerinde, Hz Musa sahilde yeşil bir yaygı üzerinde Hızır’ı buluyor. Balık kayboluyor. Hızır geliyor. Hz Musa’yı besleyen şeyin formu değiştiriyor; hayvandan insan formuna. Artık onun besini, Allah katından rahmet ve ilim verilen bir kul olan Hızır (Kehf suresi 65. ayet).

Ve yolculuk tam da bitti denilen yerde başlıyor böylece. Balık döndü yuvasına, ölümsüzlüğe kavuştu. Elimde kırmızı bir kumaş, yolculuğun başladığı o yerde duruyorum. Benim aradığım yuvalar nerede?

Mûsâ ona, "Senin öğrendiğin doğruya ulaştıran bilgiden bana da öğretmen için sana tâbi olayım mı?" diye soruyor (Kehf, 66) O salih kul (Hızır) da "Doğrusu sen benimle beraberliğe sabredemezsin, (iç yüzünü) kavrayamadığın bir şeye nasıl sabredersin?" diyor (Kehf, 67-68) Mûsâ, "İnşallah sen beni sabreder bulacaksın. Senin sözünden dışarı çıkmam" diyor. (Kehf, 69) Diyor demesine ama Musa’nın durduğu yer ile Hızır’ın durduğu yer doğaları itibari ile bir olsalar da pratikte bambaşka. Görüyorum, karınca yuvalarında toprak yok, hepsi sular altında kalmış. Bereket kesemi yavaşça suyun akıntısına bırakıyorum.

Hz Musa, Kelimullah. Yani Allah O’na kelimelerini hediye etmiş. Tur dağında ona en temel ihtiyacı üzerinden, “Ben kulumun zannı üzerineyim, beni nası tanırsa öyle muamele ederim.” kudsi hadisine göre bir ateş şeklinde görünüp onunla söyleşmiş. Topluluğunu bir arada tutacak yasalar getirmiş, tabletlerde altın yaldızlarla kazılı. Duyular dünyasında düzeni sağlamış kurallarla. Aklın alanında müthiş bir irşad gerçekleştirmiş. Yine de gelmiş çağrı, düşmüş içine ateş, o salih dosta kavuşmak ve onunla tamamlanmak için her şeyi bırakıp yollara düşmüş. Peygamberliğine rağmen ve de peygamberliği sayesinde.

İki denizin birleştiği yer, Hz Musa ve Hızır’ın bir araya geldiği orta noktadır, sıratel müstakimdir Fatiha suresinde geçen. Nedir bu orta yol?

Hz Musa’nın aklî duruşu ile Hızır’ın akıl ötesi metafiziksel var oluşunun; Hz Musa’nın yasaları ve kuralları ile Hızır’ın akıl almayan ve ahlaka aykırı gibi görünen kutsal ilhamlarının; Hz Musa’nın kelimeleri ile Hızır’ın sessizlik orucunun ve rızaya olan çağrısının birbirine karışmadan, ötelemeden,üst ve ast hiyerarşisine kapılmadan, yan yana akabildiği yer. Bilinçaltı ve bilinç; var ile yok, zahir ve batın; esfeli safilin ve ahseni takvim…Biri olmadan diğeri eksik. Zıtlıkların birliğine doğru duyulan hasrettir bu seferi başlatan. Salih dost bende henüz açığa çıkmamış ve hatta kabule bile yanaşmadığım o zıt parçamın mayasıdır. Onu denizin dalgaları gibi köpürtür ve hayata getirir. Salih dostun varlığı, ölümsüzlük suyudur. İçenler bilir. Bu dost seni sana getiren herhangi bir kimse olabilir. Herhangi bir makamda bulunması beklenmez zaten salih olan makamını göstermez.

İçinde bu iki denizi buluşturmanın hasretini çekenler var mı? Hz Musa çekiyor, hasrette fakat Hızır’ın yaptıklarına da bir türlü akıl sır erdiremiyor. Hızır önce bindikleri gemiyi deliyor, sonra bir oğlan çocuğunu öldürüyor ve en nihayetinde açlıktan kıvranmalarına rağmen onları misafir etmeyen ve yemek bile vermeyen bir halkın duvarını onarıyor. (Kehf, 71-77)

Hz. Musa her defasında Hızır’ın yaptıklarını sorgulayıp karşı çıkmayacağını söylese de başaramıyor. Aklı, bildikleri, alıştıkları, duyuları karşı çıkıyor! Ve o salih kul, Hızır “İşte diyor, bu benimle senin ayrılışımızdır.” (Kehf, 78) Ve ayrılık gerçekleşiyor. Yuvadan uzağa düşen insanın ayrılığı, dostundan ayrılanın ayrılığı, aşığından uzakta olanın acısı. Aklıma Hz Mevlana’nın Şems gittikten sonra içine düştüğü hâl geliyor. Balığın denize düşüşüyle başlamıştı ya aslında hikaye. Bizde de ayrılıkla başlıyor yeni bir hayat.

Ah akıl sabredemedi ilhamın ettiklerine! Sabredemeyen nasıl razı olsun? Razı olamayan komşu nedir, dost nedir nasıl kavrasın?

Halbuki Hızır’ın yaptığı her şey kutsal ilhamla gerçekleşiyor. Zaten yapan ben değilim diyor en başından beri. O yokluk makamındayken nasıl kendi iradesinden bir iş gerçekleştirebilirdi? Var olduğunu zanneden, kendine varlık biçen kişi ölümsüzlüğe ulaşabilir mi? O unsurların bağlarıyla kendini sınırlı formlara kayıtlamıştır. Bağlı olan da diğerlerini kendine bağlama hevesindedir. Bağı çözülenler de bağlantıda olduğu herkesi ve her şeyi özgürleştirir.

İnsan hiç içinde bulunduğu gemiyi deler miydi? Delerdi. O gemi nefsiyse, egosuysa, egosunun var ettiği, var zannettiği benlikleriyse, bu benlikleri üzerinde, denizine dokunmadan sadece yüzeyinde duruyorsa insan, alırdı eline bir hançer ve delik deşik ederdi hiç parçalanmayacağını düşündüğü o ilahlarını. Nefes almaya yer bırakmamış ve onu sıktıkça sıkan dar kalıplarını. Deldikçe harap olurdu çünkü harap yerlerin, yıkıntıların altında hazineler gizliydi zamanlar ötesinden gelen. Yıkılınca üzerindeki, altındaki parlamaya başlardı. Parladıkça ve su almaya başladıkça, balık gibi asıl yuvanın derinliklerine doğru batardı. Aşkı tutuşurdu suya battıkça. Ateşle su, birbirine karışmadan yine de beraber akarlardı, hayrete düşerdi aklın.

İnsan hiç gencecik bir oğlan çocuğunu öldürür müydü? Öldürürdü. Eğer o çocuk senin içindeki kötülük potansiyeli ise, daha gencecikken daha olasılıklar aleminde iken yani onu fark ettiğin ilk ânda ona veda edebilmekti. Arandaki göbek bağını kesebilmekti sana ve bütüne hizmet etmeyen taraflarını. Kötücül bu demekti, hem kendi hakkını hem de bağlantıda olduğun tüm varlıkların hakkını gasp eden düşünce ve eylemlerindi. İkilikten gelen, varlık zannından gelenlerdi. Serpilip gelişmesini beklemeden, sezgilerinle onlara “Hayır!” diyebilmek ve güçlü bir şekilde sınırlar çizebilmekti her ne kadar sana masum görünseler de. Öldürmek dediğin, zamanında uygulanmış adaletli bir ayrılıştan, geride bırakıştan başka nedir ki? Bu yüzden ölümü yeni bir yaşam takip eder. Kapanamayan döngüler, yenilerine ket vurur.

İnsan açlıkla kıvranırken kendisine bir lokma yemek vermeyen o zengin halkın yıkılmış duvarını tamir eder miydi? Ederdi. Bir gemi gibi delinen egonun varlığı yıkılınca, o yıkıntının altındaki hazineyi koruyacak yeni bir var oluş anlayışı gelir. Bu duvarın sahibi iki yetim oğlandır ve rüştlerine erince Hızır’ın duvarı sayesinde korunduğu için bu hazineye kavuşacaklardır. İki yetim oğlanı, henüz tamlığa ermemiş akıl ve ruh olarak okumak mümkün.

Sadece yıkıntılar arasında dolaşanlar ve orada kalanlar, kemal dairesini (tamlığa ulaşma döngüsü) ikinci kısmını, geriye dönüşü (bekayı) gerçekleştirememiştir. Yokluğa kavuştuktan (fenadan) sonra varlığa (bekaya) geri dönenler, halkın içinde Hakkı görenler ve hizmete başlayanlardır. Hizmet eden bu yüzden var olan biri değil, yokluğun eli olmuş bir vesiledir.

La ilahe illalah. La ilahe: İlah, varlık yoktur. İllallah: Tek var olan şey O’dur. Kelime-i Tevhid’in la ilahe kısmı geminin delinmesi, illallah kısmı ise duvarın yapılmasıdır. Bu ikisi bir araya gelince, iki yetim erginliğe erer ve hazineye kavuşur. Duvarı tamir eden Hızır, birlik döngüsünü burada, hiçliğin elinde bir alet konumunu alarak, koşulsuz hizmetiyle kapatır.

Hıdırellez bize yeniden doğuş olasılığı için önümüzde bir döngü açıyor bugün. Egonun ve nefsin koşullanmalarının, kodlarının, emir ve alışkanlıklarının kontrolünden kurtulup onları gözlemleyebildiğimiz, onlarla dost olup işleyebildiğimiz bir fena sürecinden sonra, Hızır makamına yani bekaya varışın dinamiklerini gösteriyor. Yunus Emre “Şol Hızır’la şol İlyas, âb-ı hayat içdiler/Bu birkaç gün içinde bunlar ölesi değil.” derken bu beka makamına işaret ediyor belki. Beka makamı, kendinden değil, her ân yeniden açığa çıkan kutsal ilhamlarla hareket eden, Kutsal’la dolup dolup taşan Hızır’ın makamıdır. Burası müminliğin asıl manasının açıldığı yerdir. Yani her ân olandan emin olmuş, olana ve olmayana denklikle inanmış ve ona razı olmuş. Müminlere sabrın tavsiye edilmesi, rızaya çağrıdır, kırılganlığa ve alıcılığa çağrıdır. Buna gerçek kulluk denir. Kehf suresinde Hızır’a salih bir kul olarak hitap edilmesinin sebebi budur. Kulluk yoksa pasiflik, kölelik değildir. Kölelik imkansızdır çünkü kölenin bile kendi varlığı yoktur. Varlığı olmayanın efendisi olur mu? Varlığına sıkı sıkı tutunan kişi kendini âlemin efendisi zannederken kime salih bir dost olabilir?

Sevgili komşum ve dostum! Bugün içindeki Musa’yı dinleme zamanı. Musa tarafının eğilimlerini gözlemleme zamanı. O Musa’yı ilahi ilhamların Hızır’ı ile buluşturma zamanı. Kırılganlıkla, samimiyetle ve çocuk saflığıyla kendini Kutsal’ın hediyelerine açıp çiçeklenme zamanı. Sana bu buluşmayı mümkün kılacak her kim var ise, onunla daha sıkı bağlantıya geçme, onun kadrini kıymetini bilme ve dillendirme zamanı. Bu bir insan, hayvan ya da bitki olabilir. Salih dostunu bul ve gül ağacının altında sohbete davet et. Ancak bu şekilde Hıdırellez gelir hanene ve gülün dalına astığın dileklerini görme ve duyma şansı olur. Dostunla paylaş bu dilekleri ki onun yüzünde Kutsal kendini gösterir.

İşte bu yazı da benim dileklerimdir ve gül ağacının altında yaptığımız sohbet burada son bulmuştur. Hıdırellez aşkına, iki denizin kavuştuğu yerde, bensiz bir yerden, birlikte tekrar tekrar bir araya gelmek ve hizmette buluşmak niyetiyle.

Elimdeki mevcut kaynakları kullanmadığım sürece, içimde ve dışımda, düşlerimi gerçekleştirmek için yeni kaynaklar (bereketi, bolluğu) açılsa da onları hakkıyla hayatıma buyur edemiyorum. Daha doğrusu, zaten kat be kat artan bereketle temasımı yitiriyorum. Bir şeyi alıp buyur etmek demek, onu dışarıdan devşirmekten ziyade, Var OL’an ile bağlantıya geçebilme becerisi kazanabilmek. Heybemdekileri henüz hayata geçiremezken, daha fazla kaynak açıldığında, bu bereket bile olsa, sinir sistemim zorlanabiliyor ve bu kadar nimetle ve lütufla ne yapacağını bilemez hâlde sıkışabiliyor. Aslında bazen kişi henüz elindekilerle bağlantıya geçmemişken daha fazla kaynağın açılmaması, onun iyiliğine olabiliyor. Sindirilemeyen kaynaklar, bereketten çok kıtlığa ve kabza yol açabiliyor. İlahi şefkatin böylesi!

Bana göre Var OL’an ile bağlantıya geçmek şükretmek.

Şükretmek, şu anda halihazırda elimde her ne var ise, mevcut kaynaklarımdan az, çok demeden doya doya istifade etmek. Onları kullanıma sokmak, iş-letmek ve değer-lendirmek demek.

Evde atıl kalmış eşyalar ya da yaşadığım muhitte gidip görmediğim ve tadını çıkarmadığım güzellikler; elimin altında bulunup da “bağlantı kurmadığım” ve temas etmediğim şeyler; kıyıp da giyemediğim o elbiseler, henüz boyamaya cesaret edemediğim o tuval, gözümün iliştiği ama ayağımın değmediği o patika; daha ziyade gözümü diktiğim ve sahip olmak istediğim şeylerin, kendimi açmak istediğim bolluk ve bereketin anahtarı aslında. Zaten elimde mevcut olan şeyleri ne kadar hayata geçiriyorsam, henüz mevcut olmadığını düşündüğüm ve istediğim/hayal ettiğim şeyler de bu etkinleşen ve iş-leyen alandan kendiliğinden doğuyorlar diye hissediyorum.

Şükretmek halihazırda elimde mevcut bulunan, cepte bildiğim, olağanlaştırdığım, durağanlaştırdığım, değersiz ya da vasat gördüğüm, önemsizleştirdiğim ya da varlıklarına alıştığım şeylerle taze bağlantılar kurmakla ve bir “ilişki” geliştirmekle mümkün. Şükretmek demek, zaten bana her ân lütfedilmekte olan varlık sahalarını hayata geçirmek, hayata katmak, bütünlemek demek…Onları CANlandırmak demek.

Şükretmek, vasatlığımla barışmak demek. Şu ânda önümde her ne var ise, onu seçebilme tevazusunu gösterebilmek demek.

İçimde ve dışımda zaten mevcut imkanlarla ve varlıklarla bağlantıya geçip onların keyfini çıkartamıyorsam, burada beni yaşamla temasa etmekten alıkoyan/donduran/uyuşturan şeyler var. Ataleti ve ertelemeyi getiren önkabullerim belki. Hayatı yaşarsam ve hayatın bana sunduğu şeyleri az çok demeden, o anda önümde ne varsa, elimde cebimde ne mevcutsa, oradan, tam da bulunduğum yerden başlayarak onlara hayata geçme şansı verirsem hikayelerini tamamlıyorum aslında. Böylece tamamlanan şeylerin yerine yeni hikayeler ve kaynaklar gelebiliyor.

İdealize ettiğim bolluk ve bereketi; hayallerimi süsleyen başarıyı, erişmeye çalıştığım o huzur ve tatmin duygusunu beklemek; mevcutta olan kaynaklarıma karşı körleşmeme ve sağırlaşmama sebebiyet veriyor olabilir.

Zaten var olan şeye sırtımı dönüp, olmayanın peşinden koşmaya yeltendiğimde; varı yok ediyor, yoktan da var etmeye çalışıyorum.

Ve belki de en önemlisi; şükretmek sonunda sevildiğine ikna olmandır. Sana sunulan güzellikleri hak ettiğini hatırlatmak, bu hak edişin “onu kazanmak için yaptığın eylemlerden ve verdiğin sınavlardan dolayı” değil, zaten varlığın dolayısıyla sevildiğinden geldiğini bedeninde duyumsamaya başlamaktır. Çimlerin üzerinde otururken, güneş tenine öpücükler kondururken ve kuşlar kulağına aşk şarkıları söylerken.

Her ân nefes alıp verirken…

Buna değdiğini yavaş yavaş hatırlamaktır.

Subscribe now

“İbn Arabi: “Varlıkta erkek yoktur, hepimiz dişiyiz.” demiştir. Hz. Mevlana da: “Benim ruhum kadındır.” demiştir. Bu güçlerin hakikatlerine dönmesi için ilk olarak dişile bakılmasının daha iyi olacağını düşünüyorum. Şayet toprak dişili, gökyüzü erili temsil eder. Toprak verimli olmadığında üzerine ne ekilirse ekilsin, ona ne verilse verilsin fayda etmez. Sağlıklı erilin yükselebilmesi için dişilin iyileşmesi gerekir. Bu yüzden ataerkil sistemin kodlarını hem kendi içimizde hem de hayatımızda çözmek istiyorsak dişil güçle çalışmayı merkezimize koymamız iyi olabilir. Bundan dolayı her bir pratiğin ya da kültürün dişil okumasını yapmaya çalışıyorum. Dişil okumadan kastettiğim şu: Daha çok ilhama, sezgiye dayanan, çizgisel bir sebep-sonuç ilişkisiyle çalışmak zorunda olmayan, içindeki karanlıkla ve kaosla barışık bir okuma hâli. Ânın içinde idrakimin çekildiği bir sezinleme hâli.

İbn Arabi’nin Füsus’ul-Hikem adlı eserinin Muhammed faslında eril ve dişilin anlatımına denk geldiğimde ne kadar da heyecanlamıştım! İbn Arabi erilliği faillik ve dişilliği münfaillik olarak açıklıyordu. Failliği egemen ve önde olan; münfailliği de pasif kalan olarak algılama eğilimi gösterebiliriz. Algılarımız öyle hiyerarşik bir şekilde kurgulanmış ki kelimeleri bile bu hiyerarşik mercekle anlayabiliyoruz. Bir ân geldi algımda taze bir pencere aralandı: Failliğin egemenlik, münfailliğin de pasiflik olmadığını idrak etmeye başladım. Sanki burada bir hikmet yatıyordu.

Böylece dişillik ve erillik meselesini aktiflik ve pasiflikten ziyade alıcılık ve vericilik merceğiyle okumaya başladım. Tesiri veren ve tesiri alan. Meseleye böyle bir bakış açısıyla yaklaştığımda hiyerarşi ortadan kalkıyor ve dişil ve eril arasında ortak bir üretim ve diyalog ortaya çıkıyordu. Ne de olsa gök yukarıda olduğundan topraktan daha yüce değildi. Tüm bunları göz önüne alırsak, Ramazan ayının dişil özellikleri nelerdir?

Alıcı ve müteessir, hasrette, bedende, sabırlı, Ana.”

Ramazan Ayı Üzerine İlhamlar

1) Dişilinizle ve erilinizle ilişkiniz nasıl? Dişil ve eril kelimelerinin sizde yaptığı çağrışımları, getirdiği imgeleri ve vizyonları olabildiğince sansürsüz bir şekilde not edin.

2) Gün içinde oruçlu iken nelerin tesiri altında olduğunuzu fark etmeye çalışın. “Ettiğim niyete, niyetimin içinde açıldığı vakite, vaktin getirdiği hadiselerin tesirine girmeye ne kadar razıyım? Müteessir olmak zihnimde, bedenimde ve ruhumda nasıl hissettiriyor?” soruları ile gözlemde kalın.

Yorumlarda buluşalım!

İslamiyet ve Kadın konularında derinleşmek, dişilik ve erillik prensiplerinin İslami ve tasavvufi bağlamda nasıl ele alındığını görmek ve İslamiyet’te önemli kadın şahsiyetlerle daha yakından tanışmak istiyorsanız bugüne özel %50 indirim tanımladığım eğitimime aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz. İndirim sadece 24 saat boyunca geçerli olacak.

https://www.shopier.com/s/product/29277642

Leave a comment

Bu sabah da onunla muhabbetteyken Oruç hakkında söylediklerinin bir kısmını size iletmek geldi içimden. Oyun Arkadaşım Ali Osman amcam: “Bir dosta sunabileceğin en güzel ikram başka bir dostundur.” derdi. Buyrun, size dostumdan gelen cevherler. İyi dinlemeler!

Sohbette geçen tasavvufi ıstılahatlar ve kavramlar var. Yola yeni başlayanlar için bu kavramları anlamak biraz zor olabilir. İlk etapta oralara takılmadan, gönlünüze neler iniyor ve bedende nasıl bir titreşim bırakıyor kısmına odaklanabilirsiniz. Daha derin bir yerden kavramları öğrenebilmeniz ve sohbeti bütünüyle farklı mertebeleriyle de idrak edebilmeniz için tasavvuf eğitim kayıtlarımı sizin için djitalleştiriyorum. Yakında taliplileri için arz-ı endam edecekler. O zaman kadar, bedenimizi ve ruhumuzu ısınma turlarına çıkartıyoruz:) Sonra koşalım Aşk’ın kollarına doğru.

Bu bölümü dinlemek sizde neler canlandırdı? Hangi kısımlar size dokundu ve hangi kısımları daha iyi anlamaya ihtiyacınız var? Yorumlarınızı heyecanla bekliyorum.

Leave a comment

DUYURU: 10 Aydır Noktanın Sonsuzluğunu birlikte okuduğumuz bir ailemiz oldu. Çok güzel bir topluluk hissinin yanı sıra, okuduklarımızı birlikte açıyoruz. Aynı zamanda katkı payının bir kısmıyla (katılımcının kararına bırakıyorum bunu) bağış gerçekleştiriyoruz. Yeni ayımıza bu Cuma başlıyoruz. Bize katılmak isterseniz detaylı bilgi için aşağıdaki butona tıklayarak mesaj atabilirsiniz. Kavuşmak ümidiyle.