sevişmelerle kesilmiş küslükleri sevmiyorum

gerçekten barışmak istiyorum seninle

sözlerimi bölen öpücüklerin beni boğuyor

öylece öpme beni, önce bir dinle

kalemimi uğrunda ağlattım mektuplarca

biriktir her birini

sakla, oku, anla.

sevişip de atma bir kenara

okşa yorgun bedenimi

kokla, öp, anla.

söylediklerime önem ver

benden dinle beni

duy, öğren, anla.

beni benden çok bil

iyice tanı

anla, anla, anla...

hep yarım yamalak sevişiyorsun benimle

dokunmadan içime, yalnızca bedenimle

ama artık direnmeliyim buna

seni ne kadar istesem de...

çünkü sonunda hep eksik bırakılıyorum

anlamadan sevmelerin

sevmeden sevişmelerinle.

sen sanıyorsun ki hazırım aşk uğruna yanmaya

oysa hava ne kadar açık olursa olsun

boğulurum cılız bir ateşten yükselen dumanla.

sen sanıyorsun ki iyileşir tüm yaralar zamanla

belli ki senin yaraların sadece küçük kesikler

hiç karşılaşmamışsın gerçekten yaralananla.

sen sanıyorsun ki yetinmeyi bilirim bana bırakılanla

halbuki doyumsuzun tekiyim ve muhtacım sevilmeye

yine de sevme beni, yalnızca anla...

biliyor musun? çok korkuyorum aslında.

-

korkuyorum

sevilmemekten

ve yalnız olmaktan

kendimle başbaşa kalmaktan.

ama aynı zamanda

sevilmekten

ve yaralanmaktan

sen tarafından hedef alınmaktan.

o yüzden sevme beni

çünkü sevgin iyileştirici olduğu kadar yaralayıcı

bense kaldıramam bir yara daha.

-

korkuyorum

bir türlü görülmemekten

anlatmaktan ve hiç anlaşılmamaktan

korkuyorum

yanlış tanınmaktan

duyulmaktan ama doğru anlaşılmamaktan.

o yüzden anla beni

yalnız olmadığımı hissettir

beni bir daha yaralamadan

~

senden tek bir isteğim var:

sevme beni sevgilim, yalnızca anla.

sevgin, soğuk bir kış gecesi eski kulübene sığınmam

oysa anlaşılmam, koca mevsimi kendi evimde geçirmem

Hayatım boyunca her gün senin gelmeni bekledim, baba. Oysaki sen hiç gitmemiştin.

Henüz beş altı yaşlarında bir çocukken seninle birlikte evimizin yakınındaki eski parka gittiğimin bir görüntüsü var zihnimde. Bunu yazmadan önce seninle olan güzel bir anımı düşünmeye çalışırken aklımda bir tek bu canlandı. Ancak bu görüntü gerçek bir anıya mı ait yoksa küçükken kurduğum bir hayale mi bilmiyorum. Belki gerçektir ve bana koskoca ömründe bir saat ayırabilmişsindir diye umuyorum, o gün beni sevdiğini söylemiş hatta belki parktan sonra yorulduğumda beni sırtında eve taşımışsındır diye... Güçlü kollara sahiptin sen, istesen beni saatlerce sırtında taşıyabilirdin ama yine de bunu hiç yapmazdın. Zaten sevgini gösterebileceğin her durumdan kaçarsın sen.

Küçükken hep beni sevmediğini düşünürdüm. Bana sarılmaman ya da hiç öpmemen bundan olmalıydı. Hem zaten hiç beni sevdiğini de söylemezdin o yüzden buna inanmak kolaydı. Büyüdükçe öyle olmadığını öğrendim. Bazı sevgiler söylenmez ya da gösterilmezdi, yalnızca varlığını bilirdin o kadar. Bazı sevgiler insanı sevilmiş değil eksik ve yalnız hissettirirdi. Senin sevgin de tıpkı böyleydi baba. Bu, hiçbir şekilde gösterilmeyen, işe yaramaz sevgin bana yeterince değerli olmadığımı hatırlatmaktan başka bir şey yapmazdı. Senin yüzünden yıllarca böyle ucuz sevgilere layık olduğuma inandım. Beni, bana olan sevgisini göstermeye cesaret edecek kadar değerli görmeyen insanları sevdim. İçimden hep onları haklı çıkarmaya çalıştım. Seviyor ama göstermeyi bilmiyor derdim, belki de seviyor ama korkuyor, seviyor ama utanıyor, seviyor ama... Bana sorarsan bu "ama"lı sevgiler hiç sevilmemekten bile kötü. Çünkü sevilmediğinde bunu hem bilirsin hem de hissedersin böylece kabullenmek kolaydır, bir süre sonra atlatabilirsin. Sana layık görülen "ama"lı bir sevgi ise sevildiğini bilirsin ama hissedemezsin, işte bu dengesizlik de insanı mahveder. Senin sevgin beni iyileştirmekten çok yaraladı baba. Keşke beni hiç sevmeseydin.

Küçüklüğümden beri kurduğum bir hayal vardı. Bir gün senden çok uzaklara gidecektim ve böylece bir daha hiç karşılaşmayacaktık. Eğer yoluma bir daha çıkmazsan seni daha kolay atlatabilirdim, yüzünü bir daha görmezsem belki açtığın yaraları sarabilirdim. Ama yıllar geçtikçe bunu yapabileceğime olan inancımı yitirmeye başladım. Hem nasıl veda edecektim ki sana? Hep bir gün rastgele çekip giderim diye düşündüm çünkü sana açıklama yapmak hiçbir şeyi çözmeyecekti. Ama seni arkamda bıraktığımda nasıl hissedeceğini her düşündüğümde canım yanıyor. En kötüsü de neden bütün bunları yaptığımı hiç bilemeyecek olman. Beni suçlarsın muhtemelen başlarda. Bunu hak etmediğini, benim yaptığımın çok ayıp olduğunu falan düşünürsün, ancak asıl canımı yakan bu değil. Nedense asıl canımı yakan bir süre sonra tıpkı yapman gerektiği gibi kendini suçlayacak olman. Evet, her şey senin suçundu ama yine de bir aptal gibi seni üzen taraf olmak istemiyorum.

Sen hiçbir zaman yanımda olmamışken ben bir kerecik olsun yanından gitmeye çekiniyorum. Çünkü biliyorum yalnız bırakılmanın nasıl olduğunu. Senin sayende öğrenmiştim, baba.

Yine de eğer bir gün, tıpkı senin tüm ömrüm boyunca beni yalnız bırakmış olduğun gibi, ben de seni yalnız bırakmaya cesaret edebilirsem, bu beni sandığın kadar mutlu etmeyecek. Çünkü senden kilometrelerce uzağa gitsem ve tüm yaralarımı iyileştirsem bile ne yaparsam yapayım değiştiremeyeceğim bir şey var. Ben, senin kızın olarak öleceğim baba. Hiçbir şey bunu değiştiremeyecek. Senden ne kadar uzağa gidersem gideyim bu gerçekten asla kaçamayacağım. Ve senin kızın olarak ölecek olmak, senin kızın olmaktan bile daha can yakıcı baba.

Seni son görüşümün üzerinden çok zaman geçti. Ama hâlâ seni her düşündüğümde adımı söyleyiş şeklini duyuyor gibi oluyorum. Güzel gülüşünü hâlâ zihnimde canlandırıyorum. Ellerinin soğukluğunu hissedebiliyorum. Bir zamanlar hangi parmağında hangi yüzüğün vardı ezbere biliyordum. Aslına bakarsan hâlâ tam olarak unutmuş sayılmam. Bir tanesi mutlaka sağ elinin işaret parmağında, ekleminin hemen üstünde olurdu.

Sana sarılmayı çok özlüyorum. Kokunu unutalı çok olmuş, yeni fark ediyorum. Oysa bir zamanlar üstüme sinerdin tıpkı senin gibi kokardım ben de. Bazen uyurken seni izlerdim. Ne kadar güzel olduğunu düşünür seni hiç kaybetmemeyi dilerdim. Bir gün soğukta ceketimi seninle paylaşmıştım. O gün bir kağıt çıkarıp ne kadar mutlu olduğunu yazmıştın, sonra da bana uzatmıştın. Bazı şeyleri söylemek zor gelirdi biliyorum. Hatta o zamanlar ben de pek söylemezdim seni ne kadar sevdiğimi. O yüzden o kağıdı hâlâ bir aptal gibi saklıyorum. Sanki bir zamanlar bana değer verdiğinin tek kanıtı oymuş gibi. Her şeyi kafamda kurmuş olduğum düşüncesinden deli gibi korkuyorum.

Ben hiçbir zaman senden sürekli yanımda olmanı beklemedim. Bana bunun sözünü veren sendin, beni buna inandıran sendin. Verdiğin sözleri ortada hiçbir sebep yokken çiğnemek senin için bir sorun değildi anlaşılan. Bense uzun bir süre peşinden koştum. Beni böylece kolay bırakıp gitmiş olmanı kabullenemedim. Ortada bir çok işaret vardı ama her birine gözlerimi kapatmıştım. Ta ki yerimi çok kolay doldurabildiğini görene kadar. Beni hiçbir zaman unutmanı gerektirmeyecek kadar hatırlamadığını anlayana kadar. Hayatındaki yerimin belki de bir zamanlar sahip olduğun bir boşluğu doldurmak kadar acınası olduğunu fark edene kadar.

Tüm bunlara rağmen senden nefret edemiyor oluşumdan nefret ediyorum. Çünkü senin yaptığın gibi her şeyi unutmayı da beceremiyorum. Yapabildiğim tek şey seni hâlâ ne yaparsan yap sevmek. Ve ne yapacak olursan ol affedecek olmak.

Evet, seni her şeyden çok özlüyorum. Ama hayır, geri dönmeni istemiyorum. Seni seviyor olmam seni geri istediğim anlamına gelmiyor. Olur da bir gün fikrin değişir ya da belki yine doldurmamı isteyeceğin bir boşluğa sahip olursan geri gelme. Çünkü bu sefer içindeki boşluğu doldurmaktansa yalnızca benim için ayrılmış bir yerde olacağım.

gözyaşları kuruyalı çok olmuştu aslında

kalmamıştı sana dair hiçbir anı aklında

zaman acımasızca akmış

ve izinsizce iyileştirmişti onu.

sol dizindeki minik yara izi bile kalmamıştı artık

silinmişti şiirini tamamlamadan

sahi kaç şiiri vardı seni anlatan?

okuyamamıştın ıslak bir mektuptan başkasını

çünkü kaçmıştın arkana bile bakmadan.

gittiğinde ardında bıraktığın leşin kokusu her yere yayılmıştı

bir süredir daireler çizen akbabalar onun başına toplanmıştı

koparabilen koparıyordu parçasını

kaplamıştı her yeri hüzün

biraz vahşet biraz da kan...

sonrasındaysa tamamen boşalmıştı vadi

bir tek o ağlıyordu leşin yanında.

artık günlerce beklediği yağmur yağıyordu

sanki diyordu kadın gökyüzü benimle ağlıyordu

Ne anlam ediyordu yağmur ona?

sanırım o da bilmiyordu

o yüzden sorma bir daha...

sen geri geldiğinde bir beyaz güvercin yolladı sana

zili kırık ancak bu sefer yarı aralık kapından

sense vurmayı seçtin onu sapanla

düştüğünde bir tüy kopardın kanadından.

güvercinin ölümüyle her şey bitmişti.

eğer bilmek istiyorsan söyleyeyim

her şeyin kesin olarak bitişi de acıydı

ancak ağlatmadı onu pek fazla

çünkü adı konulmamış vedalar daha çok acıtırdı

adı konulmuşlara kıyasla.

peki sen hiç ağlamış mıydın tüm bunlar olduğunda

tekrar geri dönüp de aradığın kişiyi bulamadığında

dürüst ol şimdi

ne görüyorsun ona baktığında

seni anlamaya çalışan acınası bir kadından başka?

o, derdini özgürce anlatmak istiyordu

biraz olsun uzaklaşmak sınırlardan

ama bak görüyorsun yine uygun heceyi arıyordu

anlatamıyordu kendini kalıplara sığınmadan

son gelişinde pek bir şey hissetmemişti

yalnızca anılar canlanmış

biraz da acılar pekişmişti

sonuçta çok zaman geçmişti

ve sen de çok denemiştin

ama olmamıştı işte

yetmemişti hiçbiri

gerçekten merak ediyordu

bu sefer neden gelmiştin?

var mıydı kalmaya cesaretin

yoksa tekrar gitmek miydi niyetin?

bilmek istiyordu çünkü...

çünkü...

sahi neden istiyordu bilmeyi?

çoktan silmemiş miydi her şeyi?

kalemi bıraktım

ona soruyorum şimdi

...

"çünkü o ilk günlerdeki halinin gerçek olup olmadığını merak ediyorum ve yaşadıklarımın anlamını kaybetmeye hazır değilim sanırım.

elini uzattığında tutmaya çekiniyorum çünkü bırakmamaya söz veremiyorsun.

ben ne bakmaktan kaçıyorum yaralarına

ne de girmekten korkuyorum karanlığına

ancak sen yemin dahi edemiyorsun kaçmayacağına"

...

bildiklerin yanlış değil ama eksik

değişmek istemeyeni değiştirmeye çalışmak ne mana

haklısın siyah beyazı boyar

artık beyaza yer yoktur kadrajda.

ancak siyah hazırsa ışığa çıkmaya,

karanlıktan ne kadar korksa da

açardı beyaz siyahı yok olmak uğruna.

ve hiçbir sey kalmazdı geriye

koca bir griden başka

tenimi gıdıklar yeni çıkmış sakalların

gezinir yaralı ellerin bedenimde

parmaklarıma dolanır ıslak saçların

dokunuşların iz bırakır derimde

göğsüme aktı gözyaşların

tırnaklarımı derine geçirdiğimde

sonu gelmesin böyle akşamların

sevişmek farklıymış sevdiğinde

tüm günahlara değer aşk dediğin

yanmaya hazırım cehennem ateşinde

kalacağına dair yeminler etmiştin

olsan da beni kaybetmenin eşiğinde

gökteki en parlak yıldızı seçmiştin

sönecekti aşkımız bittiğinde

ama umudun asla kesilmemişti

sevişmek farklıdır sevdiğinde

sanıyorduk yıldızımızın söndüğünü

ancak son kez parladı gidişimde

bu yalnızca acı bir veda öpücüğü

iyileştiremezdi bizi derinde

anladım ki bazı aşklar ölümlüydü

her şey yavaş yavaş bittiğinde

gözyaşlarım son kez döküldü

çünkü sevişmek farklıydı sevdiğinde

kaçıncı sayfa bilmiyorum

ama bir dize, Aşka Dair Nesirler’den

“hiç sönmeyecekmiş gibi yanıyorduk”

farksızız kül olmuş nesillerden

ancak ateş azalıyordu

ve fayda yoktu kibritlerden

bense avazım çıktığınca bağırıyordum

“tanrım, hiç sönmesek olmaz mı?”

☆

ne düşünüyorsun bilmiyorum

kafan yastıkla buluştuğunda

anlatacak şeyin kalmayıp da

mürekkebin bile kuruduğunda

içindeyken o koca kafesin

kelimelerin tükenip de sustuğunda

son sayfasına o eski defterin

bir kere de beni yazsan olmaz mı?

☆

neredesin bilmiyorum

sabahları erkenden çıkıyorsun yataktan

arkanda başka hiçbir şey bırakmıyorsun

çirkin bir kadın ve kirli bir tabaktan

gece geldiğinde sarhoş olursun biliyorum

ondan bu koynumda ağlaman, beni de ağlatman

ama her sabah tekrar terk ediliyorum

bu sabah birlikte uyansak olmaz mı?

☆

nasıl umursamam bilmiyorum

bakmadın günlerdir yüzüme

nefesin bile farklı kokuyor

sarmışsın yine tütüne

oysa bir söz vermiştin bana

o hiç çıkarmadığın yüzükle

gün geçtikçe benziyordun babana

bugün içmesen olmaz mı?

☆

saat kaç bilmiyorum

sanırım güneş doğmakta

dudaklarından ayrılırken

o yarı aydınlık sokakta

veda etmeye gücüm yok

gidemem ki öyle kolayca

hem görünmüyor yol

ışığı beklesek olmaz mı?

☆

ne desem bilmiyorum

bahanem kalmadı başka

bitti karanlık, güneş doğdu

vedalar da varmış aşkta

gidiyorsan engel olamam artık

vuramam ayrılığa balta

birbirimize son kez baktık

yavaşça gitsen olmaz mı?

☆

ne hissettiğini bilmiyorum

bana hiç söylememiştin

artık bilsem de çaresi yoktu

zaten seni kaybetmiştim

akarken gözümün son damlası

seninleyken çaresizdim

sensizliğin de olmadı faydası

çarem olsan olmaz mı?

☆

perdedeki hangi filmdi bilmiyorum

yalnızca beyaz ışıktı karanlıkla dans eden

seni son görüşümdü, ayrılıyorduk

bense arıyordum kalmana bir neden

birbirine karışmış kokumuz

o gece bir olmuş iki beden

çoktan gelmişken sonumuz

filmi başa sarsam olmaz mı?

Benim başımı sokacak bir evim var ancak büyüdükçe bu evin bir yuva olmadığının farkına vardım. Aslında annem çok çabalamıştı bu küçük ve eski evimizi güzel bir yuva yapmaya ama yetmemişti çabaları. Hem zaten istese de bunu tek başına yapamazdı. Babamın vermesi gereken sevgi ve güven olmadıkça hep biraz eksik kalırdı yuvamız.

Babam bizi sevmezdi diyemem. Bilirdim bizi sevdiğini, ancak sadece bilirdim işte; hiç hissetmezdim bu sevgiyi. Ha, bilirdim derken de bana söylediğinden değil. Babam beni sevdiğini bana hiç söyledi mi bilmiyorum. Belki çok küçükken söylemiştir, hatırlamıyorum. Ama bilirdim işte. Söylenmeyen, hissedilmeyen ama varlığı bilinen bir sevgiydi bu. İnsanın ne sikime yarar böyle sevgi diyesi geliyor bazen.

Bazı babalar çocuklarının süper kahramanıdır. Onların yatağının altındaki canavarlarla savaşır, başları her belaya girdiğinde onları kurtarır ve sürekli güvende hissetmelerini sağlarlar. Benim hiç süper kahramanım olmadı. Korktuğum şeylerden kaçıp sığınabileceğim biri yoktu. Bugüne kadar hep babamın beni korumak istemediği için bunu yapmadığını düşündüm. Ama ya öyle değilse? Ya babam da tıpkı benim gibi korkuyorsa?

Sahi babalar da korkar mıydı?

Babalar da korkardı. Onlar da bir zamanlar yatağının altındaki canavarlarla baş başa kalmışlardı. Büyüdükçe bu canavarlar yok olmamış yalnızca şekil değiştirmişlerdi. Babam da hala korkuyordu. Oysa babamın korkusuz bir süper kahraman olması gerektiğini sanmıştım. Peki babam bile korkuyorsa ben ne yapacaktım?

Öncelikle, sebebi korku ya da başka bir şey olsun, babamın benim süper kahramanım olmayacağını kabullendim. Ben şanslı çocuklardan biri değildim. Babamın korkusuz bir yüreği veya tükenmez bir sevgisi yoktu. Ama artık bunlara ihtiyacım da yoktu. Bu zamana kadar tüm sorunlarımla kendim başa çıkmıştım ve bundan sonra da bunu yapabilirdim. Ben kendi süper kahramanımdım ve hep öyle olacaktım.

Bu babam korktuğu için onu affettiğimi anlatan bir yazı değil. Yalnızca onun da bir insan olduğunu ve korkuları olduğunu kabulleniyorum. Öte yandan biliyorum ki tüm babaların korkuları vardı ancak bazıları korksa bile çocuklarının kahramanı olmayı seçmişti. Senin hiç yapmadığın bir seçim, baba.

Benim annem ve babam birbirine aşık değil. Hiç olmadılar, olmayacaklar da. Birbirlerini öptüklerini hiç görmedim; sarıldıklarını veya sevgi sözcükleri söylediklerini de. Bununla yaşamayı öğrendim.

Ben kendimi bildim bileli böyleydiler. Hep bir uzak, hep bir mesafeli... Birbirlerinden nefret ettiklerini de söyleyemem. İki düşmandan çok, iki yabancı gibiler. Sorsan birbirlerinin en sevdiği rengi bile bilmezler. Bazen yalnız kaldıklarında ne konuştuklarını merak ediyorum. Ben onları hep bizimle, ben ve kız kardeşimle birlikteyken görüyorum. Ama gece olduğunda ve tüm ışıklar kapanıp da aynı yastığa başlarını koyduklarında birbirlerine ne söylüyorlar, bilemiyorum. Yüz yüze mi uyuyorlar, sırt sırta mı; emin değilim. Annem ve babam; henüz annem ve babam olmadan önce, yalnızca evli bir çiftken nasıl vakit geçiriyorlardı, tahmin edemiyorum.

Küçükken aile albümümüze bakarken bulduğum bir fotoğrafları var birlikte. Sanırım düğün fotoğrafları dışında aynı karede yalnız kaldıkları tek fotoğraf bu. Pek de yalnız sayılmazlar gerçi. Annemin karnında ben varım. Doğuma az kaldığı, annemin lacivert elbisesinin altındaki göbeğinin şişkinliğinden belli. Hem benim dışımda fotoğrafı çeken kişi de var yanlarında. Burada bile yalnız değiller.

Bazı akşamlar sohbet ederler; günlerinin nasıl geçtiğinden ve patronlarının onlara nasıl davrandığından. Bazen gündemden, bazen başka insanlardan... Ama hiç birbirleriyle ilgili sohbet açmazlar. Hem çoğu akşam babam kendi köşesine çekilir. Hayatı boyunca kendini içinde tuttuğu o camdan fanusuna girer. Bütün insanlarla arasına girer bu cam fanus. Öyle ki cam olması sebebiyle içeriyi görebilseniz dahi onu kırıp da içeri giremezsiniz. Kendi istediğinde çıkar oradan ve kendi istediğinde tekrar girer. Annemse bizimle vakit geçirmeyi tercih eder. Babam gibi kendini kapattığı bir fanusu yoktur onun. İnsanlarla arasına duvar örmez genelde. Tabii bu durum babama gelince bozuluyor sanırsam.

Birbirleriyle yıllar geçirmiş iki yabancı onlar. Yıllarca aynı yemeği paylaşmış, aynı çatıya sığınmışlar ama yine de âşık olmamışlar. Belki birbirlerine göre olmadıklarından belki de hiç denemediklerinden, bilmiyorum ama onları birlikte görmek istediğimi de sanmıyorum. Çok nadir de olsa birbirlerine yakın olmalarını görmek beni rahatsız ediyor. Bu duygunun sebebini bilmiyorum. Belki öfkeden belki alışık olmadığımdan belki de bambaşka bir şeyden; emin olamıyorum. Bu hep böyle değildi. Çocukken bazı geceler babamın anneme çiçekler alıp onu öptüğünü düşlerdim. Televizyonda gördüğüm aileler gibi olduğumuzu falan... Babamın birini, sevgisini gösterebilecek kadar sevmesi fikri bana imkansız gelirdi. Ama eğer olur da bir gün birimiz için bunu yapacak kadar cesaretli olsaydı, bunun annem olmasını dilerdim. Babam benden çok annemi sevsin istedim. O, ikimizi de sevmeyi beceremedi. Annemse babama her baktığında çalınmış hayallerini görmesin istedim. Bir kez olsun onu sevmeyi başarabilsin; hiç gelmeyecek o çiçekleri ve öpücükleri kabul etsin. Onu sevmeyi denesin istedim. Ama annem hayatı boyunca âşık olmamış bir kadındı. Babam da bunu değiştiremedi.

Ben aşk evliliğinden doğmayan bir çocuğum. Hayatımda sağlıklı bir ilişki figüründen uzak büyüdüm. Annem ve babamın bu iş ilişkisinden farksız, soğuk ve ruhsuz iletişimini izledim yıllarca. Aşkı televizyondan, kitaplardan falan öğrenmeye çalıştım. Çuvalladım. Ya birilerinin peşinden koştum ya da birilerini peşimde sürükledim. Karşılıklı aşk nedir bilemedim. Kendi kendime bir karar aldım: Ne olursa olsun sevmediğim biriyle hayatımın en güzel yıllarını geçirmeyecektim. Eğer olursa, kendi çocuğumun benim yaşadıklarımı yaşamasını istemiyordum. Ona sıcak bir yuva verecektim. Kavgasız, gürültüsüz, sevgi dolu bir yuva... Benim hiç sahip olmadığım türden.

Bir gün saçma esprilerimle güldürebildiğim biriyle karşılaştım. Kimseyle iletişim kurmak istememekte ısrarcı olan bu yabancının bana ısınması çok hızlı olmuştu. Gözlerini her şeyden çok sevmiştim. Hayatımın geri kalanında sadece onlarla göz göze gelmek istiyordum. Saçlarını okşamak istiyordum sonra da ellerimi onlara geçirip karmakarışık yapmak. Onu sinirlendirmek istiyordum sonra gülerek özür dilemek. Ellerini ellerimde hissetmek istiyordum tıpkı o gece olduğu gibi.Aynı sabaha uyanmak istiyordum, güneş onun yüzüne vurduğunda cildinin parıldamasını izlemek ve ne kadar güzel olduğunu düşünmek. Hayatımın geri kalanında sadece aşk şiirleri yazmak istiyordum. Artık hüzün olmamalıydı yazdıklarımda hatta onun dışında hiçbir şey olmamalıydı. Tüm varlığım onunla ilgili olsun istiyordum. Her şeyimi ona adamalıydım. Hayır, ona aşık değildim ama eğer isteseydi tüm zorlukları aşıp yanında olmak için her şeyi yapardım. Hayır, ona aşık değildim ama birlikte geçirdiğimiz bir kaç günü yıllarca unutamadım. Hayır aşık değildim ama çok yakındım.

Sonra hepsi çabucak yok oldu. Ellerimden kayıp gitti. Her şey o kadar hızlıydı ki yanmasıyla sönmesi bir olan bir kibrit çöpü gibiydi. Kutusuna tekrar tekrar sürttüm yanmış kibrit çöpünü ancak bir işe yaramadı, kül olmuş kısımları parçalanıp gitti. Aşk artık her zamankinden uzaktı.

Belki de ben çok uzaktım

Sevildiğimi hissederim sanmıştım ancak seninleyken çok uzaktım.

Sonunda görüldüm sanmıştım oysa ki çok uzaktım.

ve ellerimi tutarsın sanmıştım ama sen çok uzaktın.

Belki de ben çok yakındım.

Hiç tüm varlığımla sevmemiştim ancak seninleyken çok yakındım.

Hiç sonsuzdan korkmayı bırakmamıştım ancak seninleyken çok yaklaşmıştım.

ve ben hiç aşık olmadım ancak hiç bu kadar yaklaşmamıştım.

Başlıkları anlamak ve metnin bütünlüğünün bozulmaması için okurken mutlaka dinleyin:Bugün-Teoman

Bugün küçükken olduğum kişiden çok farklıyım. İçimde bir cesetle yaşıyorum artık çünkü küçüklüğümü öldürdüm. Yanlış anlaşılmasını istemem bu bir kötü son değil aksine yepyeni bir bölüm.

|Bir tuzağa kaptırmıştım kendimi

Ben küçükken, henüz kendim tarafından öldürülmeden önce, çok sessiz bir çocuktum. 3.sınıfa gelene kadar okulda kimseyle doğru dürüst konuştuğumu hatırlamam. Ailem bunu bir sorun olarak görmez sessiz sakin bir çocuğa sahip oldukları için mutlu olurlardı. Şimdi hakkını yemeyelim, annemin daha özgüvenli ve konuşkan biri olmamı istediğini hatırlarım ancak o da çoğu zaman “uslu” bir çocuğa sahip olmaktan şikayet etmezdi.

Ben aslında konuşmayı isterdim ancak her ağzımı açışımda bir hata yapmaktan korkardım. Hata yaparsam kimse beni sevmezdi. Sevilmemek en büyük korkumdu. Küçük kız kardeşim tüm tanıdıklarımızın favorisi olduğundan daha az sevilmenin nasıl hissettirdiğini bilirdim. Ama hiç sevilmemek... Bunun ne demek olduğunu öğrenmek dahi istemiyordum. Bu yüzden kendi kendime bir “oyun” kurmuşum farkında olmadan. O zamanlar bu “oyun”un yıllar boyu sürerek benliğimi çüretecek ve hatta zaman içinde küçüklüğümün ölümüne sebep olacağını bilmezdim.

Bir çoğumuzun da farkında olmadan kendi içinde oynadığı bu oyunun kuralları basitti. Diğer insanların yanında onların olmamı isteyeceği biri gibi davranıyordum ancak kendimle başbaşa kaldığımda gerçekte olduğum kişi olmakta özgürdüm. Zihnimin içindeki bu sinsi oyun nasıl oluşmuştu bilmiyorum ancak kendimi bildim bileli bunu oynuyordum. Oyunun amacı kısa ve netti. Sevilmek. Ben bütün bunları sevilmek için yapıyordum.

|Çok giyildim çok pot yaptım

Bu oyun neredeyse hep işe yaradı. Henüz ilkokula giderken öğretmenimin ve ailemin yanında onların tıpkı olmamı isteyecekleri gibi çalışkan ve usluydum. Arkadaşlarımın yanında ise sessiz olmama rağmen iyi bir oyun arkadaşıydım. Onlardan aldığım sevgi beni besliyor, yediğim ekmek içtiğim sudan daha çok doyuruyordu. Ancak zamanla bu sevgi yetmemeye başladı. Yalnızca uslu olduğum için değil eğlenceli olduğum için de sevilmek istedim. Ağzımı doğru yerlerde açmayı öğrendim. Bu bana daha cok arkadas dolayısıyla daha cok sevgi getirmişti. Gördüğüm ilgiyi sevmiştim, görünmez olduğun için sevilmekten kat kat daha iyiydi bu. Sonra ilgi çekmenin farklı yollarını denedim yıllar içinde; farklı rollere büründüm. Bazı insanlar komik kişilerden hoşlanırdı bu sebeple onların yanında sürekli espri yapardım. Bazıları onları dinleyecek birini isterlerdi ben de yanlarına oturur onları dikkatlice dinlerken sırtlarını sıvazlardım. Kimin neye ihtiyacı varsa o olurdum sevilmek için.

|”Öyleyse, düş Sezar, bugün”

Ortaokula ilk başladığım sene söylediğim ve hala unutamadığım bir cümle, anlattığım bütün bu durumları açıklıyordu aslında. İki tane yakın arkadaşım vardı, isimleri Meltem ve Deniz olsun. Bir gün dersimiz boş olduğu için Meltem ve Deniz’le okul bahçesindeki gizli yerimizde oturmuş sohbet ediyorduk. Meltem birdenbire ortaya bir teklif sundu: “Haydi hepimiz bu arkadaş grubumuzdaki en sevdiği kişiyi söylesin!” Bu aniden gelen soruyla vücudumda tehlike alarmları çalmaya başlamıştı ve bir anda bütün vücudumu ateş basmıştı sanki. Meltem için hava hoştu. Güzel ve eğlenceli bir kızdı. Sınıftaki herkes ona hayrandı. Grupta sevildiğinin farkındaydı. Sevilmek için benim kadar çaba göstermesine gerek yoktu.

İlk önce Deniz’e sordu. Deniz’le aram Meltem’le olduğu kadar yakın değildi bu yüzden onun Meltem’i seçmesine şaşırmamıştım. Bana sorulduğunda herkes gibi onlara defalarca kez ikisini de eşit bir şekilde sevdiğimi söyledim ancak en sonunda yapılan ısrarla ben de Meltem cevabını verdim. Şimdi sıra Meltem’deydi. Bu sorudan istediğini aldığı için mutlu olan Meltem, gözlerimin içine bakarak “Seni de çok seviyorum ama ben Deniz diyeceğim” dedi. Korktuğum sey başıma gelmişti. En az sevilen ben olmuştum. Ben daha üzüntümü yaşayamamışken onların birbirlerine sarılıp mutluluk dansı etmelerini izledim. Ağlamamalıydım. Gözyaşlarım çoktan gözlerime dolmuştu ancak hayır ağlamayacaktım. Umursamıyormuş gibi davranacaktım. Yutkundum, sesimdeki her ağladığımda olan değişimi fark etmemelerini umarak şu sözleri söyledim: “Beni sevmeniz için daha çok çabalayacağım, söz veriyorum.”

Hikayenin devamı bende yok. Ağladım mı ağlamadım mı emin değilim, çok da önemli değil zaten. Bu sözden de anlaşılacağı üzere ben sevgiyi hak etmen için uğruna çaba göstermen gereken bir şey olarak öğrenmiştim. Sevilmediğimde kendimi suçladım, sevildiğimde bildim ki rolümü iyi oynamıştım.

|Sıyrıldım rollerimden mutluyum çünkü artık yokum bugün

Bu oyun bu olaydan sonra yıllarca devam etti. Yıllarca kendimi sevdirmek için rolden role büründüm. O kadar çok sahnede kalmıştım ki sahne arkasında kim olduğumu unuttum. Oyunun kuralına göre kendimle başbaşa kaldığımda olduğum kişi gibi davranabilirdim. Ancak olduğum kişiyi bulamadım. Tıpkı bir parazit gibi içten içe benliğimi yiyip yok etmişti bu oyun. Kim olduğumu öğrenmem gereken yıllarda olduğum kişiyi kaybetmiştim ben. Sergilediğim bütün rollerin karışımı olan tanıyamadığım birine dönüşmüştüm. Öyle ki bu kişinin varlığına katlanamıyordum, bu yüzden ben de kendimi öldürdüm. Öldürdüğüm küçüklüğümün, olduğum kişiye benzememesi sebebiyle o kadar da zor olmamıştı bu. Tahta sopalarla kartondan bir pinyataya vurmak gibiydi karşımdaki düzmece benliğe vurmak. Vurdukça vurdum, hiç acımadım. İçimde her yeri kan içinde olan ve morarmış bir ceset bıraktım. Ancak içim boşken yaşayamazdım. Ben de kendime yeni bir ben kurdum.

|Tanrı var bugün

Eski gerçek beni hiç tanıyamamıştım ama şimdi kendimi yeniden inşa edebilme lüksüne sahibim. Bir çocuk büyütür gibi ufak adımlarla yetiştiriyorum onu. Dediğim gibi bu benim için yepyeni bir bölüm.

Eski benliğimi öldürmek ve yeni bir benlik yaratıyor olmak rol yapmayı bıraktığım anlamına gelmiyor tabii. Bazen hala istemesem de kendimi o sahnede en iyi performansımı sergilerken buluyorum ve bu hiç geçecek mi bilmiyorum.

İlk defa bugün dinlediğim bir şarkıydı bana bu yazıyı yazdıran. Küçükken yanlış bir şey söylerim korkusuyla tek kelime edemezken şimdi sayfalarca içimi dökebiliyorum. Şarkı da dediği gibi “Bugün sözlükler kusuyorum.

Cümleler kuramazken dün”

Ve son olarak;

“boğulurdum her sağanakta

yüzmeyi öğrenmişim sanki

bugün

hayat, koyu bir balgam

sert bir pornoydu dün

bir tuzağa kaptırmıştım kendimi

ama eminim

tanrı var bugün.”

Mirrorball metaforu öğrendiğim ilk günden beri zihnimin bir köşesinde yer edinmiş ve beni bir çok konuda benden iyi açıkladığını düşündüğüm bir metafor. Dinleyen çoğu kişinin kendinden bir parça bulabileceğini düşündüğüm benim de en sevdiğim şarkılardan biri olan mirrorball şarkısı Taylor Swift'in 24 temmuz 2020'de yayınladığı folklore albümünün 6.parçası. Dinlemek isteyenler için linki buraya bırakıyorum:

https://youtu.be/KaM1bCuG4xo?si=7bYFGZ9sTSw51psL

Mirrorball şarkısı insanları ozellikle de karşısındaki "o" kişiyi etkilemek için kendini şekilden şekle sokan bir karakteri anlatıyor. Bu karakter kendini dans pistinin ortasında tavana asılı olan aynalı bir disko topuna benzetir. Taylor Swift'in kendi ağzından metafor şöyle açıklanmıştır:

"Dans pistinin ortasında aynalı disko toplarımız var çünkü onlar ışığı yansıtırlar, milyonlarca kez kırılmışlardır ve onları bu kadar parlak yapan şey de budur. Toplumda da böyle insanlar var. Kendilerini o noktaya asıp kırıldıkları her an bizi eğlendiren insanlar. Ve üzerlerine ışık tutulduğunda bu ışıltılı fantastik şeye dönüşürler ancak çoğu zaman spot ışığı üzerlerinde olmadığında da hâlâ orada göz önündedirler ama kimse onları izlemez."

Bana göre mirrorball hayatları boyunca bir performans sergiliyormuşcasına yaşamış kişiler içindir. Hayatları boyunca birilerini etkilemek için çabalamış bunu yapabilmek için kendinden parçalar koparmış bazen başarılı olup karşılarındaki insanın onu fark etmesini sağlarken bazen de görünmez olsa bile çabalamaya devam etmiş olan kişiler için. Bence bu metafora göre mirrorball kendi acılarından şakalar yapan kişiler için de olabilir. Bu kişiler kırık camlarından etrafa ışık saçarlar. Tıpkı kendi yaralarından yaptıkları şakalar ile etraflarındaki insanları güldürdükleri gibi. Buna her örnek vermem gerektiğinde aklıma The Office'den Michael Scott ve Brooklyn 99'dan Jake Peralta gelir. Michael ve Jake aslında karanlık bir iç dünyaya ve travmatik bir geçmişe sahip olsalar da bunları sürekli esprilere vurarak cevrelerindeki insanların ilgisini çekmeye çalışırlar.

Şarkının ilk kısmında geçen "I'll show you every version of yourself tonight" yani "sana bu gece bütün versiyonlarını göstereceğim" sözü mirrorball kişisinin aynalı yapısından kaynaklı karşısındaki insan nasılsa onu yansıtan bir karaktere sahip olmasını acıklar. Yani kendini karsısındaki kişi için uygun bir performans sergilerken bulur. Bu kısım ise bence cogu kişinin kendinden bir şeyler bulabileceği bir yer. Hepimiz ailemizin gözünde farklı, arkadaşlarımızın ve sevgilimizin belki akrabalarımızın veya düşmanlarımızın gözlerinde farklı kişiliklere sahibizdir. Her birinin karşısında farklı biri gibi davranırız. Örneğin ailemizin yanında uslu ve sessizken arkadaşlarımızın yanında geveze olabiliriz veya sevgilimizin yanında çok sevecenken sevmediğimiz birinin etrafında huysuz ve geçimsiz olabiliriz.

2.verse'de ise " i can change everything about me to fit in" yani "uyum sağlamak için hakkımdaki her şeyi değiştirebilirim" diyor mirrorball kişisi. Bu bize kişinin hiçbir zaman orijinal, kendine ait bir karaktere sahip olmadığını yalnızca duruma uyum sağlamak için şekillenen bir yapıda oldugunu anlatır. Yani yine rolünü oynamaktadır kişi.

Bridge kısmında ise dans pisti boşalmasına rağmen mirrorball karakteri hala pistin ortasında tavana asılı bir halde parlamaya çalışır. "I'm still trying everything to get you laughing at me. I'm still a believer but I don't know why. I've never been a natural. All I do is try, try, try." yani " Hala bana gülmen için her şeyi deniyorum. Hala inançlıyım ancak sebebini bilmiyorum. Hiç doğal olmadım, Yaptığım tek şey denemek" diyor mirrorball. İlk cümle verdiğim Michael Scott ve Jake Peralta örneğini hatırlatıyor. Son kısım ise benim için en vurucu yer. Hiç doğal olmadım, yaptığım tek şey denemek. Bu bize mirrorball karakterinin gercekte kim oldugunu asla bilmediğimizi anlatıyor onun sadece bize gösterdiği yüzünü biliyor ancak doğal halini tanımıyoruz ve o bütün bunları karşısındakini etkilemek, onu güldürmek için yapıyor. Ne olursa olsun denemekten vazgeçmiyor ve her zaman ışıklar üstünde olmasa bile dans pistinin ortasında tavana asılı olduğu iple birlikte dönmeye devam ediyor.

Hayatta çoğu zaman sorumluluklarından kaçan biri olsam da ikili ilişkilerimde sorunları çözme konusunda hep ipleri eline alan kişiyimdir. Bunun birinci sebebi sanırım hayatımdaki insanlara verdiğim değerin kendime verdiğim değere kıyasla daha fazla olmasıyken bir diğer sebebi ise genellikle karşımdaki kişinin iletişim kurma konusunda yetersiz olması veya beni iletişim kurarak sorunlarımızı çözmekle uğraşacak kadar dahi değerli görmemesidir.

Bir zamanlar hayatımın önemli bir parçasıyken artık iletişimde olmadığım insanlarla ayrılıklarımı düşündükçe aralarında bir örüntü fark ettim. Bu örüntünün ana maddesi bu insanların ilişkiyi kurtarmak için verilmesi gereken emeği tek taraflı bırakmasıydı. Tabi ki bütün ilişkilerim böyle değildi, karşılıklı olarak sergilenen çabasızlıkla veya başka sebeplerle tükenen ilişkilerim de olmuştu ancak bu küçük istisnaları atladığımda geriye elimde birbirine oldukça benzeyen çokça ayrılık kalmıştı. Bu ayrılıkların ortak noktalarını fark etmem oldukça geç gerçekleşmişti. Bir gün yine benzer bir ayrılık yaşarken ve bu durum yüzünden mahvolmuş bir haldeyken olanları en yakın arkadaşıma anlattığımda fark etmiştim bu ortak noktayı. "Ve en kötüsü de ne biliyor musun? Giden hiç kimse seni artık sevmiyorum demiyor, sen hatalısın beni kırdın demiyor, yalnızca gidiyor" tam olarak bu cümleyi kurduğum anda gelmişti farkındalık.

Bazı ayrılıkların uzun ve meşakkatli oldugunu duymuştum bazı insanların bir türlü birbirinden ayrılamadığını. Bana hiç böyle olmamıştı, hayatıma giren insanların çoğu beni kestirip atmakta bir zorluk yaşamıyordu anlaşılan. Bunun üzülmem gereken bir şey olmadığını "yıpratıcı" ayrılıklar yaşamadığım için kendimi şanslı hissetmem gerektiğini söyledim kendime bir süre. Ancak bu doğru değildi benim yaşadığım ayrılıklar da en az diğerleri kadar yıpratıcıydı. Ayrılıkların ani gerçekleşmesi onları daha az acı yapmıyordu, yarabandını tekte çeksen bile acısı uzun süre kalabiliyordu.

Uzun süre sorguladım neden sürekli aynı şeyin başıma geldiğini, farklı insanlar tarafından aynı şekilde terk edilmemin sebeplerini. Başta kendimi suçladım. Bunları yaşadığıma göre bende bir yanlışlık olmalıydı yaptığım bir hata veya sahip olduğum onları irite edip uzaklaştıran bir özellik. Bunun üzerine kendimde küçük çaplı bir araştırma yapmaya başladım. Aklıma gelen ilk şey belki de sevgimle onları sıkmış olduğumdu ancak bu düşünce çok çabuk çürüdü çünkü çoğuna bazılarına baglandıgım kadar sıkıca baglanmamıs onları sevgiye boğmamıştım. Bu sebeple ayrılıkların ortak noktası onları sevgimle sıkmış olma ihtimalim değildi. Bir diğer ihtimalse onları ihmal edilmiş hissettirmem olacaktı ki bunun da üzerini hemen çizdim. Karşımdaki insanı eksik, yalnız veya anlaşılmamış hissettirmek yapacağım son şey bile değildi. Bu ayrılıkların çoğunda bir yanlış anlaşılma da olmamıştı bu sebeple bunu da geçtim. Git gide seçeneklerim azalıyordu ancak bir cevap bulamıyordum. Sonra sorunun bende olmayabileceğini fark ettim. Belki de insanların beni terk etme sebepleri benimle değil onlarla alakalıydı. Hayatlarında bir zorlukla karşılaşmış, benimle uyumlu olamamış, iletişimde en başından beri kişisel algılamamam gereken bir yeteneksizliğe sahip olmuş veya yalnızca çaba göstermek istememiş olabilirlerdi ve bunların hiçbiri benimle ilgili olmak zorunda değildi.

İnsanlar istediklerinde kalabilir veya gidebilirlerdi. Onları kollarından tutup kalmaları için ikna edemez ve bir ilişkiye zorla devam ettiremezdim. Bunu kabullenince içime bir rahatlama geldi. Üzüntüm ve kırgınlıklarım azaldı. Tabii tamamıyla geçip gitmediler çünkü insan terk edildiğinde bunun sebebini kendi aramak ve karsısındaki insanla empati kurup tahmin etmek yerine direkt olarak öğrenmek istiyordu ancak sanırım bu bazı ilişkilerde sahip olamayacağım bir lükstü. Bazı insanlar acıklama yapmadan giderdi ve onlara bir cevap için yalvarmanın anlamı yoktu. Sonuçta giden gitmişti.

Geçmiş ilişkilerimdeki beni rahatsız eden bu örüntüyü çözmek zorunda olmamak beni özgür bıraksa da istediğim başka bir şey daha vardı: bir daha ilişkilerimdeki iletişim yükünü tek başıma sırtlanmak zorunda kalmamak. Ben benimle sorunları çözmek için çabalayan insanlarla yolumu çizmek istediğime karar verdim. Kimsenin bu yükü tek başıma sırtlanmamı istemesini kabul etmeyecektim. Biriyle bir yola çıkıyorsam yalnızca ben istediğim için değil karşı taraf istediği için de cıkıyordum bu sebeple bu yolu yalnız basına çizmek zorunda kalmamalıydım.

Giden insanların arkasından su döküp bir gün geri gelmelerini ummak yerine onlara sonsuza kadar veda etmeyi öğrendim. Ve kalanlarınsa bu yükü birlikte taşıyacağım kişiler olmalarını diledim.

Aklıma nerden düştün, beni sana getiren şey ne oldu bilmiyorum. Ama kendimi yine yıllar önce bıraktığım yerde buldum.

Aslında bunu yazarken de geçmişteki sana olan bağlılığımı düşündükçe de utançtan yerin dibine giresim geliyor. Yanaklarım kızarıyor, içimi bir ateş basıyor ve kafamı sallayarak anılardan kurtulmaya çalışıyorum. Belki kafamı yeterince sert sallarsam kulaklarımdan boşluğa akıtabilirim anıları. Ama burası öyle bir yer olsun istemiyorum. Yaptıklarımdan ve yaşadıklarımdan utanmak istemiyorum. Bu yüzden şimdi düşündüklerimi özgürce yazacağım.

2 ya da 3 yıl oldu pek emin değilim saymayı bırakalı çok oluyor. Çok değiştim ben, eminim sen de çok değişmişsindir. Bu noktada yalnızca tahminde bulunabiliyorum çünkü hayatın hakkında en ufak bir bilgiye sahip değilim. Böylesi de en doğrusu zaten.

Her neyse işte birden aklıma düştün. Nerede ne yaptığını merak ettim. Nasıl olduğunu, nasıl göründüğünü falan. Sonra galerimde gezinirken ilk ve tek fotoğrafımızı gördüm. Yıllar geçse bile silme cesaretinde bulunamamıştım. Bir süre sonra ise cesaret işi olmaktan çıkmıştı iş. Yalnızca anı olarak saklama kararı almıştım.

Fotoğrafı ilk gördüğümde pek bir şey düşünmedim ama sonra o zamanlar her şeyin ne kadar farklı olacağını umduğumu hatırladım. Ummak da değildi aslında emin gibiydim. Şimdi bu şekilde düşünmenin ne kadar aptal ve çocukça olduğunu anlayabiliyorum. Ama o zamanlar bunun farkında değildim.

Seninle tanıştığım andan itibaren hayatımın tamamıyla geridönülemez bir biçimde değiştiğini ve bundan sonraki hayatımın her bir döneminde yanımda olacağını düşünüyordum. Kısmen yanıldım, kısmense haklıydım. Hayatımın bir sonraki döneminde bile yanımda olmak istememiştin burası yanıldığım yerdi. Ancak haklı olduğum kısım hayatımın geridönülemez bir biçimde değişmiş olmasıydı çünkü yaşadığım hayal kırıklıkları beni büyütmüş, çok farklı bir insana dönüştürmüştü.

Şimdiyse birbirimizden her anlamda çokça uzaktayız ve tamamıyla farklı hayatlar yaşıyoruz. Oysa bir zamanlar seninle bir gelecek hayali kurmuştum.

Her günümü seninle geçirdiğim ve senin varlığından asla bıkmayacağım bir hayatın hayali. Bu hayali içimde o kadar büyütmüştüm ki bunun dışında bir hayata sahip olma ihtimalimi yok sayıyordum. Ya seninle bir geleceğe sahip olacaktım ya da herhangi bir geleceğe sahip olmayacaktım.

İşler pek de öyle ilerlemiyormuş anladığım kadarıyla. Hiçbir şeyden bu kadar emin olmamak gerekiyormuş yoksa hayat karşına çıkıp siktim şimdi belanı diyebiliyormuş.

Eğer onsuz yaşayamayacağınızı düşündüğünüz herhangi bir şey varsa; bir insan, bir hayvan, bir hayal, bir ihtimal... Bir şekilde yaşıyormuşsunuz. Ve bu hayal ettiğiniz kadar korkunç olmak zorunda değilmiş. Başka ihtimallerin de güzel olabileceğini kabul etmek gerekiyormuş. Ben de öyle yaptım ve fark ettim ki hayat sen olmadan da yaşanabiliyormuş.

Yıllar önceki ben bu cümleyi kurduğuna asla inanamazdı ama ben sensiz olan bu hayatı seviyorum.

o ki, biliyor kendini

bir kez olsun

dürüst olsun.

kimdi o? neyin nesi?

söyleyin bana

hangi mumları söndürdü

hanginizin nefesi

ve karanlığın içinde

kimin gözleri görürdü

o yaratılış gecesi.

-

soruyorum

cevap verin bana

hanginizin kanlı elleri bunlar

hanginizin bu parmaklar

uçlarındaki ipli kuklalar

ya da ipli ahmaklar.

kimin oyunu bu

kim yazıp yönetiyor

korkmasın oyunun ömrü uzun

bu ahmaklar önünü göremiyor.

-

bağırıyorum

ama yok duyanım

mesajıyım ben uzaktaki dumanın

o duman ki

benim gibileri yakan ateşin

o ateş ki

sebebidir birçok leşin

yükselsem de bulutlara

görsem bülbülleri

her biri doymuş dutlara

dağılırken mesajımın külleri

-

yüzleşmeye geldim ben

çıksın artık karşıma

gitmeyeceğim buradan

bakmayacağım ardıma

ve hayır

onu görsem dahi

sığınmayacağım affına

ah, lütfen

kesilmesin nefesim

hesabımı sorup öyle öleyim

zaten onun olacak cesedim

zaten hep onun olan bedenim

vakit doluyor

acele edelim

bağırdım karanlığa

“tanrım nerdesin?”

-

duymadım hiçbir ses

aydınlanmadı karanlık

oysa biz ışık için

karanlığı yakardık

gelmedi bir cevap

belki de duymadı

belki yoktu aslında

belki boşuna suçladım

ama isterdim bilmek

içime ilmek ilmek

kim işledi bu inancı

her biri mi ziyandı?

her kelimem mi yandı

ve her şey mi yalandı?

-

bilmiyorum nerdesin

belki gökte

belki yerdesin

saat dörtte

kesilsin nefesi herkesin

kimse muradına ermesin

hiçbir rüzgâr esmesin

oradaysa size af eylesin

benimse cezam neyse versin

istemiyorum artık sefa

yoksa soruma cevap

çekeceğim cefa

vermeyeceğim hesap

buydu galiba

isteği tüm devlerin

ve bağırdım son defa

“tanrım sen nerdesin?”

Başlamadan önce cinselliğin utanılacak bir şey olduğunu, hakkındaki her şeyin gizli kalması gerektiğini düşünüyorsanız, bu konuda katı dini tabulara sahipseniz ve özellikle kadınları bu fiilin öznesi değil de bir nesnesi olarak görüyorsanız bu yazıyı okumanızı istemem. Zira bu ne sizi ne de beni mutlu edecektir.

Bu soru yaklaşık 1 hafta önce yaptığım bir konuşmadan sonra aklıma düştü ve bu durum kendim hakkında geniş çaplı bir sorgulama başlatmama sebep oldu.

Gizliliğe önem verdiğim için konuşmanın detaylarına girmeyeceğim ama kısacası şöyle oldu: Ben kendimi cinsellikle ilgili yazarken rahatsız olmayan ve bazı terimleri çok rahat kullanan biri olarak görürdüm. Yazılarımda küçük küçük cinsel ifadeler bulundurmaktan çekinmezdim. Ancak bir gün tamamıyla bunu konu alan bir şiir/metin yazmaya çalışırken kendimi utanç ve kendinden iğrenme halinde buldum. Aşırı müstehcen bir cümle de yazmamıştım oysa ki. Her yerde duyabileceğiniz basit, klişe bir seks cümlesiydi ancak bunu yazmak benim yanaklarımın kızarmasına, mide bulantısı hissetmeme ve kendimden utanmama sebep olmuştu. Bu duygunun kaynağını sorgulamadım, hatta gülüp geçtim. Normal bir şey olduğunu düşünmüştüm ta ki bir arkadaşım “neden?” diye sorana kadar. Sahiden neden böyle hissetmiştim? Yanlış bir şey yapmamıştım sonuçta. Ama her nedense çok yanlış bir şey yapmışım gibi hissediyordum.

Neden böyle hissettiğim sorusunun yalnızca bir cevabı yoktu. Bu duygu birdenbire oluşmamıştı. Yıllar önce bu duygunun tohumları içime ekilmiş ve gün geçtikçe farklı durumlar onu sulamıştı. Sulanan bu tohum içimde yeşermiş ve tıpkı bir sarmaşık gibi benliğimin her zerresini kaplamıştı. Yani kendimden iğrenmem bir tesadüf değildi. Peki ama neden böyle olmuştu? Bu tohumu kim ekmişti ve kimler sulamıştı?

Ben kimsenin bu utanç tohumuyla doğmadığının farkındayım. Bu duyguyu hisseden her insana, özellikle de her kadına bu duygu öğretilmişti.

Ben doğmadan haftalar öncesine kadar doktorların ultrasonda cinsel organım görünmediği için cinsiyetini öğrenemediği bir bebekmişim. Annemden duyduğuma göre o zaman bile hakkımda “Bakın, göstermiyor, bu kız çok namuslu” şakası yapılmış bir tanıdığımız tarafından. Yani bu tohum ben doğmadan önce bazı çiftçilerin ellerinde ekmek için sabırsızlandıkları bir şeymiş. Ben doğar doğmaz da bu tohumu ekmek zor olmamış, tahmin edebileceğiniz gibi.

Bebekliğimin evreleri sona erdiğinde, ilk ve ikinci çocukluk dönemi başladığında bu tohum sulanmaya başlamış. Bana giydirilen eteklerin boyu uzamış, nasıl oturup nasıl kalkacağımınsa kuralları varmış. Tohum sulandıkça sulanmış. Kendinden ve arzularından utanan biri olmam yolunda ilk gerçek adımlar atılmış.

Ergenliğe gelince ise en büyük utanç burada başlamıştı. Göğüslerim belirginleşmeye, koltuk altımda kıllarım çıkmaya başlamıştı, sınıftaki erkekler anlamadığım bir şeyler söyleyip suratıma doğru gülüyorlardı ve en önemlisi artık rahmimden düzenli olarak kan geliyordu. Ortaokuldayken arkadaşlarımla fısıldaşarak regl olmanın utanç verici bir şey olduğunu konuşurduk çünkü öyle öğrenmiştik. Her birimiz bir diğerine henüz regl olmadığını söylerdi, henüz hiçbirimiz “lekelenmemiştik.”

Bir gün bu arkadaşlarımdan birinin regl kanı pantolonuna geçtiğinde ve o bunu fark etmediğinde tüm sınıf ona iğrenç biriymiş gibi bakmıştık. O ise hiç durmadan ağlamaya başlamıştı. O arkadaşımla aramın pek de iyi olmadığını hatırlarım ama şimdi dönüp baktığımda o küçük kız çocuğuna sarılıp “Sen yanlış bir şey yapmadın” demek için birçok şeyden vazgeçerdim.

Bu dönemde babam kıyafetlerime daha fazla karışmaya başlamış, bana ve kız kardeşime verdiği dini vaazlar artmıştı. Erkeklerle olan arkadaşlığımın arkadaşlık sınırında kaldığından emin oluyordu.

Ergenliğe girişte bu duygunun tavan yapmasından sonra her şey sakinleşmeye başlamıştı. Liseye geçtiğimde içimde hâlâ var olmaya devam etse de bu duyguya karşı çıkmaya başlamıştım. Babamla kıyafetimin boyu hakkında tartışmış, erkeklere olan ilgimden utanmış ancak kaçamamıştım.

Bu anlattıklarım bu tohumun içimde yeşermesindeki sebeplerin yalnızca bazılarıydı. Değinmem gereken bir diğer nokta ise dinsel travmaların bu duruma etkisi.

Benim bir uzman değil, yalnızca kendi deneyimlerimi açıklamaya çalışan bir kadın olduğumu belirtmek isterim; yani bunlar yalnızca benim travmalarım ve bende olan etkileri. Ancak birçok kadının benzer durumdan geçtiğinin de farkındayım.

Aşırı dindar bir ailede büyümedim ben ancak yine de muhafazakârdı ailem. Küçükken Kur’an kursuna gönderilen çocuklardandım. Yasak ve korkularla büyümüştüm. Babasının sürekli kapanması gerektiği lafını dinlemek istemeyen ama bir yandan da Tanrı’nın bu sebeple onu yakmasından korkan bir çocuktum. Erkeklerle konuşmamalıydım, başımı örtmeliydim, içkiden uzak durmalıydım, arzularımı saklamalıydım. Bunların herhangi birini yapmazsam Tanrı beni sevmezdi, değil mi? Bu yüzden yaşım büyüdüğünde ve Tanrı’ya olan inancım gün geçtikçe azaldığında bile her kendi arzularımı dinlediğimde içimde bir suçluluk hissediyordum. Bu duygu hiç geçmedi.

Yetiştirilme biçimi, toplum baskısı ve dinsel travmaların bu duruma etkisinden bahsettikten sonra bir de toplum baskısı kısmına giren ancak benim çok kısa ama ayrı olarak işlemek istediğim bir kısma gelelim: Kadınların sekste bir nesne olarak görülmesi.

Toplum içinde seks her zaman yalnızca erkek için zevk veren bir şeymiş gibi konuşulur. Kadınların bu durumdan bir çıkarı yoktur. Onlar yalnızca seksin objesidir. Ki çoğu erkeğin kendi tatmin olduktan sonra partnerini tatmin etmek için bir çaba sarf etmemesinin sebebi de budur. Çünkü karşıdakinin de onların istediği şeyi istediğini anlamazlar. Onun da arzuları olduğunu. Kadınların bunu istemek gibi bir hakkı yoktur onların gözünde. Arzularım olduğunu fark etmem bu sebeple benim de zamanımı almıştı. Seksin sadece karşımdaki kişi için değil, benim için de olduğunu.

Aslında bu durumu daha fazla örnekle çeşitlendirebiliriz ancak yazının çok uzun olacağını tahmin ederek ve demek istediğimi anladığınızı düşünerek bu kısmı da geçiyorum.

Hikâyenin sonuna geldiğimizde içindeki tohum artık sarmaşığa dönüşmüş bir kadınla karşılaşırsınız. Benimle. Seninle. Onunla. Hepimizle.

Ergenlik dönemim sona erdiğinde yaptığım araştırmalar ve okuduğum kitaplar sayesinde cinselliğin utanılamayacak bir şey olduğunu öğrenmiştim. Bunu bana olması gerektiği gibi annem ya da babam öğretmemişti. Kendi çabamla öğrenmiştim.

Ben yıllarca bu düşünceyi benimsediğimi düşünmüştüm. Cinselliğimden utanmamayı öğrendiğimi. Ancak bu pek de doğru değildi: Hiçbir zaman arzularımın peşinde olmamıştım. Onları anlamamış ve kabul etmemiştim. Aksine onları dışlamıştım. Bu deneyimi yaşamış tüm kadınları desteklerken içten içe kendimi bastırmaya devam etmiştim.

Metnin başında bahsettiğim konuşma olurken arkadaşım bana bunu yazarken zorlanıyorsam yapmam gerekenin olmak istediğim kişiyle olmak istediğim yerde bulunduğumu hayal etmem gerektiğini söylemişti. Bu söz garip hissettirmişti. Çünkü bunu daha önce hiç hayal etmemiştim. İçten içe mutlaka istemiştim ama kendimi bastırıp bu hayali ertelemiş, hatta yasaklamıştım.

Sekse dair içimde hep bir korku var; asla hazır hissetmeyecekmişim gibi geliyor. Sanki hep korkacakmışım gibi, hep kendimden utanacakmışım gibi. Ama sonra arkadaşımın dediği gibi kendimi tam da olmak istediğim yerde, beni anlayan ve birlikte olmak istediğim bir kişiyle hayal ettim. Ve bu… güzel hissettirmişti. Ben sanırım o anın sıcaklığını ve güven duygusunu istiyorum. En sonunda kendi arzularına kulak vermenin getireceği rahatlatıcı hissi. Bastırdığım bütün duyguların gün yüzüne çıkınca ruhuma vereceği özgürlüğü.

Peki cinselliğimden utanıyor muyum? Her ne kadar hayır demek istesem de bu sorunun cevabı hâlâ belirsiz. Hâlâ içimdeki bu duyguyu tamamıyla atamadım. Ancak biliyorum ki gün geldiğinde içimdeki bu sarmaşığı koparıp atacak ve tamamen iyileşeceğim. İşte o zaman tekrar bu soruyla karşılaştığımda gururla hayır diyebileceğim. ”Hayır, ben cinselliğimden utanmıyorum.”

Bu yazıyı yazmama ilham olan ve bana kendimde birçok şeyi fark etme fırsatı sunan o arkadaşıma çok teşekkür ediyorum. Sen bana kendimi tanıtıyorsun ve bunu çok seviyorum.

Son olarak bu yazıyı yazmama ilham olan bir diğer yazıyı ise aşağıya bırakıyorum, eğer okumak isterseniz:

musings of a twenty-something

girls with a weird relationship with sex

I was the type of girl who planned to save herself for marriage. I thought that was the one thing I could “give” to God. That didn’t happen, not because I chose differently, but because my first boyfriend assaulted me. Ever since, I’ve been shrouded in shame. I felt like I’d disappointed God. Like I had failed. Even though what happened to me wasn’t my …

Read more

a year ago · 2901 likes · 91 comments · janice obudai

Göz göre göre ateşte yanmalıyım

Yanağımda hissettiğim her bir öpüşle

İmkansız artık geri dönüş

Bu acıya dayanmalıyım

-

Yıldızlara seninle bakmalıyım

Bir nehir gibi çoğalıp akmalıyım

Yazdığım her bir dizede

Beni tutmasan bile

Kendimi sana bırakmalıyım

-

Geceler boyu seninle sevişmeliyim

Durmadan akan zamana yetişmeliyim

Tıkanıp kaldığım bu kafeste

Aldığım tek bir nefes

Yalnızca kendimle çekişmeliyim

Aşkın takıntıdan farkını (buraya daha sonra tekrar geleceğiz) bir türlü anlamlandıramıyorum kafamda. Açıkçası ikisi de kulağa korkutucu geliyor. Birine âşık olduğumda ya da âşık olduğumu sanıp aslında takıntı yaptığımda, o kişiyi hayatımın merkezine alırım ve kendimi arka plana atarım. Bu kişi bir anda hayatımın ana karakteri olurken, ben hikâyede varlığıyla yokluğu bir olan bir yan karaktere dönüşürüm. Kendimi unuturum; yemek yemem, aynaya bakmam, hatta uyumam bile. Tüm gün onu düşünebilmek için ayakta tutarım kendimi, ta ki göz kapaklarım daha fazla dayanamayana kadar (aslında rüyamda da onu görürüm ama bu aramızda bir sır, şşşşh).

Böyle durumlarda karşımdaki kişi için genelde görünmezimdir; görünür olduğumda da korkup kaçarım zaten.

Ne kadar çabalarsam çabalayayım, görülmemek bana en çok küçük beni hatırlatır. Bağırıp buradayım desem bile, kör ve sağır insanlarla dolu bir odaya doğmuşumdur ben. Ancak onların kör ve sağır olduğunu, isteseler de beni görüp duyamayacaklarını (ki belki de bunu istemeyeceklerdir) anlamak istemem. Küçük bana göre yeterince bağırmadığım içindir duyulmamam, minik bedenimden ötürüdür görülmemem. Sevilmediysem bendedir suç; kendimi sevdiremediysem. Bu yüzden bağıra bağıra yırttığım ses tellerim canımı çok acıtır. Kendime karşı hayal kırıklığına uğrarım. Şu anda da pek bir şeyin değiştiğini söylemem.

Hangisi daha kötü bilemem ama görülmek de tıpkı görülmemek gibi canımı yakar. Görüldüğümü fark ettiğim anda, ezilmekten korkan bir böcek gibi kaçarım. Görülme ihtimali beni mutlu etmekten çok korkutur. Birinin beni olduğum gibi görmesi, yaralarımla sarılı benliğimi tüm çıplaklığıyla izleyebilmesi ürkütücüdür. Savunmasız hissederim. Kendimi saklamak isterim; yaralarımı ve çirkin benliğimi kapatmak. Başaramam; bana bakan gözlerden (bu gözlerin varlığı bile şaşırtıcı benim için) saklanamam. Aslında beni görmeyi istemiş ve bunu başarmış kişiler yaralarımdan ve çirkin benliğimden hiç şikâyet etmeseler de, o yaralardan çok utanırım. Belki de en çok kendimden nefret ettiğimdendir. Bu yüzden görüldüğüm zamanlarda arkama bakmadan kaçarım oradan. Ne kendime bu acıyı çektirmek ne de başkasına beni sevme eziyetini yaşatmak isterim.

Başta tekrar geleceğim dediğim meseleye geri dönelim: aşkın takıntıdan farkı. Ben bu farka pek hâkim değilim; hangisini hissettiğimi, hangisine sahip olduğumu anlayamam. Ama şimdi dürüst olalım, çok keskin sınırları olan iki kelime değildir bunlar da.

Bazen takıntıyı ayırt edebiliyorum:

Geri dönüp baktığımda, romantik anlamda en ufak bir şey hissettiğim bütün insanlar arasında en çok, en az tanıdığım kişilere bağlı kaldığımı gördüm; kafamda karakterinin yalnızca taslağını oluşturup bir anda hayatımdan yok olan kişilere. Böylece bütün boşlukları doldurmak bana kalır, istediğim gibi eklerim detayları. Ama en sonunda oluşan karakter, benim tanıştığım kişiden çok farklıdır. Tamamen yeni bir karakterdir; gerçek olamayacak kadar güzeldir, bu yüzden ona daha çok bağlanırım. İşte bunun aşk olmadığını çok iyi biliyorum. Şimdiye kadar bana şiirler ve şarkılar yazdırmış olsa da ve hayatımın bazı dönemlerinde buna tutunarak ilerlemiş olsam da, bunun aşk olmadığını zamanla öğrendim.

Ama bunun aşk olmadığını öğrenmek, daha önce hiç gerçekten âşık olmadığımı fark etmemi sağladı. Buysa içimde bir şeyleri yıktı. Aşkı anlatan şiirlerimin aşkı anlatmadığını fark ettim. Aşka âşık biri olarak aşkı hiç gerçekten tatmamış olmak canımı sıksa da, beni içten içe parçalayan başka bir şey vardı: aşkı hiç tanımamış olmak.

Aşkı takıntıdan ayırt edemememin sebebi de bu sanırım. Takıntının ne olduğunu ve aşkın ne olmadığını bilsem de, aşkın ne olduğunu bilmiyorum. Hem yaşayamamış, hem anlatamamış, hem de anlayamamıştım.

Metin boyunca cevaplamaktan kaçındığım “Takıntılı mıyım, âşık mı?” sorusu, artık metnin sonuna geldiğimiz için, kaçamadığım sizler tarafından bana sorulduğunda ise cevabım şu olurdu:

Sanırım ikisi de değilim. Evet, takıntılarım olmuştu ve bunları aşk sanmıştım ama hiçbir zaman tam anlamıyla takıntılı bir insan olmamıştım. Ve âşık olduğuma ne kadar inansam da, bildiğimi sandığım bu duyguyu aslında hiç bilmediğimi fark etmiştim. Henüz ne âşık ne de takıntılıydım. Ancak belki aşk ileride, kulağa bu kadar korkutucu gelmediği zamanlarda, beni bulduğunda onu sonunda anlayabilir ve onu takıntıdan ayırıp bu soruyu cevaplayabilirdim.

Dürüst olacağım, şu an hayatımın dip noktasındayım. Üzerinden gelmeye çalıştığım mental problemlerim, sürekli kaçtığım sorumluluklarım ve kendime dair tonlarca hayal kırıklıklarım var.

Hayatımın daha önceki dönemlerinde işlerin hiç bu kadar kötüye gidebileceğini tahmin etmezdim.

Bir zamanlar çok güzel şeylere sahip biriydim ama bunların farkında değildim. Zamanla hepsi ellerimden kayıp gitti, yapayalnız kaldım. Ailemle sorunlarım başladı, değer verdiğim arkadaşlıklarımı kaybettim, âşık olduğum her saniyeye pişman oldum, mental sağlığımı koruyamadım, akademik hayatım şimdiye kadarki en kötü hâlinde ve tüm bunlara rağmen hâlâ hayattayım. Buna benim de çokça şaşkın olduğumu söylemek istiyorum. Ne böyle bir duruma düşeceğimi ne de böyle bir durumdayken yaşamayı devam ettirebileceğimi düşünmezdim. Ama oldu işte. Tüm terslikler beni buldu ve hayatım altüst oldu. Bense buna rağmen yaşıyorum.

Ama neden hâlâ hayattayım, neden bir şeyleri değiştirebileceğimi düşünüyorum?

Çünkü hâlâ gencim. İstediğim her an hayatıma yeniden başlama kararı alabilirim ve bunun için geç kalmış sayılmam. İşler benim istediğim gibi gitmemiş olabilir ama hâlâ seçeneklere sahibim. Hâlâ kendime yeni bir yol çizebilirim. Ve hâlâ düşüp kalkmak için vaktim var. Hayatımın sonunun nerede biteceğini kestiremiyorum çünkü önümde seçebileceğim bir sürü yol var.

Genç olmanın getirdiği bir sürü duygu karmaşası ve yetişkinliğe geçiş sebebiyle gelen sorumluluklar olabilir ama genç olmanın getirdiği bir diğer şey ise hâlâ umudun olması.

Bu umut bana güç veriyor, farklı yollarda ilerleme ihtimaline sahip olmak beni yaşamda tutuyor. Hayatın istediğin gibi gitmiyorsa ve tutunacak bir şey arıyorsan sen de benim gibi buna tutunabilirsin. Çünkü bil ki hâlâ gençsin, güzelsin ve halledersin.

Boynundaki beni özlüyorum sonra; her öpüşümde gıdıklandığın. Yeterince komik bir kadın değilim ben; kıkırdamanı duymak için sürekli orayı öperdim. Gülerdin.

Evinin duvarlarındaki fotoğraflarımızı özledim. Özellikle en çirkin çıktıklarımızı asardın. Aynaya bakmazdık hiç; kendimizi yalnızca birbirimizin gözlerinden görürdük.

Kapının önündeki aptal horozu bile özledim. Her gece sevişmemizden hemen sonra öten o horoz. Gerçi o kadar da aptal değildi belki de. Herkes için olmasa da gün bizim için o zaman doğardı.

Dişlerini takıp da parçaladığın dudakların, sanırım en çok da onları özledim. Her öpüşümde kanının tadı gelirdi ağzıma; acını biraz daha tadar, seni daha içten anlardım.

Seni anlamak güzeldi. Hep sürsün istedim; bu yüzden öptükçe öptüm, nefessiz bıraktım bizi. Ama zamanla kanına o kadar maruz kaldım, acını o kadar tattım ki kusturdu beni o kan. Çıkardım içimdeki her şeyi. Ne sen ne biz, bir bendim bana kalan.

Kafamdaki her düşünce için bir oda ayırmışım: sorumluluklarım, en sevdiğim şarkılar, eski aşklarım, marketten alınacaklar, varoluş sancılarım, başlamak için ilham gelen ama devam ettiremediğim tüm şiirlerim…Bir de sen varsın. Bu odanın içinde, kirasını ödememesine rağmen evden çıkmamakta ısrarcı bir kiracı gibi olan sen.

Senin odan eskiden kocamandı. Bu koca yerdeki en görkemli odaydı. Duvar kağıdı ile süslediğimiz duvarlarına anılarımızı asardık. Ta ki sen bir gün elinde koca bir balyozla gelip bütün bu duvarları yıkmaya karar verene kadar. Zayıf sandığım (ama yanılmışım) kollarına rağmen hiç zorlanmadan kaldırdın onu ve tüm gücünle vurdun duvara. Bir kereyle kalacak sanmıştım ama bu sana yetmemişti. Vurdukça vuruyordun. Bu duvarlardan dökülen tüm parçalara baktıkça daha da güç alıyor, vurmaya devam ediyordun. Her bir darbede daha da güçsüzleşmesine rağmen bu duvarlar bir kez olsun çökmemişti. Duvar kağıtlarını sökmüştük tabii, hatta asılı olan anıların birkaçını da indirmiştik. Ve hep beraber o büyük yıkımı beklemiştik. Ama yıkım falan olmadı; sen kaç darbe vurursan vur, bu duvarlar hep ayakta kalmıştı.

Zaman geçtikçe hayatımda yeni insanlara, zihnimde yeni odalara yer açtım. Bu odaları güzel şeylerle doldurdum, duvarlarına yeni anılar astım. Bu odalar zihnimde yer kaplamaya başladıkça senin odanın varlığını unuttum. Öyle ki, bugün dışında oraya en son ne zaman girdiğimi dahi hatırlamıyorum.Zamanla birlikte, ben fark etmesem bile burası küçülmeye başlamıştı. Duvarlar birbirine yanaşmış, diğer odalara yer açmıştı. Ve bir gün dönüp baktığımda buranın küçücük kaldığını gördüm. Çektiğim acı azalmıştı, yıkıma çok yaklaşmıştım ama…

Ama bir şey vardı: Ne yaparsam yapayım bu oda yok olmuyordu ve hiçbir zaman da olmayacaktı. Senin yokluğun her saniye bu duvarları güçsüzleştirse de, vurduğun her balyoz darbesinin izi kalmış olsa da ve buranın yıkılmasını ne kadar çok istesem de burası yıkılmadı. Küçülse de, güçsüzleşse de burası var olmaya devam etti ve bugün anlıyorum ki bundan sonra da devam edecek.

Belki de bu yüzdendir aradan yıllar geçmiş olsa da unutamayışım. Belki her bir balyoz darbesi hâlâ içimi yaktığındandır sana olan öfkem. Duvarlarından indirdiğim o anılara kıyamayışımdandır seni bir çırpıda silemeyişim. Ben artık kalıcı varlığını kabullendim hayatımdaki bu minicik, bu zavallıcık yerini.

İstesem de seni silemem belki, ama daha fazla da yaşatmayacağım bizi. Hayatımdaki varlığından geriye kalan tek şey, sana ait bir oda yalnızca.