Günlük,ajanda,not tarzı her şeyi yazdığın bir defter.

Kahvaltıları özenli yapmak.(yulaf bowl,avokado ve yumurtalı tost, pankek vb.)

Bir yere hazırlanırken enerjini yükselten ve sevdiğin müzikleri açmak.

Yağmur yağarken ders çalışmak.

Meditasyon yapmak/me time yapmak/kendine daha fazla zaman ayırmak.

Mum yakmak.

Her sabah dizi-kahve yapmak.

Kendime küçük hediyeler almak.

Boncukla bileklik/kolye yapmak.

Sevdiğim kokuları kullanmak.

Haftada bir kez everything shower yapmak.

Pijama takımları, %100 şarjlı iPad ve pinterest.

Farklı kahve tarifleri denemek.

Kendine sabah rutini oluşturmak.

Bakım yaparken vogue izlemek.

Journaling yapmak.

Eğer yapılabilirse at binmek.

Yaşadığın alanı kendi vibeına ve isteğine uygun dekorlamak.

Yıldızları seviyorum. Hatta bazen gereğinden fazla seviyorum sksdghsgsaksjsk.

Normal insanlar gece gökyüzüne bakıp “Ne güzel yıldızlar varmış” der ve hayatına devam eder. Ben ise bir yıldız görünce kendimi bir anda evrenin sırlarını çözmeye çalışırken buluyorum.

Mesela bazen gece dışarı çıkıp gökyüzüne bakıyorum ve kendimi ana karakter gibi hissediyorum. Sonra bir sivrisinek gelip beni ısırıyor ve ana karakter havası anında dağılıyor.

Ama yine de yıldızların ayrı bir havası var.

Özellikle yaz gecelerinde. Hava hafif serin oluyor, etraf sessizleşiyor ve gökyüzü sanki ekstra uğraşmış gibi pırıl pırıl görünüyor. Ben de yıldızlara bakıp hayatımı sorgulamaya başlıyorum.

“Büyüyünce ne olacağım?”

“Acaba yarın matematik çalışsam mı?”

“Evren sonsuzsa ben niye hâlâ odamdaki dağınıklığı çözemiyorum?”

Gerçekten çok önemli sorular.

Bir de yıldız kayması olayı var. Herkes dilek tutuyor ya… Ben dilek tutarken panik oluyorum.

“Çabuk bir şey dile!”

“Ne dilesem?”

“Tamam buldum!”

Ve yıldız çoktan kaybolmuş oluyor.

Teşekkürler beyin.

Bazen yıldızlara bakarken kendimi çok küçük hissediyorum. Koca evrende küçücük bir noktayım sonuçta. Sonra aklıma ertesi gün giyeceğim kıyafet geliyor ve yine dünyanın merkezine dönüyorum.

İnsan olmak biraz garip.

Yıldızlarla ilgili en sevdiğim şey ise hiçbir şey umursamıyor gibi görünmeleri. Ben gün içinde üç yıl önce söylediğim garip bir cümleyi hatırlayıp utanırken onlar milyonlarca kilometre öteden sakince parlamaya devam ediyor.

Bu arada bir tek ben mi yıldızları izlerken kendimi bir film sahnesindeymiş gibi hissediyorum? Kafamda müzik çalıyor, rüzgâr esiyor, her şey çok estetik… Sonra annem uzaktan sesleniyor:

“İçeri gel, üşüteceksin!”

Ve film bitiyor.

Yine de yıldızları seviyorum.

Çünkü bazen gökyüzüne bakmak, kafandaki bütün düşünceleri birkaç dakikalığına susturuyor. Ve dürüst olmak gerekirse, yıldızlar beni dinliyormuş gibi davranmak da ücretsiz terapi sayılır.

Belki onlar beni duymuyordur.

Ama ben yine de ara sıra onlarla sohbet etmeye devam edeceğim.