Według raportu Oxfam upały spowodowane emisjami CO2 1% najbogatszych ludzi na świecie mogą spowodować 1,3 miliona zgonów do końca wieku i ponad 44 biliony dolarów strat gospodarczych do 2050 roku.

Większość tych konsekwencji spadnie na kraje Globalnego Południa, które najmniej korzystają ze wzrostu gospodarczego napędzanego wydobyciem paliw kopalnych, ale nie łudźmy się, że nas to ominie. “Rozwinięte” kraje Europy już teraz doświadczają skutków globalnego ocieplenia, a będzie tylko gorzej.

Istnieją jednak rozwiązania, które nie tylko mogą to zatrzymać, ale też poprawić nasze życie i sprawić, że nasz świat będzie sprawiedliwszy.

Tego lata ponad 100 mln europejczyków doświadcza temperatur powyżej 35 stopni Celcjusza, a w ponad połowie największych europejskich miast odnotowano rekordy temperatur. Analiza dr Christophera Callahana z Uniwersytetu Indiany wskazuje, że między 22 a 28 czerwca b.r. w Europie z powodu upałów umarło ponad 20 tys. osób. W samej Polsce odnotowaliśmy ponad tysiąc nadmiarowych zgonów.

Mimo tego, że klimatolodzy od lat alarmują o postępującej katastrofie, infrastruktura większości europejskich miast jest niedostosowana do takich temperatur.

Ale jeszcze nie wszystko stracone. Ten kryzys może być dla nas impulsem do radykalnych zmian, musimy jednak porzucić kapitalistyczny, neoliberalny porządek świata oparty na ciągłej eksploatacji zasobów naturalnych. Osoby i firmy, które w największym stopniu przyczyniają się do niszczenia klimatu muszą ponieść koszty niezbędnych zmian, bez których życie na Ziemi nie będzie możliwe.

1% najbogatszych ludzi na świecie odpowiada za 16% wszystkich emisji CO2, czyli tyle samo co pozostałe 2/3 całej populacji.

Dlatego w myśl zasady “trujący płaci”, aby uporać się z katastrofalnymi skutkami zmian klimatu musimy:

• podnieść podatki dochodowe i majątkowe dla 1% najbogatszych

• nałożyć podatki na zakup wysokoemisyjnych dóbr luksusowych, takich jak jachty, czy prywatne odrzutowce

• nałożyć podatki od nadmiarowych zysków firm z branży paliw kopalnych

W ten sposób nie tylko zmniejszymy zanieczyszczenia, ale dzięki sprawiedliwej redystrybucji uczynimy nasze państwa bardziej komfortowymi do życia. Zmiany potrzebne do zatrzymania kryzysu klimatycznego to nie przykre wyrzeczenia, tylko udogodnienia dla 99% społeczeństwa, takie jak:

1. Dostępne i dobrze działające instytucje publiczne

Musimy postawić na rozwój instytucji publicznych i dostosować miasta do życia w wysokich temperaturach. Ogólnodostępne poidełka z wodą, więcej zieleni, mniej betonu i mniejsza gęstość zabudowy sprawią, że w naszych miastach ludziom będzie żyło się lepiej. Potrzebujemy też powszechnej i darmowej komunikacji zbiorowej - to mniej spalin, czystsze powietrze, większe bezpieczeństwo i mniejsze wykluczenie.

2. Korzystniejsze dla pracownika prawo pracy

Trzeba dostosować prawo pracy do nowych warunków. Nasza produktywność stale rośnie, więc możemy pracować krócej i zarabiać tyle samo. Dzięki temu będziemy mieli więcej czasu dla rodziny, bliskich i więcej okazji, żeby odpocząć od wysokich temperatur. To szczególnie ważne w zawodach, w których pracownicy nie mogą schować się w klimatyzowanym biurze. Transformacja energetyczna to też nowe miejsca pracy przy odnawialnych źródłach energii. Osoby pracujące w brudnych firmach wydobywczych zasługują na sprawiedliwe przebranżowienie do zawodów, w których nie będą narażone na wycieki ropy i zdrowotne skutki zanieczyszczeń.

3. Trwalsze wspólnoty

Walka z kryzysem klimatycznym musi przynieść odrzucenie nastawionej na indywidualizm, neolibaralnej doktryny, która każe nam skupiać się tylko na swoich potrzebach i krótkoterminowych zyskach. Żeby radzić sobie ze skutkami globalnego ocieplenia musimy zacząć tworzyć małe wspólnoty, nawzajem sobie pomagać, a szczególną opieką otoczyć starszych i chorych - którzy są najbardziej narażeni na zdrowotne konsekwencje upałów. Budowanie takich bezinteresownych relacji zmniejsza poczucie samotności i pomaga radzić sobie z chorobami cywilizacyjnymi np. depresją.

4. Silniejsza demokracja

Żeby przeprowadzić te zmiany musimy się organizować i działać w oddolnych ruchach. Społeczna mobilizacja sprawi, że nasza demokracja będzie silniejsza, dzięki czemu będziemy mogli przeciwstawić sie miliarderom, którzy chcą kupić władzę, by dalej forsować szkodliwe rozwiązania, na których się bogacą, takie jak cięcie wydatków na instytucje publiczne, deregulacja rynku pracy czy bierność w polityce klimatycznej. Dzięki temu zwykli obywatele mogą mieć realny wpływ na funkcjonowanie państwa, co pozwoli nam wypracowywać korzystne rozwiązania w innych sferach życia, nie tylko w polityce klimatycznej.

Tu nie chodzi o węgiel — tu chodzi o kapitalizm. Najpoważniejszym zagrożeniem dla ludzkości jest wojna, jaką nasz model gospodarczy wytoczył życiu na Ziemi. Możemy jednak wykorzystać ten egzystencjalny kryzys, by przekształcić nasz zbankrutowany system gospodarczy w coś radykalnie lepszego.

Naomi Klein, „To zmienia wszystko. Kapitalizm kontra klimat”

Murem za NFZ

Neoliberalizm żywi się kryzysami, a czas medialnej afery i chaosu wykorzystuje, by promować swoją propagandę. Kiedy system się wali, a w mediach pojawiają się kolejne skandaliczne doniesienia o tym ile zarabiają lekarze, łatwo wmówić opinii publicznej, że państwo nie działa, a jedynym rozwiązaniem jest deregulacja i wprowadzenie konkurencji. Przecież niewidzialna ręka wolnego rynku zawsze jest sprawiedliwa i skuteczna. Tylko po co komu politycy, którzy nie potrafią reformować, tworzyć i naprawiać? Pomysły Konfederacji o „rozbijaniu” NFZ nie są konstruktywne, to tania demagogia, która nie oferuje pozytywnej zmiany. Zamiast działania i podjęcia pracy, wszystko chce oddać mitycznemu rynkowi, dezerterując w ten sposób od jakiejkolwiek odpowiedzialności. To antyteza polityki.

Przy okazji, nie dajcie się oszukać, ze Konfederacja proponuje coś nowego i różni się od KO. Programy polityczne obu tych partii oparte są na tym samym, zgniłym neoliberalizmie, który od ponad 30 lat na całym świecie doprowadza do niszczenia instytucji publicznych, pogłębiania nierówności i przekazywania większej części wspólnie wypracowanego wzrostu gospodarczego do procenta najbogatszych. To dwie partie establishmentu, działające w interesie biznesu i korporacji. Konfederacja i KO - jedno zło.

Niebezpiecznie sporo osób zaczyna przy tej okazji powtarzać, że Mentzen miał rację, postulując rozbicie monopolu NFZ i mówiąc, że system ten jest “dziurawym wiadrem”, a zwiększanie nakładów na ochronę zdrowia nie ma sensu. Jeśli ta opinia przejdzie do mainstreamu mogą nas czekać bardzo niebezpieczne konsekwencje. Propozycje lidera Nowej Nadziei to tylko bardziej ekstremalne powielenie wszystkich obecnych problemów naszego systemu. Kasy chorych postulowane przez Mentzena to więcej biurokracji, większe koszty administracji, większe nierówności w dostępie do wysokiej jakości świadczeń i konkurencja, czyli przepalanie publicznych pieniędzy na reklamy. Efekt tych działań może być jeden, oddanie publicznej ochrony zdrowia w ręce prywatnych firm, które już do reszty skapitalizują nasze życie i zdrowie. Co jeśli drogiego leczenia nie obejmuje twój pakiet medyczny, albo nie zarobi na nim prywatna firma? Teraz wysyłają cię do publicznego szpitala, który ma więcej sprzętu i nie musi patrzeć na to czy zabieg się opłaca. W prywatnym systemie ochrony zdrowia pacjent musi przynosić zyski, a podczas poważnego kryzysu staje przed wyborem: albo zadłużenie siebie i swoich dzieci, albo śmierć. W USA rocznie umiera ok. 40 tys. osób przez brak powszechnej opieki medycznej.

Dziura budżetowa w NFZ to fakt. To, że nasz system ochrony zdrowia jest niedofinansowany potwierdzają też dane OECD i Eurostatu. Populiści powtarzają, że nasze wydatki na ochronę zdrowia wzrosły o 130 % i są 2,5 razy większe niż 10 lat temu. W liczbach bezwzględnych rzeczywiście tak, ale czym są puste liczby bez odniesienia do naszego wzrostu gospodarczego? Przecież 100 zł 10 lat temu i dzisiaj ma zupełnie inną wartość. Środki przeznaczane na ochronę zdrowia liczone są w relacji do PKB. Średnia unijna, zsumowanych wydatków prywatnych i publicznych to 10%, kiedy my w 2026 roku przeznaczyliśmy na ten cel 8,1% PKB. Z samego budżetu nakłady na NFZ to 6,8% PKB, reszta - czyli 1,3% PKB to środki, jakie wydaliśmy z własnej kieszeni na wizyty u prywatnych lekarzy, na zakup leków i wyrobów medycznych. Tylko, że w rzeczywistości jest jeszcze gorzej. Ustawa przyjęta przez PiS w 2021 roku zakłada, że do 2027 roku zaczniemy przeznaczać 7% PKB na ochronę zdrowia. Zgodnie z tą ustawą procent ten nie jest liczony jednak z bieżącego PKB, tylko tego sprzed 2 lat. W rzeczywistości więc w 2026 roku przeznaczamy ok. 6% PKB na ochronę zdrowia, czyli połowę mniej niż Niemcy. Ta kreatywna księgowość sprawia, że jesteśmy wyjątkiem na skalę światową. Polak potrafi! Oszukiwać samego siebie, że nie siedzi w palącym się domu.

Problemy z pracą lekarzy jest uniwersalny

Oburzenie na zarobki lekarzy jest uzasadnione i słuszne. Czy ich nieuczciwość przyczynia się do niewydolności szpitali i wydłużenia kolejek? Tak, ale ten milion, czy nawet 10 rocznie to kropla w morzu potrzeb naszego obijanego z każdej strony NFZ-u, w którym brakuje 23 mld zł. Milionowe zarobki lekarzy to nie argument za tym, że NFZ nie jest niedofinansowany. To argument za tym, że państwo pod rządami liberałów zawodzi, nie stojąc na straży polskiego prawa i nie zarządzając odpowiedzialnie publicznym mieniem. Dlatego klasa polityczna powinna zostać rozliczona.

Wynagrodzenia lekarzy stanowią średnio ok. 23% wydatków szpitali, co plasuje nas w górnej granicy UE. Podobnie jest w Niemczech, z tym, że nasi zachodni sąsiedzi przeznaczają dwa razy więcej, bo aż 12% PKB na ochronę zdrowia. Niech lekarze zarabiają dobrze, publiczne instytucje powinny być atrakcyjnym miejscem pracy, ale żeby uniknąć patologii muszą być jedynym. Państwo ma pieniądze i narzędzia do tego, żeby wprowadzić postulowane od lat przez partię Razem rozwiązanie - albo praca w publicznym szpitalu, albo w prywatnej klinice.

Share

Prawdziwym problemem jest forma zatrudnienia lekarzy, która ułatwia im dopuszczanie się takich nadużyć. Na często fikcyjnych kontraktach B2B pracuje w Polsce ok. 73% lekarzy specjalistów. Ogólnie szacuje się, że na fikcyjnych B2B budżet państwa traci ponad 2 mld zł niezapłaconych składek. W przypadku lekarzy straty mogą być też liczone w życiu ludzi. Specjalista pracujący na kilku oddziałach, często powyżej ustawowych norm, które obowiązują przy umowie o pracę, jest przemęczony przez co łatwiej o błąd lekarski. Przy bieganiu między kilkoma placówkami spada też jakość świadczonych usług, a lekarz poświęca mniej uwagi konkretnemu przypadkowi.

To tylko następny dowód na to, że przyzwalanie na obchodzenie Kodeksu Pracy
przez kolejny rządy przynosi szkody nam wszystkim. Wnioskiem z afery szpitalnej powinno być to, że potrzebujemy silnego państwa, które stoi na straży prawa pracy i nie pozwala się grabić. Polityczne dogmaty Mentzena, czyli deregulacja, prywatyzacja i cięcie kosztów to źródła patologii polskiego systemu ochrony zdrowia. Marzy mi się dyskurs, w którym oburzenia na zarobki lekarzy przeradza się w społeczną niechęć do zastępowania UoP przez B2B, a rząd idzie za tymi nastrojami i wprowadza reformy, na których korzysta 90% społeczeństwa.

Droga do prywatyzacji

Trochę prywaty. Urodziłem się na oddziale ginekologiczno-położniczym w Szpitalu w Brzozowie. W ostatnich miesiącach placówka ta pojawiała się w przekazach medialnych i dyskusjach, niestety w dość mrocznym kontekście. Jest to ostatni oddział, w którym rodzic mogą kobiety z całych Bieszczad. Na południe od tego 10-tysięcznego miasteczka nie ma już żadnej działającej porodówki. Jeśli mieszkasz w Ustrzykach Górnych i nagle zaczniesz rodzić, czeka cię ok. dwugodzinna podróż karetką, albo poród na SORze, niestety nie w saloniku VIP, chyba, że ty, albo twój partner należycie do Koalicji Obywatelskiej.

Premier RP, Donald Tusk kilka miesięcy temu skłamał w programie “Bez kitu” na antenie TVN, że porodówka w Lesku (ostatnia na południu podkarpacia) nie została zamknięta. Wykpił przy okazji ciężarne kobiety mówiąc, że chciałyby porodówki co 500 metrów. W dyskusji na przeklętej platformie najbogatszego człowieka spotkałem się z dość zaskakującą ilością głosów broniących tej decyzji. Oprócz klasycznego argumentu, że mamy niski przyrost naturalny, więc musimy ciąć wydatki, pojawił się tam komentarze, że poród należy wcześniej zaplanować i szybciej pojechać do szpitala. “Weź sobie zaplanuj poród”, czyli nowe “weź kredyt i kup mieszkanie”.

To, że politycy opcji rządowej staną na głowie, byle bronić swoich antyspołecznych decyzji jest zrozumiałe i spodziewane. Zaskoczyło mnie jednak to, jak wiele zwykłych osób z zapałem tłumaczy racjonalność jeżdżenia 2h do najbliższego oddziału ginekologiczno-położniczego, nie rozumiejąc, że te decyzje odbiją się na zdrowiu, życiu i bezpieczeństwie nas wszystkich. Dyskusja o porodówkach ukazała częściowy zanik solidarności, co skłania mnie do smutnego wniosku, że prywatyzacja ochrony zdrowia odbędzie się za milczącym przyzwoleniem większości. Ale może istnieją sposoby, żeby to zmienić?

Przelała się czara goryczy

Ponad 20 mld dziury budżetowej w NFZ, zamykane porodówki, ograniczenie badań diagnostycznych, protesty w szpitalach powiatowych i dyrektor LuxMedu w Ministerstwie Zdrowia - to było mało. Kilku nawiedzonych lewaków co prawda od dłuższego czasu podnosi larum, że NFZ potrzebuje systemowych zmian w sposobie zatrudniania lekarzy, a 8% PKB z publicznych pieniędzy na zdrowie to minimum - ale kto by się tym przejmował? Cyferki i abstrakcyjna wizja emerytury, na której umrzemy w kolejce do lekarza nie trafiają do powszechnej wyobraźni. W pędzie codziennego, skrajnie indywidualistycznego życia, w którym nastawiamy się na to, żeby zapewnić przetrwanie sobie i najbliższym, ciężko oczekiwać, żebyśmy mieli siłę walczyć z pełzającą prywatyzacją systemu ochrony zdrowia. Od czasu do czasu trzeba trochę ponarzekać, a potem zrobić wszystko, żeby MNIE było stać na wizytę w prywatnej placówce. Przecież kolejki zawsze były, a system i tak nie działa.

Na szczęście pojawił się radny KO, lekarz bez specjalizacji, który przepracował ponad 300 godzin w miesiącu w Szpitalu Południowym w Warszawie jako dyrektor SOR-u, pracując na jeszcze dwóch innych oddziałach, a w międzyczasie udzielając wywiadów w mediach. Postać Dawida Kacprzaka dała impuls do powszechnego oburzenia. Kiedy mamy przed sobą konkretnego człowieka, na którego możemy wylać złość, dużo łatwiej nagłośnić temat. Dodatkowo w mediach pojawiły się informacje o pokojach VIP na warszawskim SORze, gdzie bez kolejki przyjmowani byli politycy KO. Dla kolegów, syna, psa, sąsiada polityków najbardziej obywatelskiej partii nie ma znaczenia to, że ludziom przekładane są zabiegi, a mrzonki o zapewnionej w Konstytucji RP powszechnej ochronie zdrowia są tym mniej realne im dalej mieszkasz od dużego miasta. Oni mogą w spokoju brać pieniądze od LuxMedu i Medicovera, a potem eksploatować dobrodziejstwa publicznych instytucji. To tylko kolejny odcinek pogardy polityków Koalicji Obywatelskiej w stronę zwykłych ludzi. Działania rządu Tuska w tej kadencji to podręcznikowy przykład torowania drogi pod prywatyzację kolejnej publicznej instytucji. Pamiętacie jak z niedofinansowanego NFZ-u chcieli oni zabrać jeszcze 6 mld zł obniżając składkę zdrowotną dla przedsiębiorców? Rafał Trzaskowski, który w kampanii prezydenckiej chwalił się, że to on zarządza m.in. Szpitalem Południowym, przekonywał wtedy, że zabierając pieniądze z systemu, zmotywujemy szpitale do rozsądniejszego wydawania i cięcia kosztów. Jego słowa spotkały się ze słuszną reakcją i oburzeniem dziennikarzy Polsatu, ale mówienie takich rzeczy to wybitna bezmyślność i szkodliwa promocja dalszego drenowania państwa.

Po co komu publiczne szpitale, skoro to prywatny folwark rządzących

Afera Szpitala Południowego mogła dać impuls do protestów, rozmów o zmianach w sposobie zatrudniania lekarzy i żądań podniesienia finansowania NFZ. Ale nie da. Oczywiście problemem jest też obsadzanie polityków w radach nadzorczych publicznych instytucji i chyba jedyne co dobrego do tej pory wyszło z tej sprawy to zapowiedź Trzaskowskiego o skończeniu z tym procederem w Warszawie. Pytanie dlaczego dopiero teraz i dlaczego tylko w Warszawie?

Działania rządu po raz kolejny dolewają tylko paliwa skrajnej prawicy. Daje to jeszcze większy napęd pod narracje, które od lat forsują środowiska “wolnościowe”, spod znaku najpierw Korwina, a teraz obu Konfederacji. Takie afery, jak ta w warszawskim szpitalu i jej pokłosie w postaci wyjścia na jaw kolejnych medyczno-politycznych patologii, dają opinii publicznej jeden główny wniosek - państwu nie można ufać. Rosną na tym przekonania o tym, że podatki to tylko kradzież, a dolewanie wody do “dziurawego wiadra” NFZ nie ma sensu. Trzeba sprywatyzować, a wolny rynek rozwiąże wszystko. Wolny rynek śmierci w kolejkach do lekarzy i kredytów na lichwiarski procent, bo złamałxś rękę.

W tej sytuacji, jak zwykle na wysokości zadania stają politycy rządu i ich zarządzanie kryzysowe. Artur Łącki poszedł do Kanału Zero i jak gdyby nigdy nic, powiedział: „Niech rzuci kamieniem ten, który nie próbował przyspieszyć sobie spotkania z lekarzem”. O tym, jak popularna jest to metoda w szeregach partii Donalda Tuska udowodnił nam ostatnio przykład senatora Lenza. Potem było tylko gorzej, Giertych i Arłukowicz zaczęli rozmydlać aferę, bagatelizując doniesienia o zaniedbaniach lekarzy. Jakiś czas później poseł KO Piotr Kandyba w “Sniadaniu Rymanowskiego” bezwstydnie powiedział do Bosaka: “Panie pośle, w każdym szpitalu prawie są takie pokoje VIP. Tak zwane saloniki, bo to nieraz są po prostu jakieś pokoje, gdzie jak pan przyjdzie to pana też przyjmą z kawą.” Oni się już nawet nie kryją. Szokujące, gdy polityk KO kolejny raz niczego się nie ucząc, publicznie mówi takie rzeczy. Ale może właśnie oni wyciągają wnioski i te wnioski są takie, że żadne konsekwencje ich nie spotkają.

Lepsze traktowanie w publicznych szpitalach nie jest jednak przywilejem tylko Koalicji Obywatelskiej. Specjalny odseparowany pokój w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w Lublinie miał mieć tez w ubiegłym roku prezes PiS Jarosław Kaczyński. Znana jest też sprawa męża byłej Marszałek Sejmu - Elżbiety Witek, który zajmował ponad 2 lata salę na OIOMie, mimo, że był w stanie wegetatywnym. Z tego powodu miała umrzeć kobieta, która nie doczekała się na wolne łóżko mimo, że potrzebowała pilnego leczenia - od którego jest właśnie OIOM. Dlatego rację trzeba przyznać Donaldowi Tuskowi, który na konferencji prasowej mówił, że to wina patologicznego systemu, systemu który został stworzony przez dwie partie - PO i PiS. Tych nadużyć jest więcej i co chwilę dowiadujemy się o kolejnych. Takie są konsekwencje lat głodzenia ochrony zdrowia. Sam słyszałem ostatnio, jak dyrektor jednego z krakowskich teatrów miał załatwiać przyjęcie do szpitala chorej koleżance. Doprowadziliśmy do sytuacji, w której jeśli nie masz znajomości, albo pieniędzy - umrzesz w kolejce, mimo, że całe życie płaciłxś uczciwie podatki i ciężko pracowałxś.

Mamy w Polsce osiągnięcie cywilizacyjne, którego pozazdrościć nam może duża część świata i które budowane było przez pokolenia. Publiczna ochrona zdrowia, mimo swoich wad, pozwala nam przeżyć masę szalenie kosztownych zabiegów, leczeń i operacji, bez zadłużania siebie i swoich dzieci. Nie możemy tego oddać i pozwolić, żeby neoliberalna koalicja Mentzena i Tuska sprzedała nas w ręce prywatnych, drapieżnych firm medycznych.

MUREM ZA NFZ!

Ruch Obrony Granic - samozwańcza bojówka na której czele stoi Robert Bąkiewicz (skazany za spowodowanie lekkiego uszczerbku na zdrowiu aktywistki Andżeliki Domańskiej i naruszenie nietykalności Babci Kasi), postanowiła znów sprawić, żeby było o nich głośno. Zapewne dlatego, że na schizo-nacjonalistycznej scenie pojawiła się konkurencja - Bronimy Polskich Granic, grupa o której było ostatnio głośno przy okazji nielegalnego legitymowania obcokrajowców na Dworcu Centralnym w Warszawie.

Odsiecz berlińska

Na całe szczęście dla bezpieczeństwa Polaków, tym razem Ruch Obrony Granic swoją prowokację przeprowadził poza naszymi granicami. Można byłoby zapytać, jakich granic w takim razie bronią, ale to byłaby niepotrzebna uszczypliwość. Uszczerbku mógł co prawda doznać wizerunek Polski, ale tylko mało poważne osoby na podstawie zachowania kilku głośnych i agresywnych mężczyzn wyciągają wnioski na temat całego narodu czy rasy. Dlatego martwić powinni się przedstawiciele Ruchu Obrony Granic i stojące za nim Prawo i Sprawiedliwość, ale powiedzmy sobie szczerze, ich nie obchodzi dobro Polski, tylko szum medialny i wpłaty na zbiórki. Poza tym oni mają alternatywną wersję tej historię.

Bąkiewicz i spółka udali się pod pomnik upamiętniający polskie ofiary II Wojny Światowej w Berlinie. Chcieli tam zostawić wielki drewniany krzyż, który miał należycie uhonorować zabitych Polaków i być gestem patriotyzmu odpowiednim dla skali tej tragedii. Niestety, po raz kolejny nasi nazicjonaiści zafundowali nam cyrk na mogiłach ofiar, kpiąc z całej sprawy. Na miejsce przyjechali razem z ekipą telewizyjną stacji Republika. Nie zgłosili wcześniej zgromadzenia, a spontaniczne demonstracje w okolicah Reichtagu - który jest obszarem chronionym w niemieckim prawie - są nielegalne. O tym, gdzie mogą demonstrować, jakie mają prawa i co wydarzy się, jeśli przekroczą tzw. Bannmeile, wydzieloną strefę z zakazem organizowania demonstracji, zostali poinformowani przez lokalną policję. Funkcjonariusze zadbali nawet o zapewnienie tłumaczenia na język polski. Przedstawiciel ROG nie mieli zamiaru słuchać poleceń niemieckiej policji - nie będzie przecież Niemiec pluł nam w twarz, a my przestrzegać prawa w państwie, w którym jesteśmy gośćmi. Bąkiewicz i jego bojówka przyjechali tam zrobić spektakl i wygenerować zasięgi, a nie po to, żeby przestrzegać prawa. Chodzi o prowokacje i tworzenie zmanipulowanej narracji, że polscy pa***oci, obrońcy wartości są prześladowani i uciskani. Ten modus operadni został ujawniony przez redakcję Goniec.pl, przy okazji ubiegłorocznej paranoi antymigranckiej i wzmożonego działania “obronnego” kilku bezrobotnych facetów na granicy z Niemcami.

Podwójne standardy polskich pa***otów

Udało się i tym razem. Członkowie Ruchu Obrony Granic nie zastosowali się do lokalnego prawa i bardzo szybko zostali spacyfikowani przez niemiecką policję, co mogli śledzić na żywo widzowie Republiki. Nie zabrakło panicznych okrzyków i skandowania “GE-STA-PO”. Całość wyglądała komicznie, jakby ktoś przy użyciu pastiszu chciał wyśmiać ruchy patriotyczne. Pewnie bym się nawet śmiał, gdyby nie to, że prawie 40% Polaków popierało ubiegłoroczne działania Ruchu Obrony Granic, któremu platformę ochoczo dawał Kanał Zero. W prawicowych mediach poszła narracja o tym, że polscy pa**ioci, katolicy są traktowani gorzej niż za okupacji. Co za brak szacunku dla prawdziwych ofiar nazistowskich zbrodni. Twierdzono też, że Niemcy nie mają szacunku do symboli chrześcijaństwa i ograniczają wolność wyznawania tej religii, jednocześnie stawiając islam na uprzywilejowanej pozycji. Prawicowy komentariat nie zauważył natomiast grama sprzeczności, gdy w tym samym czasie chwalił mężczyznę, który agresywnie przerwał modlitwę muzułmanina na trawniku obok stacji benzynowej w Polsce. Jesteśmy przecież państwem wyznaniowym, zapomnieliście?

Udowadnia to tylko, że w nagonce na migrantów nie chodzi o bezpieczeństwo, ani przestrzeganie prawa, tylko o czysty rasizm i ksenofobię. Gdy prawo łamie Polak za granicą, albo nawet u nas w kraju - wszystko jest w porządku. Członków Ruchu Obrony Granic dotknęły ich własne poglądy i to, co przez lata propaguje środowisko stojące za Marszem Niepodległości. Nie łudźmy się, gdyby sprawa dotyczyła obcokrajowców w Polsce, Bąkiewicz postulowałby użycie broni. Jego wypowiedzi wprost nawoływały do przemocy i czystek etnicznych. Nacjonalizm zawsze się tak kończy.

(…) te chwasty trzeba z polskiej ziemi powyrywać i napalm na tę ziemię rzucać, żeby nigdy nie odrosły! Tu jest Polska!”

- Rafał Bąkiewicz, 11.10.2025 podczas manifestacji zorganizowanej przez PiS

Problem z niemiecką policją

Policyjna przemoc to nic z czego należy się cieszyć i mogę nawet przyznać, że polscy krzykacze zostali potraktowani zbyt ostro. Życzyłby sobie świata, w którym służby nie nadużywają swojej siły, ale takie są efekty prowokacji, tworzenia polaryzacji i propagowania nienawiści, w których ROG ma spore zasługi. W tym wypadku nie powinno się to jednak wydarzyć również dlatego, że momentami zbyt agresywne zachowanie niemieckiej policji dało paliwo pod tworzenie narracji o prześladowaniu polskich pat***tów. Dla widzów Republiki to tylko kolejny dowód na to, że Niemcy są naszym wrogiem - to przekonanie miał właśnie umocnić ten performance. Nie mam zamiaru sygnalizować cnoty i udawać, że jest mi żal husarii Bąkiewicza. Gdyby ta przemoc spotkała Ukraińca w Polsce, albo migranta na wschodniej granicy, panowie nie byliby już tak oburzeni. Nasi patr**ci zostali co prawda potraktowani w delikatniejszy sposób niż sami chcą traktować innych obcokrajowców w Polsce, ale jak to zwykle bywa - gdy opresje dotyczą ich, są oburzeni. Przypomina to inny przypadek hipokryzji wielkiego przeciwnika migracji i orędownika zamykania granicy - Sławomira Mentzena. Poseł Konfederacji został zatrzymany na lotnisku w Wielkiej Brytanii i nie mógł zrozumieć dlaczego niezależne państwo, kontroluje obcokrajowca szerzącego niebezpieczne ideologie, przed wpuszczeniem go na tern swojego kraju.

Tak, niemiecka policja ma swoje problemy, które dotyczą m.in. brutalnego traktowania propalestyńskich aktywistów. Dysproporcja empatii jest jednak uzasadniona, gdy służby nadużywają swojej siły przeciwko osobom, które w bezprzemocowy sposób sprzeciwiają się ludobójstwu, a kiedy to samo traktowanie spotyka osoby znane z szerzenia rasizmu i przemocy. Szaleńcze działania osób takich jak Bąkiewicz stanowią dodatkową przeszkodę w deeskalacji tych napięć i dyskusji o tym w jaki sposób można zreformować służby, również w Polsce.

Ja wiem od kogo wy jesteście

Całą sprawę w teatralnym tonie tragedii narodowej relacjonowała córka Bąkiewicza - Blanka. Jej telewizyjne wystąpienia brzmią jak żywcem wyciągnięte z “The office”, a autentyczności doniesień o złamanych żebrach i wstrząsie mózgu, jakiego miał doznać jej ojciec, nie dodaje też to, że kilka godzin po zatrzymaniu udzielał on wywiadów. Kłamstwa i manipulacje nie są jednak największymi problemami Blanki Bąkiewicz. Jest ona też prezeską polskiego oddziału CitizenGo, czyli ultrakonserwatywnej organizacji, która promuje “wartości rodzinne”, ochronę życia nienarodzonego i sprzeciwia się nadaniu jakichkolwiek praw osobom homoseksualnym. CitizenGo zostało założone w Hiszpanii, ale ich powiązania sięgają Kremla. Rosyjski oligarcha Konstantin Małofiejew, właściciel grupy medialnej Cargrad, której celem jest odbudowa świetności imperium rosyjskiego i który finansował rosyjskich separatystów w Donbasie, finansuje też CitizenGo. Małofiejew wpłacił 100 tys. euro na działanie organizacji, której polskim oddziałem zarządza Blanka Bąkiewicz, dzięki czemu mógł umieścić w jej zarządzie swego przedstawiciela Aleksieja Komowa.

Wsparcie dla fanatycznego Ruchu Obrony Granic po raz kolejny okazał PiS, dołączając do śpiewania Roty i nagłaśniając “międzynarodowy skandal”, o którym dziś już nikt nie pamięta. W tym czasie politycy największej partii opozycyjnej mogli grzać temat afery Szpitala Południowego w Warszawie, ale nie na rękę im zmienianie patologii, na której sami korzystają. Czarnek i inni przedstawiciele PiS-u w ten sposób dołączyli do medialnego cyrk, pokazując zdeprawowanie prawicowej części sceny politycznej. Nie przeszkadzają im rosyjskie powiązania, wyroki Bąkiewicza, propagowanie nienawiści, ani kompromitacja, jaka idzie za tym żenującym berlińskim ekscesem. Za wszelką cenę chcą pokazać wyborcom Brauna i Konfederacji, że są dla nich alternatywą, czym tylko umacniają faszyzujące siły.

No a ta rasistowska, antymigrancka polityka odwinie się nam, tak jak niemiecki policjant odwinął polskim patr***tom spod znaku Ruchu Obrony Granic. Tylko, że tym razem obrażenia będą prawdziwe.

Moi zbrodniarze zasługują na chwałę, twoi nie

Prezydent Ukrainy - Wołodymir Zełenski, postanowił jakiś czas temu nazwać jednostkę Sił Zbrojnych Ukrainy imieniem “Bohaterów UPA”. Dlatego Karol Nawrocki w heroicznym geście odebrał mu Order Orła Białego, nadany w 2023 roku przez Andrzeja Dudę w uznaniu zasług w pogłębianiu stosunków między Polską a Ukrainą, za działalność na rzecz bezpieczeństwa, niezłomność w obronie praw człowieka.

Ukraińska Powstańcza Armia to nacjonalistyczna frakcja zbrojna, odpowiedzialna za wymordowanie polskiej ludności cywilnej w Wołyniu. Ten kontekst historyczny umacnia moją oczywistą niechęć do takich organizacji, nieważne z jakiego narodu się wywodzą. Ludobójstwo to ludobójstwo i należy je potępiać. Nacjonalizm w każdej obecnie nam znanej formie jest niebezpiecznym zjawiskiem. Mógłbym stawiać tutaj tezy, że wzbudzanie motywacji i umacnianie tożsamości narodowej Ukraińców takimi ideologiami to krótkowzroczne działanie, skazane na porażkę. Bynajmniej nie dlatego, że pogniewają się o to Polacy. Kijów znajduje się teraz jednak w zupełnie innym, niewyobrażalnym dla większości Polaków położeniu, a z mojego bezpiecznego kącika w wolnym kraju, bez wejścia w buty prezydenta Ukrainy, łatwo jest oceniać. Dlatego wierząc, że nigdy nie będę zmuszony do takich kalkulacji, po prostu zajmę się tym co mnie dotyczy.

Mimo, że nie prowadzimy wojny i nie potrzebujemy symbolu walki z imperialistycznym agresorem, pamięć o jednostkach podobnych do Stephana Bandery (lidera OUN, pod którą podlegała UPA) w polskim społeczeństwie wciąż jest żywa. Przykładem niech posłuży nam kult Żołnierzy Wyklętych, w których szeregach, oprócz faktycznych bohaterów znajdowały się osoby takie jak np. Romuald Rajs ps. „Bury”, który jest odpowiedzialny za ludobójstwo na Białorusinach. Przedstawiciele polskiego podziemia antykomunistycznego podpalali wioski, dokonywali egzekucji i grabieży, a z ich rąk ginęli niewinni Ukraińcy, Żydzi, Białorusini, a także Polacy. Tak samo jak w przypadku OUN/UPA i Bandery te drastyczne środki uświęcał jeden cel - niepodległe państwo narodowe. Napadanie na wioski, mordowanie ludności cywilnej, gwałcenie kobiet i zabijanie dzieci to przestępstwa, których dopuszczała się m.in. 6. Kompania Zgrupowania Partyzanckiego „Błyskawica", na której czele stał Józef Kuraś ps. „Ogień”. To właśnie imieniem tej kompanii radni PiS chcieli nazwać krakowski skwer w czerwcu 2026 roku. Zbrodnie dokonane przez grupę „Ognia” nie przeszkadzają też IPN-owi co roku oddawać im hołd w rocznicę rozbicia komunistycznego więzienia w Krakowie.

Twój pradziadek zabił mi pradziadka, więc wyrzucę twoje dzieci na bruk

Czytam o tym, że decyzja Nawrockiego to prezent dla Tuska i Koalicji Obywatelskiej, którym pali się grunt pod nogami z powodu afery Szpitala Południowego w Warszawie. Dzięki temu, uwaga opinii publicznej została przeniesiona na ponowną krytykę Zełenskiego, rozpamiętywanie naszej historii i męczennictwa. Taktyka stara jak świat, PiS i PO grają do jednej bramki, by przykryć to jak fatalnie zarządzają państwem i naszym dobrem wspólnym. Szkodliwa, skrajnie nieodpowiedzialna i niehumanitarna antyukraińska polityka Nawrockiego i rządu Tuska dała o sobie znać w marcu tego roku, kiedy wygaszono specustawę pomocową dla uchodźców wojennych.

Awantura o UPA i Order Orła Białego ma też najwidoczniej przykryć kolejną nieporadność rządzących. W czasie, kiedy prezydent i przychylne mu partie świętują wielkie zwycięstwo polskiej niepodległości, ukraińskie rodziny przebywające w polskich ośrodkach zbiorowego zakwaterowania mogą od 01 lipca stracić dach nad głową. Jest to pokłosie wygaszenia wspominanej specustawy, które zostało przeprowadzone w taki sposób, że nawet polskie ministerstwa nie rozumieją, jak należy interpretować nowe przepisy. O szczegółach nadchodzących od lipca zmian przeczytacie w artykule Agnieszki Kosowicz. MSWiA, MZ, MRPiPS i NFZ proponują rozwiązania, które nawzajem się wykluczają, przerzucając między sobą tę sprawę, jakby była gorącym ziemniakiem. Tylko, że to jest czyjeś życie. Nikt nie chce wziąć odpowiedzialności za prawny absurd i tragiczną sytuację, w jakiej znalazły się ukraińskie dzieci, seniorzy i osoby z niepełnosprawnościami. Daje nam to przerażający obraz słabego państwa, które nie potrafi zapewnić opieki dla 11 tysięcy najbardziej potrzebujących osób, które nie są w stanie iść do pracy i żyć samodzielnie. Co nam z zachowania historii i doniosłości narodu, skoro tu i teraz oblewamy egzamin z człowieczeństwa. Poważni, odpowiedzialni ludzie u władzy w takiej sytuacji zajmują się pomocą, która przy tej skali nie jest niczym więcej niż polityczną wolą, żeby przesunąć kilka zer w excelu. Zamiast tego prezydent i premier wolą robić polityczny teatrzyk, ignorując krzywdę i cierpienie najsłabszych. A myślałem, że to ja nie uważałem na lekcjach religii i w kościele.

Nasze relacje z Ukrainą są na przegranej pozycji mniej więcej od momentu, gdy pozwoliliśmy konfederackim narracjom wejść do głównego nurtu. Wydarzyło się to podczas kampanii prezydenckiej, kiedy Trzaskowski zaproponował odebranie 800+ niepracującym Ukraińcom. Prezydentura Nawrockiego eskalowała te nastroje, tak samo zresztą jak rosyjską dezinformację w naszym kraju. Nie ratuje nas rząd, który dalej ściga się z Braunem na ksenofobię i w populistycznej paranoi deportuje obywateli Ukrainy za wykroczenia. Rosja jest coraz słabsza na froncie, co chwilę docierają do nas informacje o zniszczonych rosyjskich obiektach strategicznych, a kolejni eksperci mówią o tym, że to Ukraina na ten moment wygrywa wojnę. Rosja zyskuje jednak na innych polach. Spodziewane efekty przynosi ich wojna kognitywna, a antyukraińska propaganda weszła już do mainstreamu i rozgościła się w polskim Pałacu Prezydenckim i Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Tak mocne, instytucjonalne napuszczenie na siebie Polaków i Ukraińców może ponownie przechylić szalę zwycięstwa na niechcianą przez nas stronę. W Moskwie już strzelają korki od szampana, bo ich wróg traci sojuszników. Wiceprzewodniczący rosyjskiej Rady Bezpieczeństwa Dmitrij Miedwiediew tak skomentował decyzję Nawrockiego: “Prezydent Polski w końcu pozbawił nazistowskiego degenerata z Kijowa Orderu Orła Białego”.

Brawo Panie Prezydencie!

Co się wydarzyło?

Henry Nowak, 18-letni Brytyjczyk o polskim pochodzeniu, został zamordowany 3 grudnia 2025 roku w Southampton. Do tragedii doszło późnym wieczorem, gdy mężczyzna wracał do domu po spotkaniu w pubie z kolegami z klubu piłkarskiego. Vickrum Digwa, 23-letni brytyjski sikh, 5-cio krotnie dźgnął go nożem, po czym zadzwonił do brata, który zasugerował mu, by oskarżył Henry’ego o atak na tle rasistowskim i wytłumaczył się działaniem w samoobronie. Brat Vickruma wezwał policję, a gdy ci dotarli na miejsce, zakuli wykrwawiającego się Henry’ego w kajdanki. Funkcjonariusze nie zauważyli obrażeń, mimo, że mężczyzna mówił im, że został dźgnięty nożem i nie może oddychać. Sprawca zabójstwa również nie powiedział o tym policji, a narzędzie zbrodni w międzyczasie zabrała jego matka.

Rozmowa Vickruma z jego bratem została nagrana, co było jednym z dowodów na fałszywe oskarżenia w postępowaniu karnym. Proces zakończył się 02 czerwca 2026 roku, a sprawca morderstwa usłyszał wyrok dożywotniego pozbawienia wolności, z możliwością ubiegania się o warunkowe zwolnienie po 21 latach.

Sprawa wybuchła w mediach po pół roku, z powodu nagrań z policyjnych kamizelek, które za zgodą rodziny ofiary zostały udostępnione po wyroku. Słuszne oburzenie wzbudza reakcja funkcjonariuszy, którzy zamiast ratować rannego chłopaka, zapinają mu kajdanki. Środowiska skrajnej prawicy wykorzystują jednak tę sytuację, by przekonywać nas, że mamy tu do czynienia z systemową dyskryminacją białych, podwójnymi standardami i łagodniejszym traktowaniem przez policję osób o innym kolorze skóry.

Szczegóły i kontekst, które są pomijane

Jednym z najczęściej poruszanych przykładów na rzekome podwójne standardy faworyzujące mniejszości etniczne w UK jest prawo do posiadania broni białej. W Wielkiej Brytanii panuje zakaz noszenia w miejscach publicznych noży o długości powyżej 3 cali (7,62 cm). Natomiast każdy ochrzczony sikh musi mieć przy sobie kirpan, czyli krótki, zakrzywiony nóż, który w ich religii jest symbolem przeciwstawiania się niesprawiedliwości i obrony słabszych. W tej kwestii w Wielkiej Brytanii panuje wyjątek, a ustawa Criminal Justice Act 1988 (Sekcja 139) pozwala na noszenie ostrych narzędzi z powodów religijnych, czy ceremonialnych. Przy okazji zabójstwa Henry’ego Nowaka ten fakt jest wyciągany jako jedna z przyczyn tragedii. W rzeczywistości, morderca miał przy sobie dwa noże - mały, ceremonialny kirpan oraz duży sztylet o długości 8,3 cala (21cm), którym to właśnie zabił 18-latka.

Jakkolwiek można krytykować prawo do posiadania noży w celach religijnych, tak w tym przypadku narzędziem zbrodni nie był symbol sikhizmu. Społeczność sikhów stanowczo potępiła zachowanie Vickruma, wyrażając uzasadnione obawy, że złość za zachowanie jednego człowieka spadnie na całą grupę etniczną.

Na oficjalnej stronie Światowej Organizacji Sikhów czytamy:

The idea of a Sikh attacking someone with a kirpan is far more frightening, horrifying, and repugnant to those of our faith than to anyone outside it.

Sikhowie w UK stanowią ok. 1% populacji i są dość dobrze zasymilowaną mniejszością religijną. Ich odsetek w brytyjskich zakładach karnych to również 1%.

Mimo tego spotykają się z nieproporcjonalną ilością ataków na tle rasowym i religijnym. W latach 2019-2020 w UK sikhowie padli ofiarami 202 przestępstw motywowanych nienawiścią, co stanowiło ok. 3% wszystkich. W 2020 roku 32% ankietowanych sikhów przyznało, że w ostatnich 12-miesiącach doświadczyło dyskryminacji na tle religijnym lub etnicznym.

Co do policji, swoje zaniedbanie przy morderstwie Nowaka, tłumaczą chaotyczną i dynamiczną sytuacją, w której sprawca kilkukrotni zapewniał ich, że jest ofiarą, skarżąc się m.in. na podbite oko. Funkcjonariusze po 3 minutach od przybycia mieli wezwać karetkę i zacząć resuscytację Henry’ego. Krytyka reakcji policjantów jest jak najbardziej uzasadniona, jednak w momencie, gdy pojawili się na miejscu, 18-latek miał już krew w płucach, a patolog sądowy zeznał, że żaden działania funkcjonariuszy nie mogły uratować mu życia. Wobec trzech z policjantów obecnych na miejscu toczy się dochodzenie, a czwarty odszedł z pracy.

Podwójne standardy w rzeczywistości

Morderstwo Henry’ego Nowaka zostało wykorzystane do cynicznej nagonki antymigranckiej i eskalowania napięć na tle etnicznym. Prawicowi politycy twierdzą, że policjanci obawiają się oskarżeń o rasizm, dlatego lepiej traktują osoby o innym kolorze skóry niż biały. Teza o „two-tier policy” nie ma jednak żadnego odniesienia w faktach. Dane z hrabstwa w Hamsphire, skąd byli funkcjonariusze obecni przy śmierci Nowaka, pokazują, że 5 razy częściej przeszukiwane i zatrzymywane przez tamtejszych policjantów są osoby czarnoskóre.

Słysząc o tym zabójstwie emocje aż buzują, co utrudnia sprawdzenie szczegółów i dostrzeżenie szerszego obrazka. Tragedia 18-latka, który miał przed sobą całe życie, to świetna okazja do wytworzenia jeszcze mocniejszej paranoi szczującej na imigrantów. Dodatkowo, populistyczne i eskalujące hasła polityków Reform UK o “czystym, chłodnym gniewie”, zakrzykują rzetelną dyskusję. Nienawiść jest prostsza.

Warto zadać sobie pytanie, skąd w ogóle pomysł, że policja miałaby obawiać się oskarżeń o rasizm? Czyżby w Wielkiej Brytanii nagonka na migrantów, na których zresztą oparta jest ich gospodarka, była faktycznym problemem? W 2025 roku po raz pierwszy od trzech lat wzrosła liczba przestępstw motywowanych nienawiścią rasową i religijną. Od marca 2024 do marca 2025 odnotowano 115 990 przestępstw z nienawiści, co stanowi wzrost o 2% w porównaniu z latami 2023-2024. Skąd ten wzrost?

Krótka dygresja o tym, jak działa propaganda brytyjskiego alt-rightu

W lipcu 2024 roku 17-letni Brytyjczyk pochodzenia rwandyjskiego, przy użyciu noża zabił trzy dziewczynki w Southport. Prawicowe konta na X w błyskawicznym tempie zaczęły kolportować fake-newsy o pochodzeniu mordercy. Sprawcą miał być muzułmanin i imigrant, który w 2023 roku przypłynął łódką do Wielkiej Brytanii. Żadna z tych informacji nie była prawdą, morderca urodził się w Anglii, a jego rodzice byli chrześcijanami. Tę dezinformację na social mediach ochoczo podwali tak zasięgowi influencerzy jak Andrew Tate, czy Tommy Robinson (oboje posiadają zarzuty karne, a ten drugi kilkukrotnie został skazany). Wykorzystał to również wspominany już Nigel Farage, a fałszywe informacje o narodowości i wyznaniu 17-latka na X-ie osiągnęła ponad 27 mln zasięgu. Efekty? Fala antymigranckich protestów w UK, zamieszki, ataki na meczety i ośrodki z azylantami. Przestępstwa motywowane nienawiścią na tle religijnym wobec muzułmanów wzrosły w tamtym roku o 19%.

To schemat działania prawicowych populistów, który znamy również z Polski. Co prawda, jeszcze w mniejszej i nie tak destrukcyjnej skali, dlatego parafrazując wypowiedzi Tate’a z tamtego okresu: obudźcie się.

A za Geogra Floyda protestowaliście

Pojawiają się komentarze o tym, że zachód bardziej przejął się śmiercią Georga Floyda, niż 18-letniego chłopaka. Tragedia, która wydarzyła się w Southampton nie jest jednak przejawem systemowej opresji wobec białych obywateli UK. To jednostkowy przypadek, cynicznie wykorzystywany przez rasistowskie, antymigranckie środowiska. Zupełnie nieuzasadnione jest zestawianie tej sytuacji do działań ruchu Black Lives Matter i oczekiwanie równomiernej reakcji, szczególnie w kraju, który ma obrzydliwą, kolonialną przeszłość. Protesty w 2020 roku nie wybuchły przez śmierć jednego Georga Floyda. To wydarzenie tylko przelało czarę goryczy i dało impuls do wyrażenia sprzeciwu wobec lat dyskryminacji i systemowej opresji, jakiej ze strony policji doświadczali czarnoskórzy w USA. Sytuacja z Wielkiej Brytanii różni się też tym, że sprawca nie jest chroniony, tylko dostał najwyższy możliwy wymiar kary. Nie stało się to po medialnej burzy, tylko przed nią. Czego jeszcze można oczekiwać?

Mówienie o podwójnych standardach i rasizmie wobec białych jest absurdalne i całkowicie oderwane od rzeczywistości. Instytucjonalna nierówność, jaka stała za protestami BLM jest obecna również w Wielkiej Brytanii. Raport organizacji Inquest z 2023 roku wskazuje, że osoby czarnoskóre w UK są 7 razy bardziej narażone na śmierć w wyniku działania policji niż osoby białe.

Mimo żałoby i ogromnej tragedii, Mark Nowak - ojciec zamordowanego 18-latka, również zauważa, że:

This is not a case about Sikhism. This is not a case about racism. This is a case about murder

Ojciec prosił o wyciągniecie ze śmierci jego syna wniosków i nieeskalowanie nienawiści. Tymczasem, środowisko skrajnej prawicy postanowiło zorganizować protesty sprzeciwiające się migracji, tak jakby to miało cokolwiek wspólnego z zabójstwem 18-latka. Protesty zamieniły się w zamieszki, podczas których zranionych zostało 11 policjantów, a przez Wielką Brytanie przelała się kolejna, sztucznie wytworzona na potrzeby polityczne, fala agresji. Osobami broniącymi europejskich wartości i stojącymi na straży bezpieczeństwa mają być hailujący mężczyźni, krzyczący „zawsze i wszędzie, policja jebana będzie”, na których czele stoi przestępca Tommy Robinson.

Po raz kolejny zapytam, czujecie się bezpiecznie?

Polski cytat jest tutaj nie przez pomyłkę. Do protestujących przeciwko migracji Brytyjczyków dołączyli Polacy, co samo w sobie brzmi jak żart. Absurdu całej sytuacji dodaje to, że partia Reform UK znana jest z antypolskich poglądów i krytyki polskich imigrantów. Ich lider Nigel Farage mówił m.in., że Polacy są faworyzowani względem innych obcokrajowców i jego zdaniem trzeba to zmienić. Twierdził też, że ludzie z krajów dawnego bloku wschodniego są mniej skłonni do nauki języka angielskiego i poprawnej asymilacji. Brytyjski parlamentarzysta w wywiadzie z LBC w 2025 roku powiedział nawet, że Eastern Europeans/”people like that” - jedzą łabędzie z Royal Parku w Londynie.

To tylko pokazuje, że dla protestujących po śmierci Henry’ego Nowaka, sam chłopak, z racji na swoje drugie obywatelstwo, do niedawna mógł być jeszcze obiektem ataków. Alt-rightu nie obchodzą ofiary, tylko to jak ich cierpienie można wykorzystać do zbicia kapitału politycznego. Osoby najgłośniej krzyczące o podwójnych standardach nie proponują alternatywy i systemowych rozwiązań na to, by napięć na tle rasowym było mniej. Ich propozycja to pogłębianie problemu.

Jaki jest problem UK?

Wielka Brytania, która mierzy się z kryzysem gospodarczym po wyjściu z Unii Europejskiej, jak każdy kraj, w którym warunki ekonomiczne budzą społeczne frustracje, jest podatny na faszyzujące siły. Ogromy sukces Reform UK w ostatnich wyborach lokalnych jest tego przykładem. Niedługo mają odbyć się kolejne wybory, tym razem uzupełniające do brytyjskiej Izby Gmin, a zabójstwo Nowaka dla kandydata Reform UK to po prostu szansa na zdobycie większej ilości głosów.

Ale, czy migranci faktycznie są zagrożeniem? W Londynie ok. 40% mieszkańców stanowią obcokrajowcy, natomiast wskaźnik zabójstw w stolicy Anglii w 2025 roku spadł do najniższego poziomu od początku pomiarów. W tym ok. 9 milionowym mieście w ubiegłym roku odnotowano 97 zabójstw - najmniej od 2014 roku. Natomiast wskaźnik zabójstw za rok 2025 wyniósł 1,1 na 100 000 mieszkańców, czyli porównywalnie jak w roku 1997.

Główna narracja dotycząca Wielkiej Brytanii, z którą możemy spotkać się w mediach, przedstawia ten kraj jako niebezpieczne, zniszczone i „przejęte” przez agresywnych migrantów miejsce. W rzeczywistości współczynnik przestępstw w całym UK spada. Skalę rasistowskiej propagandy, która poprzez napędzanie sztucznej paniki zakrzywia rzeczywistość, najlepiej ukazuje poniższy wykres z artykułu Financial Times:

Mimo, że liczba przestępstw jest rekordowo niska, polityka skrajnej prawicy, oparta na wzbudzaniu lęku w społeczeństwie, obniża komfort życia Brytyjczyków. Bez manipulacji, kłamstw i bezpodstawnego straszenia odmiennością, osoby jak Farage, czy Robinson, nigdy nie byłyby w stanie zdobyć takiego poparcia. Ich działania tworzą społeczne napięcia i wprowadzają chaos, który widzimy na ulicach Wielkiej Brytanii. To polityka śmierci, której ofiarami są wszyscy obywatele, bez względu na rasę, czy wyznanie.

Dziel i rządź.

“Filantrop jest to człowiek, który publicznie zwraca bliźniemu drobną cząstkę tego, co mu ukradł prywatnie”

- Julian Tuwim

30 maja w Muzeum Łazienek Królewskich w Warszawie odbyła się 5. edycja charytatywnej gali Top Charity. Organizatorami i założycielami tej inicjatywy jest małżeństwo: Omenaa Mensah i Rafał Brzoska. Na ich stronie internetowej możemy przeczytać, że jest to “największa i najbardziej prestiżowa inicjatywa filantropijna w Europie”. Pierwsze cztery edycje gali Top Charity zebrały niemal 150 mln, a w tym roku pobito rekord i zebrano ok. 85 mln zł. Pieniądze te przeznaczane są m.in. na wspieranie polskich domów dziecka, walkę z wykluczeniem, czy budowę szkół i rozwój edukacji w Ghanie, skąd pochodzi ojciec Omeny.

Organizatorzy chcieli, żeby to wydarzenie stało się też przestrzenią rozmowy o wpływie, odpowiedzialności i przyszłości pomagania. No to porozmawiajmy.

Za kogo wy się przebieracie?

Temat tegorocznej gali Top Charity to „The Magic Kingdom of Asante”. Polska śmietanka gwiazd, celebrytów i influencerów pojawiła się w kreacjach za kilkanaście tysięcy złotych, przypominających tradycyjne stroje ludu Asante. Sama organizatorka ma ghańskie korzenie, na wydarzeniu obecny był król Asante - Otumfuo Osei Tutu II, jak i kilku innych czarnoskórych gości. Mimo tego, oglądanie obrazków z gali pozostawia u mnie niesmak i wygląda jak puste zawłaszczenie kulturowe dla marketingowych potrzeb kilku białych bogaczy. Samą siebie przeszła Małgorzata Rozenek, która ubrała turban na głowę, skopiowała praktycznie 1:1 strój mieszkanki Królestwa Asante, ale też nałożyła taką ilość samoopalacza, że otarła się o „black face”.

W poście na Instagramie Rozenek pisze:

Uwielbiam modę, która opowiada historie. A ta kreacja jest właśnie historią – o dziedzictwie, kulturze i szacunku dla tradycji

Myślicie, że celebrytka faktycznie zagłębiła się w historię i tradycję plemienia, do którego nawiązuje? Aszanti to najliczniejsza grupa etniczna w ówczesnej Ghanie. W przeszłości jako jeden z nielicznych rdzennych ludów Afryki z powodzeniem stawiał opór brytyjskim kolonizatorom. Królestwo Asante zostało podbite przez Brytyjczyków dopiero w 1900 roku, po wcześniejszych czterech nieudanych wojnach. W czasach kolonialnych Aszantowie zdobyli ogromne bogactwo dzięki m.in. sprzedaży złota i niewolników. Ród Asante podbijał inne afrykańskie ziemie biorąc w niewolę jeńców wojennych, których sprzedawano później do Europy lub wykorzystywano w kopalniach, tak istotnego tam złota.

To trudny i niejednoznaczny kontekst historyczny, ale tak bezmyślne zawłaszczanie kultury ludu, który dorobił się na niewolnictwie, nie brzmi jak PR-owo dobre zagranie. Ciekawe, czy któryś z obecnych na gali polskich celebrytów zna mroczną stronę Królestwa Asante. Ciekawe, czy którykolwiek z obecnych tam osób zastanowiła się, czy wydawanie kroci na stroje ze złota i napędzanie konsumpcyjnej machiny faktycznie przynosi korzyści dzieciom w Ghanie.

Co wy tam pijecie?

O całym przedsięwzięciu dowiedziałem się z profilu na Twitterze Krzysztofa Stanowskiego. Szef Kanału Zero wrzucił zdjęcie, na którym widać, że jest w stanie znacznego upojenia alkoholowego, z czego robi sobie żarty opisując swoją nieprzemyślaną licytację. Myślę, że bal charytatywny, na którym zbierane są pieniądze dla m.in. dzieci z domów dziecka, z których spora część znalazła się tam z powodu uzależnienia swoich rodziców, to świetna okazja do promocji alkoholu i podejmowania decyzji pod jego wpływem. Stanowski zachwyca się niesamowitym sukcesem małżeństwa Brzoski i Mensah i tym, że zebrali 20 mln euro, czyli ok. 85 mln zł. W tym czasie roczne koszty społeczno-ekonomiczne spożycia alkoholu to ok. 185 mld zł. W 2023 roku alkohol został też wskazany jako główna lub istniejąca przyczyna śmierci 56 tys. osób. Oczywiście, niech influencerzy i bogacze piją sobie ile chcą, tylko niech wezmą jakąkolwiek odpowiedzialność za swoje działania i niech SIĘ TYM TAK NIE OBNOSZĄ. Stanowski, który niedawno oburzał się na artystów darmozjadów, którzy z naszych podatków chcą dostawać emeryturę, nie widzi, że problemem są nieuczciwi pracodawcy, którzy nie płacą ZUS-u za pracowników. O godnych emeryturach pomarzyć mogą również kurierzy InPostu, którego szefem jest wychwalany przez Stanowskiego Brzoska.

Co wy chcecie tym charity-washingiem przykryć?

Filantropia i charytatywność to ulubione narzędzia do poprawy swojego wizerunku dla wszystkich bogaczy, którzy dorobili się na wyzyskiwaniu innych. Nie inaczej jest w przypadku Rafała Brzoski. Bezpieczny list - spółka córka jego InPostu, w 2016 roku nie wypłaciła pracownikom pensji, a nasz filantrop sprzedał udziały, umywając ręce i zostawiając ludzi bez wynagrodzeń. Rok później Fundacja InPost zaproponowała pracownikom Bezpiecznego listu 1 000 zł bezzwrotnej darowizny. Dwa lata później Brzoska powiedział, że “czuje się w pewien sposób odpowiedzialny za te trudne decyzje” - czyli zostawienie bez pensji ponad 1200 pracowników na etacie i niemal drugiego tyle na umowach zlecenie. Dopiero wtedy spłacił swoje zobowiązania.

Nie lepiej wygląda obecnie sytuacja osób świadczących usługi kurierskie dla InPostu - bo oczywiście kurierzy pracują na fikcyjnych B2B, więc w świetle prawa nie możemy mówić o pracownikach. Wypychanie na JDG to tylko początek zaniedbań i niegodnych warunków pracy z jakimi muszą się oni mierzyć. Presja czasu, kary finansowe za drobne przewinienia i przenoszenie kosztów na pracowników to metody, jakie stosuje firma człowieka, który śmie narzekać na etos pracy Polaków. Brzoska potrzebuje akcji charytatywnych, żeby przykryć to, że nie dba o osoby, które w pocie czoła tworzą jego majątek i nie zapewnia im zabezpieczenia socjalnego, czy jakichkolwiek benefitów. Ciekawe ile Rafał i jego InPost oszczędzają rocznie na optymalizacji form zatrudnienia dla kurierów i jakim procentem z tej kwoty jest suma zebrana podczas gali charytatywnej Top Charity.

Wydarzenie Top Charity 2026 było też korzystne dla nadszarpniętego ostatnio wizerunku Omeny Mensah, która pokazała, jak bardzo społecznych elit nie obowiązują jakiekolwiek normy. W nocy z 9 na 10 maja, na terenie zabytkowego Muzeum Pałacu Króla Jana III w warszawskim Wilanowie odbyła się impreza techno Circoloco. Organizatorem była Agencja Awake Events, w której członkinią rady nadzorczej jest Omena, a mecenasem wydarzenia - OmenaArt Fundation. Mieszkańcy skarżyli się na hałas do samego rana, bałagan i wydeptane trawnik przy zabytkowym terenie. Co gorsze, impreza odbyła się obok rezerwatu przyrody Morysin w czasie, gdy trwał okres lęgowy ptaków i innych gatunków zwierząt. Głośna muzyka i migające światła mogły spowodować spłoszenie rozmnażających się stworzeń, ich osłabienie, a nawet śmierć.

Omene i Rafała łączy też umiłowanie do dociskania butem pracujących ludzi i propagowanie niezdrowej kultury pracy. Kobieta w 2021 roku dziwiła się w rozmowie z money.pl, że pracownicy mają jakiekolwiek wymagania, zatrudniając się w jej firmie. Powinni przecież być jej wdzięczni za to, że będą mieli co włożyć do garnka. Z jej wypowiedzi wynika, że dobry pracownik powinien pracować w weekendy i brać nadgodziny - w innym wypadku jest roszczeniowy i pokazuje, że mu nie zależy.

Taki obraz naszych elit, soli tej ziemi. Mogliby nie nadużywać swojej pozycji władzy i majątku lub najzwyczajniej w świecie stosować się do prawa. Zamiast tego robią co chcą, dewastując wspólne dobro, a bale charytatywne pozwalają im oczyścić sobie sumienia i podreperować wizerunek.

To co, może nałożymy już na nich wyższe podatki, żeby przestali błaznować, a my będziemy mieli spokój i lepiej działające państwo?

Zaczęło się od zawodnika freak-fightów, poety i publicysty Krytyki Politycznej - Jasia Kapeli w Kanale Zero. Tak, też mam deja vu i tak, on się niczego nie nauczył. Kapela to tylko trybik w maszynie ośmieszania pomysłów, które mogą coś zmienić w życiu innych, mniej od niego uprzywilejowanych twórców. Może to cynizm i wyrachowanie, a może bezmyślność i za dużo narkotyków. Jedno jest pewne, Kapela potrzebuje Stanowskiego, żeby raz na pół roku dostać trochę uwagi. Stanowski natomiast, jak sam pisał, potrzebuje Jasia do uwalania i kompromitowania ustaw, które mu się nie podobają. Tak było w 2021 roku, przy okazji ustawy reprograficznej i sławnego wywiadu, jeszcze w Kanale Sportowy. Tak jest też teraz. Panowie nakręcają swój konflikt, w którym każdy z nich jest “ponad to”, ale tak naprawdę nie mogą bez siebie żyć. Jeśli oni nie będą razem, to nie wierzę w miłość.

Jaś Kapela w rozmowie z Jackiem Prusinowiczem jak zwykle pokazał skrajny brak charyzmy i swoje nieprzygotowanie do występów medialnych. Udowodnił też po raz kolejny, że jakiekolwiek identyfikowanie go z pojęciem “lewica” jest ogromnym nadużyciem. Człowiek, który publicznie kwestionuje cudze diagnozy, doświadczenia przemocy, tożsamość płciową, orientację seksualną, a nawet wyznanie - nie reprezentuje wartości, o które chodzi na lewicy. W Kanale Zero dał się za to poznać jako klasistowski buc, wpisujący się w narracje neoliberałów. Kapela dziwi się, że po 15-latach pracy “intelektualnej” zarabia mniej niż kasjerka w Lidlu. Umacnia w ten sposób krzywdzące przekonanie, że praca w sklepie, jest pracą gorszą, która nie zasługuje na godne wynagrodzenie. Wygląda to jeszcze gorzej, gdy zobaczymy jego tłumaczenie na X, w którym mówi, że wie co to ciężka praca, bo 3 dni był zatrudniony w ubojni, żeby napisać książkę. Następnym razem proponuję iść z Ryśkiem Petru na kasę w Biedronce na kilka godzin, żeby pokazać, że nie boisz się ciężkiej pracy.

Dzień po Kapeli w Kanale Zero pojawiła się Ilona Łepkowska - scenarzystka, która żyje z tantiem za scenariusze do takich filmów, jak m.in. “Och Karol”, czy “Kogel-Mogel” i z honorariów autorskich. Pani Ilona mimo chęci prowadzenia dyskusji na wyższym poziomie niż rozmowa z Kapelą, bardzo szybko ukazała nam tę samą butę, przyprawioną faktycznie o trochę bardziej wyszukany język, co Jaś. Po raz kolejny wysłuchaliśmy umniejszania wartości pracy osób, bez których ciężko wyobrazić sobie nasze codzienne funkcjonowanie - takich jak sprzątaczki, czy kasjerki. Pani Łepkowska pokazała też swoje oderwanie od rzeczywistości, typowe zresztą dla przedstawicieli naszych elit. W optyce pani Ilony kasjerem, czy kurierem można zostać z dnia na dzień, co ma świadczyć o dobrej pozycji ludzi pracujących w tym zawodzie. Całkowicie wypiera ona komunikaty prowadzącego rozmowę - Grzegorza Sroczyńskiego, który zwraca uwagę na tragiczną rzeczywistość pracy kurierów, czy dostawców, którzy również o normalnych umowach i zabezpieczeniu socjalnym mogą pomarzyć.

I tutaj chyba dochodzimy do sedna całej sprawy. Oczywiście, artystom należy się godna emerytura i to patologia polskiego rynku pracy, że ich składki nie są opłacane przez pracodawców. To skandal, że publiczne instytucje kultury zatrudniają na śmieciówkach. Tylko, że to dotyczy wszystkich zawodów. Łepkowska i Kapela pomijają fakt, że w sytuacji podobnej do osób pracujących artystycznie, jest masa innych pracowników. Tacy mecenasi dopłat do składek emerytalnych, którzy uważają, że są ponad zwykłym, szarym ludem, szkodzą sprawie, bo nie potrafią dostrzec prawdziwego wroga. Widzą tylko czubek swojego nosa i swój własny interes. W ten sposób umacniają kapitalizm, mimo, że wcale posiadaczami kapitału nie są. Tworzą podziały i skłócają między sobą grupy społeczne o tych samych interesach. Kapela i Łepkowska sobie poradzą, ale ich koledzy aktorzy, rzeźbiarze, czy malarze, mogą mieć trudniej. Można powtarzać slogany o “sprawiedliwości społecznej”, ale efekty ich działań są od tego dalekie.

Swój czas antenowy i trudne położenie osób pracujących artystycznie nasi bohaterowie mogliby wykorzystać do promowania zmian systemowych i mówienia o niesprawiedliwym prawie, które faworyzuje pracodawców będących już i tak w lepszej pozycji. Faworyzowanie jednej grupy i zostawianie tysięcy kurierów, sprzątaczek, czy pracowników gastro w tej samej pozycji - to nie jest zmiana systemowa.

Tutaj warto jednak zwrócić uwagę, że ten projekt ustawy (mimo, że mówi się o nim od kilkudziesięciu lat), wyszedł z rządu Donalda Tuska. Tego samego rządu, który jak niepodległości borni interesu przedsiębiorców. Tego samego rządu, który stawał na głowie, żeby nie wprowadzać reformy PIP-u, która mogłaby skończyć z łamaniem polskiego prawa pracy i zatrudnianiem na umowach zlecenie, gdy zachodzi stosunek pracy. Tego samego rządu, który kręcił i robił wszystko, żeby zmienić kamień milowy KPO, który obligował Polskę do oskładkowania wszystkich umów cywilnoprawnych. Całej dyskusji by nie było, gdyby nastąpiła ta elementarna i godnościowa zmiana.

Na hipokryzję rządu Koalicji XV października zwraca nawet uwagę nota społecznościowa na przeklętej platformie:

Gdyby zmieniony został ten niesprawiedliwy układ, w którym pracownik na umowie zlecenie, wykonujący tę samą pracę co osoba na UoP, traci płatny urlop, L4, czy okres wypowiedzenia, nie byłoby całej dyskusji. Zamiast tego, rząd Tuska chce stworzyć z artystów kolejną uprzywilejowaną grupę, tak jak np. z rolników na KRUSie, czy przedsiębiorców, którym przysługują wakacje ZUSowskie.

Raport ZUS z 2023 roku wskazuje, że miliony samozatrudnionych czeka głodowa emerytury, do której trzeba będzie dopłacać z budżetu państwa. Na krótkoterminowym zysku kilku firm i ich prezesów, tracimy wszyscy.

Prawdą jest też, że cała narracja w temacie ustawy o zabezpieczeniu socjalnym dla artystów została przejęta przez Stanowskiego, Kanał Zero, Konfederacje i PiS, którzy przedstawiają ten projekt w przesadnie emocjonalny i stronniczy sposób. Mentzen, uprzywilejowany milioner z bogatego domu, okłamuje klasę pracująca, że dopłaty do emerytur, mają iść na konto Agnieszki Holland, czy Krystyny Jandy. Ten populizm wykorzystuje frustracje pracowników etatowych, którzy przywilejów od państwa mają najmniej. Ta emocja nie identyfikuje poprawnie wroga, a tylko oddala od prawdziwego rozwiązania problemu. To typowy mechanizm działania polityków na usługach wielkiego biznesu. Mentzenowi nie opłaca się wprowadzanie sprawiedliwych umów dla pracowników, bo sam zatrudnia na umowie zlecenie w normowanym czasie pracy. Nie opłaca mu się też wprowadzanie jednolitych i prostych podatków, bo jego kancelaria zarabia właśnie na “kreatywnej” księgowości.

To nie jest obrona interesów klasy pracującej, to utrzymywanie niesprawiedliwego systemu. To nie jest wybór: elity vs. pracownicy etatowi. W tym sztucznym sporze stoją naprzeciwko siebie pracownicy pozbawieni przez państwo ochrony socjalnej. Mentzen tego nie zmieni. W tej narracji artyści to nieroby i lenie, na których pracować mają zwykli ludzie. Tylko, że kiedy ci zwykli ludzie są w trudnej sytuacji i korzystają z pomocy socjalnej, to też są wyszydzani od leni i nierobów.

Mentzen i Kanał Zero w oczywisty sposób kłamią. Wsparcie w dopłatach do składek społecznych i zdrowotnych miałoby przysługiwać tylko tym najmniej zarabiającym osobom, które uzyskają status artysty zawodowego. Obowiązywać miałby on przez maksymalnie 8 lat. Klasyfikować się do zapomogi mogliby tylko twórcy, którzy wykażą “niższe dochody (125 proc. minimalnego wynagrodzenia uzyskiwanego średniorocznie w ostatnich 3 latach, czyli ok. 68 tys. zł rocznie brutto)”. Poza tym te pieniądze trafiałyby do ZUS-u, nie do kieszeni artystów - to kolejne populistyczne uproszczenie, które stosuje Stanowski i spółka.

Manipulacji i przekłamań w kontekście zapisów tej ustawy jest więcej, ale nie będę ich już poruszał. Projekt i tak został doszczętnie skompromitowany, a sam nie jestem jego orędownikiem, ani obrońcą.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Marta Cienkowska, powiedziała, „że państwo nie może ignorować grupy zawodowej, która współtworzy naszą kulturę i tożsamość”. To prawda, nie możemy ignorować artystów, tak samo jak kurierów, sprzątaczek, czy osób opiekujących się seniorami. Opiekuńcze państwo przede wszystkim istnieje po ty, by bronić interesu najsłabszych. Nasze tego nie robi, dlatego musimy skończyć z umowami śmieciowymi i wprowadzić jednolity, progresywny system podatkowy.

Lista nadużyć polskich funkcjonariuszy wobec migrantów na granicy z Białorusią jest długa. Jeśli macie na tyle silne nerwy, żeby zagłębić się w ich szczegóły i skalę, polecam kanał na YouTube Piotra Czabana i ostatni raport Stowarzyszenia We Are Monitoring. Nie jest to przyjemne, ale chyba warto być świadomym co dzieje się w naszym kraju i kto nami rządzi. O większości z tych spraw polskie media milczą lub przedstawiają je w stronniczy i dehumanizujący osoby w drodze sposób.

Tym razem, Wojskowy Sąd Garnizonowy uniewinnił w I instancji 25-letniego polskiego żołnierza - Karola S., który w marcu 2024 roku oddał 12 strzałów w kierunku grupy migrantów, próbujących przekroczyć naszą wschodnią granicę. Mężczyźnie postawiono zarzuty przekroczenia uprawnień i narażenia osób na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Śledczy ustalili, że w polu rażenia jego strzałów, oprócz migrantów znajdowali się dwaj funkcjonariusze Straży Granicznej i dwaj żołnierze. Polscy funkcjonariusze w toku postępowania zeznali jednak, że podczas tych wydarzeń nie czuli się zagrożeni.

Oskarżony stawiając się na ogłoszeniu wyroku, postanowił zakpić z wymiaru sprawiedliwości i z nas wszystkich. Szeregowy Karol S. miał na sobie koszulkę zespołu Honor - grupy, która w swojej muzyce gloryfikuje nazizm i nawołuje do nienawiści na tle narodowościowym. Na samym t-shircie znajduje się napis „krew za krew” i symbol SS.

Człowiek, który bez wstydu pojawia się w takiej koszulce na rozprawie, podczas której oskarżony jest o niezgodne z przepisami użycie broni i narażenie cudzego życia, to na pewno odpowiednia osoba do bronienia granicy. Czujecie się bezpiecznie?

W polskim sądzie propagowany jest nazizm, co jest nielegalne, ale sędzia Radosław Hunek skupia się na tym, że migranci przekraczający wschodnią granice popełniają przestępstwo, co zresztą nie do końca jest prawdą.

Sędzia zaznacza, że argumentacja prokuratury jest “całkowicie chybiona”. Oskarżony żołnierz zeznawał, że jest wyszkolonym strzelcem i celował pod właściwym kątem, żeby nikogo nie trafić. W tej kwestii sporządzono dwie opinie biegłych. Jedna nie była w stanie określić kierunku padających strzałów, bo brakowało danych dotyczących miejsca uderzenia pocisków. Druga analiza, oparta na zapisie z kamer perymetrycznych i rekonstrukcji 3D wykazała, że strzały padły blisko grupy. Ten sam biegły stwierdził, że “pociski wystrzelone w czasie dziewięciu strzałów, które nie rykoszetowały, miały energię wystarczającą do spowodowania zranienia lub śmierci człowieka, zależnie od miejsca trafienia, na całym torze lotu”. Do tej analizy sąd się nie przychylił. W komunikacie prokuratury czytamy: “Wszystkie pociski przeszły obok tej grupy, z czego trzy rykoszetowały o płot, ziemię i drut kolczasty. W tym czasie migranci wycofali się na białoruską stronę, obrzucając polskich funkcjonariuszy i żołnierzy kamieniami i konarami”.

Migranci zostali przepędzeni, jak zwierzęta, więc nie wiemy, czy przekroczyli granicę nielegalnie, czy zrobili to z uzasadnionych powodów, chcąc uzyskać ochronę międzynarodową. Wtedy, zgodnie z art. 31. Konwencji Genewskiej, takie przekroczenie granicy nie jest traktowane jako przestępstwo. Niech tylko ktoś mi teraz powie, że migranci przecież byli agresywni i rzucali w polskich funkcjonariuszy kamieniami, a co ty byś robił, gdyby ktoś do ciebie strzelał?

Co do celności polskich żołnierzy i broni, z której korzystają, jakiś czas temu toczyło się postępowanie dotyczące “przypadkowego” postrzelenia Syryjczyka, które przeanalizował wspominany już Piotr Czaban.

W kontekście 25-letniego Karola S. zastanawiająca jest też argumentacja jego obrońców. Z jednej strony mówią o tym, że był on w “warunkach intensywnego stresu”, ale jednocześnie przedstawiają go, jako “świetnie wyszkolonego strzelca”.

To, że Karol S. miał odwagę pojawić się w polskim sądzie w neonazistowskiej koszulce, jest wynikiem działań naszych władz - wykonawczej, ustawodawczej i tej czwartej. Mężczyzna wie, że jest bezkarny.

Podejście rządzących i mainstreamowych mediów do tematu strzelania do ludzi, jest tylko kolejnym elementem, który napędza poparcie dla skrajnej prawicy. Brunatni, faszyzujący politycy dostają w ten sposób przyzwolenie na stosowanie jeszcze bardziej bezwzględnej przemocy wobec migrantów (a potem też polskich obywateli), gdy już dojdą do władzy w 2027 roku. Politycy obozu rządzącego stają w obronie funkcjonariuszy przekraczających uprawnienia, a winę zrzucają na ofiary, jak w przypadku skatowanego Afgańczyka. Dziennikarze z umiłowaniem stosują język wykluczenia i dehumanizacji, nazywając ludzi “nielegalnymi”. W swoich stronniczych śledztwach, robią wszystko, by usprawiedliwiać nielegalne działania polskich służb. Te postawy i słowa używane w przestrzeni publicznej, prowadzą nas w niebezpiecznym kierunku i przesuwają granicę respektowania praw człowieka. Sytuacji nie poprawia przyjęta w lipcu 2024 roku (czyli cztery miesiące po wydarzeniach, za które Karol S. usłyszał zarzuty) ustawa, która zdejmuje z funkcjonariuszy odpowiedzialność za nieprawidłowe użycie broni.

Tak jak kiedyś Żubr powiedział, trzeba być frajerem, żeby cieszyć się z tego, że ktoś strzela do bezbronnych ludzi (nawet jeśli ich nie lubimy) i trzeba nie mieć wyobraźni, żeby nie dostrzegać, że przyzwalanie na to, odbije się nam w przyszłości bardzo nieprzyjemną czkawką.

Referendalna historia Polski po 89’ to dość przykry obraz porażek demokracji bezpośredniej. W III RP przeprowadzono 6 referendów ogólnokrajowych, ale tylko jedno z nich przekroczyło 50% frekwencji - czyli wymagany próg, aby było wiążące. Czy jest to kwestia tego, że nie dojrzeliśmy do decydowania o naszym wspólnym dobru? Nie do końca. W ostatnich latach to rządzący postanowili kpić z naszej inteligencji, marnując przy tym grube miliony z publicznych pieniędzy. Zadawane obywatelom w referendach pytania są tendecyjne, zbyt skomplikowane lub konstruowane w taki sposób, że nawet gdyby uzyskano potrzebną frekwencję, nie wiadomo co miałoby się zmienić. Referenda stały się elementem politycznej walki, a zamiast być świętem demokracji - obrzydzają ją.

Tę tradycję próbuje podtrzymać Prezydent RP - Karol Nawrocki.

Przesilenie referendalne

Pierwsze dwa referenda po transformacji odbyły się w roku 1996. I ajakże - były elementem sporu pomiędzy ustępującym prezydentem, a nową większością rządową. Lech Wałęsa po przegranych wyborach zarządził referendum uwłaszczeniowe, a na ten sam dzień Sejm RP (większość SLD-PSL) ogłosił referendum prywatyzacyjne, frekwencja wyniosła w nich 32,4%. Do powodów możemy zaliczyć zawiłe i skomplikowane pytania, ale też młode społeczeństwo obywatelskie, jakim była wtedy Polska - mało zaangażowane w życie polityczne i bez zaufania dla demokracji.

W 1997 roku prezydent Kwaśniewski ogłosił kolejne referendum ws. przyjęcia Konstytucji RP. Nie obowiązywał w nim, zgodnie z ustanowionym prawem, próg frekwencyjny 50%. Mimo, że była to szalenie istotna kwestia, wpływająca na funkcjonowanie całego państwa, swoje głosy oddało tylko 42,86% uprawnionych wyborców. 53% z nich zagłosowało na “TAK”, więc konstytucja została przyjęta.

Drugim wiążącym referendum w III RP było to z 2003 roku, gdy Polacy decydowali o przystąpieniu do Unii Europejskiej.

To jedyne referendum, w którym przekroczono wymagany próg frekwencyjny. Zapas nie był jednak duży. Do urn poszło wtedy 58,85% uprawnionych do głosu obywateli, a 77,45% z nich zaznaczyło “TAK”.

Referendum nie wygrasz wyborów

Na kolejne referendum czekaliśmy do 2015 roku. Wtedy to Bronisław Komorowski miał po raz drugi zostać prezydentem, ale w I turze niespodziewanie wyprzedził go mało znany prawnik z Krakowa - Andrzej Duda. W wyścigu po głosy wyborców trzeciego wówczas Pawła Kukiza - które miały zaważyć o wyniku II tury, sprytny Bronek postanowił zaproponować referendum, którego jednym z tematów miały być jednomandatowe okręgi wyborcze. W ten sposób wywodzący się z PO kandydat chciał pokazać, że zależy mu na dwóch głównych postulatach Kukiza - demokracji bezpośredniej i JOW-ach. To jednak nie pomogło, a zbyt pewny swojego zwycięstwa Komorowski poniósł klęskę. Podobnie zresztą, jak odbywające się już po wyborach referendum.

Frekwencja w referndum zainicjowanym przez Komorowskiego wyniosła zawrotne - 7,8%. To najniższy wynik we wszystkich ogólnokrajowych głosowaniach w powojennej Europie. Pytania nie zawierały w sobie może tak mocnych tez, jak miało się to wydarzyć za 8 lat, ale były zbyt niejasne i mało angażujące. Do dzisiaj, chyba jedną osobą w Polsce, która wie na czym polegają JOW-y i uważa je za sprawiedliwe rozwiązanie, jest Paweł Kukiz.

4X NIE PiS-u

Najbardziej obrzydliwe wykorzystanie idei referendum miało jednak miejsce w 2023 roku. Rozbestwiony 8 latami rządów PiS przekroczył wszystkie granice. Kontrowersje i wątpliwości prawne wzbudziło już samo przeprowadzanie referendum w dzień wyborów parlamentarnych. Zdaniem PiSu miało to obniżyć koszty, ale w rzeczywistości zrobiono to by podwyższyć frekwencję. Same pytania były napisane tak, by odpowiedź mogła być jedna. Publiczne pieniądze na kampanie referendalną, wykorzystywano do prowadzenia rasistowskiej nagonki przeciwko migrantom, i atakowania przeciwników politycznych. Partia Jarosława Kaczyńskiego chciała wykorzystać referendum do swojej propagandy i stworzenia iluzji, że ich poglądy mają społeczny mandat. Skala absurdu i bezczelnie niski poziom pytań sprawiły, że ludzie zaczęli masowo bojkotować referendum, odmawiając przyjęcia kart z pytaniami. Mobilizacja przyniosła skutki, a frekwencja referendum wyniosła 40,91%, więc było ono niewiążące. Odbywające się w tym samym miejscu i czasie wybory parlamentarne miały natomiast frekwencję 74,38%.

Obóz Prawa i Sprawiedliwości nie uczy się jednak na swoich błędach i teraz z bliźniaczą propozycją referendum wychodzi prezydent.

Karol Nawrocki chce nas zapytać:

"Czy jest pan/pani za realizacją polityki klimatycznej, która doprowadziła do wzrostu kosztów życia obywateli, cen energii i prowadzenia działalności gospodarczej i rolniczej?"

Tak skonstruowane pytanie jest nie tylko tendencyjne i niekonkretne, to również przejaw tchórzostwa obozu prezydenta. Zamiast wprost zaproponować wyjście z systemu ECTS, czyli de facto wyjście z UE, Nawrocki robi z nas idiotów. Stawiane pytanie to wydmuszka. Jest na tyle dziurawe, że nawet gdyby doszło do referendum (na co nie zgodzi się Senat) i byłoby ono wiążące, rząd nie musiałby wprowadzać żadnych zmian, niezależnie od wyników. Nawrocki cynicznie gra na nastrojach polexitowych, forsując szkodliwą politykę antyklimatyczną. Eksperci są zgodni, że wysokie ceny energii w Polsce to wynik uzależnienia od paliw kopalnych i węgla - których orędownikiem jest prezydent. Atakowanie polityki klimatycznej w okresie rekordowych susz i coraz bardziej odczuwalnych w Polsce skutków kryzysu klimatycznego to niebezpieczna demagogia, która zagraża naszemu życiu i zdrowiu.

Propozycja referendum ma pokazać, że rząd nie daje wypowiedzieć się obywatelom, a Nawrockiego przedstawić jako polityka, który odnosi się do głosu ludu. Niestety, w ten sposób Nawrocki wykorzystuje suwerena i kompromituje jego narzędzie do podejmowania decyzji.

To polityka pogardy i braku szacunku do obywateli, nie różniąca się w rdzeniu od polityki rządu. W ten sposób obrzydzana jest nam demokracja, co wzmacnia samowolę tych i następnych rządzących.

Neoliberalna ideologia, nastawiona na skrajny indywidualizm wypruła z tych ludzi poczucie solidarności. Tusk, Trzaskowski, czy Miszalski nie są w stanie zrobić czegokolwiek, co w krótkiej perspektywie (zdaniem ich doradców) nie przyniesie korzyści. Uprzywilejowana pozycja heteronormatywnych, zamożnych i rządzących mężczyzn dodatkowo odrywa ich od problemów, które bezpośrednio ich nie dotyczą. Cudze życie i cierpienie to nie jest ich sprawa - to dla nich abstrakcja. Ci ludzie nie są autentyczni w swojej solidarności. To szczególnie bolesne, gdy ktoś najpierw deklaruje Ci wsparcie, a gdy ma możliwość dać Ci ułamek tego, co Ci się należy - szuka wymówek.

W kapitalistycznej rzeczywistości prawa człowieka są tylko kolejną sferą czerpania zysków. Takie podejście odczłowiecza i sprowadza nas do roli produktów na sklepowych półkach.

Osobom LGBT w Polsce w 2026 roku wciąż odmawiane są podstawowe prawa.

Tych praw nie załatwi liberalny polityk, wsparcie korporacji, czy chowanie symboli i wypieranie się swojej tożsamości. Sprawiedliwe państwo, traktujące równo obywateli wywalczyć może tylko wspólnotowość i odrzucenie zamordystycznej, kapitalistycznej logiki.

Na ul. Kordylewskiego w Krakowie trwa budowa nowoczesnego, wielofunkcyjnego obiektu sportowego. “Lodowa Arena”, bo tak będzie nazywał się ten budynek, ma należeć do Krakowskiego Szkolnego Ośrodka Sportowego. W zimie i jesieni, gdy temperatura na zewnątrz nie będzie przekraczała +15°C, budynek będzie pełnił funkcję lodowiska. W pozostałej części roku hala zamieni się w boisko do tenisa, piłki ręcznej i nożnej, a dookoła będzie działał tor rolkowy. Hybrydowy charakter obiektu pozwoli na obniżenie kosztów utrzymania budynku. Inwestycja zachwalana jest, jako odpowiedź na potrzeby rekreacyjne lokalnej społeczności.

W całym procesie zapomniano jednak zapytać tej lokalnej społeczności o zdanie.

Share

Udostępnij mój tekst dalej!

Przed rozpoczęciem budowy nie przeprowadzono konsultacji społecznych, więc mieszkańcy nie mieli nawet okazji wyrazić swojej opinii. Władze miasta uznały, że lepiej znają ich potrzeby, więc nie trzeba tracić czasu na pytanie o ich zdanie.

Widok na ulicy Kordylewskiego budzi grozę i przypomina najbardziej patologiczne i absurdalne zabudowy, które znamy z satyrycznych profili na social-mediach. W tym wypadku nie ma jednak powodu do żartów. To nie kraj trzeciego świata, ani budowa nieuczciwego dewelopera. To publiczna inwestycja w drugim największym mieście Polski. Nowopowstała hala zasłania dopływ światła słonecznego mieszkańcom do 4 piętra. Jeszcze rok temu mieli oni z okna widok na plac zieleni i dobrze oświetlone pokoje. Teraz podziwiać mogą co najwyżej ścianę nowej hali sportowej, dostając depresji w ciemnych pokojach.

O planach budowy lodowiska przy ul. Kordylewskiego wiadomo od prawie 5 lat. Ani władze miasta za prezydentury Majchrowskiego, ani obecny ratusz Miszalskiego, nie zadbały w tej kwestii o mieszkańców Grzegórzek. Najwidoczniej wizerunkowe profity z wybudowania nowoczesnej hali, są ważniejsze niż dobrostan obywateli.

Pierwsze dostępne informacje o planach budowy lodowiska datowane są na 10.06.2021r. i znajdziecie je na stronie BIP Miasta Kraków. Umieszczono tam “Obwieszczenie o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego”. Na korzyść urzędników działała wówczas pandemia COVID-19, bo dostęp do dokumentów był możliwy tylko po wcześniejszym umówieniu wizyty z inspektorem prowadzącym sprawę.

Budowa “Lodowej Areny” 25.06.2021r. została pozytywnie zaopiniowana przez Zarządu Dzielnicy II Grzegórzki. Nie wiadomo jednak, na jakiej podstawie Rada Dzielnicy poparła budowę hali kilka metrów od bloku mieszkalnego. W lakonicznym uzasadnieniu tłumaczono, że lodowisko “poszerzy ofertę edukacyjno – rekreacyjną szkół dla uczniów i młodzieży”.

Na niszczenie komfortu mieszkańców wydano 25 mln zł, z czego 20,5 mln zł stanowią środki własne miasta, a 5 mln zł – dofinansowanie z Ministerstwa Sportu i Turystyki

Najgorsze jest jednak to, że budynek ten spełnia wszystkie wymogi prawne. Wydział Architektury i Urbanistyki Miasta Kraków, poinformował mnie, że budowana hala znajduje się w odległości zaledwie 3,7-3,8m od granicy z sąsiadującą po południowej stronie działką oraz 8,6m od znajdującego się na niej budynku mieszkalnego.

To kolejny dowód na to, że potrzebujemy mocniejszych regulacji, które będą stały na straży naszego codziennego komfortu i godnych warunków mieszkalnych. Nie dość, że ceny mieszkań są w Krakowie absurdalnie wysokie, a szef KO w Radzie Miasta Grzegorz Stawowy, stoi na straży zysku deweloperów i nikomu nie życzy, żeby te ceny spadły to jeszcze miasto robi mieszkańcom takie psikusy.

Niestety budowa jest już na półmetku, a lodowisko ma zacząć działać w grudniu tego roku. Oznacza to, że Aleksander Miszalski nie ma już możliwości wycofać się w popłochu ze swojej kolejnej decyzji, tak jak w przypadku podniesienia cen biletów, strefy płatne parkowania, czy SCT.

“Ukraińcy w Polsce są przyjmowani do lekarza bez kolejki”

“Nie może być tak, że Polak jest w swoim kraju obywatelem drugiej kategorii”

“Ceny mieszkań i dziura w NFZ to wina Ukraińców”

“Ukraińcy są niewdzięcznym narodem i panoszą się w naszym kraju”

Te wszystkie kłamstwa, bez poparcia w liczbach i faktach, wciąż dominują w naszych dyskusjach. Politycy skrajnej prawicy, których lenistwo skłania do zdobywania poparcia poprzez szczucie na mniejszości, mogą triumfować. Konsekwentnie powtarzane przez nich dezinformacje przynoszą efekty. Niestety, ich wzrost w sondażach będzie kosztował cierpienie, a może nawet życie osób z grup wrażliwych społecznie, przede wszystkim seniorów i osób z niepełnosprawnościami.

Tego typu nacjonalizm, wskazując na winę “obcych”, wyjątkowo dobrze wyrażał zbiorowe resentymenty ludzi, którzy nie umieli precyzyjnie wyjaśnić przyczyn własnego niezadowolenia.

- Eric Hobsbawm, O nacjonaliazmie, s. 110

Silni wobec słabych, słabi wobec silnych

5 marca 2026 roku w życie weszła ustawa wygaszająca pomoc dla ukraińskich uchodźców wojennych. Prawo do pobierania świadczeń socjalnych i korzystania z publicznej opieki medycznej od tego dnia stracili obywatele Ukrainy, którzy nie pracują (oprócz wąskiego przedziału grup wrażliwych m.in. ofiar gwałtu i tortur). Nie zmieni to za dużo w funkcjonowaniu większości żyjących w naszym kraju Ukraińców. Podobnie jak wśród Polaków, ponad 70% z nich jest zatrudniona.

Zmienia to jednak wszystko dla tych najbardziej potrzebujących. Państwo Polskie na pastwę losu pozostawia seniorów, osoby z niepełnosprawnościami i samotne matki.

MSWiA podobnie jak przy okazji ustawy pozwalającej na detencję małoletnich powyżej 15 r.ż. chciało wprowadzić te zmiany po cichu. Organizacje pozarządowe zajmujące się pomocą migrantom dostały początkowo trzy dni robocze na zapoznanie się z projektem ustawy i przekazanie uwag. Konsultacje miały przypaść na okres 29.12.2025 - 02.01.2026, prawdziwy noworoczny prezent. Po fali protestów i nagłośnieniu sprawy, rządzący przedłużyli konsultacje do 12 stycznia. Mimo tego, NGO-sy nie zostały odpowiednio wysłuchane, a ustawa wciąż zawiera rażące błędy i tworzy systemowe luki, które uderzają w bezbronnych, głównie seniorów, ciężko chorych, osoby z niepełnosprawnościami i ich opiekunów.

Stowarzyszenie Homo Faber, Fundacja Polskie Forum Migracyjne oraz Związek Ukraińców w Polsce wystosowały list do MSWiA oraz MRPiPS w sprawie tragicznej sytuacji ukraińskich uchodźców. Podawane są w nim przykłady ciężko chorych osób, które z dnia na dzień straciły pomoc medyczną.

- 73-letnia kobieta, której terapia onkologiczna kosztuje 12 000 zł miesięcznie, straciła dostęp do leków. Musi teraz czekać kilka miesięcy na procedurę transferu emerytury, by skorzystać z polskiego systemu ochrony zdrowia. Przez to, że pobiera równowartość 300 zł świadczenia emerytalnego z Ukrainy, nie może zostać objęta ubezpieczeniem zdrowotnym w Polsce jako członek rodziny osoby ubezpieczonej. Nie może iść do pracy, ani zostać zarejestrowana jako bezrobotna z uwagi na wiek. Czy jej nowotwór poczeka te kilka miesięcy?

- Wiktoria, która przyjechała do Polski z rodzicami i tutaj pracowała, ale po udarze trafiła do DPS-u. Jej ojciec umarł, a matka trafiła do hospicjum. Wiktoria nie ma innej rodziny, ani bliskich i jest niezdolna do pracy, bo wykryto u niej nieuleczalną, przewlekła chorobę Huntingtona. Nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować, potrzebuje całodobowej opieki i rehabilitacji. Mimo, że ma polskie zaświadczenie o niepełnosprawności, w wyniku wygaszenia specustawy nie może przebywać w DPSie, gdzie mogła liczyć na odpowiednią opiekę medyczną. Trafiła do przytuliska dla bezdomnych kobiet, które nie jest przystosowane do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Co więcej, nie może tam korzystać z pomocy medycznej, bo nie jest ubezpieczona.

To tylko niektóre z efektów populistycznej, nieprzemyślanej decyzji polskiego rządu i prezydenta. Tak absurdalnych przykładów, jak chociażby mężczyzna, któremu z dnia na dzień przerwano dializy jest niestety więcej. Jak podaje OKO.press w samych DPS-ach, jest ok. 100 podobnych przypadków, jak pani Wiktoria. Dla uchodźców wojennych, którzy znaleźli się w tej tragicznej sytuacji, jedynym miejscem, gdzie mogą uzyskać pomoc są ośrodki zakwaterowania zbiorowego. Niestety, liczba takich ośrodków jest zbyt mała i obecnie nawet osoby spełniające kryteria nie są do nich przyjmowane.

Apel w tej sprawie wystosowali również Obywatele RP, a podpisało się pod nim już ponad 50 organizacji humanitarnych i eksperckich. Wzywają oni rządzących do naprawienia tej sytuacji poprzez:

• przywrócenie możliwości przyznawania zasiłku stałego osobom objętym ochroną czasową, które są trwale niezdolne do pracy,

• zagwarantowania prawa do ubezpieczenia zdrowotnego niezależnie od prawa do świadczeń z pomocy społecznej,

• wprowadzenia przepisów przejściowych zapewniających ciągłość leczenia osobom będącym w trakcie terapii

Apel można podpisać pod tym linkiem!

Niewdzięczni Ukraińcy, czy niewdzięczni Polacy?

Ukraińcy, którzy do polskiego budżetu w 2024 roku dostarczyli 15,2 MILIARDA zł z podatków, są tutaj na swój własny koszt. Specustawa pomocowa dla uchodźców wojennych to minimum humanitaryzmu, który jesteśmy winni rodzinom, bliskim i rodakom walczących na froncie ukraińskich żołnierzy. To uwłaczające, że w takich okolicznościach trzeba przeliczać życie ludzi na zysk, ale do takiej rzeczywistości doprowadziła nas neoliberalna, kapitalistyczna propaganda. Nawet w tej retoryce, bajki o tym, że Polacy utrzymują ze swoich podatków Ukraińców, bledną przy konfrontacji z faktami.

- 2,8 mld zł to kwota, jaką w 2024 roku Ukraińcy pobrali ze świadczenia 800+

- 747 mln zł to koszt leczenia Ukraińców przez NFZ w 2024 roku

- 15,2 mld zł to wspominana już kwota, jaką w 2024 roku Ukraińcy wpłacili w podatkach PIT, CIT, VAT i składkach ZUS do budżetu państwa

Prosta matematyka pokazuje, że w samym 2024 roku wpływ netto do budżetu państwa od żyjących w Polsce Ukraińców wyniósł ponad 11 mld zł. Do tego dochodzą oczywiście koszty edukacji, czy administracji, ale wtedy wciąż wychodzimy na plus. Poza tym, w naszym interesie jest asymilacja migrantów, która długofalowo też przynosi korzyści ekonomiczne.

Pozytywny wpływ uchodźców z Ukrainy na polską gospodarkę i PKB potwierdzają raporty BGK i Deloitte dla UNHCR. Mimo tego, polski rząd i prezydent nie potrafią okazać wdzięczności naszym sąsiadom. Nawet idąc w chłopskorozumową analizę tego, jak działa budżet państwa i instytucje publiczne, żyjący w Polsce Ukraińcy sami zarobili na to, by leczyć swoich rodaków, którzy nie są ubezpieczeni.

Decyzja rządu Tuska i prezydenta Nawrockiego to nie tylko brak humanitaryzmu, ale też elementarnej sprawiedliwości. Pod presją mniejszości Polaków, którzy przejawiają nastroje antyukraińskie, nasi rządzący skazują chorych, mniej uprzywilejowanych i pokrzywdzonych przez los na bezdomność lub nawet śmierć. Oprócz tego, brak dostępu do opieki zdrowotnej, pozbawia uchodźców wojennych minimalnych standardów ochrony, zapewnionych w prawie unijnym. Tym samym Polska narusza unijną dyrektywę 2001/55/WE.

To, że większość Polaków wie co to jest solidarność, przekonaliśmy się wielokrotnie. Zarówno na początku wojny, jak i przy okazji ekspresowego zebrania ponad 10 mln zł na generatory prądu dla marznących Ukraińców. To nie problem z ksenofobią Polaków, albo niewdzięcznością tego, czy innego narodu. To problem z nieodpowiedzialnymi politykami i rosyjską propagandą, która tworzy wrażenie, że nastroje antyukraińskie są zdecydowanie większe niż w rzeczywistości.

Jak to jest z tą pracą Ukraińców?

Według danych NBP z 2024 roku w Polsce pracuje 78% żyjących tu obywateli Ukrainy w wieku produkcyjnym. Wśród samych uchodźców wojennych, którzy w Polsce pojawili się po pełnoskalowej inwazji Rosji w 2022 roku, liczba ta jest nieco niższa i wynosi 68%. Podobne statystki podawał raport Deloitte dla UNHCR, według którego w 2024 roku na polskim rynku pracy zatrudnionych było 69% ukraińskich uchodźców w wieku produkcyjnym. W zależności od źródeł, są to statystki zbliżone, a czasem nawet wyższe od procenta pracujących Polaków. Raport NBP wskazuje, że wśród Polaków w tym samym przedziale wiekowym wskaźnik zatrudnienia wynosi 67%, a autorzy raportu Deloitte mówili o 75%.

Niższy poziom zatrudnienia wśród Ukraińców, którzy do Polski trafili po rosyjskiej agresji w porównaniu do tych, którzy przyjechali tutaj wcześniej, jest naturalny. Ci pierwsi są migrantami przymusowymi, a ci drudzy zarobkowymi. Dla badaczy i ekspertów od migracji to jak szybko ukraińscy uchodźcy wojenni zaczęli pracować w Polsce i tak było dużym zaskoczeniem.

Wśród uciekających przed wojną znajdują się osoby z traumami, które utrudniają powrót do normalnego funkcjonowania, ale też samotne matki z dziećmi, których mężowie walczą na froncie. Warto przypomnieć, że większość przebywających w Polsce Ukraińców jest migrantami przymusowymi. To znaczy, że nie chcieli tu mieszkać, zostali do tego zmuszeni przez reżim Putina i nie mają gdzie wrócić. Rosyjskie boty i podatni na dezinformację, pozbawieni wyobraźni Polacy podnoszą argument tego, że przecież nie w całej Ukrainie toczy się wojna. To prawda, walki lądowe toczą się głównie na południu i wschodzie kraju. Rosyjskie drony atakują jednak gdzie popadnie. W marcu tego roku zbombardowano obiekty energetyczne w Nowowołyńsku, 5km od granicy z Polską. Pod regularnym ostrzałem rosyjskich bezzałogowców jest też Lwów i obwód lwowski - ok. 4h drogi autobusem od Rzeszowa. W marcu b.r. w wyniku ataku rakietowego na Lwów 13 osób zostało rannych, a zniszczeniu uległy budynki mieszkalne i zabytkowa kamienica.

Internetowi krzykacze chcą zatem wysłać dzieci, seniorów i inne bezbronne osoby do miejsca, gdzie w każdej chwili nad ich głowami (w najlepszym przypadku) może przelecieć wojskowy dron. Życzenie takich warunków jakiemukolwiek człowiekowi, nawet młodemu i zdrowemu to bestialstwo. Pamiętamy, jakie emocje towarzyszyły nam, gdy na terytorium Polski we wrześniu 2025 roku, wdarły się rosyjskie drony. Dla mieszkańców Ukrainy takie sytuacje to codzienność.

Populistyczna demagogia kosztem życia i zdrowia najbardziej potrzebujących

Warunkowanie pomocy socjalnej wymogiem zatrudnienia wypacza jej sens. Sukcesem programu 800+ (wcześniej 500+) jest właśnie jego powszechność i brak warunków dochodowych. Dzięki temu socjal nie jest stygamtyzowany - bo bierze go każdy, a dodatkowe wsparcie finansowe od państwa nie tylko pomaga najuboższym, ale napędza też gospodarkę.

Decyzja rządu Tuska i prezydenta Nawrockiego to pokłosie ubiegłorocznej kampanii prezydenckiej, kiedy to nastroje antyukraińskie zdominowały debatę publiczną. Kandydaci dwóch największych partii mówili o potrzebie ograniczenia świadczeń socjalnych dla Ukraińców, by przekonać elektorat Mentzena i Brauna. O tym, że odebranie 800+ niepracującym Ukraińcom będzie miało szkodliwy wpływ, nie tylko na życie uciekających przed wojną matek z dziećmi, ale też na polski rynek pracy pisałem w ubiegłym roku, gdy prezydent Nawrocki po raz pierwszy zawetował przedłużenie specustawy:

Za wygaszeniem pomocy ukraińskim uchodźcom nie przemawiają ani argumenty ekonomiczne, ani humanitarne. To ordynarna, populistyczna gierka polityczna, na której jak zwykle, tracą najsłabsi. Pisana na kolanie ustawa przyczynia się do cierpienia osób, których życie już i tak było trudne, nie tylko przez doświadczenie wojny. Mimo pozytywnego wpływu migrantów z Ukrainy na naszą gospodarkę, rządzący pokazują im, że są niepotrzebni, a z Polski tworzą nieprzyjazny kraj, w którym nie warto mieszkać. Dla wielu będzie to oznaczało wyjazd dalej na zachód, gdzie potrzebujące osoby mogą liczyć na wsparcie państwa i godne warunki socjalne. Wbrew pozorom to my na tym stracimy. Wykwalifikowani pracownicy, którzy przyczyniają się do wzrostu naszego PKB wyjadą, a nasza gospodarka zwolni.

Prognozy demograficzne sugerują, że Polska będzie w najbliższych latach potrzebowała znacznie więcej migrantów niż aktualna liczba obywateli Ukrainy przebywająca nad Wisłą. Z danych Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji wynika, że tylko 43 proc. uchodźców deklaruje chęć pozostania w Polsce na stałe. Jeśli chcemy przyciągnąć i zatrzymać tych pracowników na dłużej, musimy stworzyć im warunki do rozwoju i lepszego życia w naszym kraju

- Mateusz Walewski, ekonomista BGK

Pytanie, czy będziemy gotowi zapłacić cenę za szczucie na uchodźców, czy może jednak zmienimy naszą politykę i zaczniemy traktować ich jak ludzi.

Według badań przeprowadzonych przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę w 2018 roku, pół miliona polskich dzieci (7%) doświadczyło wykorzystania seksualnego. 80-95% sprawców tej przemocy to osoby z najbliższego otoczenia, obdarzone przez dziecko pełnym zaufaniem.

10-letnia batalia sądowa, co zrobił Sobczuk?

Bogusław Sobczuk to aktor, reżyser, dziennikarz i konferansjer. W latach 70’ grał m.in. u Andrzeja Wajdy i prowadził z Jerzym Stuhrem program na antenie TVP2. Jego kariera ucichła w cieniu afery pedofilsko-kazirodczej.

Sobczuk w 2003 roku został oskarżony o molestowanie swojego 6-letniego syna. W ciągu 10 lat postępowania w tej sprawie sąd orzekał kilkukrotnie, rozpatrując dwa zarzuty. Zmieniające się w tym okresie prawo, apelacje, uchylenia i różne opinie biegłych przyczyniały się do chaosu, który wydłużał cały proces. W 2011 roku, po wcześniejszym skazaniu na 2 lata pozbawienia wolności, reżyser został uniewinniony z zarzutu z art. 200 kk, czyli doprowadzania swojego syna do poddania się czynnościom seksualnym między wrześniem 2001 a marcem 2002 roku. To był jeden z zarzutów, który postawiła mu krakowska prokuratura. Drugi, czyli doprowadzenie dziecka do obcowania płciowego w marcu 2003 roku, wciąż był rozpatrywany. W 2012 roku Sąd Rejonowy w Krakowie uznał go za winnego, a rok później sąd drugiej instancji uprawomocnił wyrok. Klasyfikacja czynu została jednak zmieniona na art. 201 kk, który dotyczy kazirodztwa. Mimo, że obejmuje on węższy zakres przestępstw, przewiduje łagodniejszy wymiar kary. Ostatecznie Bogusław Sobczuk został skazany na 8 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata.

Jak można uznać, że ktoś nie molestował kilkuletniego dziecka, a jednocześnie skazać go za kazirodztwo?

- pytał retorycznie znany karnista Marian Filar cytowany w artykule Newsweeka

Jeśli też się pogubiliście, to nie ma w tym nic dziwnego. Ciężko zrozumieć, jaka jest różnica między doprowadzeniem do “obcowania płciowego”, a “poddania się czynnościom seksualnym”, szczególnie, kiedy sprawa dotyczy dziecka. Istotny w tym wszystkim jest fakt, że obcowanie płciowe to: stosunek pochwowy, analny, oralny lub ich surogaty. Tego właśnie - zdaniem sądu - dopuścił się Sobczuk w kontakcie ze swoim 6-letnim synem.

Zawiłe kruczki prawne mają znaczenie dla adwokata, który musi wywalczyć jak najlepszy wyrok dla swojego klienta. W obronie Sobczuka próbowano m.in. udowadniać, że jego kontakty z synem nie miały na celu osiągnięcia satysfakcji seksualnej. Jego adwokat zarzucał też, że nowelizacja kodeksu karnego z 2004 roku wpłynęła na negatywny dla Sobczuka wyrok. Mec. Andrzej Patela tłumaczył, cytowany przez Onet, że on i jego klient nie akceptują zmiany prawa i jej interpretacji przez sąd. W artykule Onetu czytamy, że chodziło o: "różnice między znamieniem doprowadzenia do czynności seksualnej (czyli świadomym działaniem) a dopuszczeniem się jej, tak jak tego wymagają aktualne przepisy".

W rzeczywistości, ta zmiana prawa zamykała lukę, a znaczenia nie miało już, czy dziecko “samo chciał” tego kontaktu lub “wyrażało zgodę”. Każdy kontakt seksualny z małoletnim, nawet jeśli ten nie protestował, był od tego momentu traktowany jako przestępstwo, co miało zwiększyć ochronę dziecka i ułatwić karanie w takich sytuacjach.

Uznaje się bowiem, że ze względu na niedojrzałość dziecko do 15 roku życia nie jest w stanie nigdy prawidłowo ocenić sytuacji zagrożenia i podjąć wiążącej decyzji w tym aspekcie (M. F., Przestępstwa przeciwko wolności seksualnej, s. 830). W ramach tej regulacji nie jest ważne, z czyjej inicjatywy nastąpiła czynność seksualna i kto był w niej aktywny, co należycie eksponuje przedmiot ochrony, jakim jest niedopuszczenie do demoralizacji seksualno-obyczajowej osoby małoletniej (Marek, Kodeks karny, 2007, s. 459).

Wszystko dla dobra dziecka, albo dla zachowania dobrego imienia

W przypadku 6-letniego dziecka nie może być mowy o świadomej zgodzie. Dla psychiki małoletniego nie ma też znaczenia, czy sprawca obcował z nim dla osiągnięcia satysfakcji seksualnej, czy z innych powodów. Syn Sobczuka po doświadczeniu przemocy seksualnej przeszedł wieloletnią terapię. Jego ojciec, perfidnie wykorzystywał ten fakt, przekonując, że to terapeuta, znajomy matki dziecka, miał mu wmówić, że był molestowany. U dziecka doświadczającego przemocy seksualnej “jego ukrywanie i brak możliwości zwierzenia się zaufanej osobie stanowią potencjalne zagrożenie dla szeroko pojętego zdrowia dziecka”.

Według badań przeprowadzonych przez Annę Seredyńską, doświadczenie molestowania w dzieciństwie wpływa na trudności z budowaniem relacji i może pogłębiać występowanie zaburzeń osobowości typu bordeline. Rzutuje to na dorosłe życie ofiar i ich rodziny, które w przyszłości tworzą. Agnieszka Widera-Wysoczańska na podstawie swoich badań twierdzi, że:

Przemoc seksualna doznana w dzieciństwie jako uraz chroniczny i złożony wpływa na funkcjonowanie we wszystkich sferach życia, wzmagając występowanie problemów w sferze emocjonalnej i poznawczej, behawioralnej, społecznej i zawodowej, koreluje z uzależnieniami i wzmaga choroby somatyczne, dysfunkcje i zaburzenia seksualne oraz zaburzenia tożsamości płciowej, przyczynia się do zachowań antyspołecznych, zaburzeń psychicznych i osobowości, wywołuje PTSD (…). Wpływa na życie rodzinne, relacje z partnerem i relacje z dzieckiem, wynikające z problemów z podjęcia roli rodzica

Po wyroku w 2012 roku Bogusław Sobczuk mówił:

(…) w świetle obecnego prawa jest ryzyko dla każdego ojca, że może być postrzegany jako osoba, która nie tylko opiekuje się dzieckiem, ale także jako ta, która je krzywdzi

To nieprawda, prawo zostało zmienione po to, żeby chronić dzieci przed wykorzystaniem. Tak samo, jak osoba z czystymi intencjami nie musi bać się zmiany definicji gwałtu, tak samo w tym przypadku nie muszą bać się ojcowie. Polskie prawo chroniące dzieci przed przestępstwami seksualnymi jest i tak niewystarczające, a niski wyrok Sobczuka tylko to potwierdza. Helsińska Fundacja Praw Człowieka, zwracała m.in. uwagę na to, że w Polsce wciąż brakuje należytej ochrony dla dzieci powyżej 15 r.ż.

Teatru im. J. Słowackiego i Filharmonia Pomorska umywają ręce

Okazuje się, że wciąż istnieją szanowane instytucje publiczne, które chcą współpracować z Bogusławem Sobczukiem.

Na organizację koncertu upamiętniającego Ewę Demarczyk pt. “Nieobecność”, 15 lutego 2026 roku, Teatr im. J. Słowackiego wydał ok. 148 000 zł. Wydarzenie było współfinansowane ze środków Miasta Krakowa. Koncert reżyserował Bogusław Sobczuk, obecny w gmachu głównym Teatru, przy ul. Św. Ducha 1 w Krakowie.

Nie był to pierwszy raz po wyroku skazującym, gdy Sobczuk współpracował z krakowskim teatrem. Oprócz tego skazany reżyser miał swoje projekty w Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy i Filharmonii im. Filipa Nowowiejskiego w Olsztynie.

Skontaktowałem się z tymi instytucjami. Od Filharmonii w Olsztynie nie uzyskałem odpowiedzi. Decydentom Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie i Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy również zabrakło odwagi, by wyrazić sprzeciw wobec przemocy seksualnej w stosunku do dzieci. Filharmonia w Bydgoszczy poinformowała mnie, że nie interesuje ich życie prywatne osób, z którymi współpracują. Teatr natomiast stwierdził, że Sobczuk nie figuruje w rejestrze osób skazanych za przestępstwa seksualne. (Zapewne z uwagi na niski wyrok i miniony czas). No i to tyle, po sprawie. Obie instytucje zapewniły mnie, że działają zgodnie z prawem, poszanowaniem zasad etyki i dopełniają wszystkich procedur z najwyższą starannością.

Który kodeks etyczny zakłada robienie z przestępców seksualnych, docenianych artystów? Cytując broszurę promującą sezon artystyczny 2025/26 w Teatrze im. J. Słowackiego pt. “Naród się zgubił”:

Jak to? Skandal! Brak odpowiedzialności! Egoizm!

Teatr im. J. Słowackiego to jeden z najważniejszych teatrów w Polsce. Od 1 stycznia 2025 roku jest współprowadzony przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Samorząd Województwa Małopolskiego, co oznacza, że jest sceną narodową. Na takiej instytucji ciąży dodatkowa odpowiedzialność. Rola teatru to nie tylko dostarczanie rozrywki i przypominanie o klasykach polskiej literatury. To też edukowanie, kształtowanie poglądów i propagowanie konkretnych wartości, które uznajemy jako społeczeństwo za potrzebne i moralne.

W naszym teatrze, który jest lustrem nowożytnej historii Polski, wiele jest dowodów, że tu biło sumienie społeczne. Gdyby Wyspiański nie wystawił tu Dziadów i Wesela, to być może tak by nie było, ale to ma pewne znaczenie w odbiorze społecznym.

- mówił Krzysztof Głuchowski, Dyrektor Teatru im. J. Słowackiego w Krakowie

Przy tej okazji, warto zastanowić się, jakie “znaczenie w odbiorze społecznym” ma firmowanie wizerunkiem tak zasłużonego teatru, osoby skazanej za obcowanie płciowe z 6-cio latkiem. Dla wspomnianych instytucji i ich przedstawicieli, wciąż jest jednak nadzieja. Mogą zadeklarować, że w przyszłości nie będą współpracować z osobami skazanymi, w szczególności za przestępstwa seksualne wobec małoletnich. O taką deklarację zapytałem każdy z tych podmiotów, jednak żaden nie odniósł się do tego pytania.

Kultura wysoka, przemoc i wyzysk

Środowisko artystyczne daje przestrzeń różnego rodzaju “wyjątkowym” osobistościom. Tak też Sobczuka mieli opisywać biegli sądowi: “osobowość, delikatnie ujmując, złożona, narcystyczna, dominująca”.

Polański oskarżony przez 5 kobiet o gwałt (najmłodsza miała 13 lat), Krystian Lupa gnębiący pracowników, czy wreszcie Sobczuk, skazany za kazirodztwo - to szeroki obraz “wybitnych” artystów, których przewinienia przez wielu są bagatelizowane. To też przykłady osób, które napędzane sławą i wyobrażeniem o swoim geniuszu myślą, że można im więcej. I najwidoczniej mają rację, bo wciąż są obecni w przestrzeni publicznej. Polańskiemu oskarżenia te nie przeszkadzały zdobywać kolejnych nagród za swoje filmy i współpracować z najlepszymi aktorami. Swoje miejsce na salonach ma też wciąż Sobczuk.

Oczywiście nie jest to tylko problem polskich twórców. Znamy przecież historie o tym jak Stanley Kubrick znęcał się nad aktorkami, doprowadzając je do skraju, krzycząc na nie i zmuszając do setek dubli. Wielbiony przez wielu Quentin Tarantino też ma na swoim koncie długą listę przemocowych zachowań na planie, czy chociażby kwestionowanie gwałtu Polańskiego. A to tylko pierwsze z brzegu przypadki.

Osiągnięcia artystyczne dają im płaszczyk ochronny i sprawiają, że prawo ich omija. Zasługami dla polskiej kultury tłumaczono też niski wyrok dla Beaty Kozidrak za prowadzenie pod wpływem alkoholu. Popularność i pozycja społeczna niosą za sobą dodatkową odpowiedzialność. Osoby publiczne powinny tym bardziej reprezentować wartości, na których chcemy opierać nasze społeczeństwo i co za tym idzie, ponosić proporcjonalne konsekwencje swoich czynów.

Kwiaty i oklaski na scenie narodowej to nie są proporcjonalne konsekwencje za przemoc seksualną wobec dziecka.

Ten szkodliwy i klasistowski obraz artysty, jako kogoś “ponad” zwykłym, szarym człowiekiem, umacnia też dyrektor krakowskiego teatru. “Człowiek, który jest artystą, nie może być grzeczny” - mówił Głuchowski w wywiadzie dla AICT Polska.

Patriarchalna, medialna machina w obronie sprawcy

W większości artykułów sprzed lat autorzy kładą nacisk na to, że artystę oskarżyła jego była żona, którą zdradził. Aktor twierdzi, że gdy jego nieuczciwość wyszła na jaw, kobieta rzuciła mu na odchodne “wykończę cię”. Samą zdradę Sobczuk usprawiedliwiał mówiąc, że “nic nie dzieje się bez przyczyny”, tak jakby cokolwiek tłumaczyło zdradzanie swojej żony. Paradoksalnie, swój romans Sobczuk wykorzystywał jako element obrony, przekonując, że wszystkie zarzuty to zemsta zranionej kobiety.

Takie “odwracanie kota ogonem” w patriarchalnym systemie wyzysku i przemocy sprawdza się idealnie. Prowadzona przez Sobczuka narracja, w której pomagały mu media, ma swoje odzwierciedlenie w tym, jak sytuację odbierała opinia publiczna. Większość komentarzy pod artykułami opisującymi sprawę, skupia się na krytyce matki dziecka - Doroty. Zarzucano jej kłamstwo, wykorzystanie dziecka do zemsty i insynuowano, że swoich poprzednich partnerów też musiała w podobny sposób “wykończyć”.

Bo to zła kobieta była, a on jak zwykle święty.

Warto zwrócić uwagę na to, że Dorota W. nie komentowała publicznie sprawy dla dobra dziecka. Wypowiedzi ojca i jego przyjaciół dominowały w przekazach medialnych, co tylko wzmacniało jego wersję.

Szczególnie stronniczy wydaje się artykuł Beaty Dżon, który jest prawdziwą laurką dla reżysera. Dziennikarka sytuację przedstawia z perspektywy ojca, stawiając go w roli ofiary, niesłusznie trafiającej do aresztu. Tam mogły go spotkać straszne rzeczy, ale nie spotykały, bo Sobczuk był silny, co bardzo podkreśla Dżon. Przez chwilę mamy namiastkę rzetelność i analizę wadliwego systemu prawnego, by zaraz tendencyjnie zwrócić uwagę na to, że partnerka Sobczuka zgłosiła molestowanie dziecka, dopiero, gdy się rozstali. Nie jest to oczywiście niczym wyjątkowym. Mechanizm wyparcia w patriarchalnej kulturze, każe bagatelizować nawet tak niepokojące zdarzenia. Ofiary przestępstw seksualnych o swoich doświadczeniach często mówią dopiero po latach, wiąże się to z ogromnym wstydem i stygmą. Dziwi brak dziennikarskiej rzetelności i brak sprawdzenia statystyk, ale dodatkowe niezrozumienie budzi też fakt, że takie tezy stawia druga kobieta. Co prawda autorka zwraca uwagę, że często w takich sytuacjach kobiety są zastraszane i dlatego milczą, ale zaraz po tym, zapewnia, że sugestie o przemocy Sobczuka, zostałyby wyśmiane przez każdego, kto go zna.

Wybielać wizerunek Sobczuka próbowano również w Uwadze TVN. W sielskim reportażu, pokazywana była ludzka strona artysty, który układa sobie życie, ma nową partnerkę, kolejne dziecko, uczy jeździć na koniach i wciąż wierzy w miłość! Materiały TVN-u w latach 2008-2011 przedstawiają Sobczuka w roli ofiary. Po prawomocnym wyroku skazującym w 2013 roku, dziennikarze tej stacji ucichli.

Po wyroku skazującym w 2013 roku, obrońca Sobczuka deklarował, że to nie koniec. On i jego klient mieli składać kasację do Sądu Najwyższego, a potem do Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu. Brak jednak jakichkolwiek doniesień medialnych, by do tego doszło, a ciężko sobie wyobrazić, jak Sobczuk, który chętnie komentował całą sprawę, tym razem milczy. Lepszą strategią okazało się przeczekanie, by opinia publiczna zapomniała o wszystkim. Dzięki temu skazany aktor i reżyser, może z powodzeniem brać publiczne pieniądze za projekty tworzone dla szanowanych instytucji.

System w którym żyjemy premiuje głośniejszych i silniejszych, zamiast bronić ofiar.

Ogólnopolski Telefon dla Ofiar Przemocy „Niebieska Linia”: 800 120 002

Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży: 116 111

Jak myślicie, co zrobili ci groźni przestępcy?

O szczegóły, w trybie dostępu do informacji publicznej, postanowiłem zapytać MSWiA. Okazało się, że resort ten, nie posiada informacji w temacie, którym tak triumfalnie chwali się jego szef. Skąd w takim razie posiada je Kierwiński? Czyżby manipulował opinią publiczną, grając pod dyktando skrajnej prawicy i napędzając tym samym nieuzasadnione nastroje antymigranckie? Niemożliwe, przecież MSWiA i polskie służby działają po to, by dbać o nasze bezpieczeństwo. Zupełnie tak jak ten żołnierz Wojska Polskiego, który skatował kolbą karabinu leżącego Afgańskiego uchodźcę, którego wcześniej postrzelił.

Zgodnie z sugestią Pana Tomasza Pesta z MSWiA, postanowiłem swoje pytania przekierować do Komendy Głównej Straży Granicznej. Tam, dowiedziałem się, że Pakistańczycy “naruszyli obowiązujący porządek prawny w zakresie zasad wjazdu i pobytu na terytorium RP”. Nie brzmi już tak niebezpiecznie, jak we wpisie Kierwińskiego, prawda?

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przedstawił nam obraz wielkiego zwycięstwa państwa polskiego w kwestii bezpieczeństwa obywateli. Deportowanych Pakistańczyków natomiast, jako niebezpiecznych przestępców, którzy “łamali” polskie prawo. Nawet gdyby ich przekroczenie granicy uznać za złamanie prawa (o czym później), słabą manipulacją jest używanie tutaj liczby mnogiej, gdy ani MSWiA, ani KGSG nie mają informacji o innych wykroczeniach, czy przestępstwach tych cudzoziemców.

Co dalej z tym łamaniem prawa?

W uzasadnieniu deportacji Straż Graniczna powołuje się na art. 302 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, czyli:

Całkowicie pomijając przy tej okazji prawo międzynarodowe, które pozwala cudzoziemcom ubiegać się o azyl, w przypadku, gdy ich bezpieczeństwo jest zagrożone. W takiej sytuacji czyn, którego dokonali uchodźcy, nie jest przestępstwem, a ratyfikowane umowy międzynarodowe w hierarchii prawa są nad ustawami i ustępują tylko polskiej konstytucji. Art. 31 Konwencji Genewskiej, którą Polska ratyfikowała w 1991 roku, mówi:

Prawo to potwierdza i umacnia również art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Natomiast kolejny artykuł tego dokumentu zakazuje “wydaleń zbiorowych”, którymi chwali się Minister Kierwiński.

O tym, że ze strony 25 deportowanych Pakistańczyków nie było żadnego zagrożenia dla bezpieczeństwa Polski, wiedzą też organy SG, które w momencie ich zatrzymania, nie uznały cudzoziemców za zagrożenie dla państwa i/lub porządku publicznego. Co więcej, uchodźcy po zatrzymaniu na granicy, przebywali cały czas w zamkniętych ośrodkach dla cudzoziemców, więc nawet nie mieli możliwości złamać polskiego prawa. Wszystko to, co wydarzyło się potem, to polityczna hucpa, która nie ma nic wspólnego z praworządnością, ani dbaniem o bezpieczeństwo kraju.

(…) ich deportacji nie wymagały żadne ważne względy. Poza interesem polityków koalicji rządowej, prześcigających się w populizmie z PISem.

- pisał na Linkedin Tomasz Sieniow z Instytutu na Rzecz Państwa Prawa

Nielegalna deportacja, ale jakim kosztem?

Operacja powrotowa Pakistańczyków została sfinansowana z budżetu naszego państwa. W sytuacji, gdy deportacja jest legalna, przeprowadzić może ją Frontex, czyli Europejska Agencja Straży Granicznej. Niestety, polska Straż Graniczna nie pozwoliła uchodźcom złożyć wniosku o ochronę międzynarodową. Naruszono w ten sposób ich podstawowe prawa. Kilku z 25 deportowanych, próbowano już odsyłać w ubiegłym roku. Wtedy właśnie Frontex stwierdził, że w ich przypadku operacja jest nielegalna.

W swoim wniosku, najpierw do MSWiA, a potem do KGSG, pytałem też o to, ile budżet państwa kosztowała deportacja Pakistańczyków.

Jeśli chodzi o kwestie finansowe to państwo polskie, nie tylko poniosło koszty nielegalnej deportacji, ale najprawdopodobniej będzie jeszcze musiało zapłacić zadośćuczynienie obywatelom Pakistanu. Tak twierdzi cytowany już przeze mnie Tomasz Sieniow z Instytutu na Recz Państwa Prawa, który reprezentuje cudzoziemców przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka:

(…) deportacja naruszała zasadę non-refoulement, jak i art. 4 Protokołu 4 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zakaz zbiorowych wydaleń).

Niestety, 2 marca b.r., czyli prawie miesiąc od deportacji Pakistańczyków, “całkowity koszt operacji powrotowej nie został jeszcze określony”. Mam jednak zamiar dopytywać w tej kwestii KGSG do skutku. W perspektywie kosztów moralnych tej operacji, koszty finansowe i tak będą dużo mniejsze. Zagrożone jest bowiem życie deportowanych cudzoziemców.

Kogo właściwie deportowano i dokąd?

Sytuacja w Pakistanie od lat jest napięta. Pod koniec lutego b.r. tamtejszy rząd, wypowiedział otwartą wojnę sąsiadującemu z nim Afganistanowi (tam polski rząd również nielegalnie deportuje uchodźców). Już wcześniej na wielu płaszczyznach łamane były tam prawa człowieka. Pełnomocniczka Pakistańczyków - Joanna Kompa, zwraca uwagę, że w ich kraju prześladowane są mniejszości religijne, a przeciwnicy polityczni torturowani i mordowani przez tamtejsze służby.

Groźni przestępcy, jak przedstawiał to minister Kierwiński to w rzeczywistości właśnie m.in.: uchodźcy polityczni, członkowie prześladowanych mniejszości religijnych, czy pracownicy WHO.

W odpowiedzi na moje pytanie o bezpieczeństwo deportowanych osób, KGSG zapewniała mnie, że brano pod uwagę kwestie humanitarne i obowiązuje prawo, a “w wyniku braku wystąpienia okoliczności wykluczających realizację decyzji mogła zostać zrealizowana operacja powrotowa”.

W tym samym czasie, Ministerstwo Spraw Zagranicznych odradza podróże na terytorium Pakistanu. Któraś z tych instytucji musi więc kłamać i chyba wszyscy wiemy która.

Tak oto, Polska złamała art. 33 Konwencji Genewskiej:

“Zero tolerancji dla łamiących prawo” - kiedy nasi rządzący poniosą konsekwencje?

Polityka migracyjna rządu Donalda Tuska oparta jest na propagandzie i wmawianiu nam, że błędy poprzedników zostały naprawione. Wszystko to w otoczce sukcesu, opisanego nowymi technologiami i ogromnymi wydatkami na wzmocnienie muru na wschodniej granicy. Kierwiński chwalił się ostatnio:

Nasze granice są szczelne i bezpieczne. Nasze granice zostały wyposażone w najnowocześniejsze systemy. To prawie 3 mld inwestycji w ostatnich latach (…) Jak popatrzycie państwo na statystyki ostatnich dwóch lat, to nasza skuteczność wyłapywania nielegalnych migrantów sięga 98%

W rzeczywistości na granicy z Białorusią wciąż umierają ludzie, a gdyby nie organizacje pozarządowe i aktywiści, nic byśmy o tym nie wiedzieli. W tej kwestii bardziej przejrzysty był nawet rząd PiSu, który lakonicznie, ale przynajmniej w oficjalnych komunikatach informował o śmierciach na granicy.

W 2024 roku na polsko-białoruskim pograniczu zmarło przynajmniej 15 osób. W 2025 roku wiemy o kolejnych 15 zmarłych. Znaczna część tych zgonów jest spowodowana nielegalnymi pushbackami. W ich efekcie migranci są przerzucani między dwoma państwami, pozostając bez jedzenia, picia i dachu nad głową nawet miesiącami. W 2025 roku polskie służby przeprowadziły ponad 14 tysięcy pushbacków. Plasuje nas to na drugim miejscu w Europie, zaraz po Włochach, w których przecież rządzi skrajnie prawicowa Georgia Meloni, a nie demokratyczny i praworządny Donald Tusk.

Ten system to kolejny przykład łamania polskiego prawa, przez polskie służby. Potwierdzają to polskie sądy, o czym alarmuje Helsińska Fundacja Praw Człowieka.

Kierwiński, Kosianik-Kamysz i Siemoniak milczą w tej kwestii, mamiąc nas polityką “zero śmierci”. Metody polskich służb nie zmieniły się od wybuchu kryzysu humanitarnego na wschodniej granicy w 2021 roku. Przemoc funkcjonariuszy w kierunku uchodźców wciąż nie jest niczym wyjątkowym. Pokazują nam to raporty We Are Monitoring i Grupy Granica, Oxfam i Stowarzyszenia Egala, czy reportaże Piotra Czabana.

Są jak barbarzyńcy, jeśli mam być szczery. Jeżeli jest jakaś możliwość, jakieś środki prawne, które można przeciwko nim zastosować, naprawdę, chciałbym tego [...]. A jeżeli środki prawne nie są możliwe, to chciałbym żeby był jakiś rodzaj świadomości, żeby powstał jakiś rodzaj świadomości między ludźmi na ten temat.

- Kiras z Etiopii o działaniach Straży Granicznej

Humanitaryzm stracił znaczenie, a polskie władze konsekwentnie przyczyniają się do cierpienia i śmierci osób uciekających przed wojną i prześladowaniami. Czy to ukrywając przemoc jednego polskiego żołnierza, który skatował bezbronnego Afgańczyka, czy stając po stronie drugiego, który bezpodstawnie postrzelił uchodźcę z Syrii w plecy, czy w końcu nielegalnie deportując do krajów objętych zagrożeniem.

Taka polityka liberałów to idealne warunki do rozwoju skrajnej prawicy. Rasizm i łamanie praw człowieka w białych rękawiczkach, dają paliwo mocniejszym przejawom dehumanizacji i wykluczeń. Kierwiński próbując pokazać siłę państwa polskiego, chwaląc się nielegalną deportacją, pokazał swoją słabość. Oburzeni komentatorzy pod jego postem dostali kolejny, zmanipulowany powód, by nienawidzić uchodźców. Te nastroje przyniosą tylko więcej głosów Braunowi i Konfederacji, bo po co ktoś o takich poglądach ma głosować na miałkich polityków KO? Tusk nie będzie w stanie być tak dosadnym i bezkompromisowym rasistą jak Braun, czy Bosak.

Niestety, największą konsekwencją za łamanie praw człowieka, jaka spotka ministrów z rządu Koalicji XV października, będzie co najwyżej porażka w następnych wyborach.

Ale w 2027 roku to znowu będzie Wasza wina, że rządzi ta obrzydliwa, skrajna prawica, bo mogliście oddać głos na Tuska.

“W nocy zgrzytam zębami, rodzi się nowy faszyzm”

W końcu wydarzyło się to, co wisiało w powietrzu od dłuższego czasu. Rozpadła się Polska 2050. Grupa 15 posłów i 3 senatorów ogłosiła dzisiaj założenie nowego Klubu Parlamentarnego - “Centrum”. Jako powody tej decyzji podali brak zgody na kierunek obrany przez nową przewodniczącą - Katarzynę Pełczyńską-Nałęcz. Padły również zarzuty o niedemokratyczne, jednoosobowe decyzje nowej liderki. Henning-Kloska, Petru, Ćwik i spółka twierdzą, że ich pomysły pod przewodnictwem Ministry Funduszy były tłamszone. Jaki jest prawdziwy powód tego rozłamu?

Ostatnie miesiące dla partii założonej przez Szymona Hołownię nie były łatwe. Po wyborach prezydenckich i fatalnym wyniku ich kandydata, poparcie dla partii zaczęło stopniowo spadać. W końcu, z tonącego statku postanowił uciec sam lider. Hołownia aspirujący do kariery w ONZ, ogłosił rezygnację z przewodniczenia partii. Wybory na przewodniczącego Polski 2050, okazały się kolejną kompromitacją dla ugrupowania. Wewnętrzne tarcia, wycieki z tajnego komunikatora, problemy z systemem liczącym głosy, a także mieszający w tym wszystkim Hołownia, pokazały jak niestabilną i źle zorganizowaną strukturą jest Polska2050.

Wszystkie osoby kandydujące w wyborach wewnętrznych deklarowały, że uszanują demokratyczny wybór aktywu partyjnego. Tu również zabrakło odpowiedzialności, a wygrana Pełczyńskiej-Nałęcz, szybko zweryfikowała te obietnice.

Po co te gierki, nie lepiej od razu przejść do KO?

Rozłam w Polsce 2050 to ogromny prezent dla Donalda Tuska. Na konferencji prasowej, podczas której ogłoszono utworzenie nowego klubu, przedstawiciele “Centrum” zapewniali lojalność rządowi Koalicji XV października. O tym, że Tusk nie trawi Pełczyńskiej-Nałęcz, wiemy od dawna. Ministra z Polski 2050 wciąż nie doczekała się stanowiska wicepremierki. Nie wiadomo, czy premier maczał palce w rozłamie u swojego koalicjanta, ale na pewno osłabienie pozycji przewodniczącej Polski 2050 jest mu na rękę.

Byli posłowie Polski 2050, jak twierdzą, nie chcą już być opozycją we własnym rządzie. Chcą robić dobrze przedsiębiorcom, deregulować prawo pracy i zabierać pieniądze z systemu ochrony zdrowia. Podlizywanie się Tuskowi z ich punktu widzenia, jest jak najbardziej zasadne. Kariera polityczna rozbitków z PL2050 może być kontynuowana wyłącznie na listach Koalicji Obywatelskiej. Po co komu kolejna prawicowo-centrowa, wolnorynkowa partia, która stoi po stronie przedsiębiorców, udając alternatywę dla duopolu?

Pełczyńska zbyt socjalistyczna

Grupa parlamentarzystów, która odeszła z Polski 2050, twierdzi, że przyczyną spadku w sondażach, jest ich lewicowy skręt. Wolnorynkowi wyborcy mieli odejść do Konfederacji, bo partia Hołowni nie dotrzymała obietnic wyborczych, chociażby obniżenia składki zdrowotnej dla przedsiębiorców. Były europoseł i pierwszy wiceprzewodniczący Polski 2050 - Michał Kobosko, o pomysłach Pełczyńskiej-Nałęcz powiedział ostatnio w wywiadzie dla TVN:

Ja widzę w tym idee otwarcie socjalistyczne, urawniłówkę Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz, pomysły bliskie partii Razem – a to stoi w sprzeczności z tym, co myślimy w politycznym centrum.

Dla miałkich, pozbawionych charyzmy polityków PL2050, każdy pomysł, który mógłby poprawić życie zwykłych obywateli to niebezpieczny socjalizm. Pełczyńska-Nałęcz od początku swojej obecności w rządzie, wykazywała się odwagą i forsowała rozwiązania, które nie pasowały lobbystom wielkich firm. To ważna przeciwwaga w rządzie Tuska, w którym Ministrem do spraw Nadzoru nad Wdrażaniem Polityki Rządu jest człowiek powiązany z Pracodawcami RP.

Rozłam Polski 2050 umacnia koniunkturę polskiego, uwiązanego na smyczy wielkiego biznesu rządu. To zła dla obywateli decyzja, która osłabia prospołeczne podrygi obecnej większości parlamentarnej. Lobbing w Polsce ma się dobrze, o czym świadczy wypowiedź z konferencji prasowej senatora Piotra Masłowskiego:

Pełczyńska-Nałęcz na tyle ile może, w tym liberalnym rządzie, walczy w temacie mieszkalnictwa. Do jej sukcesów możemy zaliczyć na pewno ustawę o jawności cen mieszkań. Popiera podatek antyspekulacyjny, który jest sprawiedliwym pomysłem, mogącym zmniejszyć ceny wynajmu. Sprzeciwiała się kredytowi 0% na pierwsze mieszkanie, na którym skorzystaliby deweloperzy. Mówi o potrzebie opodatkowania big-techów i banków. To właśnie uderzanie w interes najbogatszych jest tym, co dezerterom z PL2050 przeszkadza w Pełczyńskiej najbardziej. Nowa przewodnicząca partii nie chce być na pasku lobbystów, a dla nieudaczników, typu Petru, to jedyne wyjście. Długi poprzedniej partii posła znanego wycieczek na Madere i niechęci do praw pracowników, Nowoczesnej, musiało spłacić państwo.

Mimo wszystko, Pełczyńska to żadna socjalistka. Krytykowała, chociażby pomysł skrócenia tygodnia pracy, argumentując to typowym, libkowym pytaniem: “a kto za to zapłaci”? Już za to płaci pani Minister. Polacy są trzecim najdłużej pracującym krajem w UE. Dłuższy czas pracy w wielu zawodach obniża efektywność.

Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz to zwykła centrystka, której jak na polską scenę polityczną ma mało szkodliwych pomysłów i wydaje się, że zależy jej na ludziach.

Gdzie w tym wszystkim Hołownia?

Założyciel Polski 2050 nie ukrywał rozgoryczenia i smutku z decyzji swoich partyjnych kolegów. W ostrych słowach przyznał, że powodem odejścia parlamentarzystów jest: “nienawiść do Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz”. Hołownia swoją rezygnację z przewodniczenia uznał za błąd. Stwierdził, że jest rozczarowany postawą Puliny Henning-Kloski, a rozłamowców oskarżył o “destabilizowanie Polski”. Możliwe, że ma racje, chociaż obie frakcje pozostałe z PL2050, deklarują dalszą współpracę w ramach rządu. Jego rola w rozpadzie partii jest jednak kluczowa. Szereg niezrozumiałych decyzji mocno wpłynął na wewnętrzne podziały i spadek poparcia. Przypomnijmy nocne spotkanie z Kaczyńskim i Bielanem, brak jasnej decyzji w kwestiach pozostania w Konwencie Seniorów, czy nagła chęć powrotu do walki o fotel prezesa partii.

Hołownia mocno się pogubił i wydaje się, jakby sam już nie wiedział gdzie chce iść. Przegrał z kretesem wybory prezydenckie, nie został wybrany na komisarza ONZ ds. migracji, a na koniec odrzuciła go nawet własna partia. W dzień rozpadu PL2050 nie pojawił się ani na zdjęciu rozłamowców, ani na zdjęciu pozostałych w partii. Gdzie jest dzisiaj Hołownia? Chyba już poza polską polityką.

Co czeka Centrum? Zapewne wchłonięcie przez partię Donalda Tuska.

Co dalej z PL2050? Jeśli nie wydarzy się cud, to rozbiją się o próg wyborczy.

Główny podejrzany, YouTuber Stuart Burton ps. Stuu, został oskarżony o rozpijanie i doprowadzenie do kontaktów seksualnych dwóch dziewczynek poniżej 15 roku życia. O tych kontaktach miał wiedzieć jego wieloletni, bliski przyjaciel - Dubiel, na co zobaczyliśmy i usłyszeliśmy dowody, m.in. w materiałach Wardęgi.

Za niezawiadomienie o przestępstwie, jakim jest wykorzystanie seksualne osoby małoletniej grozi nawet do 3 lat pozbawienia wolności (art. 240 KK).

Kto wspiera Dubiela?

Polski internet ma słabą pamięć. Era szybkiej dopaminy i ciągle to nowych afer, przekraczających kolejne granice moralności sprawia, że nawet dowody na krycie pedofilii po jakimś czasie przestają oburzać. Dodatkowo, jest pewna grupa - głównie facetów - którzy eufemistycznie mówiąc, mają sporo za uszami, a w wyroku Wardęgi widzą okazję na wybielenie swojego wizerunku. Jaki byłby inny powód tego, że w komentarzach pod ogłaszającym zwycięstwo postem Dubiela, gratulują mu tak skompromitowane osoby, jak m.in.:

• Paweł Tyburski - gwiazdor pato-MMA znany z bezpodstawnej przemocy, skazany na 6 mies. ograniczenia wolności za wtargniecie do domu kosmetolożki. Paweł zdradził swoją partnerkę z kobietą, która - jak sam się pochwalił - nie była pewna, czy uprawia seks z nim, czy jego bratem bliźniakiem.

  

• Robert Karaś - były polski triathlonista, dwukrotnie ukarany za doping. Za pierwszym razem sportowiec nie przyznał się do złamania przepisów. Karaś swój azyl znalazł również na patogalach.

  

• Natalia Ruś pseud. Najka - katolicka influencerka, sądzona za publiczne pochwalania przestępstw Grzegorza Brauna. Znana z szerzenia nienawiści wobec Ukraińców, czy osób nieheteronormatywnych.

  P.S. Dubiel jest właśnie przedstawicielem tych “sławnych elit”.

  

• Tomasz Olejnik - stały bywalec freak-fightów, skompromitowany nawet w tym środowisku. Karierę zaczynał u boku Kamerzysty, który znęcał się nad osobą z niepełnosprawnością, za co trafił do więzienia. Sam Olejnik, z nie do końca jasnych powodów, został zatrzymany przez CBŚP.

  

• Krzysztof Gonciarz - oskarżony o przemoc psychiczną i nadużycia seksualne przez grupę kobiet, w większości ponad 10 lat od niego młodszych. Jednej z nich proponował narkotyki, wiedząc o jej uzależnieniu. W ciągu ostatnich dwóch lat stał się twarzą antyfeminizmu i bożkiem redpillu. Kwestionował przemoc, nawet gdy oprawca się do niej przyznawał. Swoje odkupienie zaczął od walki na Fame MMA.

  

Myślicie, że oni wszyscy stają po stronie Dubiela bo łączy ich bliska przyjaźń, albo uważają, że został pokrzywdzony i zrobiło im się go żal? Nie, robią to z egoistycznych pobudek. Wiedzą, że ten wyrok to dla nich szansa. Przykład Dubiela daje im powód, by również siebie przedstawiać, jako ofiary pomówień i manipulacji. Dzięki temu czują się nietykalni i mogą dalej utrzymywać swoją pozycję, która pozwala im na czerpanie korzyści z freak-fightowych walk i propagowania szkodliwych, przemocowych postaw.

Czy intencje Wardęgi mają znaczenie?

Wardęga mi ani brat, ani swat. Nie zależy mi na tym, aby go bronić. To, że Pandora Gate przyniosła mu ogromne korzyści materialne, jest oczywiste. Jego transmisje na żywo gromadziły setki tysięcy widzów, dostawał masę donejtów, a na koniec zmonetyzował to jeszcze w FameMMA. Wardęga tworzył obrzydliwy i uprzedmiotawiający kobiety projekt GOATS, a w przeszłości molestował kobiety na ulicy pod przykrywką pranku.

Dowody, które przedstawił razem z Konopskym w sprawie Stuu i Dubiela, są jednak niepodważalne.

Nie znamy uzasadnienia wyroku drugiej instancji skazującego Wardęgę. Po pierwszej decyzji sądu, od której Sylwester się odwoływał, oskarżony skomentował: „Według sądu nie zrobiłem filmu dla uzasadnionego celu społecznego”.

Najprawdopodobniej i tym razem sędzia nie stwierdził, że film Wardęgi powstał w „obronie społecznie uzasadnionego interesu”. Innego zdania był Sąd Rejonowy dla Warszawy Woli w Warszawie, który umorzył pozew Stuu z tego samego artykułu, dostrzegając w filmach Wardęgi „treści o charakterze dziennikarskim”.

Czy zysk, wyświetlenia i popularność wykluczają działanie w interesie społecznym? Zdaniem ekspertów prawa i adwokatów - nie.

W mojej opinii ujawnienie przestępstwa będzie realizować uzasadniony cel społeczny, nawet jeżeli osoba podająca to do wiadomości publicznej przy okazji na tym zarabia.

- twierdzi adwokat Agnieszka Prętczyńska

Perseusz pogubiony w swojej zemście

Krzysztof Gonciarz oburzał się na to, że w 2023 roku został podpięty pod aferę Pandora Gate, mimo, że kobiety, które go oskarżyły, były pełnoletnie. To prawda, YouTuber spotykał się z dziewczynami powyżej 18 lat, samemu będąc po trzydziestce. Gonciarz oskarżał media, polityków i aktywistki o łączenie go z aferą pedofilską, przedstawiając się jako ofiarę nieuzasadnionej nagonki. Teraz sam postanowił wejść w uniwersum tej afery, broniąc Dubiela, który mimo wiedzy o spotkaniach swojego 23-letniego przyjaciela z dziećmi poniżej 15 r.ż., atakował Sukanek, która zgłaszała to na policję. Takie towarzystwo nie uwiarygadnia historii Gonciarza.

Meduza zamienia wzrokiem w kamień każdego? Nie do końca. Herakles zszedł do zaświatów, gdzie spotkał Meduzę i wrócił. Cały i zdrowy.

Krzysztof próbuje sprzedać opinii publicznej narrację, że oskarżenia, które na niego spadły, mogą spotkać każdego. Wystarczy mieć trochę pecha i trafić na seryjną pomawiaczkę i manipulatorkę, która bez powodu oskarży cię o molestowanie, czy gwałt. W ten sposób, sprawny erystycznie Gonciarz chce u odbiorcy wzbudzić poczucie wspólnoty. To manipulacja, w którą można łatwo dać się złapać. Szczególnie w czasach “anty-woke”, kiedy silni, bogaci i przemocowi ludzie zrobią wszystko, by pozostać bezkarnymi i znormalizować kulturę przemocy, na której zarabiają. Nie jesteście w pozycji Gonciarza.

Znam jeden prosty sposób na to, by znacznie zmniejszyć prawdopodobieństwo oskarżeń o przemoc, czy nadużycia. Wystarczy nie dawać narkotyków ponad 10 lat młodszym, uzależnionym dziewczynom, z którymi chcemy uprawiać seks. Odurzenie wyklucza świadomą zgodę. Szczególnie gdy twoja rozpoznawalność i dorobek, stawiają cię w pozycji władzy.

Meduza to pierwsza ofiara victim-blamingu. Zgwałcona przez Posejdona, utraciła czystość, przez co przeklęła ją Atena. Żyła odizolowana, bo jej wzrok zamieniał ludzi w kamień, nie chciała krzywdzić. Perseusz jest narzędziem patriarchatu. Zabijając Meduzę nie zrobił niczego pożytecznego.

Załóżmy na chwilę, że Gonciarz ma rację. Jego sumienie jest czyste, padł tylko ofiarą pomówień i zmowy kobiet, które bez powodu chciały zniszczyć mu życie. Nawet wtedy sposób, w jaki postanowił radzić sobie z tymi oskarżeniami, potwierdza zarzuty wysunięte w jego stronę, takie jak np. obsesyjność, stalking czy nękanie. Widzieliśmy to w wiadomościach pisanych do Kasi Mecinski. Widzimy to w tym jak on i jego internetowe bojówki atakowały chociażby Naruciaka czy będącą w ciąży Maje Staśko, którzy ugięli się i dla własnego spokoju postanowili go przeprosić. Gonciarz nie odpuści, dopóki nie przyznasz mu racji. Albo to, albo kolejny pozew. Stać go.

Gonciarz zawodowo zajmuje się opowiadaniem historii. Wie jak tworzyć narracje oraz grać na emocjach montażem i muzyką.

Jego już ponad 2-letnia krucjata pokazuje, jak niestabilną i zafiksowaną na swoim punkcie jest osobą. Budowany przez lata wizerunek miłego feministy-lewaka, rozpadł się. Krzysztof stracił to, co dla egomaniaka jest najistotniejsze - poklask i popularność. Gdy uznanie można było zdobyć na temacie Strajku Kobiet, Gonciarz był w centrum wydarzeń. Wartości, o których mówił od początku swojej działalności, okazały się jednak niewygodne, gdy na jaw wyszły jego toksyczne zachowania.

Ponownie odnalazł walidację, atakując kobiety, wyśmiewając ruch #metoo i kwestionując inne doświadczenia przemocy, o których nie miał pojęcia. W ten sposób stał się idolem redpillowców i manosfery. Gonciarz twierdził m.in., że w sprawie Laury Klaus, która podzieliła się swoją historią przemocy i groomingu w trakcie związku z innym znanym YouTuberem - Gargamelem, możemy jeszcze nie znać całej prawdy. Przypomnijmy, że oskarżony nie zaprzeczał doświadczeniom swojej byłej dziewczyny i zniknął z życia publicznego.

Tego samego życzę Krzysztofowi.

Bosak zasiał niepokój, wmawiając widzom, że jako państwo nie mamy kontroli nad danymi z faktur wprowadzanych do KSeF, które trafiają do francuskiego (a według Bosaka do niedawna izraelskiego) podmiotu.

Czyli już nie tylko jesteśmy inwigilowani przez państwo, ale w dodatku zagrożona jest nasza suwerenność, a nieudacznicy z rządu sprzedali nas Żydom?

Mowa o amerykańskiej spółce Imperva, założonej przez Izraelczyków, która od 2023 roku należy do francuskiego koncernu Thales. W Izraelu wciaż posiada centra badawczo-rozwojowe, ale od początku była zarejestrowana jako spółka amerykańska, a od 2005 roku swoją siedzibę główną ma właśnie w USA. Dlatego dużym i niezbyt rzetelnym uproszczeniem jest traktowanie jej jako firmy izraelskiej.

Nie ma też żadnych dowodów na to, żeby dane z KSeF trafiały do izraelskich oddziałów Thalesa. Wystarczą 2 minuty researchu, żeby dowiedzieć się, że to co mówi Bosak to ordynarne kłamstwo. Co więcej, informacje i wypowiedzi ekspertów, prostujace tą fałszywą narracje są już dostępne od kilku dni. Wspomniana przez Bosaka firma użycza nam rozwiązań w kwestii cyberbezpieczeństwa, ale klucze do zakodowanych danych, podobnie jak cały system i serwery znajdują się w Polsce i są pod kontrolą Ministerstwa Finansów oraz Krajowej Administracji Skarbowej.

KSeF to rozwiązanie, które jak każda nowość spotyka się z krytyką, również dlatego, że uderza w przywileje już uprzywilejowanych. System ten powstał, aby ułatwić funckjonowanie firmom, ale też instytucjom publicznym, które kontrolują, czy te firmy działają zgodnie z prawem. KSeF ma też zmniejszyć lukę VAT, która w 2024 roku wyniosła 21,5 miliarda złotych. Krytycy, doszukują się w tym inwigilacji i zbytniej ingerencji państwa. Straszą, że przez KSeF firmy zaczną upadać.

Najbardziej temu rozwiązaniu sprzeciwiają się przedsiębiorcy, którzy korzystają z wyłudzania VAT-u. Skończy się fakturowe eldorado i branie obiadów w drogich restauracjach na firmę, by wrzucić to w koszta. Środowisko Konfederacji podnosiło larum w tej kwestii już od dawna, jak zawsze, gdy chodzi o interes bogatych cwaniaków.

Krzysztof Bosak w obronie tego interesu postanowił jednak zagrać kartą bezpieczeństwa i niezależności polskich przedsiębiorców. Słysząc, że nasze faktury trafiają do zbrodniczego Izraela, łatwo poczuć oburzenie i wyobrazić sobie, co w taki razie może dziać się z naszymi danymi np. z mObywatela. Wicemarszałek Sejmu z Konfederacji nie bierze żadnej odpowiedzialności za państwo. Ślepo dąży do zdobycia kapitału politycznego na krytyce rządu, nawet kosztem niepokoju obywateli, których bez skrupułów okłamuje.

Bosak, który jest dobrym mówcą, otoczony dukającymi, znudzonymi politykami, wypada w programie Polsatu na merytoryczną alternatywę. Okrągłe i niepewne wypowiedzi Zgorzelskiego wyglądają blado, przy pełnym emocji i werwy Bosaku. Żeby zweryfikować jego słowa i dostrzec, że nie mówi nic sensownego, trzeba poświęcić trochę czasu, którego większość widzów porannego, niedzielnego programu o polityce nie ma. Czego się dziwić, skoro sami politycy najdwidoczniej go nie mają?

Przedstawiciele rządu walkowerem oddają pole Bosakowi. Zgorzelski, Arłukowicz i Gajewski najwidoczniej nie wiedzą nic o zmianach, które wprowadzają ich ministerowie i nie byli w stanie zdementować kłamstw Bosaka. Ta słabość i opieszałość polityków koalicji rządowej daje obozowi Konfederacji przyzwolenie na rozprzestrzenianie kolejnych dezinformacji szkodliwych dla bezpieczeństwa kraju.

Wicemarszałek Sejmu z PSLu jest w polityce głównie po to, żeby stać w obronie stołków dla działaczy swojej partii w spółkach skarbu państwa i samorządach. Ewentualnie, od czasu do czasu nazwie uchodźców „bydłem”, albo stanie w obronie wiecznie uciśnionych przedsiębiorców, żeby ci nie musieli przestrzegać prawa pracy.

Na reakcje, czy chociażby dopytanie skąd Bosak ma takie informacje, nie możemy liczyć również że strony prowadzącego. Rymanowski, jako jeden z najpopularniejszych polskich dziennikarzy jest świetnym przykładem największych bolączek naszych mediów. Nie interesują go fakty, ani źródła, a ucieszy go wszystko co powoduje emocje i może przynieść wyświetlenia. Jest oportunistą, niezainteresowanym interesem społecznym, czy banialukami o misji dziennikarskiej.

Tacy politycy jak Krzysztof Bosak są najbardziej niebezpieczni. Za fasadą racjonalności kryje się cynik, popierający strzelanie do ludzi, zdolny poświęcić stabilność państwa dla swoich korzyści. Bosak nie różni się od Berkowicza, czy Korwina-Mikke, jest tam samo skrajny, a do swojej propagandy używa tak samo tępej dezinformacji, w trochę mniej wariackim wydaniu. Przynajmniej na pierwszy rzut oka.

W tym samym czasie Bosak apeluje, aby nie siąć dezinformacji w kwestii powiązań jego żony i zalewa profile społecznościowe fragmentami ze „Śniadania u Rymanowskiego”, gdzie powiela zdementowane wcześniej kłamstwo. Jak żyć panie Marszałku?

Rozumiem głosy, że KSeF nie działa idelanie, został wprowadzony za szybko i ma pewne braki. Jak najbardziej popieram patrzenie na ręce organom państwa i merytoryczną krytykę ich nowych rozwiązań. Jednak to, co robi Bosak, nie ma z tym nic wspólnego i jest kolejnym straszeniem bez poparcia w danych czy źródłach.

Najpierw wykiwał swojego politycznego ojca, Janusza Korwina-Mikke, przejmując od niego partię i pozbywając się go.

Później, nasz spec od księgowości zapomniał złożyć na czas sprawozdanie finansowe do PKW, co sprawiło, że Nowa Nadzieja (dawniej KORWiN), została wykreślona z ewidencji partii politycznych i przestała istnieć.

Doktor nauk ekonomicznych, który ma zostać ministrem finansów i uratować polską gospodarkę, nie zna też najwidoczniej Kodeksu wyborczego. Dlatego Konfederacja najprawdopodobniej straci 8 mln zł rocznej subwencji za nieprawidłowości w sprawozdaniu finansowym i niezgodne z prawem wykorzystanie publicznych pieniędzy. Naruszeń przepisów było kilka, ale najbardziej chyba bawi wydanie 64 zł na zakup alkoholu, który miał być potrzebny do „spotkania z kontrahentem i ludźmi od prowadzenia kampanii”.

O relacji Mentzena z alkoholem pisałem już tutaj:

Nie dziwne, że po takich turbulencjach i stracie finansowania, środowisko polityczne Mentzena nie potrafi samo stworzyć programu na wybory w 2027. Działacze ex Nowej Nadziei postanowili iść na łatwiznę i poprosić wyborców o zrobienie tego za nich. Do tego celu powstała specjalna strona.

Jakie są najciekawsze propozycje sympatyków Mentzena?

• Więcej praw dla niebezpiecznych kierowców i więcej śmierci na polskich drogach:

• Dalsza promocja alkoholizmu i zwiększanie społecznego przyzwolenia na pijaństwo:

• Broń palna dla wszystkich (w USA sprawdza się super):

• Deregulacja rynku pracy, czyli więcej przywilejów dla przedsiębiorców, mniej praw dla pracownika:

• Niszczenie instytucji publicznych i edukacja tylko dla najbogatszych:

Mentzen uwielbia wyzysk i uwielbia, gdy ktoś wykonuje za darmo jego robotę. Widzieliśmy to na przykładzie ogłoszeń o pracę w jego kancelarii, w których szuka chętnych do pracy po godzinach, na umowie śmieciowej, za ledwo ponad minimalną. Jego firma w opisie na portalu pracuj.pl chwali się, że nie respektuje work-life balance i powtarza ulubione kłamstwo kapitalistów: „żeby dużo zarabiać, musisz dużo pracować”.

Polityk Konfederacji udowodnił swoją miłość do wyzysku, zachwycając się ostatnio Dubajem — kolebką nowoczesnego niewolnictwa, miastem zbudowanym na trupach imigrantów, pracujących w nieludzkich warunkach.

Sławek próbuje odnosić się do woli ludu, kreując się tym samym na niezależny głos „zwykłych obywateli”. Skoro już jeden bogacz w USA oszukał w ten sposób wyborców, to dlaczego w Polsce miałoby się nie udać?

Mimo szumnych i pompatycznych zapowiedzi, że teraz każdy może zostać usłyszany, nie mamy się czym martwić. Mentzen znany jest z tego, że po latach wypiera się swojego programu, przewracając oczami i dąsając się jak małe dziecko. Lider Konfederacji ma długą historię niepamiętania, czy tłumaczenia swoich postulatów sprzed lat „żartami”, albo tym, że to była inna kampania. Oddając tworzenie programu w ręce wyborców, Mentzen robi sobie podwaliny pod kolejne wymówki. Miejmy tylko nadzieję, że tym razem nikt nie zapisze kopii strony projekt27.pl, gdyby w przyszłości, nie daj boże, wygasł jej hosting.

Nie dajmy tak niekompetentnym i szkodliwym ludziom rządzić nami w 2027 roku.

- Zbigniew Herbert „Przesłanie Pana Cogito”

O nowym polskim prawie uderzającym w migrujące dzieci i negatywnym wpływie detencji na psychikę człowieka, pisałem w poprzednim tekście:

Wydaje mi się, że wystarczy odrobina wyobraźni, bo nawet nie empatii, żeby zdać sobie sprawę jak dziecko, które wciąż się rozwija, może znieść kilkumiesięczne zamknięcie w ośrodku przypominającym więzienie i jak to doświadczenie może zaburzyć jego dorastanie i dalsze życie. Jeśli nie, to oprócz badań i przykładów z poprzedniego tekstu, dla podkreślenia szkodliwości detencji zacytuję jeszcze wyrok Europejskiego Trybunały Praw Człowieka z dnia 18 listopada 2021 roku:

Różne instytucje międzynarodowe, w tym Rada Europy, coraz częściej wzywają państwa do niezwłocznego i całkowitego zaprzestania lub wyeliminowania detencji do celów migracyjnych dzieci, podkreślając negatywny wpływ, jaki taka detencja może mieć na zdrowie fizyczne i psychiczne dzieci oraz na ich rozwój, nawet jeśli są one pozbawione wolności na krótki okres lub wraz z rodzinami.

”Każdy jest kowalem własnego losu”, czyli jak okłamują nas neoliberalne elity

Bzdurne, oparte wyłącznie na pojedynczych, często przekoloryzowanych przypadkach stwierdzenie, że można osiągnąć wszystko — wystarczy chcieć i ciężko pracować, pada jak domek z kart, w obliczu sytuacji migrujących dzieci.

Nie masz wpływu na to, że urodziłeś się w kraju owładniętym wojną. Możesz mieć szczęście i rodziców, którzy dla ciebie są w stanie zrobić wszystko i za ostatnie pieniądze uciekają do Europy, by dać ci bezpieczeństwo. Mimo międzynarodowego prawa, w cywilizowanej części globu i tak możesz trafić do warunków, które nie pozwolą ci rozwinąć się na tyle, by w przyszłości wieść godne życie, nie mówiąc już o zdobywaniu bogactwa. A może byłeś po prostu leniwy?

Państwo polskie, delikatnie mówiąc, podkłada kłody pod nogi dzieciom, które już i tak znalazły się w dramatycznej sytuacji. Nastolatkowie potrzebują edukacji, kontaktów z rówieśnikami i warunków, które umożliwiają rozwój umiejętności społecznych. Tylko w ten sposób dziecko ma jakiekolwiek szanse na normalne życie.

Nie możemy traktować uchodźców, a już na pewno nie dzieci, jak przestępców. Migracje ludności to naturalny i nieunikniony proces, który zachodzi od samego początku istnienia naszego gatunku. Pomoc potrzebującemu, który ucieka przed wojną lub prześladowaniem to obowiązek i dowód człowieczeństwa, nie tylko dla chrześcijan.

Do różnych „fobów”, wycierających sobie mordę religią-wstyd mi za was.

Nawet niedożywienie, czy nieodpowiednia dieta mogą zaburzyć prawidłowy rozwój dziecka i długotrwale upośledzić niektóre zdolności mózgu. UNICEF podaje, że w 2024 roku „Prawie 38 mln dzieci poniżej piątego roku życia cierpiało na ostre niedożywienie podczas 26 kryzysów żywieniowych”. O jakiej wolności wyboru i równych szansach tutaj mówimy?

A jeśli już pojawił się temat jedzenia…

Strzeżone ośrodki dla cudzoziemców to luksusowe hotele?

W ostatnim czasie szereg prawicowych kont, trudniących się szczuciem na obcokrajowców, zaczął kolportować zdjęcia z jednego z polskich strzeżonych ośrodków dla uchodźców. Próbowano w ten sposób wmówić nam, że zdjęcie przedstawia codzienność imigrantów przybywających w zamkniętych ośrodkach. Kłamstwa te zostały szybko zweryfikowane, a Demagog podał, że zdjęcie pochodzi z 2023 roku i zostało zrobione w trakcie obchodów Dnia Uchodźcy. Catering, który tak zabolał komentariat z przeklętej platformy, został zamówiony z tej okazji dzięki wsparciu finansowemu Funduszu Azylu, Migracji i Integracji.

Ta inicjatywa to oczywiście dobry pomysł, który może choć na chwilę dał radość osobom przebywającym w tych trudnych i niepewnych warunkach. Co do boiska i hali sportowej, takie udogodnienia znajdziemy nawet w polskich więzieniach. Zapewnienie warunków do konstruktywnego spędzenia czasu wolnego to jeden z elementów, który przyczynia się do skuteczności i najniższego poziomu recydywy w skandynawskim systemie penitencjarnym. Przypomnę tylko, że ci uchodźcy nie są w wiezieniach, ale tak samo jak osadzeni w norweskich zakładach karnych, zasługują na ludzkie warunki, które pomogą im po wyjściu prawidłowo zintegrować się ze społeczeństwem.

Berkowicz i spółka oburzyli się, że karmimy ludzi frytkami i sałatką. Jak małostkowym trzeba być, żeby odbierać komukolwiek prawo do takich produktów?

Najlepiej dla skrajnej prawicy byłoby, gdybyśmy uchodźców traktowali gorzej niż zwierzęta. Samo trzymanie miesiącami w niewoli to za mało, trzeba odebrać im najmniejsze przyjemności. Takie podejście przynosi jeszcze gorsze skutki. Sama detencja nie zniechęca do migracji, a jak wskazuje dr Małgorzata Ołdak, złe traktowanie uchodźców w SOC-ach „może mieć przełożenie na poziom ich radykalizacji i integracji społecznej w przyszłości”. To oczywiste, a przykłady Francji, czy Wielkiej Brytanii tylko to potwierdzają. Nie powtarzajmy błędów zachodu.

Patoprawica na usługach wielkiego kapitału chce, żebyś w migrantach widział przyczynę swoich codziennych problemów. Najbardziej obrzydliwe polityczne kreatury próbują przekonywać, że to utrzymywanie ośrodków dla cudzoziemców sprawia, że w Polsce rosną ceny, a dziura w NFZ wynosi 23 mld zł. To oczywiste kłamstwo i przykład fałszywej alternatywy.

Zdradzę tajemnicę, ale możemy mieć działające szpitale i godnie karmić ludzi zamkniętych przymusowo w strzeżonych ośrodkach. Wystarczy do tego wola polityczna, by opodatkować wielkie korporacje i wprowadzić sprawiedliwy, progresywny system podatkowy.

Celem tych manipulacji jest pogłębienie antyimigranckich nastrojów i wzbudzenie wśród Polaków jeszcze większej nienawiści do osób o innym kolorze skóry. Więcej wspólnego masz z imigrantem z Syrii niż z Berkowiczem, uwierz.

Kilka faktów o strzeżonych ośrodkach dla cudzoziemców

W Polsce działa 6 SOC-ów. Znajdują się one w miejscowościach: Lesznowola, Krosno Odrzańskie, Przemyśl, Biała Podlaska, Białystok i Kętrzyn.

W 2024 roku na utrzymanie SOC-ów i umieszczonych tam obcokrajowców wydaliśmy 31,1 mln zł. To ponad połowę mniej niż Jacek Sasin wydał na wybory kopertowe, które się nie odbyły i ok. 742 razy mniej niż wynosi dziura budżetowa NFZ na rok 2026.

Racja żywieniowa w SOC-ach wynosi 11 zł dziennie na osobę. W polskich szpitalach, które tak chętnie są tutaj zestawiane w porównaniach, stawka ta wynosi 21zł.

Ludzie nie trafiają do strzeżonego ośrodka dla uchodźców z własnej woli, tylko pod przymusem, czekając na rozstrzygnięcie wniosku o azyl lub deportację. Żeby trafić do takiego ośrodka, nie trzeba popełnić żadnego przestępstwa.

Jak osoby, które przebywały w tych ośrodkach, wypowiadają się o luksusach, które tam zastały?

Detencja to psychiczne uszkodzenie człowieka w środku. Nieznany los. Myśli samobójcze. Codzienne obcowanie z okrutnymi strażnikami, którzy traktują nas jak przestępców. To miejsce, w którym nie życzę nikomu, aby się znalazł.

- Naazar z Iraku

To był zdecydowanie najgorszy ośrodek. Strażnicy nie traktowali nas jak ludzi. Nawet nie jak zwierzęta. Sprawiali, że czułeś się bezwartościowy, jak insekt. Niektórzy z nich wydawali się dumni, że porównaliśmy miejsce do Guantanamo. Kiedy wchodziłeś, mówili: Witamy w Guantanamo.

- Safir z Syrii o ośrodku w Wędrzynie (tymczasowy ośrodek, który już nie funkcjonuje)

Znajdą się pewnie przeprani rasizmem i prawicową propagandą ludzie, którzy stwierdzą, że „dobrze im tak”, albo „mogli się nie pchać”. Ci z pozoru bardziej racjonalni powiedzą o „ochronie granic” i „bezpieczeństwie kraju”. Bezpieczeństwo nie wyklucza humanitaryzmu. Bezpieczeństwo to nie łamanie praw człowieka.

W tym samym miejscu kiedyś byli Polacy, uciekający przed wojną, czy prześladowaniem za PRL-u. Nie mamy pewności, czy w przyszłości to się nie powtórzy. Czy chciałbyś, żeby wtedy Twoje dziecko spotkał taki los?

Podpisz petycję przeciwko detencji małoletnich migrantów i wyraź swój sprzeciw:

https://actionnetwork.org/petitions/3ac87b5866606ed91f05b29fb357a1a2177136b0?source=direct_link&

Kiedy 27 marca 2025 roku polski rząd po raz pierwszy zawiesił prawo do azylu, w ustawie pojawiły się grupy wrażliwe, którym przysługuje ochrona. Jedną z tych grup byli nieletni. Organizacje pozarządowe, UNHCR, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, a nawet Biuro Legislacyjne Sejmu jednoznacznie stwierdziły, że zawieszenie prawa do azylu łamie polską Konstytucję i szereg praw międzynarodowych. W długiej liście nieprawidłowości i kontrowersji związanych z ustawą wprowadzoną przez polski rząd i parlament, pojawiły się również uwagi związane z grupami wrażliwymi. Jedną z nich były obawy o rzetelność oceny do jakiej grupy należy dana osoba. Decyzje te mają podejmować funkcjonariusze SG, którzy mogą nie mieć do tego kompetencji, czy potrzebnego do analizy czasu. Nie określono również procedur zgodnie z którymi ma przebiegać podejmowanie tej decyzji. HFPW zwracała też uwagę na niekompletność grup wrażliwych np. brak małoletnich z opiekunami.

Należy pamiętać, że [szczególna bezbronność dziecka] jest czynnikiem decydującym i ma pierwszeństwo przed rozważaniami dotyczącymi… statusu [imigranta].

- Wyrok ETPC z 22 listopada 2017 r.

Co z nieletnimi osobami, które przekroczyły naszą wschodnią granicę w poszukiwaniu bezpieczeństwa?

Europejski Trybunał Praw Człowieka już kilkukrotnie stwierdzał, że Polska złamała Europejską Konwencję Praw Człowieka w kontekście detencji małoletnich migrantów. Wyroki zapadły m.in. w sprawach:

• Bistieva i inni przeciwko Polsce (nr 75157/14, wyrok z dnia 10 kwietnia 2018 r.,

• Bilalova i inni przeciwko Polsce (nr 23685/14, wyrok z dnia 26 marca 2020 r.),

• A.B. i inni przeciwko Polsce (nr 15845/15 i 56300/15, wyrok z dnia 4 czerwca 2020 r.),

• Nikoghosyan i inni przeciwko Polsce (nr 14743/17, wyrok z dnia 3 marca 2022 r.)

• R.M. i inni przeciwko Polsce (nr 11247/18, wyrok z dnia 9 lutego 2023 r.)

• Z.H.R. i inni przeciwko Polsce (nr 55558/22, wyrok z dnia 16 maja 2023r.)

• K.G. i S.G. przeciwko Polsce (nr 62466/19), wyrok z dnia 27 listopada 2025 r.

Polskie służby naruszały przede wszystkim art. 8 EKPC, czyli Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego i art. 5 - Prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego.

Zamykanie nieletnich pod opieką rodzica lub opiekuna prawnego w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców dozwolone jest tylko w ostateczności i na krótki okres. Organy krajowe zobligowane są do poszukiwania wszelkich alternatyw, by nie narażać psychiki i wrażliwości dzieci na przebywanie za kratami, w ośrodkach, w których „rygor jest zbliżony do jednostek penitencjarnych”, nie można samemu opuszczać budynku, a uchodźcy są ciągle monitorowani przez umundurowanych funkcjonariuszy SG. Zdaniem ETPC te warunki nie zostały spełnione w w/w sytuacjach. Organom państwowym zarzucono brak lub niewystarczające starania w znalezieniu innych rozwiązań, które miałyby zapewnić odpowiednie warunków dla dzieci. W przywołanych sprawach detencja trwała miesiącami i była przedłużana w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie wniosku azylowego. Państwo Polskie zmuszone było wypłacić poszkodowanym rodzinom uchodźczym zadośćuczynienie finansowe.

Dzieci, które uciekały ze swojego kraju do Polski bez opieki dorosłego, trafiały dotychczas do rodzin zastępczych lub do placówek opiekuńczo-wychowawczych. Te warunki dawały im względne bezpieczeństwo, możliwość prawidłowego rozwoju, edukacji i asymilacji. Co czeka je po prowadzeniu nowego prawa?

Maciej Duszczyk i jego zasługi dla uchodźców

Zmiana w ustawie o cudzoziemcach została wprowadzona przez byłego podsekretarza stanu w MSWiA. Maciej Duszczyk, jeszcze przed odejściem z rządu, podczas prac komisji sejmowej, zawnioskował o możliwość zamykania w strzeżonych ośrodkach dla uchodźców dzieci od 15 r.ż. Procedowanie ustawy przebiegło po cichu i bez konsultacji społecznych. Rząd i prezydent potrafią dogadać się ponad podziałami, ale tylko przy uderzaniu w najsłabszych, więc tym razem z prawa weta nie skorzystał Karol Nawrocki i od 01 stycznia 2026 nowelizacja ustawy weszła w życie.

Główny inicjator tych zmian, Maciej Duszczyk, co prawda jest doktorem habilitowanym nauk społecznych ze specjalizacją w integracji społecznej i migracjach, ale jego rozprawy doktorskie dotyczyły głównie wpływu imigrantów na rynek pracy. Może nam to rzucić światło na to, w jaki sposób Duszczyk postrzega cudzoziemców. Nic dziwnego, że z takimi zainteresowaniami znalazł się w rządzie Tuska, jako osoba odpowiedzialna m.in. za kwestie międzynarodowe i politykę migracyjną.

W MSWiA znalazł się z rekomendacji Polski2050, partii Szymona Hołownii, który ubiegał się o stanowisko Komisarza ONZ ds. uchodźców, czyli tej samej organizacji, która uznała jego głosowanie za odebraniem prawa do azylu, za naruszenie ratyfikowanej przez Polskę Konwencji o statusie uchodźców z 1951 r.

Duszczyk w trakcie swojej niespełna dwuletniej przygody w polskim rządzie nie tylko przyczynił się do pogorszenia, już i tak trudnej sytuacji nastoletnich uchodźców. Swoje wykształcenie świetnie wykorzystał też do rządowej propagandy mydlącej nam oczy, że na granicy polsko-białoruskiej skończył się kryzys humanitarny, a polityka „zero śmierci na granicy” faktycznie przynosi efekty. Maciej Duszczyk kłamał również w sprawie pobicia afgańskiego uchodźcy przez żołnierza Wojska Polskiego 10 lipca 2025 roku. O reportażu Piotra Czabana pisałem tutaj:

Niewydolne państwo i niewidzialni ludzie

Wspominany już UNHCR podał, że w 2024 roku „liczba osób przymusowo przesiedlonych z powodu przemocy i prześladowań na całym świecie wzrosła do ponad 123 milionów”, 40% z tej liczby stanowili nieletni. Z danych Eurostatu wynika, że w 2024 roku ponad 36 tys. nieletnich uchodźców bez opieki dorosłego szukało ochrony międzynarodowej w Unii Europejskiej. Niestety, dane nie są dokładne, ponieważ dwa kraje nie potrafią podać szczegółowych statystyk. Są nimi Cypr i Polska.

Ile nieletnich osób starało się o azyl w Polsce w 2024 roku? Zdaniem Urzędu do Spraw Cudzoziemców było to 297 dzieci, jednak Komenda Główna Straży Granicznej, podaje już liczbę 22 małoletnich. Nie wiemy, ile takich osób trafiło do Polski i zostało cofniętych na granicy lub zniknęło z rejestru w niewyjaśnionych okolicznościach. Karolina Czerwińska z Save The Children podaje w rozmowie z OKOpress, że ok. 80-90% migrujących bez opieki dzieci, które trafiają do polskich placówek opiekuńczo-wychowawczych znika, i nie jest nam znany ich dalszy los. Jednym z powodów, jak podaje ekspertka, jest to, że te młode osoby, pozbawione siatki wsparcia, są łatwym celem dla handlarzy ludźmi. Potwierdza to również stanowisko Rzeczniczki Praw Dziecka:

W kontekście znacznej liczby ucieczek dzieci cudzoziemskich z placówek opiekuńczo-wychowawczych przedstawiciel RPD wskazał, że brak odpowiednich narzędzi do pracy z tą grupą wychowanków i bariery językowe mogą przyczyniać się do samowolnego oddalenia. To niepokojące tym bardziej, że cudzoziemskie dzieci uciekające z placówek pieczy zastępczej są szczególnie narażone na przestępstwo handlu ludźmi.

Ada Tymińska, ekspertka z Biura Rzeczniczki Praw Dziecka, zwraca uwagę, że ta niedokładność, chaos informacyjny i ogromny rozstrzał danych wychodzących z różnych źródeł, świadczą o problemach systemu ochrony małoletnich uchodźców w Polsce.

W naszym państwie wciąż nie mamy systemu, który dostarczałby klarownych i rzetelnych danych w kwestii migracji na wschodniej granicy. Gdyby było inaczej, moglibyśmy mieć pod kontrolą to, ilu uchodźców pojawia się w Polsce, reagować zgodnie z prawem międzynarodowym i nie dopuszczać do kryzysu humanitarnego, który z powodzeniem wywołują i wykorzystują Putin z Łukaszenką. Zamiast rozpatrywać wnioski o azyl, wolimy stosować pushbacki, które uniemożliwiają stworzenie oficjalnych rejestrów, bo uchodźcy wypychani do lasu, mogą wracać do Polski kilkukrotnie.

Dlaczego 15-latek nie może być zamknięty w strzeżonym ośrodku dla uchodźców?

Nowelizacja ustawy o cudzoziemcach i sposób, w jaki procedowane były poprawki wzbudziły oburzenie wśród działaczy na rzecz praw człowieka i organizacji pozarządowych. Przez lata walczyli oni on to, by nieletni nie trafiali za kraty. Zamykanie dzieci, nawet z rodzicami, w strzeżonych ośrodkach dla cudzoziemców budziło kontrowersje i niejednokrotnie przynosiło pogorszenie stanu psycho-fizycznego nieletnich.

Mieliśmy depresje u dzieci, przypadki prób samobójczych z powodu stresu, nocne moczenie, którego wcześniej nie było, czy zamykanie się w pokojach i niewychodzenie z nich

- mówi w rozmowie z TokFM pani Ewa, która od 17 lat odwiedza zamknięte ośrodki dla uchodźców.

W artykule TokFM przytaczane są inne, fatalne dla psychiki dzieci skutki przebywania w takich ośrodkach. Traumatyczne doświadczenie uchodźstwa i zamknięcia w strzeżonym ośrodku sprawiło np., że dziecko przestało mówić.

Negatywny wpływ detencji na psychikę dziecka potwierdzają również liczne badania.

(…) w wielu przypadkach te doświadczenia mogą mieć jednak również długotrwały wpływ na ich rozwój psychofizyczny w przyszłości (Corlett i in., 2012), a także ewentualny proces integracji społecznej w kraju docelowym.

- czytamy w artykule naukowym Małgorzaty Ołdak pt.: Cudzoziemcy (nie)specjalnej troski? O detencji dzieci cudzoziemskich w Polsce w latach 2021–2023

W dalszej części autorka przytacza badania Allena S. Kellera z 2003 roku. Pokazują one, że wśród dorosłych uchodźców objętych detencją, aż 70% skarżyło się na pogorszenie swojego zdrowia psychicznego podczas pobytu w ośrodku. Badani wskazywali na takie objawy jak: depresja (86%), silny lęk (77%), zespół stresu pourazowego, m.in. retrospekcje, koszmary senne, niekontrolowane myśli, ataki paniki (50%), myśli samobójcze i samookaleczenie (50%). Zauważono również korelację pogłębiania objawów z dłuższym czasem przebywania w zamknięciu.

Wyniki te zostały potwierdzone w 2024 roku przez badaczy z Campbell Systematic Reviews.

Teraz z granicy będzie można zabrać przerażonego 15-latka, który ucieka przed wojną lub prześladowaniem i zamknąć go bez rodziców w strzeżonym ośrodku z nieznanymi mu dorosłymi. Nawet na Węgrzech prawo dla nieletnich uchodźców jest bardziej humanitarne. Pod opieką dorosłych mogą oni przebywać w detencji tylko przez 30 dni, a jeśli są sami, trafiają do placówki opiekuńczej.