Twee jaar nadat ze met haar Brat Summer de popwereld veroverde met futuristische popmuziek en een kotsgroen beeldmerk heeft CHARLI XCX weer een drukke zomer. Toch is alles anders. De Britse artieste, geboren als Charlotte Emma Aitchison, heeft op ondubbelzinnige wijze komaf gemaakt met de Brat-hype en slaat nieuwe wegen in. De afgelopen weken moeten hectisch zijn geweest: behalve dat ze begin augustus 34 jaar - ze heeft ook het sterrenbeeld Leeuw - is geworden heeft ze van alles in deze laatste weken van de zomer gepropt. Het nieuwe album Music, Fashion, Film kwam eind juli uit en nu tourt ze langs festivals zoals Lollapalooza en Reading/Leeds met haar nieuwe show (zie video hieronder). Eerder dit jaar verraste ze vriend en vijand met een compleet nieuw geluid op Wuthering Heights - met songs uit de gelijknamige speelfilm - en nam ze zichzelf - en all thjngs Brat - op de hak met de mockumentary The Moment. Daarnaast is ze als actrice betrokken bij diverse speelfilms waarvan Erupcja dit najaar ook in Nederland te zien is. Charli kan niet stilzitten, maar goed beschouwd heeft ze dat nooit gedaan. En dat voor een artiest die na haar doorbraak met Brat goudeerlijk in een interview met Humo meldde: “Mentaal ben ik op de slechtste plaats waar ik in mijn leven ben geweest. Ik zou mijn therapeut vaker moeten zien.” Je zou voor minder na wat ze de afgelopen twee jaar heeft meegemaakt. De vrouw die opgroeide in de Britse rave- en clubscene maakte met Brat een statement van jewelste dat enorm resoneerde bij muziekfans. Charli was jarenlang een eigenwijze exponent van de hyperpop die nooit echt doorbrak. Met de release van haar zesde album werd ze plotsklaps de ‘it girl van 2024’. Ze vergrootte haar imago van ‘365 party girl’ en startte een ongekend fenomeen: de brat summer waarin grote zonnebrillen, hedonisme, sigaretten en ander spul, trashiness en een nieuw soort ongeremd feministisch punk-esthetiek hoogtij vierde. Ze overtuigde met een perfect popalbum vol ‘bangers’ en een boodschap. Charli werd een popcultureel icoon. Zelfs snobs van middelbare leeftijd zoals ondergetekende dansten op overstuurde dansvloerhits als ‘360’ en ‘Von Dutch’. Charli kon de wereld aan en kleurde de zomer van 2024 kotsgroen.

Zelf kijkt ze inmiddels met gemengde gevoelens terug op die tijd. Zoals in haar zeer openhartige persoonlijke teksten stelt ze: “De Brat-tournee heeft me uitgeput: ik rolde de hele tijd over de grond, en heb er zenuwschade in mijn nek aan overgehouden.” De manier van Charli om met die periode af te rekenen? Een satirische mockumentary maken en muzikaal een nieuwe weg in te slaan. The Moment (te zien op Prime Video) is een soort Spinal Tap voor de Gen Z-generatie. Als was het The Office volgt de camera Charli xcx de vermoeide, onbegrepen, overstresste en ijdele popster die commercieel wordt uitgemolken door de industrie, haar (fake) entourage en haar incapabele management. Alles wordt in het werk gesteld “keep the Brat-hype alive”. Zelf horen we Charli zeggen dat alles “a bit cringe” is, maar ze gooit haar principes overboord voor het succes. De bij vlagen overtuigende en geestige film is een interessante poging “to fuck it up”. In The Moment is een zuchtend en steunende Charli in Wonderland te zien die gaandeweg ontdekt hoe zwaar het is om een nieuwe popster te zijn in tijden van Tiktok, product placement, celebrity culture en influencermarketing. Alles moet in overdrive, geen moment te verliezen. De knipogen naar het legendarische Spinal Tap zijn niet te missen, inclusief zaken die mislopen op het podium en ongemakkelijke situaties. Die status zal The Moment niet bereiken, maar dit is een doordachte poging van een popster die schijt aan de wereld heeft en niet beroerd is om zichzelf in de zeik te nemen.

Dat Charli xcx geen alledaagse popster is, mag duidelijk zijn. “Toen ik ‘Brat’ maakte, wist ik al dat er geen ‘Brat 2’ zou komen. Dat zou saai zijn, het bevredigt me niet.” Als de mockumentary dat niet al van het dak schreeuwde, doen haar nieuwe platen dat wel. In de Wuthering Heights-soundtrack zoekt ze de goth in haarzelf op en werkt ze samen met JOHN CALE, ooit van de VELVET UNDERGROUND. Vervolgens maakt ze met Music, Fashion, Film een eigenwijs popalbum met rock-invloeden: “‘I think the dancefloor is dead. So now we’re making ro-o-o-o-o-o-ck music,” zingt ze met een knipoog. Het album is een tijdopname van waar Charli xcx nu staat. Klaar met Brat, nieuwsgierig naar nieuwe wegen, tegelijk druk met mode en films. Op de hoes staan drie oudere mannen: weer John Cale, regisseur Martin Scorses en modeontwerper Marc Jacobs. Net als DAVID BOWIE, MADONNA en LADY GAGA vindt ook Charli zichzelf opnieuw uit. Ze is inmiddels een onafhankelijke popster op haar eigen voorwaarden. Met ook haar eigen Substack waarin ze haar gedachten deelt, ze heeft acteerambities en is een mode-icoon. Het nieuwe album is in alles Charli xcx, maar niet zo overweldigend als Brat. De recensent van Trouw ziet dat ook en schrijft: “Het nieuwe album van Charli xcx is niet zo sterk als Brat, en dat is misschien wel de bedoeling.” Dit album is geen rockplaat, wel anders van toon en opzet dan Brat. Charli xcx blijft een kind van de ravecultuur, blijft daar echter niet in hangen. Ze zoekt nieuwe mogelijkheden, toont zich zowel intelligent als openhartig in haar lyrics en behoudt nog altijd haar bijtende humor. Songs als SS26, Camera en Card declined gaan live fantastisch werken met haar oudere werk. Voor de muziekfans is het goed nieuws dat de volgorde van de titel music door fashion en film is. Maar het interesseert haar allemaal en ze gaat er vol voor. Online zien we haar vertellen over haar favoriete films, een grote menigte begeesteren met haar livemuziek en over de rode loper wandelen van het Met Gala. Allemaal aspecten van Charli xcx, een meta-artiest op haar eigen voorwaarden die de durf heeft “to fuck it up” en dankzij die Brat summer alle artistieke vrijheid heeft veroverd.

Deze nieuwsbrief valt elke 1e van de maand in je mailbox als je je abonneert via onderstaande knop.

Subscribe now

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: Never Odd Or Even van STARCLEANER REUNION

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: It Goes On van WESTSIDE COWBOY

• de ontdekking van de maand: L’RAIN

• de leukste 00s dancetrack in de playlist: Hide U van KOSHEEN

• het beste rock-intro in de playlist: Cherub Rock van SMASHING PUMPKINS

• de opvallendste cover in de playlist: Charli xcx’s 360 door PETER GREGSON

• mijn volgende concert: RYAN DAVIS & THE ROADHOUSE BAND in Nijmegen.

FLAVOR OF THE MONTH #73

Het beste Spotify-gerelateerde nieuws van de maand was de aankondiging van een label voor ‘AI-artiesten’. Eindelijk luistert het bepaald niet onomstreden muziekplatform naar de goegemeente. Met aan 100% grenzende zekerheid kan ik melden dat de artiesten in de verse Flavor-playlist niet kunstmatig gegenereerd zijn. De ARETHA FRANKLIN’s, PINK FLOYD’s, NEIL YOUNG’s en ARTHUR VEROCAI’s in de playlist bestaan echt (of hebben echt bestaan), hoewel ik maar één van de drie ooit live heb zien spelen. Verder zie ik opvallend veel onderlinge verbindingen tussen de 100+ liedjes: doordat de een de ander gesampled heeft, door covers en door persoonlijke relaties tussen artiesten of bands. Leuk als je ze eruit haalt. Maar uiteindelijk is ook de 73e Flavor een niet door AI samengestelde samenvatting van mijn afgelopen maand. Alles is zelf opgepikt en handmatig in deze playlist gezet. Beetje onvoorspelbaar, rommelig soms, maar ook menselijk. Erewoord.

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

Onder muzieknerds ontstaat regelmatig een langlopende discussie over welk popjaar nou het best was. Er zijn diverse kandidaten en de meningen lopen natuurlijk ver uiteen. 1991 wordt veel genoemd, maar ook 1977 of 1997. Veteranen pleiten dan weer voor 1967. Het zal altijd wel een polemiek blijven en dat is prima zo. Ik herontdekte recent weer het popjaar 1972 en dat was stiekem een heel goed bouwjaar. Maar check vooral deze playlist en laat je overtuigen.

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan ook op mijn Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2026 IN SONGS) en nieuwe albums (2026 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij.

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• “During the mid sixties the Netherlands developed one of the most exciting and uncompromising music scenes anywhere in Europe?” Jazeker. De Nederbiet uit de jaren 60 is best wel een legendarische status, behalve in Nederland zelf. Tijd voor meer erkenning van de tijdgenoten van SHOCKING BLUE. Te beginnen bij deze video.

• Het overlijden van icoon DOLLY PARTON schokte de (muziek)wereld. Weinig artiesten konden op zoveel sympathie in alle geledingen van de (Amerikaanse) samenleving rekenen. En dan waren er nog die (hit)gevoelige liedjes van haar. Talloze documentaires zijn er over Dolly gemaakt. Het biografische Here I Am (was te zien op Netflix) is een sterke. Het op NPO Start te streamen Dolly Parton: America Reunited kiest een andere, net zo boeiende invalshoek: Dolly als verbindende factor in de Amerikaanse samenleving.

  

• Ook de ophef rond die uitspraken van een Nederlandse artiestenmanager gehoord? De quote “Het minst belangrijke van wat je doet is je muziek (…) als mensen van jou fan zijn, zijn ze ook fan van je,” maakte wel wat los. Onder andere bij schrijver JOOST OOMEN die op NPO Radio 1 als druktemaker een sterke column hierover voordroeg. Uit het hart gegrepen heet zoiets dan.

• LOWLANDS 2026 was volgens de commentaren een terugkeer naar de avontuurlijke edities waar het festival bekend om is geworden. Ook in de beginjaren raakte het driedaagse campingfestival niet uitverkocht. VPRO’s Loladamusica was erbij in 1994, de tweede editie met 12.500 bezoekers. Maar wel met een aangenaam diverse affiche met HELMET, G.LOVE, UNDERWORLD, OASIS, JEFF BUCKLEY en dEUS.

  

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De keuze is deze maand gevallen op Yankee Hotel Foxtrot van de WILCO uit 2002.

Jeff Tweedy’s WILCO neemt inmiddels een prominente plek in mijn platenkast in. En inmiddels heb ik ze meer dan andere artiesten live zien optreden, sinds die eerste keer in 013 in 1999. Recent zag ik ze weer optreden. Het was de eerste keer Nijmegen voor de band en in de plaatselijke concertzaal speelden ze de pannen van het dak. Reden te meer om hun meesterwerk uit 2002 weer eens uit de kast te trekken. Van de band van toen staat de helft van toen - naast Tweedy ook de bassist en de drummer - op het Nijmeegse podium. Meestergitarist Nels Cline steelt weer eens de show met onnavolgbaar gitaarspel. Op die augustus-avond kon Wilco heerlijk zijn gang gaan. Er hoefde geen nieuw album gepromoot te worden en de setlist bestond uit een lange reeks publieksfavorieten en een nieuwe song. Ook deze show speelden ze de meeste songs van Yankee Hotel Foxtrot. Inmiddels algemeen erkend als hun magnum opus, maar ook een album met een flink verhaal. De korte versie - check deze prachtige documentaire I Am Trying To Break Your Heart voor de lange versie - is dat Wilco voor dit vierde album volop aan het experimenteren ging en de grenzen van hun Americana-sound opzocht. Hun label haatte het resultaat (“A career-ending record”), de band stapte op en bracht de plaat uit bij een ander en het werd uiteindelijk hun best verkochte album. Maar er speelde nog veel meer dat je in de docu kunt terugzien. Ook 25 jaar later klinkt YHF nog altijd fris en blijft het vakmanschap en creativiteit van de band een genot voor het oor. Ik schreef destijds “Grillig, hartverscheurend en doorspekt met typische Wilco-humor. De (onbewuste) verwijzingen naar de gebeurtenissen van 11 september (“Ashes Of American Flags”, “War On War”) maken ‘Yankee Hotel Foxtrot’ helemaal tot een fascinerende plaat die zich na enkele draaibeurten langzaam aan prijsgeeft.” Die link met 9/11 was ik trouwens alweer bijna vergeten. Deze elf songs zijn Wilco op hun spannendst, door de overvloed aan ideeën en de experimenteerdrift. En dus de koppige overtuiging dat alles klopte aan YHF. Een kwart eeuw later staat Jeff Tweedy steviger in zijn schoenen dan ooit. Zijn songs van toen zijn live misschien wel krachtiger dan op de plaat en komen de onverwachte uitspattingen van Wilco in hun prachtige songs nog meer tot hun recht. In dat opzicht is de band een soort GRATEFUL DEAD geworden: hun eindeloze reeks liveshows zijn misschien wel belangrijker dan nieuw plaatwerk. Voor thuis kan ik iedereen dit bijzondere kleinood aanraden. Koptelefoon op en beleef deze spannende songs tot in detail.

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit januari 1996, 2001 en 2006 de tand des tijds hebben overleefd.

• Nu de zomer een andere afslag heeft genomen komt deze tweede van BASEMENT JAXX als geroepen. Perfect voor de zweterige nazomer, ook al regen het buiten pijpenstelen. Inclusief het opzwepende Where’s Your Head At, met prominente Gary Numan-samples.

  

• SEBADOH was een explosief en voortdurend wisselend gezelschap, waarin LOU BARLOW (bekend van DINOSAUR JR) de boel bij elkaar probeerde te houden. Dat was geen geringe klus. Het leverde 30 jaar geleden een mooie plaat op met veel vervelende herinneringen voor de betrokkenen. Barlow zei jaren later over Harmacy: “I just can’t get excited about that record.”

  

• 25 Jaar later is RUFUS WAINWRIGHT een veelzijdig artiest met een prachtig oeuvre. In 2001 was hij vooral nog de zoon van. Poses veranderde dat definitief. De man kan zingen als geen ander en dat liet hij horen op zijn prachtige, persoonlijke liedjes. Waarin hij dus ook een liedje van zijn vader covert.

  

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #65 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel ‘m dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

“A new standard in pop… the vaguest music ever to have been a hit.” Deze quote komt uit het nieuwe boek Still In A Dream - Shoegaze, Slackers and the Reinvention of Rock, 1984-1994 van de Britse popschrijver Simon Reynolds (1963). Dit waren de (complimenteuze) woorden van producer Brian Eno over MY BLOODY VALENTINE. Deze band vormt het ijkpunt van één van de opmerkelijkste genres in de (alternatieve) popmuziek: shoegaze. Net zo’n loze benaming als grunge of yacht rock wat mij betreft, tegelijk eentje die synoniem is geworden voor een heel specifieke sound. Ooit bedacht door een rancuneuze muziekjournalist van het ooit invloedrijke muziekblad NME die een nieuwe generatie Britse bands wilde beledigen. Bands die volgens hem te weinig met het publiek bezig waren en te veel keken naar hun effectpedalen, navelstaarderij ten top. Ook wel “the Scene That Celebrates Itself.” Deze bands pionierden met een nieuw soort gitaarmuziek die steeds verder afdwaalde van de rock die tot medio jaren 80 in de mode was. Reynolds was in die jaren ook onderdeel van de muziekpers, maar hij was eerder een zelfbenoemde “champion of shoegaze”. In zijn boek beschrijft hij met gevoel voor detail en persoonlijke anekdotes hoe in navolging van THE JESUS & MARY CHAIN en COCTEAU TWINS allerlei bands verder experimenteerden met gitaren, songstructuren en dromerige zang. Reynolds bestempelt die ontwikkeling als een reactie op het maatschappelijk klimaat van die jaren. Er was meer dan ooit nood aan escapisme. Dat vertaalde zich in muziek die steeds verder afstand nam van het bekende rockgeluid. De songs van bands als MBV, LUSH, RIDE en SLOWDIVE werd eind jaren 80, begin jaren 90 met de hulp van nieuwe technologie als effectpedalen en samples steeds dromeriger en ontstonden ‘ethereal soundscapes’. De zang was vaak ijl en diep verstopt in de mix, teksten waren vaak onverstaanbaar en introspectief, met de gitaren werd een zorgvuldig geconstrueerde muur van galm, ‘loops’ en noise opgetrokken waaronder de ritmesectie een dansbare groove legde. Ongrijpbaar en ongehoord, Reynolds gebruikt de term ‘the-not-quite-really-there sound’: “The sounds just seem to be there, floating around.”

Al voor de term shoegaze in 1991 gemunt werd om deze sound te definiëren was MBV het vlaggenschip van deze heruitvinding van rock. In korte tijd zette de band rond Kevin Shields de standaard. Hun albums Isn’t Anything (1988) en Loveless (1991) gelden als klassiekers, ook buiten de shoegaze. Reynolds onderbouwt hoe MBV de grenzen op zocht. Hun songs werden steeds abstracter, wonderschone melodieën gecombineerd met feedbackende gitaren en later ook samples, eindeloos werken in de studio waardoor ze hun platenlabel tot waanzin dreven en bijna bankroet kregen en live bliezen ze hun publiek weg met keiharde noise die soms minutenlang lang de organen van de aanwezigen teisterde. Shoegaze werd een kortstondige hype. De bands waren in de vroege jaren 90 even de ‘flavor of the month’. Totdat de muziekpers zich begon te ergeren aan deze nieuwe psychedelische sound met verlegen muzikanten die meer bezig waren met hun muziek dan met hun publiek. Daar verkoop je geen tijdschriften mee. Van de ene op de andere dag werden nieuwe albums van de shoegazers neergesabeld en stonden bands als Slowdive opeens voor halfvolle zalen te spelen. Britpop zou de volgende Britse muziekhype worden.

Beluister het boek van Reynolds

Ik had in die jaren al een voorliefde voor Britse indie en viel ook als een blok voor genoemde shoegaze-bands. Loveless maakte eind 1991 diepe indruk (“Als je de cd opzet, dan weet je niet wat je overkomt”), ik zag de meiden van Lush voor een halfvolle Effenaar hun atmosferische popsongs spelen en verbaasde me dat niet meer mensen de muziek van CURVE en REVOLVER ook waardeerden. Net als Simon Reynolds sprak de dromerige sound mij als verlegen jongen wel aan. Je kon eindeloos verdwalen in de onaardse songs die de shoegaze-scene voortbracht. Shoegaze was introspectieve muziek voor introverte mensen. Ik hield er een prettig afwijkende voorkeur voor psychedelische gitaren en de betere poppy noise aan over. Inmiddels ben ik niet meer de enige, want shoegaze is al enkele jaren aan een comeback bezig. De bands van toen spelen dertig jaar na dato bijna allemaal weer. Het begon met de onverhoopte MBV-comeback die in 2009 de oordopjes uit mijn oren speelde in de Effenaar en nog altijd live spelen, Slowdive is aan een glorieuze wederopstanding bezig en zelfs mindere goden als CHAPTERHOUSE wagen zich aan een tweede leven. Met dank aan de renaissance van shoegaze bij Gen Z. Je leest te pas en te onpas dat nieuwe muziek “shoegazey” is. Wat bedoeld wordt zijn een dromerige sfeer, niet vies van een effectpedaal en vervliegende zang. Shoegaze en dreampop schuren dicht tegen elkaar aan en een nieuwe generatie bands als DIIV, BEACH HOUSE en JUST MUSTARD bouwen overtuigend sonische kathedralen van songs. Veel nieuwe bands noemen de eerste generatie shoegazers als inspiratie. De revival wordt inmiddels ‘nu gaze’ genoemd en wereldwijd zijn er verrassende scenes zoals in Vietnam of Tsjechië. Zo vernieuwend als destijds wordt het niet snel meer, maar de dromerige sound heeft meer aanhangers dan ooit en allerlei nieuwe gedaantes. Dat verklaart misschien ook wel de timing van Reynolds’ boek. Niet slecht voor een underground genre dat ooit “the vaguest music ever” werd genoemd en nu van een scheldwoord een geuzennaam heeft gemaakt.

Deze nieuwsbrief valt elke 1e van de maand in je mailbox als je je abonneert via onderstaande knop.

Subscribe now

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: Easy Street van QUEENS OF THE STONE AGE

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: You’re Gonna Need A Little Music van YARD ACT

• de ontdekking van de maand: XAV CLARKE

• de lekkerste zomeravondtrack in de playlist: Inspector Norse van TODD TERJE

• de vreemdste artiestnaam in de playlist: ⣎⡇ꉺლ༽இ•̛)ྀ◞ ༎ຶ ༽ৣৢ؞ৢ؞ؖ ꉺლ (aka Wingdings, alias van FOUR TET’s Kieran Hebden )

• mijn volgende concert: WILCO in Nijmegen.

FLAVOR OF THE MONTH #73

Mede door het boek van Simon Reynolds staan deze maand meer ‘showgazey’ songs in de playlist dan doorgaans. Inclusief andere ontdekkingen uit dit inspirerende boek. Over ontdekkingen gesproken: ik had voor deze maand nog nooit gehoord van XAV CLARKE, MR SCRUFF, LEAH SINCLAIR en SUEP. Zij hebben niettemin hun weg naar de playlist van augustus 2026 gevonden. Precies waar deze op het oog lukrake verzameling voor bedoeld is. De aanwezigheid van JAMES LAST wordt overigens verderop in deze editie nader verklaard. Een gevalletje eens maar nooit meer.

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

Voor het boek met dezelfde naam was er een gelijknamige cd-box van het reissue-label Cherry Red uit 2016. De ondertitel A story of shoegaze 1988-1995 verklaart de insteek van de fijne compilatie nader, al wordt de definitie hier aardig opgerekt. Destijds werd de ontwikkeling van het subgenre uit de doeken gedaan op vijf cd’s die ook in een Spotify-playlist staan. Geheel volgens de ethiek van Cherry Red staan de grote namen erop: THE JESUS & MARY CHAIN starten met hun stofzuigergitaren en daarna volgen veel Britse en Amerikaanse gitaarbands van naam. Juist de minder bekende bands maken dit soort terugblikken vaak de moeite waard, ook nu. Opvallende omissie is MY BLOODY VALENTINE naar wiens song die box notabene vernoemd is. Zal wel een rechtenkwestie zijn. Leuk om te vermelden is de aanwezigheid op de box van de Nederlandse NIGHTBLOOMS uit Deventer die in de jaren 90 een paar sterke songs met gruizig gitaarwerk uitbrachten.

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan ook op mijn Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2026 IN SONGS) en nieuwe albums (2026 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij.

2026 in songs

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• Een bijzondere muziekvideo uit België. Rapper ZWANGERE GUY eert in zijn nieuwe track een andere grootheid, namelijk oud-tennisster Kim Clijsters. Ongeveer dan. Daar hoort een video op een gravelbaan bij.

• Op de Schatkamer van Beeld & Geluid - die je kent uit de Flavor #63 - was dit laatst een onverwacht hitje. De documentaire Profession Musician van Bram van Splunteren over singer-songwriter JOHN HIATT uit 1987. Dit soort documentaires zie je vandaag de dag niet meer en laat Hiatt nu net op de toppen van zijn kunnen zijn.

  

• Op zijn 83e is Sir Michael Philip Jagger van THE ROLLING STONES overal te zien en te horen. In zijn eentje doet hij de promo voor het nieuwe Stones-album Foreign Tongues. Hij nam zijn tijd voor een amusant gesprek met de New York Times. Mick heeft het nog steeds.

• De 50e editie van North Sea Jazz was volgens de aanwezigen een bijzonder geslaagde. Ik volgde het gebeuren van een afstandje en bleef hangen bij het eerbetoon aan de te vroeg overleden ROY HARGROVE (1969-2018). In het online video-archief van NSJ is de grootheid zelf met zijn RH Factor nog in volle glorie te bewonderen.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De keuze is deze maand gevallen op Beat In Sweet van de JAMES LAST BAND uit 1965.

Eén van mijn rare trekjes op vakantie is dat ik op zoek ga naar lokale platenwinkels. In het fraaie Zuid-Duitse Freiburg waren er best veel en die waren even verschillend als goed gevuld. Toen ik stond te bladeren in één van de vele bakken stuitte ik op deze: Beat In Sweet van JAMES LAST. De typische jaren 60-hoes viel me meteen op. Ook kende ik de reputatie van James (1929-2015): de ongekroonde koning van de georkestreerde easy listening uit de jaren 60 en 70. Bekend van zijn ‘happy music’ en het feit dat hij tientallen miljoenen albums heeft verkocht over de hele wereld. Hip is anders, maar met zo’n aansprekende hoes - en schappelijke prijs - ging ook deze mee in de linnen tas van The Record Store Schallplatten. Thuis stond dit album met easy listening popbewerkingen vooral te pronken in zijn near mint-staat. Toch maar eens opgezet, want hoe klonk Hans/James Last in zijn vroege periode? Het antwoord was snel duidelijk: ver-schrik-kelijk. Met zijn orkest verkracht hij actuele popklassiekers uit die jaren 60 zoals I Got You Babe, Mr Tambourine Man en Like A Rolling Stone. Of beter: James slaat deze prachtige songs plat tot een soort lelijke easy listening-prut. Misschien was ik verblind door de swingende veelkleurige toverballen van andere easy listening-orkesten van HERB ALPERT of ESQUIVEL uit die jaren. Maar dit is echt niet om aan te horen. Wat James doet met Dylans Like A Rolling Stone is bijna crimineel. Die mierzoete strijkers maken van deze klassieker een gedrocht waar halverwege ook een licht hysterische mondharmonica voorbijkomt. Overigens was dit album één van de zes (!) albums die namens James in 1965 werden uitgebracht. Die dus massaal werden gekocht door de opa’s en oma’s van nu en die nu voor een appel en een ei in de platenbakken staan. Gezellige muziek “für eine Party” volgens sommigen, een soort loungy Metal Machine Music voor anderen. Wel een mooie hoes, dat wel.

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit januari 1996, 2001 en 2006 de tand des tijds hebben overleefd.

• Dinosaur Sr, ome NEIL YOUNG, is inmiddels 80 jaar en zou deze zomer weer optreden in Nederland. Dat ging niet door. Gelukkig heb ik mijn recensie van de laatste keer dat ik hem live zag nog, van 30 jaar geleden. Samen met zijn buddies van Crazy Horse met wie hij elke keer weer hemelse takkeherrie maakte.

  

• In 2001 was MUSE nog een opkomende band die overtuigend rockten op hun debuut. Deze tweede van het trio gaf een aardige indruk van hun licht megalomane, bombastische ambities. Daarna werd het alleen maar grootser en epischer. Ik ben inmiddels allang afgehaakt, maar deze tweede is nog heel goed te pruimen.

• De betreurde MARK LANEGAN (1964-2022) was jarenlang frontman van SCREAMING TREES. Ondanks alle problemen met drugs en alcohol maakten zij een handvol ijzersterke platen. In 1996 bereikten ze hun eindhalte met Dust.

  

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #64 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel ‘m dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

Allereerst excuses aan de Vlaamse en andere buitenlandse lezers van deze nieuwsbrief. Dit verhaal gaat over muzikaal erfgoed dat (vanwege de rechten) alleen in Nederland is af te spelen. Al heeft deze lancering eind mei ook in Vlaanderen iets losgemaakt. Er is altijd nog een slimme omleiding via VPN. En het is verder niet mijn gewoonte om op deze plek over mijn werkplek te schrijven, maar dit was even groot nieuws. De livegang van de nieuwe online archiefportal de Schatkamer van Beeld & Geluid - waar ik al geruime tijd werk - en het bijbehorende succes in bereik verraste menigeen. Na jaren van voorbereiding kwam een ruime maand geeleden een groot deel van het audiovisuele tv- en radio-archief dat in Hilversum door mijn werkgever beheerd wordt online en dat leidde tot grote aandacht. Nu hoeven mensen niet meer naar Hilversum om de prachtige collectie met historische televisie en radio van de afgelopen eeuw te ontdekken en het materiaal te ervaren waar ik dagelijks mee werk. 700.000 programma’s zijn nu online en gratis te streamen en gezien de reacties een welkome toevoeging aan het mediadieet van nostalgici die jeugdsentiment kunnen herbeleven, maar ook duivenmelkers (echt waar), treinenfans, talloze belangenorganisaties en kunstliefhebbers. Voor elk wat wils op de Schatkamer. Maar wat voor de muziekliefhebber?

Aanvankelijk was ik - die slechts zijdelings bij dit project betrokken was - sceptisch over het aandeel (pop)muziek in de Schatkamer. Ik ken de prachtige uitzendingen en concerten in het archief en weet ook hoe complex de situatie rond rechten en belangen is. Toch was ik blij verrast wat er te vinden is. Daarom was het bericht van OOR over de website niet eens zo raar, net als het idee van radiozender KINK om een lijst van muzikale pareltjes samen te stellen. Ik was ze al echter voor en die lijst is verrassend groot geworden. Op de Nederlandse tv - ik focus even daarop, radio komt later - is sinds de jaren 60 uiteenlopende popmuziek uitgezonden. Voor elk wat wils, soms iconisch, maar soms ook niet. Niet zo goed zoals de BBC, maar toch: de publieke omroep wist een knap beeld van de actuele popmuziek te geven. Voor een liefhebber als ik was er vooral de VPRO, met jarenlang wekelijkse optredens en reportages. Inmiddels zijn deze uitzendingen nu dus structureel - niets zoals op YouTube waar ze eigenlijk illegaal te vinden zijn - terug te kijken. Veel ook niet, zoals de vele festivalregistraties sinds de jaren 80 of legendarische concertregistraties zoals die van Prince in 1988 of Radiohead in 2017. Maar goed, het is al een klein wonder dat er zoveel in de Schatkamer staat. Laat dat duidelijk zijn.

Om dat te vieren heb ik als deskundige een kleine selectie gemaakt van de beschikbare muzikale pareltjes uit de Schatkamer van Beeld & Geluid. Dat er nog veel meer moge volgen.

• In 1966 is een concert van ongeëvenaarde NINA SIMONE en haar combo op de Nederlandse tv te zien. Wat een indruk moet dat destijds gemaakt hebben op het niets vermoedende publiek. Achter haar piano verhaalt ze over haar leven als zwarte vrouw in Amerika. Aan het eind van de 40 minuten hakt ‘Mississippi Goddamn’ over het Amerikaanse racisme er nog even hard in.

• Deze gelijknamige documentaire over FRANK ZAPPA van Roelof Kiers uit 1971 heeft een behoorlijke reputatie. Voor de VPRO volgde Kiers de onvoorspelbare Amerikaan op toernee door de VS. Zappa is openhartig over zijn muziek, politiek en zijn omgang met groupies. Prachtig tijdsbeeld van een eigenzinnig genie.

• Een hele zit is deze (incomplete) Nederlandse registratie van LIVE AID in 1985. Het verhaal over dit dubbelconcert is wel bekend, mede dankzij de fraaie documentaire. In Nederland werd de dag aan elk gepraat door Boudewijn Buch en Hanneke Kappen en dat geeft net een ander inkijkje op deze legendarische dag in de popmuziek. Hopelijk komt er meer archiefbanden dan deze mer U2 en DIRE STRAITS online, maar het is een begin.

• In 1987 leert Nederland NICK CAVE kennen. Na deze documentaire van Bram van Splunteren (weer de VPRO) over de intense Berlijnse jaren van Cave had niemand verwacht dat hij in 2026 festivals zou afsluiten als headliner.

• Ook in 1987 vond de ontmoeting plaats tussen Boudewijn Büch ene MICK JAGGER. Schrijver en presentator Büch is al jaren idolaat van de Stones-zanger en Jagger is erg lief voor de nerveuze fan. Geduldig beantwoord hij de onbenullige vragen. Later zou Jagger ook nog aanschuiven bij Sonja Barend.

• Onlangs te zien op Best Kept Secret: DE LA SOUL. 37 jaar eerder waren ze te zien in Fa Onrust vanwege hun baanbrekende debuut 3 Feet High And Rising. Ze treden op en doen een quiz (!). Ook te gast zijn HENRY ROLLINS en MAUREEN TUCKER (van de VELVET UNDERGROUND).

• Het concert van NIRVANA in november 1991 in Paradiso is iconisch. En de VPRO was er bij met de camera om de doorbraak van Cobain c.s. vast te leggen. De beelden van een kolkende zaal zeggen alles.

• Een persoonlijke favoriet uit de jaren 90: het muziekprogramma Loladamusica van (wederom) de VPRO. Jarenlang hadden zij de vinger aan de pols met reportages, concerten en interviews met een vrolijke DAVID BOWIE (1996) en een chagrijnige THOM YORKE (2000). Bijna alles uit die jaren staat nu online.

• MILES DAVIS staat centraal in deze DWDD Summerschool: de verguisde Matthijs van Nieuwkerk geeft jazz-liefhebbers en vriendjes Wilfried de Jong en Michel van Egmond een half uur om over deze grootheid te vertellen. Voor mij weer een reden om de Miles-autobiografie op vakantie mee te nemen.

• Het was voor PRINCE natuurlijk een grote eer om door Ivo Niehe geïnterviewd te worden. Grapje natuurlijk, maar het ongemakkelijke gesprek met Prince Roger Nelson - en legendarische bassist LARRY GRAHAM - uit 1999 is wel de moeite van het terugkijken. Hopelijk komen ook de concerten uit het archief nog eens online.

Dit is natuurlijk nog maar een kleine greep uit het Schatkamer-aanbod. Voor de nieuwsgierige verderkijker heb ik een fikse playlist gemaakt met 100+ muzikale kijktips. Voor de regenachtige zomerdagen of als je de hittegolf, het voetbal of wielrennen op tv zat bent. Doe er je voordeel mee.

De Flavor Schatkamer-playlist

Deze nieuwsbrief valt elke 1e van de maand in je mailbox als je je abonneert via onderstaande knop.

Subscribe now

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: Blackberry Marmelade van VINCE STAPLES

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: For Love of Grace & The Hereafter van ICEAGE

• de ontdekking van de maand: CHANEL BEADS

• de leukste WK-lied in de playlist: It Only Takes One Lion van BELLE & SEBASTIAN

• de song om de hittegolf te overleven: Voila l’Eté van LES NEGRESSES VERTES uit 1988

• mijn laatst gekochte concertkaarten: ARTHUR VEROCAI in Utrecht.

FLAVOR OF THE MONTH #72

Zoals elk jaar domineert mijn bezoek aan mijn ‘favo feestje’ zoals iemand me appte de playlist van juni. Er is inderdaad veel van BEST KEPT SECRET te vinden. Het was ook een succesvolle, hoewel soms wel heel drukke editie. Verder was ik de afgelopen maand op een welverdiende vakantie, waardoor ik op luistergebied toch wat achterloop. Daarvoor in de plaats krijg je songs als deze die ik een Duitse platenzaak ontdekte. Die achterstand loop ik volgende maand wel weer in, want het is toch rustig in platenland. Hoewel recent opeens allerlei nieuw werk van onder andere PJ HARVEY, PHOEBE BRIDGERS, JUNGLE, INTERPOL en PERSONAL TRAINER is uitgekomen die je ook in mijn 2026-playlist (zie verderop) kunt horen. Die vind je - met ruim 100 andere songs - in de 72e playlist hieronder.

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

Tijdens mijn vakantie ben ik weer begonnen aan het boek Futoromania - Electronic Dreams, Desiring Machines & Tomorrow’s Music Today van popschrijver Simon Reynolds uit 2024. Als geen ander kan Reynolds schrijven over de ontwikkeling binnen een bepaalde hoek van de popmuziek, in dit geval de elektronische. Hij start bij het futuristische geluid van Giorgio Moroders I Feel Love van DONNA SUMMER om uit te komen bij DAFT PUNK en ambient. Tussendoor verhaalt hij over bekende en minder bekende artiesten en songs die ooit pionierden met Moogs, synthesizers, sequencers en drummachines. Fascinerend om te lezen over de vele verbanden tussen artiesten en hoe deze ooit ongekende ‘robotmuziek’ tegenwoordig vanzelfsprekend is. Hier hoort natuurlijk een playlist bij die Reynolds zelf op Spotify heeft gezet.

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan ook op mijn Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2026 IN SONGS) en nieuwe albums (2026 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij.

2026 in songs

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• De afsluiter van Best Kept Secret toert momenteel met veel succes door Europa. Wie had dat ooit gedacht toen GORILLAZ 25 jaar als cartoon band op het wereldtoneel verschenen. 3voor12 mocht een deel van hun BKS-concert online delen. Check hun YouTube-account voor meer toffe concerten van de succesvolle editie van 2026.

• Terwijl de geplande MADONNA-biopic gekilld lijkt te zijn, laat The Queen of Pop het er niet bij zitten. Binnenkort verschijnt een nieuw album, dat een vervolg lijkt op Confessions On A Dance Floor uit 2005. De eerste single krijgt een heuse minifilm mee - het lijkt dat jaren 80 wel. Deze is niet door Madonna zelf geregisseerd en maar wordt wel bevolkt door talloze bekende en (voor mij) minder bekende vrienden.

• Deze maand las ik een vervreemdend OOR-verhaal over de symboliek en inspiratie die het mysterieuze duo BOARDS OF CANADA door de jaren heen gebruikt. Hun eerste album in dertien jaar Inferno zit wederom vol bijzondere knipogen en verwijzingen die in deze video worden uitgelegd.

• Waar andere mensen YouTube kijken voor tutorials of realityseries over verbouwingen van Franse chateau’s, kijk ik opvallend vaak naar mini-documentaries, gemaakt door enthousiaste fans en liefhebbers. Eerder tipte ik al Trash Theory, Behing The Music en Middle 8, recent ontdekte ik 80s New Wave Music. Hier zijn leuk gemaakte video’s te vinden over artiesten en albums uit, nou ja, de eighties new wave. Zoals deze over de vroege jaren van SIMPLE MINDS die invloedrijker zijn geweest dan je dacht.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De keuze is deze maand gevallen op Garlands van COCTEAU TWINS uit 1982.

Eén van de meest verrassende renaissances - onder andere dankzij social media - van de laatste jaren is die van het Schotse COCTEAU TWINS. De invloedrijke band van Elizabeth Fraser en Robin Guthrie maakt als sinds 1997 geen nieuwe muziek meer, maar meer dan ooit worden ze genoemd als inspiratiebron van een nieuwe generatie. Dat verhaal begon ooit in 1982 met hun debuut Garlands. Daarop presenteert het trio - dan nog met bassist Will Heggie - zich als een eigenaardig product van de postpunk. De baslijnen doen denken aan JOY DIVISION en THE CURE, de songs zijn kaal met ijzige gitaarpatronen en de drums komen uit een kastje. De blikvanger is echter de stem van de piepjonge Fraser. Het verhaal gaat dat de 19-jarige een verleden heeft van misbruik en andere problemen en dat ze pas heel laat is gaan spreken. Op haar zestiende durfde maar heel weinig te zeggen tegen onbekenden. Toen ze Guthrie ontmoette vertelde ze: “I cannot sing words.” Zijn antwoord: “Then do not sing words.” Waarna ze is gaan zingen in een soort eigen taal die soms betekenisloos is, soms doet denken aan Engels, Welsh of Italiaans. Het maakt ook niet uit, want wat een ongekende stem heeft Liz Fraser. Dat blijkt al op Garlands. Ook al komt hun sound in de studio - mede door onwillige technici - niet optimaal tot hun recht, Fraser zingt elke song met een buitenaardse stem naar grote hoogten. De mannen zorgen ondertussen voor galmende, weidse en schurende gitaarmuziek die nu nog altijd uniek genoemd mag worden. De bijzondere Cocteau Twins-sound slaat aan en de daaropvolgende jaren vervolmaken ze hun geluid verder. De aanvankelijke vergelijkingen met SIOUXSIE & THE BANSHEES - een voorbeeld voor Fraser - worden ingeruild voor een ongrijpbare sound vol vervreemdende songteksten, de uitvinding van wat later dreampop zou heten en steeds weer die prachtige stembuigingen van Liz Fraser. Ik ontdekte ze pas ten tijde van Heaven Or Las Vegas (1990) als er zelfs sprake is van commercieel succes, maar heb sindsdien (bijna) alle EP’s en LP’s in de kast staan. Ik ben overigens niet de enige die met teruwerkende kracht deze eigengereide Schotten hebben omarmd. De lijst met bewonderaars uit heden en verleden is even lang als indrukwekkend.

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit januari 1991, 1996, 2001 en 2006 de tand des tijds hebben overleefd.

• Het concert van JACK WHITE op Best Kept Secret was furieus en fel. Hij speelde zelfs twee RACONTEURS-songs, de band die hij ooit startte met de bijna vergeten Brendan Benson. In 2006 was ik behoorlijk enthousiast over het debuut van dat project.

  

  .

• Al vroeg was ik erbij met ELBOW. In 2001 verscheen hun debuut dat mij wel beviel. Spannende songs die zowel avontuurlijk als vertrouwd aanvoelden. Later werd Elbow een grote publieksfavoriet. Mede dankzij de charme van zanger Guy Garvey. Dat had ik eerlijk gezegd na dit album niet gedacht.

  

• De afsluiting van deze nieuwsbrief is door de mooiste Nederlandse plaat ooit: DARYLL-ANN’s Weeps uit 1996. De lente-achtige popliedjes op dit album zijn tijdloos en zelfs bestand tegen gemene hittegolven. Kan ik zo meenemen naar een onbewoond eiland: all killers, no fillers. Ook meteen de laatste Schatkamer-kijktip trouwens…

  

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #63 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel ‘m dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

De reacties op de speelfilm lijken een spiegel van onze versplinterde, gepolariseerde wereld waarin we nu leven. Ik heb het over Michael, de veelbesproken en enorm succesvolle biopic (als in biografische speelfilm) over MICHAEL JACKSON (1958-2009). Enerzijds zijn er de (vaak hilarische) commentaren van journalisten over het verhaal dat je op het witte doek ziet en de kwaliteit van de film. Allerlei varianten op “It’s bad, really really bad”, naar de hit uit 1987, passeren de revue en de vele podcasts en online video’s analyseren wat de ‘agenda’ van de makers is. Mijn favoriet is de quote van een journalist van de New York Times die in een uitstekende podcast over de film zegt dat Jackson in de film wordt neergezet als een “one man Make A Wish Foundation”, een heilige. Aan de andere kant staat het publiek dat kritiekloos wil genieten van het talent van de King of Pop: de hits, de dansmoves, de kreetjes, het leed, zijn goedheid en die de beschuldigingen - die ook niet aan bod komen in de film - niet geloven. “Just play the hits, man.” Michael The Movie is - blijkbaar, want ik ga deze film niet in de bioscoop bekijken - een hagiografische viering van een icoon waar geen ruimte is voor de donkere bladzijden in een leven die we allemaal hebben. “He’s a weirdo, but it’s OK,” aldus de NYT-podcast. Of wat scherper geformuleerd: pure propaganda. Maar zijn dat eigenlijk niet alle biopics over popsterren van de laatste jaren?

Het ligt niet aan deze Michael Jackson-speelfilm. Natuurlijk kun je van alles over de verheerlijking van een popster vinden die in zijn nadagen van zijn voetstuk is gevallen. Een tragedie doet het altijd goed op het witte doek. Natuurlijk is het makkelijk om lacherig te doen over de poging tot eerherstel en mythevorming door belanghebbenden als familie, managers en andere mensen die verdienen aan deze film. Ik behoor niet tot de idolate fans die hem jarenlang kritiekloos volgden en zich fel verzetten tegen alle aantijgingen. Ik vind sommige van zijn tijdloze songs echt iconisch en en snap de aantrekkingskracht van zijn ‘star power’. Ook woon ik samen met iemand die hem in levende lijve in de Rotterdamse Kuip heeft gezien en kan getuigen van zijn onmiskenbare talent. Daarom kan ik met enige afstand naar het succes van de film en de ophef er omheen kijken. Michael is de zoveelste poging tot “memory exploitation” van een popster of -groep. Eerder trokken gedramatiseerde verfilmingen van de levens van FREDDY MERCURY/QUEEN (Bohemian Rhapsody), ARETHA FRANKLIN (Respect), ELVIS PRESLEY (Elvis), AMY WINEHOUSE (Back To Black) en de nog levende ELTON JOHN (Rocketman) veel publiek en aandacht. En er komt nog meer aan met de vier films over elk van THE BEATLES. Maar telkens was de vraag: zien we een compleet beeld van de artiest of zien we alleen het beeld dat de belanghebbenden willen laten zien? Eigenlijk maakt het niet uit. Dit zijn namelijk speelfilms, en daarmee nooit volledig waarheidsgetrouw en dat hoeft ook niet. Bij documentaires is dat anders. Bij elke volgende biopic kun je je afvragen: “Why does it exist, why is it happening, what’s the agenda of the movie?” Als de makers hun held willen ophemelen, da’s hun goed recht. “The biopic is picking a version and going with it.” Dat levert zelden een goede film op. Maar als de fans massaal opdraven, is dat irrelevant. Het geld loopt binnen en de kritiek verstomt wel. Er zijn ook (artistiek) geslaagde muzikale biopics: Timothée Chalamet als BOB DYLAN was dik in orde, een aap die ROBBIE WILLIAMS speelt was een grappige vondst vol zelfspot, Control van Anton Corbijn over JOY DIVISION raakte de juiste, gitzwarte snaar en Walk The Line ging over een alles behalve feilloze JOHNNY CASH. Zelf ben ik meer liefhebber van speelfilms over fictieve muzikanten. Het satirische Spinal Tap is natuurlijk onovertroffen en in Almost Famous heeft alleen de muziekjournalist echt bestaan. Michael komt volgens de kritische kenners niet in de buurt bij deze films. Ik kijk liever naar een docuserie als het alles behalve perfecte The Michael Jackson Story. Fans halen hun schouders op en dat is hun goed recht. En de makers achter Michael wrijven in hun handen dankzij het succes. Daarom zijn we voorlopig nog niet van deze biopics af. De vraag is vooral: “Who’s bad? Is it us?”

Deze nieuwsbrief valt elke 1e van de maand in je mailbox als je je abonneert via onderstaande knop.

Subscribe now

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: MIKE D’s Switch Up

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: Music For Existing van MARTYN

• de ontdekking van de maand: GENESIS OWUSU

• de meest lenteachtige songtitel in de playlist: Prophecy at 1420 MHz van BOARDS OF CANADA

• de onbekende anthem van de maand: It Takes A Fool To Remain Sane van THE ARK uit 2000

• het klassieke air guitar nummer in de playlist: Like A Hurricane van NEIL YOUNG uit 1977

• mijn laatst gekochte concertkaarten: ARTHUR VEROCAI in Utrecht.

FLAVOR OF THE MONTH #71

Opeens zag ik het. Het is vaker voorgekomen dat zowel THE BEATLES en THE ROLLING STONES in de Flavor-playlist staan. Maar ook met nieuwe songs? Dit is een unicum. Natuurlijk bestaan The Beatles niet meer sinds 1969, maar op het nieuwe McCartney-album horen we 57 jaar later tachtigers PAUL McCARTNEY en RINGO STARR weer samenspelen op best sterke liedjes als je de pers mag geloven. De release van de nieuwe van de Stones haalde zelf het NOS Journaal. In The Stars heeft die bekende Keith-riff, maar klinkt verder best fris voor een song van bejaarde rockers. het album volgt later in de zomer. Hoewel ik van mening ben dat de meeste popartiesten op leeftijd moeten stoppen en ik moeilijk kan wennen aan het idee van popmuziek gespeeld door tachtigers, bewijzen deze mannen dat ze ‘forever young’ zijn en ze het recht hebben verdiend om te doen waar ze zin in hebben. Deze songs tonen aan dat goede songs tijdloos zijn en niet per definitie een ‘young man’s game’ zijn. Ik moet er maar gewoon aan wennen, want Macca en Rubber Lips et al zijn de eerste generatie rock-n-rollers die het zo lang volhouden. Deze constatering leidde weer tot de gedachte aan dit liedje van THE HOUSE OF LOVE, die volgens mij wel tijdig de gitaren aan de wilgen hebben gehangen. Die staat er deze maand dus ook in. En voor wie het wil weten: ik was zowel voor The Beatles of de Stones, maar dan met mate en met name The Blue Album-jaren en alles tussen Beggars en Exile. Deze twee rivalen van weleer vullen elkaar prima aan wat hun oeuvre betreft.

PS: ik lees vlak voor de release van deze editie dat McCartney meespeelt op het nieuwe Stones-album. Ook een unicum!

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

De (jazz) wereld vierde de afgelopen maand de 100e verjaardag van MILES DAVIS. De in 1991 overleden trompettist heeft een ongekende impact gehad op de hedendaagse muziek. In bijna vijftig jaar dat hij muziek maakte nam hij nooit genoegen met half werk en was hij altijd op zoek naar vernieuwing. De man was tegelijkertijd behoorlijk onuitstaanbaar en bepaald niet aardig voor de mensen om hem heen. Dat vergeef je een genie al snel. Eén van de weinige artiesten waarbij het samenstellen van 100 songs voor zijn 100e verjaardag een aangename onderneming is geweest.

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan ook op mijn Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2026 IN SONGS) en nieuwe albums (2026 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij.

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever (al is er wel iets leuks te melden, maar daarover volgende keer meer), maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• Heb ik in die 60+ Flavor-edities ooit eerder BBC’s Later… with Jools Holland aanbevolen? Dat zal toch wel? Anyway, deze maand is weer een nieuwe serie begonnen en dat is altijd de moeite waard. Live artiesten it alle windstreken en van allerlei pluimage spelen voor het publiek en voor elkaar in een prachtige setting. Plus natuurlijk presentator/pianist Jools Holland. Altijd de moeite waard. In de vorige serie was deze BAXTER DURY een fijn hoogtepunt.

• De nieuwe van KNEECAP is verrassend volwassen en diepgravend, zowel tekstueel als muzikaal. Dat verwacht je niet direct van de Noord-Ierse hooligans. Dat is deels te wijten aan de productionele skills van Dan Carey (o.a FONTAINES D.C. en SQUID). Maar de jongens tonen zich regelmatig van hun gevoelige kant zoals in het slotnummer waar ook een fraaie korte film bij gemaakt is.

• Zoals gezegd, THE ROLLING STONES komen in de winter van hun bestaan met een nieuwe frisse song die hun nieuwe album Foreign Tongues vooraf gaat. Ook de muziekvideo bij In The Stars is (verrassend) fris. Wel met de hulp van AI als je het mij vraagt. Voor een band op leeftijd is dit vertoon toch een teken dat ze hun jeugdigheid niet kunnen loslaten. Enfin, best knap gemaakt natuurlijk.

• Pinkpop staat weer voor de deur. Eén van de oudste festivals van het land is nog steeds één van de grootste. Eén van de bands die toch wel had willen zien - ik ga al jaren niet meer en ben in dat weekend elders - is THE CURE. Al vaker headliner geweest en weer helemaal relevant dankzij een sterk nieuw album. Hun show uit 2012 is op Pinkpops eigen archiefkanaal integraal terug te kijken, een soort van Pinkpop-schatkamer.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De keuze is deze maand gevallen op Blizzard van DOVE ELLIS uit 2025.

Een paar keer per jaar trek ik de poeplap om recente albums die mij overtuigden aan de platenkast toe te voegen. De laatste aanschaf is Blizzard, het debuut van de jonge Ierse troubadour DOVE ELLIS. Op de foto zit de cd nog keurig in het plastic, maar inmiddels is deze stapel uitgepakt en in gebruik genomen. Ja, je leest het goed: ik koop nog cd’s. Natuurlijk had ik al die albums ook op vinyl kunnen kopen en dat is in alle opzichten mooier. Maar ik heb nu eenmaal een grote cd-kast - en een kleinere kast met vinyl - en ik vind de prijzen voor nieuw vinyl inmiddels echt buiten proportie - daar koop je drie albums op cd voor. Dan liever tweedehands vinyl en nieuw materiaal op cd. Uit principe dus, want je steunt de artiest meer dan met een streaming abonnement en je bent voorbereid als de internetloze apocalyps uitbreekt en Spotify (of Qobuz) heel stil blijft. Of als dit platform het echt te bont maakt met hun beleid en je toch jouw favoriete muziek wilt afspelen. Terug naar Dove, want hij verdient het. Vorig jaar was ik echt ‘blown away’ door de songs die hij uitbracht. De jonge Ier toont zich een folky singer-songwriter van de mooiste soort: zowel met gevoel voor traditie als de recente Ierse muziekhausse. Thomas O’Donoghue alias Dove Ellis is amper 23 jaar oud en is gezegend met een volle stem met een groot bereik en de gave om pakkende liedjes te schrijven. Meestal opgebouwd rond akoestische gitaar of piano en voor een debutant spannend gearrangeerd. Door hem zelf notabene, want hij produceerde dit debuut zelf. Ik haakte vorig jaar aan dankzij het gloedvolle When You Tie Your Hair Up om vervolgens te ontdekken dat To The Sandals en Pale Song eerder langs mij heen zijn gegaan. Op Jaundice hoor je Ierland door de accordeon en het pianothema van Heaven Has No Wings knipoogt naar CAROL KING. En dan die stem, die toch doet denken aan de vocale lenigheid van JEFF BUCKLEY en RUFUS WAINWRIGHT. Blizzard is van start tot eind prachtig en mag meer gehoord worden. Ellis is - volgens de betrokken platenketen - “onder totale controle van zijn artiestschap. Nu al." Voor mij blijft het overigens een rare gewaarwording dat de fysieke exemplaren enkele maanden na de online release in december pas te koop zijn. Ik wijt het aan de hedendaagse muziekindustrie. Nu nog de beste man live zien. Dat leek te lukken omdat hij in augustus naar ons land komt en in Amsterdam en op Lowlands speelt. Ware het niet dat ik al een concert op precies die datum heb staan. En naar Lowlands voor één artiest… misschien als de kaartjes nog goedkoper worden? Zo ben ik ook wel weer.

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit januari 1991, 1996, 2001 en 2006 de tand des tijds hebben overleefd.

• Het Hoornse JOHAN toert momenteel om te vieren dat ze 25 jaar geleden een prachtig album uitbrachten. Natuurlijk had deze band eigenlijk tot de top van Nederpop moeten horen met zulke liedjes. Maar soms lopen zaken anders dan je verwacht of hoopt. “Grandioze gitaarpop” gaat een kwart eeuw later nog altijd op voor dit meesterwerkje.

  

• Hoewel ik THE CURE inmiddels een warm hart toedraag, had ik in mijn bestaan als recensent een haat/liefdeverhouding met ze. Dat lees je aan dit stukje over Wild Mood Swings uit 1996 wel terug. Soms prachtig en intens, soms vluchtig en lichtvoetig. Dat maakte destijds kortsluiting in mijn hoofd. Inmiddels kan ik het beter plaatsen, al spreekt de zwaarmoedigheid van The Cure me nog altijd meer aan.

  

• Liefhebbers van het betere heavy werk komen in mijn maandelijkse playlist zelden aan hun trekken. Daar schreef ik in #45 al over. Voor TOOL maak ik graag een uitzondering. Het duurde even voordat ik de virtuositeit van hun tegen progrock en alternatieve rock aanleunende heavy songs kon waarderen. Bij hun vierde album 10,000 Days was ik wel om.

  

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #62 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel ‘m dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

Een klein uurtje geleden kwam mijn 61e aflevering van de Flavor of the Month-nieuwsbrief met bijbehorende nieuwe playlist online en er is nu al breaking news. Well, sorta. Onlangs werd ik voor de tweede keer door een lezer benaderd die geen Spotify meer gebruikte. Die trend is bekend. De grootste muziekstreamer roept verzet op, om uiteenlopende redenen. Daar wijdde ik eerder in 2021 een verhaal aan.

Maar wat nu gebeurde is meer dan sympathiek. Binnen no-time staat een kopie van mijn verse playlist op het platform Qobuz. Dus voor hen die liever niet Spotify gebruiken (ik kan er zelf voorlopig niet omheen, vrees ik): luister de (bijna) volledige playlist via deze link. Veel luisterplezier.

Tot zover deze aanvullende dienstmededeling.

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #61a uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel ‘m dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

Het is voor de doorgewinterde festivalganger al jaren vaste prik: met Pasen start het festivalseizoen met een nieuwe editie van het Schijndelse PAASPOP. Hoewel ik vlakbij woon, is de voor-elk-wat-wils-formule van Paaspop niet echt mijn ding. Dus heb ik ook deze jaargang overgeslagen. Wat ik wel trouw doe is de affiche scannen. Welke headliners staan er dit jaar, hoe ziet het middenveld eruit, wat zijn de nieuwe talenten en welke artiesten van eigen bodem worden aangetrokken? Elke keer een boeiende exercitie die over de hele linie veel zegt over Nederland festivalland - dat inmiddels toch in zwaar weer terechtkomt, maar dat is meer een onderwerp voor de Machine-podcast.

Opvallend aan de Paaspop-affiche was dat HIQPY tussen namen als BOEF en MONIQUE SMIT stond. Een opkomende gitaarband uit Nederland die nog geen album uit had op dat moment. Dat album Slow Death Of A Good Girl kwam niet veel later, met opvallend veel media-aandacht en veel optredens in clubs en festivals - ook op mijn huisfestival BKS - in het verschiet. Hipqy is inmiddels wel de flavor of the month - pun intended - en dat is opmerkelijk. Tussen de nieuwe generatie Nederlandse gitaarbands zijn de Haarlemmers een witte raaf. Vanaf het begin hing er een buzz rond de band die vervolgens heel lang wachtte om hun eerste song uit te brengen. De optredens moesten het werk doen en dat deden ze. Toen kwam er in januari 2025 eindelijk een eerste song online en nu is er het albumdebuut dat lovend wordt onthaald. Een “verzameling coherente, gloedvolle tracks die duidelijk maakt dat de band, bestaande uit Amsterdamse oud-conservatoriumstudenten, het zeldzame talent heeft om indierocksongs te schrijven die zowel vertrouwd als verrassend klinken” (De Volkskrant) en “een volwassen debuutplaat met hoekige riffs en meezingbare zanglijnen” (Humo). Als je Slow Death in zijn geheel luistert, snap je die kwalificaties wel. Dit is geen album dat voor weinig geld op een zolderkamer is opgenomen: hier zat een - mij onbekende - Britse producer achter de knoppen en voor een ‘indieband’ klinken veel songs verrassend poppy, meezingbaar zeg maar. Na bijna vijftig minuten is het voor mijn doen iets te glad en te weinig echt origineel. Maar vanuit een objectief oogpunt wordt de aantrekkingskracht van Hiqpy wel duidelijk: zangeres en songwriter Abir Hamam is een opvallende verschijning met een eigen stem, de songs zijn toegankelijk zonder te moeilijk te doen en enkele songs (Red Flag Magician, Vibes Under Arrest) zijn echt heel goed. Bovendien genieten ze de steun van het grote Sony Music en dat is te merken. De pers in Nederland en Vlaanderen ziet wel iets in deze band, zoals blijkt uit dit interview van Jasper van Loy op zijn Substack. Allemaal goed nieuws voor Hiqpy dat het in 2026 helemaal gaat maken. Maar is dit de voorbode van meer van dit soort doorbraken van artiesten uit de Nederlandse underground? Of is Hiqpy inderdaad slechts een witte raaf: volgens AI “een zeer zeldzame verschijning of iemand/iets dat zelden voorkomt”?

Zonder harde cijfers te hebben geanalyseerd gaat het bekeken van een afstandje best goed met Nederlandse popmuziek. Er zijn veel meer grote namen dan voorheen die volle zalen trekken en op festivals staan. Het lijkt er op dat het goed gaat met die toplaag, zowel qua aandacht als inkomsten. JOOST staat op Coachella, FROUKJE en S10 triomferen in de Ziggo Dome en BENTE en HAEVN staan op het vooraanstaande Rock Werchter. Maar wat gebeurt er met de talenten aan de onderkant van de poppiramide? En dan kijk ik voor het gemak even in de bubbel van mijn eigen smaak, waar vooral bands en eigenwijze artiesten rondlopen die licht afwijken van de mainstream. Stromen zij door van de onderkant van de festivalaffiche naar een plek op het hoofdpodium, zoals Hiqpy? Het goede nieuws is dat ze er nog altijd zijn, in ruime aantallen. Ze vinden voorzichtig hun weg naar luisteraars, naar clubs en festivals, zijn druk met onvermijdelijke social media en ze moeten hopen op Hiqpy-achtige steun van de media, maar dan zonder die grote platenfirma achter je.

Het gebeurt wel, artiesten en bands die (kleine) successen boeken. Als je een beginnend (indie) artiest of groep bent, dan is enige aandacht al succes. Helemaal aandacht in het buitenland. In mijn tijd als recensent heb ik talloze keren geprobeerd om mijn enthousiasme over Nederlandse artiesten over te brengen. Maar ja, wie kent nog SEEDLING, THE SERENES, VOICST, THE BLUE GUITARS of SOLEX? Allemaal namen die even in kleine kring de spotlight pakten, om daarna het bijltje erbij neer te gooien. Want dat is alternatieve popmuziek maken in Nederland: een leuke hobby waar uiteindelijk weinig mee te verdienen is en dus geen echte duurzame toekomst heeft. Er is maar beperkt ruimte in het land van DI-RECT of SON MIEUX. Ook nu, jaren later, hoor ik veel toffe songs van eigen bodem die hun weg vinden naar mijn maandelijkse playlist. En die een kleine buzz veroorzaken en soms zelfs in het buitenland worden opgepikt. Het stronteigenwijze GROTE GEELSTAART uit Zeeland is zo’n naam. Of THE HOMESICK die een plaat maakten op het Amerikaanse Sub Pop-label. Het grootste succes dat je als Nederlandse artiest kan overkomen is op een internationale playlist terechtkomen, zoals deze namen maar ook LIBRARY CARD en TESSA ROSE JACKSON overkwam. Kleine succesjes die doen hopen op meer erkenning voor hun talent. Of dat een grote krant als The Guardian opeens schrijft een artikel schrijft over een nieuwe Nederlandse stroming, the Dutch Naivety. Dolkomisch, maar ook een succesje. Want laten we wel wezen: ondanks mijn naïeve hoop op waardering voor die hardwerkende en getalenteerde artiesten die niet krijgen wat ze verdienen of ten onder gaan aan de gesubsidieerde Nederlandse popcultuur (of het gebrek daaraan). Dat is vooral heel erg jammer. En heel soms vallen alle puzzelstukjes in elkaar en dan staat een Hiqpy op. Te zelden helaas.

Deze nieuwsbrief valt elke 1e van de maand in je mailbox als je je abonneert via onderstaande knop.

Subscribe now

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: Seks, Geweld En Religie (Paul Verhoeven) van MEINDERT TALMA

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: ROBYN’s Sexistential

• mijn nieuwkomer van de maand: ANGINE DE POITRINE

• de song van wie je niet wist dat het uit Nederland kwam in de playlist: You Got My Love van BASTIAN

• De guilty pleasure uit de playlist: Poison van BELL BIV DEVOE

• het festival dat deze zomer toch maar eens moet bezoeken: HALDERN POP.

FLAVOR OF THE MONTH #70

Een korte toelichting bij playlist nummer 70 dit keer, want er is deze aflevering al genoeg te lezen. Negen uur muziek heeft weer hun weg naar de lijst van april 2026 gevonden. Logisch dat veel muziek uit eigen land te horen is, gezien het hoofdonderwerp van deze keer. Popsterren als OLIVIA RODRIGO en LANA DEL REY zullen zich wel afvragen waarom ze tussen zulke rare onbekende artiesten staan. Hopelijk ontdekken ze net als jullie iets verrassends of ontroerends.

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

Wie zijn dan talentvolle artiesten van eigen bodem met een eigengereide sound? De afgelopen uitgaves van de Flavor-playlist stonden ze er vaak gewoon tussen. Misschien een beetje onopvallend, maar wel met opvallende liedjes. En ze toeren natuurlijk onophoudelijk door het land, vaak op de raarste plekken. Zoals in de onvolprezen Popronde die jaarlijks door het land trekt en jonge artiesten een kans geeft om zich voor het voetlicht te spelen. Dus heb ik ze verzameld in een eigen playlist, vernoemd naar de Noorderslag-cd’s met de gelijknamige titel uit mijn platenkast (niet die andere serie met meer bekende namen). Zoals gewoonlijk bij mij is het samenstellen van een playlist een beetje uit de hand gelopen en is het een flinke zit geworden (dat verwijt hoor ik vaker). Qua stijlen gaat het werkelijk al kanten op: van gevoelige indiefolk (IRIS JEAN, NÉOMI) naar springerige DIY-pop (THE HOMESICK, PARKER FANS) via barokke neo-shoegaze (HONEY I’M HOME) naar indiepop in je moerstaal (KWARTET NIEK HILKMANN, NONCHELANGE) naar Charli-volgelingen (IDA, JET VAN DER STEEN) en moeilijk in een hokje te proppen songs (GROTE GEELSTAART, LOVETH BESAMOH). Over jaar kijken we terug op deze groslijst en weten we wie HIQPY achterna gaan.

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan ook op mijn (nieuwe) Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2026 IN SONGS) en nieuwe albums (2026 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij. In het nieuwe jaar komen natuurlijk weer nieuwe playlists.

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• Je zult de verrassende nieuwe song van MASSIVE ATTACK niet aantreffen in de playlist, omdat Boots On The Ground met TOM WAITS (!) niet op Spotify staat. De groep boycot het platform. Daarom maar zo, want dit dreigende politiek geladen nummer wil je toch horen. Misschien heeft die lezer die onlangs suggereerde dat streaming platform Qobuz een goed alternatief voor Spotify kan zijn toch wel een punt.

• Het meest besproken concert van april was zonder twijfel het spektakel dat ROSALÍA neerzette in Amsterdam. Ik zag de Catalaanse ooit in de Afas Live en had hier ook graag bij geweest. De verhalen over haar overrompelde show maken toch wat jaloers op de mensen die wel een kaartje konden bemachtigen. Gelukkig zijn er video’s zoals deze om toch een indruk van het onovertroffen talent van Rosalia te krijgen.

• HOEZO JAZZ?! is de onhandige titel van de opvolger van podcast Jazzchangers. Die luisterde ik al met veel plezier en hielp mij verder de (betere) jazz te ontdekken. Journalist Koen Graat en saxofoniste Kika Sprangers gaan verder waar ze gebleven waren en dat luistert nog altijd prettig weg. En je leert ook wat van. Behalve op YouTube ook in je podcast-app of bij NPO Luister.

• Ook onhandig is dat de interessante mediawijze REWIND-video’s alleen op Instagram te zien zijn. Dan zou je deze analyse over de relatie tussen de algoritmes van streamers en festivals kunnen mislopen. “Heb je het gevoel dat line-ups van grote festivals niet meer goed aansluiten bij jouw muzieksmaak? Herken je wel de nummers maar niet de namen van artiesten? Welkom in de Spotify-paradox.” Boeiende materie, als je het mij vraagt.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De keuze is deze maand gevallen op Levez Vos Skinny Fists Like Antennas To Heaven! van GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR uit 2001.

Wat? Dat kreeg ik terug toen ik de vraag beantwoordde welke groep ik had gezien in de uitverkochte Effenaar. Het Canadese collectief roept wel meer vragen op, niet alleen vanwege hun mysterieuze naam. Jarenlang was alles rond het experimentele Godspeed gehuld in vaagheid. Toen Levez Vos Skinny Fists Like Antennas To Heaven! 25 jaar geleden uitkwam, was er bizar weinig over de groep bekend. Ja, ze kwamen uit de krakersscene uit Montreal, de leden waren verder anoniem en geven geen interviews, ze maakten ongrijpbare muziek die ik destijds onder het kopje ‘post-rock’ wegzette bij gebrek aan beter, en hun titels zorgden alleen maar voor meer verwarring. “De tegen avant-garde aan schurkende, veelal zwaar instrumentale en niet zelden zeer vaag aan rock herinnerende complexe composities,” zo pende ik op. De vier lange stukken - songs kun je het niet noemen - op album 2 zijn een sonische reis die even cinematografisch als fascinerend is. Met “melancholisch, intens en beklemmend” probeerde ik destijds de juiste woorden te vinden. Maar deze eerste kennismaking smaakte voor mij naar meer. Dus toen ze 25 jaar later in de buurt zouden spelen, kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. De acht muzikanten op het podium maakten de verwachtingen volledig waar. De drie gitaristen, twee bassisten, twee drummers en een violiste speelden ze geduldig hun werk. Nog altijd zonder een woord te spreken, ondersteund door filmprojecties en met flarden gesproken fragmenten. Het werd een unieke ervaring: net als op Levez is de muziek van Godspeed live een soundtrack van een trage rollercoaster van ongrijpbare emoties en verdwaalde melodieën. De zaal luisterde ademloos naar de spannende muziek die inmiddels best veel raakvlakken had met bijvoorbeeld MOGWAI of EXPLOSIONS IN THE SKY waar een verstilde riff kan opbloeien tot een oorverdovende noisy drone. En goed dat ik drie vroege albums uit de beginjaren in de kast had staan, want Godspeed is ook niet meer op de streaming platforms te vinden. Na het concert meteen wel de ontbrekende albums voor mijn collectie gekocht, want zulke unieke muziek kun je niet genoeg beleven.

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit januari 1991, 1996, 2001 en 2006 de tand des tijds hebben overleefd.

• Een lezer van deze nieuwsbrief vertelde me laatst dat ze bij het Rotterdamse concert van MORRISSEY was en dat het verrassend goed was. De controverses rond de oud-Smiths-zanger zijn inmiddels niet meer te volgen, maar hij behoudt toch een flink deel van zijn trouwe aanhangers. Ik behoorde in 2006 nog bij dat deel. Dus vond ik zijn achtste soloalbum destijds “één van zijn beste”. Ik weet niet ik dat nog steeds zo vind, al speelt hij enkele nummers nu nog steeds tijdens zijn tournee.

  

• Ik had in 2001 niet kunnen bevroeden dat ‘cartoonband’ GORILLAZ een lang leven was beschoren. Vijfentwintig jaar later hebben ze hun negende album uit en ga ik over enkele weken live zien als headliner van Best Kept Secret. Allemaal dankzij de ongebreidelde creatieve energie van DAMON ALBARN. Dit debuut blijft overeind en had van mij destijds wat meer credits mogen krijgen.

  

• Het Schijndelse PAASPOP - waarmee deze nieuwsbrief opende - was dertig jaar geleden in 1996 een totaal ander festival dan het nu is geworden. Toen werd de stap gezet van een paardenmanege naar tenten en stonden louter Nederlandse acts op de affiche. Inmiddels vindt Paaspop nog altijd op dezelfde plek en op hetzelfde moment plaats, maar is alles grootser en internationaler geworden. Inclusief relletje met de regionale omroep. Ik kom er al jaren niet meer, ook al woon ik nu letterlijk om de hoek. Als ik zo mijn recensie teruglees weet ik ook wel waarom en dat gold waarschijnlijk ook voor een deel van de artiesten.

  

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #61 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel ‘m dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

Op weg naar een concert in Amsterdam Zuidoost stapte ik enkele jaren geleden in een metro die gaandeweg steeds voller raakte met jonge mensen met boa’s en gekke brilletjes. Wat bleek: ook zij waren op weg naar een concert, waarvan de schaal veel groter was dan de mijne. Het waren stuk voor stuk fans van wereldster HARRY STYLES die de Johan Cruijff Arena zou doen gillen en beven. Dat doet hij binnenkort weer, want Harry komt terug naar Amsterdam. In mei staat hij tien avonden in het stadion met de eigenwijze akoestiek. Hij kiest voor zijn tournee voor zijn nieuwe album de ADELE of RADIOHEAD-aanpak: geen lange tocht langs wereldsteden, maar een langer verblijf in een wereldstad waar de fans naar toe kunnen komen. En dat doen ze, want Amsterdam verkocht in no time uit - net als Londen en de andere steden - en hij staat ook nog eens 30 (!) avonden in het Newyorkse Madison Square Garden. Het moge duidelijk zijn: deze Harry (1994, Redditch UK) kan zich wat meer permitteren dan andere popartiesten. Deze maand kwam zijn vierde album dat eigenwijs Kiss All The Time. Disco, Occassionally is getiteld. Dat is een event van het formaat zoals mede-supersterren TAYLOR SWIFT, BEYONCÉ of de eerder genoemde ADELE. Niet echt mijn ding, al is het interessant van een afstandje te volgen. Totdat ik las dat Harry voor deze plaat geïnspireerd werd door de gedeelde punkfunk-favoriet LCD SOUNDSYSTEM. De eerste single Aperture week verrassend af van zijn collega’s maken en ik raakte geïntrigeerd. Is Harry Styles stiekem toch meer dan dat sympathieke ex-boy band-lid en ontwikkelt hij zich tot volwaardig artiest die toevallig heel veel jonge fans heeft?

KATTDO lijkt een antwoord op voorganger Harry’s House, waarop kraker As It Was (3,2 miljard streams) te horen was. Minder naar binnen gekeerd, geïnspireerd door de dansvloer. De meeste nummers liggen in de lijn van Aperture: er hangt een dansbare, feestelijke vibe met veel nadruk voor de baslijnen, elektronica en de drums. Volgens eigen zeggen opgedaan tijdens avondjes dansen in de Berlijnse Berghain en dus luisteren naar LCD Soundsystem. Van die laatste kun je met wat goede wil invloeden horen, al is Harry over het geheel veel poppier. Als je zoals ik Harry heel oppervlakkig kent, verrast deze koers natuurlijk. Je hoort een artiest die avontuurlijk experimenteert met indiedisco en zijn grenzen verkent, iets dat je niet verwacht met zijn ONE DIRECTION-verleden en stadions vol gillende meisjes en vrouwen. Misschien hoort dit bij het volwassen worden, Harry is inmiddels ook al 32 jaar. Als je iets dieper duikt in zijn persoonlijkheid en interviews zoals hieronder beluistert, dan ontdek je een toch wel atypische wereldster. Die best hard marathons loopt, zich presenteert als een modieuze maar niet ijdele man, nog altijd verdrietig is om het verlies van zijn vriend Liam en zich realiseert dat hij geprivilegieerd is door zijn trouwe fans. Dat spreekt hij ook uit tijdens een voorproefje voor zijn komende liveshows. Op Netflix verscheen recent het concert One Night In Manchester waar hij zijn nieuwe album integraal speelt met een geweldige band. Zijn disclaimer is duidelijk: dit is niet zoals straks in Amsterdam en New York. We zien wel een artiest die vol overgave zijn nieuwe muziek speelt en enthousiast achter een antieke synthesizer kruipt. Dat zie je collega-supersterren niet zo snel doen. Hij danst er vrolijk op los en spreekt zijn dankbaarheid regelmatig uit. Je kunt bijna niet anders dan om gaan voor deze sympathieke, zachtaardige Brit. Hij toont durf en avontuur, is zelfbewust zonder arrogantie, bewijst dat hij meer is dan een inwisselbare popster. Harry Styles is een serieus te nemen artiest. Natuurlijk valt er van alles te zeggen over zijn teksten, zijn soms vlakke zangstem en de verplichte, wat lichte meezingers. KATTDO is uiteindelijk best eigenwijs zonder een onbetwist meesterwerk te zijn. Zijn weemoedigheid spreekt me aan en hij is inmiddels wel voorbij het pleasen van de wereld. Wat hij met deze nieuwe stap vooral doet is dat hij zijn eigen koers vaart en waarschijnlijk zijn eigen houdbaarheid garandeert. Als types zoals ik geïntrigeerd raken door zijn muziek, zijn talloze fans meegaan op zijn reis en op eigen voorwaarden een wereldtournee opzet om niet te vroeg op te branden, dan doe je iets goed. Harry heeft het gewoon.

Deze nieuwsbrief valt elke 1e van de maand in je mailbox als je je abonneert via onderstaande knop.

Subscribe now

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: You Went Away Too Long van THE WOMACK SISTERS

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: News From Planet Zombie van THE NOTWIST

• mijn nieuwkomer van de maand: PITOU

• de vreemdste songtitel in de playlist: Bob Dylan Was On Pawn Stars in 2010

• de weemoedigste ‘oldie’ van de maand: Hello It’s Me van TODD RUNDGREN.

FLAVOR OF THE MONTH #69

In de tijden van kunstmatige intelligentie kun je je afvragen of AI - of het algoritme - maandelijks een playlist zoals de mijne kan bedenken. Lijkt me sterk, eerlijk gezegd. Aangezien alle nummers in de 69e editie weer redelijk random tot mij zijn gekomen, moet AI wel heel erg in mijn psyche en bestaan duiken. Het lijkt me sterk dat er een soortgelijke verzameling songs bestaat waarop ADELE, DEAD KENNEDYS, HARRY STYLES en ZOPPO staan. Daarbij kan software nog altijd niet voldoende de stemming van een liedje interpreteren. Dus ook niet mijn ingebouwde voorkeur voor licht melancholische, weemoedige songs nabootsen. Vandaar dat artiesten als ROBYN als Queen of the Sad Bangers of Hello It’s Me en Tiny Tears hun weg naar de Flavor of the Month vinden. Alle voordelen van AI ten spijt zijn sommige dingen in het leven nog altijd veel beter af door mensenwerk. Hopelijk is dat terug te horen in de selectie van deze maand.

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

Er valt over te debatteren, maar meerdere platforms vieren de 50e verjaardag van de punk. Waarom ook niet. Het doorbraakjaar van de punk is natuurlijk 1977, maar een jaar eerder kwam het debuut van de RAMONES uit en waren de NEW YORK DOLLS al klaar met keten. Dat punk meer is dan hanenkammen, veiligheidsspelden en leren jekkies kun je terughoren in deze terugblik van HUMO. Incompleet en met te veel aandacht voor de lokale punks, maar wel een prettig gestoorde afspeellijst om een 50e verjaardag te vieren. Eentje met zowel SEX PISTOLS, THE CLASH en WIRE, zonder GREEN DAY, VIAGRA BOYS en BOB VYLAN te vergeten.

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan ook op mijn (nieuwe) Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2026 IN SONGS) en nieuwe albums (2026 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij. In het nieuwe jaar komen natuurlijk weer nieuwe playlists.

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• Wie naast Harry Styles ook op de Brit Awards was, is ROSALÍA. De Catalaanse voerde een overweldigende versie van haar hit Berghain uit. Inclusief BJÖRK en een extatisch einde. Dat doet uitkijken naar haar concerten in Amsterdam in april. Waar ik helaas dus geen tickets voor kon bemachtigen…

• CMAT was recent weer in het land en veroverde het Nederlandse publiek weer wat meer met haar feelgood countrypop. Tijdens de concerten speelde ze ook weer één van de prijsnummers van haar laatste album: The Jamie Oliver Petrol Station. En wie duikt nu op in de hilarische muziekvideo bij deze songs? Juist.

• IJSLAND 2 was vorige maand mijn favoriete album. 3voor12’s Timo Pisart volgde Sef en Abel en dat leverde een sterke documentaire over een politiek geladen en bijzonder getalenteerd gezelschap op.

• Hoewel niet bepaald mijn favoriete band, maar de door lezer Helmut Boeijen getipte Netflix-docu over de vroege jaren van RED HOT CHILI PEPPERS bleek boeiender dan gedacht. Het is een emotioneel eerbetoon geworden aan mede-oprichter Hillel Slovak die in 1988 aan een overdosis drugs overleed.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De keuze is deze maand gevallen op de Warchild-compilatie HELP uit 1995.

Eén van de opvallendste releases in maart 2026 was HELP(2), een sterke charitatieve verzamelaar van War Child. Deze goede doelenorganisatie haalt geld op voor kinderen in oorlogsgebieden en brengt met enige regelmaat compilaties uit. Help(2) is getuige de 2 in de titel de logische opvolger van het eerste HELP-album uit 1995. Het concept is grotendeels identiek: bekende producer (toen BRIAN ENO, nu JAMES FORD) vraagt samen met War Child toonaangevende artiesten om in korte tijd een nieuw nummer op te nemen voor het goede doel. In 2026 namen artiesten als FONTAINES D.C., ARCTIC MONKEYS, DEPECHE MODE, BIG THIEF, CAMERON WINTER - die deze maand ook schitterde met zijn GEESE in Doornroosje - en OLIVIA RODRIGO in een week tijd in de Abbey Road Studios een song op. De prestatie in 1995 was misschien wel nog knapper. Onder leiding van Brian Eno werd op maandag 4 september door een fantastische verzameling (Britse) artiesten een song opgenomen, die songs werden een dag later gemixt en op zaterdag 9 september lag de cd in de winkels. Omdat alles zo snel moest bevat ook mijn exemplaar geen tracklisting. Daar was simpelweg geen tijd voor in het productieproces. Jaren later werd in deze podcastserie nog eens teruggekeken op dat hectische proces. Dus stond er een paginagrote advertentie in de New Musical Express waarop te lezen was dat OASIS, RADIOHEAD, MASSIVE ATTACK, PORTISHEAD en PAUL WELLER met o.a. PAUL MCCARTNEY op het schijfje stonden. Het succes was groot: ruim 1 miljoen pond werd opgehaald voor de jonge slachtoffers van de toenmalige oorlog in Bosnië. In muzikaal opzicht waren wat mij betreft het memorabel de intense cover van het anti-oorlogslied Shipbuilding door SUEDE en een vroege uitvoering van Lucky door RADIOHEAD dat later op OK Computer terechtkwam. Maar uiteindelijk ging het toen - en nu - om artiesten die zich van hun meest empathische en onbaatzuchtige kant laten horen. En het is een staalkaart van de bovenlaag van de Britse pop gebleken, inclusief TERRORVISION. Waar moeten wij in Nederland het doen met die inmiddels beladen maar zeker zo succesvolle War Child-single uit 2004.

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit januari 1991, 1996, 2001 en 2006 de tand des tijds hebben overleefd.

• Dankzij mijn chef van destijds was ik present toen ene BRUCE SPRINGSTEEN solo optrad in de Rotterdamse Doelen. Bijzonder indrukwekkend om een rockster met zoveel charisma in zijn uppie op het podium te zien staan. Imposante setlist ook van The Boss.

  

• Ik heb een tijdje mijn best gedaan om het Deense MEW in ‘noughties’ aan de man te krijgen. Dat lukt deels, want ik herinner me een concert in een volle Melkweg. Maar veel verder kwam het niet. Ook omdat deze gasten verdomd eigenwijs waren met hun theatrale progrock-indie. Onnavolgbaar, ook op dit album. En dat was ook hun charme.

  

• Het duurde even bij mij voordat het toenmalige duo LOW - sinds het overlijden van Mimi Parker in 2022 gestopt - bij mij binnenkwam. Maar met album 5 lukte het met verve. “Hemelschreiend mooie plaat” blijft een treffende kwalificatie.

  

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #60 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel ‘m dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

Welke song staat er nu op nummer 1 in de hitlijsten? Dat is een vraag die jarenlang grote impact had op de wereld van de popmuziek. Hitlijsten als de Top 40, de Mega Top 100 of de Billboard 100 bepaalden de populariteit van songs en artiesten sinds de jaren 60. Een nummer één-hit heeft veel levens veranderd. De hitlijst was als het ware de barometer van de popmuziek: het bood orde in de chaotische wereld van hits, flops, wereldsterren, opkomende artiesten en vergane glorie. Is die tijd definitief voorbij? Die vraag hield mij de afgelopen maand bezig. Of eigenlijk wel langer, maar door een item in de Machine-podcast kreeg die gedachte nog eens een extra slinger. Atze en Malou bespraken een ontwikkeling in de hitlijsten die het hele wezen van de actuele hitlijst op zijn kop zet: oude nummers die zich gedragen alsof ze dit jaar uitgekomen zijn. Zij constateerden dat allerlei oud werk (catalog songs, ouder dan 18 maanden) in de hitlijsten stond. Daar horen toch van oudsher alleen nieuwe singles te staan? Een kwart van de Global Top 50 van Spotify bestond begin februari uit oudere songs van onder andere The Police, Radiohead, Drake of Billie Eilish. Die werden dus wereldwijd het meest beluisterd door gebruikers van dit streaming platform. De invloed van series als Stranger Things werd als invloed aangehaald, net als natuurlijk Tiktok en viral (nostalgische) trends. Mij deed het (opnieuw) afvragen: wat betekenen deze hitlijsten eigenlijk nog? Een kleine maand later ben ik er nog altijd niet uit. Wel heb ik meer aandacht dan ooit aan het fenomeen hitlijsten besteed. Hoewel een liefhebber van lijstjes in het algemeen, heb ik nooit veel om dit soort graadmeters van populariteit gegeven. Ik merkte al vroeg dat er veel leukere, interessante muziek te horen was dan die uit de hitlijsten. Die waren voor mij sowieso een incoherente grabbelton van genres en artiesten. Ik keek altijd met een mix van bewondering en afschuw naar echte hitlijst-kenners die (toen nog) wekelijks de gedrukte Top 40 in de platenwinkel waar ik werkte ophaalden en alle nummer één-hits ooit konden opdreunen. Dat was nog in de tijd dat de wekelijkse hitlijst inzicht gaf in de beste verkochte singles. Die tijd is definitief voorbij.

De reden hiervoor is nogal duidelijk: de komst van streaming. Muziek hoeft niet meer gekocht te worden op een fysieke drager, maar opeens heeft iedereen voor een maandabonnement (bijna) de hele muziekgeschiedenis beschikbaar. Toen de bekende hitlijsten besloten om ook streamingsucces mee te nemen, was dat logisch. De meest gestreamde song van de week was de populairste en hoort dus in de hitlijsten. Maar die hitsong kan dus ook 40 jaar oud zijn, zoals Every Breath You Take of eerder Running Up That Hill bewijzen. Dat gebeurde voor streaming ook wel eens, maar toen was er een single die je moest kopen. De hedendaagse luistaar trekt zich niets meer aan van oud of nieuw. En al helemaal niet van albums, maar dat is een ander verhaal. Ze streamen het liedje dat bij je stemming past of dat het algoritme je voorschotelt. Ergens is dat ook wel een goede ontwikkeling: je ziet niet meer aan een liedje op je telefoon of het uit 2026 of uit 1976 komt. Een goed liedje is een goed liedje. Maar verzuipen de goede nieuwe liedjes zonder miljoenen streams niet in het gigantische aanbod? Ik geef Sef wel gelijk, die laatst in een interview de overdreven aandacht voor de streamingcijfers hekelde. Waarom moet je die zien op je platform?

Anyway, terug naar de hitlijsten. Wat betekenen ze nog anno nu? Een rondje langs de vele lijstjes geeft nog steeds wel een aardig beeld van what’s hot en what’s not. Bruno Mars, Taylor Swift en Olivia Dean zijn overduidelijk hot. Zij zijn de Prince, Madonna en Michael Jackson van nu. Maar het blijft raar om te zien dat diezelfde Prince met Purple Rain (4 weken op nummer 1 in 1984) verderop in de hitlijst staat. Ook voor een niet-hitlijstadept als ondergetekende is hiermee iets van de charme verdwenen. Als elke kerstperiode Last Christmas terugkeert op de toppositie, dan verliest de hitlijst veel van zijn relevantie. Dan ga je bijna verlangen naar de jaarlijkse idiote zomerhit, een Blur/Oasis-achtige populariteitsstrijd of die onverwachte wereldhit. Al was de strijd van Sophie Straat tegen die extreem-rechtse song een prettige uitzondering. De ingebouwde wens om aan de hand van (hit)lijstjes orde in het universum te brengen blijft menselijk. Al mag je je echt hardop afvragen wat de waarde van een heuse hit nog is. En die wereldwijde nummer één van dit moment: dat is Bad Bunny’s DTMF, die op een Beatleske wijze met vier nummers in de top vijf staat.

Deze nieuwsbrief valt elke 1e van de maand in je mailbox als je je abonneert via onderstaande knop.

Subscribe now

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: Thinkin Bout You van FLEA (Frank Ocean-cover)

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: IJSLAND 2 van Abel en Sef

• mijn nieuwkomer van de maand: ÃO

• de ‘golden oldie’ van de maand: Everyday Is Like Sunday van MORRISSEY

• mijn muziekdocumentaire van de maand: Mutiny In Heaven over NICK CAVE ne zijn BIRTHDAY PARTY

• mijn volgende concert: GEESE in Nijmegen.

FLAVOR OF THE MONTH #68

In mijn eigen maandelijkse hitlijst is het ook zoeken wat spiksplinternieuw is en wat valt onder ‘catalog music’. Dat is ook precies de bedoeling. Natuurlijk hebben nieuw uitgebrachte songs en albums hun weg naar de 68e Flavor gevonden. Ik ben enthousiast over IJSLAND, CARDINALS, ÃO, RIP MAGIC, FLEA en THE MESSTHETICS. Er heeft zich zelfs een ontroerend carnavalsnummer een weg naar de playlist gevonden. Misschien net zo opvallend is de aanwezigheid van een nieuw nummer van U2, notabene met ED SHEERAN. De laatste jaren had ik U2 wel een beetje opgegeven, het heilige vuur was verdwenen wat mij betreft. Maar wat blijkt: daar denken Bono en de zijnen anders over. Keurig volgens hun katholieke achtergrond brachten ze op Aswoensdag - direct na ons carnaval - een EP met politieke geladen protestsongs uit. In elke van de zes songs nemen ze op voor de slachtoffers van onder andere het Trump-beleid, Poetin, Iran en Israël. Daar hoort zelfs een korte film bij. Goed om te zien dat deze veteranen zich durven uit te spreken.

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

Bladerend door mijn oude recensies kwam ik een verhaal tegen over de cd-serie Dave Godin’s Deep Soul Treasures. Deze onovertroffen verzamelingen met de mooiste deep soul uit de jaren 60 was ik eigenlijk alweer vergeten. Alle albums staan in mijn platenkast en daar moeten ze eigenlijk weer uit. Zo goed zijn deze vergeten soulsongs die door deze Britse journalist zijn geselecteerd. Ik schreef destijds: “Het leuke aan de serie is dat Godin bij de samenstelling voornamelijk zijn eigen smaak hanteert. Een soulnummer dat hem raakt, selecteert hij voor een van de compilaties.” Misschien is hier onbewust wel de kiem gelegd voor mijn eigen playlist. Enfin, de hele serie is hier op Spotify gebundeld. Kippenvel gegarandeerd.

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan ook op mijn (nieuwe) Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2026 IN SONGS) en nieuwe albums (2026 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij. In het nieuwe jaar komen natuurlijk weer nieuwe playlists.

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• Inmiddels heeft CHARLI XCX alweer afscheid genomen van haar Brat-periode. Op haar nieuwe album Wuthering Heights slaat ze nieuwe wegen in. Zo hoort het ook. Maar niet voordat ze eigenhandig haar eigen meesterwerk en persona op satirische wijze op de hak neemt in de mockumentary The Moment. Heel nieuwsgierig naar.

• Het meest besproken muziekevenement van de maand was natuurlijk de halftime show van BAD BUNNY tijdens de Superbowl in de VS. Heel conservatief, extreem-rechts Amerika vond iets van het mini-concert. Maar één van de meest gestreamde artiesten ter wereld was de uiteindelijke winnaar met een overweldigende spektakel. Even doorklikken naar YouTube om de hele show te zien.

• Mooie terugblik van Andere Tijden op de Nederlandse PUNK van het eerste uur. Bands als Panic! verspreidden het punkvirus eind jaren 70 door Nederland. Meteen een eerbetoon aan de recent overleden Panic!-zanger Peter ten Seldam.

• DAVID BYRNE is weer aan het toeren en zijn nieuwe show krijgt wederom alle lof. Waar hij bij zijn vorige toernee het concept van live popmuziek op zijn kop zette, gaat hij nu weer een stap verder. “Een experimenteel multimedia-event” en “adembenemend schouwspel”. Dat heb ik dan weer mooi gemist.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De keuze is deze maand gevallen op ARTHUR VEROCAI uit 1972.

In mijn kast staat vrij weinig niet-Engelstalige popmuziek en bijna geen Latijns-Amerikaanse muziek. Op een of andere manier raakt me die zelden. Er is wel een uitzondering: Braziliaanse muziek uit de jaren 60 en 70. De sound van singer-songwriters als MILTON NASCIMENTO of GILBERTO GIL is zo warm en weldadig, dat is heel uniek. Typische bossanova volgens de kenners. Via die namen kwam ik ook uit bij ARTHUR VEROCAI. Deze in 1945 in Rio de Janeiro geboren songwriter en arrangeur bracht in 1972 zijn gelijknamige debuutplaat uit. Alles aan deze tien songs ademt een soort über-relaxte Braziliaanse vibe die zo kenmerkend is voor deze periode. Het getokkel op de akoestische gitaar, de tonen van de elektrische piano, de harmonische zang en de zoete klanken van het Portugees. Bij Verocai krijg je ook een fantastische arrangement erbij die opmerkelijk psychedelisch en jazzy klinken. Blazers en strijkers geven liedjes als Pelas Sombras en Na Boca Do Sol een heerlijk rijk seventies-geluid dat tijdloos is. Het album van Verocai deed destijds niet zoveel en Verocai richtte zich jarenlang op het maken van jingles en reclameliedjes. Op een of andere wonderlijke wijze werd dit album herontdekt in de vroege 21e eeuw. Underground-rapper MF Doom samplede Verocai’s debuut en later zou zelfs Snoop Dogg volgen. Een producer als MADLIB is één van zijn grootste fans en de jonge honden van BADBADNOTGOOD werkten met Verocai samen. Inmiddels was het debuut een veelgezocht ‘collector’s item’ waar makkelijk enkele duizenden euro’s voor werd betaald. Mijn exemplaar is gewoon een reissue uit 2012. Verocai is sinds zijn herontdekking weer regelmatig aan het optreden, onder andere met het Metropole Orkest. Alleen met een orkest kun je de rijkheid van zijn songs uit 1972 ervaren.

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit januari 1991, 1996, 2001 en 2006 de tand des tijds hebben overleefd.

• Aanvankelijk was ik nogal ambivalent over NICK CAVE. Dat is ook wel terug te lezen in mijn recensie van zijn Murder Ballads uit 1996. Achteraf was ik misschien te veel bezig met zijn imago en te weinig met zijn muzikale output. Nu zou ik deze iconische Cave-plaat niet wegzetten als “een tussendoortje”.

  

• Wat mij betreft wordt de invloed van OPGEZWOLLE op de vaderlandse hiphop nog wel eens onderschat. Ze scoorden nooit de massieve hits die hun generatiegenoten en opvolgers wel bereikten. Maar een album als Eigen Wereld blijft ook 20 jaar later onovertroffen.

  

• Soms heb je van die one-offs die diepe indruk maken. Om vervolgens nooit meer iets van de band of artiest te horen. Het Zweedse FIRESIDE maakte in 2001 één van mijn platen van het jaar en kwamen daarna nooit meer op mijn radar. Of mijn geheugen. Maar dit album is echt wel heel bijzonder in zijn soort.

  

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #59 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel em dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

Het leek alsof hij vanaf zijn wolk een soort PR-offensief was begonnen. De afgelopen maand was er geen ontkomen aan. DAVID BOWIE was tien jaar na zijn dood alom aanwezig en hij werd gemist. Mijn tijdlijn was bijna de gehele maand gevuld met eerbetonen, foto’s, video’s en anekdotes over de man die ooit in 1947 in Brixton als David Jones werd geboren. Het moet ook gezegd: het was ook een ‘perfect storm’, alsof hij zelf ooit zijn eigen slotakkoord geregisseerd. In januari 2026 vierde de wereld de verjaardagen van de Bowie-klassiekers Station To Station (uit 1976, 50 jaar oud), Low werd op 14 januari 1977 uitgebracht en tien jaar geleden verraste David Bowie met een prachtig (laatste) album, genaamd Blackstar. Die laatste plaat werd op David’s 69e verjaardag op 8 januari 2016 uitgebracht. Enkele dagen later werd bekend dat hij was overleden na een geheim gehouden ziekbed. Nu werd de tiende verjaardag van het gemis van de ultieme muzikale kameleon die Bowie bij leven was nog eens extra in de verf gezet. Je mag stellen dat januari en Bowie nauw met elkaar verbonden zijn. In de loop van de jaren heeft Bowie veel volgers geïnspireerd tot creatieve daden. Dat bleek de afgelopen maand nog maar eens: een podcastserie (De Laatste Dagen Van…), de BBC maakte een radioprogramma met Bowie’s favoriete liedjes aan de hand van het recent gevonden Memo For A Radio Show, de documentaire Bowie: The Final Act was op diverse zenders te zien en er werd weer een volgende docu aangekondigd, Bowie in Berlin. Ook is recent in Londen het David Bowie Centre geopend waar zijn archief bevindt.

Ook voor mij is David Bowie een ongeëvenaard icoon. Zijn muziek, zijn veelzijdigheid, zijn durf en zijn visie spreken nog altijd tot de verbeelding. Dat had ik niet gedacht toen in de jaren 80 de man leerde kennen. Bepaald niet zijn beste jaren, al was hij net een echte wereldster geworden door de hits van Let’s Dance, maakte hij enkele ongeïnspireerde albums, speelde in stadions met zijn Glass Spider-toer om vervolgens de band Tin Machine te starten die vol plezier grossierde in lelijke rocksongs. Het was duidelijk dat David Bowie in alle facetten een fascinerende man was, al duurde het enkele jaren totdat ik eindelijk zijn onovertroffen albums uit de jaren 70 hoorde. Toen was wel duidelijk waar zijn faam vandaan kwam. Niet al zijn ‘changes’ waren even boeiend voor mij, maar Ziggy, de Amerikaanse Bowie, de Berlijnse Bowie en de eigenwijze Bowie in de jaren 90 en later blijven me aanspreken. En dus ook het meesterwerk Blackstar waarmee hij de wereld in verbazing achterliet.

Bowie: The Final Act - de zoveelste documentaire over David Bowie - werkt naar het laatste deel van zijn leven en werk toe. En hoewel deze docu het visuele spektakel van Moonage Daydream uit 2023 mist, geeft regisseur Jonathan Stiasny toch weer een interessant inkijkje in Bowie als artiest en zijn laatste jaren. Natuurlijk wordt er omgekeken naar de succesverhalen. Maar er is verrassend veel ruimte voor zijn mindere jaren. Tin Machine, zijn interesse in ravecultuur en het onbegrip bij industrie en pers. De ‘talking heads’ zijn hier niet bovenmatig bijzonder, maar zodra het over de periode na zijn hartaanval in 2004 gaat zie je dat avontuur van Bowie op z’n best weer de kop opsteken. Altijd bezig met nieuwe weg inslaan, niet bezig met commercieel succes of sterrendom, altijd nieuwsgierig naar nieuwe geluiden, altijd doordacht en visionair (zie zijn legendarische interview over het internet uit 1999). Ook snel verveeld met imago’s, bandleden en vrienden die hij kon zonder moeite inwisselen. De Bowie van de 21e eeuw was minder gejaagd en tevredener met zijn leven, melancholieker ook. Hij keek voorbij zijn vijftigste ook meer terug en dat had zijn weerslag op zijn comebackalbum The Next Day (2013). Zijn slotakkoord - ‘final act’ als het ware - met Blackstar, dat hij maakte terwijl hij wist dat hij terminaal ziek was, is ook Bowie ten voeten uit. Nu werkte hij weer samen met band met jazz-artiesten zoals Donny McCaslin en dropt uiteindelijk onverwacht - op zijn verjaardag - voor de wereld een weergaloos album vol tekstuele verwijzingen naar zijn situatie waar slechts enkelen van wisten. Twee dagen later is David Bowie dood. De afgelopen maand voel je het gemis van de man nog eens extra.

Deze artiest in hart en nieren die met zijn steeds verrassende werk muziekliefhebbers door de jaren heen betoverde, maar ook door zijn levenshouding inspireerde. Ook als er even geen miljoenen platen worden verkocht. Zulke artiesten kom je niet zo vaak tegen. Altijd je eigen koers varen en altijd op zoek naar nieuwe inspiratie. Dat was David Bowie en dat wordt nog altijd gemist. Misschien moeten van januari maar een jaarlijkse Bowie-maand maken. Veel beter dan ‘dry january’.

Deze nieuwsbrief valt elke 1e van de maand in je mailbox als je je abonneert via onderstaande knop.

Subscribe now

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: Fuck It Up van MASTER PEACE & DECLAN MCKENNA

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: Secret Love van DRY CLEANING

• mijn nieuwkomer van de maand: DEATHCRASH

• de ‘golden oldie’ van de maand: Situations Complications van CAESAR uit 1998

• mijn muziekdocumentaire van de maand: Bowie: The Final Act (2025) van Jonathan Stiasny

• mijn volgende concertweekend: EEFJE DE VISSER in Rotterdam en WEDNESDAY in Amsterdam.

FLAVOR OF THE MONTH #67

Het nieuwe jaar is wat mij betreft redelijk kalm begonnen als het gaat om nieuwe releases. Niettemin hebben een flink stel hun weg gevonden naar de 67e Flavor-playlist. Mondiaal gezien is de nieuwe HARRY STYLES (inclusief 10x de Johan Cruijff Arena) het grote nieuws, maar ook het nieuwe werk van DRY CLEANING, FLEA, SLEAFORD MODS en TESSA ROSE JACKSON is meer dan de moeite waard. Misschien wel het meest spraakmakende nieuwe nummer - naast allerlei werk van ver voor de jaarwisseling - is de release Streets of Minneapolis van oudgediende BRUCE SPRINGSTEEN. Bruce grijpt de brute actualiteit in Trump’s Amerika voor een vlammend protestlied. Hij neemt stelling tegen de ICE-praktijken en kiest de kant van de demonstranten en de gedode landgenoten. Hulde voor deze veteraan die zich realiseert - net als collega NEIL YOUNG - dat muziek een belangrijke rol kan spelen in het bestrijden van het kwaad. Daar kunnen jongere artiesten een voorbeeld aan nemen. Behalve misschien KNEECAP dat ook in hun nieuwe track weer prettig politiek activistisch zijn. Dat doet MEROL overigens overigens ook, maar dan over een meer persoonlijk maar niet minder belangrijk onderwerp.

Lees ook Flavor #14 over protestsongs

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

2016 is blijkbaar het nieuwe 2026. Het was even de hype van de maand: heel even keek de halve wereld tien jaar terug in de tijd naar een jaar toen alles nog onbezorgd was. Dit soort nostalgische uitspattingen staan me elke keer een beetje tegen. Het deed me ook afvragen: was 2016 een goed muziekjaar? Gelukkig bewaar ik in de diepe krochten van Spotify al een tijdje jaaroverzichten. Wat blijkt: 2016 was een behoorlijk jaar met sterke albums van natuurlijk DAVID BOWIE maar ook RADIOHEAD, PJ HARVEY, EEFJE DE VISSER, FRANK OCEAN en IGGY POP. Bij 3voor12’s Song van het Jaar stond DE STAAT op 1, best verkochte single van 2016 was van MAJOR LAZER. Oordeel zelf.

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan ook op mijn (nieuwe) Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2026 IN SONGS) en nieuwe albums (2026 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij. In het nieuwe jaar komen natuurlijk weer nieuwe playlists.

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• Het was even wereldnieuws. De ooit zo invloedrijke muziekzender MTV stopte eind 2025 definitief met muziekvideo’s. Het einde van een tijdperk. Maar wanhoop niet, want er is MTV Rewind. Het ‘guerilla archival project’ van developer Flex, die heel slim een database van ruim 33.000 videoclips aanlegde en die is in de geest van het oude internet gewoon voor iedereen raadpleegbaar.

• A$AP ROCKY is meer dan een rapper. Daar gaat het nu even niet om. Hij liet de muziekvideo bij zijn nieuwe Punk Rocky regisseren door twee Nederlandse makers, Folkert Verdoorn en Simon Becks. Die maakten er iets heel bijzonders, bijna surrealistisch van.

• Op ESNS ontvingen Suzan & Freek de Popprijs. Ze traden - om de bekende redenen niet op - maar MEROL deed dat wel. Het contrast met de ‘rijtjeshuis-muziek’ van dat duo en de nieuwe muzikale koers van Merol is gigantisch groot. En daarom zo leuk.

• Eentje voor de tech geeks: achter de schermen was de laatste RADIOHEAD-tournee ook bijzonder complex. Deze video duikt in de techniek en laat de mensen van de productie ronduit vertellen over hun apparatuur en ideeën. Ik snap het meeste niet, maar het fascineert wel.

• Een enthousiaste lezer tipte deze: de klassieke concertfilm van PRINCE uit 1987, deels in Rotterdam opgenomen. His Royal Badness op zijn best wat mij betreft en ook weer zo’n tournee die ik heel graag had willen zien. De film maakt veel goed en is nu - na de dood van de man die eerder alles online liet verwijderen - gewoon in volledige glorie te zien op YouTube.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De keuze is deze maand gevallen op de 12 inch van Blue Monday van NEW ORDER uit 1983.

Elke januari is het weer zover: de wereld viert Blue Monday. Volgens de factcheck van Nieuwscheckers is dit niet de somberste dag, maar gewoon een marketingstunt. Ik denk liever aan die legendarische 12 inch van New Order. Geen idee waarom ze die baanbrekende song zo noemden, maar Bernard Sumner en de rest zullen wel profiteren van die maandag in januari. Het verhaal van deze synthpop classic zag ik laatst weer passeren in de Record On-docu over de tweede New Order-plaat (link naar NPO Doc). In het kort: de drie overgebleven JOY DIVISION-leden gingen na de dood van Ian Curtis verder als New Order. Op zoek naar hun eigen sound waren ze aan het stoeien met synthesizers, drumcomputers en clubmuziek zoals ze uitleggen bij Erik de Zwart. Daar kwam dus dit briljante nummer van dik zeven minuten uit. In de onderhoudende documentaire vertelt de band hoe deze klassieker tot stand kwam. Blue Monday werd op een maxi single uitgebracht en werd met 1,16 miljoen exemplaren de beste verkochte 12 inch in het Verenigd Koninkrijk. Niet dat de band daar veel aan verdiende. Want dat verhaal maakt de backstory van Blue Monday nog bijzonderder. Peter Saville, de huisdesigner van Factory Records, bedacht de iconische hoes in de vorm van een floppy disc, in de stijl van Claes Oldenburg. De versie in mijn kast is overigens niet die prachtige vroege editie met gaten in de hoes. Die kostte 10 pence meer dan de winst, zoals bassist Peter Hook smakelijk vertelt in de documentaire. Ze maakten dus verlies op elke verkochte exemplaar. Mede door de hoge kosten vanwege de gestanste gaten in de hoes. Typisch New Order: “Het geld was opgegaan aan de stukjes die je niet kreeg. (…) Niemand heeft meer domme dingen gedaan dan New Order. (…) Wij konden alles verkloten.” Fantastisch verhaal, maar natuurlijk een nog beter nummer van ruim zeven minuten die elke keer dat je ‘m hoort intrigeert.

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit januari 1991, 1996, 2001 en 2006 de tand des tijds hebben overleefd.

• Mijn eerste ontmoeting met de mannen van OASIS zal me altijd bijblijven. In januari 1996 zag ik ze in het Utrechtse Vredenburg. Het concert was een bevreemdende beleving met een even passend als onverwacht einde. Overigens was de zoektocht naar dit verhaal wel de aanleiding om mijn archief te doorspitten en te delen met de wereld. Dus in dat opzicht, Oasis bedankt. De kans is groot dat ze de komende zomer in een Amsterdams stadion te zien zijn. Dan ben ik er niet bij, twee keer Oasis live in hun hoogtijdagen (later nog in de Brabanthallen) is voldoende voor mij.

  

• De kop op 27 januari 2006 was ‘Jonge poolapen zorgen voor opschudding’. Het debuut van ARCTIC MONKEYS maakte twintig jaar geleden nogal wat los. Inmiddels wordt die plaat beschouwd als een klassieker en dat is terecht

  

• In april ga ik ze voor het eerst live zien. Twintig jaar geleden schreef ik over hun tweede plaat die deze luisteraar compleet bezweerde. Dit Canadese orkest - want dat is het - heeft inmiddels hun muziek van Spotify gehaald dus ik ben blij dat ik deze plaat in de kast heb staan. Noem het postrock, noem het avantgarde. Het is zeker niet te vergelijken met Bruce Springsteen zoals ik destijds (zie hieronder) probeerde. Wel heel nieuwsgierig naar de live-ervaring die GODSPEED YOU BLACK EMPEROR heet.

  

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #58 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel em dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

December is natuurlijk dé maand om nog een laatste keer om te kijken naar het afgelopen jaar. Het is de maand van cadeaus, lichtjes, eindejaarslijstjes, Top 2000 (oh horror!) en als het even meezit in de laatste weken bijkomen van het jaar. Dat deed ik door me ouderwets te storten op het kijken van muziekdocu’s. De mooiste en ontroerendste was die over JEFF BUCKLEY, maar ook heel pakkend was de VPRO-serie 50 Jaar Hiphop In Nederland – Iemand Moet Het Doen (te zien op NPO Start en weer een reden waarom de huidige bezuinigingen zo dom zijn). Deze zesdelige serie blikt terug op 50 jaar hiphop in Nederland, twee jaar nadat de Amerikanen dat deden. Hoe dan ook, in dit vlotte en ambitieuze project is de boodschap duidelijk: hiphop is meer dan rappen en grotestadsmuziek, het is een cultureel fenomeen en een state of mind die ook gaat om taal, mode, dans, beeldende kunst en verbinding. Elke aflevering wordt de quote herhaald: “Hiphop is de cultuur.” Die cultuur begon in Nederland ooit met liefhebbers die geïnspireerd door Amerikanen zelf aan de slag gingen met draaitafels, spuitbussen en dansmoves. De serie laat met prachtig archiefbeeld - waar ik privé en beroepsmatig sowieso een sucker voor ben - zien hoe hiphop via Sonja Barend, Ivo Niehe en later The Box en TMF een groter publiek bereikte. En hoe - want dit is natuurlijk de muziekindustrie - de pioniers en baanbrekende artiesten links en rechts werden ingehaald door (veelal witte) rappers waardoor de (veelal zwarte) gemeenschap weer met een miskend gevoel achter bleef. Iemand Moet Het Doen geeft gelukkig alle ruimte aan de (meeste) belangrijke stemmen uit de hiphop. Het toont ook hoe een miskende, vaak geridiculiseerde niche uit de popmuziek (hallo Giel Beelen) is uitgegroeid tot een dominante muziekstroming waarin veel geld te verdienen is en dus ook veel (negatieve) publiciteit genereert. Wat bij mij bijblijft is vooral de creativiteit en pioniersgeest uit de eerste afleveringen van de serie. Hoe Nederlands de voertaal van de hiphop-Nederland werd, hoe deze cultuur probeerde vast te houden aan de oerbeginselen en dat de FRENNA’s, MULA Bs, JEUGD VAN TEGENWOORDIGs en SEFs van nu zoveel te danken hebben aan EXTINCE, POSTMEN, OPGEZWOLLE of DUVELDUVEL. Zij bereidden de weg voor al die succesvolle artiesten van nu die niet meer oplopen tegen latent racisme in Hilversum, vooroordelen over de kracht van de muziek of ander onbegrip van gatekeepers. Dat zet deze serie op een aangenaam eigenwijze neer, geheel in de geest van de hiphop zoals die ooit van South Bronx naar de Bijlmer is over komen waaien.

Lees ook Flavor #28 over 50 jaar hiphop

Er valt natuurlijk ook genoeg op te merken op een serie als deze. In zes afleveringen kun je niet aan alles recht doen. Op het platform Hiphop in je smoel wordt dat aardig samengevat. Toch slagen de makers erin om dat die hip hop state of mind goed over te brengen. Ik was zelf geen bepaald geen b-boy vanuit mijn dorpse achtergrond, maar de impact van eerst PUBLIC ENEMY en A TRIBE CALLED QUEST en daarna EXTINCE, OPGEZWOLLE en DUVELDUVEL op mijn muzieksmaak is groot. Bij mij past de old school benadering het best: taalvaardige MC’s met een DJ met funky beats en een platenkoffer met soulvolle samples. Zoals recent de nieuwe plaat van veteranen NAS en DJ PREMIER die dat gevoel van de golden age of hiphop weer oproepen. Laten we zeggen dat ik wat minder heb met de nieuwe generatie uit Nederland, hoewel internationaal nog steeds inspirerende artiesten opstaan zoals BILLY WOODS of EARL SWEATSHIRT. Zolang ik de krenten uit de hiphop-pap kan halen, houd ik ook de verbinding met hiphop zoals deze bedoeld is. Die vrijheid in de muziek, het vervagen van grenzen en het opbouwen met een gemeenschappelijke cultuur is wat hiphop zo sterk maakt. Daarom is de tentoonstelling Hip Hop Is in Groningen zo goed getimed. Je weet als gerenommeerde instellingen als het Groninger Museum een invloedrijke beweging een platform geeft, dat de tijden van niche en vooroordelen voorbij zijn. Niet dat hiphop het nodig heeft. In vijftig jaar heeft deze cultuur aangetoond dat het ondanks de invloed van geld, geweld en bling de basis stevig is. Of zoals maker Ivan Barbosa het in de VPROgids zegt: “Ik hoop dat mensen dat gaan inzien – in plaats van hiphop te beschouwen als niet meer dan jongetjes met petjes en lage broeken, messen, een vrouw met grote billen, enzovoorts. Dat is misschien ook onderdeel van de cultuur, maar het ís niet de cultuur. En ik hoop dat het publiek dat eruit haalt.”

Deze nieuwsbrief valt elke 1e van de maand in je mailbox als je je abonneert via onderstaande knop.

Subscribe now

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: Murder Mystery van IONA ZAJAC

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: Blizzard van DOVE ELLIS

• mijn nieuwkomer van het jaar: WESTSIDE COWBOY

• de ‘golden oldie’ van de maand: LED ZEPPELIN

• mijn beste muziekdocumentaire van de maand: It’s Never Over, JEFF BUCKLEY

• mijn laatst gekochte concertkaarten: SLEAFORD MODS in 013.

FLAVOR OF THE MONTH #66

Vorig jaar koos ik om het jaar af te sluiten met mijn 100 songs van het jaar. Dat was ook de enige keer dat de titelsong van de playlist (sorry Posies) ontbrak in al die edities. Dit jaar is de Flavor-playlist van december ‘gewoon’ weer een weerslag van mijn maand in muziek. Er staan zelfs enkele kerstliedjes in, al zijn het niet die je verwacht. Als ik door de lijst ga, hoor ik een trip naar Berlijn, songs uit documentaires, zelfs enkele Top 2000-songs - rara, welke zijn dat - en vrij weinig nieuw werk want de muziekindustrie weet heel goed dat nieuwe songs in december verdrinken in de terugblikken, kerst en ander feestgedruis. Het aandeel ‘oude’ songs is dus relatief groot. Wel vertegenwoordigd zijn een handvol songs van mijn favoriete albums van het jaar. Niet geheel verrassend en in lijn met de talloze eindejaarslijstjes zijn dat onder andere ROSALÍA, GEESE, TURNSTILE, BLOOD ORANGE en PULP. Voor een terugblik op het afgelopen verwijs ik je graag door naar de volgende rubriek.

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

Ook ik ben niet volledig immuun als het gaat om eindejaarslijstjes. Natuurlijk is het leuk om al die muziekplatformen en celebrity’s (hallo Obama!) af te struinen om te zien wat zij het beste van het afgelopen jaar vonden. Het is onvermijdelijk en meestal erg vermakelijk, soms zelfs informatief. Zo pikte ik in december toch nog enkele albums en artiesten op die ik gedurende het jaar was misgelopen. En toen was het toch tijd om de rekening van 2025 op te maken en mijn 100 favoriete liedjes van het jaar te verzamelen. Ze staan nu in mijn lijst der lijsten voor de jaren 20 van de 21e eeuw. Op alfabetische volgorde, onderaan de lijst die begint met 100 songs uit 2020. Inmiddels staat mijn jaarlijkse selectie van de afgelopen 6 jaar hier bij elkaar. Ik verwacht de playlist in december 2029 af te kunnen maken, deo volente natuurlijk.

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan ook op mijn Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2025 IN SONGS) en nieuwe albums (2025 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij. In het nieuwe jaar komen natuurlijk weer nieuwe playlists.

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• Ik zou zelf nooit het immense dancefestival DEFQON.1 bezoeken. Maar deze docu van 3voor12 en Atze de Vrieze is toch wel de moeite waard. Een bijzondere blik achter de schermen van een megaproductie. Ook al moet ik soms de muziek even wegdraaien.

• De Top 2000 lijkt wel elk jaar groter en feestelijker geworden. Op mijn werkplek staat al anderhalve maand een groot café waar op het moment van publicatie deze eindejaarstraditie is afgesloten met nog een keer meezingen met Bohemian Rhapsody. Het leukst aan de hele Top 2000 zijn voor mij persoonlijk de verhalen achter de liedjes. Zoals voor nummer 549, PETER SCHILLINGs Major Tom (Völlig ausgelöst) uit 1983. Een aanstekelijk staaltje Neue Deutsche Welle dat na al die jaren een nieuw leven kreeg in (Duitse) stadions.

• Ze toeren weer en bezorgen en passant hun bezoekers pijnlijke oren. MY BLOODY VALENTINE trad de afgelopen weken op en de verhalen over deze keiharde live-ervaring zijn weer indrukwekkend. Ik zag ze live in 2013 en mijn ingewanden (en oren) zijn nog aan het herstellen van de orkaan van geluid. Maar ik zou ze in het nieuwe jaar graag weer eens in willen horen. Met dank aan het legendarische perfectionisme van Kevin Shields dat ooit een label bijna bankroet kreeg.

• Eén van de vele muziekdocu’s die ik in de kerstvakantie zag was naar aanleiding van een tip van een vaste lezer: Becoming LED ZEPPELIN (2025), dat nu op Netflix staat. Hoewel het chronologische verhaal van deze klassieke rockband niet heel spannend is vormgegeven, is er veel ruimte voor prachtig archiefbeeld van hun shows in hun eerste jaar van bestaan. En die zijn overrompelend. Ook uit 1969 is een onlangs gedigitaliseerd fragment uit de Led Zeppelin-show in het Amsterdamse Concertgebouw. Led Zep in topvorm en de beeld worden ook gebruikt in dit item voor de Top 2000. Grappig detail: in de bijbehorende beschrijving in de Beeld & Geluid-catalogus staat de band omschreven als ‘beatgroep’.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De keuze is deze maand gevallen op het album In Rainbows van RADIOHEAD uit 2007.

Wat was het bijzonder om bij één van de najaarsshows van RADIOHEAD te zijn. In een volle Arena in Berlijn maakte de band rond Thom Yorke de verwachtingen helemaal waar. Vooraf was er veel speculatie in ons gezelschap over de setlist. Ik was blijkbaar niet de enige, getuige dit gesprek in de Machine-podcast. Op onze avond, de laatste van de vier Berlijnse concerten, werd de setlist ook weer behoorlijk door elkaar gehusseld. In tegenstelling tot het begin van de tour lag de nadruk niet op Hail To The Thief of Kid A - per abuis in de vorige nieuwsbrief betiteld als een zelfmoordpoging, de eindredacteur is inmiddels ontslagen - maar op In Rainbows uit 2007. Zes van de 10 tracks van dat album werden die avond gespeeld en dat zette de toon voor het gehele concert dat ergens tussen een greatest hits-show en een album-tour in zat. Echter, zonder nieuw werk. Voor mij was het ook een reminder wat een prachtige, warme en menselijke plaat het zevende Radiohead-album is. Hier vond Radiohead de perfecte balans tussen de gitaren en de elektronica, met een speciale vermelding voor de strijkarrangementen van Jonny Greenwood. Yorke zingt beter dan ooit en gebruikt opvallend vaak zijn falsetstem, de gitaren zijn aanwezig maar opvallend subtiel, de algehele sfeer is minder donker dan de voorgaande albums en de synths klinken gloedvol en warm. Ook tekstueel is de plaat optimistischer en persoonlijker dan de vorogangers. Nude en All I Need klonken ook live bijzonder intiem, terwijl bij Reckoner en Bodysnatchers het tempo omhoog gaat aan sfeer in te boeten. In Rainbows klinkt muzikaal als thematisch echt als een geheel. Verrassend is dat veel gestreamde albumtrack Jigsaw Falling Into Place een vaste plek in de toegiften heeft gekregen. Maar die song werkt wonderwel door de opbouw naar de prachtige climax. Je zou bijna vergeten dat In Rainbows destijds een kleine revolutie veroorzaakte doordat de band besloot om het album gratis online aan te bieden (of voor het bedrag dat de luisteraar wilde betalen) en daarmee uiteindelijk de cd de nek omdraaide. Uiteindelijk heb ik het album gewoon gekocht en het ligt sinds Berlijn weer in mijn speler. De vraag is alleen nu: hoe gaat het verder met Radiohead? Was dit het afscheid of een nieuw begin? Hoe dan ook, het was een onvergetelijke avond en een bevestiging van de status van deze band. Wat er ook zal gebeuren.

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit 1995, 2000 en 2005 de tand des tijds hebben overleefd.

• Altijd amusant om je eigen eindejaarslijstjes terug te zien. Die van 20 jaar geleden zou er met de kennis van nu heel anders uitzien. Erg rock-georiënteerd, maar eigenlijk doorstaan al deze albums uit 2005 wel de tand des tijds. En grappige inzichten van toen die zoveel jaar later als archaïsch bestempeld kunnen worden.

  

• Met gepaste regelmaat keer ik terug bij de Warp-catalogus. Echt een label dat door de jaren heen fascinerende muziek heeft uitgebracht. Zo proefde ik destijds dat AUTECHRE knappe, innovatieve elektronische muziek maakte. Echt snappen deed ik dit album in 1995 volgens mij niet. Nu veel beter en daarom zijn hun voor voorjaar 2026 aangekondigde livedates misschien toch wel interessant.

  

• In 2000 bracht Stephen Merritt alias THE MAGNETIC FIELDS zijn magnum opus uit. 69 liedjes over alle verschijningsvormen van de liefde verdeeld over drie cd’s. Onmogelijk om in een ruk volledig te beluisteren, maar hier staan zoveel prachtige liedjes op. En het project blijkt jaren later nog altijd tijdloos en onovertroffen.

  

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #57 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel em dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

Share Bart’s Flavor of the Month

Na 7 jaar stilte rond RADIOHEAD was het eindelijk zover. Op 4 november betrad het vijftal weer eens een podium voor het eerste concert van een compacte Europese tour langs vijf steden. In Madrid liet de band horen waarom zoveel mensen hun terugkeer wensten. Kun je het een reünie noemen? Het was in ieder geval het andere uiterste van die andere Britten van OASIS die altijd een hekel aan die arty, mistroostige collega’s uit Oxford hebben gehad. Ook bij Radiohead zag het er lang niet naar uit dat de mannen weer bij elkaar zouden komen. Na hun tour in 2017, toen ik ze ook op Best Kept Secret zag spelen, waren ze elkaar behoorlijk zat. Het past wel in de dynamiek van deze band die wereldsterren tegen wil en dank zijn geworden. Tegelijk zijn ze één van de bands die de standaard voor avontuur en eigenzinnigheid in de moderne popmuziek hebben bepaald. Ze zijn hun eigen universum geworden met satellietprojecten (Thom Yorke solo. THE SMILE, de soundtracks van Jonny Greenwood) en veel bekende en minder bekende fans. Zo schijnt acteur Brad Pitt te hebben gezegd dat zijn favoriete bands Radiohead, Radiohead en Radiohead waren.

Ondertussen gaan Thom, Jonny, Ed, Colin en Phil hun eigen weg en dat is ook de aantrekkingskracht van de band. Voordat ze weer op het podium klommen voor vier avonden Madrid gaven ze wel geteld één interview. Bij The Sunday Times kwam naar buiten hoe moeilijk de afgelopen jaren waren. De kop was niet voor niets: ‘The wheels had come off a bit. We had to stop.’ De band was het zat en elkaar ook. Zo gaan die dingen soms. “It wasn’t great on the last round. I enjoyed the gigs but hated the rest. We felt disconnected, f***ing spent. It happens. This has been our whole life — what else is there? Look, success has a funny effect on people — I just didn’t want to do it any more. And I told them that.” Het doet denken aan de documentaire Meeting People Is Easy uit 1998 waarin de kijker de toerende band ziet desintegreren. Platgewalst door de muziekindustrie en het onmenselijke tourschema. Doodop en ellendig. Nu speelden andere zaken, maar je wist ook: Radiohead is niet je alledaagse rockband. De motivatie achter deze concerten is overigens niet heel duidelijk. Er worden geen nieuwe songs gespeeld, maar het is ook geen greatest hits-tour. De reacties op de shows in Madrid, Bologna en Londen zijn unaniem lovend. Het eerste nummer dat ze na al die jaren weer live speelden was de onverwachte Tiktok-hit Let Down uit 1997. Elke avond kent een andere setlist. Een paar greatest hits zoals Karma Police en Everything In Its Right Place, maar ook veel album tracks. Naar het schijnt hebben ze afgelopen zomer zo’n 70 songs ingestudeerd. Dat verwacht je ook een beetje van misschien wel de beste band van de afgelopen 30 jaar. De run op de beperkt beschikbare tickets was ook onvoorstelbaar. Hoe lucky zijn de gelukkigen met een kaartje. Laat ik nou daartoe behoren. In december ben ik bij de laatste show van deze tour in Berlijn.

Radiohead en ik gaan al een tijdje terug. Dat debuut ging een beetje langs me heen (ondanks Creep dat ze in 1996 wel op Pinkpop zag spelen). In de volgende jaren werd het mijn favoriete band, al weten de vaste lezers dat ik mezelf niet snel een fan zou noemen. In 1995 zag ze bij mij om de hoek in Tilburg, een paar jaar bliezen Vredenburg omver met hun meesterwerk OK Computer. In mijn artikelen uit die dagen lees ik terug dat de band diepe indruk maakte. In Tilburg namen ze al een voorschot op OK Computer: “Ondanks het feit dat ze ‘exhausted’ waren speelden ze een sterke set met veel nieuwe songs. De kleine Thom Yorke is een bleke maar sympathieke persoonlijkheid die de muziek voor zichzelf laat spreken.” De kop uit juni 1997 was ‘Het Majestueuze Geluid Van Radiohead’: “Radiohead liet zowel op de plaat als in Vredenburg horen dat rockmuziek op zijn best ontroerend, opwindend en gedreven kan zijn. Een zeldzame combinatie.” Later zou ik ze nog vaak zien en elke keer was het intens, indrukwekkend en avontuurlijk. Ook maakte Radiohead het hun luisteraars niet makkelijk. Om me heen zag ik met Kid A in 2000 veel fans afhaken. Ik vroeg me af “meesterwerk of zelfmoordpoging?” Het was het tweede. De nieuwe sound vulde daarna nog zalen in Amsterdam en de enorme Gelredome. “Radiohead voelt zich nu ook al thuis in stadions en weet inmiddels ook van zichzelf dat ze een voortreffelijke, eigenlijk onovertroffen live-band zijn. Avontuurlijk, vindingrijk en niet zelden live beter dan op plaat.” Het laatst zag ik ze dus op BKS en ook zorgden ze voor kippenvel. Dus misschien ben ik wel fan en daarom nemen ze veel ruimte in mijn platenkast. En hoewel ik de meeste nostalgische reünies vermijd (hallo Oasis!), maak ik voor deze jongens een uitzondering. Ik kan niet wachten. Het kan een nieuw begin zijn of misschien wel een afscheid. Het wordt hoe dan ook majestueus, vintage Radiohead.

Deze nieuwsbrief valt elke 1e van de maand in je mailbox als je je abonneert via onderstaande knop.

Subscribe now

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: Dopamine van ROBYN

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: LUX van ROSALÍA

• mijn nieuwkomer van de maand: TRISTEN

• de ‘golden oldie’ van de maand: Accident Prone van JAWBREAKER

• mijn volgende concert: RADIOHEAD in Berlijn.

FLAVOR OF THE MONTH #65

De 65e Flavor-playlist mag ik best ouderwets eclectisch noemen. Zoals het hoort, wat mij betreft. Op alfabetische volgorde start de nieuwe 9 uur durende terugblik op de afgelopen maand met één van de opmerkelijkste nummers van de afgelopen jaren. Het is de schuld van IGGY POP (zie hieronder) en misschien ook van ROSALÍA en haar klassieke invloeden op haar veelbesproken nieuwe plaat, maar hoe dan ook: de wereldberoemde blinde Italiaanse zanger ANDREA BOCELLI opent het bal. Het nummer raakte me toen ik het hoorde en dan komt het in de playlist. Verder gaat het vertrouwd verder langs genres als gen-z goth (ANNA VON HAUSWOLFF), hoekige 90s elektronica (APHEX TWIN), de niet in een hokje te plaatsen muziek van de Amerikaans-Pakistaanse AROOJ AFTAB en het eindigt toepasselijk bij de overstuurde garage-orgels van zZz. Maar het meest verheugend vond ik de comeback van ROBYN. De Zweedse keert na 7 jaar weer terug met een heerlijke song die vertrouwd elektronica aan hartenzeer en een onweerstaanbaar refrein koppelt. Sinds ze haar eigenwijze tweede leven in popmuziek is begonnen is Robin Miriam Carlsson een van de interessantste artiesten van de 21e eeuw (denk aan With Every Heartbeat en de klassieker Dancing On My Own) die alleen muziek uitbrengt als ze iets te melden heeft. Langzaamaan ontdekt de wereld dat ook, dus verwacht in 2026 een Rosalía-achtige hype. En de kans voor mij om haar eindelijk eens live te zien. Dat moet er ook maar eens van komen. Welkom terug, Robyn!

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

We kennen natuurlijk IGGY POP als iconische punkheld. Maar wist je ook dat hij tegenwoordig ook verdienstelijk radiomaker is? Bij radiozender 6 Music is wekelijks zijn Iggy Confidential te horen. Die is niet alleen fascinerend vanwege zijn raspende basstem, maar vooral door zijn ronduit eclectische muzikale keuzes en dwarsverbanden. Alle tijdperken en artiesten komen voorbij en hij draait gewoon ANDREA BOCELLI en SPIRITUALIZED na elkaar. Zwaar aanbevolen.

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan ook op mijn Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2025 IN SONGS) en nieuwe albums (2025 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij.

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• Naast de comeback van RADIOHEAD was november ook de maand van ROSALÍA. Haar album Lux maakt van deze eigenwijze Catalaanse definitief een wereldster. Ze vertelt in de New York Times-podcast Popcast in geuren en kleuren over. Anderhalf uur lang.

• Punkband JAWBREAKER was in de jaren 90 de grote belofte, totdat ze een (prachtige maar ondergewaardeerde) plaat voor een groot label maakte. De fans waren zacht gezegd niet gediend van deze overstap. Bij Trash Theory wordt het verhaal nog eens uit de doeken gedaan. Daarna moet je zelf nog eens naar Dear You uit 1995 luisteren.

• Met de Top 2000 op komst gaat QUEEN weer voor de toppositie. Leo Blokhuis duikt in zijn podcast voor de 50e verjaardag van de mini-opera Bohemian Rhapsody in de totstandkoming van die wonderlijke nummer.

• Binnenkort op je tv of op NPO Start: de VPRO-serie over hiphop in Nederland. De trailer wekt hoge verwachtingen. Dat mag ook wel want er zijn genoeg boeiende verhalen te vertellen over een halve eeuw hiphop. Ik hoop dat ook behalve EXTINCE, BRAINPOWER, de Zwolse pioniers en OSDORP POSSSE ook D.A.M.N. uit Eindhoven aan bod komt.

• Eén van de albums van het moment komt van GEESE en heet Getting Killed. Volgend jaar speelt de band ook weer in Nederland, maar tot die tijd zijn ze in de serie From The Basement van producer Nigel Godrich te zien op YouTube.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De keuze is gevallen op het album Glow On van TURNSTILE uit 2021.

Eén van de muzikale hoogtepunten van afgelopen maand was voor mij het Afas Live-concert van TURNSTILE, de punkband uit Baltimore. Sinds ik twee jaar geleden dit verslag van hun 013-show las wilde ik de band dolgraag een keer live zien. Laten ze nou net de afgelopen jaren aan een opmars zijn begonnen die behoorlijk indrukwekkend is voor een groep die in zekere zin nog steeds hardcore punk is. Charlie XCX voorspelde een Turnstile Summer en ze kreeg gelijk. De grote doorbraak is er nu met Never Enough die inmiddels ook in mijn kast staat. Een album eerder, Glow On, ontdekte ik het vijftal. Hoewel ik hardcore punk een warm hart toedraag en een mooie selectie topalbums in de kast heb staan, komen van de nieuwe generatie vooral de crossovers bij mij terecht. En dat doet Turnstile als geen ander. Puristen zijn er genoeg in de punk en die halen soms hun neus op voor deze jongens. OOR schreef niet voor niets “wat mij betreft gaat Turnstile hier net een stapje te ver" over Glow On. Voor mij is dit derde album een overweldigende mix van die bekende hardcore energie met scheurende gitaren en razendsnel drumwerk met intrigerende uitstapjes naar 80s rock (Underwater Boi), een gevoelige ballad (Alien Love Call) en zelfs latin vibes in Don’t Play. Die avontuurlijke inslag heeft op Never Enough een logisch vervolg gekregen. Ook zijn Turnstile-songs echte liedjes en niet alleen tomeloze uitbarstingen van woede. En zo bereikt Turnstile dat ook liefhebbers zoals ik de band in hun armen sluit. Tel daar hun sensationele liveshows bij op en dan is het een kwestie van tijd dat Turnstile een breed publiek aanspreekt en nu dus zalen van het formaat Afas Live vult. Wat daar - naast de wervelwind die deze band live is - opviel waren de positieve, bijna liefdevolle atmosfeer, hoe de songs worden meegebruld en de diversiteit van publiek (leeftijd, gender). Bij Turnstile wordt de hardcore energie niet puur aan agressie maar ook aan mooie gemeenschapszin verbonden. Dat zal deze band nog ver brengen.

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit 1995, 2000 en 2005 de tand des tijds hebben overleefd.

• Volgens mij gaat het sinds zijn canceling door #MeToo-perikelen niet zo goed met RYAN ADAMS. Verandert dat iets aan zijn vaak prachtige liedjes uit zijn beginjaren als soloartiest. Wat mij betreft niet. Maar oordeel vooral zelf als je deze Heartbreaker opzet.

  

• Wat een geweldige show was dat, 20 jaar geleden in Eindhoven. De BUITEN WESTEN-revue trok vanuit Zwolle door het land en zette elke zaal op z’n kop. De TopNotch-scene rond OPGEZWOLLE was in die dagen in topvorm en ook live overtuigend. Ik zie nog de uitzinnige menigte voor me.

  

• Na twee voortreffelijke albums vond Billy Corgan en zijn SMASHING PUMPKINS het tijd om alle registers op te trekken. Met dit dubbelalbum bereikt de band hun hoogtepunt, met alle gekte en uitzinnigheid van dien. Het blijft nog altijd een bijzondere trip, ook al is Corgan inmiddels een vervelende vent geworden. In topvorm is hij niettemin onovertroffen. Dit is wel één van de rockplaten van de 90s.

  

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #57 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel em dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

Share Bart’s Flavor of the Month

Oktober was een atypische muzikale maand voor me. Relatief weinig muziek beluisterd en uiteindelijk ook geen concerten, maar wel najaarsstormen, verkiezingscampagnes, virussen, drukte op kantoor, Taylor Swift, een tuimelpartij met de stadsfiets en dus veel muziek die is blijven liggen. Dan is het goed om even de vele prikkels te negeren en even wat rust op te zoeken. Ook in je muziekconsumptie. Zo was er onlangs op ADE zelfs een 39 uur durende meditatie-marathon als rustpunt in alle dance-hectiek. De laatste jaren doe ik in zulke gevallen iets waarvan ik nooit had gedacht te doen: me overgeven aan ‘ambient music’. En dan niet zo’n zielloze, vaak door AI geproduceerde Spotify-playlist voor focus of meditatie. Of de lelijke new age-muziek die ik nog verkocht tijdens mijn bijbaan in een platenzaak. Sinds de jaren 70 heeft ambient zich ontwikkeld tot een rustplaats in de doordraaiende muziekwereld. Er bestaat ambient(achtige) muziek in allerlei vormen: de verstilde minimal music van Satie of Terry Riley, de chill out-tracks die vanaf de jaren 90 het einde van een dance party betekende waarbij the KLF’s Chill Out hielp bij de comedown, de spirituele klanken van de jazz van Nala Sinephro of Floating Points met saxofonist Pharoah Sanders, of anders de intieme experimentele klanken van Biosphere of Tim Hecker. Maar wat het grootste deel van toonaangevende artiesten als Aphex Twin (Selected Ambient Works 85-92), The Orb (U.F.Orb), Jon Hopkins (Music for Psychedelic Therapy) of Hiroshi Yoshimura (Music for Nine Post Cards) gemeen hebben, is dat ze schatplichtig zijn aan de grondlegger van de ambient zoals we die vandaag de dag kennen: Brian Eno.

Brian Eno is één van meest fascinerende innovatieve personen uit de hedendaagse popmuziek. Zijn cv is veel te lang om in deze post te behandelen. In het kort: hij zat in de eerste versie van ROXY MUSIC achter de keyboards, ging solo, produceerde enkele van de invloedrijkste albums van DAVID BOWIE, TALKING HEADS, U2 (en COLDPLAY), bedacht deze Microsoft 95-pingel, werkte samen met artiesten als FRED AGAIN en ROBERT FRIPP, zette recent het Free Palestine-festival op en geldt als dé ambient-pionier. Mid-jaren 70 experimenteerde Eno volop in zijn studio en raakte steeds verder af van de mainstream popmuziek. De eerste mijlpaal bereikte hij in 1978 toen hij Music For Airports uitbracht. Eno wilde muziek maken die goed zou werken op luchthavens. Muziek “as ignorable as it was interesting”. Beïnvloed door de ontwikkelingen in de elektronische muziek maakte Eno een album dat voor een poppubliek ongekende muziek bevatte: vage, dromerige instrumentale klanken zonder beat die de omgeving vulden, prachtige soundscapes die weldadig voelden en die heel onnadrukkelijk waren. Hij noemde deze muziek ‘ambient music’: omgevingsmuziek die zich niet opdringt maar lijkt te vervliegen in de atmosfeer. Eno maakte na die mijlpaal uit 1978 nog talloze ambient-platen, zoals Music For Films en Apollo (met NASA-soundbites). Elke keer bedenkt deze kunstenaar - Eno doet van alles op artistiek gebied - een uitzonderlijke muzikale ervaring in zijn studio door de grenzen van de popmuziek op te rekken en verder te manipuleren met technologie zoals tape loops. Hij verzandt nergens in nietszeggende liftmuziek of muzak, maar werkt altijd vanuit een concept waardoor het nergens futiel wordt. Die benadering helpt mij om even te onthaasten, te ontspannen. Je hoofd leegmaken met Eno’s en andere ambient werkt voor mij fantastisch, zeker ook omdat het weldadig is om te verdwalen in een eenvoudige muzikale vondsten zoals in 1/1. Tegelijkertijd kun je zoals Eno ooit bedoelde ook weer uitstappen uit de soundscapes. Later kregen de ideeën van Eno vervolg in allerlei variaties op zijn thema’s (ook in film- en gamemuziek bijvoorbeeld) maar zo intens mooi zoals in het werk van zijn ambient works werd het zelden. En ook heel heilzaam in allerlei omstandigheden, in gepaste doses natuurlijk.

Deze nieuwsbrief valt elke 1e van de maand in je mailbox als je je abonneert via onderstaande knop.

Subscribe now

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: Great van SPANISH HORSES

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: Some Like It Hot van BAR ITALIA

• het meest persoonlijke break up-album van het jaar: West End Girl van LILY ALLEN

• mijn nieuwkomer van de maand: THE BELAIR LIP BOMBS

• de ‘golden oldie’ van de maand: Look Back In Anger van DAVID BOWIE

• mijn laatst gekochte concertkaarten: GEESE in Nijmegen.

FLAVOR OF THE MONTH #64

Die eerder genoemde atypische maand is terug te zien in de nieuwe playlist. Hoewel nog altijd stevig gevuld zie ik toch verschillen met de afgelopen maanden. De echte diversiteit en diepgang ontbreekt een beetje, als je het mij vraagt. Al zal de gemiddelde luisteraar dat na ruim 7 uur luisteren volledig missen. Niet heel verrassend is de aanwezigheid van ambient tracks, al komt BRIAN ENO maar een keer terug. Dat is een van de regels van de playlist: een artiest per keer. Daarnaast dus ook veel nieuw werk van nieuwe albums van EEFJE DE VISSER, SOULWAX, TAME IMPALA en BAR ITALIA. Op zich wel knap dat ik nog niets hebt gehoord van de nieuwe TAYLOR SWIFT, al vind ik de nieuwe LILY ALLEN in dat opzicht nu al leuker en onthullender.

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

Bij het doorspitten van mijn oude recensies kwam ik een verhaal over een muziekboek tegen. Iets dat niet veel is gebeurd. Op 14 oktober 2005 schreef ik over Rip It Up And Start Again – Postpunk 1978-1984 van SIMON REYNOLDS. Een goed getimed boek over de eerste postpunk-golf. “Reynolds beschrijft fascinerend over hoe John Lydon na zijn vertrek bij de Sex Pistols eindelijk zijn eigen, meer discogerichte muziek kon maken bij PiL; of hoe de eerste synthesizerbands ontstonden door hobbyisten; of hoe theoretische discussies over kapitalisme en politiek een belangwekkende factor bij deze bands vormden.” In die dagen vormde die golf de inspiratie voor veel nieuwe bands. Iemand zette op Spotify natuurlijk alle door Reynolds aangehaalde liedjes uit de jaren 1978-1984 op een rij en dat leverde een aangenaam diverse playlist en bijbehorend tijdsbeeld op.

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan ook op mijn Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2025 IN SONGS) en nieuwe albums (2025 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij.

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• Hét meest besproken album van oktober 2025 was TAYLOR SWIFT’s The Life of a Showgirl. Ik ben geen Swiftie, maar ik vind het wel interessant hoe dit nieuwe album van deze megaster wordt ontvangen. En dat is zeker niet unaniem lovend. Anthony Fantano van de Needle Drop legt het in deze video wel aardig uit.

• De Catalaanse ROSALÍA staat bekend om haar visueel overweldigende videoclips. Nu MTV niet meer aan muziek doet, moeten clipliefhebbers definitief naar YouTube uitwijken. Daar is sinds kort Rosalía’s nieuwste te zien en te horen: Berghain. En weer slaagt ze met vlag en wimpel.

• Afgelopen maand genoot ik erg van de terugblik op POP ELEKTRON op de Vlaamse tv. Bart Peeters presenteerde in de jaren 80 het eerste Vlaamse popprogramma en dat was zowel goed als prettig gestoord. Op eigen wijze sprak hij diverse grootheden en nieuwe artiesten. Zoals het jonge U2 dat in 1982 aantrad op het dubbelfestival Torhout/Werchter. Het leverde een bijzonder interview met een verkouden Bono op.

• Persoonlijke favoriet EEFJE DE VISSER bracht in oktober een nieuw album uit: Vlijmscherp. Een zusje van Heimwee met een ietwat andere sound. Ik ga haar volgend jaar weer zien optreden. Tot die tijd moet ik het met deze sessie bij 3voor12 doen.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De keuze is gevallen op het album Black Messiah van D’ANGELO uit 2014.

Het nieuws kwam als een schok. De dood van soul en funksuperster D’ANGELO was volkomen onverwacht, ondanks het ietwat kluizenaarsachtige leven van de man die werd geboren als Michael Eugene Archer (Virginia, 1974). Toen ik dit appte naar een betrokken lezer attendeerde zij mij dat hij ons niet lang na zijn ex-vriendin Angie Stone is ontvallen. Dat was waar ook. Stone was zijn muze voor zijn debuut Brown Sugar uit 1995. Persoonlijk klikte het wat mij betreft beter met Voodoo (2000) en Black Messiah (2014). Zijn hele oeuvre - slechts drie albums met een vierde was op komst - staat in mijn platenkast. Als ik moet kiezen, dan toch die laatste. Na een lange stilte - door allerlei persoonlijke problemen - liet D’Angelo horen dat niemand zulke diepgravende en door jazz, hiphop en funk doordrenkte soul kan maken. Hij koos voor dit album opvallend politieke teksten over het leven van een zwarte man in de VS. Als ik het album nu weer opzet valt zijn typische loodzware productie waar zijn falsetto-stem soepel doorheen laveert. De man had een uniek talent en een eigenwijze geest die niks moest hebben van alle poeha die bij het leven van een muzikaal genie hoort. De erfenis van voorgangers PRINCE, SLY STONE, MARVIN GAYE en GEORGE CLINTON is in alle songs te horen, zonder zijn eigen identiteit te verloochenen. Hoewel Black Messiah een fantastische plaat blijft, moet ik bij het afspelen ook denken aan die avond in Utrecht waar de man een volle zaal - zoals gewoonlijk - veel te lang liet wachten tot hij het podium betrad. Ik zag zo maar een halve D’Angelo-show en stapte gefrustreerd de laatste trein in. Wat ik zag was indrukwekkend, maar een bittere smaak bleef achter. Dat maakte de sterke documentaire Devil’s Pie van Carine Bijlsma later enigszins goed. Maar op dit moment overheerst vooral het nare gevoel dat er weer een muzikaal genie te vroeg heen is gegaan.

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit 1995, 2000 en 2005 de tand des tijds hebben overleefd.

• In december ga ik RADIOHEAD weer eens live zien. In oktober 2000 kwam hun vierde album uit dat waarover een artikel schreef met de kop ‘meesterwerk of zelfmoordpoging’. Kid A was voor veel Radiohead-fans een afslag te ver door alle elektronica. Ik had ook even tijd nodig, maar het blijft een fabelachtig warme plaat. Heel benieuwd hoe de band 25 jaar later zal klinken.

  

• Eén van de mijlpalen van de opkomende drum ‘n bass was het debuut van GOLDIE. De man met de gouden tanden leverde in 1995 een prachtig gelaagde en veelkleurig album met ratelende drums en diepe baslijnen af die hij koppelde aan ‘inner city blues’. Klinkt 30 jaar later nog steeds fris en verrassend.

  

• Twintig jaar geleden schreef ik dat de JEUGD VAN TEGENWOORDIG de toekomst had. Dat was naar aanleiding van hun sensationele debuut Parels Voor De Zwijnen. Twee decennia later vierden dezelfde vier mannen hun jubileum in een volle Ziggo Dome.

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #56 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel em dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

Subscribe now

Het was op het prachtig lieve festival Misty Fields waar ons gezelschap aan de praat raakte met Tim. Ik kende hem niet (hij bleek de gitarist van FREE DUST uit de buurt), maar zijn enthousiasme was aanstekelijk. Een zinnetje uit het gesprek bleef hangen: “Het is nooit te laat om een band te beginnen.” Ons gezelschap ging ermee aan de haal en voor je het weet maak je plannen over bandnamen (Green Onions anyone?) en rolverdeling. Een paar dagen later zong het zinnetje nog altijd door mijn hoofd. Niet dat ik meteen een band wilde beginnen. Wel omdat het zo’n aantrekkelijk idee is, met dank aan de flinke mate van mythe, romantiek en avontuur rond het bestaan van muziekgroepen. Denkend aan een band zie ik repetities, onderweg in een busje vol met instrumenten, optredens op de raarste plekken, Spinal Tap-achtige scènes, kameraadschap, samen liedjes schrijven, toeren door het buitenland, alcohol en ongein, en wellicht, als het meezit: succes.

Het is een gedachte die me niet meer losliet. Ook omdat het moeilijke tijden voor bands zijn. Bands worden over het algemeen niet zo groot als vroeger, de grootste sterren zijn anno nu solo-artiesten. Maar het is toch veel leuker om in een band te zitten? Samen met vrienden, gelijkgestemden met wie je in alle naïviteit in het diepe van de wereld van het bandleven springt. Gevoed door de passie voor rock-’n-roll of muziek in het algemeen, de drang om het saaie dagelijkse leven te ontvluchten, of brandende ambitie om het te maken. Na jarenlang verhalen te hebben gezien en gelezen over de avonturen van (fictieve) bands is mijn beeld eerlijk gezegd geromantiseerd. Die verhalen zijn natuurlijk fascinerend. Wie wil er niet zo’n moment beleven zoals in de BEATLES-docu Get Back waar je al pielend een popklassieker bedenkt. Ik vind de anekdote over een optreden van Sex Pistols in Manchester nog altijd inspirerend. Het verhaal gaat dat alle aanwezigen bij dit concert hierna dachten: dat wil ik ook en daar zijn best grote bands uit gekomen. Of zoals de fantastische speelfilm Almost Famous - onlangs nog op tv en vast ergens te streamen - waarin de ‘on the road’-perikelen van een 70s-rockband de rode draad vormen. De serie We Are Lady Parts (te zien op NPO Start) is dan weer een verrassend originele take op het bandleven. Persoonlijk vind ik de verhalen in het boek My Band Could Be Your Life van Michael Azerrad een mooi inkijkje over het leven van undergroundbands uit de jaren 70 en 80 fascinerend. Een eigen wereld vol DIY, mislukkingen, weinig geld, vriendschappen en muzikale vernieuwing. Die verhalen kunnen zowel aanlokkelijk als een waarschuwing zijn.

Al die band stories kleuren mijn idee over ‘starting a band’. Mocht ik nu een combo beginnen, dan zou dat zoals DEVO zijn. De Amerikaanse cultband uit de jaren 70 en 80 staat centraal in de gelijknamige Netflix-docu waarbij deze groep kunstacademiestudenten met het gedachtegoed van ‘de-evolution’ aan de haal gaat. Ze zoeken voortdurend de grenzen op, verwarren hun publiek en de muziekindustrie en nemen zichzelf totaal niet serieus (met ergens ook weer wel). In zo’n band zou ik wel willen zitten. De realiteit is dat een band beginnen op ‘latere’ leeftijd een uitdaging zal zijn. Je mist wellicht de onschuld van een 18-jarige wannabe muzikant. Daar staat tegenover dat levenservaring en de bijbehorende muzikale kennis zorgen dat je niet binnen no-time ruzie met je bandleden of met ‘musical differences’ te maken hebt. Je hebt je leven waarschijnlijk een beetje op orde en misschien ook wat meer geld te besteden. Maar ja, je hebt inmiddels ook verantwoordelijkheden als een baan, een gezin en een hypotheek. En mij wil je ook niet in je band met mijn ideeën over principes en de (steeds) wisselende muzikale koers, afhankelijk van wat ik nu weer heb opgepikt aan spannende nieuwe muziek. Kortom, ik ben niet de meest geschikte persoon voor die band van Tim. Maar hij heeft wel gelijk in de zin dat de het plezier van het samenspelen van muziek en alles wat daarbij komt kijken een heel aantrekkelijk concept is. De avonturen die je met je band beleeft dragen bij aan de canon van het bandleven en verrijken je eigen leven. Je heeft geen Devo te worden, of Spinal Tap. Maar die inspirerende en vaak absurdistische avontuurlijke verhalen zijn misschien net de trigger om een keer de stap te wagen. Ook al bespeel je geen enkel instrument en heb geen aantoonbaar muzikaal talent behalve een te grote platenkast.

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: Fundraiser van BAR ITALIA

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: Bleeds van WEDNESDAY

• mijn nieuwkomer van de maand: FRIEDBERG

• de ‘golden oldie’ van de maand: Virgina Plain van ROXY MUSIC

• mijn volgende concert: TURNSTILE in Amsterdam.

FLAVOR OF THE MONTH #63

In de nieuwe playlist zijn zowel de naweeën van drie dagen Misty Fields als de vele nieuwe releases duidelijk merkbaar. In de Groote Peel bleken FRIEDBERG, HAMISH HAWK en W.H. LUNG fijne ontdekkingen, terwijl nieuw werk van WEDNESDAY, BIG THIEF, BAXTER DURY, ROBIN KESTER en LOLA YOUNG indruk maakte. Maar wat me bij het doorlopen van de songs die in de playlist zijn terechtgekomen opviel was het opmerkelijk grote aandeel van soul. Klassieke soul hoort altijd wel in de mix van de Flavor Of The Month. Deze maand was het verheugend om te zien dat - zonder duidelijke oorzaak - songs van zowel BILL WITHERS, MARVIN GAYE, JAMES CARR (de klassieker Dark End Of The Street), DUSTY SPRINGFIELD, JACKIE WILSON, JAMES BROWN, RAY CHARLES en BETTYE SWANN (dankzij een autocommercial) hun weg in de lijst hebben gevonden. Ik had blijkbaar in september wat meer soul nodig dan gemiddeld. Ook de nieuwe generatie is overigens aanwezig met prachtige songs van recentere soulartiesten als JILL SCOTT, CELESTE, JALEN NGONDA en de Nedersoul van MICHELLE DAVID. I know you got soul!

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

In oktober ga ik naar het LEFT OF THE DIAL-festival in Rotterdam. Toen dit laatst ter sprake kwam moest ik de naam uitleggen. Dat ‘left of the dial’ staat voor de Amerikaanse college radiozenders aan de linkerzijde van de afstemschaal op de radio. En dat toffe nummer van THE REPLACEMENTS met dezelfde naam. Die song vormde de aanleiding voor de geweldige cd-box van Rhino uit 2004 met de beste underground-bands uit de jaren 80 die op college radio te horen waren. En die misschien een bron van inspiratie voor de bands op het gelijknamige festival waren…

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan op mijn Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2025 IN SONGS) en nieuwe albums (2025 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij.

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• Ik kijk erg uit naar de TURNSTILE-show in november in Amsterdam. De door Charli xcx beloofde Turnstile Summer trek ik graag door tot in de herfst. Afgelopen maand zette de band uit Baltimore de burelen van het Tiny Desk Concert nog even op zijn kop. Letterlijk, inclusief crowdsurfende zanger. En mogen die blazers mee naar Amsterdam?

• Wist je dat je met jouw Spotify Premium-abonnement ook luisterboeken kunt beluisteren. En dat de onvolprezen muziekboeken uit de 33 1/3-serie daar ook te vinden zijn? Zoals deze over RADIOHEAD’s OK Computer.

• In de DocUpdate-nieuwsbrief van Helmut Boeijen werd de uitstekende JAMES BROWN-docu Mr Dynamite uit 2014 getipt. Die is dus gratis te bekijken via deze link. Hier wordt het verhaal van de opkomst van de niet onomstreden ‘hardest working man in show business’ ofwel Soul Brother No.1 verteld.

• Op Misty Fields toonde YARD ACT dat ze weer wat van hun punky energie hebben hervonden. Een week eerder stonden ze op Vlieland waar ze een sessie voor 3voor12 opnamen. Op het strand natuurlijk.

• Regelmatig herbekijk ik het optreden van de jonge PIXIES uit 1988 bij de VPRO. Die beelden maakten destijds een ongekende indruk op mij en blijven tig jaar later nog altijd onovertroffen goed. Volgend jaar is de band weer in het land, zo tipte een lezer mij.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De keuze is gevallen op de LP Delaware van DROP NINETEENS uit 1992.

Soms kom je bij het opruimen van je platenkast vergeten pareltjes tegen. In dit geval was het soort van dubbelop. Ik stuitte laatst weer op dit debuut van DROP NINETEENS uit Boston. Ik had de reissue van Delaware een paar jaar geleden gekocht omdat ik nieuwsgierig was geworden door de beperkte hype rond de band die na jaren stilte weer bij elkaar was gekomen. “Eén van de beste Amerikaanse shoegaze-platen ooit,” zo klonk het online. Dan heb je mijn aandacht wel. Zeker omdat ik destijds de vinger best goed aan de shoegaze-pols had. Toch had ik nooit van deze groep gehoord. De band rond zanger Greg Ackell maakte na hun debuut beperkt furore, het tijdschrift NME probeerde de band naar grotere hoogten te schrijven maar door interne strubbelingen was het snel klaar met de band. In 2022 dook de band weer op en kreeg dat vergeten debuut uit 1992 ook weer aandacht. Dat is achteraf gezien niet meer dan verdiend. Delaware laat een enthousiaste gitaarband horen die duidelijk schatplichtig was aan Britse bands zoals MY BLOODY VALENTINE of SLOWDIVE, maar ook het onvermijdelijke SONIC YOUTH. De overstuurde gitaren trekken een flinke muur op die ze net zo makkelijk afwisselen met dromerige verstilde passages. Voor een jonge band durven ze best veel. Van dromerige melodieën, kleine songs rond een akoestische gitaar, mooie bijdragen van zangeres Paula Kelley tot nietsontziende, keiharde songs die duidelijk geïnspireerd zijn door MBV. Voor een debuut klinkt Drop Nineteens verbazingwekkend eigenwijs en vol zelfvertrouwen. Dat maakt de herwaardering van Delaware dat ooit in de grungejaren kopje onder ging eigenlijk wel een mooi verhaal. En zo dus met geruime vertraging in mijn platenkast is terecht gekomen. Dat komt ook niet vaak voor.

Share Bart’s Flavor of the Month

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit 1995, 2000 en 2005 de tand des tijds hebben overleefd.

• Toen ik 30 jaar geleden deze recensie van het derde album van de toen totaal onbekende ALANIS MORISSETTE schreef, had ik een beetje idee dat dit wel kon aanslaan. Maar de impact van Jagged Little Pill kan niet worden onderschat. Ook al kan ik de meeste songs tegenwoordig niet echt meer horen, eerlijk gezegd. Niettemin, een mijlpaal uit de jaren 90.

  

• Hoe frustrerend was GORKI en zijn zanger Luc de Vos? Zoveel talent, ontroerend mooie liedjes en dan die onhandige zelfsabotage van Luc. Het past allemaal in het verhaal van Gorki die ik destijds in mijn huidige woonplaats zag optreden. Uit mijn artikel proef je de frustratie over de in 2014 te jong overleden De Vos.

  

• In 2005 doken opeens allerlei energieke gitaarbands op die hun inspiratie uit de eerste postpunkgolf haalden. THE RAKES bereikte nooit een groot publiek, maar dit album heb ik destijds grijs gedraaid. Na drie albums raakten ze verveeld en trokken ze de stekker uit de band. Dat ouden meer band moeten doen. Ze lieten een klein maar prima oeuvre na.

  

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #55 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel em dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

Subscribe now

Misschien heb je het gemist tijdens de afgelopen zomerse weken. Er is een voorzichtig verzet tegen de alomtegenwoordige streamingdienst Spotify op gang gekomen. Met het productieve King Gizzard & The Lizard Wizzard als voornaamste speler hebben diverse artiesten hun muziek van Spotify gehaald. Voornaamste reden? Protest tegen de investeringen van de Zweedse Spotify-oprichter en techbro Daniel Ek in militaire technologie. “Can we put pressure on these Dr Evil tech bros to do better?” Daarmee leggen de Australische psychrockers de vinger op de zere plek als het gaat de macht en het vermogen van de Eks, Zuckerbergs, Musks en Bezossen van deze wereld.

Op zich had het protest van de relatief kleine vertrekkende artiesten ook over andere bezwaren tegen de almacht van Spotify kunnen gaan. De lage betaling van artiesten, het algoritme van de dienst, de opkomst van AI-muziek en de rol van grote platenlabels op het platform. In een Volkskrant-artikel naar aanleiding van het recente protest worden Nederlandse artiesten aangehaald die hun ambigue positie ten aanzien van Spotify verwoorden. Hang Youths Abel van Gilswijk (en schrijver van Fuck Spotify (Maar Haal Ons Er Niet Af Aub)): “Spotify is een walgelijk bedrijf.” “Vroeger hadden we het over gatekeepers in de muziekindustrie”, zegt Yousef Gnaoui (Sef). “Dat waren de mensen van radio en tv. Maar toen had je ten minste variatie: verschillende radiozenders en tv-programma’s. Nu is Spotify in z’n eentje de gatekeeper. Dat lijkt me ongezond.” Zij zijn kritisch, maar ook veroordeeld tot Spotify. Ik herken het gevoel.

Sef noemt daar een belangrijke ontwikkeling. Ooit was Spotify één van de redders van de muziekindustrie. De opkomst van internet en illegaal downloaden brachten de industrie aan de rand van de afgrond, na jaren van overvloedige bloei en inkomsten. Hetzelfde internet maakte de reuze handige streamingdiensten en sociale media mogelijk waardoor artiesten en labels konden opeens weer een groot publiek bereiken en - ook heel belangrijk - inkomsten genereren. Echter, al snel bleek dat de grote afhankelijkheid van een zeer commercieel techbedrijf misschien niet voor alle partijen goed is. Zie ook de eerdergenoemde techbros en hun dubieuze rol in de wereld. Uiteindelijk is ook Spotify een mondiaal beursgenoteerd big tech-bedrijf dat vooral haar aandeelhouders tevreden moet houden. Met Daniel Ek voorop die in 2024 zichzelf beloonde met bijna $200 miljoen in aandelen. Uiteindelijk brengen de zelfverklaarde muziekliefhebbers van Spotify het bloed, zweet en tranen terug naar nullen en enen en handelen ze vooral in data voor adverteerders. Net als die andere platforms waar het merendeel van de wereld zich aan verbonden heeft.

Ooit was de belofte van het internet er eentje van vrijheid en democratisering. Dat beschrijft Liz Pelly treffend in haar recente veel bejubelde boek Mood Machine. Pelly ziet de opkomst van digitale ‘all you can eat’ platforms als Spotify als de uitkomst van de oplossing van een probleem door tech-mensen die geen rekening houden met de sociale impact van hun uitvinding. Muzikanten zijn meer content creators dan artiesten geworden. Spotify is het antwoord op Napster uit het land van The Pirate Bay, maar dat antwoord is verworden tot een ultrakapitalistische black box zonder veel idealisme op zoek naar winstmaximalisatie. Dat vertelde Liz Pelly mij zelf want haar boek is te beluisteren als audioboek. Hoe ironisch, ook op Spotify, Ook omdat haar millennial-Amerikaans niet om aan te horen is, heb ik dus het fysieke boek maar besteld. Dat zou ook de oplossing voor onze afhankelijkheid van Spotify moeten zijn. Maar weer de fysieke producten van de artiesten kopen, bijv. op Bandcamp. Maar voor de helft van Nederland en de rest van de wereld prevaleert toch vooral het gemak van een platform waar voor een vooralsnog redelijk abonnement bijna alle muziek van de wereld met enkele clicks te beluisteren is. Oke, even niet die van King Gizzard, Hotline TNT of Xiu Xiu. Zoals eerder Taylor Swift of Neil Young. Net als die artiesten keren wij ook gewoon terug naar dit platform want eigenlijk kunnen we niet zonder. Het is te verslavend, zeker ook voor ondergetekende, en onderdeel van ons dagelijks leven geworden. Zo hebben die techbros ons bij de spreekwoordelijke ballen en lachen ze zich een ongeluk terwijl ze hun geld tellen en boosaardige plannen bedenken.

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: 100 Horses van GEESE

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: Euro-Country van CMAT

• mijn nieuwkomer van de maand: FLYTE

• mijn muzikale ontdekking van de maand: de gospel van PASTOR T.L. BARRETT

• mijn volgende concert: het MISTY FIELDS-festival in Asten-Heusden.

FLAVOR OF THE MONTH #62

De meeste songs uit deze 62e Flavor of the Month-playlist bereikten op digitale wijze mijn oren. Via sociale media, digitale radio, gestreamde tv-series of platforms als Spotify. Dit keer staan er ook een handvol songs in die ouderwets via het vinyl uit de platenwinkel tot mij zijn gekomen. Elk bezoek aan mijn universiteitsstad Nijmegen is niet compleet zonder aan te meren bij de lokale Waaghals. Ik ken weinig platenzaken die zo’n eclectisch assortiment hebben staan. Een tijdje door de bakken browsen is altijd een kostbare aangelegenheid. Ook deze keer toen ik met acht albums op vinyl naar de kassa ging. Daar kreeg ik complimenten voor mijn gevarieerde keuze. Toch aardig van ze. Van die albums zijn steeds een song op de playlist - dat is de regel - terechtgekomen. Alleen de minimal music van TERRY REID paste niet echt. Maar wel de rauwe gospel van T.L. BARRETT, de 70s punkpop van THE UNDERTONES, de rebelse jazz van MAX ROACH, de krautrock van TANGERINE DREAM, de postpunk van NASMAK en soulvolle jazz van FREDDIE HUBBARD. Een welkome aanvulling op een toch al eclectische playlist, zoals je inmiddels wel gewend bent.

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

Het concert van MJ LENDERMAN in Amsterdam was magistraal. Mede dankzij de aanwezigheid van een pedal steel-speler in zijn band. Het jankende unieke geluid van dit instrument is onlosmakelijk verbonden aan countrymuziek. De afgelopen 30 jaar is de pedal steel ook buiten country te horen en bezorgt het een goed liedje een net even wat meer melancholiek geluid. Ik ging op zoek naar meer van dat soort, vaak verdrietige liedjes en verzamelde ze in deze playlist. Houd je tissues bij de hand.

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan op mijn Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2025 IN SONGS) en nieuwe albums (2025 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij.

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• Mijn eerste kennismaking met PIXIES was toen ik in 1988 verbouwereerd naar VPRO’s Fa Onrust keek. Mijn muzikale wereld zou nooit meer dezelfde zijn. Gelukkig wordt dat optreden goed bewaard in Hilversum en staat het ook op YouTube.

• Ik zag laatst een NEW ORDER-docu uit de Record On-serie. Best goed gemaakt en een bijzonder verhaal natuurlijk, zoals deze Britten zich uit de as van Joy Division hebben opgericht. Die docu staat niet online, wel deze docu uit 1993 waar onder andere bassist Peter Hook strooit met pakkende anekdotes.

• Eén van de hoogtepunten van Lowlands 2025 was de show van FKA TWIGS. De zangeres zette een indrukwekkende show neer. “Laat Lowlands happen naar adem,” aldus 3voor12 die de hele show online mocht zetten.

• Afgelopen zomer was het 40 jaar geleden dat de wereld naar Live Aid keek. De docuserie LIVE AID AT 40 kijkt uitgebreid terug op Band Aid, Live Aid en Live 8. Met een glansrol voor de anekdotes van Bob Geldof, of Geldorf zoals George W. Bush hem noemt. Te zien op NPO Start.

• DEVO is een invloedrijke cultband met een verhaal. Dat vraagt om een muziekdocumentaire en die is sinds kort te zien op Netflix.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De keuze is gevallen op Waiting For Columbus van LITTLE FEAT uit 1978.

Een maand geleden zat ik tussen veel muziekliefhebbers op leeftijd in een vol TivoliVredenburg waar LITTLE FEAT optrad. Normaal gesproken ga ik nooit naar concerten van semi-legendarische bands uit de 70s waarvan nog twee originele bandleden op het podium staan. Echter, voor Little Feat maakte ik een spontane uitzondering. Ik leerde ze kennen dankzij mijn enthousiaste bedrijfsleider in de platenzaak waar ik ooit werkte en had ze nog nooit in levende lijve gezien. Die eerste zes albums die de band uit Los Angeles in die jaren maakte zijn zonder uitzondering fantastisch, maar ook zonder veel groot succes. De band rond Lowell George was zijn tijd vooruit met hun mix van New Orleans funk, rhythm & blues en Americana en ook relatief onbekend gebleven. Lowell George, overleden in 1979, werd in Utrecht vervangen door een jongere zanger/gitarist die erg zijn best deed om zijn erfenis levend te houden. Zo goed als op het livealbum Waiting For Columbus werd het die avond nooit. Maar het was wel een prettige hernieuwde kennismaking met een handvol live-krakers die de band destijds zo goed aan de tape toe vertrouwde. De toetsenist en tweede gitarist van toen waren er nu ook weer bij, wat grijzer en kwetsbaarder als destijds. De Little Feat van nu was ook meer een eerbetoon aan de geweldige liveband die de groep in 1978 was. Het slidegitaarspel van George kan niet overtroffen worden, maar zijn geest waarde wel rond en daar was de band ook bewust van getuige de shout-out naar hem. Gelukkig is er dus nog deze live-dubbelaar waarop Feat nog maar eens aantoonde met name live in hun element te zijn. De Meters-achtige funk van Time Loves A Hero of Spanish Moon spatten van het vinyl. Het mooist in Utrecht waren echter de uitvoeringen van klassieker Willin’ en het bloedmooie Long Distance Love waarbij de band rustig vaarwater op zoekt. Eeuwig zonde dat dat laatste nummer niet op Waiting For Columbus staat. Zo was de live-ervaring van Little Feat anno 2025 vooral een aanleiding om deze klassieke liveplaat weer eens op te zetten. En nog eens dit Rockpalast-concert uit 1977 op te zoeken.

Share Bart’s Flavor of the Month

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit 1995, 2000 en 2005 de tand des tijds hebben overleefd.

• Op Best Kept Secret zette DEFTONES een verschroeiende set neer. Ik was ze eigenlijk een beetje vergeten. Ten onrechte, want de fascinerende band rond Chino Moreno is aan een wederopstanding bezig. Met het onlangs verschenen bejubeld nieuw album bereiken ze een nieuw publiek. Dankzij Tiktok blijkbaar. White Pony blijft 25 jaar later nog altijd een van hun beste platen.

  

• Ergens hier in huis staat een ingelijste poster van de eerste van BEN HARPER die destijds een diepe indruk maakte. Zijn tweede album liet een voller, rijker geluid horen zonder de bekende Ben Harper-intensiteit in te boeten. Goed om deze 30 jaar later nog eens op te diepen, want dit is Ben Harper op zijn veelzijdigst.

  

• In 2005 wist ik dat SUFJAN STEVENS aan een onmogelijk project was begonnen. Een serie albums over alle Amerikaanse staten. Eerst Michigan en daarna dus Illinois. Veel verder kwam Sufjan niet, maar wat is dit een prachtig album waar je wordt meegevoerd door de fantastisch geschreven en gearrangeerde liedjes.

  

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #54 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel em dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

Subscribe now

Aanvankelijk was het idee om deze editie van de nieuwsbrief te wijden aan de gigantische OASIS-hype die sinds enkele weken is losgebarsten. Vorig jaar schreef ik in Flavor #44 over de aankondiging dat de Gallagher-broers al hun ruzies hadden bijgelegd en in de zomer van 2025 reünie-concerten zouden geven. Een ongekende run op de tickets was een feit en een eindeloze stroom (nieuws)berichten over de verwachtingen. De tour begon enkele weken geleden in Cardiff (check dit liveblog van The Guardian) en later werd ook thuisstad Manchester overgenomen. Ik was er niet bij, maar kon alles van afstand - op vakantie en thuis - online prima volgen. Het is een triomftocht - met enkele kanttekeningen - en vanuit Nederland trokken ook groepen fans om mee te kunnen brullen met de Oasis-anthems. Prachtig om te zien, maar het kriebelde toch niet echt bij mij. En eigenlijk had ik vorig jaar ook al alles over de hype rond de concerten geschreven. Laten we zeggen dat ik niet zo snel last heb van fear of missing out (fomo).

Dat dacht ik tenminste. Maar afgelopen maand waren er enkele concerten waarbij ik achteraf dacht: oeh, dat had ik toch wel willen zien. Vooral vanwege de lovende verhalen achteraf. Zo was NINE INCH NAILS volgens het aanwezige journaille overweldigend (NRC: “verbluffende show", de Volkskrant “dit is magie"), TURNSTILE speelde Jera Open Air plat, SZA en KENDRICK LAMAR lieten de Arena beven of dan was er ook nog COLDPLAY in Foxborough (om de verkeerde redenen natuurlijk, maar toch…). Natuurlijk, het is onmogelijk om alle potentieel geweldige concerten te zien of te voorspellen wanneer het echt memorabel wordt. Een kwestie van loslaten en de mooie verhalen lezen. Je mist ten slotte meer dan je ziet en sociale media moeten je niet gek maken. Maar eerlijk is eerlijk, er kriebelde af en toe wel een gevoel van: dat had ik ook live willen zien. Want een goed liveconcert kan je voor altijd bijblijven en voor een magische avond zorgen. Als je tenminste niet wereldwijd voor schut wordt gezet door de zanger. Ooit pinkte ik een traan weg toen ik NEIL YOUNG met zijn band voor het eerst op een podium zag lopen. Hij was op dat moment één van mijn favoriete artiesten en dat moment is me altijd bijgebleven. Ik zag hem toen twee avonden op een rij en het was overweldigend. Hij speelde in juli weer eens in Nederland, ik was op vakantie maar had sowieso niet de reis naar Groningen gemaakt. De verwachting was dat deze 79-jarige rocker vooral voor zijn die hard-fans - en daar hoor ik niet meer bij - relevant zou zijn. Oh, wat had ik het mis. Neil was in topvorm, toonde veel energie, zong over relevante zaken en kreeg alom complimenten. “Neil Young was woest, waarachtig en… op oorlogspad (…) Tijdens een weergaloze show walste Young als achttienjarige gitaarheld verstopt in het lijf van een oude man Groningen plat,” aldus de NRC. Nondeju, dat had ik eigenlijk wel willen meemaken. Daar zat ik dan op een terrasje in de Italiaanse bergen, zoekend naar zijn setlist en andere berichten over Neils onverwachte zegetocht. Misschien bij zijn volgende bezoek toch maar eens diep in de buidel tasten voor een avondje met Dinosaur Sr. Wie weet wordt het weer zo legendarisch. Dat zou te mooi zijn om mis te lopen.

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: Boston van MIN TAKA

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: Headlights van ALEX G

• mijn nieuwkomer van de maand: FOLK BITCH TRIO

• mijn muziekvideo van de maand: Beth’s Farm van JERSKIN FENDRIX

• mijn laatst gekochte concerttickets: WEDNESDAY in Amsterdam.

FLAVOR OF THE MONTH #61

In juli is de muziekindustrie in ruste en komen er slechts mondjesmaat nieuwe albums uit. Iedereen is toch op vakantie of op een festival. Dat is dus te merken aan het aanbod, hoewel artiesten als WET LEG of ALEX G tegen de trend proberen in te gaan. Wel leverden bekende namen zoals TAME IMPALA, SOULWAX en FOO FIGHTERS weer nieuwe tekens van leven af die nieuwsgierig maken naar de nieuwe albums. Gelukkig zijn er nog genoeg andere (oudere) songs die de afgelopen maand de moeite waard maakten. Alfabetisch begint de juli 2025-Flavorplaylist bij AIR en eindigt bij ZAZ, dat zal de invloed van de Tour de France wel zijn geweest. Maar eigenlijk is het gewoon beter om op de shuffleknop te drukken. Dan word je verrast en dat is precies de bedoeling.

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

Als jarenlange trouwe gebruiker van het muziekplatform Spotify weten zij stiekem heel veel van mij. Dat laten ze blijken door de vele gepersonaliseerde playlists die je krijgt aangeboden. In de meeste gevallen denk ik elke keer: dat kan ik zelf - of andere gebruikers - beter, maar aardig geprobeerd. Totdat ik laatst via LEMON JELLY en BOARDS OF CANADA in een rabbit hole van softe, zomerse elektronica terechtkwam. En toen dook dus de speciaal door Spotify samengestelde playlist genaamd ELECTRONICA ROMANTICA op. Idiote titel, maar het moet gezegd: smaakvolle curatie met behalve Boards Of Canada ook fraaie, romantische (!?) tracks van APHEX TWIN, FLOATING POINTS, WASHED OUT en FOUR TET. “Delicate expressions of the heart,” zoals Spotify het stelt. Voor de betere mooie zomeravonden.

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan op mijn Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2025 IN SONGS) en nieuwe albums (2025 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij.

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• Dit is een vervolg waar ik al een tijdje naar uitkijk. In het najaar komt na ruim 40 jaar eindelijk een volgende SPINAL TAP met de hilarische ondertitel The End Continues. Zo legendarisch als de eerste film kan het nooit meer worden, maar deze trailer doet uitkijken naar meer.

• Het overlijden van George Kooymans kwam toch nog onverwacht, ondanks de verhalen over zijn ziekte. Goed dat de NPO de documentaire That Day over GOLDEN EARRING weer op NPO Start heeft gezet. De Earring waren toch de grootste Nederlandse rockband ooit.

• Al een tijdje niet meer onder is JEFF BUCKLEY (1966-1997) maar een documentaire over de man wil ik toch wel zien. Benieuwd hoeveel ruimte in de film is voor de nog tragischer nasleep rond zijn nalatenschap.

• Deze documentaire uit 2020 over de bijzondere verhalen over een opnamestudio ROCKFIELD op het Welshe platteland staat integraal op YouTube en is een must-see. Niet alleen vanwege de hilarische anekdotes over de opnamesessies van onder andere Black Sabbath en Oasis - de enige docu waar ze allebei in zitten? - maar zeker ook vanwege de bijzondere status van de Rockfield Studio’s en hun eigenaren.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De keuze is gevallen op twee klassiekers: de single Live Forever van OASIS.

Volkskrant-journalist Gijsbert Kamer beschreef onlangs in dit artikel over zijn ingewikkelde verhouding met OASIS en de Gallagher-broertjes. Ik kon me aardig vinden in zijn relaas. Ook ik was in 1994 even helemaal in de ban van de band uit Manchester. In augustus van dat jaar kwam deze derde single uit en zong ik op de fiets naar mijn bijbaantje in een Eindhovense platenzaak waarschijnlijk ook de regels “ Maybe I don’t really want to know, how your garden grows” mee. Sindsdien staat de single in mijn kast. Een heerlijke song die bij de recente reünie-concerten één van de hoogtepunten was. Ik zie al een mensenmenigte in een Brits stadion dezelfde regels uit volle borst meezingen. Live Forever behoort wat mij betreft bij de beste Oasis-songs, samen met Supersonic dat op deze cd-single in een lekker vette liveversie staat. Dit is de magie van de Oasis-broertje op hun best: een pakkende melodie van Noel, een aangenaam algemene tekst met een superieur couplet snerend gezongen door een piepjonge Liam. Dit is kortom Oasis op hun best. In de volgende jaren werd de band razendsnel groot met alle aandacht en problemen van dien. Ik bleef ze volgen, schreef over de albums maar het enthousiasme van die eerste, fantastische maanden werd bij mij nooit overtroffen. Daarom voelde ik misschien ook niet de noodzaak om naar een van die reünieconcerten te gaan. Mijn Oasis-concerten in de jaren 90 zijn memorabel genoeg, misschien niet altijd vanwege de muziek. Ik zie Liam nog in zijn typische houding de tekst van Live Forever door Vredenburg spugen. Een onvergetelijk moment dat voor altijd bij blijft. Wat dat betreft sluit ik me volledig aan bij Kamer: “Liam Gallagher was een frontman zoals ik die nog nooit gezien had. Een kop waar je naar blééf kijken, een beetje dreigend misschien, zoals hij daar stond met een houding van: kom maar op, mij doen jullie niks.” Maar ook eentje die ik decennia later niet hoef te herbeleven.

Share Bart’s Flavor of the Month

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit 1995, 2000 en 2005 de tand des tijds hebben overleefd.

• Recent deed de voor de zoveelste keer herenigde LCD SOUNDSYSTEM een residency in Londen. Dat had ik ook wel willen zien. In 2005 zag ik de band voor het eerst in Amsterdam waar ze een verpletterende indruk op mij maakten. Alles viel op z’n plek in die dagen.

  

• In het immense oeuvre van NEIL YOUNG behoort deze 30 jaar oude samenwerking met Pearl Jam niet tot de echte meesterwerken. Mirror Ball is een gewoon een prima NY-plaat. Wel weer het bewijs dat de toenmalige 50-jarige Dinosaur Sr een sterke band met de jongere generatie had. Hij werd niet voor niets de godfather of grunge genoemd.

  

• Onlangs vierde het Vlaamse megafestival ROCK WERCHTER haar 50e verjaardag. De reputatie van Werchter is al jarenlang enorm, net als de groei. 25 jaar geleden schreef ik over de 25e editie toen er nog maar twee podia waren en maar drie dagen. Wel al veel fantastische artiesten en een drama rond Pearl Jam.

  

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #53 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel em dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

Subscribe now

De festivalzomer is in full swing, maar hier aan de Golf van Tugillio merk je er weinig van. In de verte is een zweem van muziek te horen. Een festival kun je dat niet noemen. Terwijl ik dit schrijf is een van de oudste en grootste festivals gaande - Glastonbury in Engeland - en via de online kanalen is prima te volgen wat zich daar afspeelt. Voor mij startte de zomer zoals gewoonlijk in de Beekse Bergen waar ik de 11e editie van BEST KEPT SECRET meemaakte. Al sinds 2013 hebben BKS en ik een dikke klik. Veel kleiner dan Glastonbury en minder grote namen dan Pinkpop, maar elke editie nog een voortreffelijke line up en een heerlijke locatie, zeker als het weer meezit zoals dit jaar. BKS heeft zich sinds het begin neergezet als een festival voor de avontuurlijke muziekliefhebber, zonder te veel afleiding door andere zaken. Inmiddels heeft de buitenwacht het over een connaisseursfestival; dat klinkt wat hoogdravend, maar valt in de praktijk reuze mee. Dit festival is ook een evenement waar de organisatie kiest voor een duidelijke identiteit en dat merk je op het terrein en in de programmering. Over alles is goed nagedacht en dat vertaalt zich in een relaxte, inclusieve en gelijkgestemde atmosfeer. De enige kritiek die ik kan bedenken - behalve de onvermijdelijke hoge prijzen voor het (heerlijke) eten - is dat er weinig afvalbakken stonden dit jaar. Voor de rest kan ik de editie van volgend jaar weer noteren in de agenda. Soms kun je een festival blind vertrouwen dat alles wel goed komt.

Dat geldt overigens niet voor de gehele festivalindustrie. In Nederland valt op dat de festivalagenda stampvol zit en de onderlinge concurrentie groot is. Nederland is een overvol festivalland geworden en voor het (verwende en kapitaalkrachtige) publiek is de keuze reuze. Toch zit de klad erin. Er is een survival of the fittest aan de hand. Dat heeft te maken met de toegenomen kosten en die overvolle agenda. Veel festivals hebben het moeilijk en zelfs een klassieker als Pinkpop heeft het zwaar. Het publiek moet ook keuzes maken. Een driedaags festival bezoeken is ook een aanslag op de bankrekening. Daarnaast is een festival programmeren geen sinecure meer, zeker als het gaat om de grote namen op de affiche. En dan vergeet ik nog bijna het activisme van muzikanten en publiek waar een festival over na moet denken. Kortom, een festival organiseren blijkt minder lucratief en gecompliceerder dan in de hoogtijdagen.

Terwijl ik rondliep op BKS moest ik regelmatig denken aan het interview in de Machine-podcast met Eppo Janssen van het Vlaamse Pukkelpop. De programmeur benoemde in het gesprek de verschillen tussen Vlaamse en Nederlandse festivals. Persoonlijk heb ik een zwak voor de Vlamingen die veelal meer op de muziek gericht zijn, iets serieuzer zijn en wat minder met de randzaken bezig zijn. Misschien ben ik ook wel een halve Vlaming. Jansen verbaasde zich op Nederlandse festivals over de kermis-achtige zaken die je soms aantreft. En het feit dat Nederlanders - ook op BKS - heerlijk ongedwongen door een concert heen kunnen kletsen. In veel opzichten is BKS al jarenlang misschien wel het meest Vlaamse festival in Nederland. Deels door het grote aandeel Vlamingen op het terrein en de podia. Ook omdat de muziek hier voor zichzelf spreekt en is er geen noodzaak voor allerlei vermaak die afleidt. Dat is niet voor elke festivalbezoeker voldoende en dat is ook prima. Voor iedereen is er wel een festival te vinden. Zolang als het duurt. Het mooie van BKS is dat ik met veel aanwezigen een verbinding voel die veel andere festivals niet kunnen bieden. Eigenlijk deden dit jaar de (kleinere) headliners er niet toe, hoewel ze allemaal overtuigden. Het ging om de totaalervaring. Net als op Lowlands, Pinkpop, Defcon, Glastonbury, maar ook net even anders en met meer focus. Een weekend lang met gelijkgestemden ontsnappen aan de alledaagse sleur en van het ene naar het andere fraaie liveshow kunnen lopen komt toch wel dicht in de buurt van muzikaal paradijsje. Mooier kan bijna niet als je het mij vraagt.

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: Peace van CASS McCOMBS

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: Never Enough van TURNSTILE

• mijn nieuwkomer van de maand: FOXWARREN

• mijn muzikale ontdekking van de maand: Tryouts For The Human Race van SPARKS uit 1979

• mijn volgende concert: MJ LENDERMAN in Amsterdam.

FLAVOR OF THE MONTH #60

Natuurlijk drukt het BKS-aanbod een flinke stempel op de zestigste editie van de Flavor-playlist. Zoals elk jaar slaagt het festival erin een prachtige mix van sterke liveacts, nieuw talent en aangename verrassingen te programmeren. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat veel artiesten al op mijn radar terecht waren gekomen en vaak ook al in eerdere edities van de playlist. Dat onderstreept mijn relatie met het festival nog maar weer eens. Verder kwamen in juni 2025 veel sterke albums en singles uit. Dan hebben we het over TURNSTILE, PULP, LITTLE SIMZ, LORDE, TY SEGALL, HOTLINE TNT en de verrassende ANNAHSTASIA. En aangezien ik toch ergens een grens moet trekken, vielen er deze maand zelfs songs af. Met deze ruim 9 uur aan nieuwe, verrassende, oudere songs en soms ook gewoon hits van weleer moet je het doen. Perfect voor de autoreis naar huis over enkele dagen, wat mij betreft.

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

Oud-radio dj en popjournalist MARTIJN STOFFER heeft met het boek Stoffer’s Jukebox een monumentale prestatie geleverd. Ik hoop het boek snel te kunnen lezen (het was al snel uitverkocht), want de reacties zijn enthousiast. In 41 hoofdstukken inventariseert Stoffer de popgeschiedenis en beschrijft muzikale thema’s. Ik kan niet wachten om er doorheen te bladeren. Tot die tijd is er deze playlist vol bekende en meer obscure parels uit 75 jaar popmuziek die in het boek aan de orde komen.

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan op mijn Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2025 IN SONGS) en nieuwe albums (2025 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij.

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• De show van de Noord-Ieren van KNEECAP op Best Kept Secret was om allerlei redenen veelbesproken. De jongens worden snel groot en zijn vanwege hun standpunten niet onomstreden. Ook op Glastonbury. Het optreden staat nu integraal online en kun je snel beoordelen of de hype terecht was.

• Drie dagen lang was dj ST PAUL (Paul Nederveen) het stralende middelpunt van zijn eigen podium op Best Kept Secret. In de aanloop van het festival werd hij in het radioprogramma Nooit Meer Slapen geïnterviewd en dat leverde een fraai en openhartig gesprek op.

• Een reünie van TALKING HEADS gaat niet meer gebeuren. Maar ze lieten wel regisseur Mike Mills (niet die van R.E.M.) ter gelegenheid van hun eerste concert 50 jaar geleden een nieuwe muziekvideo voor Psycho Killer met actrice Saoirse Ronan maken.

• De volgende muzikale biopic komt eraan. Dit keer is BRUCE SPRINGSTEEN aan de beurt. Overigens is de insteek van Deliver Me From Nowhere een bijzondere. De film focust zich op de periode dat Bruce zijn meesterwerk Nebraska maakte.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De keuze is gevallen op twee klassiekers: Pet Sounds van THE BEACH BOYS (1966) en There’s A Riot Goin’ On van SLY & THE FAMILY STONE (1971).

Juni 2025 gaat de boeken in als de maand waarin we afscheid namen van twee genieën. BRIAN WILSON van The Beach Boys en SLY STONE van zijn Family Stone zijn iconen sinds de jaren 60 die elk op hun eigen wijze een stempel op de popmuziek hebben gedrukt. Wilson (1942-2025) was de songschrijver die goddelijke muziek in zijn hoofd hoorde en daar de prijs voor betaalde. Ook Sylvester Stewart (1943-2025) bedacht baanbrekende muziek waarmee hij allerlei grenzen slechtte. Pet Sounds uit 1966 wordt gezien als het meesterwerk van Wilson. Hij wilde The Beatles overtreffen en maakte een geniaal album met popklassiekers zoals God Only Knows en Good Vibrations. Sly Stone was in 1966 nog niet zover, maar mede dankzij een legendarisch concert op Woodstock bereikte hij met zijn multiraciale groep in 1969 een groter publiek. Enkele jaren leverde Stone met There’s A Riot Goin’ On een even donker als briljante plaat af die zowel een antwoord op Marvin Gaye’s What’s Goin’ On was als een volgende stap voor funk. De invloed van beide albums - en eigenlijk het hele oeuvre van de mannen - kan niet genoeg benadrukt worden. Elk op hun eigen wijze, maar beiden hebben zonder enige twijfel een plek verdiend in het Pantheon van de popmuziek. Beide mannen delen naast hun muzikale genialiteit meer. Beiden raakten gaandeweg de weg kwijt en kenden zware jaren. Wilson werd een kluizenaar met mentale problemen, Sly Stone verloor zich in grote hoeveelheden verdovende middelen. Jaren later konden ze zich enigszins rehabiliteren, de een wat meer dan de ander. Misschien gold voor beiden dat ze de balanceeract van muzikaal genie, briljante songschrijver en pionier van de popmuziek niet meer konden volhouden.

Share Bart’s Flavor of the Month

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit 1995, 2000 en 2005 de tand des tijds hebben overleefd.

• De veel gehypte OASIS-reünie start binnenkort, tot vreugde van veel verstokte fans. Ik vraag me af of songs van dit 20 jaar oude album live te horen zullen zijn. Ook al was ik destijds redelijk positief over de voorzichtige wederopstanding van de Gallagher-broers.

  

• BETTIE SERVEERT treedt nog altijd op, maar geen idee of ze nog materiaal van dit album spelen. Album #4 markeerde een nieuwe periode voor de band die een nieuwe weg insloeg. Niet de impact van het debuut, maar wel weer sterke songs met bekende en nieuwe Bettie-ingrediënten.

  

• Dit tweede album van BJÖRK behaalde moeiteloos mijn eindejaarslijst van 1995 en is 30 jaar later nog altijd een prachtige luisterervaring. En wat nou, irritante stem?

  

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #52 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel em dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

Subscribe now

We hebben allemaal wel zo’n artiest of band. Zo eentje waar de meeste mensen bij het horen van de naam de schouders ophalen, maar van wie jij ondertussen wel het hele oeuvre in de kast hebt staan. Voor mij is dat STEREOLAB. Typisch een band die al jarenlang een zogenaamde ‘critics choice’ is, die andere artiesten noemen als invloed en favoriet, zonder ooit een groot publiek te hebben gereikt. Je kunt zeggen dat mijn afgelopen maand in het teken van deze band stond. Een korte introductie: deze Frans-Engelse band uit Londen rond Laetitia Sadier en Tim Gane (ex-geliefden) maakt sinds de vroege jaren 90 een vreemd soort amalgaam van jaren 60 Franse pop, jaren 70 Krautrock en jaren 80 indierock met een prominente rol voor antieke synthesizers en orgels, de Frans-Engelse zang van Sadier en onnavolgbare songs met teksten die verwijzen naar radicale filosofen en titels die zo mogelijk nog gekker zijn. Deze band draag ik al geruime tijd een warm hart toe en ik blijf hun muziek steevast draaien, ook al stopten ze in 2010 met nieuwe muziek maken. Ik kan moeilijk verklaren wat ik nou zo goed aan Stereolab vind. Ze hebben een uniek eigen geluid ontwikkeld dat tijdloos is, hun retro-futurisme is raar maar aantrekkelijk, elke plaat maakten ze weer een nieuwe stap en hun platenhoezen zijn prachtig. Kortom, dit is een perfecte band voor mij en ik snap het als anderen het totaal niet begrijpen.

Enigszins verrassend keerde de ‘groop’ zoals ze zichzelf noemen in 2019 terug op het podium. Ik stond vooraan toen ze op Best Kept Secret hun eigenwijze ding deden en later cureerden ze nog een editie van Le Guess Who in Utrecht. Ik dacht: wat fijn om ze weer eens te zien en die geweldige songs nog eens live te horen. De verbazing was nog veel groter toen een ruime maand geleden opeens Aerial Troubles het licht zag. Een nieuw nummer? Wacht even, en ook een nieuw album. Dat is onlangs uitgekomen en ik ben als een kind zo blij met Instant Holograms On Metal Film. Ja, het is weer zo’n onbegrijpelijke titel zoals Emperor Tomato Ketchup of Refried Ectoplasm. En ja, er is in essentie weinig veranderd aan hun typische Stereolab-sound. De elektronische bliepjes, de gitaarriffjes, de koortjes, de knipogen naar zowel easy listening als experimentele muziek. Alles is nog altijd heel erg Stereolab en dat is fantastisch. Weer zijn er de positieve recensies en erkenning vanuit de muziekpers. Dat zal ook nu weer niet leiden tot een grote publieke belangstelling. Maar dat is wat mij betreft helemaal prima. Stereolab is veroordeeld tot status van ‘indie darlings’ en dat past ze perfect. De nieuwe songs betoveren mij weer zoals ze dat ooit in de jaren 90 deden. Ik kan niet wachten om ze weer eens live te zien en dat ze me meenemen op een dansbare trip vol retrofuturisme en revolutionaire teksten over het einde van kapitalisme. Net als die keer dat ik ze in 1997 in Paradiso zag: “Dan blijkt wederom dat deze band in geen enkel hokje is in te delen. Ze is de logische optelsom van haar delen en invloeden, waarvan de uitkomst buitengewoon fascinerend is. Zowel op het podium als met haar imposante plaatwerk verblijft Stereolab in een andere dimensie, ergens tussen heden, toekomst en verleden.” That’s my kind of band. En toeval of niet: dat optreden vindt plaats op de dag dat deze nieuwsbrief uitkomt. Ik sta als een heuse fanboy vooraan, voor deze ene keer dan.

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: Elderberry Wine van WEDNESDAY

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: Instant Holograms On Metal Film van STEREOLAB

• mijn nieuwkomer van de maand: THE PILL

• mijn muziekvideo van de maand: The Skin Of My Yellow Country Teeth van CLAP YOUR HANDS SAY YEAH

• mijn volgende concert: STEREOLAB in Nijmegen.

FLAVOR OF THE MONTH #59

Terugkijkend was mei een wat rare muzikale maand. Er gebeurde niet overdreven veel opvallends. De nieuwe ARCADE FIRE viel wat tegen, ik was bij een indrukwekkend THE MURDER CAPITAL - inclusief aangrijpende Gaza-speech - en er was natuurlijk die release waar ik hierboven over schrijf. Het aandeel nieuw werk is in de de 59e Flavor-playlist ook wat mager, hoewel ik zeker blij werd van WEDNESDAY, MODEL/ACTRIZ, MEETSYSTEEM en KAE TEMPEST. Maar het is wel eens spetterender geweest. Maar goed, dat betekent niet dat de playlist mager is. Die is goed gevuld met verrassende songs die tot mij kwamen via de meest uiteenlopende kanalen: een fraaie documentaire (KAMIEL THOMAS), een Star Wars-serie (BRANDON ROBERTS) en een Skoda-commercial (SUKI WATERHOUSE). Goede muziek kun je overal horen. Maar je moet het wel opmerken.

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

Mijn favoriete festival staat weer voor de deur. Over een paar weken biedt BEST KEPT SECRET weer een heerlijke palet aan nieuwe en verrassende acts die drie dagen lang de Beekse Bergen onveilig maken. De bijbehorende playlist zorgt voor de nodige voorpret. Persoonlijke tips: HORSEGIRL, CASSANDRA JENKINS en natuurlijk de Ierse furie van KNEECAP.

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan op mijn Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2025 IN SONGS) en nieuwe albums (2025 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij.

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• De plaat van ELTON JOHN & BRANDI CARLISLE krijgt lovende reacties, maar is niet helemaal mijn cup of tea. Wel heel vermakelijk vind ik de bijbehorende - soms hilarische - documentaire die de twee volgt bij het maken van het album Who Believes In Angels?

• Ook na zijn overstap naar RTL blijft Arjen Lubach uitstekende satire maken. En regelmatig duik hij diep in een onderwerp zoals die keer dat hij het verdienmodel van SPOTIFY uitploos. Grappig en informatief, dat werkt heel goed bij Arjen en zijn team.

• Afgelopen maand blies Amerikaanse metalband BLOOD INCANTATION met hun liveshow het Nederlandse publiek weg. Ze lijken door te breken naar een groter publiek en dat verdienen ze. Zelfs voor een niet-metalhead als ondergetekende. De totstandkoming van hun doorbraakplaat in Berlijn is gefilmd en een fraai staaltje doe-het-zelven.

• Nu te zien op Videoland: The TMF Story, een documentaire vol smeuïge verhalen over wat er achter de schermen bij muziekzender THE MUSIC FACTORY gebeurde. In de publiciteit is er veel aandacht voor de domme uitspraken van oprichter en vervelende oude man Lex Harding, maar de impact van deze zender op het Nederlandse muzieklandschap na 1995 is niet te onderschatten.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De keuze is gevallen op het album Équinoxe van JEAN-MICHEL JARRE uit 1978.

De cassette is blijkbaar bezig aan een mini-opleving. Dat snap ik niet helemaal, hoewel ik in mijn leven genoeg van die compacte magneetbandjes in mijn handen heb gemaakt. Een beetje toevallig stuitte ik laatst op een tas vol tapes die ik bewaard had. Naast veel verzameltapes zat daar ook Équinoxe van Jean-Michel Jarre tussen. Dat succesvolle album van deze Fransman heb ik blijkbaar ooit op cassette gekocht of gekregen, waarschijnlijk talloze keren op mijn Walkman afgespeeld en daarna in de grote stapel verdwenen. Ten onrechte eigenlijk, want nu snap ik dat ik via Jarre (Lyon, 1948) in de wereld van de elektronische muziek terechtkwam. Aanvankelijk werd ik aangetrokken door de wondere geluiden die uit zijn jaren 70 synthesizers werden getoverd. Nog altijd blijft het geluid van dat soort antieke apparaten mij aantrekken. Erg proggy en spacey, zeker als ik er nu naar luister. Maar zijn gevoel voor melodie is bij de afgestudeerde componist altijd aanwezig, met het nodige melodrama. Jarre wordt terecht gezien als een pionier van elektronische muziek, ambient en new age. Na het succes van dit album en voorganger Oxygène werd hij nogal megalomaan met spektakeloptredens in China en Egypte. Dat is niet bijster goed voor je artistieke geloofwaardigheid. Maar als luistertrip blijft Équinoxe overeind en zie ik jaren later nog altijd wel de aantrekkingskracht van deze plaat, in de lijn van Tubular Bells of Pink Floyd. Ideale muziek om met je Walkman op weg te dromen, ondanks het hoge kitsch-gehalte. En voor mij de eerste stap naar de elektronische muziek die later zou volgen en schatplichtig is aan deze Franse pionier.

Share Bart’s Flavor of the Month

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit 1995, 2000 en 2005 de tand des tijds hebben overleefd.

• Pas toen ik Trent Reznor en zijn NINE INCH NAILS een keer live zag viel bij mij het kwartje. Zo intens en overweldigend had ik het niet vaak meegemaakt. Daarna ben ik ook in zijn albums gedoken en die staan elke keer weer als een huis. Zo ook dit album #4 van 20 jaar geleden.

  

• TERENCE TRENT D’ARBY bestaat al enige tijd niet meer. Hij heet nu Sananda Maitreya. Dus heet dit vierde nu op de streaming platforms Sananda Maitreya’s Vibrator. Nog altijd met een ruime handvol liedjes die voldoening geven.

  

• Dit concert is me om meerdere redenen bijgebleven. Het Schotse IDLEWILD had 25 jaar geleden mijn hart veroverd met hun lyrische punkpop. Het concert in mijn toenmalige woonplaats vond echter plaats voor tien man en de figuurlijke paardenkop. Het eindigde wel met een gezellig biertje met de mannen.

  

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #51 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel em dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

Subscribe now

Begin april las ik deze post van de Vlaamse Humo-popjournalist Jasper van Loy (volg hem vooral ook zijn Substack). De portee van het verhaal: het komt steeds vaker voor dat popjournalisten geen (gratis) toegang krijgen bij concerten waarvoor zij verslag voor hun medium willen doen, zoals gebruikelijk is. Jasper verwijst ook naar deze uitstekende column van Robert van Gijssel (de Volkskrant) die hetzelfde constateert en naar redenen zoekt. Een belangwekkende regel in dit stuk: “de popjournalistiek maakt deel uit van de popculturele infrastructuur.” Deze ontwikkeling zette mij weer aan het denken. Past dit in mijn beeld van de teloorgang van de muziekjournalistiek van de laatste jaren? Vorig jaar had ik in mijn notities al een artikel gezet over het mogelijke einde van de altijd hoogdravende, maar ook invloedrijke muzieksite Pitchfork. Het onderwerp hield me al langer bezig en in deze 50e jubilaris-editie van deze Flavor of the Month kan ik er iets mee.

Even een persoonlijke noot: sinds ik me voor muziek interesseer, spelen recensies en andere popjournalistieke uitingen een rol in mijn leven. Van de ontdekking van de muziekblad OOR in de lokale bibliotheek tot het nog altijd doorspitten van nieuwe online recensies op vrijdagochtend. Zoals jullie wellicht weten heb ik zelf ook jarenlang op bescheiden niveau wekelijks over muziek kunnen schrijven. Die kans opende een fantastische wereld: het ontdekken van nieuwe muziek en je publiek daarover informeren heeft echt mijn leven veranderd. De voordelen van gratis albums in de brievenbus en het privilege van gastenlijst voor festivals en concerten speelden daarbij ook zeker een rol. Vol bewondering las ik de professionals in de OOR en natuurlijk de Engelstalige muziekbladen die veel beter dan ik konden verwoorden wat zij van een nieuw album, een artiest of een live concert vonden. Inmiddels zijn de meeste van die bladen (lees: NME, Q, Select, Sounds, Melody Maker) allang uit de schappen verdwenen en de andere muziekmagazines zijn naar de marges van het internet verdwenen. De OOR staat nog fier overeind (en enkele Engelstalige tijdschriften), maar het lijkt me geen vetpot. In Nederland moet je het vooral hebben van sommige dagbladen en het met publiek geld betaalde 3voor12. Gelukkig maar, maar om te zeggen dat er veel toekomst in de popjournalistiek zit? Nou nee.

Het is overigens niet dat recenseren is uitgestorven. Integendeel. Alles krijgt online een review. Trustpilot stelt dat zo consumenten geholpen worden: “Help miljoenen consumenten de juiste keuzes te maken. Deel je ervaring op Trustpilot, waar echte reviews het verschil maken.” Dat is precies wat ik - en de vele anderen die ooit muziek recenseerden - in gedachten had toen ik een recensie van een album of concert tikte. Je helpt de lezer bij de keuze of je tijd (en geld) in een artiest gaat steken. Een goede recensie helpt echt, zeker als deze ook nog eens lezenswaardig is. Als je vanuit je ervaring en expertise een goed stuk schrijft, dan is dat veel meer waard dan het algoritme dat jou op een streaming platform een suggestie doet. Of zoals Jasper het schrijft: “Omdat recenseren veel meer is dan iets goed of slecht vinden. Je geeft ook achtergrondinformatie, schept een kader, probeert het succes te verklaren. Als ik een concert twee sterren geef, wil dat niet zeggen dat het slecht is, maar dat ík het slecht vind, vanuit mijn persoonlijke ervaring met concerten in allerlei genres en mijn idee van wat goeie muziek is.” Het zou eeuwig jammer zijn dat deze vorm van sluiswachters langzaam maar zeker verdwijnt. Popjournalistiek en recensies zijn natuurlijk niet de hoeksteen van de democratie. Maar wel een onmisbaar onderdeel van de muziekbeleving en de culturele sector die het leven zoveel mooier maken. In dit opiniestuk van The Guardian wordt muziekkritiek treffend beschreven: “It is, essentially, a friend who is always there for you; albeit a friend who can occasionally be infuriating and difficult to get on with.” Precies dat heb ik ook wanneer ik weer een veel te lang en veel te academisch stuk op Pitchfork lees: het maakt ergernis los, maar wel goed dat het er is. Of dat het je doet lachen, zoals ooit die legendarische recensie in het punkblad Opscene die bestond uit één woord: “kutplaat.” Dat was dus ook zo. Gelukkig zijn er nog liefhebbers/professionals die de tijd nemen om een beroerde plaat te vangen in woorden of bij een concert als dat van door Jasper van Loy genoemde Sabrina Carpenter de hysterie vakkundig te beschrijven zodat wij als lezers weten dat we de volgende keer we/geen tickets moeten kopen. Dat de betere muziekkritiek nog maar een lang leven beschoren is.

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: Chances van BLOUSEY

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: On Being van MAX COOPER

• mijn nieuwkomer van de maand: de Schotse singer-songwriter JACOB ALON

• de muziekdocumentaire die ik graag wil zien: DIG! over THE BRIAN JONES JONESTOWN MASSACRE en THE DANDY WARHOLS uit 2004

• mijn muziekvideo van de maand: Prinses Pil van MEROL en ELMER

• mijn volgende concert: THE MURDER CAPITAL in Nijmegen

FLAVOR OF THE MONTH #58

Helemaal kan ik het niet verklaren, maar de laatste maanden puilt de playlist flink uit. Ter vergelijking: de eerste Flavor-playlists in 2020 kwamen niet boven de 50 songs uit. Nu houd ik me aan een maximum, waardoor dus ook materiaal afvalt. Een lezer/volger verweet me al subtiel dat het elke maand wel veel is om te behappen. Fair enough, maar ruim negen uur goede muziek per maand is dan toch weer best oké. Anyway, zoals de nieuwe TURNSTILE stelt: never enough! Want in april kwam opvallend veel nieuw werk uit van ‘grote’ namen als ARCADE FIRE, LANA DEL REY, LORDE, PULP en STEREOLAB. Aangevuld met de pareltjes die ik op een of andere manier op mijn pad tegenkwam krijg je dus onderstaande playlist. Voor de avontuurlijke luisteraar valt er weer genoeg te ontdekken deze maand.

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

Nu we het toch over de HUMO en gatekeeping hebben. Mijn favoriete Vlaamse tijdschrift maakt elke week een playlist met een fijne selectie van nieuwe songs. Vernoemd naar de rubriek waar de beste songs van de week in het tijdschrift worden opgesomd. Ik check ‘m wekelijks op songs die ze voor mij zo handig hebben gecureerd. HUMO, bedankt!

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan op mijn Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2025 IN SONGS) en nieuwe albums (2025 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij.

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• Zelf zou ik niet snel de oversteek maken voor een bezoek aan COACHELLA. Dit loeidure festival in de Californische woestijn is verworden tot een über-kapitalistisch gedrocht met een affiche vol supersterren. Alles was live op afstand te volgen op YouTube waar nog steeds enkele highlights te zien zijn. Zoals natuurlijk het fenomeen CHARLI XCX.

• Een van mijn vaste muzikale podcasts is de BOUTIQUE van dj ST PAUL. Maar die heeft sinds kort gedoe over rechten met de streaming platforms dus post hij voorlopig alleen zijn albumrubriek. Ook boeiend, maar hopelijk keert Paul snel terug met zijn wekelijkse verhalen en oude/nieuwe muziek.

• Het was weer RECORD STORE DAY, de hoogmis voor vinyl- en muziekverzamelaars. Laat Vinyl Nation daar nou een zeer uitgebreide documentaire over hebben gemaakt.

• Ik was bij het concert van THE LIMIÑANAS , de Franse psychrock rond het echtpaar Limiñana. Het was behoorlijk indrukwekkend, met name als ze de liedjes achter zich laten en de stratosfeer ingaan. De show van een dag later in Brussel staat nu integraal online, dus kun je het zelf nog een keer beleven.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De keuze is gevallen op de 2LP Layla And Other Assorted Love Songs van DEREK & THE DOMINOS uit 1970.

Of het een guilty pleasure was, durf ik niet te zeggen. Maar in mijn tienerjaren rekende ik mij eventjes tot het gilde der Claptomanen: de supporters van de Engelse gitaargod ERIC CLAPTON die als geen ander zijn gitaar kon laten janken. Ik snapte nog niet veel van de blues en jaren later vind ik de meeste van zijn songs in de categorie ‘oudemannenmuziek’ vallen. Niet altijd heel spannend, maar wel voortreffelijk uitgevoerd. De man kan gitaar spelen en hij heeft verschillende onsterfelijke gitaarsoli op zijn naam staan. Eén van die soli komt uit Layla. Het wanhopige liefdeslied met die heerlijke gitaarriff dat voor altijd aan Clapton verbonden zal zijn. Hij schreef het voor de toenmalige vrouw van beste vriend George Harrison op wie hij blijkbaar verliefd was. Dat verhaal wordt verder toegelicht door Don Leo in zijn podcast die weer even informatief als wijdlopig is. Maar Layla was niet meteen het succes toen de song uitkwam. Het hielp ook niet dat Clapton zich verstopte achter de non-descripte bandnaam DEREK & THE DOMINOS. Deze gelegenheidsband maakte in 1970 wel de prachtige dubbel-elpee Layla And Other Assorted Love Songs. Een typisch geval van de juiste mensen op de juiste plek die vervolgens een heel ontspannen bluesrock-album maakten, zonder de verwachtingen rond de zoekende superster Clapton. Dat pakte verrassend goed uit, gezien de liefdes- en drugs/alcoholproblemen van de man. Natuurlijk is het titelnummer een hoogtepunt, maar ook andere songs - met dank aan de hulp van Duane Allman - zoals Anyday en Bell Bottom Blues stijgen ver boven de gemiddelde classic rock uit. Derek en zijn band zijn hier soulvol, geïnspireerd en blazen enkele bluesklassiekers nieuw leven in. Inmiddels is Clapton 80 jaar geworden en hij is er niet leuker op geworden sindsdien. Maar dat doet natuurlijk niets af aan dit formidabele album, toch?

Share Bart’s Flavor of the Month

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit 1995, 2000 en 2005 de tand des tijds hebben overleefd.

• Alweer 20 jaar oud: DAFT PUNK’s Human After All en mijn recensie ervan. De meningen over dit album lopen uiteen en ik heb deze plaat ook nog steeds niet doorgrond. Fascinerend blijft het wel.

  

• Nooit van BLUMFELD gehoord? Kan ik me voorstellen. Deze Hamburgse gitaarband was één van de vooraanstaande exponenten van hun scene. Deze plaat voor een Engelse label maakte destijds diepe indruk (en nog steeds). Haalde ook mijn eindejaarslijst van 1995.

• In dit concertverslag van MY MORNING JACKET (met het onvolprezen Bauer in voorprogramma) vond ik het - toen al - nodig om de rol van recensenten erbij te halen. Onnodig, maar soms ga je een grens over om je punt te maken. Het kwam later wel goed met MMJ.

  

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #50 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel em dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

Subscribe now

Niet dat deze biopic iets nieuws toevoegt aan de mythe Bob Dylan aka His Bobness (née Robert Zimmerman, 1941), maar A Complete Unknown vormt wel een opmerkelijk hoofdstuk in het leven van de iconische artiest die inmiddels wel in de winter van zijn bestaan is aangekomen. De man is een levende legende over wie talloze boeken en documentaires (zie No Direction Home of recent The Rolling Thunder Revue, beiden van Martin Scorsese, of Dont Look Back van D.A, Pennebaker uit 1967) zijn gemaakt. Eerder was er ook I’m Not There waarin Dylan door zes acteurs waaronder Cate Blanchett werd gespeeld. Nu kon ik de verleiding niet weerstaan om naar A Complete Unknown te gaan, puur uit nieuwsgierigheid hoe het vroege leven van Dylan naar het witte doek werd vertaald. Vooraf werd ik al getriggerd door de verhalen over hoe waarheidsgetrouw de film was en dat de speelfilm opeens een jonger publiek naar de bioscopen trok, met dank aan filmster Timothée Chamalet die Dylan vertolkt (en alles zelf zingt in de film). In het artikel van Dylan-kenner Gijsbert Kamer werd ook aangehaald hoe de streamingcijfers van de bard door de film verviervoudigd waren. Kortom, hier was iets aan de hand. Eenmaal in de filmzaal zat ik daar met mensen die niet veel jonger waren dan Dylan nu. En de speelfilm zelf deed wat veel recente biopics van muzikale helden (Queen, Aretha, Elton John, Elvis en binnenkort The Beatles, Bruce en Ronnie Spector) doen: in een ingedikte vorm met diverse dichterlijke vrijheden in naam van dramatisering de mythe van de artiest vieren. Natuurlijk kloppen diverse zaken in deze Dylan-film niet, maar het is niet zo storend als bij Bohemian Rhapsody. Daar hadden de nabestaanden een dikke vinger in de pap zodat niemand beledigd werd. Gelukkig zien we Chamalet Dylan spelen zoals hij waarschijnlijk is: onvoorspelbaar, nukkig en een onwaarschijnlijk natuurtalent. En een seriële leugenaar/fantast. Maar een briljante film? Nou nee. Daarvoor blijft het script te vaak aan de oppervlakte en krijgt de kijker te weinig vat op de keuzes van Dylan. Wel interessant is zijn transformatie van held van de Newyorkse folkscene naar recalcitrante zonnebril dragende rockster en alles wat daarbij komt kijken. Hij veranderde hoogstpersoonlijk rockmuziek en dankzij de film kunnen we bij enkele befaamde historische momenten uit de popmuziek zijn. Het zal Dylan zelf niet veel schelen. Hij wilde vooral dat bepaalde zaken niet werden benoemd en voor de rest ziet hij het wel. Hij is ondertussen nog steeds bezig aan zijn Never Ending Tour waar nu dankzij A Complete Unknown opeens meer jonge mensen op afkomen. Nieuwsgierig geworden naar dat genie die er in de vroege jaren 60 zo cool uitzag en de wereld uitdaagde. Ze zullen misschien schrikken van de barse bard die Bob Dylan op zijn 83e nog altijd is. En ze zullen een reeks ongelofelijke songs horen die ze nooit meer live zullen beleven. Zoals gewoonlijk - en zeker bij de hausse van muzikale biopics - is de kloof tussen feit en fictie groter dan je denkt. En dat is misschien wel goed ook.

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: World Leader 2.0 van FIEP

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: Microtonic van BDRMM

• mijn nieuwkomer van de maand: FLYING HORSEMAN

• de muziekdocumentaire die ik graag wil zien: Sly Lives! (aka The Burden of Black Genius) over SLY STONE

• mijn volgende concert: FATHER JOHN MISTY in Utrecht.

FLAVOR OF THE MONTH #57

Ik ben in mijn dagelijkse muziekconsumptie in het geheel niet bezig met ‘hits’ of ‘popsterren’. Nooit geweest eigenlijk. Natuurlijk deel ik vaak mijn bewondering voor een song, album of artiest met een grote groep muziekliefhebbers. Maar ik ben er niet naar op zoek en meestal ontgaan wereldhits mij volkomen. Dat vind ik wel best. Dat wil niet zeggen dat ik een snobistische purist ben die een sterke wereldhit niet kan waarderen. Het feit is dat ik ze meestal niet hoor in mijn bubbel. Toch vinden ze regelmatig hun weg naar deze playlist en dan vallen ze meteen op tussen - in deze editie - de Ierse artiesten die hoorde in Dublin, een opmerkelijke delegatie uit Japan (ICHOKO AOBA en TAKURO OKADO) en best veel dancetracks die zich de afgelopen maand in oor hebben genesteld. Daarom even extra aandacht voor KYLIE, GAGA en de SUGABABES die misschien wel voor het eerst in hun bestaan in een playlist staan met DEAFHEAVEN, HALLO VENRAY en THE B-52’S. Want goede songs zijn goede songs, wie ze ook maakt. Sommige bereiken 78 miljoen luisteraars, anderen weer net 1.000. En heel soms komen ze in deze Flavor-playlist terecht.

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

Over folk music gesproken: als je net als ik de afgelopen maand een keer de aangename Ierse hoofdstad DUBLIN bezocht (daar zal een vorige nieuwsbrief wel iets mee te maken hebben) word je vanzelf geconfronteerd met de heilige Ierse drie-eenheid van bier, muziek en pubs. Elke pub in Dublin die ik heb bezocht heeft een podiumpje waar meestal wel een artiest met gitaar een mix van folksongs en pop classics staat te spelen. Deze playlist vat aardig samen wat je op een gemiddelde avond in een Dublin pub kunt verwachten. Dikke aanrader. Sláinte!

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan op mijn Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2025 IN SONGS) en nieuwe albums (2025 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij.

GELUID & BEELD

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• Leuke ontdekking, deze geestige straatinterviews/quizjes in NYC van TRACK STAR* over muziek met een breed pluimage aan artiesten. Aangenaam ongedwongen en best leuk om mee te doen. Zowel op Instagram als YouTube te volgen.

• Vorig jaar zag ik Matt Johnson alias THE THE eindelijk eens live. Vervolgens dook hij ook op in een Top 2000 A Gogo waar hij samen met Jools Holland vertelde over zijn hitje Uncertain Smile. Matt keert de komende maanden weer terug in Nederland voor concerten.

• Via de nieuwsbrief van Niels Aalberts (fijne sabbatical!) werd ik herinnerd aan een vergeten initiatief van concertzaal PARADISO. Veel Paradiso-concerten waren in 2000-2009 te volgen via Fabchannel. Jaren later zijn veel van die concerten te streamen via onderstaand YouTube-kanaal. Bij dit concert van de Presidents stond ik toevallig ook ergens in de zaal.

• Op bezoek in Dublin is Kilmainham Gaol een must-see. De geschiedenis van deze gevangenis heeft je kippenvel. En ik kende die naam toch ergens van… juist, omdat locals FONTAINES D.C. daar een concert hebben opgenomen.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De cd Girlfriend [Legacy Edition] van MATTHEW SWEET uit 1991.

Bij dit album weet ik nog redelijk precies waar ik was toen het diepe indruk op mij maakte. Namelijk in een trein op weg naar ergens, terwijl het pas verkregen album op mijn discman draaide en ik me verbaasde over wat ik hoorde. De eerste kennismaking met de - nog altijd - redelijk onbekende Matthew Sweet was meteen een diepe. De powerpop van Girlfriend raakte meteen een snaar bij mij. De melodielijnen die zich meteen in je hoofd nestelen, de koortjes en prachtige harmonieën met die uit duizenden herkenbare stem, de perfecte balans tussen stevig rockwerk en bijna country-achtige ballads en ook de songs over liefde en relaties: dit is Sweets break up-album en een van de beste van de 90s. En natuurlijk die onvergetelijke hoes met actrice Tuesday Weld die er hoogst persoonlijk voor zorgde dat het onovertroffen album niet de geplande titel Nothing Lasts meekreeg. Ik schreef destijds: “Mijn complimenten, alle 15 goed,” en het album stond in mijn lijstje beste platen van het jaar. Ik kwam afgelopen maand weer bij Girlfriend uit, zoals dat vaker gebeurd. Via een 25 jaar oude recensie van een latere, veel rauwere plaat belandde ik toch weer bij deze klassieker uit 1991 uit. Het bijzondere van Girlfriend is dat ik dus - geheel tegen mijn gewoonte - twee versies in de kast heb staan. De cd uit 1991 en de latere zogenaamde Legacy Edition. Eigenlijk heb ik niets op met de vele luxe en erg prijzige reissues die tegenwoordig worden uitgebracht - onlangs nog een een Wilco-heruitgave van ruim 200 euro - maar hier maakte ik een uitzondering. Deze Legacy Edition bevat een extra cd met demo- en live-opnamen die voor mij klassieke songs als I’ve Been Waiting en Divine Intervention in een veel kaler jasje laten horen. En natuurlijk iets wat je door alle streaming diensten volledig mist: een boekje met de liner notes uit 2009 die het verhaal van Girlfriend verteld. Over de herfst van 1991 toen Nirvana alles veranderde, de invloed van Neil Young, zijn tijd na zijn scheiding en het gedoe met platenlabels. Zulke verhalen geven deze prachtige plaat nog meer diepte. Overigens gaat het bijna 35 jaar later niet zo goed met Matthew: hij herstelt na een beroerte en kampt met financiële problemen.

Share Bart’s Flavor of the Month

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit 1995, 2000 en 2005 de tand des tijds hebben overleefd.

• Best onverwacht zijn er opeens geruchten dat RADIOHEAD weer zou gaan touren. Dat zou groot nieuws zijn. Inmiddels is het alweer 30 jaar geleden dat hun tweede album grote indruk op mij maakte. “Prima cd,” is mijn typische gevoel voor understatement.

• Het is ook alweer 20 jaar dat ARCADE FIRE een overweldigende liveshow in de Melkweg neerzette. De jonge band bracht met hun tomeloze energie de zaal naar een extase die diepe indruk achterliet.

• De TRÖCKENER KECKS waren ooit mijn allereerste liveconcert. Sindsdien ben ik ze blijven volgen langs hoogte- en dieptepunten. In 2000 viel hun laatste opflakkering te noteren waarna de band rond Rick de Leeuw definitief de handdoek in de ring wierp. Dit fraaie album staat op de streamingdiensten, waar de vroege platen helaas ontbreken.

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #49 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel em dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out

Subscribe now

Het exacte startpunt van de muziekvideo-revolutie wordt betwist. Was het Bob Dylans iconische Subterranean Homesick Blues in 1965 of toch de eerste uitzending van MTV in 1981 met Video Killed The Radio Star als eerste song? In de tentoonstelling The World Of Music Video in het Groningse Forum wordt de release van QUEEN’s Bohemian Rhapsody in 1975 als het moment van de doorbraak van de muziekpromotiefilm gekozen. Daardoor kan de expositie keurig gekaderd worden als een overzicht van 50 jaar muziekvideo’s. In die tijd is veel gebeurd: de muziekvideo - of videoclip in de volksmond - heeft zich ontwikkeld van “een eenvoudige promotiefilm tot een zelfstandig en veelzijdig kunstwerk.” The World Of Music Video belicht de ontwikkeling van de clip als kunstvorm en toont tientallen topstukken uit 25 landen. De voorbeeldig gecureerde selectie laat zien dat de muziekvideo in het beste geval een unieke kunstvorm is waar muziek en beeld samenkomen en zich laten beïnvloeden door fotografie, mode, dans, beeldende kunst en natuurlijk film. En die bovendien een relevant commentaar op maatschappelijke gebeurtenissen kan zijn.

Sinds ik in de jaren 80 kennismaakte met het fenomeen is de muziekvideo mij eindeloos blijven fascineren. Natuurlijk is een (pop)lied allereerst een auditieve ervaring, bedoeld voor de oren. Maar met de muziekvideo krijgt dezelfde song opeens een extra creatieve dimensie. Het komt best vaak voor dat het lied op de tweede plaats komt, omdat de muziekvideo als artistieke uiting veel beter is. De meest memorabele voorbeelden die ook in het Forum te zien zijn is er sprake sprake perfecte symbiose: de song wordt versterkt door de bijbehorende video. Bohemian Rhapsody is zo’n voorbeeld: de korte film van Bruce Gowers verbeeldde de mini-rockopera op een bijzonder knappe wijze. Veel knapper en vindingrijker dan vergelijkbare pop promo’s uit die jaren die vooral een optredende artiest liet zien. Daarna volgden nog talloze iconische muziekvideo’s die in het collectieve geheugen zijn gegrift: A-HA’s Take On Me, PETER GABRIEL’s Sledgehammer of DAFT PUNK’s Around The World (bekijk ze in deze YouTube-playlist). Al hadden in veel gevallen de artiesten weinig met de videoclip te maken: ze werden meestal gekoppeld aan een inventieve regisseur met een goed idee. Wandelend door de twee verdiepingen van het Forum verdwaal je door al die ingenieuze verbeeldingen van de tekst en muziek. Het leukst voor mij waren de voor mij onbekende verrassingen: het bleke Britse realisme bij de ARCTIC MONKEYS of grafische waterval van beelden van WEVAL (een van drie clips uit Nederland). Aan het eind was er vooral het besef dat de muziekvideo in optima forma een kunstvorm op zich is. En dat hoort gevierd te worden in een museum. Met dank aan de Anton Corbijns, David Finchers, Michel Gondry’s, Spike Jonzes en Jonas Åkerlunds van de wereld. En vooruit, Dick Maas.

Zo’n terugblik op 50 jaar muziekvideo deed mij ook afvragen waar we nu staan met de kunstvorm. Soms lijkt de innovatie er wel uit, zeker als de budgetten teruglopen. Maar dan duikt er weer heerlijk verrassende muziekvideo’s zoals deze voor ROSALIA of het visuele spektakel met CHARLI XCX op. Dan zie je dat de muziekvideo nog voldoende toekomst heeft. Het moet ook gezegd worden dat de muziekvideo ook door anderen musea op waarde worden geschat. In een zeker Mediamuseum in Hilversum staat in de vaste opstelling een installatie waarin juist de storytelling technieken van deze kunstvorm centraal staan. En inmiddels heeft YouTube MTV natuurlijk vervangen als de vindplaats voor muziekvideo’s. Daar zijn de meest bekeken video’s vrijwel louter van muzikale artiesten. Al zeggen de miljoenen views niet altijd iets over de artistieke kwaliteit van de video, laat staan de song in kwestie. Ook bij de muziekvideo geldt dat je in een stortvloed van releases op zoek moet naar zeldzame pareltjes.

STAND VAN ZAKEN

• mijn favoriete nieuwe song van deze maand: Dinosaur van SOFT LAUNCH

• mijn favoriete nieuwe album van deze maand: Phonetics On And On van HORSEGIRL

• mijn nieuwkomer van de maand: L.S. DUNES

• mijn muziekfilm die ik wil zien: A COMPLETE UNKNOWN over His Bobness

• mijn volgende concert: RATS ON RAFTS e.a. in Eindhoven

• mijn (her)ontdekking van de maand: DROP NINETEENS

FLAVOR OF THE MONTH #56

Bij elke editie van de Flavor-playlist moet ik erkennen dat de liedjes van de maand weer een vrolijk ratjetoe van stijlen en stemmingen is. Tsja, dat is een beetje het gevolg van mijn muzieksmaak en mijn luistergedrag. Dan vallen mij in een maand tijd dus zowel AIR, ADRIAN YOUNGE, AMENRA, ANNE CLARK als ADULT DVD op. En dat is nog maar letter A. Achter elk nummer uit de lijst zit wel een verhaal. Zo ook achter JULIE DOIRON. Toen ik een artikel over haar las werd ik even teruggeworpen in de tijd. Haar naam zei me iets omdat ik ooit een album van haar gerecenseerd had. Ik snapte destijds haar lofi liedjes niet bepaald. Enkele decennia later gebeurt er iets heel bijzonders met een van deze liedjes. Op een of andere manier wordt het gevoelige August 10 uit 1996 opgepikt door Tiktok-gebruikers die deze breakupsong onder hun video zetten. Zonder enige hulp of duidelijke reden gaat het nummer viraal en schiet het aantal plays op Spotify van 20.000 naar 49 miljoen op dit moment. De dochter van Doiron zei tegen haar de onvergetelijke woorden: “Mama, ik denk dat één van je nummers viraal aan het gaan is.” Prachtig verhaal en nu staat August 10 dus ook in mijn playlist.

GECOMPILEERD VOOR U

Volgens mij kun je de lijn doortrekken van het maken van mixtapes op je C90 via de 78 minuten op een CD-R naar de Spotify-playlist. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds de eerste compilatie op een muziekcassette. Die had destijds alleen geen shuffle-functie.

In het jaar van de muzikale biopics draait de BOB DYLAN-film A Complete Unknown inmiddels in de bioscoop. Het is inmiddels wel bekend dat hoofdrolspeler Timothee Chalamet ook alle songs in de film zingt, maar de originelen zijn natuurlijk onovertroffen. Ik ga snel eens kijken hoe Timothee het er vanaf brengt. Tot die tijd is er de soundtrack met de originele uitvoeringen van de liedjes uit de film.

Wil je up-to-date blijven met nieuwe releases? Abonneer je dan op mijn Spotify-playlists voor nieuwe tracks (2025 IN SONGS) en nieuwe albums (2025 IN ALBUMS). Deze worden wekelijks bijgewerkt en dan ben je weer helemaal bij.

BEELD & GELUID

In deze rubriek niets over mijn werkgever, maar wel enkele warm aanbevolen kijk- en/of luistertips.

• Ik las laatst een interview met de onvolprezen Marcel Vanthilt (oa MTV en Arbeid Adelt) en toen werd BIG FUN IN THE BIG TOWN (1986) weer genoemd. De inmiddels klassieke VPRO-documentaire waarin Vanthilt de New Yorkse hiphop-scene bezoekt en onder andere bij een jonge LL Cool J thuis komt. Er komt een vervolg maar dat kan nooit beter zijn dan deze klassieker.

• Er was dus een tijd dat televisiezender MTV nog muziek uitzond. In de 90s was één van mijn favoriete show het onvolprezen 120 MINUTES waar je de laatste muziekvideo’s uit de alternatieve hoek kon zien. Op Instagram - als daar nog iemand zit na de recente ontwikkelingen rond Zuck - vind je het account 120REVISITED dat veel clips en interviews uit die jaren deelt.

• Wie OK GO zegt, zegt innovatieve muziekvideo’s. De liedjes van deze Amerikanen wordt makkelijk overtroffen door hun inventieve ideeën voor hun video’s. Hun doorbraak was natuurlijk met die met de loopbanden uit 2006. Inmiddels werken ze samen met Apple en is deze clip vooral een iPhone-commercial - gemaakt met 64 (!) telefoons - maar nog steeds heel creatief.

• Tip van lezer Yves: de show van EEFJE DE VISSER in de Brusselse Ancienne Belgique staat compleet online. Mooi initiatief van deze zaal, dat doen ze vaker op hun YouTube-kanaal. Deze recente show van Eefje moet eigenlijk iedereen een keer ervaren. En dat kan nu.

UIT DE KAST

Welke plaat trek ik deze maand uit mijn platenkast? De LP Can't Stand The Rezillos van THE REZILLOS uit 1978.

Altijd een leuke bezigheid als je een stad bezoekt: door de bakken van een lokale platenzaak struinen. In Groningen kan dat uitstekend, want in de binnenstad zitten er zeker drie prima platenwinkels. De Jongens van Hemmes kende ik nog niet, maar het was een prima kennismaking. Ook hier is het vinyl aan inflatie onderhevig en dus erg duur. Dan valt een gunstig geprijsde reissue van een onderschatte Schotse punkband meteen op. Die ging dus samen met twee soulalbums mee naar huis. THE REZILLOS dus. Niet meteen de opvallendste naam uit de Britse punkscene van die jaren. Hun vrolijke songs hebben de tand des tijds echter prima doorstaan. Hun debuut uit 1978 laat een viertal horen dat de energie van punk koppelde aan rock-’n-roll- en garagerock-invloeden. Daardoor klinken liedjes als Top Of The Pops en de Fleetwood Mac-cover Someone’s Gonna Get their Head Kicked In Tonite aangenaam anders dan die van hun tijdgenoten. Bovendien zongen The Rezillos over grappige onderwerpen als vliegende schotels en dus het hitparadeprogramma op tv. De vergelijking met The B52’s gaat wel op als je de concertopnamen van toen ziet. De benadering van The Rezillos was vrolijker en ongecompliceerder dan andere punkbands. Misschien dat daarom wel al als new wave werden weggezet. Na een hitje, een paar leuke tournees inclusief verkleedpartijen en dit fijne debuut is het ook weer snel klaar met de band. Past ook prima bij het verhaal van een band als The Rezillos.

Share Bart’s Flavor of the Month

DE POPVERSLAG ARCHIEVEN

In oktober 2020 ben ik gestart om (een deel van) mijn recensie-archief uit de jaren 1991-2006 exact 20/25/30 jaar na publicatie op Twitter (of X zoals het nu heet) te delen. Dat blijf ik doen in deze nieuwsbrief. Aan jou of deze albumrecensies uit 1995, 2000 en 2005 de tand des tijds hebben overleefd.

• Waarom ik destijds zo weinig woorden aan deze geweldige D’ANGELO-plaat besteedde zal wel altijd een mysterie blijven. Voodoo is ook 25 jaar later een intens, donkere en prachtige soulplaat. Dat had ik toen beter kunnen overbrengen.

  

• Dertig jaar later heeft WEEZER een eigen plek in de popmuziek veroverd. Deze - soms frustrerende - gitaarband begon ooit met een klassieke debuutplaat met nerdy gitaarrock. Ze bezochten zelfs de Effenaar toen daar nog wekelijks interessante bands kwamen.

  

• Voor mij was dit album uit 2005 de eyeopener wat betreft LOW. Hun slowcore was indrukwekkend maar alleen in gezonde doses. Hier zetten Alan en Mimi voor mij de grote stap voorwaarts. En gewoon The Posies aanhalen in de recensie, that’s me.

  

Applaus, je hebt de Flavor of the Month #48 uit. Graag tot volgende maand. Ben je enthousiast en geabonneerd, deel em dan ook met gelijkgestemden via deze button.

Share

Tot zover, tot volgende maand… hier zijn tot slot THE POSIES nog een keer.

Can you hear it? does the sound remind you?

Can you feel it? it’s gonna redefine you

The flavor of the month is busy melting in your mouth

Getting easier to swallow and harder to spit out