Myśleliśmy o tym od tygodnia, a plan był naprawdę prosty: trochę pochodzić, zobaczyć wodospady, pobyć w naturze. Kiedy mój budzik zadzwonił o 4:50 okazało się, że pogoda miała swoje własne plany i nijak miała się do naszych planów…

Padało właściwie przez cały dzień. Raz mocniej, raz lżej, ale padało.

I wiesz co?

To był naprawdę dobry dzień.

🔹 Z życia prywatnego

Najpierw zobaczyliśmy Wodospad Szklarki, później Kamieńczyka, a na końcu pojechaliśmy jeszcze do Przesieki, do Wodospadu Podgórnej. Usłyszałam o nim w podkaście, w którym gościem był Wim Hof - gość od morsowania i oddechu (to oczywiście duży skrót).

Trochę się tułaliśmy, kilka razy zmokliśmy. Pojechaliśmy bez konkretnego planu, bez listy miejsc do odhaczenia. Cieszę się, że mój mąż z nami pojechał (wstępnie miałam jechać tylko z Filipem), bo nie wiem czy dałabym radę na niektórych dróżkach szerokości chodnika.

To nie był idealny wyjazd. Niebo pokryte było aż po horyzont szarymi chmurami. Deszcz nie znikał, tylko zmieniał swoje natężenie. Na głowie zimowa czapka, kurtki nieustannie mokre. Las pachniał intensywniej, bo mokry. Wodospady szumiały mocniej, bo więcej w nich wody. Ludzi było mniej, bo przecież padało.

Tak, czuję to każdą komórką ciała: ten wyjazd nie był idealny… ale był prawdzimy. Był doskonały w tej niedoskonałości. Woda była wszędzie. Intensywne zapachy lasu były wszędzie.

Przy ostatnim wodospadzie po prostu zamknęłam oczy i zanurzyłam się w tych wszystkich doświadczeniach. Połączyłam je z oddechem. To było prawdziwe doświadczenie bycia tu i teraz.

🔹 Z pracy z kobietami

Ten rok jest 10 rokiem mojej pracy z kobietami. Przez te lata zmieniło się tak dużo: metody mojej pracy, styl i przede wszystkim forma. Jedno jednak się nie zmieniło… Wiąż często widzę, jak długo potrafimy czekać na odpowiednie warunki. Jak wiele wymówek pojawia się, kiedy można zrobić krok w kierunku siebie:

Zacznę wtedy, kiedy będę miała więcej czasu.

Odpocznę, kiedy skończę wszystkie obowiązki.

Zadbam o siebie bardziej, kiedy dzieci podrosną.

Pojadę, kiedy pogoda będzie lepsza.

W każdej tej wymówce jest coś niepokojącego i tak trudno jest to zobaczyć, kiedy wymówka jest w nas aktywna. Tak często odkładamy coś na potem, niby wierząc, że ta wymówka jest prawdziwa, zapominamy jednak o jednej ważnej sprawie: warunki bardzo rzadko robią się idealne.

Zawsze coś jest ważniejszego, Zawsze może pojawić się deszcz. Dziecko może zachorować. Wypadnie coś ważniejszego, pilniejszego. W rozwoju nie chodzi o to, by za wszelką cenę iść do przodu. Nie chodzi o to, by ignorować to, co się pojawia w naszej codzienności, bo czasem naprawdę deszcze jest tak intensywny, że nic nie można zrobić i trzeba zostać w samochodzie.

Pytanie, czy zbyt często nie rezygnujemy tylko dlatego, że skorzystanie z tej wymówki jest łatwiejsze, a dla naszego układu nerwowego bezpieczniejsze.

🔹 Myśl, która została ze mną po tym dniu

Dobry dzień nie zawsze jest wygodny. Wygodny - oczywiście, może być spokojny, ciepły, w jakiś określony sposób przewidywalny… trochę jak większość naszych dni.

Dobry dzień to taki, po którym w naszej głowie zostają stop-klatki ze zdjęciami chwil, momentów i emocji, które budują nasze doświadczenia. Nie powtarzalne, ale takie, które zostają i stają się częścią naszej tożsamości.

Czasami dobry dzień kończy się mokrymi butami.

Czasami bolą nogi.

Czasami kończy się zmianą planów, schowanym w kieszeni telefonem i pogodzeniem się z tym, że nie wszystko wyglądało tak, jak sobie zaplanowaliśmy.

A kiedy przychodzi wieczór, pojawia się w sercu to uczucie, które przypomina, że w tym wszystkim naprawdę byłaś w swoim życiu.

Nie obok, nie w telefonie, nie w rozmyślaniu o tym, co wydarzy się za tydzień.

🔹 Za co jestem wdzięczna

Za to, że pojechaliśmy. Za Filipa, który lubi podróże i dzięki któremu sama częściej wychodzę poza własne biurko, plany i listy rzeczy do zrobienia. Za trzy wodospady w jeden dzień. Za las, który pachniał tak intensywnie, jakby deszcz obudził w nim wszystko naraz. Za szum wody, mokre włosy i zmęczenie, które nie miało nic wspólnego z pracą przy komputerze.

Do jutra, o tej samej porze. 🤍
Beata

Usiadłam do napisania tych notatek i… nic. Naprawdę nic.

To na czym byłam w stanie skupić się przez cały dzień to ból brzucha, który przypomina raz w miesiącu, że jestem kobietą. Zaczęłam szukać tematów, przeglądać notatki i zdjęcia w telefonie, jakbym za wszelką cenę musiała znaleźć jakąś ważną myśl, którą mogłabym Ci tutaj zostawić.

Nie znalazłam i bardzo chciałam zrezygnować, ale… przecież to kulisy, które dopiero co się pojawiły. A dzisiaj kulisy wyglądają właśnie tak. Nie zawsze będzie tylko o projektach czy przełomowych rozmowach, czasem będzie o niczym…

🔹 O czym ostatnio myślałam

Kiedy zaczynałam myśleć o stworzeniu tej serii to obiecałam sobie, że nie zrobię z niej kolejnego miejsca, w którym będę musiała codziennie czegoś uczyć. Tego wszędzie jest wystarczająco. W tym miejscu chcę się dzielić z Tobą sobą: przemyśleniami, wglądami, tym, co w danym momencie wydaje mi się ważne.

Jest jednak we mnie taka część, która wciąż boi się oceny, która boi się, że ktoś uzna to głupie albo wręcz niepotrzebne… przecież każdy artykuł do też wysłany mail do subskrybentów. Powinno więc coś z tego wynikać.

Przecież po drugiej stronie ktoś poświęci minuty na przeczytanie tego, co wysyłam, więc może powinnam stawiać się do tego i dawać zawsze konkret?

Wiesz co? Właśnie w tym momencie pojawia się cieżkość… bo napisanie kilku słów zaczyna przypominać przygotowania do warsztatu ablbo wykładu. A tego tutaj nie chcę. Na wykłady, zapraszam w poniedziałki, pozostałe dni, te codzienne kulisy mają zostać kulisami. Chcę móc Ci napisać, że czasem mi się nie chce, a czasem nie mam weny i nie wiem co napisać. Chcę Ci pokazać w ten sposób, że życie takie właśnie takie jest: jak w sinusoidzie…

To dla mnie naprawdę niezła lekcja.

🔹 Z pracy z kobietami

Widzę, jak często próbujemy natychmiast coś zrobić ze swoim doświadczeniem. Kiedy pojawia się kryzys, natychmiast szukamy lekcji, kiedy czujemy smutek, próbujemy ustalić, z jakiej rany, z jakiego wcześniejszego doświadczenia pochodzi.

Oczywiście nie neguję tego, że wyciągnięcie lekcji jest ważne, ale zbyt często chcemy to zrobić zanim pozwolimy sobie na pełne przeżycie doświadczenia. A to doświadczenie jest o emocjach, emocje natomiast mają to do siebie, że muszą zostać przeżyte albo jak to lubię mówię “dożyte” - wtedy wyciąganie lekcji ma jakikolwiek sens.

To właśnie niedożyta emocja powoduje, że doświadczenie wraca do nas jak bumerang. Może w innej sytuacji, z innym aktorem, który odgrywa dla nas swoją rolę, ale wraca. |
I wtedy nie ma znaczenia, jak bardzo wcześniej przeanalizowałam swoje doświadczenia, jak głębokie wglądy im towarzyszą. Jeśli są to tylko intelektualne wynurzenia na temat doświadczeniam, a emocje zostają gdzieś w ciele, to prędzej czy później wrócą.

🔹 Z życia prywatnego

W pierwszych kulisach pisałam o tym, że w moich social mediach nie zobaczysz zdjęć, które są reportażem mojego tu i teraz.

Pod koniec czerwca mój niepełnosprawny syn zakończył oficjalny etap edukacji w szkole specjalnej. Jadąc na zakończenie roku szkolnego, mniej więcej w połowie drogi musiałam się zatrzymać, bo nie byłam w stanie powstrzymać napływających łez. Musiałam dać im upust, a mój makijaż w tym samym momencie spłynął.

Niestety… nie umiem płakać ładnie.Czasem widzę zdjęcia pięknych kobiet, którym po policzkach płyną łzy, ale ich twarz pozostaje nietknięta. W moim przypadku jest odwrotnie: momentalnie robię się czerwona, twarz wykrzywia się w dziwnym i nieznanym mi grymasie, mój nos rośnie o 4 rozmiary, a oczy wyglądają jakbym piła wódę przez tydzień non stop.

Kiedy spojrzałam w lusterko, zaczęłam się śmiać sama z siebie. Wytarłam twarz chusteczką i w tym momencie przyszło mi do głowy, by zrobić sobie zdjęcie - ale tylko po to, by wysłać je do mojego męża. Już od tygodnia śmiał się ze mnie, że nie dam rady na zakończeniu.

Nigdy jednak nie przyszło mi do głowy, by upublicznić to zdjęcie. Ta chwila była tak bardzo moja, że nie wyobrażam sobie, że dzielę się nią z kimkolwiek oprócz mojego męża.

A jednak tak często widzę podobne zdjęcia/nagrania w social mediach…

🔹 Pytanie, które dzisiaj do mnie przyszło

Czy potrafię być widoczna także wtedy, kiedy nie mam niczego szczególnego do powiedzenia, kiedy nie mam gotowej odpowiedzi na każde pytania i nie wiem, jak rozwiązać problemy tego świata? Kiedy ot tak - po prostu jestem?

Jeszcze niedawno miałabym wątpliwość (nie wiedziałam, jak najdelikatniej to napisać). Dzisiaj pozwalam sobie być i niekoniecznie zawsze wszystko wiedzieć.

Z drugiej strony to ciekawe obserwować własne ego, które robi co może, żeby nastraszyć czy unieważnić, bo przecież jak można nie mieć odpowiedzi? Jak można nie być przygotowanym? Jak można być tak nieodpowiedzialnym?

🔹 Zdanie na dzisiaj

“Nie musisz zamieniać każdej chwili w lekcję.”

Napisałam je sobie sama, bo najwyraźniej potrzebowałam je zobaczyć. Pojawiło się w moim dzienniku kilka dni temu i zdobi jego kolejne kartki.

Przypomina mi o tym, co jest naprawdę ważne.

Co?

Bycie w tu i teraz. Uważność na to co się dzieje. Przecież rozwój osobisty, który daje mi narzędzia umożliwiające wgląd jest dla mnie, a nie ja dla niego.

🔹 Za co jestem wdzięczna

Za zwyczajny dzień. Dzień spędzony na kanapie, z książką, która totalnie nic nie wnosi. Dzień, którego w żadan sposób nie musiałam ani ratować, ani naprawiać, bo był dokonały w swej niedoskonałości. A przecież tylko leżałam na kanapie. Świata nie zmieniłam, ale doświadczyłam go świadomie.

Do jutra, o tej samej porze. 🤍
Beata

Wczoraj zostawiłam za sobą dom, biurko i rzeczy, które zawsze jeszcze można byłoby zrobić. Wyjechałam.

Nie na urlop. Nie po to, żeby na kilka dni uciec od swojego życia, a potem wrócić do niego i znowu rozpędzić się dokładnie tak samo jak wcześniej.

Wyjechałam, żeby sprawdzić, jak czuję się w życiu, którego nie trzeba bez przerwy wypełniać pracą.

I powiem Ci szczerze… to wciąż jest dla mnie doświadczenie.

🔹 Nad czym ostatnio pracowałam

W tym tygodniu sporo czasu poświęciłam tematowi obrazu samej siebie, bo im dłużej pracuję z kobietami, tym wyraźniej widzę, że możemy próbować zmieniać swoje zachowania, nawyki, relacje i decyzje, ale jeżeli pod spodem nadal myślimy o sobie jak o kimś niewystarczającym, słabym, spóźnionym albo mniej ważnym od innych, to prędzej czy później wrócimy do tego, co znamy.

Możesz nauczyć się mówić „nie”, możesz przeczytać kilka książek o granicach, możesz nawet przez tydzień bardzo pilnować, żeby stawiać siebie na pierwszym miejscu, Ale jeżeli głęboko w sobie nadal wierzysz, że jesteś wartościowa dopiero wtedy, kiedy jesteś potrzebna, pomocna i dostępna, każda postawiona granica będzie wywoływała w Tobie poczucie winy.

I tu nie chodzi o to, że granica była niewłaściwa, tylko, że nie pasowała do starego obrazu Ciebie. Tego obrazu, w którym dobra kobieta daje więcej, niż może. Silna kobieta nie prosi o pomoc. Kochająca matka nie potrzebuje czasu dla siebie, a odpowiedzialna osoba najpierw zajmuje się wszystkimi, a dopiero na końcu - o ile jeszcze zostanie trochę siły - sobą.

To, co o sobie myślisz, nie jest więc niewinnym komentarzem pojawiającym się w Twojej głowie. To instrukcja, według której codziennie podejmujesz decyzje.

🔹 Z pracy z kobietami

To, co o sobie myślisz, ma kluczowe znaczenie dla tego, kim jesteś.

Nie chodzi o afirmowanie przed lustrem, że jesteś boginią, kiedy w środku wcale w to nie wierzysz. Nie chodzi też o udawanie, że każde ograniczenie zniknie, kiedy tylko zaczniesz „myśleć pozytywnie”.

Chodzi o coś znacznie bardziej przyziemnego: kobieta, która myśli o sobie: „Zawsze wszystko psuję”, inaczej zinterpretuje jeden błąd niż kobieta, która uważa, że potrafi się uczyć.

Pierwsza pomyśli: „No tak. Znowu. Wiedziałam, że nie dam rady”.

Druga: „To nie zadziałało. Muszę sprawdzić dlaczego”.

To samo wydarzenie, ale zupełnie inna przyszłość.

Kobieta, która uważa, że jej potrzeby są problemem, będzie milczała, dopóki nie wybuchnie. Kobieta, która wierzy, że jej potrzeby są ważną informacją, zacznie o nich mówić wcześniej, spokojniej i bez budowania w sobie miesięcy żalu. Kobieta, która myśli, że musi zasługiwać na miłość, będzie próbowała być łatwiejsza do kochania.

Będzie mniej wymagać, więcej rozumieć, dłużej czekać, mocniej się starać. A potem nazwie to lojalnością, chociaż coraz częściej będzie to zdradzanie samej siebie.

Dlatego zmiana obrazu siebie nie jest dodatkiem do rozwoju - jest jego środkiem.

Możesz zmieniać zachowanie siłą woli, ale dopóki nie zmieni się to, kim jesteś we własnych oczach, nowe zachowanie będzie przypominało źle dopasowane ubranie: założysz je, może nawet usłyszysz, że dobrze w nim wyglądasz, ale po powrocie do domu z ulgą wrócisz do starego.

🔹 Z życia prywatnego

Wyjechałam. Odpoczywam. Doświadczam siebie w nicnierobieniu i robieniu jednocześnie, ponieważ to nie jest urlop w takim znaczeniu, w jakim kiedyś rozumiałam urlop.

Nie chcę przez kilka dni odpocząć od swojego życia, chcę tworzyć życie, od którego nie muszę odpoczywać.

To ogromna różnica.

Kiedyś zwalniałam dopiero wtedy, kiedy byłam już tak zmęczona, że ciało samo odmawiało dalszej współpracy. Odpoczynek był wtedy naprawianiem szkód, a nie naturalną częścią codzienności.

Najpierw długo przekraczałam swoje granice, potem próbowałam odzyskać siły, a kiedy siły wracały, robiłam dokładnie to samo.

Bardzo skuteczny system, prawda?

Teraz uczę się zatrzymywać wcześniej. Wyjechać nie dlatego, że jestem na końcu swoich możliwości, ale dlatego, że chcę czegoś doświadczyć. Przejść się. Popatrzeć. Być z Filipem. Usiąść bez natychmiastowego sprawdzania, czy mogłabym w tym czasie odpowiedzieć na wiadomość, napisać tekst albo wymyślić kolejny projekt.

To nadal jest „robienie”, tylko inne. Robię miejsce, przestrzeń. Robię coś, czego przez lata prawie nie potrafiłam: nie wykorzystuję każdej chwili do maksimum.

I być może właśnie to jest moje kolejne doświadczenie zwalniania.

Nie wielkie zatrzymanie po katastrofie, tylko małe zatrzymywanie się, zanim znowu zapomnę, że poza pracą istnieje jeszcze życie.

🔹 Myśl, z którą ostatnio siedzę

Twoje poczucie własnej wartości nie jest niskie wyłącznie dlatego, że Twoje dzieciństwo było trudne, ktoś Cię nie zauważał, a ludzie wokół Ciebie nie zawsze traktowali Cię tak, jak powinni.

To wszystko miało znaczenie. Ogromne.

Nie będę Ci mówiła, że masz po prostu przestać oglądać się na przeszłość i wziąć się w garść, bo przeszłość uczy nas, jak patrzeć na siebie. Uczy, czego się spodziewać. Uczy, na co wolno nam sobie pozwolić.

Jednak przychodzi taki moment, kiedy trzeba zadać sobie znacznie mniej wygodne pytanie: Co ja robię z tym dzisiaj?

Czy nadal oddaję innym ludziom prawo do decydowania, ile jestem warta?

Czy mówię o sobie w sposób, na jaki nie pozwoliłabym nikomu mówić o moim dziecku?

Czy zostaję w miejscach, w których jestem pomniejszana, a potem traktuję ich zachowanie jak dowód, że naprawdę nie zasługuję na więcej?

Czy za każdym razem, kiedy ktoś mnie nie wybiera, porzucam samą siebie razem z nim?

Możesz przez lata powtarzać, że masz niskie poczucie własnej wartości, bo kiedyś ktoś Cię zranił. To może być prawda, ale nie jest to cała prawda, bo dzisiaj też masz wpływ na to, czy każdego dnia tę ranę powiększasz, czy zaczynasz ją powoli opatrywać.

Nie ponosisz winy za wszystko, co Cię ukształtowało, ale jesteś odpowiedzialna za to, czego dłużej nie chcesz w sobie podtrzymywać. To nie jest łatwe, ale uwalniające, bo oznacza, że nie musisz czekać, aż ludzie wokół zaczną zachowywać się inaczej, żebyś wreszcie mogła zobaczyć swoją wartość.

🔹 Zdanie, które do mnie wróciło

„Człowiek nie może odkryć nowych oceanów, dopóki nie znajdzie odwagi, żeby stracić z oczu brzeg”. André Gide

Myślę, że najczęściej nie boimy się nowych oceanów, tylko boimy się chwili pomiędzy. Tego momentu, w którym stary brzeg znika już z pola widzenia, ale nowego jeszcze nie widać.

Nie jesteś już osobą, którą byłaś. Nie żyjesz już dokładnie tak samo. Przestajesz podejmować stare decyzje, chociaż nowych jeszcze nie umiesz podejmować bez wątpliwości.

I wtedy łatwo zawrócić.

Nie dlatego, że stary brzeg był dobry, tylko dlatego, że był znajomy.

Ja również tracę z oczu kilka swoich starych brzegów.

Pracę przez 7 dni w tygodniu.

Bycie ciągle dostępną.

Poczucie, że każdą chwilę trzeba wykorzystać.

Przekonanie, że kiedy zwalniam, przestaję się rozwijać.

Nie widzę jeszcze dokładnie, jak będzie wyglądało nowe, ale coraz mniej chcę zawracać tylko dlatego, że stare znam na pamięć.

🔹 Za co ostatnio jestem wdzięczna

Jestem wdzięczna za to, że wyjechałam, zanim naprawdę musiałam uciekać.

Za to, że mogę uczyć się odpoczynku nie dopiero wtedy, kiedy moje ciało ponownie mnie zatrzyma, ale wcześniej - kiedy nadal mam siłę chodzić, patrzeć, rozmawiać i doświadczać.

I jestem wdzięczna za bardzo zwyczajną rzecz: za chwilę, w której siedziałam i nie musiałam być nikomu potrzebna. Nie rozwiązywałam problemu, nie odpowiadałam na maile, nie planowałam kolejnego kroku.

Po prostu byłam.

Kiedyś uznałabym to za zmarnowany czas, teraz coraz częściej myślę, że właśnie takie chwile nie są przerwą od życia - o

ne są życiem.

Do jutra, o tej samej porze. 🤍
Beata

Wczoraj pomyślałam, że być może najbardziej niewygodna zmiana wcale nie polega na robieniu więcej, tylko na tym żeby wreszcie przestać. Przestać się rozpędzać. Przestać udowadniać, że dam radę. Przestać traktować zmęczenie jak dowód zaangażowania.

I chyba właśnie wokół tego kręcił się mój wczorajszy dzień.

🔹 Nad czym pracowałam

Wczoraj pracowałam nad kolejnym Miesiącem Mocy, którego premiera odbędzie się 1 sierpnia. W drugim tygodniu siódmego miesiąca będziemy pracować z tematem:

Dlaczego zdradzamy same siebie?

To jest naprawdę mocne zdanie. Trochę niewygodne, bo przecież żadna z nas nie budzi się rano z myślą: „dzisiaj znowu siebie zdradzę”.

A jednak robimy to częściej, niż chcemy przyznać…

Zdradzamy siebie, kiedy mówimy „tak”, chociaż całe ciało krzyczy „nie”. Kiedy obiecujemy sobie odpoczynek, ale najpierw chcemy skończyć jeszcze jedną rzecz. Potem kolejną. I jeszcze jedną, bo przecież bez nas wszystko się zawali.

Zdradzamy siebie, kiedy wiemy, że jakaś relacja nas rani, ale nadal próbujemy bardziej zasłużyć na czyjąś uwagę. Kiedy rezygnujemy ze swoich planów, potrzeb i granic, żeby nie rozczarować innych ludzi. I kiedy po raz kolejny odsuwamy siebie na później, licząc, że pewnego dnia nadejdzie spokojniejszy moment.

Nie nadejdzie.

Spokojniejszy moment nie pojawia się sam. Trzeba przestać oddawać każdą wolną przestrzeń kolejnym obowiązkom. Ten materiał będzie bardzo osobisty, bo sama długo myślałam, że zdrada siebie musi wyglądać dramatycznie.

Nie musi.

Czasem wygląda jak odpowiedź: „nie ma problemu”, wypowiedziana wtedy, kiedy problem jest. Czasem jak laptop otwierany wieczorem, chociaż rano obiecałaś sobie, że dzisiaj skończysz wcześniej, a czasem jak życie, które z zewnątrz wygląda całkiem dobrze, ale Ty już prawie nie pamiętasz, gdzie w nim jesteś.

🔹 Z pracy z kobietami

Jedna myśl wraca do mnie ostatnio bardzo często: nie zmienimy schematów zapisanych w podświadomości, jeżeli nie pozwolimy sobie poczuć emocji, które za nimi stoją.

Możemy rozumieć, analizować, znać nazwy wszystkich ran, stylów przywiązania, przekonań i mechanizmów obronnych. Możemy nawet bardzo trafnie opowiadać o tym, dlaczego zachowujemy się w określony sposób.

Tylko że samo rozumienie nie zawsze zmienia reakcję.

To trochę tak, jakbyśmy chciały ugasić pożar, studiując instrukcję działania gaśnicy, ale ani razu nie zdjęły jej ze ściany. Pod schematem najczęściej znajduje się emocja, której kiedyś nie mogłyśmy bezpiecznie poczuć.

Lęk.

Wstyd.

Złość.

Żal.

Bezradność.

Samotność.

I dopóki próbujemy zmienić zachowanie, omijając tę emocję szerokim łukiem, schemat będzie wracał. Może w trochę innej formie. Może z innym człowiekiem, w innym doświadczeniu albo relacji.

Ale wróci… i to wciąż będzie ta sama emocja, bo ciało nadal próbuje dokończyć coś, czego kiedyś nie mogło przeżyć do końca.

Rozwój osobisty nie polega na tym, żeby myśleć inaczej. Zanim zmieni się myślenie, trzeba zatrzymać się przy tym, co czujemy, chociaż całe życie uczono nas, żeby się nie mazać, nie przesadzać, nie złościć i szybko brać się w garść.

I właśnie wtedy zaczyna się prawdziwa praca, kiedy w końcu jesteś gotowa naprawdę siebie poczuć.

🔹 Z życia prywatnego

Od dawna dojrzewał we mnie pomysł trzydniowego tygodnia pracy. Długo. Naprawdę długo.

Jedna część mnie wiedziała, że tego potrzebuję, że chcę pracować intensywnie, konkretnie, ale nie chcę już oddawać pracy każdego dnia i każdej godziny, w której mogłabym po prostu żyć.

Druga część była oburzona: jak to trzy dni? A co z resztą? Co z moimi klientkami, materiałami, strategiami, nagraniami, wiadomościami, pomysłami i wszystkimi rzeczami, które zawsze można jeszcze poprawić?

Pracoholizm długo był moją codziennością, chociaż przez lata nie nazywałam go pracoholizmem. Nazywałam go ambicją, odpowiedzialnością, pasją, misją, budowaniem czegoś ważnego.

I jasne… było w nim trochę każdej z tych rzeczy, ale było też napięcie, które mówiło mi, że kiedy nie pracuję, marnuję czas.

Teraz uczę się inaczej.

Od poniedziałku do środy pracuję z klientkami, tworzę materiały, opracowuję strategie i robię to, co wymaga mojego skupienia. W czwartek jeździmy z Filipem na wycieczki i zwiedzamy piękno naszego kraju. Piątek to dzień bez komputera. Weekend dla rodziny, znajomych, przyjaciół.

Tak wygląda plan. Prosty, a jednocześnie dla tej części mnie, która przez lata czuła się wartościowa głównie wtedy, kiedy była produktywna, jest to prawie rewolucja.

Nie wiem jeszcze, czy wszystko od razu będzie działało idealnie. Pewnie nie, ale nie zamierzam czekać, aż nauczę się odpoczywać perfekcyjnie. To byłaby tylko kolejna forma odkładania życia.

🔹 Wątpliwość, z którą ostatnio siedzę

Ostatnio, publikując różne posty w mediach społecznościowych, wykorzystywałam zdjęcia zapisane wcześniej w telefonie. Z wycieczek, z wakacji, z różnych doświadczeń, które wydarzyły się jakiś czas temu.

I natychmiast pojawiły się pytania:

Gdzie jedziecie?

Co teraz zwiedzacie?

Jak spędzacie dzień?

Pojawiły się też życzenia dobrej zabawy. Bardzo życzliwe. Naprawdę. Tylko że ja wcale nie byłam w tym miejscu. Byłam w domu, przy biurku albo przy zupełnie zwyczajnych obowiązkach.

I wtedy po raz kolejny pomyślałam, że nie chcę, żeby media społecznościowe były dziennikiem mojego życia. Nie chcę pokazywać wszystkiego w chwili, kiedy to się dzieje. Nie dlatego, że mam coś do ukrycia, tylko dlatego, że nie każde doświadczenie musi zostać natychmiast zamienione w treść.

Niektóre chwile chcę najpierw przeżyć. Bez telefonu, bez myślenia, czy to dobre światło, bez zastanawiania się, jaki podpis do tego pasuje.

Chcę je zachować w sercu i w rodzinnych albumach.

Być może czasem zobaczysz zdjęcie z miejsca, w którym byłam kilka tygodni wcześniej. Być może przeczytasz historię, która musiała najpierw we mnie dojrzeć.

I chyba dobrze, bo nie wszystko, co prawdziwe, musi być publikowane na żywo, a cudze oczekiwanie dostępu do naszego życia nie oznacza jeszcze, że mamy obowiązek ten dostęp dawać.

🔹 Zdanie, które ostatnio ze mną zostało

„Twoje oczekiwania nie są moimi obietnicami.”

Mocne, prawda?

Ile razy próbujemy sprostać czemuś, czego nigdy nikomu nie obiecałyśmy?

Ktoś oczekuje, że zawsze odpowiemy, że będziemy dostępne, że zachowamy się tak, jak wcześniej, że nadal będziemy tą samą wersją siebie, która nie stawiała granic, brała wszystko na siebie i nigdy nie sprawiała problemu.

Tylko że czyjeś rozczarowanie nie musi oznaczać, że zrobiłyśmy coś złego. Czasem oznacza jedynie to, że przestałyśmy spełniać rolę, która była dla kogoś bardzo wygodna.

🔹 Za co ostatnio jestem wdzięczna

Jestem wdzięczna za wypalenie, którego doświadczyłam w lutym i marcu.

Nie dlatego, że było przyjemne, bo nie było. Nie dlatego, że polecam je jako metodę rozwoju, bo nie polecam.

Jestem wdzięczna, bo zatrzymało mnie w miejscu, w którym sama prawdopodobnie jeszcze długo nie nacisnęłabym hamulca. Pokazało mi, że nie chcę wracać do dawnego sposobu pracy i życia, że nie potrzebuję wracać do wersji siebie, która potrafiła unieść wszystko.

Chcę wrócić do swojej pełni, a pełnia oznacza, że jest we mnie miejsce także na ciszę, rodzinę, zmęczenie, zwykły dzień, wycieczkę z synem i piątek bez komputera.

Może właśnie tego musiałam się nauczyć. Nie jak robić więcej, tylko j

ak nie zgubić siebie w tym, co robię.

Do jutra, o tej samej porze. 🤍
Beata

28 kwietnia 2006 roku.

Pamiętam ten czas nie jak datę zapisaną w kalendarzu, ale jak ciężar, który osiadł mi na klatce piersiowej i przez długi czas nie chciał z niej zejść.

To tego dnia otrzymałam formalne potwierdzenie niepełnosprawności mojego dziecka.

Można powiedzieć: przecież już wcześniej wiedziałaś, że Twój syn ma autyzm. Przecież diagnoza nie pojawiła się nagle. Przecież od dawna widziałaś, że jego rozwój przebiega inaczej, że potrzebuje więcej wsparcia, że Wasze codzienne życie nie przypomina życia innych rodzin.

Tak. Wiedziałam.

Ale jest ogromna różnica pomiędzy tym, co próbujesz pomieścić w głowie, a tym, co pewnego dnia zostaje zapisane czarno na białym: niepełnosprawność.

Jedno słowo, kilka sylab, a jednak, kiedy dotyczy Twojego dziecka, potrafi przeciąć życie na dwie części. Na życie przed tym słowem i życie po nim.

Pamiętam dokumenty. Gabinety. Rozmowy, podczas których ktoś spokojnym, zawodowym tonem opisywał przyszłość mojego syna, a ja siedziałam naprzeciwko i próbowałam nie rozsypać się na kawałki. A jeszcze trzeba było wrócić do domu i powiedzieć wszystkim wokół.

Pamiętam też moje własne pytania, których nie wypowiadałam na głos, bo teoretyczne odpowiedzi, które przychodziły przerażały zbyt mocno…

Czy on będzie szczęśliwy?

Czy kiedyś będzie samodzielny?

Czy świat go zaakceptuje?

Co się z nim stanie, kiedy mnie zabraknie?

Czy zrobiłam coś źle?

Czy mogłam zauważyć coś wcześniej?

Czy mogłam zrobić więcej?

Matka potrafi obwiniać się nawet o rzeczy, nad którymi nigdy nie miała żadnej kontroli. Potrafi wracać do ciąży, porodu, pierwszych miesięcy życia dziecka, do własnych decyzji, emocji, zmęczenia, do każdego przeziębienia i każdej tabletki, jakby gdzieś w tych wspomnieniach ukryta była odpowiedź.

Jakby znalezienie winy mogło przywrócić poczucie kontroli… a niestety nie mogło. Nie miałam wtedy kontroli. Miałam za to lęk. Ogromny.

Miałam zmęczenie, które nie znikało po przespanej nocy, ponieważ nie było zmęczeniem ciała. Było zmęczeniem ciągłym czuwaniem, planowaniem, przewidywaniem i przygotowywaniem się na wszystko, co mogło pójść źle.

Miałam też żal. Do życia. Do losu. Do siebie.

Może też trochę do innych matek, które rozmawiały o rzeczach tak zwyczajnych, że aż dla mnie niewyobrażalnych. O zajęciach dodatkowych, o wyjazdach, o tym, że ich dzieci nie chcą odrabiać lekcji.

A ja chciałam czasem krzyknąć: czy Wy naprawdę nie widzicie, jakie macie szczęście?Czy wiecie, ile oddałabym za problemy, na które narzekacie? Oczywiście nie mówiłam tego. Uśmiechałam się i oczywiście ze wszystkim sadziłam sobie. Robiłam to, co robi wiele kobiet — funkcjonowałam. Przecież moje dziecko mnie potrzebowało. Rodzina mnie potrzebowała. Były wizyty, dokumenty, terapia, dom, zakupy, posiłki, kolejne sprawy do załatwienia.

Nie miałam czasu się rozpaść, więc rozpadałam się po cichu.

Wdzięczność przyszła do mnie w najgorszym możliwym momencie

Kiedy dziś mówię o wdzięczności, niektórym osobom wydaje się, że jest ona przyjemnym dodatkiem do mojego życia. Ładnym rytuałem albo ciepłym zdaniem zapisanym rano w notesie.

To jest jedno z tych ćwiczeń, które dobrze wygląda na Instagramie obok kubka kawy, świecy i zdjęcia wschodu słońca. Jednak moja wdzięczność nie zaczęła się od pięknego notesu… zaczęła się od rozpaczy.

Zaczęła się w momencie, w którym coraz wyraźniej czułam, że jeżeli każdego dnia będę patrzyła wyłącznie na to, co straciłam, czego moje dziecko być może nigdy nie doświadczy i jak bardzo nasze życie różni się od życia innych ludzi, to pewnego dnia nie będę już potrafiła zobaczyć niczego poza bólem.

A przecież moje dziecko nadal było obok mnie. Żyło, chociaż na swój sposób. Pokazywał mi świat, którego nie znałam i nie rozumiałam. Nawet jeśli biegał bez sensu albo krzyczał i rzucał się na podłogę - to nadal było moje dziecko. To ukochane i upragnione.

I nagle dotarło do mnie coś bardzo niewygodnego.

Byłam tak przerażona jego przyszłością, że przestawałam być obecna w jego teraźniejszości. Byłam tak skoncentrowana na tym, czego może nie być, że nie widziałam tego, co już było.

To nie było olśnienie, po którym wszystko stało się łatwe. Nie było muzyki i fajerwerków w tle. Nie obudziłam się następnego dnia jako nowa, pogodzona ze światem kobieta, ale zaczęłam szukać punktów zaczepienia.

Małych. Czasem absurdalnie małych albo wręcz głupich: dzisiaj zauważyłam, że trawa jest zielona… że świeci słońce… że zobaczyłam coś przyjemnego.

Na początku wcale tego nie czułam, najczęściej to było tylko zapisanie czegoś, co było warte uwagi, a co nie przypominało mi o dramacie, który rozgrywał się w ścianach mojego mieszkania.

Z czasem jednak to stało się prawdziwe.

Nie chciałam udawać, że jestem wdzięczna za cierpienie

Chcę to powiedzieć bardzo wyraźnie, ponieważ wokół wdzięczności narosło mnóstwo szkodliwych uproszczeń. Nie byłam wdzięczna za diagnozę - nie wtedy. Nie byłam wdzięczna za lęk. Nie byłam wdzięczna za bezradność, zmęczenie ani za to, że przyszłość mojego dziecka stała się wielką niewiadomą. I nie zamierzałam sobie wmawiać, że „wszystko dzieje się po coś”, kiedy w środku miałam ochotę walić pięściami w ścianę.

Wdzięczność nie polega na tym, że patrzysz na tragedię i nazywasz ją błogosławieństwem. Nie polega na tym, że przestajesz czuć złość czy, że nakładasz różowy filtr na coś, co boli.

To nie jest wdzięczność… to ucieczka.

Prawdziwa wdzięczność potrafi usiąść obok bólu. Nie wypycha go. Nie zawstydza. Nie mówi: „Nie przesadzaj, inni mają gorzej”. Zauważa i uznaje to co trudne, to czego się boisz, daje prawo do zmęczenia, a jednocześnie, zobacz, nadal tu jesteś.

Nadal oddychasz. Nadal kochasz. Nadal istnieje coś, czego ten ból Ci nie odebrał.

Dla mnie to była najważniejsza różnica. Wdzięczność nie miała sprawić, że zapomnę o tym, co trudne. Miała sprawić, że nie zapomnę o całej reszcie.

Wdzięczność stała się narzędziem przetrwania

Z czasem zaczęłam zauważać, że kiedy świadomie kieruję uwagę na to, co dobre, bezpieczne i obecne tu i teraz, coś zmienia się nie tylko w moich myślach. Zmienia się moje ciało, oddech staje się spokojniejszy, napięcie delikatnie puszcza. Przestaję przez chwilę skanować przyszłość w poszukiwaniu kolejnego zagrożenia.

Dziś powiedziałabym, że mój układ nerwowy po raz pierwszy od dawna dostawał wtedy sygnał: w tej jednej chwili nic złego się nie dzieje.

To było prawdziwe tu i teraz. Nie myślałam o tym, co wydarzy się jutro, czy będę miała pieniądze na terapie, czy uda mi się pozyskać kolejnych darczyńców, czy jakoś ten cały chaos przetrwa moja rodzina. Nie siedziałam wtedy w wyobrażonej przyszłości, którą mój umysł produkował bez przerwy.

Była w teraz. W tej chwili, kiedy patrzyłam na zieloną trawę - czułam się bezpieczna. Kiedy zamykałam na kilka sekund oczy i zatapiałam twarz w ciepłych promieniach słońca - czułam się bezpiecznie. Kiedy kładłam rękę na sercu i łączyłam się z nim czując pulsowanie w całym ciele - czułam się bezpiecznie.

To nie rozwiązywało naszych problemów.

Ale pozwalało mi odzyskać kawałek siebie, który nie był wyłącznie matką dziecka z niepełnosprawnością, opiekunką, organizatorką terapii i kobietą odpowiedzialną za to, żeby wszystko się nie rozsypało.

Przez kilka minut dziennie mogłam po prostu być. Niczego nie naprawiać, niczego nie kontrolować, niczego nie przewidywać.

Mogłam tylko być.

I właśnie dlatego mówię, że wdzięczność uratowała mi życie. Nie w filmowy sposób i nie dlatego, że nagle wszystko stało się proste. Praktyka wdzięczności uratowała mnie przed życiem, w którym każdy dzień byłby wyłącznie oczekiwaniem na kolejne zagrożenie. Uratowała mnie przed całkowitym zamknięciem się w strachu. Przed przekonaniem, że skoro moje życie nie wygląda tak, jak kiedyś je sobie wyobrażałam, to znaczy, że nie ma w nim już nic dobrego.

Było. Tylko musiałam nauczyć się znowu to zauważać.

Z tej historii powstało Wyzwanie Wdzięczności

Wyzwanie Wdzięczności nie powstało przy biurku podczas planowania strategii sprzedażowej. Nie usiadłam z kartką i nie pomyślałam: „Jaki produkt mogłabym stworzyć, żeby ludzie chętnie się zapisywali?”

Ono powstało dużo wcześniej. Powstało w tych dniach, w których sama próbowałam znaleźć jeden powód, żeby nie zatonąć w lęku. Powstało z pytań, które zadawałam sobie każdego ranka:

Na czym mogę dzisiaj oprzeć uwagę?

Co jest dobre, nawet jeśli nie wszystko jest dobre?

Co nadal mam?

Co dzisiaj utrzyma mnie przy życiu, przy nadziei, przy samej sobie?

Dlatego od początku wiedziałam, że nie chcę tworzyć kolejnego wyzwania polegającego wyłącznie na zapisywaniu trzech rzeczy, za które jesteś wdzięczna.

Jesienią 2019 roku zaczęłam spisywać przemyślenia i wnioski z mojej praktyki wdzięczności. Minęła ponad dekada mojej codziennej praktyki. Kartek z notatkami przybywało z dnia na dzień i dopiero te wglądy pokazały mi szerokość i rozmiar tego, co zrobiłam dla samej siebie.

Wiedziałam jednak, że jeśli chcę dać innym ludziom możliwość zmiany przez wdzięczność, to nie może być zwykłe codzienne pisanie przez dziewięćdziesiąt dni:„Jestem wdzięczna za rodzinę, zdrowie i dach nad głową”, a jednocześnie ani razu naprawdę tego nie poczuć.

Możesz mechanicznie wypełniać kolejne strony. Możesz traktować wdzięczność jak obowiązek, jak jeszcze jedną rzecz do zrobienia, jak kolejne zadanie, które ma udowodnić, że pracujesz nad sobą. Tylko, że wtedy wdzięczność przestaje być spotkaniem z życiem, a staje się kolejnym punktem do odhaczenia.

Nie o to mi chodziło.

Chciałam stworzyć proces, który uczy zatrzymywania się, zauważania, wracania do siebie. Rozpoznawania tych krótkich momentów, w których naprawdę czujesz ulgę, spokój, ciepło albo bliskość.

Czasami będzie to ogromna wdzięczność za drugiego człowieka, czasami wdzięczność za własną siłę, a czasem tylko za to, że rano otworzyłaś oczy i przez kilka sekund nie musiałaś jeszcze niczego od siebie wymagać.

To wystarczy. Naprawdę.

Wdzięczność nie zmieniła mojego dziecka. Zmieniła mnie.

Mój syn nie przestał być osobą z niepełnosprawnością dlatego, że zaczęłam praktykować wdzięczność. Nie zniknęły trudności, nie przestałam się martwić z dnia na dzień. Nie dostałam gwarancji, że wszystko ułoży się dokładnie tak, jak bym chciała.

Jednak zmienił się sposób, w jaki byłam obecna w swoim życiu. Przestałam patrzeć na mojego syna wyłącznie przez pryzmat tego, czego nie potrafił. Zaczęłam bardziej widzieć jego, a nie diagnozę, nie jakiś dokument, czy prognozy.

Jego.

Zaczęłam też widzieć siebie nie jako ofiarę życia, które zabrało mi to, co miało być normalne, lecz jako kobietę, która każdego dnia buduje swoją rzeczywistość z materiałów, jakie dostała. Nie zawsze z takich, jakie by wybrała, ale jednak buduje.

To była ogromna zmiana, ponieważ wdzięczność nie odebrała mi bólu, ale odebrała bólowi prawo do zajmowania całej przestrzeni. Zostawiła miejsce na śmiech. Na dumę. Na zwykłe popołudnie. Na kawę wypitą w ciszy. Na podróż, która dla kogoś innego byłaby niczym szczególnym, a dla nas stawała się wielkim wydarzeniem. Na zachwyt mojego dziecka czymś, czego sama wcześniej nawet bym nie zauważyła.

Zostawiła miejsce na życie.

Być może Ty też nie potrzebujesz dziś więcej pozytywnego myślenia

Być może potrzebujesz przestać zmuszać się do bycia pozytywną.

Być może nie potrzebujesz kolejnej osoby, która powie Ci, że masz „podnieść wibracje”, „skupić się na dobrym”, “trzymać dietę mentalną” albo „przestać przyciągać problemy”.

Być może jesteś po prostu zmęczona.

Być może od dawna żyjesz w napięciu, a Twoje ciało nie pamięta już, jak to jest nie czekać na kolejny kryzys.

Być może, podobnie jak ja wtedy, tak bardzo boisz się przyszłości, że prawie nie uczestniczysz w teraźniejszości.

I nie, nie będę Ci mówiła, że wystarczy być wdzięczną.

Nie wystarczy.

Czasem potrzebna jest terapia, czasem pomoc lekarza, czasem konkretna decyzja, czasem odejście z relacji, postawienie granicy, odpoczynek, zmiana pracy albo przyznanie przed sobą, że dłużej już tak nie możesz.

Wdzięczność nie zastępuje działania, ale może dać Ci miejsce, z którego ZACZNIESZ działać inaczej. Już nie z paniki, nie z nienawiści do siebie, nie z przekonania, że całe Twoje życie jest katastrofą, ale z prawdziwego kontaktu ze sobą, z tym, co realne, ztym, co nadal dobre.

Nie pytaj tylko: „Za co jestem wdzięczna?”

Zapytaj: co dzisiaj zauważyłam, choć zwykle przebiegam obok tego bez zatrzymania?

W którym momencie moje ciało poczuło choć odrobinę spokoju?

Kto lub co przypomniało mi, że nie jestem sama?

Co wydarzyło się dzisiaj, czego nie chcę uznać za oczywiste?

Za co mogę podziękować nie dlatego, że powinnam, lecz dlatego, że naprawdę czuję, że to miało znaczenie?

A kiedy nie znajdziesz niczego wielkiego, nie zmuszaj się, tylko zacznij od najmniejszej rzeczy. Od ciepłej wody, od oddechu, od tego, że dotarłaś do końca dnia, od tego, że mimo wszystkiego nadal próbujesz.

Moja wdzięczność nie zaczęła się od zachwytu nad życiem.

Zaczęła się od decyzji, że nie pozwolę bólowi przesłonić mi wszystkiego. I może właśnie dlatego okazała się prawdziwa, bo nie była sloganem, nie była dekoracją.

Była liną, której trzymałam się wtedy, gdy grunt usuwał mi się spod nóg.

Dziś podaję tę linę dalej.

Nie dlatego, że wiem, jak usunąć z Twojego życia wszystko, co trudne, bo nie wiem. To co wiem to to, że nawet w najtrudniejszym czasie można powoli odzyskiwać zdolność dostrzegania życia, które nadal się wydarza.

Jedna chwila po drugiej.

Jeden oddech po drugim.

Jedno małe „dziękuję” po drugim.

Nie musisz mi wierzyć na słowo, że to działa. Sprawdź: dołącz do 90-dniowego wyzwania wdzięczności TUTAJ

Dzisiaj myślę o nim zupełnie inaczej.

Coraz wyraźniej widzę, że szczęście nie jest czymś, co czeka na końcu drogi, nie jest nagrodą za dobrze przeżyte życie. To raczej sposób, w jaki tę drogę przeżywasz. Nie punkt docelowy, tylko jakość samej podróży.

I choć każda z kobiet, z którymi pracuję, ma swoją własną historię, swoje własne zmagania i marzenia – jest pięć rzeczy, które wracają do mnie nieustannie. Pięć wątków, które pojawiają się niemal w każdej rozmowie, niezależnie od tego, czy mówimy o relacjach, pracy, macierzyństwie czy poczuciu własnej wartości.

Dziś chcę się nimi z Tobą podzielić – trochę szerzej niż zwykle.

1. Zatrzymaj się

Nie da się poczuć szczęścia, kiedy całe życie biegniesz.

Od jednego zadania do drugiego, od jednego celu do kolejnego, od poniedziałku do piątku, od wakacji do świąt, które i tak najczęściej spędzasz na organizowaniu wszystkiego dla wszystkich.

Ten pęd ma swoją logikę – przecież tyle rzeczy trzeba ogarnąć, tyle pożarów ugasić, tyle rzeczy naprawić... jednak ten pęd ma też swoją cenę. Jeśli jesteś ciągle w drodze, bardzo łatwo przeoczyć życie, które dzieje się właśnie teraz. Ten poranek. Ta rozmowa. Ten artykuł, który coś Ci robi, skoro go czytasz. To konkretne, zwyczajne popołudnie, które nigdy się nie powtórzy.

Zatrzymanie się nie oznacza, że musisz zrezygnować z celów czy ambicji. Oznacza, że od czasu do czasu pozwalasz sobie po prostu być – bez listy zadań w tle. Oznacza, że pozwalasz sobie na doświadczanie chwili, momentu w którym jesteś teraz bez jakichkolwiek oczekiwań, presji czy powinności.

2. Podejmuj decyzje, które są zgodne z Tobą

Zadaj sobie szczerze pytanie: ile rzeczy robisz dlatego, że wypada?

Robisz, bo ktoś będzie zadowolony. Robisz, bo tak trzeba. Robisz, bo inni tego oczekują. Robisz, bo tak zawsze było, zawsze tak działałaś.

Każda z tych małych, codziennych zgód wbrew sobie wydaje się niegroźna. Jedno “tak” tutaj, jedno “tak” tam. Jednak za każdym razem, kiedy mówisz “tak” wbrew temu, co naprawdę czujesz – oddalasz się o krok od życia, które mogłoby dawać Ci prawdziwą radość i spełnienie.

To nie jest zachęta do egoizmu, ale zaproszenie do uczciwości wobec siebie – żebyś zaczęła pytać, zanim odpowiesz “tak”: czy ja tego chcę, czy tylko tak wypada? Czy ja tego chcę, czy coś we mnie każe mi znów być dla kogoś, a nie dla siebie.

3. Naucz się zauważać to, co już masz

Wiem, wiem… może dzisiaj czujesz, że nic nie jest takie, jakie miało być. Nie jest tym, o czym marzłaś, gdy wchodziłaś w dorosłe życie. Nie jest idealne i zachwycające. Dzisiaj nie chcę Ci sugerować, że masz zamykać oczy na to, co trudne. Chcę, byś zobaczyła to, co rzeczywiście masz.

Nasz umysł bardzo szybko przyzwyczaja się do tego, co kiedyś było spełnieniem marzeń. Ten dom, o którym marzyłaś. Ta relacja, o którą walczyłaś. Ta praca, którą tak chciałaś dostać. Po jakimś czasie stają się tłem – czymś tak oczywistym i tak niezauważanym, że zapominasz, jak ważne to kiedyś dla Ciebie było. Wystarczy się rozejrzeć… zobaczyć co już masz, ile drobnych sukcesów już osiągnęłaś, ile małych rzeczy już zrobiłaś. Jeśli to dla Ciebie trudne – dołącz bezpłatnie do wyzwania wdzięczności.

Jeśli nie zatrzymasz się świadomie, żeby to zobaczyć, zawsze będzie Ci się wydawało, że szczęście jest jeszcze o jeden krok dalej. O jeden awans, jeden kilogram, jedno “kiedy już” dalej.

4. Przestań odkładać życie na później

“Idealny moment” to jedno z największych złudzeń, jakie luzie sobie fundują. Latami wmawiają sobie, że będą szczęśliwi, kiedy dzieci dorosną, kiedy będzie mniej pracy, kiedy zarobią więcej, kiedy schudną albo uporządkują to wszystko, co mają na głowie.

A życie bardzo często wydarza się właśnie pomiędzy tymi wszystkimi “kiedy”. W zwyczajnym wtorku. W czytaniu czegoś, co Cię zatrzymało. W rozmowie, która mogła poczekać, ale się nie odbyła. W chwili, którą przegapiłaś, bo czekałaś na coś “ważniejszego”.

Idealny moment nie istnieje. Istnieje tylko ten, który masz teraz. Pomyśl więc o tych wszystkich momentach, które powodują, że odkładasz swoje życie, a potem… wróć do punktu 2 tego artykułu i… podejmij decyzję!

5. Zadbaj o relację z samą sobą

To chyba najważniejszy punkt z całej piątki.

Możesz mieć wokół siebie wspaniałych ludzi, piękny dom i zawodowe sukcesy – a mimo to każdego dnia prowadzić w swojej głowie rozmowę pełną krytyki, presji i poczucia, że nadal jesteś niewystarczająca, że nie zasługujesz, nie jesteś nic warta. Ten głos jest głosem przeszłości, fałszywych schematów stworzonych przez Twoje ego. Kiedyś te schematy Ci służyły – dzisiaj są tylko czymś, w co uwierzyłaś i co nie pozwala Ci połączyć się z prawdą, która wciąż na Ciebie czeka.

Trudno czuć szczęście tam, gdzie nie ma życzliwości dla samej siebie, gdzie wciąż pojawiają się myśli, że jesteś za mało. To właśnie ten wewnętrzny głos towarzyszy Ci najdłużej – dłużej niż jakikolwiek partner, dłużej niż jakakolwiek praca. Warto zadbać, żeby był po Twojej stronie, a nie przeciwko Tobie.

Nie wierzę już, że szczęście jest nagrodą za perfekcyjne życie.

Wierzę, że rodzi się z małych, codziennych wyborów. Z tego, czy jesteś obecna. Czy jesteś prawdziwa. I czy każdego dnia, choć odrobinę, wybierasz siebie.

💛 A Ty? Który z tych pięciu punktów najbardziej Cię dzisiaj poruszył? Napisz w komentarzu – bardzo chętnie przeczytam.

1o lekcji odwagi. Nie tej instagramowej, która dobrze wygląda w cytatach i przemówieniach motywacyjnych, tylko tej, która rośnie z każdym kolejnym krokiem, który robisz w drodze do siebie. Prawdziwa odwaga często jest cicha, niewygodna i kompletnie niefotogeniczna.

1. Odwaga to powiedzenie „jest mi źle”, zanim zamienisz ból w żart. Kiedy przechodziłam przez wypalenie, to najbardziej bałam się tego, jak mam o tym powiedzieć moim klientkom. Nie było we mnie pytania “czy mam im to powiedzieć”, bo to było jasne i klarowne od momentu, kiedy zrozumiałam, z czym się zmagam. Ale “jak to powiedzieć?” Gdzieś podświadomie bardzo bałam się, że zostane odrzucona. Mój wewnętrzny krytyk szalał wyśmiewając to, co robię od 10 lat, moje kwalifikacje, doświadczenie. Jednak moment, w którym powiedziałam “jest mi źle, jest mi naprawdę źle” był przełomem w wejściu na drogę zdrowienia.

2. Odwaga to przyznanie, że jesteś zmęczona, choć wszyscy wokół podziwiają, jak dobrze sobie radzisz. Kiedy ostatnio ktoś zapytał Cię jak się czujesz, a Ty odpowiedziałaś “jestem zmęczona, ciężko mi ostatnio”. Standardowo odpowiadany “dzięki, u mnie wszystko dobrze”. Czy napewno? Czy to, co na automacie odpowiadamy zawsze jest prawdę? Przyznanie się do tego, że jesteś zmęczona nie jest porażką. Nie jest słabością ani dowodem na to, że sobie nie radzisz. Czasem największą odwagą nie jest dalsze zaciskanie zębów, tylko moment, w którym przestajesz udawać, że wszystko jest w porządku, podczas gdy w środku od dawna już nie jest.

3. Odwaga to przestanie udawać osoby, którą inni łatwiej kochają. Chodzi mi tutaj o zakładanie masek, żeby wpasować się w jakiś klucz, który… nie wiadomo kto ustalił. Długo “robiłam paznokcie”. Tak dla zasady, bo przecież skoro jestem osobą aktywną w social mediach, robię livy, buduję markę osobistą itp., to to wymaga ode mnie określonego wizerunku. Muszę się podobać, muszę mieć nienaganny strój, piękne paznokcie, idealne włosy. Serio? Czy kiedy robię live, dzielę się swoją wiedzą i doświadczeniem, pomagając w ten sposób wielu kobietom, to fakt, czy moje włosy są idealnie ułożone, czy pomierzwione po treningu na siłowni wpływa na to, czy kogoś skorzysta z moich treści, czy nie?

4. Odwaga to wyjście z relacji, w której ciągle musisz zdradzać siebie, żeby utrzymać spokój. To bardzo trudne do zauważenia, bo takie relacje rzadko zaczynają się dramatem. Zaczynają się od małych rzeczy, z których rezygnujesz, żeby nie wywoływać napięcia, nie zostać źle odebraną albo nie usłyszeć, że „znowu przesadzasz”. Z czasem zaczynasz ważyć każde słowo, tłumić emocje i zmniejszać siebie tylko po to, żeby między Wami było spokojnie. Problem w tym, że spokój, który wymaga ciągłego opuszczania samej siebie, nigdy nie jest prawdziwym spokojem. Jest zmęczeniem przebranym za dojrzałość. I w pewnym momencie człowiek orientuje się, że już nawet nie wie, kim jest bez tego ciągłego dopasowywania się. Dlatego odejście z takiej relacji często nie jest końcem miłości do drugiej osoby, tylko początkiem powrotu do siebie.

5. Odwaga to niewiedzenie, co dalej… i nieudawanie, że masz plan. Tak właśnie dzisiaj mam. Nie mam planu na następne lata. po 10 latach ciągłych kampanii promocyjnych moich produktów, dzisiaj mam odruch wymiotny na myśl o kolejnej. Ale… kocham to co robię. Uwielbiam moją pracę, klientki, głęboko każdą komórką wierzę w to, co robię. A jednak… myśl o sprzedaży kurczy mnie od środka, odbiera oddech i radość, więc pozwalam sobie na czas, kiedy nie wiem, co dalej, nie wiem, jak dłużej robić to co robię nie tracąc przy tym samej siebie.

6. Odwaga to odpuszczenie potrzeby bycia „silną kobietą” przez cały czas. Siłowałam się latami walcząc o zdrowie i jako taką sprawność mojego dziecka. Ciągłe terapie, turnusy, kolejne metody. I tak: siła była mi wtedy potrzebna. Żeby przetrwać kolejny dzień, zbierać niewyobrażalne kwoty pieniędzy na leczenie i terapię, i ogarnąć całą resztę życia. Byłam w tej roli “Matki Polki Siłaczki” bardzo długo, ale to moment odpuszczenia dał mi poczucie wolności. Czy do tego potrzeba odwagi? Ogromnej! Wszyscy wokół uważali mnie za bohaterkę, za kogoś, kto robi rzeczy niemożliwe. Odpuszczenie bycia w tej sile to pierwszy krok do odzyskania własnej mocy!

7. Odwaga to zauważenie, że rozwój osobisty też może stać się formą presji i samoodrzucenia. O tak! Jak w każdej dziedzinie życia, w rozwoju osobistym można wejść na ścieżkę iluzji, która budowana jest niestety najczęściej przez samych trenerów. Rozwój to zmiana świadomości, zmiana postrzegania świata i przede wszystkim siebie samego. Kiedy zaczyna się presja, kończy się rozwój. I oczywiście, nie czekamy na to, aż nam się zachce. W rozwoju często robimy rzeczy, które są nowe, dlatego też wydają się trudne, a nasz system nerwowy chce nas wrócić do starego. To jak z moim dzisiejszym wyjściem na siłownię: obudziłam się rano z myślą, by odwołać trening… tak bardzo tego chciałam, ale mimo tego podjęłam decyzję, że jadę. Presja zaczyna się wtedy, gdy wyznaczamy cele, które nie są zgodne z nami, naszymi wartościami i tym, kim naprawdę w środku jesteśmy. Przecież to czujemy… w środku, w sercu doskonale wiemy kim jesteśmy, a mimo to chcemy gonić za czymś, co nigdy nie było nasze.

8. Odwaga to postawienie granicy bez tłumaczenia się z niej przez pół godziny. Wiele osób nie ma problemu z samym powiedzeniem „nie”. Problem zaczyna się chwilę później, kiedy pojawia się w nas potrzeba, żeby to „nie” usprawiedliwić i opakować temat tak delikatnie, aby przypadkiem nikt nie poczuł się zawiedziony czy urażony. Jakby granica była czymś, za co trzeba przepraszać. Jakby dbanie o siebie wymagało zgody wszystkich wokół. Tymczasem zdrowa granica nie zawsze będzie wygodna dla innych ludzi… i to nie oznacza, że jest zła. Czasem największą odwagą jest powiedzenie krótkiego „nie mogę”, „nie chcę”, „to mi nie służy” i wytrzymanie ciszy, która pojawia się potem.

   Prawda jest taka, że niektórzy ludzie lubią nas najbardziej wtedy, kiedy jesteśmy bezgranicznie dostępni, wygodni i zawsze gotowi naginać siebie dla świętego spokoju. Granice bardzo szybko pokazują, kto szanował naprawdę Ciebie, a kto jedynie dostęp, który do Ciebie miał. I to bywa bolesne, ale jednocześnie bardzo uwalniające.

9. Odwaga to pozwolenie sobie na odpoczynek bez poczucia winy. W świecie, który nieustannie pyta nas o efekty, produktywność i to, co jeszcze udało nam się dziś zrobić, odpoczynek coraz częściej przestaje być czymś naturalnym, a zaczyna przypominać luksus, na który trzeba sobie najpierw zasłużyć. Wiele osób siada na chwilę dopiero wtedy, kiedy są już całkowicie wyczerpane, jakby zmęczenie musiało osiągnąć poziom alarmowy, żeby odpoczynek w ogóle stał się „usprawiedliwiony”. I nawet wtedy trudno naprawdę odpuścić, bo ciało leży, ale głowa dalej pracuje, wyrzuca, planuje i przypomina o wszystkim, czego jeszcze nie zrobiliśmy… czyli tak naprawdę wcale wtedy nie odpoczywamy. Przez lata byliśmy uczeni tego, że nasza wartość zależy od tego, ile dajemy innym, ile wytrzymamy i jak dużo potrafimy unieść bez narzekania. Tymczasem człowiek nie powinien potrzebować skrajnego zmęczenia, żeby dać sobie prawo do zatrzymania. Odpoczynek nigdy nie powinien być nagrodą za bycie wystarczająco dobrą.

10. I może największa:
    odwaga to przestanie traktować siebie jak projekt do nieustannej naprawy. Przez długi czas myślałam, że rozwój osobisty ma sprawić, że w końcu stanę się „wystarczająca”. Spokojniejsza. Mądrzejsza. Bardziej poukładana. Ciągle szukałam kolejnej rzeczy do poprawienia w sobie, jakby moje życie zaczynało się dopiero kilka kroków dalej… po kolejnej książce, kolejnym przepracowaniu siebie, kolejnym etapie „rozwoju”. I nawet nie zauważyłam momentu, w którym zaczęłam patrzeć na siebie głównie przez pryzmat braków.

    To strasznie męczy żyć w przekonaniu, że zawsze trzeba być kimś lepszym niż jest się teraz… że odpocząć, odpuścić albo po prostu siebie zaakceptować będzie można dopiero wtedy, kiedy człowiek wreszcie „naprawi się” do końca. Problem w tym, że taki moment nigdy nie przychodzi. Dlatego może największą odwagą nie jest ciągłe poprawianie siebie, tylko zatrzymanie się i uznanie, że nie wszystko w Tobie wymaga naprawy.

Daj znać, jakie punkty chciałabyś dopisać do tej listy?

Już od dobrych 2 tygodni dostaję na moją skrzynkę mailową różnego rodzaju maile z prezentami dla mamy. Nagłówki krzyczą: “Zaskocz mamę na Dzień Mamy!”, “Podaruj słodkie wspomnienia...”, a moje serce krwawi.

Od 5 lat nie mogę kupić innego prezentu dla mamy jak kwiaty i znicz. Mama odeszła i nie zostawiła przepisu na to, jak nie tęsknić.

Oczywiście... 5 lat to kawał żałoby i najczęściej jest tak, że ta tęsknota nie jest tak doskwierająca, jednak święta, urodziny, Dzień Matki.. to trochę inny temat.

Tutaj tęsknoty jest więcej.

Jednak jest coś, co zaskoczyło mnie w tym roku bardzo mocno: ta tęsknota jest inna. Jest zdecydowanie więcej wdzięczności i dobrych wspomnień. Wracają takie, których przez lata nie pamiętałam. Wracają takie, które dzisiaj są miodem na serce.

I siedząc sobie nad jeziorem (piszę ten mail do Ciebie w niedzielny wieczór) myślałam o tym, dlaczego tak jest.

2 lata temu w Dzień Matki siedziałam bezsilna na SORze z moim synem. Oczekiwanie miało trwać kilka godzin. Scrollowałam Fb i trafiłam na live kogoś, kto “uprawiał” ustawienia systemowe, a ja bardzo tęskniłam za mamą, więc zaczęłam słuchać. Słowo “uprawiał” boirę w cudzysłów tylko dlatego, że w tamtym czasie byłam raczej w drużynie: zdelegalizować ustawienia :D

A jednak... coś mnie zatrzymało.

Po chwili prowadzący rozpoczął medytację, a z moich oczu zaczęły po cichu płynąć łzy. Kiedy medytacja się skończyła, miałam wrażenie, że to było prawdziwe spotkanie z mamą... ale spotkanie miłości, a nie tęsknoty, żalu i złości... a te emocje przeplatały się we mnie od jej śmierci.

Coś we mnie wtedy się zmieniło... i zarazem pojawiła się chęć, by zobaczyć, o czym to jest. To ta moja 7 numerologiczna, która z jednej strony jest duchowa, a z drugiej wszystko potrzebuje zbadać w działaniu. Dlatego wciąż siedząc na poczekalni w oczekiwaniu, aż ktoś ulży bólowi mojego dziecka, zapiałam się do szkoły systemowej. To było naprawdę szalone, a z drugiej strony towarzyszyła mi pewność, której wcześniej nie znałam, a dostałam właśnie w tej medytacji.

Od tamtej pory moje życie się zmieniło. Pewne tematy, rzeczy, iluzje musiały umrzeć. Ale pojawiły się nowe: piękne, niespodziewane, zaskakujące. Systemówka zmieniła nie tylko moje życie: dała ulgę i moc wielu moim klientkom.

I w takie dni jak teraz nadal tęsknię. Chciałabym przytulić się do mamy, zapytać o radę, chociaż te za jej życia raczej nie były wspierające. Jednak to, że przyjęłam ją do serca w całości, zmieniło moją relację do niej, wyczyściło oczekiwania, które nigdy nie mogły być spełnione i napełniły serce miłością. Taka, jaka byłaś mamo, byłaś właściwa. Dziękuję za dar życia.

JAK PRZYJMUJESZ SWOJĄ MATKĘ, TAK PRZYJMUJESZ SWOJE ŻYCIE

Kiedy pierwszy raz usłyszałam zdanie Berta Hellingera: „Jak przyjmujesz swoją matkę, tak przyjmujesz swoje życie” - poczułam złość. Naprawdę.

Przecież łatwo mówić o przyjmowaniu matki, kiedy miało się dobrą, ciepłą, bezpieczną relację. Kiedy mama była obecna. Kiedy kochała tak, jak potrzebowało tego dziecko.

Ale doskonale wiemy, że życie nie zawsze wygląda w ten sposób. Czasem mama była zimna, czasem była nieobecna, a czasem sama była tak poraniona, że nie umiała dać bliskości.Czasem odchodzi za wcześnie i zostawia w człowieku pustkę, której długo nie potrafi nawet nazwać.

I właśnie dlatego to zdanie jest takie trudne, bo Hellinger nie mówił o idealizowaniu matki. Nie mówił też o tym, że mamy udawać, że wszystko było dobre, tylko o czymś znacznie głębszym. Mówił o tym, że matka jest naszym pierwszym połączeniem z życiem, naszym pierwszym domem, pierwszym rytmem serca, pierwszym doświadczeniem bycia przyjętą albo odrzuconą i pierwszym kontaktem z kobiecością, miłością, bezpieczeństwem, obecnością.

I nawet jeśli później próbujemy odciąć się od tej relacji, powiedzieć:
„już mnie to nie obchodzi”,
„poradziłam sobie”,
„to było dawno”,
to ciało bardzo często nadal niesie historię tej więzi.

Według Hellingera, kiedy odrzucamy matkę (świadomie albo nieświadomie - to nie ma znaczenia) bardzo często odrzucamy też samo życie. Nie chcemy przyjmować miłości, wsparcia, pieniędzy, bliskości, sukcesu, lekkości, bo gdzieś głęboko nadal trwa ruch:
„nie chcę tego, co przyszło do mnie przez nią”.

I nie chodzi o to, by nagle wszystko wybaczyć. Czasem przyjęcie mamy zaczyna się od bardzo trudnej prawdy: „to była moja mama i to było dokładnie takie, jakie było.”

Nie potrzebujemy tutaj niczego upiększać ani tłumaczyć. Nie potrzebujemy niczego bronić ani osądzać i przede wszystkim: nie potrzebujemy umniejszać własnego bólu.

Ale też nie potrzebujemy ciągłego wewnętrznego odcinania się od własnych korzeni.

Kiedy człowiek przez lata walczy z matką, bardzo często walczy też z częścią samego siebie. Z własną kobiecością, z potrzebami, z życiem, które chce przez niego płynąć.

I może właśnie dlatego tyle kobiet jest dziś tak zmęczonych.

Nie tylko pracą i swoją codziennością, ale wewnętrzną walką z tym, co było. Często nieuświadomioną. A tej walki układ nerwowy nigdy nie traktuje jako „przeszłości”. Dla niego to nadal teraźniejszość.

Z okazji Dnia Mamy i tematu, który dzisiaj poruszyłam, zapraszam Cię do warsztatu o mamie. Z kodem rabatowym SERCE odbierzesz 30% rabatu na ten warsztat! Możesz dołączyć i od razu zacząć pracować z warsztatem, który jest dostępny dożywotnio na platformie szkoleniowej.

A dlaczego to takie ważne?

Przez lata wiele kobiet próbuje „naprawić siebie”, nie widząc, że bardzo często to nie one są problemem. Problemem jest ciężar, który niosą od pokoleń. Niewypowiedziany smutek swoich mam. Lęk swoich babć. Ciągłe napięcie, by być grzeczną, silną, potrzebną, niewidoczną albo perfekcyjną. A ciało to pamięta. Układ nerwowy to pamięta. Nawet wtedy, kiedy głowa mówi: „przecież już dawno sobie z tym poradziłam”.

Dlatego warsztat „Powrót do Siebie – Uzdrawianie Rany Matczynej” nie jest po to, by kogokolwiek obwiniać, ani by rozliczać przeszłość. Jest po to, byś mogła zobaczyć, gdzie kończy się historia Twojej mamy… a zaczyna Twoje własne życie. Bez ciągłego ratowania innych. Bez walki o miłość. Bez noszenia emocjonalnych ciężarów, które nigdy nie były Twoje.

Jeśli to o Tobie - to czas przyjąć mamę do serca!
Dołącz tutaj: https://beatabiegala.elms.pl/s/mama.html

Ale ostatnio coś się zmieniło… jedne dziennik na 1,5 miesiąca, ten, który mam przed sobą zapisuję już prawie pełne 2 miesiące. Odkładam więc dziennik i decyduję, że zacznę od medytacji. Siedzę w ciszy, w totalnym skupieniu, ale widzę jednocześnie, że moje myśli błądzą… skaczą po kartach dziennika jakby próbowały rozgryźć, co jest inaczej. Rezygnuję z medytacji.

Czuję coraz większą frustrację, bo przecież nie o to chodzi. Moje rutyny zawsze dawały mi spokój na cały dzień, a teraz jakby przestały działać. Jakby wszystko, co przez lata działało - straciło swój sens.

Temat chodzi za mną cały dzień, potem kolejny i kolejny. Zaczynam podsumowywać te wszystkie lata, bo jakaś część mnie chcę podważyć zasadność tego, co robiłam. Widzę swoją zmianę. Widzę zmianę na poziomie tożsamości tak dużą, że już nie pamiętam wyraźnie tej wersji siebie, którą byłam, gdy rozwój pojawił się w moim życiu. Ale zaczynam widzieć coś jeszcze: gonienie za obietnicami.

Przypominam sobie swoich nauczycieli, mentorów, osoby, które chociaż na chwilę pojawiały się w moim życiu i czuję wdzięczność za ich obecność. Ale jest coś jeszcze: rozczarowanie.

Rozczarowanie tym, jak wiele razy wybierałam tych nauczycieli, tych mentorów, bo dawali jakąś obietnicę, która mamiła umysł. Widzę te momenty, kiedy obiecywałam sobie, że to już teraz zaskoczy, teraz zadziała, to ten ostatni raz, bom teraz już będzie dobrze! Słyszę w sobie ten głos, który wywiera presję, że muszę się bardziej postarać, dać z siebie więcej, bo czas najwyższy zrobić te rezultaty.

Przypominają mi się wszystkie magiczne hasła: żyj na własnych zasadach, kreuj swoje życie, masz w sobie moc! Piękne, prawda? Tyle, że chyba przez lata totalnie źle je rozumiałam. Te hasła szybko przestały mnie wspierać, a zaczęły tworzyć presję wyników, rezultatów i zrealizowanych celów.

Ale co to tak naprawdę znaczy “żyj na własnych zasadach” jeśli realizuję cel kogoś, kto stworzył ten kurs? Co to znaczy “kreuj swoje życie” jeśli definicja, według której działam nie jest moja? Co to znaczy “mam w sobie moc” jeśli nigdy nie skonfrontowałam to z sobą, tylko ślepo szłam za tym, co ktoś o tym mówił?

Po 20 latach bycia w rozwoju wcale go nie neguję. Ale czuję gęboką potrzebę mówienia o tym, czym on tak naprawdę jest. O tym, że presja nie działa na naszą korzyść, a wręcz przeciwnie: powoduje, że zaczynamy kroczyć nie swoją drogą.

Czy naprawdę pragnę zarabiać milion miesięcznie? A przecież pisałam ten cel przez wiele miesięcy. Czy naprawdę pragnę tworzyć biznes, który zatrudnia 15-20 osób? A przecież pisałam ten cel przez wiele miesięcy. Czy naprawdę pragnę występować na scenie przed tysiącami osób? A przecież pisałam ten cel przez wiele miesięcy. Dzisiaj nie mam zamiaru tego podważać, pewnie potrzebowałam przejść przez drogę usłaną cudzymi celami, by zrozumieć, czego tak naprawdę chcę dla siebie.

Jakby na to nie spojrzeć, te wszystkie doświadczenia sprawiły, że narastało we mnie ogromne zmęczenie rozwojem. Zmęczenie ciągłą presją osiągania wyników. Zmęczenie robieniem rzeczy, które wypada robić (przecież jako trener zalecam to też moim klientkom), a które z jakiegoś powodu straciły sens.

Dlatego przestałam to robić dla zasady, a zaczęłam obserwować, czego potrzebuje moje ciało. Nie umysł. Ciało. Ciało, które w tym czasie tak często pokazywało mi, że to już nie ta droga. Ciało, które dawało sygnały już dawno, ale ja ich nie widziałam, bo byłam w presji. I to doprowadziło mnie do pracy z układem nerwowym i świadomości, że ta cała presja wepchnęła mnie w tryb przetrwania, czyli u mnie tryb ucieczki.

A on pięknie pokazywał się w moim życiu jako nadmierna produktywność. Byłam naprawdę produktywna w moim rozwoju, moja samodyscyplina była dla mnie samej zadziwiająca. Dawałam z siebie maxa zawsze i wszędzie, a na dodatek potrafiłam odpoczywać (tak mi się wydawało). Dopiero, kiedy ciało położyło mnie na miesiąc do łóżka zobaczyłam, jak bardzo byłam w iluzji. Jak bardzo mój wewnętrzny krytyk kpił z mojej bezczynności, jak bardzo podważał moje kompetencje zawodowe, jak bardzo wywierał presję, że muszę wstać.

Dzisiaj rozumiem, że to nie tylko mój problem. Nie tylko mnie dopadło to zwątpienie, nie tylko ja borykam się z odkrywaniem na nowo sensu rozwoju w moim życiu. Nagle okazało się, że jest nas więcej. Nagle okazało się, że presja wyników jest tak duża i tak bardzo włącza porównywanie się do innych, że całe to działanie rozwojowe traci sens.

Czy jednak sensem rozwoju nie jest po prostu poznanie siebie? Swojego potencjału, zasobów, mocnych i słabych stron po to, by podjąć decyzję co chcemy z tym zrobić? Nie każdy musi być milionerem. Nie każdy musi robić zwrotną karierę. Nie każdy musi cisnąć i osiągać swoje cele. Może. Tak… może. Ale nie musi. Każdy z nas może wybrać czego chce rozpoznając siebie, a nie tworząc siebie na wzór i podobieństwo kogoś.

Chcesz więcej? Odbierz bezpłatne szkolenie TUTAJ!

Opowiadam o trudnych miesiącach z moim synem Filipem, o chorobie, którą zignorowałam, o tygodniach na kanapie z wewnętrznym krytykiem i o tym, jak ciało w końcu powiedziało “nie” — zanim ja zdążyłam podjąć decyzję.

To odcinek o tym, że zatrzymanie nie jest słabością. Że układ nerwowy nie jest naszym wrogiem. I że powrót do siebie zaczyna się od jednej rzeczy — słuchania swojego ciała.

Jeśli kiedykolwiek leżałaś bez sił i słyszałaś głos który mówił “wstawaj, działaj” — ten odcinek jest dla Ciebie.

Znajdź mnie tutaj:📘 Facebook: facebook.com/poszczescie📷 Instagram: @masz_w_sobie_moc💌 Newsletter: odbierz bezpłatne szkolenie o układzie nerwowym: https://beatabiegala.pl/funnel/szkolenie/przestan/