muhtemelen sarkastik bir yorumdu ama ben daha fazla katılamazdım, birini gerçekten tanımak istiyorsanız (ve midenizin kaldıracağına inanıyorsanız) keşfetinin screenshot’ını isteyin.

henüz keşfetimi paylaşacak kadar yakın olduğumuzu düşünmüyorum (önce bir içki ısmarlasaydınız)

ama kaydedilenlerimle başlayabiliriz;

Aesthetics

ilham veren, gülümseten, gözümü gönlümü açan her şey

Movies

izlenecekler listemin sadece bir kısmı (~%3.8)

10 horror movies about ballet or opera to haunt timothee chalamet

şakadan bağımsız harika liste

scariest movies of all time

sanki korkudan kendimi tuvalete kitlemeyecekmişim gibi bir de utanmadan kaydetmişim

Books

sadece son iki ay içerisinde kaydettiklerimden…

witches in literature

malum ata sporumuz

5 books that scared the sh*t out of me

spooky season’a hazırlık

spooky academia book recs

1 eylül itibariyle ben

books that will destroy your sanity

(sanki çok ihtiyacım varmış gibi)

“a book about living one life while musing on another”

Food

her hafta bir tarif denesem bir ayda +25 kilo alıyorum

carrot button noodles

charred carrots & feta

bugs bunny’den hallice havuç takıntıma ne demeli peki???

butternut pasta

pancake mirtilli e limone

hot honey apricot bee’s knee’s

miso roasted onions

Quotes

kişisel gelişimimi ve gerilememi gözlemlemek için harika bir yöntem, herkese öneririm

Subscribe now

Share

Leave a comment

I challenged myself (again) to complete a “10-day journaling task” in which I need to write 10 minutes everyday, starting with “Today I noticed that…”

here’s how it went

previous ones are here

Day 1

today i noticed that I might be a captain who is terrified of taking the helm. I’ve spent so much time waiting for a map, a prophecy, or some celestial sign saying this way, please, that I’ve become strangely attached to drifting. Perhaps I even enjoy being a tiny, almost invisible dot in the system. Obscurity has its perks. Nobody expects the anonymous girl on the morning bus to become the next great novelist, the next brilliant filmmaker or - thankfully- the next supermodel. (confession: i was never going to be any of those, anyways)

Maybe i’ll just consider myself wiser when i stop crying over the past. Until then, I’ll continue taking the same route every morning, exchanging the same good morning and good evenings with the old man who looks uncannily like Odin from American Gods, hoping that i won’t get punished by not fulfilling my own destiny by the Gods.

What if Achilles had refused Troy? Perhaps history (and therefore, us) would have forgotten his name. Perhaps he would have lived long enough to become someone’s husband, someone’s father, even a disappointing one.

Day 2

today i noticed that i inherited my mother’s ill-temper and i’m afraid that i might wanna leave everything behind and disappear.

so i made a few exit plans;

-call E. and ask for a favor involving forged passports, a safe house, and enough Jane Austen novels to survive several months in hiding

-escape to paris and move in with (another) E. eat as many croissants until they find you

-occupy the summer house (temporary, and available from november to april)

-ask M. for a favor (the very last option as you need to bargain with your youth and soul)

Day 3

today i noticed that my choice of men has reached rock bottom. And yes, it’s worse than him being gay. He has a… bad taste. Especially when it comes to women. Since i might be a part of that group, this matter upsets me gravely. So I decided to write a letter to him;

Day 4

today i noticed that it would take Houdini more than pulling a rabbit out a hat to impress me, because i suffer from skepticism. Not that I think too highly of myself - I simply have an increasingly unreasonable desire to witness actual effort, you know what i mean?. A rare species these days. Everything feels…cheap. disposable. tradable. consumable. As though people have become subscription services: cancel anytime, replace immediately, no cancellation fee.

Why then, we were raised on fairy tales where princes crossed kingdoms, climbed impossible mountains, and killed dragons for love - when, realistically speaking, it would’ve been far more practical to marry the perfectly pleasant princess of the neighbor country and save everyone the trouble?

Maybe we immortalize longing, not logistics. Romeo and Juliet never had to argue about groceries. Tristan and Isolde were spared the slow violence of unread messages and “seen at 8.42pm”

Melancholy, it turns out, has always been a far better muse than happiness and it takes a shattered heart to inspire this lady sitting here. So, let the dragon eat the prince and let the princess sleep for centuries, it’s good for her skin to get some sleep anyways.

Day 5

today i noticed that i dream a lot - but only in my sleep. otherwise, everything else is so blurry. where do i see myself in 5 years? what would be the ideal Tuesday afternoon for me? I could invent a hundred different futures—a cottage by the sea with limitless aperol spritz stock, an apartment overlooking Parisian rooftops with slow jazz playing in the background, a cabin somewhere in the mountains with a huge fireplace to warm myself; and yet I fail to recognize myself in any of them.

Not knowing what you want is a curse - one of the worst ones. Even an evil stepmother can’t wish it for you. At least Cinderella knew she wanted to leave and Snow White wanted to… wake up and live?

Day 6

today i noticed that i enjoy watching my loved ones sleep. not in a pervert way, of course, more in a caring way like one watches the sea after a storm. There is something profoundly comforting about another person’s complete defenselessness that it gives me so much peace and comfort. No clever conversations, no carefully chosen words, no pretending to be less frightened than we are. just like cats, as we know, only fall asleep beside those they trust. i believe it’s the same way with humans. an afternoon nap on your lover’s lap or waking up right next to him - that few solidary moments.

Day 7

today i noticed that i keep falling for the same visages. not sure if i should blame the nostalgia in me or just my poor choices. They return and haunt me at the most inconvenient hours: somewhere between dreams and waking, in the middle of lunch, right after sunset, when the light softens enough to make things vague enough for me to decide whether theya are real or not. very hard to ignore. they just come and wash me over like a huge, unforgiving, killer wave. new faces come and go but the ones who stay are the original sinners. everyone who broke my heart along the way in welcome to the exclusive gentlemens club in a dark corner of my mind, and their club has only one rule: any kind of emotional damage is encouraged but not mandatorry.

Day 8

today i noticed that I have no idea how old the ancient tree in our backyard is and it made me upset. i have all these unnecessary information loaded in my brain, like the production budget of a Nolan movie or the list of Robert Pattinson’s girlfriends in roughly chronological order, and yet i don’t even remember my loved one’s birthdays. it’s the details that make our lives more bearable, as i always say. how may times i have walked past that tree without asking his name? i remember my very first swing was hung from one of its branches. he hid me many times while playing hide and seek on a summer afternoon, and all i did to praise him is to mention him in this silly little substack article.

Day 9

today i noticed that some trees blossom while the sky is still gray. they don’t ask dear mr-whatever-weather-god, when should we blossom, please? thank you!

Meanwhile I, a square john, beg for a sign from the gods and produce a great amount of excuses on the way. when things are settled, when the weather is warmer, when i can say hopscotch five times in a row.. making an excuse also needs creativity, you know?

what i’m not confessing is that i’m afraid of scaring people off with my love. Because love is trust, love is surrendering. So you need to choose wisely as you’re not only choosing who’s gonna hold your hand at your deathbed but also your executioner. You are willingly giving that power to that certain person, wishing that (s)he won’t use it to destroy you, if you’re lucky enough.

Day 10

Today i noticed that i might have misjudged personal trainers and now i want to be…one of them? i want to push people (me), not afraid of being so offensive or rude to hurt their (my) feelings, and to tell the hard truth to unleash their (my) potential.

-my legs hurt

-good

-i’m tired

-excellent

-i don’t think i can

-that’s exactly why we’re doing x5 more sets

Subscribe now

Share

Leave a comment

**liszt ve clara schumann arasında bir şey var mıydı?

**mikey madison bir balondur

**güvercinlerle göz göze gelmekten korkuyorum

**olimposlu olsam ne tanrıçası olurdum ve kim(ler)le kavgalı olurdum?

**en sevdiğim filmin phantom thread olduğunu söylediğimde toksik ilişki manifestlemiş olur muyum?

**tüm peri masalları erkeklerin karşısındaki kadına değil de onun hayaline aşık olduğunun kanıtı değil midir? külkedisi’nde prensin hayallerinin kadınını tanımak için ayakkabıya ihtiyaç duyması ya da küçük deniz kızı’nda prensin sadece şarkı söylediği için yanlış kıza aşık olması biraz komik ve zavallıca değil mi?

**neleri kayıt altına alıyorum, neleri bilinçli olarak belgelememeyi tercih ediyorum?

**men in black usulü bazı seçili anılarımı hafızamdan silme şansım olsa siler miydim yoksa tam gaz duygusal mazoşistlik devam mı?

**arada gelgit varken kazdığım çukurda üstüme kova kova kum atarak kendimi boğduğumu hayal ediyorum (teşekkürler park chan-wook)

**korece ismim olsa ne olurdu?

**attention span’im tam olarak kaç dakika? ölçmenin bir yolu var mıdır?

**jean-luc godard’ın ölmeden önce kafasından geçen son düşünce neydi? agnes varda ile öbür tarafta tartışıyorlar mıdır yoksa varda onu affetmiş midir? (godard cehennemde, varda cennette de olabilir emin değilim)

**hiçbir zaman karşıma marcello mastroianni gibi birinin çıkmayacağı gerçeği ve hüzün

**şu ana kadar hakkımda söylenmiş abartı iltifatlar ve/veya doğruluk payı olan yalanlar

**niyetliyim cümlesini neden sadece dini contextte kullanıyoruz? tatil öncesi detoks yaparken şarap gecesi teklifine “sağol, gelmeyeyim niyetlitim” diyemez miyim?

**okyanusun derinliklerinde yaşananlar beni uzayın derinliklerinde yaşananlardan daha çok korkutuyor

**hız teknemle sicilya mafyasından kaçarken kayalara tosladıktan sonra boğularak can vermeden önce arka planda çalan şarkı

Subscribe now

Share

Leave a comment

Eve Yüzerken bizi 1994 yazına, Fransa’nın güneyine, Nice’in tepelerindeki bir villaya götürüyor. Dengesiz ünlü şair Joe, mesafeli eski savaş muhabiri eşi Isabel ve ergenlik çağındaki kızları Nina bu izbe villaya tatil yapma bahanesiyle geliyorlar. Yanlarında da onlarla birlikte Londra’dan gelen bir çift, komşu evden her şeyi sessizce izleyen yaşlı bir doktor ve aniden ortaya çıkan gizemli bir kadın var.

İlk bakışta çok büyük olayların yaşanacağı bir hikaye gibi görünmese de Deborah Levy zaten büyük patlamalarla ve dramatik kurmacalarla ilgilenen bir yazar değil. O, fırtınanın kendisinden ziyade daha çok havada toplanan kara bulutlarla ilgileniyor.

Sayfaları çevirdikçe atmosfer olarak Sagan’ın Bonjour Tristesse‘ini, mizansen olarak François Ozon’un La Piscine‘ini, karakterler arasındaki gizli gerilimle de The Great Gatsby‘yi hatırlamak mümkün.

İlk bakışta özellikle 90’ların Fransız Rivierası’nda geçen hikayesi, davetsiz ve gizemli misafiri ve çocuğunun gözünde “aldatan baba” imajıyla antagonist rolünü sırtlanan karakteriyle Françoise Sagan’ın Bonjour Tristesse’ini fazlasıyla andırıyor gibi görünebilir. Eğer siz de benim gibi bu hataya düşer gibi olursanız kaygınızı kenara bırakıp okumaya devam etmenizi rica ediyorum.

Çünkü Bonjour Tristesse’te yakıcı güneş bizi ne kadar bunaltıyorsa, Eve Yüzerken’de de sürekli üzerimizde dolaşan kara bulutların taşıdığı yağmur ihtimali bizi bir o kadar tedirgin ediyor. Levy, atmosfer yaratma konusunda en az Sagan kadar etkileyici.

Üstelik bunu son derece sinematik bir dille başarıyor. Mekanları, sahneleri ve anları aktarış biçimi çoğu zaman bir romandan çok bir senaryoyu andırıyor. Sanki filmin görüntü yönetmenine bırakılmış ayrıntılı notları okuyormuşuz hissine kapılıyoruz. Bir pencerenin önündeki sandalye, yüzme havuzundaki suyun rengi, balkondan görünen gökyüzü... Hikayenin gözünüzün önünde canlanmaması neredeyse imkansız (buna rağmen nasıl bu kadar başarısız bir film uyarlaması yapılabildiği ise hala bir muamma)

Eğer mazoşist bir gününüzdeyseniz, başarısız film uyarlamasının fragmanını aşağıya bırakıyorum:

Romanın sevdiğim yanlarından biri de okuru karakterlerinden herhangi biriyle tamamen özdeşleşmeye zorlamaması. Odağımız ne intihara meyilli ve tekinsiz Kitty’de, ne genç kadınlığa adım atarken dağılmakta olan ailesini bir arada tutmaya çalışan Nina’da, ne kocasını terk etmeye karar vermiş Isabel’de, ne de içine kapanık, huysuz şair Joe’da. Roman tüm karakterlerine eşit mesafede duruyor. Her birinin zihnine kısa süreliğine giriyor, sonra sessizce çıkıyor. Kimseyi yargılamıyor, kimseyi kahramanlaştırmıyor.

Yüzeyde oldukça sade ilerleyen olay örgüsü ise aslında intihar, toplama kampının gölgesinden kaçan bir çocukluk, delilik, depresyon, ruhsal kırılganlıklar, ekonomik baskılar ve çözülmekte olan aile bağları gibi ağır temalarla örülü. Ama roman bunların altında ezilmiyor. Tam tersine, herkesin sakladığı sırları ortalığı ayağa kaldırmadan, büyük dramatik çıkışlara ihtiyaç duymadan tek tek kulağımıza fısıldıyor. Bu yüzden kitap için rahatlıkla “su gibi akıp geçti” diyebilirim. (pun intended)

Karakterler sizi hiçbir zaman tam anlamıyla içeri davet etmiyor, hep kol mesafesinde tutuyorlar. Buna rağmen bir tür “je ne sais quoi” şeklinde nitelendirebileceğimiz bir tutumla sizi kendi dünyalarına da çekmeyi başarıyorlar. Bunun sırrı da tamamen Deborah Levy’nin usta kaleminde.

Son sayfaya geldiğinizde, kitabın başından beri üstünüzde dolaşan kara bulutların taşıdığı yağmurun ilk damlalarının kokusu yavaş yavaş burnunuza ulaşmaya başlıyor.

Subscribe now

Share

Leave a comment

-keep your enemies close, your vitamins closer

- when (if) you manage to get into an after party, remember there is a stampede outside with 100+ people, so at least try to look like you’re having fun

-moisturize your hands. you’ll be applauding more than a classical music audience desperately demanding an encore

-carry two glasses of wine at all times. it’s the most elegant way to avoid conversations you don’t want to have by saying “i’m bringing this to a friend”

-if you spot a producer approaching with a booklet in hand at a cocktail, immediately initiate the fake phone call protocol

-4 films in a row is never a good idea. 5 is a cry for help.

-midnight screenings are the most fun because half of the room is drunk and the other half is pretending not to be

-the weather app is a pathological liar. always pack an umbrella and a trench coat

-do not accept any drinking challenge from a Scandinavian person

-walking on the croisette is only for tourists, avoid it when you are rushing between meetings

-never schedule a meeting near the Palais right before a Lumière screening, unless you really enjoy being trapped in human traffic

-remember most of the people (at least the ones who are really there to watch movies) are true cinephiles and you don’t have this kind of audience back at home. so think twice when declaring a three-hour Bulgarian film a masterpiece to your friends at home

-yes that three-hour Bulgarian film is indeed very boring, Cannes is just gaslighting you into thinking otherwise

-you will hear a lot of passive aggressive “Madame!”s and sometimes you need to take them seriously

-never argue with the festival staff who doesn’t like your shoes (they can actually call the police)

-free champagne sounds like a good idea.. until the fourth glass

Subscribe now

Share

Leave a comment

Subscribe now

Share

Leave a comment

spor hocam tüm iyi niyetiyle bunu söylerken, görevi gereği squatta popomu yeterince aşağı indirmediğimi anlatmaya çalışsa da benim aklım yine o tanıdık, dipsiz kuyuya balıklama atlayarak bedenimi terk etti.

derinlikle ilgili ciddi problemlerim var.

haklıydı, tamamen farklı açılardan düşünsek de.

spor hocam popomu yeterince aşağı indiremememden şikayetçiyken, benim derdimi fizik kurallarına bağlı terimlerle anlatmak imkansız.

Subscribe now

normal şartlarda spora gitmemek için 150 bahane sayabilirim.

cumartesi günleri hariç.

cumartesi günleri o brazilian butt dersine gidilecek, bir hafta boyunca geçici olarak felç kalacak olsam da 50 dakikalığına hareket edildiği için o vicdan mastürbasyonu yapılacak.

yapısı gereği sadist olması gereken spor hocamın 10 dakika içindeki tespitinden ötürü, bu cumartesi varoluşsal bir pilates egzersizindeyim.

bana uyarısını yapan hocam tek tek dersteki diğer brezilya poposu sevdalılarını da düzelterek uzaklaşırken benim artık bu popo egzersizinden sağ çıkma olasılığım yoktu. en azından mental olarak.

Share

sizi dipsiz kuyuya atlayarak harakiri yapan aklımla birlikte metaforik bir yolculuğa çıkarmadan önce şunu söylemeliyim ki; şu ana kadar ikna olmadıysanız, derinlikle ilgili gerçekten problemlerim var.

nasıl mı?

-merdiven fobim var. önümdeki mesafeyi ayarlayamadığım için başım dönüyor ve ayaklarım birbirine dolanıyor.

-okyanusu bırakın, denizin ortasında kalma fikri ödümü koparıyor.

-uzayın derinliklerinde yaşamak yerine dünyada kalıp huzur içinde hayata gözlerimi kapamayı tercih ederim.

o yüzden evet hocam, haklısınız, derinlikle ilgili ciddi problemlerim var.

bu problemlerim fiziksel kaygılarımla da sınırlı kalmıyor. hem popomu yeterince aşağı indiremiyorum, hem de düşüncelerimi yeterince derinleştiremiyorum. başladığım işin yarısına gelmeden sıkılıyorum, aynı konu üstüne on dakikadan uzun kafa patlatırsam duvarlar üstüme üstüme geliyor.

“en iyi” olmak gibi bir derdim bile yok. “kimsenin itiraz edemeyeceği kadar” iyi olmak istiyorum. çünkü en iyi olmak çok zahmetli.

hiçbir şeyi yeteri kadar istememek nasıl bir lanet, nasıl bir bedduadır? (lütfen evde denemeyiniz)

Leave a comment

Yüzeysel olma.

Ama her şeyin arkasında fazla anlam da arama.

Anlamlı konuş.
Ama çok da düşünme be.

Boş yapma.
Ama elitistlik de taslama.

“Derin” olma çabamın ardında ahlaki bir üstünlük arayışı yatıyor olmasından mı korkuyorum acaba?

Bir şeyi seviyorsan tutkuyla seveceksin, öyle lafın gelişi ilgilenemezsin, sebep sunacaksın karşındakine. Bir filmden çıkıp sadece “güzeldi” diyemezsin; filmle neden bu kadar empati kurduğuna dair bir anekdotun, filmdeki karakterlerin gelişim süreçlerini dayandırdığın birkaç felsefi teorin mutlaka bulunmalı cebinde, biri sorduğunda tek tek masaya fırlatabileceksin.

Buna rağmen ben hala bir filmi sadece içinde Mads Mikkelsen olduğu için sevmek istiyorum?

Derinlik benim için sanki sürekli bir kuyuya bakmak gibi. Herkes “bak bak, ne kadar aşağısı var, bu kuyu dünyanın merkezine kadar gider” diyor ama kimse oraya düşmenin ne demek olduğundan bahsetmiyor. Kuyunun başında durup “ben şimdilik yukarıyı seviyorum ya, iyi gibiyim burada” demek de nedense ayıp sayılıyor.

Sanki her şeyin altını kazmak, her şeyden bir anlam çıkarmak zorundaymışız gibi. Oysa belki de bazı şeyler yüzeyde kalmak istiyordur? Belki de bazı insanlar için mutluluk sadece Mads Mikkelsen için film izlemekten geçiyordur? Belki de o peşine düştüğümüz “anlam” derinlerde değil, gözümüzün önündedir ve biz onu “ama bu yeterince derin değil” diye ciddiye almıyoruzdur?

Bilemiyorum Altan.

Evet, derinlikle ilgili ciddi problemlerim var.

Ama yüzeysellikle barışmaya başladım.
Bu da benim küçük felsefi devrimim olsun.

i used to believe that i slipped into different selves every time i woke up in a new country. since i travel often, i had almost convinced myself that i was a veteran shapeshifter. i was a teenage girl clinging to the last, golden hours of summer. in rome, the long-lost daughter of diana. and in paris… well, in paris i was simply unbearable. my journeys almost always begin with me struggling to find any kind of inspiration and somehow evolve into a self-assigned mission: to have fun, whether i like it or not.

DAY #1

for the first time in a while, i was not travelling to run away from something/someone but simply for the indulgence of old-fashioned fun. more importantly, i wasn’t travelling for work, so at least i didn’t feel like a fly squashed on the window of a highspeed car.

patti smith was travelling with me (unaware, of course), also rimbaud was joining us from the other side.

i landed in the middle of the day with absolutely no plans at all, not knowing what to do with so much free time in my hands. skipped brunch, lunch, whatever, and went straight for schnitzel and şargoz for dinner. the full experience. i realized i don’t even like schnitzel, but it was too late and the waiter was too rude to change my order. but good news is that from now on, i like schnitzel.

bar hopping on a random wednesday night felt like a charmingly reckless decision, but 11pm rollercoaster ride felt like a bad idea after 3 pints of cold hungarian beer and my high pitched screams could justify it.

by the end of it, i was too tired to even finish my own sentences, so i surrendered myself to heaven in white sheets (aka bed).

DAY #2

made acquaintance with a questioning columbidae when i opened my eyes. oh to be a pigeon on a balcony, carelessly asserting dominance over anyone who dares to trespass. i couldn’t quite understand its anger, though it reminded me, uncannily, of my mother catching me hiding under the covers on a school morning. so i got up quickly. maybe too quickly, because the dizziness hit me and i realized that it’s already 11am and we have to eat or die.

went along with the first option and threw ourselves into the arms of austrian cuisine. instead of a humble espresso, i ordered a melange - because that’s how pretentious i am.

pronouncing melange felt wrong, though. the word seems to belong elsewhere, somewhere softer, more french. one wonders how it ended up here.

with our hunger tamed (but not defeated) and our caffeine levels restored, we started walking towards belvedere. i could live here, i thought, as i do in every foreign city i set foot on. ready to forget my daily coffee order on my way to work or my walking route on a sunny sunday morning.

but my strong disgust towards the language stops me from dreaming further. i’m just too impatient for long words like donaudampfschifffahrtsgesellschaftskapitän

spending so much mental energy just for word-forming is just diabolical and refusing to speak german might lead to logistic problems in the end.

belvedere was overcrowded (as expected) with turkish people (as unexpected). in a strange twist, we hadn’t just travelled through time and space, but somehow circled back home. waltzing between the palace rooms, i found myself wondering: how and why people enjoyed living here on a stormy, dark, damp and capricious winter night? and yet, the lavender room seemed oddly convincing. might try it later.

the ground floor was easy peasy but the first floor caught us off guard: how, exactly, did the french manage to lose napoleon on horseback, along with a few monets, to the austrians? what’s the story there?

the third floor, in our humble opinion, was entirely unnecessary and a waste of time for us, as we had a strong opinion that postmodern artists are charlatans.

Subscribe now

the evening unfolded into what we generously called “free time”, although there were only two of us, my friend and me. so i accepted the offer of a glass of wine from a fine gentleman who was named after a duke. found myself at a very loud restaurant with very loud people with very loud opinions. the duke insisted on another glass of wine and i thought, who am i, really, to refuse a duke? besides, i am, at my core, a people pleaser and deeply allergic to rejection.

two glasses of austrian white wine later, i was guided to a rooftop, promised a panoramic appreciation of vienna, but instead we ended up crashing a private party somehow. it was a corporate gathering but unexpectedly lively, suspiciously enjoyable. our manners prohibited us from taking advantage of the situation, so we went back down and had another glass of that sweet, sweet austrian wine.

the first sip felt like heaven. the last, unmistakably, like heartbreak.

i walked back to the hotel alone as intended. the thirty-minutes-route became a one-hour adventure of me dragging my tipsy and happy body between streets, enjoying the tranquility of wien’s monochrome streets.

DAY #3

i failed, once again, at waking up sexy. the room was unbearably hot (unlike me) and my back hurt more than my grandma who had a hip surgery. i found myself missing my old bed with its familiar, slightly ridiculous creaks.

once more, we trusted our flâneurism and decided to walk and wander around the city the whole day. later on, we realized that promenades can only be romanticized if it’s not raining cats and dogs. otherwise it’s sole misery.

so i had a deal with the sun, on a short term basis. he agreed to part the clouds just long enough for us to complete our +20k steps in peace. in return, we accepted our fate: sweating under layers of heavy coats, sacrificing both comfort and dignity while he lingered up there. this also meant a radical drop in the temperature during the night, which could lead to possible pneumonia but we can worry about that when we go back.

we walked +20k steps without rest on an empty stomach, ignoring our mortality as promised. bought a couple of notebooks without any idea how to fill them. but they’ll look great with the other empty notebooks i’ve bought and abandoned on the far top shelf.

skipped the house mozart died in and freud’s office, both felt like intrusions rather than visits. personally not really interested in whether before sunrise was shot there or not. as long as ethan hawke was not shot there (god forbid), i don’t care at all.

before we collapsed on the wet streets, we surrendered to the nearest available seating place, which was for our luck, the most absurd place to eat, but at least they had fries. when in doubt, one must always order fries. gained more weight than my luggage allowance because of this motto, but i will and shall continue the legacy.

stopped by the hotel to make ourselves presentable again and to rest before walking another 30 mins to our posh dinner reservation. or at least it sounded posh before half of vienna’s newly turned eighteen-year-olds had arrived to celebrate their newfound legal freedoms at the very same venue.

the night continued with a bittersweet birthday celebration. don’t get me wrong, it was sweet, very sweet, but the bitterness is somehow present when it comes to my birthday celebrations. still, i am held together by my friends - the kind who pull me back just as i begin to slip into that familiar, dark, endless pit, always finding a way to make me grateful to have another full round around the sun.

thank god for creating friends. what a concept.

Share

DAY #4

saw mozart in my dream. in full form, with wig and all that. he was on his death bed, asking why haven’t i stopped by to give him a goodbye kiss. i felt ashamed and guilty and couldn’t confess that i loved beethoven more than him. his music, i mean. nothing personal.

the particular sadness of the last day settled in. i knew this day would come.

this time, vienna felt like that old, long distance friend from high school. you know, the really close ones that you don’t have to speak every day, yet you can continue from where you left off.

we bought chocolates in a desperate attempt to sustain both our spirits and our blood sugar levels. the effect lasted, at best, fifteen minutes. a few shops and a dozen unnecessary purchases later, we ended the night in an abandoned factory. thank god we were not robbed or kidnapped, because the old factory was now turned into a gritty concert hall. we had to play along with the theme, so we grabbed our beers and sat on the floor. didn’t understand a word while the group made everybody who knew german in the room laugh and cry.

and yes - mcdonalds at 1am does taste better, but only until you finish your happy meal. then the regret begins and doesn’t leave until it’s brunch time.

eventually, everything i had brought with me was forced back into my suitcase. the life i had temporarily abandoned (four days and twelve hours ago) now felt distant, almost dystopian.

work. office hours. six days a week.

perhaps that monday will never come. one can hope.

the rest is history, a bunch of airport transfers and a sweet, warm and finally, a long, warm shower -taken slowly, peacefully, at home.

Leave a comment

-gülünce yüzünü kapama (eskiden şirindi şimdi emo gibi oluyorsun)

-gece 12.00’den sonra hiçbir radikal karar alma ve telefon şifreni unut

-dinlenmeyi vakit kaybı olarak görme

-güneşle barış, ayla görüşmeye devam et

-sabah erken kalk ama plan yapma

-sephora’ya girersen kredi kartı şifreni unut

-ön yargılı olduğun bir albümü dinle

-filtresiz yaz

-olmayan şeyleri oldurmaya çalışma

-acele etme

-dene (genel)

-iltifat aldığında dilsiz rolü yapmak yerine teşekkür et

-saçım kötü bahanesiyle dışarı çıkmamak yerine şapka tak

-hayır de (bazen)

-evet de (gerektiğinde)

-yatırım tavsiyesi al (yetkili bireylerden)

-daha az tüket (içerik ya da kendini)

-daha yavaş, sindirerek oku

-verimliliği takıntı haline getirme, dümdüz bir akşam ya da bomboş bir pazar geçirdiğinde vicdan azabı çekme

-kendine daha çok güven (megalomanlık sınırını aşmadan)

-daha sık fikir beyan et, aptal olmaktan ya da saçmalamaktan çekinme

-dik otur, dik dur (şakasız omurgan c şeklini aldı)

-yeni bir şehri keşfet

-hünkarbeğendi ve pilav olmasa da insanların canına kastetmeyecek bir iki yemek yapmayı öğren

-daha sık gözlük tak (acıdan kıvranan gözlerinden istek parça)

-”bilmem” ve “fark etmez” kelimelerini bir süreliğine unut

-hatırla, alkol dostun değidir (imza: gerçek bir dost)

-anthony bourdain’i örnek alabilirsin ama sonunun onun gibi olmamasına dikkat et

-kitapçıya girdiğinde elinde taşıyabileceğin kadar kitap al (evde okunmayı bekleyenler arkandan ağlıyorlar)

-hormonların kontrolü ele geçirdiğinde dünyayla iletişimi minimuma indir

+1000 yaşında bir cadı olsan da “yaşlı” değilsin, bu algıyı unut

-kendine doğum günü hediyesi almayı unutma

iyi ki doğdun

Subscribe now

Share

Leave a comment

-zorla bitirilen dizilere ve filmlere harcanan saatler

-okuma libidomu düşüren kitaplar

-“ben ben ben, hep ben”ci insanlar

-beni tedirgin eden sevdalar ve gereksiz/yetersiz hissettiren insanlar

-şekerli kokular🤢

-enerji vampirleri (kalan vampirler için müracat dm)

-polyester, naylon, akrilik ve kaşındırıp terleten türevleri

-telefondaki gereksiz uygulamalar (elveda mango ve hayat eve sığar)

-dolabımdaki 11. kot pantolon (hatta 6,7,8,9 ve 10. da - teşekkürler garage sale)

-sülükler ve virüsler (her formda)

-yeni girişimci ruhlunun tatlı verimli olma telaşı

-tezgahta bakıştığımız vanilya şurubu (errrrk*k gibi sek kahve içilecek)

-defterimde ısırılıp bırakılmış gofret gibi hüzünle bekleyen side-job fikirleri (en azından realistik olmayanları)

-bilgisayarımda (ve aklımda) milattan önceden kalan, izlenmeyi ve okunmayı bekleyen sekmeler

-heveskırıcılar

-ejderhanın varlığını reddedenler

Subscribe now

Share

Leave a comment

Warner Bros. Discovery CEO’su David Zaslav’ın korkunç kombini ve pozuyla dalga geçmek dışında bu haberi çok da ciddiye almamıştım.

İki sene içinde, Warner Bros yeniden markalandırmaya giderek Warner Bros. Discovery oldu; HBO Max, yalnızca Max olup kısa sürede hatasını fark ederek yeniden HBO Max oldu derken çok daha korkunç bir olay gerçekleşti: Skydance Media, Paramount’u satın aldı.

Koskoca Paramount ile Skydance kim ne alaka derseniz: Skydance Media’nın başında, 2025 itibariyle Elon Musk’ı sollayarak Oracle şirketiyle birlikte dünyanın en zengin insanı olan Larry Ellison’ın oğlu David Ellison var. 2009’da kurulan şirket; Top Gun Maverick, Mission Impossible ve Reacher gibi buram buram ABD kokan işlere imza atmış daha önce.

Peki, David Ellison kontrolündeki Paramount’ta ne gibi değişiklikler oldu derseniz:

-”Aile ilişkileri” sebebiyle Donald Trump ile içli dışlı olan David Ellison, politik olarak da ciddi bir duruş sergilemek niyetinde. Birleşme sürecini hızlandıran Trump için bir jest olarak 14 Haziran 2026’da Beyaz Saray’ın bahçesinde Trump’ın 80. doğum günü şerefine Paramount aracılığıyla canlı yayınlanacak bir UFC dövüşü düzenlenecek.

- Ellison’ın hedefleri arasında daha “muhafazakar” bir yönelim var. Paramount içindeki işten çıkarmaların amacı, birleşmeden kaynaklı “iş gücünden tasarruf”tan ziyade “Make America Great Again” çizgisine uyacak bir ekip oluşturmak.

-”Yeniden yapılanma” adı altında MTV kapatıldı; CBS’te birçok üst düzey yönetici kadın işten çıkarıldı. Bazı gazetecilerin özellikle İsrail karşıtı haberleri nedeniyle görevden alındığı iddiaları tartışma yarattı. (İnanır mısınız, Larry Ellison aynı zamanda İsrail Başbakanı Netanyahu’yla yakın ilişkileri ve IDF’e yaptığı büyük bağışlarla biliniyor). Yeni CBS News Genel Yayın Yönetmeni Bari Weiss ise İsrail yanlısı açıklamalarıyla gündemde ve güvenliği için stüdyo her gün 10-15 bin dolar harcıyor :))

-Paramount Skydance, daha “Amerika değerlerine” odaklanan, vatansever temalı filmler ön plana çıkarmayı hedefliyor.

Süreci son derece “acımasız” ve “saygısızca” olarak tanımlayan anonim CBS ve Paramount çalışanlarının birleşmeden sonraki ifadeleri:

Yakın geçmişe baktığımızda aslında Paramount bu tarz politik ve siyasi duruşları destekleyen bir yapıya sahipti; geçtiğimiz sene Melissa Barrera, Filistin destekleyici paylaşımlar yaptığı için “Scream 7” kadrosundan atılmıştı (ne alakaa??). Bunun üstüne Jenna Ortega da projeden ayrıldığını duyurmuştu ve yönetmen ölüm tehditleri almaya başlamıştı.

Paramount ile David Ellison, maalesef ki ideoloji ve duruş anlamında tencere kapak gibi gözükseler de Warner Bros Discovery’nin satın alımı tehlike çanlarının çalmasına sebep oluyor.

Neden mi?

Çünkü, bu demek oluyor ki Warner Bros artık sinemada gösterilmesini geçtim, One Battle After Another gibi filmler çekemeyecek bile.

Trump desteğiyle birlikte “yürü ya kulum” şeklinde gazı alan Paramount, yalnızca kendi “görüşüyle” örtüşen yönetmenleri işe alacak ve Amerikan halkının ne kadar mükemmel, vatansever ve fedakar olduğuna dair filmlere, dünyanın geleceğinin yalnızca Amerikalı kahramanlara bağlı olduğu beyin yıkayan filmlere yeşil ışık verecek. (Gerçekten bu tarz filmlerden sıkılmadık mı artık???)

David Ellison’ın Paramount Skydance için çizdiği yol çok net ve bunun içinde liberal ve demokrat yapımlar yer almıyor.

Bu haberden sonra Paramount’un bu sene içinde hangi filmini heyecanla beklediğimi, hangi filminin gerçek bir hasılat rekoru kırdığını sorguladım. “Mission Impossible” franchiseı haricinde doğru düzgün bir yapımları bulunmuyor bile. (Bond serisine bir cevap niteliğindeki Mission Impossible serisi de malum “Amerikalılar her zaman dünyayı kurtarır” temasının en büyük öncülerinden biri)

Ortada henüz Warner Bros Discovery’nin satışa çıktığı haberleri yokken, halihazırda yeniden yapılanma sürecinde olan Paramount Skydance’in anında yeni bir birleşme için teklif vermesi de ekstra şaibeli bir durum.

Ellison’ın Sudi Arabistan, Abu Dabi ve Katar’dan da aldığı desteklerle birlikte verdiği üç teklifin de ardı ardına reddedilmesinin üstüne Warner Bros. resmi olarak camına “SATILIK” ilanı asmak durumunda kalıyor. (resmen diğer tüm stüdyo ve platformlara gel beni kurtar çağrısı??)

Bunun üstüne “sürpriz” bir gelişmeyle Netflix devreye giriyor ve bir hafta gibi kısa bir sürede (tabii bu sadece basına yansıyan süre) Netflix’in 82.7 milyar dolara Warner Bros’u satın aldığı haberleri çıkıyor.

Doğal olarak Hollywood’da bir panik havası.

WGA (Writers Guild of America): “Bu birleşme engellenmelidir”

PGA (Producers Guild of America): “endişe verici ve tüketici ve çalışanlar için riskli bir anlaşma”

En çok da Cinema United: “sinema salonları için “benzeri görülmemiş bir tehdit”

Bütün bu gelişmeler üstüne tüm sinemanın yükünü omuzlarında tek başına taşıyan, DGA (Directors Guild of America) başkanı Christopher Nolan ise yaratıcı süreçlerin zarar göreceği endişesiyle doğrudan görüşme talep ediyor.

Ellisonların aile dostu Trump hemen müdahil oluyor ve tüm kodamanlığıyla “son söz her zaman bendedir” ültimatomu veriyor.

Hayatı boyunca istediği her şeyi elde etmeye odaklı olan David Ellison ise doğal olarak kuduruyor ve tabii ki öncelikle Trump kartını oynuyor.

Buna hazırlıklı olan Netflix co-CEO’su Ted Sarandos, birleşmeden önce Trump ile Oval Ofis’te görüştüklerini söylese de hiçbir zaman sözüne güvenilmeyen Trump, en son katıldığı bir etkinlikte kaçamak bir şekilde “pazar payı çok büyük, sorun olabilir” gibi bir laf ediyor.

Peki keriz olmayan Warner Bros Discovery yönetim kurulu neden tercihini Netflix’ten yana kullandı?

Warner Bros Discovery yönetimi, finansal olarak en güvenli teklif Netflix olduğu için bu yönde ilerlediğini söylüyor (tabii, iddia ettiklerine göre). Öne çıkan asıl gerekçeleri ise Netflix’in piyasa değeri ve istikrarlı bilançosu. Öbür tarafta ise yeni bir birleşmeden çıkan ve hala finansal borçları mevcut olan Paramount Skydance var. (En azından avukatların savunması bu yönde)

Şimdiden çirkeflik yapmaya başlayan ve bel altı oynayan David Ellison, tam bir “babam seni dava eder” mentalitesiyle, paranın her şeyi satın alabileceğini savunan çizgi film villain’ları gibi başta haksızlığa uğradığını, David Zaslav’ın telefonlarına çıkmadığını söyleyerek mağdur rolü oynadıktan sonra, Zaslav’ı es geçerek direkt olarak Warner Bros Discovery hissedarlarına ültimatom içeren bir mektup yolladı ve yeni bir teklifte bulundu.

Warner Bros Discovery hissedarları, Paramount Skydance’in hisse başı 30 dolarlık yeni teklifini incelemeye aldı ancak Netflix anlaşmasına dair tavsiyesini değiştirmedi. Ama günün sonunda bakıldığında Paramount’un teklifi Netflix’ten daha yüksek bir toplam değerde: 108.4 milyar dolar.

Son yapılan teklif ise daha tedirgin edici unsurlar barındırıyor, zira yapılan ihale teklifinin Suudi Arabistan, Katar ve Abu Dabi’deki egemen varlık fonlarından ve Donald Trump’ın damadı Jared Kushner’ın Affinity Partners’ından gelen 24 milyar dolarlık borç finansmanıyla desteklendiği doğrulandı. Parayı veren düdüğü çalar deyimine hepimiz aşinayızdır diye düşünüyorum.

Her şeyi ağlayarak günlüğüne yazmak yerine son derece baskıcı ve saldırgan bir tavır izleyen David Ellison, her gün haberlerde “bana cevap verilmedi, tekliflerim ciddiye alınmadı” diye ağlayarak Netflix anlaşmasının kesinleşmesi üstüne bizzat Warner Bros Discovery hissedarlarına mektup yollayacak kadar ileri girmiş durumda.

Mektubun tamamı: https://variety.com/2025/film/news/paramount-skydance-letter-warner-bros-discovery-shareholders-1236605808/

Mektubu;

olarak tamamlayan şahsın bir sonraki mektubu muhtemelen “Eğer ailenizi canlı görmek istiyorsanız…” diye başlayacak.

Bu şüphesiz Hollywood’un gördüğü ilk merger değil. Özellikle Disney; Bob Iger döneminde 20th Century Searchlight, Marvel ve Pixar Studios alımlarıyla çok ses getirmişti. Fakat bu sefer bambaşka endişeler söz konusu. Çok affedersiniz ama “iki ucu boklu değnek” durumu dediğimiz bir durumdan muzdaribiz.

Özellikle pandemiden sonra asla eskisi gibi toparlanamayan ve çok kan kaybeden sinemalar, tam 2026 döneminde şaha kalkmayı planlarken böylesine bir haber yalnızca sinema salonu sahipleri için değil, sinemaseverler için de yıkıcı oldu.

Şahsen ben “Dune 3” filmini bilgisayarımdan izlediğim bir dünyada yaşamak istediğimi zannetmiyorum.

En üzücü kısmı ise 2025’te Warner Bros’un “Sinners”, “A Minecraft Movie”, “Superman” ve “Weapons” gibi filmlerle stüdyolar arasında anlık en yüksek hasılata sahip olması ve 40 milyon doları geçen üzerinde açılış yapan yedi film çıkarmış olması (ki daha önce hiç gerçekleşmemiş bir durum).

Yani sinemaların ve sinemaseverlerin hala o Warner Bros filmlerine ihtiyacı var.

Günün sonunda evet, Paramount Skydance endişe yaratsa bile Netflix de en iyi çözüm değil.

Sinema sahipleri, doğal olarak sektörün daralacağından endişeli, zira Warner Bros filmleri sinema hasılatında ciddi bir paya sahip. Her ne kadar Ted Sarandos, Warner Bros yapımlarının aynı şekilde sinemalarda gösterilmeye devam edeceğini vadetse de günün sonunda Netflix bir “platform” ve nihai amacı filmlerin hızlıca dijitale aktarılması ve “theatrical window”ların kısaltılması.

*Burada küçük bir dipnot geçelim: “Theatrical window”, bir filmin sinemalardaki gösteriminin ardından, VOD/SVOD platformlarına geldiği süreyi temsil ediyor. ABD’de belirli bir süre olmadığı için bunu aynı gün yapanlar da var 1 ay süreyle yapanlar da. Ülkemizde ise 5 aylık bir legal süre mevcut. Bunun en ağır gözlemlendiği ülke ise Fransa. Şirketten şirkete değişse de Fransa’daki ortalama “theatrical window” süresi 2 yıl. İKİ YIL!! Kimse Fransızların sinefilliğini sorgulamasın.

Netflix ise bu anlaşmanın netlik kazanacağından çok emin. Hemen üyelerine müjdeyi verdi bile:

Tüm bu gelişmeler birlikte okunduğunda:

• Netflix, tarihin en büyük stüdyo satın almasını yaparak bir “mega dev” olmak istiyor.
  

• Hollywood sendikaları ve sinema salonları alarmda (Ne zaman değiller ki ve artık onları dinleyen var mı ki maalesef)
  

• Trump’ın politik gücünün nasıl bir etkisi olacağı tartışma konusu.
  

• Warner Bros, iki David’in (Ellison & Zaslav) güç mücadelesinin merkezine dönüşmüş durumda.

Durumu en güzel özetleyen video :

Felaket tellalı olmak istemiyorum ama onlarca senedir, onlarca ekonomik kriz ve bir pandemi atlamış bir kurum olan sinemaların böylesine bir ego savaşına kurban gitmemesi adına, bize düşecek olan görev, günün sonunda sinemaları canlı tutmak adına izlemek istediğimiz “o” filmin platforma ya da malum yerlere gelmesini beklemek yerine ilk gösterimine bilet almaktır.

En azından bu kadarını yapabiliriz diye düşünüyorum.

(Bir de sürekli Warner Bros’u taciz eden David Ellison’ın mailini hackleyebiliriz ama bunun için bir mesuliyet kabul etmiyorum, SADECE BİR FİKİR)

Hacklenmek demişken… Şakalı bir update ile sonlandıralım:

Subscribe now

Share

Leave a comment

Kitaplar

Büyük Büyükanne Webster - Caroline Blackwood

Çok sevdiğim kitap Youtuber’ı Malissa’nın üç videosundan beşinde önerip durduğu Caroline Blackwood’u uzun süredir okumak istiyordum. Bu aya kısmetmiş. Normalde sosyetik hayatı ve ilişkileriyle ön plana çıkan hanımefendi, aynı zamanda Guinness ailesinin en büyük kızı.Kitaplarında da zaten bu aristokratik hayatı tiye alışını okuyoruz.

Büyük Büyükanne Webster da huysuz mu huysuz, pinti, asosyal, burnu havada bir dinazor teyze. İnanın, ben onu mümkün olduğunca az kırıcı şekilde tanımladım; kitapta hiç acımamışlar çünkü. Böyle bir tiksinti, böyle bir nefret dili olamaz. Bunu ofansif olmadan Oscar Wilde’ın iğneleyici ama aynı zamanda esprili laf sokuş tarzıyla betimlemiş.

Kim bu hadsiz derseniz, hikayeyi 14 yaşındaki bir genç kızın ağzından dinliyoruz. Kendisi küçük bir operasyon sonrasında hiç görmediği büyük büyükannesinin yanına yollanır ve hepimiz çok iyi biliriz ki ergenler insanoğlunun en acımasız kesimidir..

Stoner - John Williams

Kapak tasarımını çok beğenip Instagram’da paylaştığım story’e “besteci John Williams kitap mı yazmış”, “kendisi bağımlı mıymış, kafası mı iyiymiş (stoned)” gibi tepkilere maruz kalan zavallı eser…

Kendi yaşamının seyircisi olan bir adam aslında William Stoner. Sürekli bir sessiz kabulleniş içinde, bazen kendine dair bir fikri yokmuş gibi zannetsek de aslında inanılmaz net bir insan da kendisi.

Çiftçi bir ailenin tek oğlu olan William, ailesinin teşvikleriyle üniversiteye ziraat okumaya gönderilir. Fakat ilk senesinin sonunda aslında edebiyatla ilgilendiğini fark eder ve diğer öğrencilerden çok geride olmasına rağmen inat eder, kör olmayı göze alırcasına gece gündüz okur, okur ve sonunda mezun olduğu okulda edebiyat hocası olur.

Minimal bir başarı öyküsü olarak tanımlamak istiyorum aslında ben bu hikayeyi; dünya için küçük ama William Stoner için büyük bir adım şüphesiz.

Bu kitaba neden bu kadar çekildiğimi de bu noktada anladım.

Hepimiz Süpermen olamayız, zaten dünyanın kaç Süpermen’e ihtiyacı var ki?

Stoner kalkıp ben Harvard’da profesör olup adımı tarihe altın harflerle yazdıracağım demiyor.

İmkansız başarı öykülerinin samimiyetsizliği ve üzerimizde kurduğu baskı ve hakimiyetten artık gına geldi. Günün sonunda hepimiz birinci olamayız, adı üstünde birincilik sadece bir kişiye mahsustur.

Kayda değer gibi gözükmeyen bu kitabı elimden bıraktığımda mest olduğumu, üzerime bir tatlı bir rehavet çöktüğünü fark ettim. Sanki içimdeki arsız mükemmelliyetçi sonunda ümüğümü sıkmaktan vazgeçmişti.

İnsan Olmak - Engin Geçtan

Son zamanlarda okuduğum kurgu dışı kitapların sayısını arttırmaya çalışıyorum, Elvan’ın önerisi sayesinde nokta atışı bir kitapla yeniden kurgu dışı arenasındayım: İnsan Olmak.

Öncelikle bu bir kişisel gelişim kitabı değil, yanlış anlaşılma olmasın. Engin Geçtan, Colombia Üniversitesi’nde eğitim görmüş, psikiyatri alanında bir uzman ve akademisyen. Akademik geçmişine rağmen, çoğu üstünlük taslama sevdalısı akademisyenin aksine, hiç teknik terimlere girmeden, herkesin anlayabileceği bir dilde, kısacası baya Bilale anlatır gibi anlatmış tüm derdini. Bölüm bölüm insanın toplumdaki yerini, doğuştan gelen zarar verme güdüsünü ne kadar zincirleyebileceğini, romantik ilişkilerde çocukluk travmalarının etkisini (son zamanlarda bir hayli popüler bir konu…), insanın neden artık daha kısa süreli ve sık ilişkiler aradığını anlatıyor.

Sadece bazı bölümlerde keşke biraz daha deşsek, biraz daha derine inebilseydik dedim.

Yakınlaşmalar - Katie Kitamura

Yılın bir diğer sürpriz kitabıydı benim için.

New York’tan Hollanda’ya taşınan bir simültane çevirmen, savaş suçlarıyla yargılanan eski bir devlet başkanının davasında görev alırken, özel hayatında da tüm kişisel ilişkilerini yeniden kurmaya çalışır. Kitamura, günlük hayatın akışı üzerinden, maruz kaldığımız vahşet ve haksızlıklara rağmen akıl sağlığımızı korumanın mümkün olup olmadığını son derece sade bir dille işliyor. Daha önce fark etmediğimiz, üzerine kafa patlatmadığımız detayları eliyle düşüncelerimin bir köşesine usulca iliştiren kitaplara ayrı bir bayılıyorum.

Subscribe now

Filmler

Bugonia (2025)

Komplo teorisyeni bir mavi yakalı ile kendisini sorgulamayan küçük kuzeni, uzaylı olduğunu düşündükleri dev bir şirketin CEO’sunu kaçırırlar… Logline yeterince çılgın gelmediyse bir de filmin son 20 dakikasını görün…

Yorgos Lanthimos’un seri yüksek bütçeli saykodelik film üretim makinesine dönüştüğü son birkaç senede psikolojik olarak hırpalanmış hissetsem de duygusal bir mazoşist olduğum için seviyorum be filmlerini.

Venedik’te prömiyerini yapan Bugonia projesi ilk ortaya çıktığında biraz tereddütlüydüm yine de, yalan yok. “Güney Kore uyarlaması bir uzaylı filmi” fikri beni bir hayli tedirgin etmişti. Bilimkurgu, Güney Kore sinemasının en iyi olduğu alan değil (naçizane).

Fragman çıktığı an filmi seveceğime ikna oldum çünkü Lanthimos bu fikri alıp daha Hollywoodvari bir anlatıma oturtmuş, biraz da kara mizah dozunu arttırmış.

Emma Stone ile 478. kez el sıkışılmış ve başrol yine kendisine emanet edilmiş. Yine de filmin asıl starı kesinlikle normal şartlarda hiç haz etmediğim Jesse Plemons’tı. (sebebi yok, öylesine)

Biz Lanthimos’un absürtlüğünden razıyız diyerek, yine de bir süre sinemaya ara verme fikrini de tebrik ediyoruz… Biz de bu süreçte biraz toparlanalım psikolojik olarak.

Train Dreams (2025)

Train Dreams, dünya onun altında dönüp dururken küçük bir köşeye tutunmaya çalışan bir adamın hassas hikayesi. Zaman, kayıp ve anlam arayışı üzerine nazik bir şiir niteliğinde. Zaman akıp gidiyor, peki biz ne zaman değişimi fark ediyoruz?

20. yüzyıl başları Amerika’da, Joel Edgerton, ailesi için bir hayat kurmaya çalışan bir oduncuyu canlandırırken, Felicity Jones ve William H. Macy ona yan rollerde eşlik ediyor.

Film, en şiddetli anlarında bile sessiz ve nazik. Elindeki yaşamaya değer bulduğu her şeyi kaybeden Joel Edgerton’ın yası bir sessiz çığlık gibi. Dramatize ediliş, duygu sömürüsü yok. Bizi zorla ağlatmaya çalışan bir soğan görevi görmüyor bazı yerli yapımlarımızın aksine. Dünyaya uzaktan şöyle bir bakıyoruz ve günün sonunda buradayım ve nefes alıyorum, devam ediyorum diyoruz. Sanki kafamızdaki birkaç eksik parça yerli yerine oturuyor ve huzura eriyoruz jenerik akarken.

Ödül sezonunda sık sık adını duymamız muhtemel, kaçırmak istemeyenler için Netflix’te mevcut.

Share

Dizi

Mr. Scorsese (2025)

Beş bölümlük bu mini belgesel-dizi, bana iyi geldi, yaralarımı sardı.

Scorsese’nin çok çok iyi bir yönetmen olması yetmiyormuş gibi üstüne bir de kamera önünde inanılmaz matrak ve eğlenceli ponçik bir dedeye dönüşüveriyor kendisi. Eğer “Pretend It’s a City” dizisini izlediyseniz, ne demek istediğimi anladınız.

Hem kendi ağzından hem de birçok ünlü isimden Scorsese’nin çocukluktan bu yana sinema aşkının doğuşunu ve nasıl yıllarla pekiştiğini dinliyoruz. Kendisi malum De Niro’yu keşfeden yönetmen (bu da ayrı harika bir anekdot, sırf bunun için bile izlenir). Ama benim favorim Scorsese’nin küçük yaşta sinemaya nasıl “bağımlı” hale geldiği. Astım hastası olan küçük Scorsese, özellikle sıcak yaz günlerinde krizleri sebebiyle dışarı çıkamıyor. Gitmesine izin verilen tek yer: sinema! Çünkü o zamanlarda bir tek sinemada havalandırma ve klima var. Böyle böyle sinema Scorsese için hem bir kaçış hem de eğlence haline geliyor.

BONUS: PODCAST!

Eksik Mecaz - Apaçık Radyo

Podcast ve audibooklarla yeni yeni tanışırken kendi kendime bir keşif yapınca ekstra heyecanlanıp seviniyorum. Zeynep Uysal ve Murat Gülsoy’un hazırladığı podcastte edebiyat ve sanat alanlarında birbiriyle bağlantılı kuramları ve temaları, hayatla iç içe geçen örneklerle birleştirip irdeliyorlar. Frankenstein’daki tanrıcılık rolünden, The Substance’daki insanın kendine yabancılaşması ve posthümanizme, Defne’nin hikayesinden Pygmalion mitine kadar birçok ilgi çekici bölümleri mevcut. İlgililere duyurulur.

Leave a comment

Olağandışı şeylerin insanı bu kadar tedirgin etmesi garip diye düşünüyorum şimdi. Halbuki varoluşumuzun acayipliklere, olası olmayan tesadüflere bağlı olduğunu biliyoruz. Kaderin bu tuhaf cilveleri olmasa burada olmayacağımızı.

-Solvej Balle, Hacim Hesabı Üzerine

Subscribe now

Share

Leave a comment

One Battle After Another (2025)

Yüzyılımızın bize bahşettiği en iyi yönetmenlerden biri olan Paul Thomas Anderson, kendinden beklenmedik bir şekilde hem politik hem de dinamik bir filme imza atmış; bize de övmek düşer…

Şu dünyada en nefret ettiğim soru tipi olan “en sevdiğin film ne???” sorgusuna genelde yanıtım Phantom Thread olduğu için PTA ile ayrı bir bağım var denebilir. Bu yüzden filmin fragmanını izlediğimde büyük bir hayal kırıklığı ve kafa karışıklığı yaşamış olup, konusunu bile anlayamadığım bu yedinci sanat ürününden daha izlemeden soğumuştum. Neyse ki evren beni haksız çıkarmaya and içtiği için One Battle After Another birden senenin en çok konuşulan ve beğenilen filmi oldu.

Bir tık abartıldığını düşünmeme rağmen yine de 2025’in en iyilerinden olduğu aşikar. Tarağını emikleyip redneck stili kestirdiği saçını tarayan Sean Penn karakteri bile tüm sinir bozuculuğuyla başlı başına bu filmi harika yapıyor. 25 yaş üstü kadın bir birey olarak Leonardo DiCaprio’dan çok haz etmememe rağmen, film boyunca oradan oraya röpteşambırıyla koşuştururken bile ne kadar iyi bir oyuncu olduğunu hatırlattı bana.

Sanat sepet mi diye korkutmadan herkesin izleyebileceği hatta izlemesi gereken modern bir başkaldırı filmi olduğunu düşünüyorum.

Something’s Gotta Give (2003)

Manevi annem Diane Keaton’ın (benim şizofreni seviyesi) acı kaybıyla birlikte onu anmak için bugünlere sakladığım keyifli bir romcom. İçimdeki domestik ev hanımı Nancy Meyers estetiğine hayır diyemediği için tüm filmografisini yalayıp yuttuğumu zannederken bu film nasıl olduysa aradan kaçmış. Çoğu 2000ler romcomu gibi inanılmaz keyifli ve sempatik; insana hayatta hiçbir tasası olmadığını hissettiriyor bir buçuk saatliğine. Jack Nicholson’ın inanılmaz erko karakteri ve Keanu Reeves’in bugünler öngörülmüş gibi yazılan dilf-lover karakteri bile tadımızı kaçırmaya yeterli olmuyor.

Eski 2000ler romcomlarını geri getirmek için nereye başvurmamız gerekiyor tam olarak?

American Gigolo (1980)

Önceki filmi tamamen nötrleyecek dozajda testosterona ihtiyacım var diyerek uzun süredir izlenecekler listemde sürüklenen American Gigolo filmini açıverdim. Paul Schrader’ın henüz saçmalamaya başlamadığı dönemlerden kalan bir başyapıt. Richard Gere’in muhtemelen çok can yaktığı 80lerde geçiyor ve isminden de anladığınız üzere kendisi bir... jigolo. Yine de uyarmam gerekir ki tamamen erotik fantezilerini beslemek isteyen insanları tatmin etmeyecek bir film, zira pornografik hiçbir yanı bulunmamakla birlikte muhteşem bir gerilim filmi aslında. Taxi Driver ve First Reformed gibi filmlerin de senaristi olan Oscar adayı Schrader’ın muhteşem senaryosu sonradan 2022’de diziye de uyarlanıyor.

Orfeo (2025)

Tamamen kişisel zevklerime hizmet eden, küçük ve naçizane bir öneri. Venedik yarışma dışı seçkisinde prömiyerini yapan, tiyatro oyunundan hallice ama oldukça da estetik olan Orfeo, “keşke ben çekseymişim bu filmi ya” naraları eşliğinde kıskançlıkla izlediğim bir film oldu. İsminin de biraz göz kırptığı gibi Orpheus mitinin modern bir uyarlaması olarak kabul edilebilir.

Başarılı ve genç bir piyanist, sokakta daha önce tanıştığı hissine kapıldığı bir kadının peşine takılır ve kısa sürede birbirlerine aşık olup evlenme kararı verirler, ta ki kadın ortadan kaybolana kadar. Perişan olan Orfeo, kadını bulmak üzere çıktığı yolculukta farkında olmadan kendini yeraltı dünyasında bulur ve burada pişmanlıkları ve geçmişiyle yüzleşmek durumunda kalır. Çok barok, çok estetik, çok melankolik… Hem müzikleri hem sahne tasarımı ve kostümleriyle adeta lanetli bir peri masalının içinde gibisiniz.

bonus:

Before The Frost (2018)

Bu filmle beraber kış güzellememe bir süreliğine ara vermeye karar verdim…

Michael Noer’in yönettiği Danimarka yapımı film prömiyerini Toronto Film Fesetivali’nde yapmıştı. İskandinavların hani o tokat gibi realist ve gerici filmleri olur ya? İçiniz çekilir böyle izlerken (ama iyi anlamda), Hollywood’un yumuşattığı köşeler burada kaburganıza saplanır ya direkt? Hah işte, tam olarak öyle bir film.

19. yüzyılda bir çiftçi için kış çok zorlu geçiyor ve şansı yaver gitmeyen yaşlı adam hiç de bereketli olmayan bir hasat döneminin ardından son çare olarak kızını komşu zengin çiftliğin sahibiyle evlendirmeye karar veriyor. Gerilim dediğime bakmayın, gerilim kısmı aslında tamamen bir babanın içinde kopan fırtınalar ve ikilemlerden kaynaklı.

Kitaplar

Katabasis - R.F. Kuang

Sarıyüz kitabı Türkçe’ye çevrildikten sonra insanları ikiye bölse de ben hala R.F. Kuang’ı sevenler arasındayım; çok ciddiye almadığımız sürece gayet keyifli ve akıcı bir anlatıma sahip hanımefendi. Genellikle “popüler kültürün kuklası” olmakla suçlandığını görünce ayrı bir sinirlenesim geliyor; her yazarın Tolstoy olmak gibi bir niyeti olmayabilir belki de hayatında?

Tematik olarak Babil’e bir tık benzettiğim Katabasis, son zamanlarda gördüğüm en ilgi çekici premise’e sahip: İngiltere’deki bir “sihir” öğrencisi, yanlışlıkla profesörünü öldürünce istediği referans mektubu alabilmek için cehenneme gidip adamı geri getirmeye karar veriyor, hem de eski yavuklusu/baş rakibiyle birlikte. Öncelikle profesörün cehenneme gitmiş olduğundan bu kadar emin olmaları çok şey anlatıyor aslında.

En güzel noktası ise, cehennem tasvirinin herkesin kendi bilinci ve birikimine göre değişmesi. Ana karakterlerimizinkiyse doğal olarak… akademi şeklinde karşılarına çıkıyor. Burada sanki İngiltere’de akademik hayatını devam ettirmekte olan Kuang’ın da bazı kişisel yakınmaları devreye girmiş gibi??

Hayatımın kitabı gibi bir iddiam olmasa da kitapla ilgili gördüğüm olumsuz yorumlar genel olarak daha geniş kitlelere hitap edebilmek adına yazarın kendini çok açıklama çabası içine girdiğiydi. Bunun neden olumsuz bir yorum olduğunu anlamamakla beraber aslında bu eleştiriler akademik hayatın en büyük zehrini de temsil ediyor: çokbilmişlik. Bilmemek değil, öğrenmemek ayıptır diyerek yolumuza devam ediyoruz…

ps. öbür dünyayla ilgili beni biraz tribe de sokmadı değil…

Saklı Resimler - Jason Rekulak

Buddy reading niyetine İsimsiz Kitap Kulübü dostlarımla birlikte alıp başladığım o İNANILMAZ KORKUTUCU kitap. Bazen kitap okurken nasıl bu kadar korkabilirsin gibi hadsiz yorumlar alıyorum; bu sorgulama hayal gücümün sınırlarını hor görmekle birlikte bu kitaba özel istisnai bir durum da mevcut: içinde korkutucu çizimler bulunması.

Kitaptaki anlatıcımız bağımlılığın pençesinden yeni kurtulmuş ve yeni bir sayfa açmış olan genç bir kız. Para kazanmak adına bakıcılık yapmayı kabul ediyor fakat kısa sürede göz kulak olması gereken çocuğun ya cinli olduğundan ya da psikolojisinin gidik olduğundan şüpheleniyor; zira kendisi ısrarcı bir şekilde hayali arkadaşı olduğunu söyleyip, rahatsız edici çizimler yapıyor.

Gündüz vakti kalabalık bir yerde okumanız tavsiye edilir…

Hayaletin Garip Huyları - Stephen King

İnanır mısınız (ben inanamadım çünkü) bu ayın favori kitabıdır benim için. Ekim boyunca spooky season niyetine okuduğum tüm korku-gerilim romanlarından sıyrılmayı başaran o kitap, o yazar… gerçek korku ustası Stephen King’dir ya. Mısırın Çocukları ve Salem’s Lot spinoffu gibi çok sevilen kısa öykülerini de barındıran bir derlemeydi. Okuyucusuna bir anlığına da olsa cehennemi yaşatmak için hangi tuşlara basacağını çok iyi bilen Stephen King’i en çok da yaratıcılığından ötürü sevdim. Çamaşır fabrikasında ele geçirilmiş bir pres makinesiyle dehşet salmak kimin aklına gelir? King’in gelmiş.

Hacim Hesabı Üzerine - Solvej Balle

Bu da ayın sürpriz kitabı diyelim. İçten içe seveceğimi bilmeme rağmen, bu derece seveceğimi asla tahmin edememiştim. Neden diye sorarsanız, verecek cevabım da yok. Hem hoşlandım hem de rahatsız oldum, bu kitapla sadomazo bir ilişki içerisindeyiz.

Hani sevdiğiniz biri yanınızdayken, ister sevgilinizin kollarında olun, ister arkadaşlarınızla yemek masası etrafında toplanmış olun, “keşke sonsuza dek bu anda kalsam” dersiniz ya? Yapacak daha iyi bir işiniz, olmanız gereken başka bir yer yoktur?

Hah işte, bu kitabın çıkış noktası da sanki tam da burasıymış. Ama tabii ki ana karakterimizin ağzından asla böyle bir dilek çıkmıyor. Aksine neden aynı günü sürekli yeniden yaşadığını asla anlayamıyor ve zamanla aklını yitiriyor. Bitmeyen bir çarşamba. Başı ve sonu olmayan bir çaresizlik ve sıkışmışlık hissiyatı... Bu benim cehennem tanımım olabilir mi?

Bilmek İstemediğim Şeyler - Deborah Levy

Parçalanamam, çünkü parçalarım zaten hiçbir zaman bir araya gelmemişti.

Kendisini yukarı taşıyan bir yürüyen merdivende neden sürekli ağladığını anlamaya çalışan Deborah Levy, Yaşayan Otobiyografi üçlemesinin ilk kitabında aidiyetsizlik hissiyatının kökenine iniyor.

Birlikte yaşamaya dayanamadığımız bilgileri, bilmek istemediğimiz şeyleri ne yaparız?

Kitabın çıkış noktası bu sorular. İçten içe bilmemize rağmen kaçtığımız, bilmemeyi yeğlediğimiz ya da daha derinine inmek istemediğimiz bu bilgiler hayatımızda ne kadar yer kaplar? Onlardan ne kadar kaçabiliriz? Afrika’da çoktan çatlaklarını göstermeye başlamış bir ailede büyüyen Deborah Levy, sonrasında İngiltere’ye taşınmasıyla birlikte çocukluğunda babasının yokluğunu ve annesine olan bağımlılığını tüm şeffaflığıyla bizimle paylaşıyor.

Aslında bir üçleme olan Yaşayan Otobiyografi’nin ilk kitabı bence çıtayı çok yükseğe koyuyor.

Subscribe now

Share

Leave a comment

**hayatımızdan çıkardığımız insanların kara delikte kaybolmak yerine bir yerlerde varolmaya devam etmesi skandalı

**olası bir zombi istilasında gençlerden ziyade market sırasındaki teyzeler hayatta kalır gibi

**Recomposed by Max Richter - Vivaldi - The Four Seasons - Summer (2.42)

beni buraya gömünüz

**hayal kurmasına izin vermediğimiz için bizi azarlayan koltuk görseli

**memnuniyetsizlik günah olabilir mi? günahsa kaç puan eksideyim?

**unquiet grave nakaratı

**agatha christie kaybolduğu 11 günde gerçekten neredeydi?

**korku filmi izlemek mazoşistlik midir, true crime dizisi izleyenlerden korkmalı mıyız?

**kubrick öbür dünyadan eyes wide shut’ın son halini izleyip beğendi mi yoksa sinirden kudurup etrafındaki zebaniler tarafından sakinleştirilmek durumunda mı kaldı?

**tanrılar canları sıkıldığında aramızda yürüyorlarsa hangi barlara takılıyorlardır ve en sevdikleri kokteyl nedir?

**hey pachuco dansını öğrenebilir miyim ve düğün dansı olarak kabul görür mü?

**escapism bir bağımlılık mıdır? suç olsa müebbet alır mıydım?

**roma, gece 23.39’da google maps’in hala otele dönemedim diye bana bozuk atması üzerine kaybolmuşken yoluma çıkan o mistik kilise

bu noktada, bilinçaltımda fazlasıyla derinlere indiğiniz için kapı görevlisi size nazikçe dışarıya kadar eşlik ediyor

Subscribe now

Share

Leave a comment

Subscribe now

Share

Leave a comment

Bu hastalığa yakalanan kadınlarda sıkça aynı semptomlara rastlanıyormuş:

manyetik çekim bozukluğu: kendisine zarar verdiğini bile bile açıklanamayan, mantık dışı bir çekime kapılmak

polyanna halüsinasyonları: yüksek ateşle birlikte şuursuzca sayıklanan “aslında çok iyi biri, sadece kötü anına denk geldim” ve benzeri cümleler

halo etkisi tipi geçici alzheimer: karşısındakini yakışıklıysa zeki, zekiyse iyi kalpli, iyi kalpliyse sadık zannetme yanılgısı

rollercoaster kişilik bozukluğu: sabah dünyanın en özel insanıyken, aynı günün akşamında toz bezi gibi hissetmek

duygusal figüranlık: karşı tarafın dramaları ve istekleri içinde kaybolup kendi isteklerini, hayatını, hatta kim olduğunu unutma

“Gençlik kırmızı bayrak görse kırmızı halı zannediyor” diye dizlerini döven ihtiyar heyeti bu duruma kayıtsız kalamamış ve bir aksiyon alınması gerektiğine karar vermiş. En başta hasar tespiti yapmak adına bir test hazırlamışlar:

• “Normalde böyle biri değil.”

• “İçinde çok iyi biri var, eminim.”

• “Ama bana bir kere ‘ruh eşim’ demişti.”

• “Ben biraz daha çabalarsam düzelir.”

3 ay üst üste bu cümleleri kuran kadınları Duygusal Yoğun Bakım karantinasına almışlar.

Almışlar almasına ama…

Toksik erkeklerin gücünü küçümsemişler.

Duygusal manipülasyon + kaybolduktan sonra geri dönme + özür dilememe şeytan üçgenine maruz kalan kadınlar gün geçtikçe daha da grileşmiş, kendi hikayelerini unutmuş, ruhlarının kıvılcımını yitirmiş ve içlerindeki yaşam enerjisi küle dönmüş.

Oyunu kurallarına göre oynamayan düşman tarafından mağlup edilen genç kızlar ve kadınlar, primlerini beklemeden aşktan emekli olmuşlar.

Geriye sadece sessizce savrulan küller kalmış.

Tüm umut adeta yok olmuş, ihtiyar heyeti tam da pes etmek üzereyken…

Küllerde bir kıpırtı olmuş, rüzgar sanki bir fısıltı taşımış kulaklarına…

“…yır…”

Bu yaşlı kulaklar yanlış duymadıysa, “hayır” mı demek istemiş küller yoksa?

Heyecandan kendini yere atan birkaç ihtiyar belki bir iki kalça kemiği kırmış ya da çatlatmış ama hiç pişman olmamışlar, çünkü doğru duymuşlar;

Küller gerçekten de konuşuyormuş!

“Hayır, senin bebek bakıcılığını yapamam, koskoca adam oldun” demiş ilk kül öbeği.

Devamı da gelmiş:

“İstemem yan cebime koy… yaaa oldu!”

“Kızım ben seni üzerimmiş, SEN KİMSİN Kİ BE?”

Sesler yükseldikçe küllerde bir titreme başlamış.

Titreme kıvılcıma, kıvılcım alevlere dönüşmüş.

İhtiyarlar panikle en yakın ağacın arkasında siper almışlar. Aşktan ölmemiş olsalar bile “doğal” yollarla da ölmek de istemiyorlarmış.

Alev gitgide büyümüş, büyümüş…

ve bir anda sönmüş.

Ateşin yerinde, bir zamanlar kendi hayallerinin kurbanı olan kadınlar belirmiş.

Ama artık eskisi gibi değillermiş.

Üstlerindeki külleri silkeleyen rengarenk kadınlar eskisinden daha emin adımlarla alevlerin arasından dostlarının, ailelerinin kollarına dönmüşler, “bundan sonra kimsenin bilinçaltımızda pankart açmasına izin vermiyoruz” diye sözleşmişler kendi aralarında.

O günden sonra Küller Diyarında kadınlar sırf sıcak diye kimseye güneş muamalesi yapmamış.

Annelerse çocuklarına Kırmızı Başlıklı Kız’ı anlatırken kötü kalpli kurdun karşılarına yakışıklı prens suretinde de gelebileceğini eklemeyi unutmamış, ve daha fazla çocuk Shrek 2 izleyerek büyümüş.

Subscribe now

Share

Leave a comment

Öncelikle şunu söyleyerek başlayayım: en azından “yenilikçi” bir konuda ülkemizin öncülük etmesi hoşuma gitmedi desem yalan olur. Deadline’a haber olan “Post Truth (Gerçek Ötesi)”, yurt dışında da birçok tartışmayı yeniden alevlendirdi ama en azından dünya sinemasında konuşulmamız için Nuri Bilge Ceylan’ın yeni bir film çekmesini beklememize gerek kalmamış oldu.

Yine de aklımın bir köşesinde şöyle bir soru dolanıp duruyor: Bu gerçekten sinemanın kaçınılmaz evrimine yapılan cesur bir katkı mı, yoksa zaten ellerimizden kayıp gitmekte olan sinema deneyimini hızla çökertecek bir katalizör mü?

Yine ne felaket tellallığı yaptım değil mi?

Ama fragmandaki o robotik anlatıcı sesi duyunca gerçekten tüylerim diken diken oluyor:

“Sabah kalkıp sosyal medyaya girersin, daha kahvaltı olmadan dünya zaten üç kere yok olmuştur.”

Film bir belgesel. Temaları da aslında hepimizin bugünlerde kafasını kurcalayan türden: Gerçeklik nedir? Algılarımız ne kadar bize ait? Sosyal medyada gördüklerimizle zihnimiz ne kadar manipülasyona açık hale geldi?

Fakat bütün bu sorgulamaları yaparken kullanılan araç, tam da bu kaygıların kaynağı olan yapay zekanın kendisi olunca, ister istemez bir yumurta-tavuk paradoksu oluşuyor.

Filmin tüm görüntüleri, ses ve müziği yapay zeka tarafından üretilmiş, dolayısıyla filmin anlatıcısı bile bir robot sesi. Tamamen bilgisayar programıyla üretilmiş bir ses tarafından neyin gerçek olup olmadığı hakkında ders almak bir tek bana mı garip geliyor?

İlk başta bunu düşünürken kendimi bir an evlere televizyon geldiğinde “artık sinema bitti, başımız sağolsun” diye dizini döven eski kafalı sinemacı gibi hissettim. Ama burada savaş platformlara karşı değil. (Bu başka bir günün tartışma konusu)

Mesele şu; Film dediğimiz şey kolektif bir iş değil miydi? Yönetmeni, senaristi, ışıkçısı, set çalışanı, oyuncusu, sesçisi, sabah sete gelip kahveyi demleyen asistanına kadar uzanan o ortak emeğin büyüsü nerede kaldı?

Yine old-school damarım tuttu kabul ediyorum… ama ben kendimi tamamen yapay zeka tarafından hazırlanmış bir film izlemeye hazır hissetmiyorum.

Ben hala Whiplash’te akan o teri, Wong Kar Wai’nin blurlu geçişlerindeki dağınıklığı, Casablanca’da Rick “We’ll always have Paris” dediğinde gözünde alevlenen tutkuyu görmek istiyorum beyaz perdede. Gördüklerimin arkasında bir kalp, bir el, organik bir zihin arıyorum.

Yine de belki de “Gerçek Ötesi” bu tartışmaları başlatmak için iyi bir fırsattır. Belki gerçekten yeni bir çağın eşiğindeyizdir. Belki de sadece bir deneyin parçasıyızdır.

Subscribe now

Share

Leave a comment

Eğer bu dünyada yaşamayı beceremeyeceksen kendine ait bir dünya yaratsan iyi edersin.

-Jeanette Winterson, Fener Bekçisi

Subscribe now

Share

Leave a comment

buy me a coffee

Hiçbiri yaşadığım öforik sevincin yanından geçemez.

Ohh be dünya varmış, verilmiş sadakam varmış

Bu cümleyi hakkıyla kurdum geçenlerde, çok içimden geldi, herkese haykırmak istedim.

Duraktaki taksici amcanın boynuna atlayıp, banka tüneyip telefonda hunharca eltisine giydiren teyzenin yanağına bir öpücük kondurup OH BE TEYZEM DÜNYA VARMIŞ diyesim geldi.

Neden Tom Cruise’dan yeni boşanmış Nicole Kidman gibi sokaklarda sekerek yürüyorum diye soracak olursanız…

Hafifledim.

Ama kilo vermeden.

Hala verilecek birkaç kilom olabilir ama ruhen, zihnen üstümden yük kalktı.

Ne abarttın be beril, ne dramatize ettin diyeceksiniz…

Ederim, bal gibi de ederim, siz hiç hayatınızdan toksik birini çıkardınız mı?

Bildiniz mi o hissi?

Karanlıktan aydınlığa attığınız o ilk adımı hatırladınız mı?

Arkadaş, dost, akraba, patron, sevgili, flört…

Yaratıcılıkta sınır tanımayan şeytan farklı suretlerde karşımıza çıkabiliyor.

Hikayeler bizi kötü kalpli kurda karşı uyarır ama onun yakışıklı prens kılığında hayatımıza sızabileceğinden bahsetmez.

Bu yüzden daha fazla Shrek 2 izlemeliyiz belki de.

Toks*k bireyler söz konusu olduğunda, her şeyden önce onları hayatınızdan çıkarmaktan daha zorlu bir göreviniz vardır; karşınızdakinin toks*k birey olduğunu tespit etmek ve bunu kabullenmek.

Süreci biraz olsun kolaylaştırmak adına sizin için küçük bir checklist hazırladım:

Tebrikler nur topu gibi andropozlu bir bebeğiniz oldu.

Buraya kadar bir şekilde okumaya devam eden erkek okuyucularımın göz devirdiğini görür gibiyim, o yüzden şunu netleştirelim:

Atlattığım tüm badirelere rağmen hiçbir zaman erkeklere ölüm diye naralar atan bir kadın tarikatı kurma gayem olmadı.

Sadece bazen erkekler cehennem çukurunda yardım çığlıkları atarken tutuşan bedenlerinden çıkan alevde mangal yapmak istiyorum.

Yaşlı Kıbrıslı kadınlar birbirlerine beddua ettiklerinde evine ateşler salsın, üstüne yıldırım düşsün gibi bariz kötülükler yerine “asla unutamayasın” derlermiş.

Mezara kadar her şeyi hatırlayasın

Ben beddualarımı sakınırken, karşımda dünya ah alma şampiyonu vardı ve bu ünvanın hakkını vermek için elinden geleni ardına koymuyordu.

Alt karnımdaki inatçı yağlar gibi artık bir bütün olmuşuz ve asla yollarımızı ayıramayacakmışız gibi hissediyordum.

Hem geç hem güç oldu belki de ama kişisel manipülasyon ustamla vedalaştık.

Tıkalı sinüs muamelesiyle, tüm sümüklerimle beraber bünyemden çok, çok uzaklara hönkürdüm onu.

Ünlü düşünür Leyla Taylan’ın da dediği gibi

Kuş gibi özgürüm artık, kanatlarımı açıp uçacağım, gerekirse bazılarının da kafasına pisleyeceğim.

Subscribe now

Share

Leave a comment

buy me a coffee