ağlamayan her şey ölür.

Küçük bir kızım. Giydiğim elbise tam uymuyor bana. Uçları sarkıyormuş. Kötü bir görüntüymüş. Öyle diyor bazı büyük gözler. Yaşamak da uymuyor bana. Bunu ben diyorum büyükler kızsa da.

Üzgünüm ama ne yapayım minicik bir şeyim ben koskocaman her şey.

Bir rivayete göre küçük kızların büyük hayalleri olurmuş. Her gün sonunda da unutuverirlermiş hayallerini çünkü uykuları gelirmiş. Öyle diyor bazı büyük ağızlar. Aslında küçük bir kız olarak ben buna hiç inanmadım.

Hem büyükler ne anlar ki küçük olmaktan?

Küçük bir kız olarak hiçbir şeyi unutmadım ben. Doğduğum günü bile hatırlarım zorlayacak olursam. Büyükler buna inanmıyor. Aslında bence büyükler işlerine gelmeyen hiçbir şeye inanmıyorlar. Bir büyük değilim ama akıllı olduğum kesin onlardan. Bence yine bana çok kızacaklar ama büyümek insanı aptallaştırıyor. Biraz da körleştiriyor,sağır da oluyorlar of. Birbirlerini dinlemiyorlar bile. Genç erkekler zaten çok aptal. Bir kız için çiçekleri öldürüyorlar. Düşününce genç kızlar da çok aptal. Of,umarım o kızlardan olmam.

Benim öyle büyük hayallerim yok. Küçücük bir şeyim zaten. Büyükler bunu anlamıyorlar. Ben daha küçüğüm zorla hayal kurdurtuyorlar bana. İstemiyorum ki. Hayallerden daha güzel şeyler var bir kere. Ki zaten hayaller de uymuyor bana. Ruhum küçük kalıyor elbise gibi düşünürsek.

Annemden gizli yazıyorum bu arada. Görürse kızar. Yine bir rivayete göre küçük kızlar böyle kötü şeyler dememelilermiş. Onlara denilene uymalılar ve uyumalılarmış mışıl mışıl.

İyi de benim yastığım sert. Yumuşak yeri başımı ağrıtıyor ama sert yeriyle de uyuyamıyorum. Bir de hoşuma giden bir şey olursa hep tekrarlıyorum. Bir kere bayılana kadar salıncakta salladım kendimi. Yere düşünce elbisem kirlenmiş. Annem en çok o yüzden kızdı bana. Küçük kızlar dikkatli olmalılarmış. Her zaman güzel ve temiz görünmelilermiş yoksa ayıpmış. Bunu bir de sadece annem demiyor. Tanımadığım büyüklerden de çok duydum. Sanki onlar çok temizler de.

Tamam,siz büyüdünüz. Şimdi rahat bırakın beni ya. Ağlarım bak küçük bir kız gibi ama büyükler diyor ki küçük kızlar toplum içinde böyle bağırarak ağlamamalılarmış. Üzüldükleri bir şey olunca saklanmalılarmış. Ancak öyle ayıp olmazmış. Bir de kaç yaşına geldim. Hiç ağlayan erkek görmedim. Sanırım erkekler ağlamasını bilmiyor. Zaten biraz aptal varlıklar. Gizli gizli bile ağlamayı beceremezler. Babamı da ağlarken görmedim zaten.

Bir de bence ben küçük bir kız olarak büyüklerden daha cesurum. Onlar yağmurdan bile korkuyorlar. Bir sevgiyi söylemenin dünyanın en ürkünç şeyi olduğuna inanmışlar. Büyükler ne aptal varlıklar. Umarım büyümem.

Şimdilik diyeceklerim bu kadar. Annem uyanır birazdan. Bana kahvaltı hazırlayacakmış. Küçük kızlar tıka basa yemek yememelilermiş bir de yoksa erkekler yüz vermezmiş onlara. Ben de çok meraklıydım sanki. Bilerek fazla fazla yemeyi düşünüyorum. Arkadaşlarım bana çok gıcık bir kızsın diyorlar. Aslında bende sadece bir büyüğün öfkesi var. Bunu anlamıyorlar. Annemin ayak sesi geliyor. Ben gidiyorum. Tüm gece de uyumadım. Aramızda kalsın olur mu ?

Görüşmek üz-

Limon ağacı da sanki ölen birinin yasını tutuyormuş gibi yaprak dökerdi. Hiç sormadım ona. Üzüldüğü neydi? Arada bizden gizli ağlardı. Babama söylesem anlamazdı ne dediğimi ama ben biliyordum. Limon ağacı bir şeye çok üzülüyordu güz geldiğinde. Bana anlatsa dinlerdim. Zaten işim yoktu. Babamın alet edevat çantasını bulur,adını bilmediğim tamir oyuncaklarına isimler koyardım. Sonra onları konuştururdum. Kavga bile ederlerdi aralarında. Babam da izlerdi beni hep. Aslında onun beni izlediğini görünce utanırdım. Sonra bana senin oyuncakların yok mu oğlum derdi.

Güz biraz da benim mevsimimdi. Ben de yaprak dökerdim. Ağaçlar yalnız hissetmesin diye. Elle göstermezdim salyangozları kabukları kırılır diye değil,kalpleri kırılır diye. Bir başkaydı o zamanlar yaşamak. Çocuktum bir kere. Kocaman bir yüzüm yoktu şimdi olduğu gibi. Bir komşumuz bir insanın yüzü ne kadar büyükse o kadar üzgündür derdi. Başta anlamamıştım. Galiba yine anlamadım.

Emekli bir tarih öğretmeni vardı hemen evimizin çaprazında. Çok kiloluydu. Hayır,sadece böyle hatırlamıyorum. Çok güzel bir insandı. Her yanına oturup onunla sohbet ettiğimde bana bir lira verirdi. Bir lira da büyük paraydı. Sakız alırdım,çikolata hatta arkadaş bile alırdım. Bazen dediklerinden hiçbir şey anlamazdım ama yanında durmak bile beni iyi hissettirirdi. Çöplerini biriktirirdi. Sonra tek tek ben atardım çöp kutusuna onları. Temiz adamdı. Portakal yerken bile eline dökmezdi suyunu. Hayret ederdim. Dedemle de iyi arkadaştı. Dedem o zamanlar yürüyebiliyordu. Bir de küçük bir yaşlı aracı vardı. Gençlerin dilinde ‘piyasa’ yapardı. Benim yanımda çok sohbet etmişlikleri olmuştur. Dedem sıkıcı adamdır. Sessizliği hatırlıyorum. En çok o vardı. Sonra giderdi. Ee Berke anlat derdi, komşumuz.

Bir de yanımızda bir teyze vardı. O teyzeyi hiç anlamadım. Büyük bir dantele benzeyen evler olur ya. Öyle bir evi vardı. Bizi çok severdi ailecek. Yaşlılara özgü hafif kızarık bir teni vardı. İyi bir kadındı. O da öldü sanırım. Düşününce güz ölümdü diye hatırlıyorum. Yağmurlu bir havada gömmüştük arkadaşımın babasını. Aslında uzun zamandır yağmur yağmıyordu. Ne bereketli insanmış derler ya. Sırılsıklam olmuştum. Tabii arkadaşım kadar değil. Katıldığım ilk cenazeydi. Ona bakıp ağlayamadım. Ondan sonra ağlamıştım. Bir güz vaktini yaşamla da hatırlıyorum. Askercilik oynuyorduk. Hava sisliydi. Ben hiç sevmezdim askerciliği. Eğlencesi yoktu ki. Sonra biri yangın var diye koşturdu. Bir baktım bizim evin oradan dumanlar yükseliyor. Koştum. Filmlerde yangının içine girip ailesini kurtaran bir erkek vardır ya. O olacaktım ama çok da korkuyordum. Eve varınca rahatladım. Bizim ev yanmıyormuş. Su taşıdık. İtfaiye de geldi. Söndürdük hep beraber yanan evi. Güz biraz da buydu sanki.

Bir de bilyeler vardı. Ben hiç iyi bir bilye oyuncusu olmadım. Arkadaşım bilyeler hediye ederdi bana. Onları da ütletirdim hep. Dedim ya iyi oynamazdım. Çok dalga geçerlerdi benimle. Yine de iyi hatırlıyorum. Güz biraz kaybettiğim bir neşeydi. Yaprakların düştüğü yerde arardım onu. Bisiklet de süremezdim zaten. Dedem ablama bisiklet hediye etmiş. Bana değil. Çaldım. Ben kullanmaya başladım. Sonra kaza yapmıştım. Çok canım yanmıştı. Bisikletin de canı yanmıştı. Bir daha da sürmemiştim. Güz biraz da çocukluğumdu. Bisikletten düşerken kabuk bağlamayan çocukluğum.

Şimdi güz ne bilmiyorum. O limon ağacına çıktığım zamanları hatırlıyorum. Babam odamızın penceresinden kuş vururdu. Bahçeye iner,kuş toplardım. Sanki limon toplar gibi. Acaba bir kuşun ölümüne mi üzülüyordu limon ağacı? Hiç öğrenemeyeceğim ama güzel bir arkadaştı konuşmasa da. Yapraklarını koparırdım bazen. O zamanlar kötü bir çocuktum. Şimdi kendime kızıyorum. Güz biraz da kendimi tanımaktı. Deri değiştirmekti acılara karşı. Güz kalabalık bir şeydi. Ne kadar kalabalık bilmiyorum. Yine de en çok yalnızlığı hatırlıyorum. Güz yalnızlıktı. Dedim ya çocukluğumdu. Güz herkesin aradığı ama bulamadığı bir şeydi.

Ben bulamadım henüz. Güz bulamamaktı.

Hep babama bir şiir yazmak istedim. Başkası olsa son model bir araba almak isterdi ona. Kalın kalın giyinirdi kışları. Sarılsam hissetmezdim ki onu. Yazın yüzünü görmezdim. Nasırlı bir eli vardı. O eli hiç tutmadım. Pütürlü bir yaşamaktı onunkisi. Ben ise hep zımparalardım gülüşlerimi onun yanında.

Babam sessiz sessiz konuşurdu. Zaten pek de bir kelimesi yoktu diyeceği. Kardan adam yaptık bir gün. Burnuma kar topu attı. Kızardı burnum. Özür diledi ama tek kabahati bu değildi ki. Burnum acıdı evet ama yine de atkımı takabildim babamsız çünkü o nasıl yapılacağını göstermişti.

Sobamız vardı o zamanlar. Ayaklarımı uzatırdım üşüyünce. Çoraplarım delinirdi hep sobadan. Isındığım bir şeydi o sarılmadan. Köşede delik çoraplar… Babam da öyleydi işte. Soba gibi. Biraz da delik çorap…

O uzun giyinirdi giyinince. Hatta soğuk havalarda kat kat giy derdi bana çoraplarını. Hasta olma. Baba ben bunu hiç sevmedim ki. Zaten ayağım küçük. Ayakkabıma sığmıyorum. Aynı yanına sığamadığım gibi. Daha kaç kat anlatayım seni.

Baba,burnum acıdı. Küstüm sana. Kardan adamın gözleri için kömür buldum bir de. Kapkaralar. Renkli kömür yok zaten. Bunlar olur mu baba?

Bir gün çok kızdım sana. Konuşmadım seninle. Yedi ay olmuş ama baba ben çok üzülmüştüm. Beni çok üzmüştün. Annem çoraplarımı dikerdi. Annem de dikemedi kalbimin yırtıklarını. Baba sen dikkatli adamsındır. Nasıl yaptın da bu kadar yırtıldı kalbim benim. Bir sürü terzi gezdim bulamadım bir ip çözecek bu yırtığı.

Bana aileni anlat demişlerdi. Anneme annemdir dedim. Baba sana her şeyim demişim. Annem üzüldü. Annemi üzmek istememiştim ama seni de çok seviyordum. Ne kadar bunu söyleyemesem de.

Baba, beni en çok sen ağlattın. Seni duyunca gözüme çocukluğum doluyor. Gözyaşı değil bu. Daha başka baba. Nasıl bir çocuk ağlarken babasına sarılıyorsa öyle bir çocukluk.

Başkalarının çocuklarını çok sevdin baba. Beni de sevdin tabii ama beni seversin ki zaten oğlunum senin. Nasıl babamsan sen. Nasıl seviyorsam seni sen de öyle sevdin beni.

En büyük korkum da sensin baba. Sohbetlerimiz arasına birkaç ayraç bırakıyorum hep. Dönüp de hatırlayayım diye seni. Aslında daha çok şey derdim de...Ben de sen gibiyim baba işte. Bazen susmak daha güçlüdür konuşmaktan. Hep buna sığınıyorum diyecek kelimem olmayınca.

Herkes beni sana çok benzetiyor. İçimizde hep bir iyilik var. Zor olmuyor mu baba? İyiliğinin altında kalmıyor musun? Madem kalmıyorsun bana niye kötülük yaptın ki baba? Ben de çok masum sayılmam gerçi. Seni çok üzdüm baba. Kâğıtlarımın arasına hep özürler sıkıştırmışım saklı. Buldum onları. Seni anlatmaktan bile kaçmışım kendime. Sevgimi en çok sana göstermekten korkmuşum. Yine de anlıyorsun herhalde baba şimdi beni çünkü sen de benim gibisin. Benim babamsın.

Baba,sana yazdım.

Sen güzelsin. Ben sana dokunamam. Çiçek olsan elimde kurursun. Aşkının kutsallığı bana uğramaz. Yoktur rengim senin ahengine dolanacak.

Aşkım. Beni öpme sakın. Dudakların kirlenir. Kaç kez öptün kendini? Boynunda Dante’nin cenneti duruyor.

Benim aşkımı alt edersin. Gökkuşağı mı devrildi üstüne? Saçlarından dökülüyor bin renk.

Kelimelerin büyüsüne inanırım ama senin susuşun bile beni baştan yaratıyor.

Aşkım. Aynaya bakamadın sen hiç. Göremedin yüzünü. Aynalar kırıldı. Ben senden mutluyum. Güzelliğini bildim ama öğretemedim sana.

Aşkım. Aşkını verme bana. Güzelliğinden göz rengim değişti. Sen oldu. Kim ki baksın bana seni görür gözlerimde. Rengin hayatım oldu. Ahengim sensin karmaşamda.

Aşkım. Git hadi. Senin aşkına kalmadım. Senin aşkında kaldım. Yeraltından cennete bir bakışsın sen. Uzaktan daha güzelsin. Yaklaştıkça yanışsın sen.

Beni üz

aşık olma bana.

Bir gün beni gömeceksin. Mezarıma çiçekler kusacaksın. Hiçbir mevsim örtemeyecek içindeki soğuğu. Ağlayacaksın. Bir ağızdan sûreler okuyacak insanlar arkamdan. Bir teselli sanacaksın tüm bunları. Babalar ölmez diyeceksin ama bir gün sen de öleceksin. Kimileri beni hatırlamak için gelecek cenazeme. Kimileri unutmak için. Sen beni hatırlayacaksın. Hem de ilk günkü gibi. Elime seni aldığım ilk ân gibi gerçek kalacaksın kollarımda. Benim minik çocuğum… Beni özleyeceksin. Bir babam vardı. Dünya bahçeyse babam oranın bahçıvanıydı diyeceksin. Otlar çıkacak olmadık yerlerden. Ben gelemeyeceğim en sevdiğin şiirimi okuyarak yanına. Özür dilerim çocuğum. Bir daha seni öpemeyeceğim.

Beni an olur mu? Bir ağaca bak. Beni düşün. Karıncalar yürüsün parmaklarında. Onlara zarar verme olur mu? Dünyaya bırakacağın en iyi şey iyiliğin olsun. Sessiz ve biçimsiz bir yaşamak olsun yaşadığın. Yeter ki birkaç insanın kalbine tohum koyabil. Bir babam var. Dünya bahçedir, babam da oranın en yaşlı ağacıdır de. Ölmeyi de benden öğren. Bir kuşun kanadından öp. Diyarlar dolaşsın. Bir babanın çocuğu iyidir desin başkalarına. Kendini sev ve bir saksının bile kalbi vardır sakın unutma.

Ben öldüm çocuğum. Öyle cafcaflı bir şey istemem. Bir ismim olsun,bir de toprağım. Yeter.

Bu kadar üzüleceğimi düşünmemiştim. Bir çocuğun öfkesi var içimde. Kırık bir şeyler,tanımlayamadığım.

Gözyaşım yalan mı söylüyor? Ben mutluluğu büyümekte öğrenemedim. Her yaşım bir gözyaşı pınarı getirdi bana. Hiç kurumadım. Peki ya tüm bunlar ne için?

Kaç kişi sevdi beni? Yirmi yaşıma kaç gülen sûrat sığdırdım? Hesabını tutmam anılarımın. Anılarım oldu mu benim? Ben fark etmeden yaşadığım bir rüya mıydı hayat?

Çok korkuyorum. Büyümek bana göre değil. Elimde bir dondurma da yok ki sevmediğim insanlara fırlatayım. Yalnız ben varım,kendime yetecek kadar güzel.

Gör baba. Büyümek o kadar da zor değilmiş. Küçücük çocuklar bile büyüyor. Benim neyim eksik?

Kendi doğum günü pastamı yaptım bugün. İçine biraz neşe koydum. Çok çok üzüntü,zaten korku olmazsa olmazım. Ne koyduysam koydum. Eksilmedim,yetti.

Parıltım görülecek mi uzaktan?Anne,sarıl bana. Çocuklar annelerine sarılır ve parıldarlar. Öyle duymuştum. Ben ne anlatıyorum?Ablalarım,ben hiç bu kadar sevilmek istememiştim.

Tüm sevgililerim,çok da olmadı ama ben yirmi yaşına gireceğim. Hem de bir fotoğrafım bile yok yıldızların üstünde. Hemen kızmıyım kendime. Daha yaşayacağım ki. İlla ki bir gün olur. Bir gün ben de uzanırım Ay’ın ellerine.

Arkadaşlarım,teşekkür ederim. Kalbime bir nergis sıkıştı. Kaldırımda çiçekler nasıl büyürse öyle büyüdüm ben de. Sizleri seviyorum. Yaşamak şakaya gelir bazen. Arkadaşlarım olucaksa tabii.

Ve ben,

iyi ki doğdun Berke. Seninle ayrı hesaplaşacağım. Buraya sığmaz diyeceklerim. Kendini çok üzüyorsun,üzme. Carpe diem falan diyeceğim de sen anlar mısın ki? Çok da kendini bir şey sanma bu arada. Alt tarafı yirmi yaşına girdin. Şımarık. Öptüm seni.

Birden gittin. Korktum. Hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim. Ben sevilmeyi bir günde öğrenmiştim. Bir günde unuttum.

Saçlarım rüzgarda uçuşmuyor artık. Gökyüzü o kadar da güzel değil sanki. Üstelik yağmur yağıyor. Tüm renkler silindi. Pembe değil dudakların da.

Bir yılgınlıkta düşebilirim kalbinin içine. Beni öp. Öpüşmeler ki başka dünyalarda aşıkları kavuşturur. Bir kez öp beni. Sonra öleceğim.

İnanmazsın,yüzümdeki ben’lere bile bizi öğrettim. Avcumda gülüşün vardı senin. Üzülme diye hiç kapatmadım ellerimi. Dua eder gibi açılı durdular. Kuş geldi,börtü böcek,kelebek hatta bir el bile kondu avcuma. Hepsini sevdim.

Sana aşık oldum. Kızdım kendime. Bir kadeh pembe şarap içtim. Sonra bir kadeh daha. Kadehler bitmeyecek sandım. Ben bittim. Şarap da şarap değildi ha. Gözyaşımdı ve de biraz kahkaham. Renkler geri gelmedi. Sen de öyle.

heveslerimi kopardın bağımdan

üzüm gibi kurudu kahkaham

gözyaşıma laf etme sevgilim

ben seni gitmeyecek bildim

şimdi siyah ve gri her şey

senin bakmadığın gökyüzü de öldü avuçlarımda

sevgilim ellerini göğe aç

duam kalmadı senden başka.

Hiç yalnız kaldınız mı?

Yalnızlık ne kazandırır ve ne kaybettirir?

Yalnızlığın hangi katmanındasınız?

Bahsettiğim bilinç hâlini yaşadınız mı?

Annem söyledi bunu. Sigara içerken.

on yedi paket?

Kızdım. Aslında kızmaya hakkım yoktu. Bir anne çocuğunu sevmeyebilir.

Üstelik intihar daha güzelken bir çocuğu sevmekten.

O günü hatırlıyorum. Korkuma diş geçirmiştim. İlaçlar vardı kafamda. Huzuru hatırlatacak?Hayır. Annem ölürken olmaz.

YAPMA ANNE!!

dedim. Gözümde yaş yoktu. Hepsini bir ânda harcadım.

O gün ilk defa sigara içmeyi düşündüm. Yerde kırık camlar vardı. Biri de bendim. Annem kendini kesti. Hem de benimle.

Ağlamadım. Balkona gittim. Kaybettiğim nefesi almayı denedim. Ne de olsa alabileceğim tek şey oydu. Bir kadının ölü sevgisinden kaçıp da.

Annem ölmedi. Bir adam geldi. Babam değildi. Götürdüler annemi. Yıkadılar ki söyleselerdi gözyaşlarımı verirdim anneme. Tertemiz olmadı annem. Benim gözyaşım kadar olmadı. Her gün ölecek diye bekledim. Kirlendi bir kere. Beni de sevmiyordu. O ölmedi ama onu öldürmek istedim. Çocuğunu sevmeyen bir anneden daha korkunç ne olabilirdi? Tüm korkunçlukları denedim. Kulağımın kenarında oyun oynayan bir çocuk,ezan sesi ve annem…

Ama öldüremedim.

Ne de olsa çocuklar annelerini sever. Öyle mi? Ben sevemedim çünkü hiç birinin çocuğu olmadım. Yumuşak yastıklarda başımı okşamadılar benim. Annem mi desem… ÖLÜMÜ GÖR dedi. Ben onun hep ölüsünü gördüm. O yaşamadı ki.En azından ben bilmedim.

Kabul ediyorum. Yaşamayı hak etmedim. Sessiz bir harf gibiyim hayatın ucunda. İsmim çizilmiş paslı bir jiletle. Kan akıyor gözlerimin çukurlarından. Gözyaşım bulanık bir sırnaşık gibi iğrenç. Ve de korkum var,tırnaklarımın içine batırılmış.

Bana sarılmayın,dehşetle boğun ellerinizle.

Ben bir günde ölmedim. Erkek kokuları aldım sevgilimin yatağından. Karınca yedim bir kutu şekerle. Üstümde tepindi genç bir kız. Rahminde doğurmadı çocuğunu. Yüzümde doğurdu.Hiçbiri bisiklet sürememem kadar masum değildi.

Beni öpmeyin,damarımı parçalayın dişlerinizle.

Kaç kişiyi sevdim düşlerimde. Her biri çıplak bir ceset görmek kadar güzeldi. Ki onlar ölüdür,makyaj yapamazlar. Eski bir komşum vardı. Diriydi,makyaj yapardı. Bir gün ruj yedi ve de saçını. Saç kustu. Sanırım peruk olmaz onlardan. Hiçbir kimse almaz kusmuğunu genç bir bayanın. Yalnız hayatını alır. O daha kirlidir oysa.

Beni okşamayın,derimi kesin tırnaklarınızla.

Kabul ediyorum.Ben bir kızın ruhuna tecavüz ettim. Hiçbir avukat savunamaz bunu. Bağırsınlar,sağırımdır ben doğrulara. Ölüme ve de yaşamaya. Kayıtsızım bu hastalıklı zamana. Beni bir kuyuya atın. Bir peygamber de çağırmayın sakın. Yok,istemem yıldızlar yerinde dursun. Ay da bölünmesin ikiye. Herkes bir tam olsun. Ben bile. Söz kesmeyeceğim hiçbir uzvumu.

Beni sevmeyin,küfredin varlığıma ve yokluğuma.

Özür dilerim. Ben yaşamayı hak etmedim. Yaşamak zaten nedir ki? Babası ölen birini teselli etmeye benziyor yaşamak. Beyaz kıyafetleriyle yaşlı bir kadın giriyor odaya. Biliyor,son günü. Yine de öpüyor göğüslerini çünkü yaşamak biraz da bu. Sarkık ve kesilmiş bir şeyleri sevmek ölürken. En sevdiğin rengin kırmızı olması bir ânda.

Durun,durun.

Beni öldürmeyin,lütfen.

Yaşamak için geç mi kaldım? Bunca rezilliğe,yalana ve öfkeye.Kıllı bacaklı adamların altında yaşamı güzellemeye. Sevdiğim birinin içinde bulmayı masumiyeti. Geç mi kaldım ben,bir şeyler oluyor ve de bir şeyler ölüyor. Ben geç mi kaldım yaşamaya?

Kabul ediyorum. Geç kalmadım. Yine de yaşamak öldürüyor beni. Baba olamayacağım belki. Canıma karşılık biri olmayacak. Yine de seveceğim tüm çocukları.Hayata ve güzelliğe en büyük armağan bu.

Yanlışmış. İçtiğim şarap değilmiş baştan beridir. Tükürdüm şimdi ağzımdaki tirbuşonu da. Köşede bir çocuk gasp etmiş bir anneyi. Tamam,her şey iyi. Her şey olması gerektiği gibi,gerçek.

öyleyse

Şimdi yaşıyorum I am living now Vivo ahora Je vis maintenant Ich lebe jetzt Vivo ora Eu vivo agora Живу сейчас 现在正在生活 今を生きています 지금 살고 있습니다 أنا أعيش الآن Я живу зараз Jag lever nu Jeg lever nå Jeg lever nu Minä elän nyt Ik leef nu Żyję teraz Žiji nyní Žijem teraz Élek now Aku hidup sekarang Saya sedang hidup Tôi đang sống Είμαι ζωντανός Živim sada Živim zdaj Живем сега Ziju nyní Живъм сега Ana a’ish al-an Mən yaşayıram Men yashayapman Min yäşim Men jashap jatam Men yashayirmen Min yaşaymen Men yashayiram

Babam hayvanları çok seviyor. Küçüklükten beri zengin olup çiftlik alcam sana diyorum. İçinde atlar,tavuklar,kazlar,inekler,köpekler ve kediler gibi bir sürü hayvan olacak. Bir yandan barınak işlevi de görecek. Çok estetik tasarlayıp ve farklı etkinlikler de koyup içine turistik bir yer hâline de dönüştürmek istiyorum.Ayrıca içinde derslikler de olacak her yaştan insan için. Üniversitelerden hocalar ve ilham verici kişiler gelecek. Sanat,tarih ve bilim festivalleri düzenleyebiliriz ücretsiz olarak. Koskocaman bir yaşam alanı kurmak hayalim.

Çocuklara ve gençlere odaklanan bir vakıf kurmak

Çocukların ve gençlerin sosyal yaşamda daha iyi bir yer tutması için bir vakıf kurmak istiyorum. Hem maddi hem manevi olarak kendilerini yalnız hissetmemeleri için her fırsatı oluşturmaya çalışacağım. Ücretsiz kurslar,burslar ve yardım paketleri gibi. Ayrıca bir sürü etkinliğimiz ve gönüllümüz de olacak. Sonrasında aynı mirası sürdüren okullar açılabilir belki. Bunlar beni çok heyecanlandırıyorr

Bir yapım şirketi kurmak

Hem kendi filmlerimi hayata geçirmek için hem de gerçekten yetenekli insanların kendini kanıtlayabilmesi için bir yapım şirketi kurmak istiyorum. Buraya da devasa bir para aktarıp uluslararası ödüller kazandırmak istiyorum ülkeme.

Dünya’daki her yeri gezmek

Türkiye’den başlayıp bütün Dünya’yı,her karışını gezmek istiyorum. Oralarda anılar biriktirip dopdolu bir hayat yaşamak istiyorum. Bunu yaparken de ücretsiz yurt dışı turları planlayıp gençleri de mutlu etmek istiyorum.

Bir sürü müze açmak

Kimsenin aklına bile gelmeyen şeyler hakkında bir sürü müze açmak istiyorum. Hiçbir şey unutulmayı hak etmiyor. En çok da bizim ülkemizde olan şeyler. Hatta bir Türkiye projem vardı. Türkiye’nin her noktasını gezip orada saklı olan efsaneleri,gelenekleri ve mirasları toplayıp devasa bir arşiv oluşturmak.

Kendi dergimi ve yayınevimi açmak

Kendi yazılarımı yayımlamak ve başka yetenekli gençlerin de önünü açmak için bir yayınevi açmak istiyorum. Maalesef çoğu önemli eser de Türkçeye çevrilmiş değil hâlâ. Özellikle çeviri faaliyetlerine odaklanan bir yayınevi olabilir.

Şimdilik aklıma gelenler bunlar. Siz çok zengin olursanız neler yaparsınız?

-
Uzun süredir yazamıyorum hem sana hem de kendime. Kalbine yazılamıyorum. Çizgi ayrıldı besbelli ki. Koptu,uçtu başka bir diyar arıyor kendine. Bilmiyorum,bildiğim pek bir şey yok aslında. Özledim sanırım. Sana kızmayı,dudağında sarı bir leke gibi durmayı. Geceler boyu sessiz bir şarkıyı mırıldanmayı kulağında.

-

Kalp,sevdiğini özlüyor. Hakkıdır değil mi?Ben vasıfsız bir adamım. Yalnızca seni özlerim. Başka bilmem yaşamaya dair ne var. Kırılan bir şeyim elin günün odasında. Vazo muyum içimde tek çiçek yok.

Yalnızlık pek bir şey öğretmiyor. Öldürüyor,kamçılıyor ve bazı süründürüyor ama öğrettiği bir şey yok. Tamam dediğim her kapı ama’yla kapatıyor kendini. Yoruldum,seni unutmaktan ve hatırlamaktan her unutuşta.

-

Gelinlik de giymedin hiç çünkü annem sevmez melekleri ölürken.Ben de sevmem bir özrün karşılığı olarak yaşamayı. Seni de özlemedim. En sevdiğim renk de kırmızı değil. Yalandı sevdiğim,yalandı yaşadığım. Doğru yok senden başka.

Bir gün tatile gittik grupça. İlk defa viski deneyeceğiz. Herkes içti,kimse beğenmedi ve tabii o da beğenmedi. İçemedik ama sırf hava olsun diye bu çok çok içmeye başladı.Arada bir ERKEĞİM BEN içiyorum diyor. Sabaha kadar kustu. Sonraki süreçte de hâlâ lafını yapmaya devam etmişti. Erkekliğimi gösterdim falan diye.

En son bunun bir kız arkadaşı var. Çok hanım hanımcık bir kız.Bu eski arkadaşım İzmir’i kazanmıştı. Kızlar buna istek atmaya başlamış. Bunu arkadaş grubumuzda böyle gururlu bir şekilde söyledi bu. Hatta birisiyle yazışmış falan. Daha İzmir’e gitmeden neler yapıyorum ya diyordu. Ben de dedim ki içimden herhalde bunlar ayrıldılar.Aradan zaman geçti. Bir gün bir yere oturduk. Bu anlatmaya başladı sevgilisini aldatmış,sevgilisi bunu affetmiş.Grubumuzdan sadece bana söylüyor çünkü tek gerçekten güvenebileceği,onu iyi hissettiren kişi benim. Bir önceki sevgilisini de ben tanıştırmıştım onunla. Kıza sen 18 olunca evlencez haberin olsun diye baskı yapıyormuş sonradan öğrendim. Kız da bana kurulmuş Berke sardı bunu başıma diye. Ben nerden bileyim bunun böyle bir manyak olduğunu. Ben de demiştim o zaman için sen bu kızı hak etmiyorsun ayrıl. Aldattıysan yine aldatırsın kızı üzmeye hakkın yok diye. O da yok seviyorum demişti. Sonra duydum ki ben yokken kafede bir kızla flörtleşmiş yani yine aldatmış.Hani daha yaşadığımız bir kavgada nasıl birden bizi bırakıp kaçtığını saymıyorum bile. Bir de kavga onun yüzünden çıkmıştı. Demediğim o kadar şey var ki. Sözde “erkeklik” maskesi altında çoğu insan o kadar aciz ki. Bir okey oynuyoruz onda bile triplerdeydi hep. Meğer hepsinde hile yapıyormuş. Bizzat gördüm. Sen ne yapıyorsun?Ne yaşıyorsun? Daha sevgiline sadık olacak yürek yokken neyin erkeğim ben triplerindesin. Bu kişiler o kadar çok ki aramızda. İki ablam var ve bu tiplerin çokluğu aynı şekilde beni de çok endişelendiriyor. Gerçek erkeklik içki içmekle,kız tavlamakla olmuyor. Gerçekten birini sahiplenmek,korumak ve senin yanındayken hayatın daha kolay yaşanabilir olduğunu hissettirmekle oluyor. Bir kız sana kötü davrandı diye tüm kızları bir obje olarak görmekle olmuyor. Eski sevgilim bana çok kötü davrandı. Sırf duygularımı filtresiz yaşayan birisi olduğum için bana cinsiyetçi hakaretler etti durmadan ama ben bir gün olsun onun hakkında kötü bir söz söyleyemedim. Tüm kadınlara küsüp onları sanki kullanılabilecek nesneler olarak göremedim. Eğer gerçek erkeklik buyduysa da ben o zaman erkek değilim üzgünüm.

Gülüşlerimiz aynı tatla ekşimiyordu

Bir ARALIK içerisinden bastırıyorduk kargaşayı.

Ve bir gün bir şimşek çaktı

-Tanrı kaşlarını çattı

Kötü sevişmelerin balçıklı mayışmalarına dokunarak

Üşüdük yeri ve göğü kucaklamaktan.

Korktuk

Ve tanrı katında bir OCAK yaktık

Et koktu

İnsan koktu tanrı katı

ve kovulduk istenmediğimiz yerden

Yüce yaratımları alarak

gitmeye koyulduk dünya ırmaklarına.

Ve ben öldüm

baharatlar yuttum Tanrı’nın penceresinden.

Üzülmedi hiç kimse ölümüme

Âdem'den başka kimim vardı ki zaten?

Adımı hiç bilmemişti Âdem

Kimdim ve nereliydim sormamıştı

Nuh ile karşılaştığımda

kızmıştım bu yüzden ona

Neydim ben?

Dünyanın ırmakları dediğim şey

Yok olmuştu artık

o zamanda bir gemiydi

kanımda yüzdürdüğüm yaşam ve insanlar.

Öyleyse neden yaşlanmadım hiç

Bunca yıl ölü gezdiğim coğrafyalarda

Hâlâ genç duruyorsam bunda kimin payı vardı?

Tüm bunları düşündüm

Ay ile Güneş yer değiştirdi

Tanrı ile put

ateşlerin içi su doldu

balıklar yüzdü karada

baltalar kılıç oldu İbrahim’in elinde

İbrahim’i tanımazdım

Adını söylerlerdi pazar yerleri

Put kırardı ekmek yerdi

Bir gün yoruldun dedim

Biraz da ben kırayım

yerle göğün arasını

Eski bir sahife gibi baktı bana

Adımı sordu

söyleyemedim

Bir gün

dileğim var senden dedi

bir yapı çölün kalbine

inecek kadar kutsal

ben tek beceremem

inşa edelim mi

Olur dedim oldu

hâlâ görüşürüz senede bir

Yedi kez sarılırız birbirimize

Oğulları da gelir bir melekle bir koçla

Beni kurban etmemişler gibi

şahit bir taşın üzerinde.

Ve sonra

denizler oluştu yarılmak sûretiyle

Firavunların sandalyelerinin olmadığı zamanlardı

Bir kötü yaramazlığa gidiyordu dünya

Kara ile su ittiriyordu birbirini

Kurtlar sızıyordu kumlu taşlar arasından

Zaman duraksıyordu Musa'nın arkasında.

O zamandı

Tanıştım Musa'yla

bir iştahlıydı ağzımız

Sanki hazır bir sofraya serilmiştik.

Kayaların üzerindeydi asası

Bakamadım öküz mü kesiyordu asası

Nasıl keserdi bir asa öküzü

Musa'nın mıydı o asa bizim olamaz mıydı

Hangi yasada yazıyordu tanrının sözü

Var mıydı bütünüyle tanrının yasası?

Bunlar soruldu Musa’ya

Musa sinirlendi 

ve korkuttu bizi Musa’nın konuştuğu

Ağaçlarımızı devirdi

Köklerimizi salamadan toprağa

Öpüştürdü bizi kendimizle

öldürttü ne varsa yaşamaya dair

Ve ben dirildim bir zaman sonra

Ama Musa yoktu artık

Elimde bir ağırlık hissediyordum

Sayfaları vardı

taşıyamadım

Koyduğumda bir kayaya

Canlandı

Benim canımı aldı.

Ömrüm ölmekle

ve sürgün edilmekle geçti

Kaç kez öldüm sayısını bilmem

Ama ettiğim dualar kadar yaşadım.

Bacağımda minik bir karınca ısırığı,bozulmuş bir yuva ve korkmuş bir ben duruyorduk öyle. Aslında hepimiz açısından üzücü bir tabloydu. O gün bir şeyler öğrendim sanırım.

O günden beri yolda yürürken genelde yere bakarım. Bir karıncayı ezerim,yuvasını bozarım diye çok endişelenirim. Karınca yuvası gördüğüm yerlere ekmek kırıntıları atarım. Tabii tüm bunlar korkudan değil. Yani şiddet çözüm olmuş demeyin(karınca ısırığı). Tabii düşününce bir insan için de çok alçaltıcı bir durum. Kendinden bin kat küçük bir canlıya yeniliyorsun.

Yine de bence durum bu kadar basit değil.Bunun biraz saygı meselesi olduğuna inanıyorum. Ben o karıncanın sınırını ihlal ettim. Ona karşı saygısızlık yaptım. Kendi hâlinde,güzelliğiyle var olmakta olan yuvasına zarar verdim. O da kahramanca atıldı ve beni ısırdı.Onu öldürebilirdim. Bunu hiç düşünmedi. Sadece bana karşı geldi. Belki arkadaşları arasında hâlâ kahraman olarak anılıyordur bu yüzden.Heykeli falan yapılmıştır kim bilir. Ben de saygıyla anıyorum onu.

İlginç bir şekilde çocuk aklımla bu olay,insan ilişkilerime de yansıdı. Sanki her insanın bir karınca yuvası varmış gibi dikkatle yürüdüm hayatta. Duyguların ve düşüncelerin nahifliğine inandım. Gördüğüm her yuvaya bir ekmek kırıntısı bıraktım. Katkım olsun diye yuvaları korudum. Ben böyle davrandıkça kimse beni ısırmadı. Aksine sevildim. Zamanında ısırılacak birisiydim belki ama artık değildim. Öğrendim ve büyüdüm.Bir karıncanın ısırığını kucak dolusu sevgiye dönüştürdüm. Gördüğüm birçok yuvanın sofrasına misafir oldum.Hâlâ da davet ediliyorum bilmediğim yuvalara. Kısaca iyi ki ısırıldım.

Beni ısıran karınca bacıya küçük bir anma olsun bu yazı🐜🫶🏻 Teşekkür ederim. İyi ki vardın🫂✨

İnsan bu hayata bir “şey” olmak için gelir. Tüm gayesi bunadır. Diğer tüm ihtiyaçlar hayatın öteberisidir. Bu yüzden insan eğer bir “şey” olma arzusunu yitirirse varlığı yara alır,oturur kırılganlığının üstüne.

Ben kendimi bildim bileli bu yara ile boğuşmaya çalışıyorum. Gözümü ilk açtığım andan şimdiye kadar da belki bunu en doruklarımda hissettim. Dünyada yapılacak o kadar “şey” varken bir “şey” olamamak aptallık diye düşünürdüm. Ama sonra birileri çıktı, bu düşüncemin ne kadar yanlış olduğunu öğrettiler bana. Dediler ki: Senden bir bok olmaz! Evet, yanılıyordum gerçekten. Değil benden bir “şey” bir bok bile olmazmış. Sanki tüm dünya birlik olup bana bunu inandırmaya and içmişlerdi. Ailem,arkadaşlarım,öğretmenlerim yanına insan niteliğinin verildiği hangi sıfat olursa olsun bunu bellemişlerdi küçük hayatımın üzerine bir oyun tahtası serer gibi.

Hatırlıyorum. Küçük ben kendi özgür iradesi ile ne zaman bir şey yapmaya kalkışsa çevresindeki insanlar sen yapamazsın derlerdi ona. Yapmaya çalıştığı şeyin öyle büyük bir şey olmasına gerek yok. Sadece ezbere bir laf gibi sen yapamazsın sesi duyulurdu ötelerden. Eğer ki bu çocuk hayır yapacağım, yaparım ben derse ve Allah göstermeyedursun bir küçücük hata yapsın hemen yapıştırırlardı sen bir bok yapamazsın otur yerine SENDEN BİR BOK OLMAZ diye. Bir şey yapmadığı zaman da neden yapmıyorsun diye azarlanırdı. Sürekli ne kadar beceriksiz,işe yaramaz olduğundan bahsederdi ailesi. Onu başkalarıyla kıyaslar, bak kardeşin öyle yapıyor mu şunun çocuğu öyle yapıyor mu sen ne kadar beceriksizsin SENDEN BİR BOK OLMAZ derlerdi. Evde,okulda ve arkadaşlarının yanında kendini iğrenç bir varlık gibi hissederdi. Sanki yok olsa dünyadan bir bok bile yok olmamış gibi bir şey gidecekti. Kendisi o kadar inanmıştı ki buna tüm o ezikliğiyle ve aşağılık hissiyle yaşamaya çalışıyordu. Ne bir şey yapmaya hevesi kalmıştı ne de yapmamaya. Kızgındı. Her şeye kızgındı. Kendisinin değerini fark edemeyecek kadar kendisine de kızgındı. Büyüdükçe bu yara da onunla büyüdü. Hatta yürüdü, koşar oldu onsuz bile. En basit bir işin bile dünyanın en zor şeyi olduğuna kendine inandırdı. Hatasız olmak zorundaydı. Eğer hata yaparsa bir bok bile olamazdı.Aslında hata yapmamaya çalışmak yaptığı en büyük hataydı. Ama o nerden bilebilirdi ki bunu. Böyle öğrenmişti. Kendini sürekli kanıtlamaya çalışıyordu bir bok olabileceğine dair. Ateşte su arıyordu,dağda deniz.Ancak bulduğu tek şey aynası önünde gördüğü o kirli değersizlikti. Kendini kanıtladığı anlar olsa bile başkaları da onun ne kadar bir bok olamayacağına inanmış olmalı ki küçücük bir hata yapmasını bekliyorlardı. Ki yapıyordu da çünkü insandı. Öyle olduğunda yaptığı her şeyin bir hiç oluşunu seyrediyordu gözlerine deniz kaçmış gibi.

O çocuk şimdi 20 yaşına girecek. Hâlâ o kadar korkuyor ki bir “şey” olamamaktan hayat yıldızını uzatırken eline. Bir bok dahi olamayacağım karanlığının içinde ne zaman bir mum olsa üfleniyor hevesyiyiciler tarafından. Ama artık bildiği bir şey var: kendini sevmek en büyük özgürlüğü ve bu özgürlük onu kurtaracak kara sözlerden,lağımlardan ve kırık aynalardan.

kendimi seviyorum,bir bok olamayışımı da seviyorum insanlarca örselenmiş hayatımın ışık saçan çeperinde.

• Babamın doğma amacı

Babam gerçekten istenerek dünyaya gelmiş bir çocuk değil aslında. Sanki tek amacı vefat etmiş birinin yerini almak. İnsanlar ona baktığında büyük ihtimalle vefat etmiş bir insanı görüyorlar. Bunun hayatınız boyunca üzerinizde taşımanız gereken bir yük olduğunu düşünün. İsminiz bile size ait değil. Belki içten içe onun varoluşuna konmuş,orayı işgal etmiş gibi bile hissedebilirsiniz. Ebeveynlerinizin bir “teselli ” çalışmasısınız ve bunu biliyorsunuz. Bu bir ceza mı yoksa ödül mü? Bir başka insan olarak değil,bir başkasının gölgesinde yaşamaya zorlanmışsınız sanki.

• Benim doğumum

Hayat o kadar değişkeni bir arada bulunduruyor ki bazen olağanüstü bir farklılığın bile sıradan olduğu kanısına varıyoruz. Benim doğumum da bence böyle. Varoluşumun temeli ne gerçekten bilmiyorum ama bu yolun nasıl döşendiğini en azından bu hikaye özelinde sorgulayabileceğime inanıyorum. Düşünün minicik bir olayın bile devasa sonuçları olabiliyor. Butterfly Effect filmini izleyenler bilir. Buna bin kez şahit olmuştuk. Aldığımız kararlar ya da başkasının veya evren dediğimiz akılalmaz sistemin bizim kontrolümüzün dışında sunduğu çizgi gerçekten ürpertici. İnsana hayret ettirtiyor,yaşam diye nitelendirdiğimiz kısıtlı alanı sorgulatıyor. Hep şunu düşünürüm: Ya o küçücük çocuk vefat etmemiş olsaydı babam var olacak mıydı? Dolayısıyla ben doğacak mıydım? Yani tüm bu kader çizgisi ince hatlarla döşenmiş ve acımasızca gibi görünen bir çocuğun ölümü üzerinden mi temellenmiş gerçekten? Düşündükçe kendimi kötü hissediyorum. Bu doğru bir hesap terazisi mi emin değilim ama o çocuğu çok düşünüyorum. Belki de yaşamayı gerçekten çok hak ediyordu ve de çok güzel yaşayacaktı. Belki babam var olamayacaktı, ben doğmayacaktım ama bir çocuk yaşayacaktı. Onun çocukları olacaktı ve onlar da belki babamız küçükken vefat etmiş olsaydı biz olmayacaktık diye düşünüp panikleyeceklerdi. Düşünmesi bir çukur gibi bu noktalar. Yine de kalbimden gelen bir dua var tüm bu düşünceleri öpebilecek kadar nazik:Nerdesin bilmiyorum ama mutlu olmanı diliyorum güzel çocuk. Belki de senin ölümün sâyesinde doğdum ve öldüğümde sana sımsıkı sarılacağım.