Çoğumuzun dolabında uzun zamandır giymediği kıyafetler vardır. Artık olmayan, eskisi gibi sevmediğimiz ya da "Belki bir gün giyerim." diye sakladığımız kıyafetler...

Aslında mesele sadece kıyafetler değildir.

Bazen kullanmadığımız eşyaları, bazen bize iyi gelmeyen ilişkileri, bazen de çoktan geride kalmış düşünceleri hayatımızda tutmaya devam ederiz.

Peki neden?

Çünkü bırakmak kolay değildir. Bir eşyayı atarken sadece onu değil, ona yüklediğimiz anıyı, umudu ya da ihtimali de bırakacakmışız gibi hissederiz. Bu yüzden karar vermeyi erteleriz.

Ama zamanla o fazlalıklar sadece yer kaplamaz. Gözümüze takılır, aklımızın bir köşesinde durur ve fark etmeden üzerimizde ağırlık oluşturur.

Belki de hayatı hafifleten şey, sürekli yenilerini almak değildir. Artık bize faydası olmayan şeylere veda edebilmektir.

Çünkü bazen yeni bir başlangıç yapmak için önce biraz yer açmak gerekir.

Kapım hep açıktı.

Belki bu yüzden herkes yolunu biliyordu.

Kimi kırık bir kalple gelirdi, kimi öfkesiyle, kimi de içinde biriktirdiği cümlelerle... Ben dinlerdim. Saat kaç olursa olsun, ne işle meşgul olursam olayım, bir şekilde zaman yaratırdım. Çünkü bana göre bazen bir insanı dinlemek, ona verilebilecek en büyük iyilikti.

Yıllar geçti.

İnsanlar dertlerini anlatıp hafifledi. Ben ise onların bıraktığı sessizlikleri içimde biriktirdim.

Garip olan şuydu; herkes benim iyi bir dinleyici olduğumu biliyordu ama kimse, ben konuşmaya başladığımda aynı sabırla yanımda kalmıyordu.

Belki de buna ben alışmalarına izin vermiştim.

Sonra bir gün...

Ne kimseye kırgındım ne de kimseye küskün.

Sadece yorulmuştum.

İlk kez kendimle baş başa kalmak istiyordum. Sessiz bir gün geçirmek, hiçbir yük taşımadan nefes almak...

Tam o sırada telefonum çaldı.

Ekrandaki isme baktım. Arayan kişiyi çok seviyordum. Ama o gün, onun derdini taşıyacak gücüm yoktu.

Telefonu açtım.

Sesimin titrememesi için derin bir nefes aldım.

"Bugün konuşabilecek durumda değilim," dedim. "Biraz kendimle kalmaya ihtiyacım var."

Cümlenin ardından kısa bir sessizlik oldu.

Sonra kırgın bir ses...

"Sen de çok değiştin."

Telefon kapandı.

Elimde kalan şey sessizlik değildi.

Suçluluktu.

Sanki yıllardır herkese yetişmeye çalışmış olmamın hiçbir anlamı kalmamıştı. Bir tek "hayır" bütün "evet"leri silip götürmüştü.

O gün uzun uzun düşündüm.

İnsanlar gerçekten beni mi seviyordu, yoksa her ihtiyaç duyduklarında ulaşabildikleri kişiyi mi?

Belki de cevap önemli değildi.

Çünkü ilk kez şunu fark ettim:

Kendime ayırdığım zaman, kimseye verilmiş bir ceza değildi.

"Hayır" demek sevgiyi eksiltmiyordu.

Sadece insanın kendini tüketmesini durduruyordu.

O günden sonra bazı insanlar uzaklaştı.

Bazıları ise ilk kez beni gerçekten anlamaya çalıştı.

Ama en önemlisi...

Aynaya baktığımda karşımdaki insana yabancı değildim artık.

Çünkü bazen insanın kendine vereceği en büyük değer, başkalarına söylediği ilk "hayır"dır.

Ve bazen, hayatında kalması gereken ilk kişi yine kendisidir.