ellerin yüzümü çevrelesin, gözlerin dudaklarıma kaysın ve baktığında kalbin teklesin. yakala ve tut beni. hiçbir şeyden korkmuyorum, seninle ölmekten bile. taşlar ayaklarımın altından ufalanıp kayıyor, başım dönüyor ama çok mutluyum. ellerim buz gibi, senin sıcaklığınla can buluyorum.

dünyanın geri kalanı susuyor sen konuştukça.

seni sevmek öyle bir şey ki, kapıyı çalıp dışarıda bekleyemiyorum.

evine girip duvarlarına adımı kazımak istiyorum.

sen “kal” dediğinde

içimdeki bütün kapılar kapanıyor.

sen sustuğunda

ben kendi içimde kayboluyorum.

öyle şiddetle giriyorsun ki kalbime, içime

içim eziliyor, ağlıyorum

ve bundan korkuyorum.

seni sevmek çok korkunç, çok yabani.

çok ham, çok çocuk.

Kimse özel olarak sinirimi bozmuyor. Kimseden nefret etmiyorum. Ama yalnız kalma ihtiyacım öyle baskın oluyor ki nefesim daralıyor.

En kötüsü de çevremdeki insanlara karşı kendimi suçlu hissediyorum. Çünkü karşımdaki insanın hiçbir suçu yok. Onu seviyorum. Onunla vakit geçirmekten keyif de almış olabilirim. Ama artık eve gitmem gerek. Aslında insanların içindeyken kendimi uzaktan izliyormuş gibi hissediyorum. Sürekli nasıl hareket ettiğimi, nasıl mimik yaptığımı, nasıl konuştuğumu inceliyorum. Bazen konuştuğum şeyden çok, nasıl konuştuğumla ilgileniyorum. Bu beni fazlasıyla yoruyor.

Ama yalnız kaldığımda kendimle yüzleşiyorum. Ve galiba kendimin bu halini çok seviyorum. Çünkü orada rol yapmıyorum.

Herkes beni izlemeyi bıraktığında, ben de kendimi izlemeyi bırakıyorum. Nasıl konuştuğumla değil, ne konuştuğumla ilgileniyorum.

Sanki kendime ait bir dünya kurmuşum da kimseyi tam olarak içine alamıyormuşum gibi hissediyorum. O dünyaya biri girmeye çalıştığında geri çekiliyorum. Belki de gerçek Tuğçe’yi görmelerinden korkuyorum. Çünkü o dünya bana ait. Yaratan benim. Başrolü benim. Figüranı da benim. Hayır, yalnız kaldığımda inanılmaz üretken ya da süper biri olduğumu iddia etmiyorum. Bazen sadece uzanıyorum. Bazen müziği açıp hayallere dalıyor ve oradan çıkamıyorum. Bazen bir şeyler üretiyorum, bazen bir şeyler izliyorum.

Ama hepsinin bana ait olmasını çok seviyorum.

Ben her aynaya baktığımda bunu yaşıyorum, özellikle çırılçıplakken. Omuzlarım, kollarım, yüzüm, bacaklarım. Sanki hepsi benden ayrı parçalarmış gibi, bana ait değilmiş gibi hissediyorum. Uzun uzun kendimi inceliyorum ve her bakışımda başka bir kusurla yüzleşiyorum. Selülitler, çatlaklar, kalın bacaklar, göbek. Baktıkça kendime yabancılaşıyor, hatta biraz acımasız olacağım ama kendimden iğreniyorum. Ama neden? Gerçekten kusurlu muyum? Yoksa bana kusurlu olduğumu öğreten bir şey mi var?

Bedenime Ne Zaman Böyle Bakmayı Öğrendim?

Geriye dönüp baktığımda kendimi tuhaf bir çocuk olarak tanımlıyorum. Kepçe kulaklarım, solgun tenim, çillerim, sessizliğim, hep bitkin oluşum... Ama 10 yaşındayken kendime garip geliyor muydum? Hayır. Zaman zaman kendimi tuhaf ve müthiş güzel kız çocuklarından ayrı hissettiğim oluyordu. Ama genel olarak kendimi güzel hissediyordum. Ama şu anki ben bu insani özelliklere aynı bakamıyor bazen. Büyüdüm, 23 yaşındayım, ve sistemi tanıyorum. Algıları biliyorum. Ergenliğe girdiğimde olduğum kilonun çok üzerine çıkarak "kilolu" bir kız oldum. Akrabalarım ve diğer tanıdıklardan aldığım "Daha çok gençsin, biraz kilo ver." "Çok yeme, kendine yazık ediyorsun." "Benim belim senin yaşındayken incecikti." yorumları kendime bakışımı değiştirmeye başladı. O zamana kadarki ben fotoğraflarda çok sevimli ve uysal göründüğümü düşünürken, babamın çektiği bir fotoğraf bedenimden kopmaya başladığımı hissettirdi. Kilo almıştım, dudaklarım renksizdi, yanaklarım kocamandı, kaşlarım sapsarı olduğu için yüzüm çok ifadesizdi. Kırılma noktasındaydım, sıkışmıştım. Ne yapacağımı bilmiyordum ve internette gördüğüm; patates diyeti, pamuk diyeti gibi diyetleri deneyerek ani bir kilo kaybı yaşadım. Daha güçlü hissediyordum çünkü kabul göreceğimden emindim. Ama işler beklediğim gibi yürümedi ve bu kez de "Bir deri bir kemiksin." "Erkekler balık etli sever." "Biraz kilo al." gibi yorumlara maruz kalmaya başlamıştım. İlk depresyonumu o dönem yaşadım, depresyonun etkisiyle zayıflamaya devam ediyordum ve 38 kiloya kadar düşmüştüm. Annem zorla keçiboynuzu tozu gibi garip şeylerle iştahımı yerine getirmeye çalışıyordu ama bence ihtiyacım olan şey kendimi kabul etmemdi, tabii ki annemin iyi niyetini ve endişesini de anlıyordum. Şimdi geriye dönüp baktığımda ise başka bir şey düşünüyorum: Belki de o zaman ihtiyacım olan şey daha fazla yemek yemeye ikna edilmekten önce, bedenimin düzeltilmesi gereken bir problem olmadığını öğrenmekti.

Bugün hâlâ aynanın karşısına geçtiğimde bazen on yaşındaki o kız çocuğunu değil, yıllardır hakkında yorum yapılan bir bedeni görüyorum.

Belki de bu yüzden bedenimle barışmak fikri bana her zaman biraz uzak geliyor. Çünkü yıllarca bedenimle ilişkim onun nasıl göründüğünü değerlendirmek üzerinden kuruldu. Güzel miyim, şişman mıyım, zayıf mıyım, yeterince kadınsı mıyım, bir başkasının beğeneceği kadar iyi miyim?

Belki bugün kendimden istediğim şey bedenimi her gün sevmek değil. Her sabah aynaya bakıp kendimi güzel bulmak da değil. Belki yalnızca bedenime bakarken onun hakkında bir karar vermeyi bırakmak istiyorum.

Çünkü bedenim bir proje değil. Düzeltilmesi, küçültülmesi, büyütülmesi, gizlenmesi ya da başkalarının beğenisine sunulması gereken bir şey değil. O, yıllardır benimle birlikte yaşayan şey.Ve belki de kendime yeniden yabancılaşmamak, aynada kusursuz bir beden görmekle başlamayacak.

Belki aynaya baktığımda artık kusur aramayı bırakmakla başlayacak.

Çünkü on yaşındaki o kız çocuğunun bedeninde değiştirilmesi gereken bir şey yoktu.

Belki bugünkü bedenimde de yok.

Thrift Culture Nedir?

Thrift Culture aslında sadece ikinci el alışveriş yapmak değildir. Biraz fast fashiona karşı sert bir tavır, biraz kimlik arayışı, biraz da estetik yaratma işi. Yani olay sadece "ucuza kıyafet bulmak" değil. Thrift Culture'nin büyük bir kısmı politik ve provoke aslında. Fast fashion insanlara hazır paket bir karakter satıyor. O sezon herkes neyse, sen de o oluyorsun. Ama thrift culture'da herkes kendi kimliğinibi bulmaya çalışıyor.

Biraz tarihinden bahsedelim.

Thrift culture özellikle: punk kültürü, grunge, queer moda kültürü, underground içinde büyüdü. Çünkü azınlık marjinal grupların çoğunun parası yoktu. O yüzden: eskiyi dönüştürmek, erkek reyonundan giyinmek, parçaları bozup yeniden yapmak bir stil diline dönüştü.

Gerçek thrift culture ve "vintage" trendi aynı şey değil çünkü büyük markalar thrift estetiğini taklit ediyor. Gerçek thrift'te avcılık hissi var, keşif hissi var, kombin yaratma zekası var. Biraz "çöpün içindeki güzelliği görmek" gibi.

Büyük Markaların Underground Estetiği Sömürmesi

Underground estetiği; ana akımın dışında kalan insanlar, queer bireyler, parası olmayan kişiler ve internet alt kültüründen doğar. Yani underground estetikler çoğu zaman "yaratıcı zorunluluktan" doğar. İnsanların parası olmadığı için DIY kültürü, eski kıyafetleri giymesi, parçaları dönüştürmesi zamanla stil akımına dönüşüyor. Bu stil akımını büyük markalar görüyor, ve sıfırdan paketleyip satmaya başlıyor. Zaten thriftleyerek bulabileceğiniz parçaları Zara gibi markalar "vintage inspired" adı altında fahiş fiyatlara pazarlıyor. Aslında kültüre saldırı burada başlıyor. Politik bağlamlar siliniyor, işçi sınıfı estetiği lüksleştiriliyor. Bu durum alt kültürü mikro-trendlere dönüştürüyor. İki hafta indie sleaze, sonra coquette, sonra grunge. Algoritmalar estetikleri hızlandırıyor. Bu da estetiklerin tüketim nesnesine dönüşmesi aslında. Ve bu yüzden thrift culture hala özel ve önemli. Evet, thrift culture da trendlerden etkileniyor artık.

Ama yine de insanlara kişisel keşif alanı bırakıyor. Fast fashion sana kim olman gerektiğini söyler. Thrift ise bazen bunu kendin keşfetmene izin verir.

THRIFT #101

• İlk baktığında çirkin gelen parçaları hemen eleme. Çünkü thriftin olayı bazen garip görünen parçaları doğru kombinleyebilmektir.

• Erkek reyonundan korkma. Birçok oversized ceket, kazak ve tişört aslında erkek reyonundan bulunuyor.

• Etikete değil kumaşa bak. Fast fashion markası olsa bile vintage hissi veren kaliteli parçalar bulabilirsin.

• Trend değil karakter ara. Ana akım kombinlerini yakalamak ve birebir uyarlamak yerine içinden geldiğince kombin yap.

• Kusursuz parça diye bir şey yok. Bazen biraz eskimiş bir deri ceket sıfırından çok daha iyi görünür

Bit Pazarı Psikolojisi

Sabah 05:30 ve ava çıkmanın en doğru saati. Poğaça-çay kahvaltısı, hava henüz karanlık ve sokak lambaları yanmaya devam ediyor. Kış olduğunu varsayarsak, tezgahlarını açan insanlar minik ateşler yakmış. Antika radyo ve ses sistemlerinden 90'lar müzikleri yükseliyor. Kumaşlara dokunuyorum, eski parfüm/sigara kokusu yayılıyor belki biraz rutubet bile olabilir.

Açıkçası bu paragrafı yazarken avcı ruhum heyecanlandı. Sizde bir kıpırtı var mı? Tezgahları kurcalayıp italian vintage bir bluz yakalamak... Bir de bu bluzu kombinleyebileceğim kocaman deri bir çanta... Tesadüfen mükemmel parçayı bulma hissini yaşayabiliyorum. Benim için Inditex'te vintage inspired bir bluz almaktan çok daha eğlenceli ve karakterli.

Kuruntularım zihnimi sürekli tetikte tutuyor. Sanki biri beni terk etmeye, kırıp dökmeye hazırlanıyor ve ben bunu önceden çözmek zorundaymışım gibi. Mimikleri analiz ediyor, mesajları tekrar tekrar okuyor, sevilmediğime dair kanıtlar biriktiriyorum. Beynim, kötü senaryolar üretirse olası bir kötü duruma hazırlıklı olacağını sanıyor.

peki bedenimde neler oluyor?

Göğsümde müthiş bir ağrı, "bir şey olacak" hissi, midemde derin bir boşluk, gergin bir surat ve sürekli telefonu kontrol etme dürtüsü. Tehlike geçse bile bedenim alarmı kapatamıyor sanki. Kuruntularım sadece düşüncelerimde kalmıyor, vücudumdaki kaslara da ilmek ilmek işleniyor.

Subscribe

kuruntu ve anksiyetemin altında ne var?

Sevilmemekten, terk edilmekten delicesine korkuyorum. Bunları açık açık ifade etmek ve bununla yaşamak çok zor. Kontrolüm dışında yaşanan her şey beni derin bir paniğe sokuyor. Sanırım kuruntularım kendime güvenmememle ilgili.

İnsan bazen kendi zihninden saklanacak bir yer arıyor. Ben bulamıyorum. Hayatımdaki tüm detayları kontrolüm altında tutmaya çalışmak, kontrolüm dışı herhangi bir olayda kendimi sabote etmek ve bu döngünün güçlenerek tekrar etmesi kalbimi yoruyor.

  İnsan bazen kendi zihninden kaçmak için uyuyor, susuyor, oyalanıyor. Ama zihin insanın içine kurulmuş terk edemeyeceği bir ev gibi.

Ne oldu bana? Ne zaman kaybettim benliğimi? Ne oldu da bıraktım kendimi?

Artık içim hep kof, bir yandan pak. Çürümeyi durduramıyorum, ruhumu öylesine ele geçirdi ki; gözlerimin rengi bile soldu.

Belki tek bir günde değildi. İnsan öyle kolay çürümez zaten. Önce küçük şeyler olur, bir söz içini çizer. Aynayla bir göz göze geliş kendinden utandırır. Sessiz sessiz çürürsün, gürültü kopmaz.

Bazen onu uzaktan izliyorum, bir fotoğrafın içinden bana bakıyor gibi. Kıskanıyorum. Bazen kin duyuyor haset ediyorum. Kırılgan bir yerden de baktığım oluyor tabii; ağlıyorum.

Bir sabah uyanıyorsun ve dünyaya karşı daha az merakın olduğunu fark ediyorsun.

Kediler hâlâ sokakta yürüyor,

gökyüzü hâlâ mavi.

Ama sen artık onların çağrısını duymuyorsun.

Bazen nadir de olsa bir şey kıpırdıyor içimde, kahkaha atıyorum; heyecandan gözlerim yaşarıyor. Sanki içimden bana dokunuyor. Bilmem. Belki tamamen kaybolmadı, belki de onu çekip çıkarmamı bekliyor.

Kadınlar rollerini kendileri seçmez, toplum yazar.

Toplum Kadının Kimliğini Neden Sabit Bırakmaz?

Toplum çoğu zaman erkekleri bir özne olarak görür, kadınları ise bir rol olarak.

Erkek için anlatı genelde şöyle; çocuk, genç adam, yetişkin erkek, baba. Kimliği çok değişmez. Aynı kişi olarak devam eder. Ama kadın anlatısı farklı yazılır, az önce verdiğim örnekler gibi. Yani kadın bir hayat yaşamaktan çok, bir dizi karakter oynamak zorunda kalır. Bu yüzden kadın kimliği sabit kalmaz; sürekli yeniden tanımlanır. Toplum kadınları çoğu zaman beden üzerinden sınıflandırır.

Güzellik, gençlik, doğurganlık gibi şeyler kimliğin merkezine konur. Yani kimlik yaş ve bedenle yeniden yazılır.

Bu durum kadınlarda çok garip bir iç çatışma yaratabiliyor. Çünkü insanın içinde şu soru oluşuyor: Ben gerçekten değişiyor muyum? Yoksa sadece insanların kabul edeceği versiyonuma mı dönüşüyorum? Buna kimlik performansı diyebiliriz. Yani kişi gerçekten kim olduğunu aramak yerine hangi versiyonunun kabul göreceğini öğreniyor.

Peki kadınlar sadece tek bir kimlikte kalmak isteselerdi ne olurdu? Aynı kişi olarak kalmak istese? Sadece insan olmak istese?

Belki de toplumun en çok korktuğu şey tam olarak budur: Bir kadının hiçbir rol oynamayı reddetmesi.

Güzel olduğu için değil, bana zarar vermediği için seçtiğim anlar var. Ya da bazen sadece sıcak hissettirdiği için.

Bazen içimdeki donuk ruh öyle ele geçiriyor ki bedenimi, parmağımı bile hareket ettiremiyorum. Aklım basit bir şey düşünmek için bile çok yorgun oluyor ve kendini kapatıyor sanki. Tasvir etmek zor fakat benimle aynı hisleri paylaşan biriler mutlaka olacaktır. Bu anlarda ne yapıyorsunuz? Ya da bu anlar git gide daha da sıklaştığında?

Bir süre öncesine kadar; böyle anlarda kendime "Harekete geç, motive ol, disiplini hatırla." gibi telkinlerde bulunmayı denerdim. Ama düşününce, hiçbir şey yapmama hakkım yok muydu? Hangimiz günün her saati, an be an motiveyiz ki? Ya da disiplinli? Bazen donuk halimizi kabul edip rahat bırakmalıyız. İzin verdiğimizde harekete geçecek olan ruhumuzu engelliyoruz belki de.

Siz bu anlarda ne yapıyorsunuz bilmiyorum. Bu anlar gitgide daha sıklaştığında ne yapılır, ondan da emin değilim. Bildigim tek şey şu: Boşluk geçmeden de, kendime zarar vermeden durabildiğim anlar var.

Ve bazen yalnız kaldığım bir saati

kendime düşman olmadan geçirmek, belki sadece durmak, belki sadece geçmesini beklemek

şimdilik yeterli geliyor.

Sonbahar için önümüzde yalnızca birkaç gün kaldı, eylül kapıda. Ha, hayır aslında ben yazı romantize eden gıcık tiplerdenim. O yapış yapış, nefes aldırmayan havayı ne yapıp edip romantize ediyorum. Kulaklıklarımdan "Born to Die" albümü yükselirken ılık rüzgarı tenimde hissetmeye bayılıyorum. Ama ben her mevsimin ayrı bir güzelliği olduğuna inandığımdan bugünkü konumuz sonbahar ve ritüeller.

1. 🌑 Baştan Sona Twilight Serisi İzleme

Her eylül ayında, birkaç damla yağmurun toprağa düşmesiyle aklımda hemen "Eyes on Fire" çalar, ve hemen Twilight'ı baştan sonra re-watch'larım.  12 yaşında ilk izlediğim an gibi heyecanlanır, Fan Girl'lük yaparım.

2. 🍸 İlk Hırkayı Dolaptan Çıkarma

Henüz yazın bittiğini kabullenemediğimiz bugünlerde, akşam hissettiğimiz o ilk serin rüzgar ve tüylerimizin ürpermesi... "Geldi!" diye kendi kendimize sadece serin havadan bile heyecanlanmamız, ve dolaptan çıkan ilk hırka... O hırkayı hep çok seveceğim.

3. ☕️ Sıcak Kahveye Dönüş

Yazın içtiğim yulaf sütlü, buzlu, vanilyalı Latteler ne kadar bambaşka olsa da; eylülde içtiğim tarçınlı, ballı o sıcak Latte... Kokusu bile sonbahar diye bağırıyor sanki. (Nausée Dergi 2. sayıda tarif gelecek) Sizce Ice Latte mi? Yoksa eylül Lattesi mi?

4. 🍎 Kocaman Deri Çantalar

Sonbaharda hayatlar daha yoğun, telaşlı ama tatlı. Hepsini kocaman çantalarımıza sığdırıyoruz. Defterler, rujlar, kitaplar, birbirine dolaşmış kulaklıklar, kalemler, atıştırmalık, belki bir elma, kağıtlar ve daha nicesi. Bu karmaşıklığı görmek bana hep sonbaharı hatırlatıyor.

5. 🍯 Defter ve Yeni Başlangıçlar

Eylül biraz da yeni sayfa demek. Okula dönüş, yeni düzen, yeni kararlar... Journaling mevsimi diyebiliriz bence eylüle, en azından benim için öyle. Dört mevsim yazıyoruz aslında ama kabul edelim sonbaharda yazmak çok daha romantik.

6. 🎺 Sonbahar Playlist'i Hazırlama

Sonbahar benim için melankoli demek. Ben yılın her dönemi melankolik biri olsam da, sonbahar ruhumun hüzünlü tarafını besliyor. Ben de her sonbaharda o yüzünlü tarafım için bir playlist hazırlarım. Senin favori sonbahar şarkın ne?

7. 💄 Ruj ve Oje Renklerinin Değişimi

Eylül gelince şeftali tonlarını, pembeleri bir kenara bırakırım. Bordolar, vişne çürükleri, koyu kırmızılar, kahverengiler alır yerlerini. Bir anda aynadaki yansıman bile “ben artık sonbahardayım” diye fısıldar. Küçük bir renk değişimi, koca bir mevsimin ruhunu taşıyabilir.

Sanırım eylülü bu yüzden seviyorum. Basit şeyler bile olduğundan daha romantik görünüyor. Ben de bu küçük mutlulukları biriktiyorum, içimde taşıyorum.

Okuduğun için teşekkür ederim. 💋🤍

Subscribe

🦢İnsanların davranışlarındaki, alışkanlıklarındaki çatlaklar nerede? Aslında yok olmadılar ama onları saklamayı öğrendik. Kahvaltımızdan, içtiğimiz kahveye kadar her şey nizami görünmek zorunda. Granola ve badem sütü eksik olamaz. Yoksa dışarıda kalırız değil mi?

Aslında tehlikeli olan bunları haz alarak yapmak değil, elbette bu "küçük" zevkler bazılarımızın hayatının parçası. Ama obsesyon haline geldiğinde, orada biraz durup düşünmek gerekiyor. Kim için bu kadar mükemmel görünmeye çalışıyoruz?

Hayatı romantize etmek daha yaşanılabilir hale getiriyor, bu benim için de böyle. Ama romantizasyon ile takıntılı bir mükemmellik arayışı arasındaki çizgi çok ince. Birinde hayatın küçük detaylarını sevgiyle büyütüyorsun; diğerinde ise hayatı sanki sürekli denetleniyormuş gibi yaşıyorsun.

🪷Sorun şu ki, sosyal medyada gördüğümüz şeyler çoğu zaman romantizasyon değil, kurgu. Yani biri gerçekten kahvesinden keyif aldığı için değil, kahvesinin fotoğrafı yeterince estetik göründüğü için paylaşmayı seçiyor. Oysa gerçek kahvenin üstü belki biraz dökülmüş, yanındaki kitap biraz yıpranmış, masa örtüsünde leke var. Ve işte tam da bu “gerçek” olan bizi insan kılıyor.

Subscribe

Belki de ihtiyacımız olan şey mükemmellik değil; dağınıklığın, lekelerin, eksiklerin içinde de güzellik görebilmek. Çünkü hayatın özü orada saklı.

Okuduğunuz için teşekkür ederim!

1960'larda Londra'da bir butikte "ahlak bozan" olarak etiketlenirken, aynı yıllarda başka kadınlar için özgürlük marşıydı. Bir eteğin boyu nasıl olur da bir kadının; namusuyla, edebiyle, karakteriyle hatta ruh sağlığıyla ilgili bir çok şey söyleyebilir? Belki de mesele kumaşta değildir, kadın bedeni üzerindeki yüzyıllık kontrol arzusundadır. Ve bu yüzden mini etek şu soruyu zorunlu kılıyor: Histeri mi? Özgürlük mü? Yoksa ikisinin birbirine dolanmış, çözülmesi güç bir hikayesi mi?

Bir kıyafetin tek başına “tehdit” ya da “özgürlük” sembolüne dönüşmesi tesadüf değil. 1920’lerde flapper kızların diz altına inen elbiseleriyle başlayan endişe, 60’larda diz üstüne çıkan eteklerle paniğe dönüştü. Mini etek, yalnızca modaya dair değil; kadınların kamusal alanda nasıl var olabileceğine dair de bir mücadeleydi. Üstelik bu mücadele, yalnızca erkeklerin tepkileriyle değil, diğer kadınların yargılarıyla da şekillendi. Bir kadının bacaklarını gösterecek kadar “rahat” olması bazı gözlerde özgüvenin, bazı gözlerde ise “ahlaksızlığın” işaretiydi. Moda sayfalarında övgüyle yer alan aynı kıyafet, okul kapısında “ayıp” diye fısıldanabiliyordu. Burada mesele kumaş uzunluğundan çok, kimin sınır çizdiği. Ve kadınlar bu sınırın tam üzerinde, ince bir ipte yürümeye zorlandı.

Bunca kelime bile tek başına cevabı vermeye yetmezken, aslında cevap basit: Histeri değil, özgürlük. Mini etek, kadınlar üzerinde kurulmak istenen baskıya karşı bir kaçış, bir yok sayış. Günümüzde hâlâ mini etek giymek politik bir eylemse, demek ki yolun başındayız.

Belki de mesele, eteğin boyunu tartışmayı bırakıp, kadının kendi bedenine dair kararını sorgusuz kabul etmekte. Çünkü özgürlük, birkaç santimlik kumaştan çok daha fazlası.

BPD: hakkında konuşuyoruz ama gerçekten anlıyor muyuz?

Borderline Kişilik Bozukluğu; bir kimlik değil, bir yara. Ve bu yazı o yaranın fark edilmesi için. Borderline olmak sadece bir teşhis değil çok daha fazlası. Duyguların aşırı yoğunluğu, terk edilmekten ölesiye korkmak, siyah-beyaz düşüme, net olmayan her şeyden korkma, kendine zarar verme, ilişkilerde yoğun dalgalanmalar... Bir gün sevildiğinden eminsindir; ertesi gün, o “favori” kişinin gitme ihtimali öyle korkunç gelir ki, ölüm bile terk edilmekten daha katlanılabilir görünür.

Mitler ve Gerçekler

BPD'li insanlar manipülatif midir?

Hayır, sadece panik halindedirler. Duygusal dalgalanmaları kontrol edemedikleri için çaresizce yakınlık arar, bağ kurmaya çalışırlar. Bu, bilinçli bir yönlendirme değil; yoğun duygularla başa çıkma çabasıdır.

BPD ilgi çekme hastalığı mıdır?

BPD derin bir duygusal acıyla yaşamaktır. "İlgi çekmek" gibi görünen davranışlar aslında; fark edilme, onaylanma be anlaşılma istediğinden doğar.

BPD'li biriyle ilişki yürütülmez.

Herkes gibi BPD'li bireyler de sağlıklı ilişkiler kurabilir. Evet, zorlukları vardır; fakat destek, anlayış ve doğru terapiyle sağlıklı bağlar kurulabilir.

BPD'li bireyler tehlikelidir.

Asıl tehlike kendi içlerindedir. Genellikle başkalarına değil, kendilerine zarar verme eğilimindedirler. Korktukları şey zarar vermek değil; terk edilmek ve sevilmemektir.

Benim Deneyimin

Ben tanısını 21 yaşımda almış BPD'li biriyim. Benim için en zor şema, terk edilme korkusu oldu. Korku babamla başladı, arkadaşlarımla ve romantik ilişkimle devam etti. Ama tanı almak, terapi görmek, düzenli ilaç kullanmak beni olabildiğince dinginleştirdi, belirtilerimi azalttı. Ama yenemediğim bir şey var ki, o da anlaşılmak. Hayır, ayrıcalıklı davranılmak istemiyorum. Sadece anlaşılmak istiyorum. Duygularım bu kadar yoğun ve dalgalıyken anlaşılmak için çırpınmak, bozuk bir onay mekanizmasında yaşamak çok zor. Herhangi birine göre basit ve kolay atlatılabilir bir olay benim için çok yıkıcı ve yaralayıcı. Evet, dışarıdan öfkeli, soğuk ve ters biri olduğum söylenir genelde. Aslında sadece korkuyorum. Onaylanmamaktan, terk edilmekten, sevilmemekten, yanlış anlaşılmaktan ve bunun gibi birçok şeyden korkuyorum. Ergenliğimde bu duygularım daha az yoğundu, yaş aldıkça kartopu etkisiyle artarak çoğaldı. Ne olduğunu bilmiyordum. Bir şeyler normal değildi, terk edilmekten bu kadar korkmamalıydım, kendimi kesmemeliydim, tehlikeli alışkanlıklar edinmemeliydim. Anlamak için çok küçüktüm. Kendimi hep "çatlak" "deli" "çılgın" gibi saçma sıfatlarla adlandırdım çünkü ne olduğunu anlayamıyordum. Bugün 22 yaşındayım, BPD ve Bipolar Bozukluk tanım var. Ne olduğunu bilmek baş etmemi kolaylaştırdı. Hala kendimi anlatmakta zorlanıyorum, manik atak geçirmekten korkuyorum, depresyondan korkuyorum ama buradayım, savaşıyorum. Ve savaşmakta zorlanan herkesin yanında olmak istiyorum.

Toplumun ve Medyanın BPD'ye Yaklaşımı

Borderline Kişilik Bozukluğu, medyada genelde iki uçta temsil ediliyor. Ya romantik ya da şeytani. Filmlerde ve dizilerde BPD’li karakterler çoğu zaman “tutkulu ama delice” sevmeye meyilli, dengesiz, aşırı kıskanç ve tehlikeli olarak resmediliyor. Bu temsiller, izleyicinin zihninde bir kalıp yaratıyor: “Borderline mı? Kaç!”

Sosyal medyada ise BPD "estetik" hale gelmiş durumda. (Beautiful Princess Disorder). Siyah-beyaz filtrelerle pazarlanan duygusal çöküş videoları, "şu on belirti sende varsa BPD'lisin" videoları acıyı bir performansa dönüştürüyor. Ama gerçek hayat böyle değil. Gerçek BPD; bir mesajın geç gelmesiyle kendini değersiz hissetmek, gözlerinin önünde ilişki parçalanırken onu kurtaramayacağını bilmek, ve sonra o enkazın altında yalnız kalmak demek.

Bu çarpıtılmış temsiller yüzünden BPD’li bireyler hem profesyonel yardım alma konusunda çekingen davranıyor hem de sevdikleri tarafından yanlış anlaşılıyor. Gerçek yardım yerine uzaklaşma, etiketleme ve yargılanma geliyor. Ve bu, iyileşme ihtimalini değil, yalnızlığı büyütüyor.

Etiketlemek kolay, anlamak zor. Ama belki bir gün, anlamak da sevmenin bir biçimi sayılır. O güne kadar, biz kendimize tutunmaya devam edeceğiz.

Okuduğun için teşekkür ederim!

Subscribe

Var olmak hep çok zor gelir bana. Hep, hiç var olmamış olmayı dilerim. Çünkü bu delik günden güne büyüyor, beni içine çekiyor. İçerisi; karanlık, puslu, uğultulu. Açık mavi hisler midemi bulandırıyor, yakıyor. “Neden?” diye sormayı bıraktım. Çünkü hak ettim, lanetli doğdum. Hatta lanetin kendisi olduğumu düşünürüm zaman zaman. Sırtımdaki kambur, lanetin ağırlığından. Ellerimdeki, dizlerimdeki titreme; lanetin yorgunluğundan. Bedenim ruhumu terk edip gidecek diye korkuyorum. Çünkü o da taşıyamıyor artık beni. Korkudan tırnaklarımı geçiriyorum bedenime. Haykırıyorum gitme diye.

Sana yaptığım gibi.

Korneamın arkasında, ruhumda, içimdesin

Aldığım nefessin, öfkem ve arzumsun

Gözlerinle gizli bir anlaşmam var

İçine daldığım her seferde yanacağım

Dudaklarını her ıslattığında ıslanacağım

Gözlerin ne zaman beni bulsa,

şiddetle nefret edeceksin benden

bana karşı koyamayışından

Sana yazılmamış bir şiirim ben

Her hecen, her sessiz harf, senin tenine dokunur

Adını andığımda dilim yanar,

içimdeki gece daha da kararır

Sana susmak bile bir dua gibi

Sensizlik, yankılanan bir çığlık

Tenin aklımın ucunda bir çivi

Konuşmasan bile her kelimen

kanatır içimi

Bildiğim her kelime seni anlatır

Unutmak istedikçe ezberimden taşarsın

Seninle olmak, daima bir savaş hali

Kazananı yok, kaybedeni yok

Ama ben, bile bile çıkıyorum üstüne

Ateşe dökülen benzin gibi

Sana her gelişim, biraz daha yok oluşum

Göz göze geldiğimizde

zaman durmuyor ama

kalbim bir anlığına kendini inkâr ediyor

Bir an, ölüyorum sanki

ama seni gördükçe tekrar diriliyorum

yine, yeniden, sana.

Okuduğun için teşekkür ederim. 💘

Subscribe

Ama insanım, değil mi? Parçalanmam, hissetmem, kırılmam normal olmalı. Yine de olmuyor. Kendime izin veremiyorum. Sanki hissetmek bir lüksmüş gibi, sanki kırılmak başarısızlık gibi.

Aynaya bakıyorum. Karşımda gördüğüm yansıma bana ait olmalı. Ama değil. Yüz hatlarım, gözlerimin ifadesi, dudaklarımın kenarındaki yorgunluk… hepsi tanıdık ama yabancı. Sanki camın arkasındaki kişi ben değilim; sadece rolü ezberlenmiş bir figür, her sabah yeniden sahneye çıkan bir yabancı. Parmaklarımı aynaya yaklaştırıyorum, bulanık bir görüntünün içinden kendime dokunmaya çalışıyorum. Ama mesafe değişmiyor.

Gerçek olmadığımı hissediyorum. Ama kanımla, canımla buradayım işte. Peki, neredeyim? Kopuk hissediyorum; ruhum bedenimden ayrı gibi. Her sabah tekrar tekrar gördüğüm eller bana mı ait? Bilmiyorum.

Bazen var olmakla yok olmak arasında ince bir çizgide yürüyormuşum gibi geliyor. Bir adım daha atsam düşeceğim, ama o adımı atmamak da içten içe beni tüketiyor. Belki de düşmekten korktuğum için bu sisin içinde kalmayı seçiyorum.

Kendime gerçek olduğumu kanıtlamak için boşluğa doğru yürüyorum, bırakıyorum kendimi. Süzülürken hissederim belki benliğimi. Ama hayır. içimdeki karanlık boşluk var olmaya devam ediyor.

Belki de sorun, kendimi ararken çoktan kaybolmuş olmamdır.

Okuduğun için teşekkür ederim. 💛

Subscribe

Eve dönene kadar kendi çocukluğumu düşündüm. Ben de tıpkı onlar gibi büyüdüm. Mahallemizde her sokağın köşesinde böyle anılarım vardı. Evden aldığımız kilimi kaldırıma serer, akşama kadar boncuktan takılar yapar satardık. Henüz hayatın o sert ve gerçek tokadını yememiştik. Her şey o ipe dizdiğimiz boncuklar kadar; parlak, renkli ve umut doluydu. Gerçek nasıl bu kadar karanlığa bürüdü benliğimizi? Bilmiyorum. Ama kaç yaşına gelirsek gelelim o renkli boncukları her gördüğümüzde içimizde küçük "benlik" her seferinde gülümseyecek.

Şimdi parmaklarımın arasında boncuklar yerine kalem var, iplikler yerine kağıtlar. Benim için kalemim ve kağıdım o boncuklar gibi işte. Burası da kurduğum küçük tezgahım.

Okuduğun için teşekkür ederim!

Subscribe

Ben de zaman zaman çevreme bu cümleyi söyledim. Hatta kendi kendime de. Ama geçenlerde fark ettim ki, aslında ne anlama geldiğini hiç bilmiyormuşum. Kendini sevmek, olduğu gibi varlığını kabul etmek mi? Yoksa “yeterince iyi olmayan” yanlarımı değiştirmek mi? Ya da ikisi birden mi?

Kendimi sevmek denen şey bana hep ulaşmam gereken bir hedef gibi hissettirdi. Ya da "eğer 'şöyle' olursam" kendimi sevebilirim düşüncesiyle motivasyon kazandım. Çünkü içinde bulunduğumuz çağda kendimizi sevmek için bile bir noktadan diğerine ulaşmak zorundayız. Belirtli standartta görünmek, yürümek, konuşmak, hatta yemek zorundayız.

Belki de sorun, sevginin nasıl göründüğüne dair kafamızdaki imajda. Lacan der ki, kendimizle ilk tanışmamız bir yansımayla olur. Yani biz kendimizi ilk kez, aslında bir “yansıma” olarak görüyoruz. Belki de o yüzden, kendimizi sevme çabamız hep o yansımayı güzelleştirme üzerine kurulu. Saçımızı düzeltiyoruz, kusurlarımızı kapatıyoruz, yanlışlarımızı saklıyoruz. Çünkü “kendi suretimiz” hep başkalarının gözünden geçerek bize ulaşıyor.

Belki de kendini sevmek, aynadaki yansımayı kusursuz hale getirmek değil; o yansımaya her sabah yeniden bakabilmek, değişen, kırılan, yamalanan hallerimizle barışabilmektir. Kendini sevmek, hedefe ulaşmak değil; yolda kendine eşlik etmektir. Çünkü belki de sevgi, tam da bu eşlikte saklıdır.

Okuduğun için teşekkür ederim!

Subscribe

Ama neden? Neden lanet beni bulmuş? Her belirsizlik, her gri ton neden celladım? Bilmiyorum. Bu hisle çok erken tanıştım. O gün bu gün bırakmıyor peşimi. Kalbimi avucunun arasında tutuyor, tüm kontrol onda. Kaygı. Ne zaman biri bana biraz sesini yükseltse, biraz tonunda değişiklik hissetsem mahvoluyorum. “Beni terk edecek.” “Beni mahvedecek.” “Beni bırakacak.” Gerçek olmadığını ne kadar bilsem de, bir yanım için oldukça gerçek düşünceler, hepsi başka bir bana ait. Ne kadar zaman geçerse geçsin, bu hisle yaşamayı öğrenemiyorum, kontrol edemiyorum. Kendimi bir böcek kadar görünmez hissediyorum; insanlar böcekleri görmez, önemsemez, fırlatıverirler ya, işte öyle hissediyorum.

Ben yazıyorum, sen okuyorsun. Sen belki bir kahve koyuyorsun, belki bir şarkı açıyorsun. Ve bu an, ikimizin de yalnızlığında bir kesişme noktası oluyor. Belki de bu yüzden buradayız. Yalnızlığımızı kelimelere döküp birbirimizin sessizliğinde yankılanmak için. Her satır, aramızdaki görünmez mesafeyi biraz daha kısaltıyor. Biliyorum, burada hepimiz yalnızız. Ama belki de bu, düşündüğümüz kadar kötü bir şey değildir. Çünkü bazen yalnızlığın en güzel tarafı, bir başkasının yalnızlığıyla yan yana durabilmesidir.

Subscribe

Ve belki burası bu yüzden değerli, evet biliyorum son zamanlarda okur-yazar aktifliği eskisi gibi değil. Ama ben buradayım, bunu okuyan kişi sen de buradasın değil mi? Burayı seviyorum çünkü buraya geldiğimizde kimse bizden bir şey istemiyor; hızlanmamızı, neşelenmemizi, sürekli güçlü kalmamızı beklemiyor. Yalnızlığımızı saklamıyoruz burada. Aksine, onu kelimelere bırakıyoruz. Yazarken kendi içimizde dolaşıyoruz, birbirimizin cümlelerinde kendimize rastlıyoruz. Bir gün bambaşka bir şehirde, bambaşka bir saatte, senin okuduğun bir satırda belki de benim bir zamanlar hissettiğim bir boşluk yankılanıyor. Ve tam tersi, senin sessizliğin bana bir şey hatırlatıyor. Bu yüzden “yalnızlık” kelimesi burada biraz daha yumuşak, biraz daha tanıdık bir hâl alıyor. Çünkü biliyoruz:

Burada hepimiz yalnızız, ama yalnızlığımız birbirine değdikçe, o oda o kadar da boş gelmiyor.