Bazı insanları anlatırken meslekleri yetmiyor.

“Komedyen” diyorsun, eksik kalıyor. Çünkü sahneye çıktığında yaptığı şey yalnızca insanları güldürmek değil; herkesin alıştığı şeylere biraz yana kayarak bakmak. Bizim normal kabul ettiğimiz ayrıntıların üzerine eğilip, orada duran tuhaflığı çekip çıkarıyor.

Belki de mizah biraz böyle bir bakış meselesi.

Herkes aynı otobüse biniyor, aynı sokaklardan geçiyor, aynı insanlarla uğraşıyor, aynı saçma durumların içine düşüyor. Fakat herkes dönüp de “bir dakika, bu gerçekten çok garip değil mi?” demiyor.

Deniz Göktaş’ın yaptığı biraz da bunu hatırlatıyor insana.

Hayatın ciddiyetini tamamen reddetmeden, ona gerektiğinden fazla anlam yüklememeyi.

Çünkü büyüdükçe garip bir şey oluyor. Çocukken dünyanın saçmalığını olduğu gibi kabul ediyoruz; sonra bir yerlerde bize her şeyi ciddiye almamız gerektiği öğretiliyor. İnsanların ne düşündüğü, nasıl göründüğümüz, ne söylediğimiz, ne kadar başarılı olduğumuz, doğru yerde doğru tepkiyi verip vermediğimiz…

Sonra biri çıkıp bütün bu düzenin ortasına bir şaka bırakıyor.

Ve bir anlığına, üzerine saatlerce düşündüğümüz şeyin aslında ne kadar anlamsız olduğunu fark ediyoruz.

Bence Deniz Göktaş’ın anlatısında güzel olan taraflardan biri de bu mesafe. Kendini de dünyanın dışında tutmuyor. Anlatan kişiyle anlattığı şey arasında kalın bir duvar yok. Sanki hayatın saçmalığını önce kendi üzerinden geçirip sonra seyircinin önüne bırakıyor.

Bu yüzden bazı anlarda gülmekten önce tanıdık geliyor.

“Ben de böyle düşünüyorum.”

“Ben de bunu yapıyorum.”

“Ben de bunu kimseye söylemiyorum.”

Mizahın en kuvvetli hâli biraz burada başlıyor zaten. Seyircinin karşısında bir ayna olduğunu fark etmediği bir anda kendisini göstermekte.

Üstelik bunun için büyük olaylara ihtiyacı yok.

Bir insanın davranışındaki küçücük bir çelişki, gündelik hayattaki anlamsız bir alışkanlık, toplumun kimsenin sorgulamadığı bir kuralı yeterli oluyor.

Çünkü hayat zaten başlı başına tuhaf.

Biz sadece alıştığımız için fark etmiyoruz.

Belki iyi bir komedyenin yaptığı şey yeni bir saçmalık yaratmak değil, eskisini görünür hâle getirmek.

Deniz Göktaş’ı izlerken bazen asıl komik olanın anlatılan şey olmadığını düşünüyorum. Asıl komik olan, hepimizin bunu daha önce fark etmemiş olması.

Bir de şu var:

Kahkaha her zaman neşeden çıkmıyor.

Bazen insanın başına gelen bir şeyi değiştiremediği için onunla dalga geçmesi oluyor. Bazen saçma bir durumun içinde sıkışıp kalınca kendine küçük bir çıkış kapısı açmak gibi.

“Bunu düzeltemiyorum bari güleyim.”

Belki mizahın biraz da böyle bir tarafı var.

Dünyayı daha güzel göstermiyor.

Sadece dünyanın bütün ağırlığını birkaç dakikalığına omuzlarından indiriyor.

Bu yüzden komediyi yalnızca eğlence olarak görmek bana hep eksik geliyor. İyi bir mizahçı, insanlara cevap vermekten çok sorular bıraktırıyor.

Neden böyle davranıyoruz?

Neden bunu normal kabul ediyoruz?

Neden insanların hayatına bu kadar karışıyoruz?

Neden kendimizi başkalarının gözünden değerlendirmeye bu kadar meraklıyız?

Neden bazı şeyleri söylemeye utanırken, bazı saçmalıkları hiç düşünmeden savunuyoruz?

Bir şakanın ardından bunlardan biri aklına takılıyorsa, o şaka yalnızca şaka olarak kalmıyor.

Günlük hayatına sızıyor.

Birkaç gün sonra aynı şeyi yaşarken aklına geliyor.

Ve belki yeniden gülüyorsun.

Deniz Göktaş’ın bende bıraktığı his biraz böyle.

Sanki uzun zamandır aynı odada duran bir eşyayı ilk kez başka açıdan görmüşüm gibi.

Eşya değişmemiş.

Oda aynı.

Benim baktığım yer değişmiş.

Belki sanatın, hele ki mizahın en güzel taraflarından biri de budur. Sana yeni bir hayat vermek zorunda değildir. Elindeki hayatı biraz eğip bükerek yeniden gösterebilir.

Bazen bir insanın bütün gününü değiştirmek için büyük bir cümle gerekmez.

Bir kahkaha yeter.

Sonra insan eve döner.

Hayat yine aynı hayat.

Sorunlar yerli yerinde.

İnsanlar hâlâ garip.

Dünya hâlâ anlamsız.

Ama artık bütün bunların içinde küçük bir gülme ihtimali olduğunu biliyorsun.

Ve belki bu, düşündüğümüzden daha kıymetli.

Çünkü bazı insanlar hayatı açıklamaya çalışır.

Bazıları ondan kaçmaya.

Bazılarıysa karşısına geçip, bütün saçmalığına rağmen gülümser.

Deniz Göktaş’ı benim için ilginç yapan da biraz bu: Dünyayı düzeltmeye çalışmadan, onun yamuk taraflarını gösterebilmesi.

Sonra sen bakıyorsun.

Bir süre düşünüyorsun.

Ve istemeden gülüyorsun.

Çünkü anlatılan şeyin içinde biraz hayat var.

Biraz sen.

Biraz ben.

Ve fazlasıyla hepimizin bildiği o tuhaflık.

Komedyen Deniz Göktaş, tutukluluğuna yapılan itirazın ardından tahliye edildi.

Ancak Deniz Göktaş, gösterisinde kullandığı başka bir ifade nedeniyle yeniden tutuklandı.

#Deniz Göktaş Tahliye🤍

Bazı insanlar vardır, yazdıkları şeylerden daha fazlasıdır. Birkaç şiire, birkaç kitaba, birkaç güzel cümleye sığmazlar. Sylvia Plath da onlardan biriydi.

Onu okurken yalnızca bir şairin kelimelerini okumuyorsun. Bir insanın kendi zihnine ne kadar yakından bakabildiğini görüyorsun. Bazen bir cümlenin içinde kendine rastlıyorsun; bazen de hiç tanımadığın bir duygunun adını onun kelimelerinde buluyorsun.

Plath’ın yazdıklarında tuhaf bir açıklık var. Sanki kelimelerin arkasına saklanmak yerine, onları kendisine tuttuğu bir ayna gibi kullanıyor. Güzel görünmek için değil, gerçeği görmek için yazıyor.

Belki onu bu kadar etkileyici yapan şey de bu.

Çünkü bazı insanlar acılarını anlatırken onu güzelleştirir. Plath ise çoğu zaman güzelliğin arkasındaki rahatsız edici gerçeği gösteriyor. İnsan olmanın ne kadar karmaşık olduğunu, aynı anda hem güçlü hem kırılgan olabileceğimizi, bir gün kendimize çok yakınken ertesi gün kendi içimizde yabancılaşabileceğimizi hissettiriyor.

Onu yalnızca yaşadığı zorluklarla hatırlamak ise bana hep eksik geliyor. Çünkü Sylvia Plath sadece acılarından ibaret değildi. O, yazan, üreten, düşünen, kelimelerle kendisine bir dünya kuran biriydi. Şairdi. Yazardı. Bir anneydi. Bir öğrenciydi. Bir kadındı. Ve bütün bunların arasında kendi sesini bulmaya çalışan bir insandı.

Belki de bu yüzden yıllar geçmesine rağmen hâlâ okunuyor.

Çünkü bazı yazarların söyledikleri yalnızca kendi dönemlerine ait olmuyor. İçimizdeki bazı duyguların tarihi yok. Yalnızlık, anlaşılma isteği, kendini bulmaya çalışma, başkalarının beklentileriyle kendi sesin arasında kalmak…

Bunların hiçbiri yalnızca bir zamana ait değil.

Plath’ın dünyasına girdiğinde, bazen kendi zihninin kapısını da aralamış oluyorsun.

Ve belki en güzel tarafı şu: İnsan onun yazdıklarını okuduktan sonra kendisini daha iyi tanımak zorunda kalıyor.

Bazı cümleler sadece okunmaz.

İnsanın içinde bir yere oturur.

Uzun süre orada kalır.

Sonra bir gün, hiç beklemediğin bir anda geri gelir.

Bir şiirin içinden çıkıp kendi hayatının bir anına karışır.

İşte Sylvia Plath’ın yazarlığında beni en çok etkileyen şey bu.

Onu okurken bazen bir şair okumuyormuşsun gibi hissedersin.

Sanki yıllar önce yaşamış, seni hiç tanımayan bir insan, senin bugün söylemekte zorlandığın bir şeyi senden önce söylemiş gibi.

Belki edebiyatın gücü de burada.

Birbirimizi hiç tanımadığımız hâlde, kelimeler aracılığıyla birbirimize ulaşabilmekte.

Plath artık burada değil.

Ama bazı insanlar fiziksel olarak gittikten sonra da konuşmaya devam ediyor.

Kitapların arasından.

Şiirlerin arasından.

Bir cümlenin sessizliğinden.

Ve belki de gerçek anlamda ölümsüzlük budur.

Birinin seni hiç tanımadığı hâlde, yıllar sonra bir kitabını açıp “ben bunu hissediyorum” diyebilmesi.

Sylvia Plath’ın geride bıraktığı şey yalnızca eserleri değil.

Kendisine ait bir ses.

Kolay taklit edilemeyen, kolay unutulmayan, insanı kendi içine dönmeye zorlayan bir ses.

Belki bu yüzden onu okurken bazen rahatsız oluyoruz.

Çünkü bazı yazarlar bize güzel şeyler söylemek için yazmaz.

Bize kendimizi göstermek için yazar.

Ve insan kendisini gördüğünde her zaman hoşuna giden bir şeyle karşılaşmaz.

Bazen bir ayna gerekir.

Bazen bir şiir.

Bazen de yıllar önce yaşamış bir kadının birkaç sayfaya bıraktığı kelimeler.

Sylvia Plath’ın kelimeleri hâlâ orada.

Sessizce.

Bir kitabın arasında.

Birinin gece açtığı sayfada.

Bir insanın kimseye anlatamadığı bir duygunun hemen yanında.

Ve belki de bu yüzden bazı yazarlar gerçekten ölmez.

Çünkü bedenleri zamanın içinde kaybolsa bile, kelimeleri başka insanların hayatlarında yaşamaya devam eder.

Sylvia Plath da geride yalnızca yazılar bırakmadı.
Kendisinden sonra gelenlere, insanın kendi içindeki karanlığa bile kelimelerle bakabileceğini bıraktı.

Karanlıkta herkes birbirine benzer. Yüzler seçilmez, kusurlar görünmez, kimsenin ne sakladığını anlayamazsın. İnsanlar karanlığın içinde kendilerini olduklarından başka biri gibi gösterebilir. Daha cesur, daha iyi, daha dürüst, daha masum…

Ama ışık yandığında her şey değişir.

Bir anda yüzler belirginleşir. Söylenen sözlerin ardındaki niyetler ortaya çıkar. Kim gerçekten yanında durmuş, kim sadece gölgeni takip etmiş anlarsın. Kim seni sevmiş, kim yalnızca senden aldığı şeyleri sevmiş, kim senin iyiliğini istemiş, kim senin iyi oluşundan rahatsız olmuş… Hepsi birer birer görünür.

Bazıları ışık yanınca kendini tanıyamaz.

Çünkü uzun süre karanlıkta yaşamıştır. Kendi yalanlarına, başkalarına gösterdiği yüzlere, söylemek zorunda kaldığı cümlelere o kadar alışmıştır ki gerçek yüzüyle karşılaşmak ona yabancı gelir.

Aynaya bakar ve gördüğü kişiden rahatsız olur.

Çünkü karanlıkta unutulan şeyler, ışıkta insanın karşısına çıkar.

Kimse sonsuza kadar saklanamaz.

Bir gün mutlaka ışık yanar.

Ve o gün, kimse kim olduğunu başkasına anlatamaz. Çünkü ışık açıklama istemez. Sadece gösterir.

Kimin kalbi gerçekten temizmiş, kimin elleri yalnızca kendini saklamak için cebindeymiş…

Kimin sevgisi gerçekmiş, kimin ilgisi çıkarına kadarmış…

Kimin sustuğu için olgun sandığımız, aslında söyleyecek dürüst bir sözü olmayan biriymiş…

Hepsi ortaya çıkar.

Belki de insanın en zor sınavı başkalarının önünde değil, kendi gerçeğinin karşısında kalmaktır.

Çünkü başkalarını kandırabilirsin.

Bir süre herkese başka biri olduğunu gösterebilirsin.

Güzel konuşabilirsin.

İyi görünebilirsin.

Doğru yerde doğru cümleyi kurabilirsin.

Ama kendine yalan söyleyemezsin.

Işık yandığında insanın karşısında yalnızca kendisi kalır.

Ve bazıları bundan korkar.

Bu yüzden karanlığı severler.

Çünkü karanlıkta hesap soran yoktur.

Karanlıkta geçmiş görünmez.

Karanlıkta kırdığın insanlar, söylediğin sözler, yaptığın seçimler daha uzakta sanılır.

Ama ışık geldiğinde hepsi aynı odadadır.

Ve insan ilk kez kaçacak bir yer bulamaz.

Belki de bu yüzden bazı insanların değiştiğini sanıyoruz.

Oysa çoğu zaman değişmiyorlar.

Sadece ışık onların üzerine biraz daha fazla düşüyor.

Biz de ilk kez gerçekte kim olduklarını görüyoruz.

Bazı insanlar hayatımıza karanlıkta girer.

Onları tanıdığımızı düşünürüz.

Seslerini biliriz.

Gülüşlerini biliriz.

Bize söyledikleri cümleleri biliriz.

Ama insanı gerçekten tanımak, onun güzel günlerine bakmakla olmuyor.

Asıl mesele ışık yandığında yanında kalıp kalamadığı.

Herkes iyi günlerde iyi biri olabilir.

Herkes sevildiğinde sevebilir.

Herkes değer gördüğünde değer verebilir.

Ama kimse ona bir şey kazandırmadığında nasıl davranıyor?

Kimse alkışlamadığında ne yapıyor?

Haksız olduğunu anladığında özür dileyebiliyor mu?

Birinin kendisinden daha mutlu olduğunu gördüğünde içtenlikle sevinebiliyor mu?

İşte insanın gerçek yüzü orada ortaya çıkıyor.

Çünkü karakter, karanlıkta saklanabilen bir şey değil.

Sadece ışığın gelmesini bekleyen bir şey.

Ve bazen ışıklar yanıyor.

Herkes kendi gerçeğine dönüyor.

Bazıları başını kaldırıp olduğu kişiye bakıyor.

Bazıları ise gözlerini kaçırıyor.

Çünkü karanlıkta kim olduğunu unutmuş olanlar, aydınlıkta kendilerini tanımakta zorlanıyor.

Ben artık insanların anlattıklarına çok fazla bakmıyorum.

Işık yandığında ne yaptıklarına bakıyorum.

Çünkü insanın gerçekliği söylediği sözlerde değil, kimse bakmazken yaptığı seçimlerde saklı.

Ve sonunda herkes kendi gerçeğine dönüyor.

Kimiyle gurur duyacağı bir insan çıkıyor karşısına.

Kimiyle yüzleşmekten kaçacağı.

Ama ışık bir kez yandı mı, artık hiçbir şey eskisi kadar kolay saklanmıyor.

Bazen ışıklar yanınca herkes kendi gerçeğine döner.
Bazılarıysa karanlıkta kim olduğunu unutmuştur.

Ve belki de en acısı şudur:

İnsan, başkalarından sakladığı kişiye en sonunda kendisi dönüşür.

I just want you to know how much I love you. I want to be the person you can always come to, no matter what happened or how bad you’re feeling. If you’re having a bad day, if you’re upset, if you just need someone there, I want that person to be me. You never have to pretend that you’re okay around me.

I love you when you’re happy, when you’re stressed, when you’re being annoying, when you’re not really yourself. Literally all of it. Nothing about the way I feel about you changes because of a bad day or a stupid argument.

I don’t know what the future is gonna look like, but I know I want you in it. I want all the little things with you too, not just the good moments. The random conversations, laughing over absolutely nothing, sitting together without even talking, all of it. You feel like home to me in a way I can’t really explain.

And I mean it when I say I’m here. I’m not just saying it because it sounds nice. I want to be here for you, and I want us to keep choosing each other even when things aren’t perfect. Because I really do believe what we have is something special.

I love you so much. More than I probably know how to put into words sometimes. And yeah, I’m staying. 🤍

Ben aşkı seninle öğrenmedim aslında. Aşkın varlığından haberim vardı zaten. Şarkılarda geçiyordu, insanların birbirine bakışlarında görüyordum, eski mektuplarda okuyordum. Ama bütün bunlar uzaktan görünen bir manzaraydı benim için. Ne demek olduğunu bilmiyordum.

Sonra sen geldin ve bir insanın, hiçbir şey yapmadan bile başka bir insanın gününü değiştirebildiğini gördüm.

Meğer insan birini özlemek için ayrılmak zorunda değilmiş. Yanındayken bile özleyebiliyormuş. Birlikte geçirilen birkaç saatin ardından eve dönünce, daha kapıdan girerken o günü tekrar düşünmeye başlayabiliyormuş.

Meğer birinin sesini ezberlemek, onun söylediği şeyleri hatırlamaktan çok daha başka bir şeymiş. Hangi kelimede güldüğünü, hangi cümlede sesinin değiştiğini, canı sıkkınken nasıl sustuğunu bilmekmiş.

Ben bunları senden önce bilmiyordum.

Seninle birlikte öğrendim.

Sonra bir gün, bütün bunların elimden alınabileceğini öğrendim.

Üstelik kimse bir şey kırmadı.

Bir tabak yere düşmedi.

Bir kapı sertçe kapanmadı.

Birileri çıkıp “artık bitti” demedi.

Sadece bazı şeyler eskisi gibi olmamaya başladı.

Mesajların başka türlü gelmeye başladı.

Cümlelerin kısaldı.

Gözlerinin içinde eskiden bulduğum o şeyi aradım ve bulamadım.

Ben yine aynı yerdeydim.

Sen de karşımdaki aynı insandın.

Ama aramızda, adını koyamadığım bir mesafe vardı.

İnsan en çok da buna şaşırıyor.

Birinin yabancılaşması için yüzünün değişmesine gerek yokmuş.

Aynı gözler.

Aynı ses.

Aynı isim.

Ama artık sana ait olmayan bir yakınlık.

Sanki bir zamanlar bana ayrılmış olan yerin sessizce kaldırılmıştı ve kimse bana haber vermemişti.

Ben hâlâ oraya oturmaya çalışıyordum.

Sen çoktan başka bir yere geçmişsin.

Belki de sana kızmamın asıl sebebi bu.

Gitmen değil.

Beni, hâlâ orada olduğumu sanırken yalnız bırakman.

Çünkü insan birinin gideceğini bilirse hazırlanıyor.

Eşyalarını topluyor.

Kapının kapanacağını biliyor.

Ama sen giderken ben hâlâ kalacağını düşünüyordum.

O yüzden senden sonra bir süre ne yapacağımı bilemedim.

Çünkü hayatımda senin için ayırdığım yer boş kaldı.

Ve o boşluğa ne koyacağımı bilmiyordum.

Bir süre her şeyi sana bağladım.

Bir şarkıyı.

Bir kokuyu.

Bir sokağı.

Bir saati.

Bir cümleyi.

Birinin saçını seninkine benzetmeyi bile.

Sonra fark ettim ki insan birini kaybedince, dünyadaki her şeyi onunla ilişkilendirmeye çalışıyor.

Sanki onu ne kadar çok şeyin içinde bulursa, o kadar az gitmiş olacakmış gibi.

Ama gitmişti.

Bunu değiştirecek hiçbir şarkı yoktu.

Hiçbir eski mesaj yoktu.

Hiçbir “keşke” yoktu.

Ve belki en ağır tarafı da buydu:

Ben hâlâ seni severken, senin hayatında bana ayrılmış bir yer kalmamış olabilirdi.

Sevginin karşılıklı olmadığı ihtimali değil yalnızca.

Bir zamanlar karşılıklı olmuş bir şeyin artık tek taraflı bir hatıraya dönüşmesi.

İnsan bunu kabullenirken biraz küçülüyor sanki.

Bir zamanlar iki kişinin bildiği bir şeyi, sonra tek başına hatırlamak tuhaf.

Bir anı düşünüyorsun.

Sen oradasın.

O da orada.

Ama şimdi yalnızca sen hatırlıyorsun.

Belki o gün onun için sıradan bir gündü.

Belki benim hayatımda açtığı yeri hiç fark etmedi.

Belki ben onun bir cümlesini aylarca taşıdım, o cümleyi söylediğini bile hatırlamıyor.

İşte aşkın en adaletsiz taraflarından biri bu.

Bir insanın sende bıraktığı izin büyüklüğü, onun sende bıraktığını bildiği anlamına gelmiyor.

Bazen biri hayatının ortasından geçip gidiyor.

Sen ise yıllarca onun geçtiği yerde duruyorsun.

Ben de bir süre durdum.

Ama artık değil.

Çünkü senden kalan her şeyi taşımak zorunda olmadığımı fark ettim.

Sana ait olan bazı şeyleri geri vermek gerekiyor.

Bana söylediğin sözleri.

Bana hissettirdiğin güveni.

Bana yakıştırdığın o kişiyi.

Beni senin gözlerinden gördüğüm hâlimi.

Hepsini.

Çünkü sen gittikten sonra kendimi senin bıraktığın yerden tanımlamaya devam edersem, hiçbir zaman gerçekten senden çıkmış olmayacağım.

Ben seni sevmiş olabilirim.

Bir zamanlar sen vardın.

Sonra yoktun.

Keşke…

Bunun üzerine bir hayat kurmak çok zor.

Seni kötü hatırlamak istemiyorum.

İyi hatırlamak da zorlanıyorum ama.

Belki sadece hatırlamak yeter.

Çünkü bazı insanlar için en doğru yer, insanın kalbi değil; geçmişidir.

Sen de oradasın.

Bir zamanlar bana çok yakın olan, şimdi ise adını duyduğumda hayatımın eski bir sayfasını açan biri olarak.

Ve tuhaf olan şu:

Seni kaybettiğim için hâlâ üzülüyorum.

Ama artık geri dönmeni istiyor muyum bilmiyorum.

Çünkü geri dönersen, ben seni bıraktığın yerde bulamam.

Sen de beni.

O zamanki iki insan yok artık.

Sen başka birisin.

Ben de.

Belki aşkın benden aldığı en büyük şey, sana yeniden kavuşma ihtimalimdi.

Ama bana bıraktığı bir şey de var.

Bir insanı çok sevmiş olduğumu bilmek.

Bir zamanlar kalbimin gerçekten birine doğru eğildiğini bilmek.

Bunun kötü bir şey olmadığını sonunda kabul etmek.

Sen bana aşkı verdin.

Sonra onu alıp gittin.

Ben uzun süre, aşkın da seninle birlikte gittiğini sandım.

Meğer yanılmışım.

Sen giderken yalnızca seninle olan kısmını götürmüşsün.

Geri kalanı hâlâ bende.

Ve ilk defa, onu senden bağımsız bir yere koyabiliyorum.

Arkadaşlar kendimi kandırıyorum. Ona hâlâ çok aşığım❤️

Belki de mesele hiçbir zaman gerçekten âşık olmak değildi. Belki ben sadece birinin hayatımda kapladığı yerin, fark etmeden ne kadar büyüyebileceğini gördüm.

Çünkü insan bazen birine âşık olduğunu düşünmeden önce ona alışıyor.

Önce sesine.

Sonra mesajlarına.

Sonra gününün içinde ona ayırdığın küçük yerlere.

Bir şey olduğunda anlatmak istemene.

Güzel bir şarkı duyduğunda aklına gelmesine.

Kalabalığın içinde onu aramana.

Birinin söylediği sıradan bir cümleyi günlerce hatırlamana.

Ve sonra bir gün fark ediyorsun ki, hayatının içinde sana ait sandığın bazı alışkanlıkların aslında onunla ilgili.

Ben hiç âşık olmadım.

Ama bir keresinde çok yaklaştım.

O kadar yaklaştım ki, bir sabah uyandığımda ilk düşündüğüm insanın o olduğunu fark ettim.

O kadar yaklaştım ki, gün içinde başıma gelen en küçük şeyi bile ona anlatmak istedim.

O kadar yaklaştım ki, telefonum çaldığında içimde oluşan o küçük heyecanı başkasında hiç hissetmediğimi anladım.

Ama yine de âşık olmadım.

Belki korktum.

Belki adına aşk dediğimiz şeyi fazla büyüttüm.

Belki birini sevmekle ona ait olmak arasındaki farkı çok iyi bildiğim için bir adım daha atmadım.

Çünkü ona yaklaştıkça, kendimden biraz daha uzaklaşmaktan korktum.

İnsan bazen birini çok severken bile durabiliyor.

Tam “biraz daha yaklaşsam ne olur?” diye düşünürken geri çekiliyor.

Çünkü bazı mesafeler  insanı koruyor.

Aramızda küçücük bir mesafe vardı.

Kimsenin fark etmeyeceği kadar küçük.

Ama ikimizin arasında kalacak kadar büyük.

Bir adım atsaydım belki her şey değişecekti.

Belki çok güzel olacaktı.

Belki de birbirimizin hiç tanımadığı taraflarını görüp birbirimize yabancılaşacaktık.

Bilmiyorum.

Belki bilmemek daha güzel.

Çünkü hâlâ onunla ilgili düşündüğümde, aklımda kötü bir son yok.

Büyük bir kavga yok.

Birbirimize söylenmiş ağır cümleler yok.

Sadece yaklaşmış iki insan var.

Birbirinin hayatına girmek üzereyken kapının önünde duran iki insan.

Ve içlerinden biri, kapıyı çalmamayı seçiyor.

Bazen düşünüyorum.

Ya çalsaydım?

Ya biraz daha cesur olsaydım?

Ya o da aynı şeyi hissediyorsa?

Ya ikimiz de birbirimizden bir adım beklediysek?

Sonra kendime kızıyorum.

Çünkü bazı soruların cevabını bilmemek, cevabını öğrenmekten daha güzel.

Belki de aşk değildi.

Belki sadece birine alışmanın en güzel haliydi.

Belki sadece birinin varlığını fazla önemsemekti.

Belki onunla konuşurken zamanın nasıl geçtiğini fark etmemekti.

Belki eve döndüğümde hâlâ konuşmamızın bazı cümlelerini düşünmekti.

Belki de bir insanın hayatında sana ayrılmış küçücük bir yerin, senin içinde kocaman bir yere dönüşmesiydi.

Ama ne olduğunu tam olarak bilmiyorum.

Sadece çok yaklaştığımı biliyorum.

Aşkın kıyısına kadar geldim.

Bir süre orada durdum.

İçeri girsem ne olacağını düşündüm.

Sonra geri döndüm.

Kimse fark etmedi.

Belki o bile.

Ben de hiçbir şey söylemedim.

Çünkü bazı hisler söylenince gerçek oluyor.

Ben ise o hissin biraz belirsiz kalmasını istedim.

Adını koymadan.

Tanımlamadan.

Büyütmeden.

Sadece bana ait küçük bir şey olarak.

Aradan zaman geçti.

İnsanlar geldi, insanlar gitti.

Hayat başka şeylerle doldu.

Ben değiştim.

O da muhtemelen değişti.

Belki artık birbirimizi görsek, eskisi kadar tanıyamayız.

Belki onun hayatında benim hiç bilmediğim insanlar, benim hayatımda onun hiç tanımadığı hikâyeler var.

Ama bazen hâlâ aklıma geliyor.

Çok kısa.

Bir şarkının arasında.

Bir cümlenin içinde.

Bir yerde onun sevdiği bir şeyi gördüğümde.

Ve o an, içimde eski bir kapı açılıyor.

Orada hâlâ o günler duruyor.

Henüz hiçbir şeyin adını koymadığımız günler.

Birbirimize yaklaşırken ikimizin de ne yaptığını tam olarak bilmediği zamanlar.

Bir bakışın gereğinden uzun sürdüğü.

Bir konuşmanın bitmesini istemediğim.

Bir mesajı yazıp silip tekrar yazdığım.

Birlikte geçirilen sıradan bir günün, eve döndükten sonra neden bu kadar güzel hissettirdiğini anlayamadığım zamanlar.

Belki aşk böyle bir şeydi.

Belki de değildi.

Bilmiyorum.

Ben hiç âşık olmadım.

Ama bir keresinde birine, âşık olmanın eşiğine kadar yaklaştım.

Ve galiba bazı insanların hayatımızdaki yeri tam olarak orası.

Eşiğinde.

Ne tamamen içeri giriyorlar.

Ne de tamamen dışarıda kalıyorlar.

Bir ihtimal olarak duruyorlar.

“Belki” olarak.

“Ya olsaydı?” olarak.

Ve yıllar geçse bile insan bazen o ihtimali merak ediyor.

Ne yaşanacağını değil sadece.

Bizim nasıl değişeceğimizi.

Çünkü belki onu sevseydim başka biri olacaktım.

Belki o beni sevseydi, o da başka biri olacaktı.

Belki birbirimizi bulacaktık.

Belki birbirimizi kaybedecektik.

Belki de en güzel ihtimal, hiçbirini öğrenmemiş olmamızdı.

Çünkü bazı insanlar hayatımıza hikaye olmak için değil, hikayenin başlayabileceğini göstermek için giriyor.

O da benim için öyleydi.

Aşk değildi belki.

Ama aşka çok benzeyen bir şeydi.

Kalbimin bir adım attığı, aklımın ise onu durdurduğu bir şey.

Ve hâlâ bazen düşünüyorum:

“Acaba biraz daha yaklaşsaydım, gerçekten âşık olur muydum?”

Cevabını hiçbir zaman öğrenemeyeceğim.

Belki de bazı soruların cevapsız kalması gerekiyor.

Çünkü bazı insanlar unutulmuyor.

Ama bazı insanlar da yaşanmadan kalıyor.

Ve galiba en garip olanı bu:

Hiç âşık olmadım.

Ama bir keresinde, aşkın tam kenarında durdum.

“Kimse dönüp bakmıyor.”

Arkanı dön.
Bir kez daha bak.
Belki bu kez biri seni durdurur.
Belki biri adını söyler.
Belki biri, gitmenin gerçekten gitmek anlamına geldiğini anlar.

Ama dönüp bakma.
Çünkü bazı insanlar arkanı döndüğün anda seni unutmaya başlar.
Bazı kapılar, sen daha eşiğindeyken kapanır.
Bazı vedalar ise kimsenin “hoşça kal” demesine gerek kalmadan gerçekleşir.

Ben bunu çok geç öğrendim.

İnsan bazen bir yerden giderken arkasından birinin geleceğini sanıyor. Bir ses duyacağını, ayak seslerinin kendi adımlarına karışacağını, birinin “bekle” diyeceğini düşünüyor.

Bekliyorsun.
Bir saniye.
Sonra bir saniye daha.
Sonra biraz daha.
Ama kimse gelmiyor.

Ve insanın canını en çok gidiş değil, kimsenin fark etmemesi yakıyor.

Ben o gün bunu öğrendim.
O gün, kimse dönüp bakmadı.
Ne ben giderken.
Ne kapı kapanırken.
Ne de son kez sessizce oradan geçerken.

Sanki hiç olmamışım gibi.
Sanki o sokaklarda sesim hiç yankılanmamış, o odalarda hiç gülmemiş, o insanlara hiç kendimden bir parça bırakmamışım gibi.

Bir insanın yokluğunun bu kadar sessiz olabileceğini bilmiyordum.
Hep bir şeylerin kırılacağını sanırdım.
Bir bardak düşer gibi.
Bir kapı çarpar gibi.
Bir şarkı yarıda kesilir gibi.

Ama bazı şeyler öyle olmuyor.
Bazı insanlar hayatından çıktığında hiçbir şey değişmiyor.
Masa yine aynı yerde duruyor.
Saat yine aynı saati gösteriyor.
Telefon yine çalıyor.
İnsanlar yine gülüyor.
Dışarıda arabalar geçiyor.
Birileri bir yerlerde kahve içiyor.
Birileri aşık oluyor.
Birileri kavga ediyor.
Birileri barışıyor.
Birileri ilk kez birinin elini tutuyor.
Birileri son kez birinin yüzüne bakıyor.

Ve sen bütün bunların ortasında, kendi hayatının bir yerinde durmuş, kendine şu soruyu soruyorsun:
“Ben ne zaman bu kadar yalnız kaldım?”

Cevabı yok.
Çünkü yalnızlık bir anda gelmiyor.
Önce mesajların kısalıyor.
Sonra konuşmalar azalıyor.
Sonra anlatacak şeylerin oluyor ama anlatmıyorsun.
Sonra anlatmak istediğin kişiyi aramıyorsun.
Sonra bir gün, başına çok güzel bir şey geliyor ve bunu kime anlatacağını düşünürken fark ediyorsun:
Eskiden ilk aklına gelen kişi artık aklına bile gelmiyor.

İşte insan bazen böyle anlıyor.
Bir şey bitmiş.
Ama ne zaman bittiğini bilmiyorsun.
Belki son konuşmada.
Belki o gün söylenen bir cümlede.
Belki söylenmeyen yüzlerce cümlede.
Belki de hiçbirimizin fark etmediği küçücük bir anda.

Bir insanın senden uzaklaşması için illa gitmesi gerekmiyor.
Bazen yanında oturuyor.
Sana bakıyor.
Seni dinliyor.
Hatta gülümsüyor.
Ama artık seni eskisi gibi görmüyor.
Sen bunu hissediyorsun.

İşte en kötüsü de bu.
Birinin senden uzaklaştığını görmek değil.
Yanındayken bile sana ulaşamadığını anlamak.
Bir zamanlar gözlerine bakınca seni anlayan insanın, şimdi yüzüne baktığında hiçbir şey görememesi.

Sen konuşuyorsun.
O dinliyor.
Ama kelimelerin ona ulaşmıyor.
Bir duvar var aranızda.
Ve o duvarı kimin ördüğünü ikiniz de bilmiyorsunuz.
Belki de ikiniz de ördünüz.
Bir tuğla sen koydun.
Bir tuğla o.
Bir suskunluk sen bıraktın.
Bir kırgınlık o.
Bir yanlış anlama.
Bir gurur.
Bir “boş ver.”
Bir “sonra konuşuruz.”
Bir “şimdi sırası değil.”

Sonra o “sonra” hiç gelmedi.
Ve insanın hayatındaki bazı şeyler böyle kayboluyor.
Büyük bir kavga olmadan.
Büyük bir açıklama olmadan.
Sadece giderek daha az konuşarak.
Giderek daha az sorarak.
Giderek daha az merak ederek.

Sonra bir sabah uyanıyorsun ve artık kimse sana “uyandın mı?” demiyor.
Telefonunu kontrol ediyorsun.
Hiçbir şey yok.
Bir süre bekliyorsun.
Sonra telefonu ters çeviriyorsun.
Sanki ekranı görmemek, beklemediğin anlamına gelecekmiş gibi.
Oysa bekliyorsun.

İnsan kendine karşı çok kötü bir yalancı.
“Umurumda değil,” diyorsun.
Umurunda.
“Alıştım,” diyorsun.
Alışmadın.
“Geçti,” diyorsun.
Geçmedi.
Sadece artık aynı yerde acımıyor.

İnsan her şeye alışıyor.
Bir odanın sessizliğine.
Birinin yokluğuna.
Eskiden her gün gittiğin bir yere artık hiç gitmemeye.
Birinin adını telefonundan silmeye.
Bir şarkıyı atlamaya.
Bir fotoğrafa bakmamaya.
Bir sokağın diğer kaldırımından yürümeye.
Ve en sonunda, hatırlamamaya çalışmadığını fark etmeye.

Çünkü bazı şeyler unutulmuyor.
Sadece daha az hatırlanıyor.
Bunu da yıllar sonra öğrendim.

Çocukken bir şeylerin sonsuza kadar süreceğine inanıyordum.
Arkadaşlıkların.
Evlerin.
Yazların.
İnsanların.
Birlikte çekilmiş fotoğrafların.
Gece yarısı yapılan konuşmaların.
Birinin sana “hep buradayım” demesinin.

Hep.
Ne tuhaf kelime.
İnsanlar ne kadar kolay söylüyor.
Hep.
Sanki zaman onların elindeymiş gibi.
Sanki yarının nasıl olacağını biliyorlarmış gibi.
Sanki bugün seni seven insanın yarın da aynı yerde duracağı kesinmiş gibi.

Ama değil.
Kimse bilmiyor.
Belki o yüzden bazı cümleler bu kadar ağır.
Çünkü söylediğimiz anda sonsuzluk vaat ediyoruz.
Sonra zaman geçiyor.
İnsan değişiyor.
Hayat değişiyor.
Ve bir zamanlar “hep” dediğimiz şey, bir gün eski bir mesajın içinde kalıyor.

Bazen eski mesajlara bakıyorum.
Bir zamanlar ne kadar emindin.
Ne kadar kolaydı her şey.
Birbirimize “yarın görüşürüz” diyorduk.
Ve gerçekten yarın görüşüyorduk.

Şimdi aynı cümleyi kurmaya korkuyorum.
Çünkü insan bazen yarının bile garantisi olmadığını öğrendikten sonra, hiçbir şeyi kesin söyleyemiyor.

“Görüşürüz.”
Belki.
“Sonra konuşuruz.”
Belki.
“Ben buradayım.”
Belki.
“Hiç değişmeyeceğiz.”
Bilmiyorum.

Belki de büyümek tam olarak budur.
Eskiden kesin bildiğin şeylerin aslında ne kadar belirsiz olduğunu anlamak.
Ve yine de yaşamaya devam etmek.

Bazen düşünüyorum da, belki de herkes biraz geç kalıyor.
Birbirimizi severken söylememiz gerekenleri, birbirimizi kaybettikten sonra söylüyoruz.
Yanımızdayken kıymetini bilmediğimiz insanları, yokluklarında özlüyoruz.
Birinin sesini duymaya alışırken bunun bir gün biteceğini düşünmüyoruz.
Birinin bize bakışını hafızamıza kaydetmiyoruz.
Çünkü o anda sonsuz sanıyoruz.

Sonra bir gün o yüzü hatırlamaya çalışırken ayrıntılar silinmeye başlıyor.
Gözlerinin tam olarak nasıl güldüğünü unutuyorsun.
Sesinin hangi kelimede inceldiğini.
Elini nasıl tuttuğunu.
Yanında yürürken adımlarının seninkine nasıl karıştığını.

Ve bundan korkuyorsun.
Çünkü insan birini kaybettikten sonra ikinci kez de anılarını kaybediyor.

İşte o yüzden bazı geceler eski şeyleri düşünüyorum.
Kendimi geçmişe geri götürmek için değil.
Sadece unutmadığımı kanıtlamak için.
Çünkü bir gün her şey çok uzak gelirse, o zaman gerçekten yaşanmış mıydı diye sorarım diye korkuyorum.

Oysa yaşandı.
Gerçekti.
Bir zamanlar gerçekten güldük.
Gerçekten bekledik.
Gerçekten özledik.
Gerçekten kırıldık.
Gerçekten birbirimizin hayatında bir yer tuttuk.

Sonra yollar ayrıldı.
Hepsi bu.

Belki hayatın en acı tarafı da bu kadar basit olması.
Her hikâyenin büyük bir nedeni olmak zorunda değil.
Bazı insanlar kötü olduğu için gitmiyor.
Bazı insanlar sevgisiz olduğu için uzaklaşmıyor.
Bazen sadece zaman yanlış.
Bazen insanlar birbirlerini severken bile birbirlerine iyi gelmiyor.
Bazen iki insanın aynı gökyüzünü sevmesi, aynı yolda yürüyebilecekleri anlamına gelmiyor.

Ve bazen insan bunu kabul etmek için çok uzun süre savaşıyor.
Ben de savaştım.
Kendimle.
Seninle.
Geçmişle.
Olmamış ihtimallerle.
“Ya şöyle olsaydı?”larla.
“Ya o gün bunu söyleseydim?”lerle.
“Ya biraz daha bekleseydim?”lerle.
“Ya gitmeseydim?”
“Ya kalsaydı?”
“Ya dönseydi?”

Ne kadar çok “ya” var insanın içinde.
Ama hiçbirinin bir karşılığı yok.
Çünkü geçmiş, insanın en sevdiği yalan.
Oraya dönüp her şeyi değiştirebileceğini sanıyorsun.
Oysa geçmiş seni beklemiyor.
Orada sadece anılar var.
Ve anılar cevap vermiyor.

Bir süre sonra onlarla konuşmayı bırakıyorsun.
Sonra kendi kendine konuşmaya başlıyorsun.
İşte ben de bunu yaptım.
Bir gün kendime dönüp dedim ki:
“Arkanı dön.”

Döndüm.
Kimse yoktu.
Bir daha baktım.
Yine yoktu.
Bir süre öylece durdum.
Sonra anladım.

Belki de dönmem gereken yer orası değildi.
Belki bütün hayatım boyunca birilerinin arkamdan gelmesini beklemiştim.
Biri beni durdursun diye.
Biri “gitme” desin diye.
Biri, benim kendime söyleyemediğim şeyleri söylesin diye.

Ama kimse gelmedi.
Ve o gün, kimse dönüp bakmadı.
Ben de ilk defa yürümeye devam ettim.
Arkamı dönmeden.
Kırgın olduğum için değil.
Güçlü olduğum için de değil.
Sadece yorulduğum için.

İnsan bazen güçlendiği için bırakmıyor.
Yorulduğu için bırakıyor.
Aynı kapıyı çalmaktan.
Aynı cevabı beklemekten.
Aynı insanı anlamaya çalışmaktan.
Kendisini tekrar tekrar anlatmaktan.

Bir gün fark ediyorsun ki, artık anlatmak istemiyorsun.
Ve bu, bazı şeylerin gerçekten bittiği an oluyor.
Sessiz.
Gösterişsiz.
Kimsenin bilmediği bir an.
Belki bir gece.
Belki bir otobüs durağında.
Belki yatağında tavana bakarken.
Belki kalabalığın ortasında.

Bir anda içinden bir şey geçiyor:
“Ben artık bunu istemiyorum.”
Ve işte o kadar.
Ne müzik çalıyor.
Ne yağmur yağıyor.
Ne de birileri gelip sana sarılıyor.
Sadece sen varsın.
Bir de yıllardır taşıdığın şey.
Onu yere bırakıyorsun.
Kimse görmüyor.
Ama sen biliyorsun.

O yüzden bazı değişimler sessiz olur.
Kimse fark etmez.
Kimse “sen değişmişsin” demez.
Ama sen bilirsin.
Eskiden saatlerce beklediğin bir şeyi artık beklemediğini.
Eskiden seni günlerce düşündüren bir sözün artık üzerinde durmadığını.
Eskiden birinin dönmesini isterken şimdi dönse bile ne söyleyeceğini bilemediğini.

İşte insan böyle büyüyor.
Biraz susarak.
Biraz kaybederek.
Biraz da kimsenin dönüp bakmadığını kabul ederek.

Ve belki bir gün biri sana gerçekten bakar.
Öyle uzaktan değil.
Gerçekten.
Seni olduğun gibi görür.
Söylemediğin şeyleri merak eder.
Sustuğunda yanında kalır.
Gittiğinde arkanı dönmeni beklemez.
Sen daha kapıdan çıkmadan “nereye gidiyorsun?” diye sorar.

Belki.
Ama artık bunu beklemiyorum.
Çünkü öğrendim.
İnsan hayatını, birilerinin dönüp bakmasını bekleyerek geçirmemeli.
Bazen arkanı dönmeden yürümek gerekiyor.
Bazen kimsenin gelmeyeceğini bilerek.
Bazen kimsenin seni durdurmayacağını kabul ederek.
Ve bazen de kendine dönüp bakmak gerekiyor.
Çünkü herkes gittiğinde bile yanında kalan tek kişi sensin.

Bunu geç öğrendim.
Ama öğrendim.

O gün, kimse dönüp bakmadı.
Ben de ilk kez arkama bakmadım.

Bu sana yazdığım son mektup.
Bunu söylerken bile içimde bir yer, “son” kelimesine inanmayı reddediyor. Çünkü insan bazı şeylerin gerçekten bittiğini kabul etmekte ne kadar geç kalırsa, o kadar uzun süre içinde küçük bir ihtimal taşır. Belki bir gün aynı sokaktan geçerken karşılaşırız, belki yıllar sonra hiç beklemediğimiz bir anda adını birinin ağzından duyarım ve kalbimin, bunca zamandır unuttuğunu sandığım şeyi hâlâ hatırladığını fark ederim. Belki de hiçbir şey olmaz. Belki sen kendi hayatının içinde bambaşka birine dönüşürsün, ben de kendi hayatımda senden kalan izleri yavaş yavaş silmeyi öğrenirim.

Ama bugün, bütün bunların ihtimallerini bir kenara bırakıp sana son kez yazmak istiyorum.

Seni ilk tanıdığım günü düşündüm az önce. O günün sıradanlığına bakıp, hayatımda bu kadar büyük bir yer kaplayacağını bilseydim yine de sana yaklaşır mıydım bilmiyorum. İnsan bazı insanları tanırken onların gelecekte neye dönüşeceğini bilmiyor. Bir bakışın, bir cümlenin, birlikte içilen bir kahvenin, saatlerce konuşulan anlamsız bir gecenin yıllar sonra insanın zihninde nasıl büyüyebileceğini bilmiyor. O zamanlar sadece sen vardın. Ben vardım. Bir de henüz adını koymadığımız o garip yakınlık.

Sonra günler geçti.

Birlikte güldüğümüz şeyler oldu. Kimsenin anlamayacağı kadar saçma şakalara saatlerce güldük. Bazen sadece aynı yerde oturduk ve hiçbir şey söylemeden birbirimizin yanında durduk. Bazı geceler konuşmalarımızın sonu gelmedi. Sabahın ilk ışıklarına kadar anlattığın şeyleri dinledim. Sen benim anlattığım küçük ayrıntıları bile hatırladın. Ben de senin sesindeki en küçük değişiklikten bile canının sıkkın olduğunu anlamaya başladım.

İnsan böyle alışıyor birine.

Önce adını öğreniyor.
Sonra sevdiği şarkıyı.
Sonra kahvesini nasıl içtiğini.
Sonra hangi kelimeyi söylerken sesinin değiştiğini.
Sonra hangi sokaktan geçerken çocukluğunu hatırladığını.
Sonra en sevdiği mevsimi.
Sonra korkularını.
Sonra sustuğunda aslında ne söylemek istediğini.

Ve bir gün fark ediyorsun ki bir insanın hayatındaki küçük ayrıntılar, senin hayatının da parçaları olmuş.

Ben sana böyle alıştım.

Belki de en büyük hatamız buydu. Birbirimizin hayatına, çıkmayı hiç düşünmeden girdik. Sanki hep orada kalacakmışız gibi. Sanki bazı insanlar için ayrılık diye bir şey yokmuş gibi. Sanki birlikte geçirdiğimiz her gün, sonsuza kadar devam edecekmiş gibi.

Oysa hiçbir şey sonsuza kadar aynı kalmıyor.

Bunu senden sonra öğrendim.

Bazen seni özlediğimde sana kızıyorum. Bazen seni hatırladığım için kendime kızıyorum. Bazen eski mesajlarımızı düşünürken gülümsüyorum, sonra birden içime çöken o garip sessizlik yüzünden neden güldüğümü unutuyorum. Bir şarkı çalıyor ve birkaç saniyeliğine yine o zamana dönüyorum. Bir sokak görüyorum, seni hatırlıyorum. Bir koku geliyor burnuma, yine sen. Birinin gülüşü seninkine benziyor, başımı çeviriyorum.

Sonra hiç olmadığını hatırlıyorum.

İşte insanı en çok bu yoruyor.

Birini kaybetmek değil belki.
Onu hayatının her yerinde aramaya devam etmek.

Sana benzeyen insanlarda seni aramak. Senin sevdiğin şeyleri görünce durmak. Bir zamanlar birlikte yürüdüğümüz yolları başka biriyle yürümekten çekinmek. Bir şarkının ilk birkaç saniyesinde bile hangi anıyı getireceğini bilmek.

Ve sonra bir gün, bütün bunların artık sana ait olmadığını anlamak.

Çünkü anılar da zamanla değişiyor.

İlk başta seni hatırlamak canımı acıtıyordu. Sonra seni hatırlamak sadece hüzünlü bir alışkanlığa dönüştü. Şimdi ise bazen seni düşündüğümde içimde yalnızca sessiz bir teşekkür beliriyor.

Çünkü ne kadar kısa sürmüş olursa olsun, hayatımın bir yerinde gerçekten vardın.

Bana bazı şeyleri öğrettin.

Bir insanı sevmeyi.
Birinin yanında susabilmeyi.
Birinin gözlerine bakıp cümlesini tamamlamayı.
Birinin yokluğunun, varlığından daha fazla yer kaplayabileceğini.

Ama en önemlisi, bazen sevmenin yanında kalmak anlamına gelmediğini öğrettin.

Bazen seviyorsun ve gidiyorsun.

Bazen seviyorsun ve bırakıyorsun.

Bazen iki insan birbirini çok iyi sevse bile aynı hikâyenin içinde kalamıyor.

Bunu kabul etmek uzun zamanımı aldı.

Çünkü uzun süre seni beklemenin sevgi olduğunu sandım. Belki bir gün geri dönersin diye kapıları açık bırakmanın, geçmişi korumanın, eski fotoğrafları silmememin, bazı şarkıları hâlâ dinlememin seni unutmadığım anlamına geldiğini düşündüm.

Sonra anladım ki insan birini unutmak zorunda değil.

Bazı insanlar unutulmaz.

Sadece hayatındaki yerleri değişir.

Sen de benim için öyle oldun.

Artık her gün düşündüğüm kişi değilsin. Her şey olduğunda ilk anlatmak istediğim kişi değilsin. Gece telefonumu elime aldığımda adını aradığım kişi değilsin. Ama geçmişimin bir köşesinde, dokunmaya kıyamadığım eski bir fotoğraf gibi duruyorsun.

Ve sanırım bu yeterli.

Sana söyleyemediğim o kadar çok şey var ki.

Keşke son konuşmamızda daha uzun kalsaydık. Keşke o gün birbirimize kızmak yerine biraz daha sakin olsaydık. Keşke gururumuzu bir kenara bırakıp birbirimize gerçekten ne hissettiğimizi söyleyebilseydik. Keşke bazı cümleleri söylemeden önce, onların bir daha geri alınamayacağını bilseydik.

Ama insan keşkelere tutunarak yaşayamaz.

Ben çok tuttum.

Artık bırakıyorum.

Bunu seni sevmediğim için söylemiyorum. Belki de tam tersine, seni geçmişte olduğun hâlinle sevebildiğim için söylüyorum. Çünkü artık senden aynı insan olmanı beklemiyorum. Ben de aynı insan değilim.

Sen değiştin.

Ben değiştim.

Bir zamanlar birbirimize ait olduğunu sandığımız hayatlar başka yönlere savruldu.

Şimdi senin nerede olduğunu, günlerinin nasıl geçtiğini, geceleri ne düşündüğünü bilmiyorum. Belki hayatında başka insanlar var. Belki beni tamamen unuttun. Belki arada bir aklına geliyorumdur. Bilmiyorum.

Ve ilk defa bilmemek beni rahatsız etmiyor.

Çünkü artık senden cevap beklemiyorum.

Bu mektubu da cevap veresin diye yazmıyorum.

Sadece içimde yıllardır yarım duran bir cümleyi tamamlamak istiyorum:

Ben seni affettim.

Beni kırdığın için değil yalnızca. Kendimi de affettim. Sana kızdığım günleri, seni özlediğim geceleri, gitmen gerektiğini bildiğim hâlde kalmanı istediğim zamanları, seni anlamaya çalışırken kendimi unuttuğum anları, bazı şeyleri gereğinden fazla büyüttüğüm zamanları…

Hepsini.

Çünkü o günlerde elimden gelen buydu.

Şimdi elimden gelen ise seni olduğun yerde bırakmak.

Geçmişte.

Güzel olanları güzelliğiyle, kötü olanları bana öğrettikleriyle.

Bir gün yine karşılaşır mıyız bilmiyorum.

Belki yıllar sonra aynı şehirde, aynı yağmurun altında, birbirimizi tanıyamayacak kadar değişmiş hâlde yan yana geçeriz. Belki sen bir an durup bana bakarsın, ben de sana bakarım. Belki ikimiz de hiçbir şey söylemeyiz. Belki sadece küçük bir gülümseme olur.

Eğer öyle bir gün gelirse, bilmeni isterim ki sana kızgın olmayacağım.

Çünkü bazı insanların hayatımızdan çıkması, onların kötü insanlar olduğu anlamına gelmiyor.

Bazı insanlar yalnızca belli bir zamana ait oluyor.

Sen de benim hayatımın bir zamanına aittin.

Ve ben o zamanı artık sevmekten korkmuyorum.

Çünkü geçmişi sevmek, ona geri dönmek istemek değildir.

Bazen sadece yaşanmış olanı olduğu gibi kabul etmektir.

O yüzden bu mektubun sonunda senden bir şey istemeyeceğim.

Geri dön demeyeceğim.

Beni hatırla demeyeceğim.

Beni özle demeyeceğim.

Hatta beni unutma bile demeyeceğim.

Sadece hayatının bir yerinde, çok eskiden, seni gerçekten seven birinin olduğunu bil yeter.

Birinin senin gülüşünü ezberlediğini.

Birinin sesini duyunca bütün gününün değiştiğini.

Birinin seninle yürüdüğü sokakları yıllar sonra bile hatırladığını.

Birinin seninle geçirdiği sıradan bir günü, hayatının en güzel anılarından biri olarak sakladığını.

Ve birinin, bütün kırgınlıklarına rağmen senin iyi olmanı gerçekten istediğini.

Ben artık gidiyorum.

Ama bu kez senden değil, senden kalanların içinden gidiyorum.

Masamın üzerinde duran eski fotoğrafları kaldıracağım. Birlikte dinlediğimiz şarkıları tekrar dinleyeceğim. Bir gün o sokaktan geçerken başımı çevirmeyeceğim. Birinin sana benzeyen bir hareketini gördüğümde içimden “sen” demeyeceğim.

Belki yine hatırlayacağım.

Ama canım yanmadan.

İşte benim senden son dileğim de bu.

Bir gün beni hatırlarsan, kötü bir son olarak hatırlama.

Bizi, henüz birbirimize kızmayı öğrenmediğimiz zamanlardan hatırla.

Gülüşlerimizi hatırla.

Gece yarısı konuşmalarımızı.

Birbirimize anlattığımız saçma hikâyeleri.

Kimsenin anlamadığı küçük şakalarımızı.

Birbirimizin cümlesini tamamladığımız o anları.

Ve eğer bir gün bütün bunlar çok uzak bir geçmiş gibi gelirse, bırak öyle kalsın.

Çünkü bazı hikâyeler yeniden yazılmak için değil, bir zamanlar gerçekten yaşandıklarını hatırlamak için vardır.

Bizim hikâyemiz de öyleydi.

Yarım kaldı.

Belki olması gerektiği yerde bitti.

Ama yine de güzeldi.

Şimdi son kez adını yazıyorum.

Son kez bu sayfada sana sesleniyorum.

Son kez geçmişe dönüp ikimizi aynı yerde görüyorum.

Sonra defteri kapatıyorum.

Ve hayatıma devam ediyorum.

Sana değil, senden sonra kendime kalan hayatıma.

Umarım bir gün sen de gerçekten mutlu olursun.

Umarım seni seven insanların sevgisini küçümsemezsin.

Umarım birinin kalbini kırmadan önce, onun da senin gibi hisseden bir insan olduğunu hatırlarsın.

Umarım gittiğin her yerde kendine ait bir yuva bulursun.

Ve umarım bir gün, hiç beklemediğin bir anda beni hatırladığında yüzünde küçük bir gülümseme belirir.

Benimki öyle olacak.

Çünkü artık seni düşündüğümde aklıma ilk gelen şey ayrılığımız değil.

Bir zamanlar gerçekten mutlu olduğumuz o günler.

Ve sanırım bazı insanlara verilebilecek en güzel veda da bu:

Seni artık beklemiyorum.
Ama seni bir zamanlar sevmiş olduğum için de pişman değilim.

Hoşça kal.

Bu kez gerçekten.

Veda.