Ama sonra birden…

Çocukluğumda okullar tatil oldu diye çok mutlu hissederken bu durumun annemi o kadar da mutlu etmediği düşüncesi içimi sıkıştıyor. Annem de şimdi aynı benim yaptığım gibi bizim bir an önce okula dönmemiz için gün mü sayıyordu yani?

Hayat hep bir başlangıç noktasına dönüş anı gibi. Gerçekleri tüm çıplaklığıyla önümüze sermeden duramıyor.

Hemen abone olun

Yaz tatilinin başlamasının üzerinden geçen 8 haftanın sonunda okul yeniden açılıyor.

Bir yerlerlere yetişme telaşı olmadan çocuklarla vakit geçirmek, aslında hayatın normalinin bu olduğunu farketmek güzel.

Uykumuz gelince uyuyup doğa tüm canlıları uyandırırken uyanmak, saatin kaç olduğunu, hangi günde olduğumuzu bilmemek, kaç dondurma yediğimizi hesaplamamak, hava kararınca bile dışarda olup yıldızları seyredebilmek, ‘bisiklete binmeyi öğrendiğin o yaz’ı yaşamak, her yağmur yağdığında su birikintisi avına çıkabilmek güzel.

Bir yandan ise her gün üç öğün yemek hazırlamak, çocukları sürekli mutlu etmeye çalışmak, bir yerlere götürüp getirmek, dışarı çıkmaya bile ikna etmek, saat 22:00 olmadan kendine kesintisiz bir saat bile ayıramamak, saat başı değişen modlara ayak uydurmaya çalışmak, sakin kalmak için kendini sürekli telkin etmek, ben acaba sakinleştirciye mi başlasam diye düşünmek ve en önemlisi sürekli aralarında anlaşma sağlamaya çalışmak zor.

Her gün yeterince sağlıklı yediler mi, iyi eğlendiler mi, çok mu televizyon seyrettiler, iyi bi tatil geçirebildiler mi diye endişelenmek zor.

Yazdıklarım çocuklarımla evde kalabilmeyi bir şükür sebebi saymadığım anlamına gelmesin. Biz anneler bir sürü duyguları aynı anda yaşayabilen canlılarız.

Read more

Ancak suistimale çok açık bir dünya burası.

Bugün bir kitapçıya girdiğinizde çocuk kitapları arasında içeriği basit, illüstrasyonları sanatsal açıdan düşük kalitede olmayan çocuk kitabı bulmak pek de kolay değil. Hatta bazen, özellikle de 1 yaş altına hitap edenler arasında yazar ismi olmayan kitaplara bile rastlıyoruz. Yayınevleri, bir kitap çocuklara yönelik olduğunda kalitenin önem taşımadığına inanıyor gibi görünüyor. Çocuğun ruhunu neyin doyuracağı hatta daha da fenası onun bilgelik seviyesini aşağı indirecek şeyler üzerine ise çok az düşünüyor. Çocuklara yönelik çoğu şeyde olduğu gibi kitaplar da kar amaçlı birer ürün haline getiriliyor.

Öyle olunca sanatsal yaklaşım, derinlik, duygulara hitap etme işi rafa kalkıyor ve yavan birkaç boş sayfadan oluşan bir iş çıkıyor ortaya.

Kısacası soruyorum, çocuk kitapları neden bu kadar çirkin?

Çocuklara sunduğumuz ortamları nasıl düzenlediğimiz, onlara ne gösterdiğimiz, sanatın herhangi bir formuna nasıl bir bakış açısıyla yaklaştığımız onlara bir şeyler anlatır.

Onlara sunduğumuz dünyanın niteliği, gösterdiğimiz materyallerden neler almasını ve keşfetmesini istediğimizi onlara sessizce söyler. Çocuklar dünyaya karşı henüz kirlenmemiş ve masum olduklarından geçirgendir, duyguları bizden daha yoğun hissederler.

Bu şekillenmeye açık ruhun önüne sığ bir eser veya müzik koymak o ruha ihanet etmek gibi geliyor işte bana, kapasitesini bastırıp küçültmek gibi.

Elbette güzellikten mahrum kalan çocuk sağlığından olmayacak, tahlillerinde herhangi bir eksik çıkmayacak veya okumayı, matematiği öğrenmemiş olmayacak. Ancak beğenileri, alışkanlıkları ve zevkleri benzer çirkin fikirleri kendisine çekecek şekilde eğitilmiş olacak. Bu hazin bir ihtimaldir.

Bu kalitesizliğe karşılık, çocukların gelişimine katkıda bulunabilecek güzellikte, ruhunu ve zihnini doyurabilecek nitelikte çocuk kitabı yazarları da elbette var ve ben burada size onları anlatmak istiyorum.

Kimseden tavsiye almadan (birçok durumda bu çok daha kolay olsa da) kendi kendinize çocuklarınıza birkaç kitap almak istediğinizde dönüp faydalanabileceğiniz, hangi kitabını alırsanız güzelliğinden ve hikayesinin derinliğinden etkileneceğiniz kitapların yazarlarını.

Read more

Kaç yaşında olursa olsun çocuklar masalları çok sever. Hele anlattığım bu masal, absürdlüğüyle yetişkinleri bile şaşırtır.

Nereden mi biliyorum?

Kendimden :)

Bu masalı çocuklarımın eski okulundaki bir öğretmen aile toplantısında anlattığında öğrenmiştim. Ben de o gün bugündür çocuklara anlatıyorum.

Küçük bir not: masalı anlatırken kağıttan bakmak yerine, okuyup içselleştirdikten sonra aklınızda kaldığı kadarıyla anlatmaya çalışabilirsiniz. Kelimesi kelimesine aktarılmasa da olur, hatta çok daha güzel olur.

TİKBA

Aaa… Bir balkabağı çekirdeği… Şimdi onu toprağa ekeceğim. Can suyuyla suluyorum… O gece balkabağının büyüyeceği heyecanıyla uyuyorum. Güneş doğarken tekrar suluyorum. Güneş tam tepedeyken tekrar suluyorum. Güneş batarken tekrar suluyorum. Güneş doğarken tekrar suluyorum. Güneş tam tepedeyken tekrar suluyorum. Güneş batarken tekrar suluyorum.

Güneş tekrar doğduğunda balkabağı çekirdeğinin içinden küçük bir filiz çıktığını görüyorum.

Filiz büyümüş, büyümüş, büyümüş sonunda çiçek açmış. Güzel çiçeğin mis kokusu her tarafa yayılmış. Bir gün uzaklardan bir arı gelmiş çiçeğe konmuş ve tekrar evine geri dönmüş. Çiçek solmuş ve bir sabah solgun yapraklarının arasından minik bir balkabağı çıkmış. Balkabağı günler geçtikçe büyümüş, büyümüş, büyümüş, sonunda bütün gün toprağın üstünde yatan kocaman turuncu bir balkabağına dönüşmüş.

Balkabağının adı Tikba.

Bir gün Tikba yine toprağın üzerinde uzanmış güneşlenirken bir çocuk gelmiş. Tikba’yı görmüş ve demiş ki:

“Aaa… ne güzel bir balkabağı, şunu alayım da anneme götüreyim bana balkabağı tatlısı yapar. Acaba olgunlaşmış mıdır?”

“Iııı… yapma şunu” demiş Tikba.

Çocuk etrafına bakmış kimseleri görememiş, tekrar Tikba ya dönmüş ve olgunlaşmış mı diye tekrar tıklatmış. “Sana şunu yapma demedim mi?” Çocuk yine etrafına bakmış ama kimseleri görememiş ve olgunlaşmış mı diye tekrar tıklatmış. “Iııı... sana şunu yapma demiştim, şimdi görürsün sen!” demiş Tikba ve yerinde döne, döne döne kopmuş sapından. Çocuk, Tikba’ nın kendi kendine döndüğünü görünce korkmuş ve bir adım geriye gitmiş. Ama Tikba bununla kalmamış yuvarlanmaya başlamış.

Çocuk kaçmış Tikba kovalamış. Çocuk kaçmış Tikba kovalamış. Çocuk kaçmış Tikba kovalamış.

Çocuk kaçarken yolda bir keçi sürüsüne rastlamış, keçilere demiş ki “Aman keçiler, canım keçiler lütfen bana yardım edin Tikba beni kovalıyor. Keçiler de “Olur tabi sen geç arkamıza biz seni koruruz” diyerek yol vermişler çocuğa. Çocuk da arkalarına geçmiş ama ne fayda Tikba keçilere “lütfen” bile demeden ezip geçmiş hepsini keçi peynirine çevirmiş.

Çocuk kaçmış Tikba kovalamış. Çocuk kaçmış Tikba kovalamış. Çocuk kaçmış Tikba kovalamış.

Çocuk kaçarken bu sefer karanlık bir ormana denk gelmiş ve demiş ki “Aman orman, canım orman lütfen bana yardım edin Tikba beni kovalıyor” Ormandaki yaşlı meşe de “sen hiç merak etme geç bizim arkamıza biz seni koruruz” diyerek yol vermiş çocuğa. Çocuk da arkalarına geçmiş ama ne fayda Tikba ormandaki ağaçlara “lütfen” bile demeden ezip geçmiş hepsini kibrit çöpüne çevirmiş.

Çocuk kaçmış Tikba kovalamış. Çocuk kaçmış Tikba kovalamış. Çocuk kaçmış Tikba kovalamış.

Çocuk kaçarken bu sefer bir inek sürüsüne rastlamış ve demiş ki “Aman inekler canım inekler lütfen kurtarın beni Tikba beni kovalıyor” inekler de “Sen hiç merak etme geç bizim arkamıza biz seni koruruz “diyerek yol vermişler çocuğa. Çocuk ineklerin arasından yürüyüp geçmiş arkalarına. Tikba gelmiş ve her zamanki gibi ezip geçmeyi istemiş ama inekler boynuzları aşağıda Tikba’yı beklemişler. Tikba tam yaklaşırken kafalarını kaldırıp boynuzlarıyla Tikba’yı ortadan ikiye bölmüşler.

Tikba’nın bir yarısı aya bir yarısı güneşe, içindeki çekirdekler de gökyüzünde parıl parıl parlayan yıldızlara dönüşmüş ve çocukların üstüne yağmış (kabak çekirdeklerini çocukların üstüne serpin).

Bu masal burada bitmiş. Gökten üç elma düşmüş. Biri sana, biri bana, diğeri kara kediye.

Paylaş

Hemen abone olun

İsterseniz konuyu en başından konuşalım.

İstanbul’a taşındığımız 2021 yılında aklımda kızım için (o zamanlar oğluma hamileydim) sadece iki okul vardı. Kızım ilk yıl ingilizce eğitim veren bir anaokuluna gittikten sonra o okulu değiştirmeye karar verince benim için tek bir seçenek kalmıştı: Her Çocuk Bir Evren. Bu okulla ilgili ilk düşüncelerim ve beklentilerim çok olumluydu, okulda geçen üç yılın ardından hissettiklerim bunların çok daha ötesine geçti. Çünkü bu okul bize sadece bir eğitim modeli sunmadı aslında. Hayatımıza yeni bir pencere de açtı. Öncelikle waldorf eğitim pedagojisiyle ilgili aslında ne kadar az şey bildiğimizi bize gösterdi, sonra yavaş yavaş öğretti. Çocuklarımızı kendimize benzer akılların çocuklarıyla bir araya getirme şansı verdi. Bu da doğal olarak yeni dostluklara kapı açtı. Bu 3 yıl bize çok şey kattı.

Çocuklarımın alıştığı dünya ile gidecekleri yerin birbirinden çok farklı olduğunu biliyordum.

Peki Waldorf nedir?

Öncelikle bildiğim ve zaman içerisinde öğrendiğim kadarıyla waldorfu anlatmak istiyorum ki, o ortamdan çıkıp İngiltere’de 2. sınıfa başlayacak kızımın neden akademik olarak bir hazırlık sürecine ihtiyaç duyduğu ve onu nasıl desteklediğim daha iyi anlam kazansın.

Waldorf tüm diğer öğrenme/öğretme biçimlerinin aksine akademik bilgiyi merkeze koyan bir eğitim sistemi değil. Waldorf’ta en çok önem verilen şey çocuğun iç dünyasına hitap edebilmek. Bunu yaparken her şeyin ‘güzel’ olmasını sağlamak.

Güzel bir ortam.

Güzel bir sınıf.

Güzel renkler.

Çocuk bulunduğu ortamı emer, içinde bulunduğu çevre onu şekillendirir, gördüğünün yansımasıdır diyorlar ya işte tam da böyle.

Florasan ışıkla aydınlatılmış, sadece ana renklerle süslenmiş sınıfları düşünüyorum bunun tam tersini düşününce. Oysa Waldorf çocuğa sıcak, ev ortamı gibi bir yer sunmak ister. Sıcaklığın, masalların, yağmur çamur kar kış demeden doğada vakit geçirmenin gücüne inanır, özellikle de zorlandığı anlarda çocuğa ne diyeceğini bilen pedagojik eğitimi almış öğretmenlerin olduğu, yumuşak bir ortam sunmak ister.

Peki waldorf çocukları 1-2-3 öğrenmez, abc öğrenmez de ne öğrenir? Yuvada ne yapar?

Read more

Odaların görüntüsünden, nerede olduğundan, hangi diğer kasabalara yakın olduğundan çok o beach cabin hissi büyüledi beni. Sabah kalkıp bahçesindeki saunada 15 dakika dinlenebilecek olmak, sonra kahvemi demleyip çocuklarla sahile sörf yapmaya inebilecek olma fikri müthiş geldi. Böyle olunca bize uyan tarihlerdeki müsait kabini tuttuk hemen.

Bu beach cabinlerden dolu var Devon sahillerinde. Hepsi de sonsuz deniz kıyılarına yürüme mesafesinde. Bizim kabini tuttuğunuz şirket, bu eski kabinlerden bazılarını alıp renove etmiş. Bizim kaldığımız dışarıda duşu, 2 odası ve tek kişilik bir saunası olan küçük bir kabin. Tam hayal ettiğimiz gibiydi yani. Kabinimiz Croyde’un merkezine 3-4 dk yürüme mesafesindeydi ama merkez denince aklınızda sokaklar caddeler belirmesin. Kuzey Devon’daki tüm kasabalar birbirinden minik, tatlı ve karakteristik sörf kıyıları. Bizden önceki Saunton Sands, sonra Croyde, arkasından Woolacombe, en uçta Ilfracombe… bütün kasabalar birbirine 5-10 dk mesafede.

North Devon’ı benim gözümde müthiş cazip kılan bir diğer şey gün içerisinde ekstradan hiçbir şey yapmanıza gerek kalmadan müthiş bir doğa olayına tanıklık edebilmek oldu. Her gün deniz, gün içerisinde metrelerce ileri gelip, gece siz uyurken metrelerce geri çekiliyor. Sabah denize geldiğinizde akşam giderken deniz olan yerlerde sadece kum bulmak, bir sürü kaya havuzu bulmak ve derinlere kadar ıslanmış kumla da oynayabilmek anlamına geliyor.

Eğer çok lezzetli Sri Lanka curryleri yemek, küçük kasabalarda yeni şeyler keşfetmek, çocuklarla sörf yapmak, Londra’dan 3-4 saat uzaklıkta bir yerlerde bir haftasonu geçirmek isterseniz, burası bize olduğu gibi size de çok uyacaktır diye düşünüyorum.

1 haftanın sonunda 4,5 yaşındaki oğlum sörf tahtası üzerinde birkaç dalga yakalayabildi. 7 yaşındaki kızım ise 2-3 gün içinde resmen sörf tahtasıyla dalgalara kadar yüzmeyi, hangi dalgayı yakalaması gerektiğini, body board’ının üzerinde nasıl durması gerektiğini… her şeyi kendi kendine öğrendi! Müthiş zevk aldı, 7+ yaş grubu çocuğunuz varsa kesinlikle değerlendirin.

Gelelim tavsiyelere:

Read more

Hamileliğim boyunca karnımda çatlak oluşmasın diye kullandığım kremlerin fotoğrafını paylaşmış altına açıklamalar yazmıştım. İngilizce :) ne algoritmadan haberim vardı, ne post hazırlamaktan ne de meşhur veya viral olmuş ürünlerden. Çalışmıyordum. Kendi kazandığım bir param yoktu. Dolaplar dolusu kıyafetim, marka çanta veya ayakkabılarım yoktu. Ama her şey gözüme estetik görünsün isterdim, bi şeyi bi şeye uydurup ‘güzel’ yapardım kendimce.

Zaman aktı ve sayfam Covid’le birlikte evden çalışmaya başlayan eşimin boş vakitlerinden faydalanarak gerek içeriklerim için harcadığım emekle, gerekse ve çoğunlukla da diğer anne influencer arkadaşlarımın beni paylaşmasıyla büyüdü. O zaman Londra’da yaşıyor olmam, Lara’nın odası, bahçemiz, paylaştığım çocuk kitapları insanların hoşuna gidiyordu. Instagram içeriklerinin içi henüz bugün olduğu gibi boşaltılmamış, her şey gösterilmemiş, her şey konuşulmamıştı. Kısacası her şey yeniydi. Gösterdiğiniz her şey farklıydı. Daha önce yapılmamışı yapmak, söylenmemişi söylemek kolaydı.

Read more