Kadın olmak, sadece bir cinsiyet değildir. Bazen bir odada konuşmadan önce iki kez düşünmektir. Bazen gece eve dönerken anahtarını elinde sıkıca tutmaktır. Bazen de ne yaparsan yap birilerinin seni eleştireceğini bilerek yaşamaya devam etmektir.

Daha doğduğumuz andan itibaren üzerimize görünmez kurallar yükleniyor. Nasıl güleceğimiz, nasıl oturacağımız, nasıl giyineceğimiz, ne zaman evleneceğimiz, anne olup olmayacağımız… Sanki hayatımızın her adımı hakkında söyleyecek sözü olan birileri var. Oysa her insan gibi her kadın da önce kendisidir; başkalarının beklentilerini karşılamak zorunda olan bir karakter değil.

Kadın ve Toplum

Toplum bizi büyütürken aslında farkında olmadan bazı kalıpları da büyütüyor. Erkeklerden güçlü olmaları beklenirken kadınlardan fedakâr, sessiz ve uyumlu olmaları bekleniyor. Bir erkeğin başarısı konuşulurken, bir kadının çoğu zaman önce dış görünüşü konuşuluyor. Fikirlerinden önce kıyafeti, emeğinden önce davranışları değerlendiriliyor.

Üstelik bunlar sadece hislerden ibaret değil. Dünya Ekonomik Forumu’nun 2024 Küresel Cinsiyet Uçurumu Raporu, mevcut hızla gidersek kadın ve erkek arasındaki eşitliğin sağlanmasının yaklaşık 130 yıl süreceğini söylüyor. Dünyanın birçok yerinde kadınlar aynı işi yapmalarına rağmen daha düşük ücret alıyor ve yönetici pozisyonlarında hâlâ yeterince temsil edilmiyor.

Daha acı olan ise şiddet gerçeği. Birleşmiş Milletler verilerine göre her üç kadından biri hayatının bir döneminde fiziksel ya da cinsel şiddete maruz kalıyor. Bu sayı sadece bir istatistik değil; yarım kalan hayatlar, susturulan sesler ve görmezden gelinen hikâyeler demek.

Ama tarihe baktığımızda yalnızca eşitsizlikleri değil, bu eşitsizlikleri değiştiren kadınları da görüyoruz. Eğitim hakkı, çalışma hakkı, seçme ve seçilme hakkı… Bugün bize çok doğal gelen birçok hak, yıllarca süren mücadelelerin sonucunda kazanıldı. Bir zamanlar kadınların araba kullanmasının bile yasak olduğu ülkeler vardı. Bugün hâlâ dünyanın birçok yerinde kadınlar en temel hakları için mücadele etmeye devam ediyor.

Kadın ve Erkek

Kadın ve erkek birbirinin rakibi değil.

Hiç olmadı.

Feminizm de aslında tam olarak bunu söylüyor. Sanılanın aksine kadınların erkeklerden üstün olmasını değil, herkesin cinsiyetinden bağımsız olarak aynı haklara, aynı fırsatlara ve aynı saygıya sahip olmasını savunuyor.

Aslında toplumsal kalıplar sadece kadınları değil erkekleri de etkiliyor. “Erkek ağlamaz.”, “Her zaman güçlü olmalı.” gibi düşünceler onların da duygularını bastırmasına neden oluyor. Yani eşitlik yalnızca kadınların değil, erkeklerin de daha özgür yaşayabilmesi anlamına geliyor.

Bugün birçok ülkede çocuk bakımının büyük kısmı hâlâ kadınların omuzlarında. Ev işleri de çoğunlukla onların sorumluluğu gibi görülüyor. Bu da kadınların eğitimini, kariyerini ve ekonomik bağımsızlığını doğrudan etkiliyor.

Gerçek eşitlik, kimsenin diğerinden üstün olmaya çalışmadığı; birbirini dinlediği, anladığı ve desteklediği bir dünyada mümkün.

Kadın ve Özgürlük

Özgürlük sadece yasaların sana hak vermesi değildir. Gerçek özgürlük; korkmadan konuşabilmek, istediğin eğitimi alabilmek, çalışabilmek, hayallerinin peşinden gidebilmek ve kendi hayatın hakkında karar verebilmektir.

Ne yazık ki bugün bile milyonlarca kız çocuğu eğitim hakkına ulaşamıyor. Erken yaşta evlilikler, yoksulluk ve toplumsal baskılar yüzünden birçok çocuk, daha çocukluğunu yaşayamadan kendi hayatı üzerinde söz hakkını kaybediyor.

Bir kadının değeri giydiği kıyafetle, seçtiği meslekle ya da yaşam tarzıyla ölçülemez. Her birey gibi her kadının da kendi kararlarını verme hakkı vardır.

Ve belki de en önemlisi, kadınların birbirini desteklemesidir. Bir kadının başarısını kıskanmak yerine onunla gurur duymak, haksızlık karşısında sessiz kalmamak ve birbirimizin sesini büyütmek… Çünkü değişim bazen tek bir kişinin cesaretiyle başlar ama dayanışmayla büyür.

Kadın olmak bazen yalnızca var olarak bile direnmek demektir.

Subscribe

Hayallerinden vazgeçmemek, sesini kısmamak, korkunun hayatını yönetmesine izin vermemektir. Kendi hikâyeni başkalarının yazdığı kurallarla değil, kendi seçimlerinle yazabilmektir.

Belki de kadın olmanın en güçlü yanı budur. Yüzyıllardır susturulmaya çalışılan seslerin hâlâ konuşuyor olması. Vazgeçmesi beklenen kadınların hâlâ üretmesi, öğrenmesi, öğretmesi ve dünyayı değiştirmesi.

Kadın olmak bir eksiklik değildir. Tamamlanmayı bekleyen bir hikâye hiç değildir. Kadın olmak, başlı başına tam olmaktır.

Ve feminizm de tam olarak bunu savunur: Her kadının korkmadan yaşayabildiği, sesini özgürce çıkarabildiği ve yalnızca kadın olduğu için geride bırakılmadığı bir dünya.

Çünkü eşitlik, kadınlara verilmiş bir ayrıcalık değil; zaten herkesin doğuştan sahip olduğu bir insan hakkıdır. Ve belki de gerçek değişim, kadınların var olma hakkını artık tartışmadığımız gün başlayacaktır.

Subscribe

Hepimizin hayatında kendimizi güvende hissettiğimiz bir alan vardır:

Konfor alanı.

Burada her şey tanıdıktır, riskler azdır, sürprizler nadirdir. Alıştığımız rutinler, bildiğimiz yollar ve tekrar eden alışkanlıklar bize huzur verir. Fakat bu güvenli çemberin bir dezavantajı vardır: gelişim, çoğu zaman onun dışında başlar.

Konfor Alanı Nedir?

Hepimizin kendimizi rahat hissettiği bir alan var. Bildiğimiz yollar, aynı kahve bardağı, hep gidilen mekânlar, tanıdık insanlar… Burası güvenli, evet, ama bir o kadar da sınırlayıcı. İşte buna “konfor alanı” diyoruz.

Neden Çıkamıyoruz?

Belirsizlik korkutuyor. Yeni bir şey denediğinde beynin hemen alarm veriyor: “Ya kötü bir şey olursa?”

Başarısızlıktan çekiniyoruz. Oysa çoğu zaman düşündüğümüz “kötü senaryo” kafamızda büyüttüğümüz kadar felaket değil.

Rutinler tatlı geliyor. Çünkü tanıdık olan hep daha güvenli hissettiriyor.

Ama şu bir gerçek: Büyümek için biraz korkmak gerekiyor.

Küçük Adımların Gücü

Konfor alanından çıkmak, bir anda büyük adımlar atmak anlamına gelmez. Aksine, küçük cesaretler birleşerek büyük değişimleri doğurur.

Kimse senden bir günde dağları aşmanı beklemiyor. Konfor alanından çıkmak bazen sadece şu olabilir:

Her gün gittiğin yol yerine başka bir sokaktan yürümek.

Daha önce tatmadığın bir yemeği denemek.

Kalabalıkta sesini biraz daha duyurmak.

Uzun zamandır ertelediğin o “merhaba” mesajını atmak.

Küçük şeyler gibi görünüyor ama aslında beynine “Ben yapabiliyorum” mesajı veriyorsun. Ve bu, özgüvenin temeli.

Peki Sonra Ne Oluyor?

Kendine olan inancın artıyor.

Yeni insanlarla, yeni fırsatlarla tanışıyorsun.

Daha cesur oluyorsun.

Hayat daha renkli gelmeye başlıyor.

Kısacası

Konfor alanı güvenli olabilir, ama seni olduğun yerde tutar. Bir adım dışarıya çıkmak, önce ürkütücü gelir ama sonra “İyi ki yapmışım” dersin. Çünkü orada yeni sen var.

Unutma: Asıl hayat, biraz korkunun arkasında başlıyor.

Subscribe

Atomik Alışkanlıklar kitabını okuyabilirsiniz, önerimdir.

Subscribe

Hayat, bazen seni hiç istemediğin bir role sürükler. Kendini bir anda başkasının hikâyesinde “öteki” olarak bulursun. O an, “The Other Woman” olmanın yalnızca bir etiket olmadığını, aslında derin bir yara olduğunu anlarsın.

Ben de bir gün fark ettim: Birinin yanında olmama rağmen, aslında hiçbir zaman onun kalbinde merkezde olmadığımı. Gülüşüm, sözlerim, varlığım… Hepsi vardı ama “tam” değildi. Sanki hep bir gölge, hep bir yarım kalış vardı üzerimde. O an hissettim:

Ben onun hayatında “diğer”dim.

Öteki olmak, yalnızca yasak bir aşk hikâyesinde geçen bir kavram değil. Bazen dostluklarda, bazen ailede, bazen iş ortamında bile yaşarsın. Masada herkese yer varken, sana hep kenarda bir sandalye kalır. Birilerinin dünyasında hep eksik, hep tamamlanmamış, hep “fazlalık” gibi hissettirir sana.

Ama işin en acı yanı şu: Birinin yanında öteki olduğunda, zamanla kendine de öteki olmaya başlıyorsun. Kendi değerini unutuyorsun. Başrolünü bırakıp figüranlığa razı geliyorsun. Ve işte orada kayboluyorsun.

Bunu kabullenmek kolay değil.

Çünkü insanın en temel arzusu, seçilmek.

“Sen” olduğu için, “sen” olarak, hiçbir eksikle değil, hiçbir yedek olmadan sevilmek.

Ama öteki kadın olmayı tattığında, öğreniyorsun ki seçilmemek de bir cevaptır. Ve bazen en büyük sadakatsizlik, başkasından değil, kendi kalbinden gelir.

Benim için öteki olmak, en sonunda bir uyanıştı. Bir başkasının gözünde “öteki” olmaktan daha acı bir şey varsa, o da kendi gözünde öteki olmaktır. Kendini ikinci plana atmak, değersiz hissettirmek, başkasının seçimlerinde kaybolmak…

Bugün dönüp baktığımda anlıyorum: “The Other Woman” olmak bir son değil, bir aynaydı. Bana kendi değerimi gösteren, sınırlarımı çizen, “başkasının hikâyesinde öteki olmaktansa, kendi hikâyemde biricik olmayı” seçmem gerektiğini öğreten bir deneyimdi.

Artık biliyorum: Başkasının hayatında hangi rolde olduğun değil, kendi hayatında hangi rolü seçtiğin önemli. Ve ben öteki değil, kendi hikâyemin başrolü olmayı seçiyorum.

Sevgiyle kalın.

Subscribe

Merhaba.

Bugün biraz vazgeçmekten bahsetmek istiyorum. Hani hep duyduğumuz ama kolay kolay içine girmediğimiz o kelimeden… vazgeçmekten.

Vazgeçmek bazen bir cümleyi yarıda bırakmaktır. Bir daha açılmayacak bir mesaj penceresi, cevapsız kalan bir arama. Ve içinden binlerce kez geçirdiğin ama bir türlü söyleyemediğin o son sözdür.

Hayatım boyunca çabalayan taraf oldum. Anlatmaya çalıştım, anlamaya çalıştım, idare ettim. Kırılmasınlar diye kendi kalbimi kırdım. “Aman yanlış anlaşılmasın,” diye içimdekileri susturdum. “Aman aramız bozulmasın,” diye kendi dengemi bozdum. Ve zamanla fark ettim ki kendimi unuttum. Nasıl biri olduğumu, sınırlarımı unuttum.

Çevremde kim varsa, onların bakışlarında aradım kendi değerimi. Birinin takdiri, diğerinin sevgisi, bir başkasının onayı olmadan sanki ben, ben değilmişim gibi… Onlar olmadan bir hiçmişim gibi.

Oysa şimdi dönüp baktığımda şunu görüyorum:

Kendimi sevmeye, önce kendimi duymaya cesaret edememişim.

Subscribe

Ve evet, bazen çok sevdiğin bir şeyden vazgeçersin.

Çünkü sevgi yeterli değildir.

Çünkü sevmek yetmez.

Çünkü her his birlikte yaşanmaz.

Ne kadar çabalarsak çabalayalım, ne kadar istersek isteyelim… Hayat bizim planlarımıza göre hareket etmek zorunda değil. Kimi zaman her şey dağılıyor, anlamlar karışıyor, yollar kapanıyor.

Ve sen hâlâ uğraşıyorsun:

“Olur belki… değişir belki… anlar belki…” diyerek.

Ama bazen, gerçekten olmaz.

İşte o zaman fark etmeliyiz:

Her savaş kazanılmaz. Bazı savaşlar sana ait değildir. Bazı insanlar seni sevmez; sadece yanında olmanı ister. Bazı ilişkiler seni büyütmez; sadece olduğun yerde tutar. Ve başkaları senin değerini belirlemez.

Biz hep sanıyoruz ki vazgeçmek kaybetmektir.

Oysa bazen vazgeçmek en büyük kazanımdır.

Çünkü kendini seçmektir.

Çünkü neyin seni tükettiğini fark edip oradan çıkmayı bilmektir.

Bugün buradaysan, bu satırları okuyorsan, şunu bil istiyorum:

Pes etmiyorsun. Kendinle barışmak için bir adım atıyorsun. Ve o adım belki seni bambaşka bir hayata götürecek.

Kendine ihanet etmeden yürümeyi öğrendiğinde vazgeçmek bir son değil, yeni bir başlangıç olur.

Subscribe

Hayat akıyor. Hızlı, telaşlı, durmadan.Sabah oluyor, akşam oluyor, aylar geçiyor, takvimden yapraklar düşüyor. Ve biz, hep bir şeylerin peşindeyiz. Daha fazlasının, daha iyisinin, daha güzellerinin..

Ama koşarken fark etmiyoruz: Bir yerlerde kendimizi unutuyoruz. Neyi neden yaptığımızı, ne hissettiğimizi, neye inandığımızı. Gittikçe silikleşiyoruz. Kendi iç sesimizi duyamaz hâle geliyoruz.

Subscribe

Çocukken bir hayalimiz vardı belki. Bir duruşumuz, bir rengimiz, bir korkumuz. Ama sonra hayat devreye girdi. Beklentiler girdi. Kurallar, roller, mecburiyetler. Ve biz, o hayali susturduk. Belki de vazgeçtiğimizi bile fark etmeden. Çünkü zaman öyle bir şey ki; seni içine çekiyor. O kadar hızlı dönüyor ki dünya, bir an bile durmazsan düşecekmişsin gibi.

Ama durmadığında da kayboluyorsun.En çok da kendine yabancılaşarak. Bazen sabah aynaya bakarken gözlerinin içini göremediğini fark ediyorsun. Kendini hatırlamıyorsun. Ne zaman böyle oldum, diyorsun. Ne zaman bu kadar yoruldum? Ne zaman bu kadar uzaklaştım kendimden?

Bir şeyleri yapıyoruz. Başarılı oluyoruz belki. Ama neden yaptığımızı, kimin için yaptığımızı unutuyoruz. Kendimizi unutuyoruz.

Sanki hayatın ritmi bize ait değil de, başkasının ritmine ayak uydurmaya çalışıyoruz.

O yüzden bazen durmak gerekiyor. Nefes almak. Aynaya değil, içine bakmak. O çok uzaklara giden küçük çocuğu bulmak. Kucaklamak. Hatırlamak:

“Ben de vardım burada. Hep vardım.”

Belki de bu yüzden, bazen durmak gerekiyor.

Sadece bir anlığına.

Bir nefes almak.

İçine dönmek.

Kendine şöyle sormak:

“Ben hâlâ burada mıyım?”

Çünkü zamanın gölgesinde kalanlar, çoğu zaman sesini kaybedenlerdir. Ama her gölgenin bir ışığı vardır.

Ve insan, kendini yeniden bulmayı seçtiği anda.

O ışığa dönebilir.

Subscribe

“Yalnız kalmak, çoğu zaman bir özgürlük gibi sunulur. Ama kimse, o özgürlüğün içinde boğulabileceğini söylemez.”

Subscribe

Sessizlikten hiç korkmadım sanıyordum. Ama zaman geçtikçe anladım ki, sessizliğin içinde saklanan seslerden korkuyormuşum. İnsan yalnız kalınca gerçekten kendisiyle tanışıyor ama bu her zaman hoş bir karşılaşma değil.

Bazen yalnızlık bir huzur: kimseye açıklama yapmamak, bir süreliğine dünyadan çekilmek. Ama bazı geceler oluyor, odanın duvarları üstüme üstüme geliyor. Telefonum elimde, elimde olmasa elim bomboş. Kalbim dolu ama kimseye anlatamıyorum. İşte orada, yalnızlığın karnını deşiyor insan. Sahi, kendimle baş başa kalabildiğimde neden kaçmak istiyorum?

Kendinle kalmak, kendine dürüst olmak demek. Ne kadar korkak olduğunu fark etmek. Kırıldığın yerleri kabullenmek. Kimse seni izlemiyorken bile kendine maske taktığını görmek. Bu bir sanat değil, ama sanat gibi: acıtırken güzelleştiriyor. Öğretiyor.

Artık yalnızlıktan korkmuyorum diyemem. Ama onunla yaşamayı öğreniyorum. Çünkü anladım ki, kalabalıklar insanı avutuyor ama yalnızlık iyileştiriyor.

Subscribe

Anoreksiya, bedenle savaş ve görünmez kalma korkusu üzerine bir iç döküm.

“Kendimi silmeye çalıştım. Ama silindikçe daha çok acıttı.”

Yememeyi öğrenmek bir yetenek gibi gösteriliyor bazen. İncelik, irade. Açlık, disiplin. Ama kimse açlığın sadece mideyle ilgili olmadığını söylemiyor. Benim açlığım karnımdan çok, kalbimdeydi. Görülmek istiyordum. Ama görünmekten de korkuyordum. O yüzden yok olmak istedim. Azaldıkça değerli, silindikçe güçlü hissedeceğimi sandım.

Anoreksiya sadece az yemek değil. Bu, bedenine duyulan bir öfke.

Subscribe

İçinde oturan bir ses: “Fazlasın. Eksik ol. Yok ol.” Kendinle yaptığın en uzun, en sessiz savaş. İnsanlara “tokum” deyip başını çevirirken içten içe sadece sevildiğini hissetmek istiyorsun. Ama sesini çıkarmadan kaybolmak zorunda kalıyorsun. Çünkü bedenine söz hakkı vermemeye kararlısın.

Benim için bir sayıydı her şey. Tartıdaki rakam, kaç dilim ekmek yediğim, kolumun inceliği… Sanki içimdeki boşluk, bedenimle birlikte küçülse her şey bitecekti. Ama bitmedi. Çünkü sorun bedenimde değilmiş.

Ruhum kırılmış, ama ben aynaya bakıp sadece vücuduma kızmışım.

Toplum da bunu körüklüyor. “Zayıf olmak güzelliktir”, “ince kadın güçlüdür”, “kendini tutabilen iradelidir”… Peki ya aşırı tutunca ne oluyor? Kimse “kendine işkence eden” kadını alkışlamamalı. Ama biz her gün sosyal medyada filtrelenmiş, cilalanmış, aç kalmış bedenleri beğeniyoruz. Ve sonra aynaya bakıp “ben neden böyle değilim?” diye ağlıyoruz.

Ben hâlâ iyileşiyorum. Bazen bir lokma yemek, bir özgürlük eylemi gibi geliyor. Bazen hâlâ “fazlayım” diye düşünmeden edemiyorum. Ama artık her gün aynı karanlıkta uyanmıyorum. Artık o iç sesin fısıltısını bastırabildiğim günler var. O bile bir zafer.

Bu yazıyı bir teşhis koymak, tanı anlatmak için değil; bir his anlatmak için yazıyorum. Çünkü bu, tıbbi bir durumdan çok daha fazlası. Bu, insanın kendi bedenini, kendi varlığını sorgulaması. Bu, dünyada kapladığın alanı daraltarak kabul görmeye çalışma çabası. Ve eğer sen de bunu yaşıyorsan: lütfen bil ki yalnız değilsin.

Sen, yok oldukça değil; var oldukça güzelsin❤️‍🩹

Subscribe

“Güzel olmak istemedim, sadece çirkin olmaktan korktum.”

Aynaya her gün bakıyoruz. Ama çoğu zaman kendimize değil, başkalarının bizde görmek istediği şeye bakıyoruz. O gözlük kime yakışır, o saç modeli hangi tipe gider, bu kıyafet daha ince gösterir mi… Kendimize değil, onlara göre şekilleniyoruz. Çünkü güzellik artık bir tercih değil, bir gereklilik.

Bunu biz seçmedik. Seçmiş gibi yaptık. Çocukken bile ‘güzel kız’ diye sevilmeyi öğrendik. Okulda saçlarımız övüldü, ince bedenlerimiz alkışlandı, makyaj yapmayanlara “bakımsız” dendi. Erkekler için ‘yakışıklı’ olmak bir artıysa, kadınlar için ‘güzel’ olmamak neredeyse bir eksiye dönüştü. Çünkü toplum bize sessizce ama sürekli şunu fısıldadı:

“Sen olduğun gibi yeterli değilsin. Ama güzel olursan kabul edilirsin.”

Güzellik bir estetik mesele olmaktan çıkalı çok oldu. Artık bir değer ölçüsü, bir başarı göstergesi, hatta bazen bir ahlak yargısı. ‘Bakımlı’ kadın erdemli, ‘güzel’ kadın başarılı, ‘çekici’ kadın güçlü sayılıyor. Bu sistemde kendini sevmek bile bir performansa dönüşüyor.

Instagram filtreleri, kusursuz ciltler, yok gibi burunlar ve göz altı torbasız yüzler… Bu bir ilüzyon değil sadece; bir baskı. Ve herkes bu oyunda rolünü ezberliyor. Çünkü güzellik günümüzün en güçlü para birimlerinden biri. Ben uzun zaman boyunca kendimi dışarıdan izledim. Göz altı torbalarım indiğinde ‘yorgun’, birkaç sivilce çıktığında ‘bakımsız’, saçlarım yağlandığında ‘tembel’ oldum. Oysa sadece insandım. Ama insan olmak, bu oyunda geçerli bir sebep değil.

Subscribe

Toplum, kadını bedenine hapsetti. Güzelliği, kadınlığı tanımlayan bir çerçeveye dönüştürdü. Ve bizler, bu çerçevenin içinde kendimizi boğar olduk.Ama artık aynaya daha az bakıyorum. Çünkü o aynada gördüğüm yüz, sadece benim değil. O yüzün içinde reklamlar var, popüler kültür var, kadın düşmanı sistemler var. Ve en acısı: Onlara inanan ben varım. Kendimi oradan çekip çıkarıyorum. Kusurlarımla, çizgilerimle, insanca halimle. Çünlü en güzel halim, en çok kendime benzediğim halim.

Sen aynaya en son ne zaman sadece kendine bakmak için baktın?

Subscribe