I think we need to talk about the feeling of being unfinished.

For the past few years, I’ve spent a strange amount of time wondering why I can’t fully feel happy, what is happiness and even when there is no obvious reason for me not to be.

I guess it’s because the things I imagined for myself never quite materialised the way I thought they would. Maybe I became too attached to the potential of things. To people they could become. To relationships we could have had. To places I thought I would eventually arrive at.

Maybe I’ve been living slightly more in the could be than in the is.

I genuinely don’t remember the last time I went through an entire workday without questioning some part of my existence. Please don’t read this and think, oh God, this girl must be exhausting to be around. I promise I’m fun. I just happen to be a very feeling person, that’s all :))

And I like coming here and telling you about those feelings.

I connect deeply.

I connect deeply with the people who walk through life beside me. With the people I love. With the work I love doing. With places, songs, versions of my life, stupid little routines. When I love something, I somehow let it become part of the architecture of my life.

And then, naturally, life happens.

People leave.

Relationships change.

Jobs end.

Places stop feeling like home.

Versions of ourselves quietly disappear.

But sometimes the connection ends before the feeling does. This is very much heartbreaking.

And I think that space in between is what I have been calling unfinishedness.

You continue living because, well, what else are you supposed to do? You wake up. You answer emails. You go to dinner. You make plans. You laugh at something stupid. You book a flight. Life has this almost offensive ability to keep moving even when a part of you is still standing somewhere else, waiting for an ending it never got.

Sometimes you don’t even get closure. And I hate how obsessed we are with closure, by the way. As if every meaningful thing in our lives is supposed to come with a final scene. A last conversation. The perfect sentence. An explanation that suddenly makes everything that happened before it make sense. Like I spent years thinking that if my father could really see me for who I was, an old ache in me would finally ease.

I used to think I needed to understand everything before I could let it go. Now I think sometimes letting go is accepting that I never will.

Most things don’t end like that.

Sometimes the person you trusted most simply isn’t the person you wake up next to anymore.

Sometimes you desperately need to hear one sentence from someone, and somehow they never say it. Or they never mean it.

Sometimes being unfinished feels like someone stopping you halfway through a sentence and, by the time they let you speak again, you’ve forgotten what you were going to say.

It feels like putting a piece of your heart into someone else’s pocket and watching them walk away with it, not entirely sure whether they’re ever bringing it back.

It was never knowing for certain about the people I loved so certainly.

It was loving my job and knowing next month was never guaranteed.

It was knowing that if I randomly showed up at someone’s door one day, there was a possibility no one would open it anymore. But they promised they would always be there for me.

Maybe that’s what scares me most.

Not endings. Uncertainty itself.

The possibility that something can mean everything to you and still not stay.

And I think somewhere along the way I started confusing permanence with wholeness.

If the person stays, I am whole.

If the career keeps growing, I am whole.

If the future looks the way I imagined it, I am whole.

If I finally become that version of myself I keep picturing, then I will feel complete.

There is always a then.

I’ll be happy when.

I’ll relax when.

I’ll feel safe when.

I’ll finally become myself when.

As if there is a version of us somewhere in the future who has figured it all out already, and all we have to do is survive long enough to meet them.

I think I’ve spent years waiting for her.

She has the relationship figured out. Her career makes sense. She doesn’t question every decision she makes. She doesn’t miss people who are no longer there. She knows exactly where she belongs. She probably drinks more water too. And she, of course, works out.

I really thought becoming her would feel like arriving somewhere.

But lately I’ve been wondering if she doesn’t exist.

There is no finished version of me waiting somewhere to complete me.

And maybe that is the part nobody tells you: creating yourself feels nothing like becoming.

It mostly feels like confusion.

Like losing things.

Like changing your mind.

Like outgrowing people you thought would be there forever and missing them anyway.

Like being incredibly grateful for your life and still occasionally wondering why something inside you feels empty.

And the whole time, because it doesn’t feel like progress, you think you’re failing.

Maybe we were never supposed to feel finished.

Maybe the problem isn’t that parts of my life were left unfinished. Maybe the problem is that I thought they had to be finished in order to have been real.

A relationship doesn’t become meaningless because it didn’t last forever.

A friendship wasn’t a failure because you eventually became strangers.

A dream wasn’t stupid because you changed your mind.

And a version of you doesn’t become worthless just because you outgrew her.

Maybe some things are meant to remain unfinished because they weren’t there to complete us in the first place.

They were there to change us.

I’m still trying to understand how to live with that.

How to stop treating every absence like evidence that something is missing from me. How to love deeply without secretly asking everything I love to promise it will never leave. How to exist in the present without constantly comparing it to the imaginary life I thought I would have by now.

I don’t really have the cure for unfinishedness. We are not here to figure that out. Which is slightly inconvenient considering I’ve made you read this far.

But maybe writing about it is part of it.

Maybe saying I feel this too is part of it.

That’s probably why writing here has been feeling so good lately. I was there for Tumblr. I was also there for Blogspot. And apparently, after all these years of trying to find the right way to express myself online, I have circled all the way back to… paragraphs.

Not just because I like writing.

Because I like being understood.

And I like finding out that some weird feeling I thought belonged only to me has been living quietly inside hundreds of other people too.

There is something comforting about making noise together about the things we usually experience silently.

So maybe this is me trying to make a little noise about mine. And yes, I just referred to myself as a writer somewhere in my head while typing this, and immediately wanted to crawl under the table.

But here we are.

Unfinished.

Still becoming.

Still losing things. Still finding new ones. Still occasionally waiting for doors that might never open again.

And maybe, slowly, learning that a closed door doesn’t mean a missing piece.

Because no one is born incomplete.

Maybe we’re just taught to spend our entire lives looking for the missing half.

And maybe there never was one.

Love,

Cansu.

“Çok seviyorum” demek yetmiyor. “Müzik beni etkiliyor” hiç yetmiyor.

Bana hitap eden bir şarkıyı duyduğumda, biyolojik olarak anlatmam gerekirse, bazen gerçekten damarlarımdan geçtiğini hissediyorum. Sanki ses kulağımdan değil, doğrudan bedenimden içeri giriyor. Bir yerime dokunuyor ve oradan bütün hücrelerime yayılıyor. Sanki tüm vücuduma ani bir şey salgılanıyor.

Kulağa biraz delice veya abartı geliyor olabilir. Ama anlatmayı deneyeceğim.

Bir tık büyüyüp hafiften karakterim belli olmaya başladığında müziği iyiden fark ettim. Babamın uzun yollarda açtığı şarkılar vardı. Televizyonda ansızın karşıma çıkan klipler. Bir anda duyup, nedenini bilmeden ekrana kilitlendiğim melodiler.

Bazılarını ilk duyduğum anı bugün bile hatırlıyorum.

Coldplay – Clocks bunlardan biri.

Şebnem Ferah – Gözlerimin Etrafındaki Çizgiler.

Limp Bizkit - Behind Blue Eyes

Placebo- My Sweet Prince.

Midlake- Roscoe

Bu liste çok uzun o yüzden daha fazla devam etmeyeyim. Bu gibi şarkıları duyduğumda beynimden vuruldum, sanki zaman dondu. Sanki herkes normal hayatına devam ederken benim içimde başka bir şey oluyordu.

“Yıkıldı gönül sarayları. Dargınım haberin var mı?

Aşığım dedim, neşter yarasıydı..“

Uzun araba yolculukları. Ailemleyim daha oldukça küçüğüm. Gece, camın dışında hiçbir şey görünmüyor. Şehir bitmiş, ışıklar seyrekleşmiş. Mahzar Alanson veya Candan Erçetin çalıyor. Ben arka koltukta, kimsenin bana hiçbir şey yapmadığı halde uzaklara bakıp sebepsizce üzülüyorum.

Henüz hayatımda büyük bir aşk yok. Aşkın ne olduğu hakkında bir fikrim de yok. Büyük bir kayıp yok, ailemde hep bir hüzün vardı gerçi de. Ama ben yine de üzüntüyü yaşıyorum.

Şimdi düşününce, galiba içimdeki melankolinin temelini o zamanlarda atmışım. Üzülecek bir şey bulamazsam ailemi bir gün kaybedebileceğimi düşünüp üzülüyordum geceleri. Çocuk aklı işte. Hayatın bana henüz yaşatmadığı acıların provasını yapıyordum. En sevdiğim hobim bu olmuş. Ve garip bir şekilde bundan keyif alıyorum.

Şarkılara anlam bulmak en sevdiğim rutinlerimden biriydi. Üstelik istediğim şarkıyı istediğim anda açabildiğim bir dünyada da değildik. Bugün telefonumuzda binlerce şarkı varken, o zamanlar o an lazım olan bir şarkıya ulaşmak bile başlı başına bir meseleydi. Belki de bu yüzden, ulaştığım her şarkının değeri daha büyüktü.

Şarkılar benim için hiçbir zaman sadece bir şarkı olmadı. İçimde bir yere karşılık geldiler. Bazıları hüzünlü bile değildi. Shakira da zilli şalım olsa oynardım da. Ama o minör ton, o melodi, o birkaç saniyelik geçiş, şarkıdaki ani değişim… Kalbimin kuytu bir yerinde kimsenin bilmediği bir kapıyı açıyordu. Sanki beni herkes değil, yalnızca onlar anlıyordu.

Mesela bugün, günlük kaygılarımdan bir tanesi de, oralarda bir yerlerde, beni beynimden vuracak bilmediğim şarkılar var, gezinip duruyorlar. Ben tarafından keşfedilmeyi bekliyorlar, onları duyduğumda deli olacağımı biliyorum, ve hala keşfetmiş değilim. Sonsuza kadar sürecek bir kaygı daha. Bu düşünce beni delicesine üzüyor mesela, keşke hemen keşfedebilsem. Çok zaman kaybettim bile yeterince :)

Müzikle moda arasındaki bağlantının da çocukluğuma kadar uzandığını sonradan fark ettim. Bana anlatılan ve ne yazık ki hiç hatırlamadığım ama fotoğraflarla kanıtlanan bir Burak Kut dönemim de var. Benimle Oynama çaldığında, ilgili ekose şortumu giyip radyoda çalan şarkıda oynamaya yetişemezsem ağlayıp ortalığı birbirine katarmışım. Neden ve ne noktada buna bu kadar delirdiğimi gerçekten anlayamıyorum.

Demiyorum ki müzikle en ilgili insan benim. Müzisyen olmak en büyük hayalimdi, evet ama hiç çok üzerine düşmedim. Her yaptığım şey gibi onun da ucundan bakıp çıktım belki. Yani demiyorum ki ben anlarım siz anlamazsınız. Sadece içimde, doymak bilmeyen ve duyduğu şeyi biraz fazla hisseden bir yer var, onu anlatmaya geldim ben.

Ve bunun nasıl bir şey olduğunu bilen insanlar da var hayatımda, onları bulduğuma çok mutlu oluyorum. Bir şarkıyı biriyle gerçekten paylaşabilmek, sandığımızdan çok daha mahrem bir şey. Kıymeti apayrı. Benim için müzik paylaştığım insanlar kutsal. Çünkü bazı şarkılar ilk kez duyulduğunda bile yeni gelmiyor. Sanki onları daha önce bir yerlerde dinlemişim. Sanki içimde çoktan çalıyorlarmış da ben sadece şimdi fark etmişim.

Belki bunun sebebi, insanlardan farklı olarak şarkıların bizi terk etmemesidir. En yakınlarımız tarafından terk edilmeyi deneyimledik hayat boyunca. Ebeveyn, sevgili, akraba, dost. Hepsi tarafından terkedilmeyi en az bir kere yaşadık.

Bazıları kendi isteğiyle. Bazıları mecburen. Bazen sessizce gidildi.  Bazılarıysa hayatımızdan fiziksel olarak hiç çıkmıyor ama artık orada değiller.

Ve biz değişiyoruz.

Ama bir şarkı?

Bir şarkı hep seni bekliyor. Hep aynı yerinde. Sen değişmişsin, o değişmemiş. Bir gün tekrar açıyorsun ve bir anda karşında yıllar önceki halin duruyor. 17 yaşındaki Cansu. 23 yaşındaki Cansu. O çocuğa aşık Cansu. Kalbi kırılan Cansu. Pişman Cansu. Bir şeylerden korkan Cansu. Hiçbir şey olmamışken dünyanın sonunu düşünen Cansu. Hepsi o şarkının içinde.

Ben sanırım en karanlık taraflarımı şarkılara saklıyorum. Bazen bir söz duyuyorum ve şaşırıyorum. “Bu kadar mı iyi anlatılabilirdi?”

Bazen bir melodi geliyor ve daha önce adını bile koyamadığım bir duygunun bütün hücrelerimde dolaştığını hissediyorum. Müziğe hayranlığım biraz da buna. Benden önce hissettiğim şeyi bulmuş olmasına. Benden önce benim için bir dil yaratmış olmasına. Dünyanın başka bir yerinde birisi bunu böyle anlatmayı seçip içime işleyebiliyor olmasına.

Bir de tuhaf bir şey oluyor. Bazen bir şarkıdan çok sıkıldığımı düşünüyorum. Öyle bokunu çıkarttım ki seni dinlemenin. Açgözlülük bunun adı. Yanımda birisi olsa, isyan eder. Çekilecek bir durumda değil artık bu kız. İşkenceye dönüştü der.  Bunu kaç milyon kere dinledim? Sonra aylar, bazen yıllar geçiyor. Ve bir gün o şarkıyı duyuyorum. Nasıl özlemişim…  Kimseyi özlemediğim kadar. Abartı bir tepki vererek onu bağrıma basıp yeniden dinliyorum. Bu kadar iyi bir şarkı olamaz…

Çünkü aslında şarkıyı özlememişim de o şarkının içindeki beni özlemişim. Belki de müziğin en sevdiğim tarafı bu. Beni geçmişe götürürken aynı anda şimdiye de getiriyor. Hayatım boyunca becermekte zorlandığım o şeyi, anda kalmayı, belki de müzik sayesinde yapabiliyorum.

Ve 2-3 şarkı var, dinlemiyorum sıkılırsam diye. Yılda belli zamanları var. Çıkarıp doğru yerde dinlemem gerekir. Onun zamanı şimdi değil, hemen geçerim. Senden sıkılma riskini göze alamam çünkü hayatımdaki en önemli anları sen biliyorsun be şarkı.

Bu arada başka bir yerde, sürpriz bi şekilde, sevdiğim bir şarkı çaldığında karşımdaki insanın ne anlattığına gerçekten odaklanamıyorum. Ve bunu hemen söylüyorum. “Şu an seni dinlemek çook istiyorum ama dinleyemiyorum. Şu şarkı bitsin söz tekrar odaklanacağım ne dediğine.” Mesela bu ayıp bir şey mi? Bilemiyorum. Kafamın içinde onun filmini klibini neyini varsa çekiyorum. Hayali görüntüler akıyor. Benim o terapiye o an ihtiyacım var? Lütfen size de oluyor olsun bu.

Bazı şarkılar da hiç yaşanmamış hayatlar yaratıyor kafamda. Hiç var olmamış ilişkiler. Asla yapamayacağım seçimler, cesaret edemeyeceğim yüzleşmeler. Hiç gitmediğim şehirler. Hiç tanımadığım insanlar. Bazen hiç yaşanmamış bir aşkın yasını tutuyorum. Hiç sahip olmadığım bir hayatı özlüyorum. Bazen başka bir versiyonumun hayatına birkaç dakikalığına misafir oluyorum. Ve bunların hepsi gerçek hissettiriyor.

Sadece bir “şarkı” duyan insanların belki de asla anlayamayacağı şey bu. Anlatmayı sağlamak için bu yazıyı yazmak istedim ben.

Müzik benim için bir tür enerji boşaltma yöntemi bence. Lütfen siz de söyleyin, size ne yaşatıyor? Anlattıklarım anlamlı mı? Çünkü ben bazen dram listemi açar, içimde biriken ne varsa boşalmasını sağlarım. Sorumluluğu ve söylenmemiş ne varsa onun söylemesine izin veririm. Ağlamam gerekiyorsa ağlıyorum. Özlemem gerekiyorsa özlüyorum. Eski bir Cansu’yu ziyaret etmem gerekiyorsa ediyorum. Sanırım bu yüzden bir şarkıyı biriyle paylaşmak benim için bu kadar özel. Çünkü aslında ona “bunu dinle” demiyorum. “Bir dakikalığına beni anlamaya var mısın?” diyorum. Gelen cevap çoğunlukla kulak vermek yerine kendi şarkısını sıraya koymakla alakalı olsa da.. Sanki seni dinlemiyor da sen anlatırken kendi cevabını hazırlıyor. Sen bir şey hissettirirken kendini anlatmanın sırasını bekliyor. Ve bir süre sonra anlıyorsun ki, bazı insanlar senin ruhunu görmek istemiyor. Bazı insanlar senin varlığınla sadece kendi seslerini duymak istiyor. O yüzden gerçekten bir şarkıyı seninle birlikte dinleyebilen insanlar çok kıymetli. Aynı şarkıda birkaç dakika sessiz kalabilmek. “Ben de bunu dinliyorum” demek yerine “Sende ne hissettirdi?” diye sormak. Anlaşılmak benim için biraz bu. “Bu şarkıyı sen de duyuyor musun?” diyebilmek. Ve cevabın kelimelerle verilmesine gerek kalmaması. Radiohead konserinde kesintisiz ağlamamın sebebi hem vücudumu duyduklarım karşısında artık kontrol edemeyişim? hem de önümdeki adamın “Müzik yapmayı asla bırakmayın” diye ağlıyor olması.. Konser konusu bence ayrı bi yazı. Oradaki enerjiyi kelimelerle açıklamakta zorlanacağım ama müzikle aradığım şeyi anladığınızı varsayarak neden bu kadar çok konsere gitmeye çalıştığımı da anladığınızı düşünüyorum..

Demem o ki, şarkılar benim her halimi gördü.

Belki de hayatım boyunca kurduğum en istikrarlı ilişkilerden biri müzikle olan ilişkim. En uzun ilişkim be. Üzmedi beni bir şekilde. Duygularıma karşılık verdi. Yarı yolda falan da bırakmadı.

O yüzden, o hiçbir zaman sadece bir şarkı olamadı. Ruhumun en derin yerlerine açılan boyutlararası bir geçit, hatıra, hafıza, zaman makinesi. Nasıl tanımlasam bilemiyorum. Ama ben müziğe, bir hazineymiş gibi davranmaya devam edeceğim.

Çünkü şarkılar bütün hallerimizi görür ve yine de bizi terk etmez. O yüzden müzik benim için, sonsuza kadar dost kalmayı planladığım bir arkadaş.

Sevgiyle,

Cans.

I’m not talking about fading out with your primary school friend because life basically took you in different directions.And I’m not talking about your childhood friend who slowly became someone you only wish happy birthday to once a year, on your Facebook wall. I’m not talking about your high school best friend marrying her first boyfriend at 22 while your life couldn’t look more different.

I’m talking about actually losing your person.

The friend who was basically your sibling. The one who knew your family, every relationship you’ve ever had, every version of you. The person you called before your parents, before your partner. Someone you need at the first place when someone break your heart.

I’ve experienced this twice, at completely different stages of my life.

The first time, somehow, we found our way back to each other. Years later we talked about it, laughed about how young and silly we were, and realized how much of it came down to being kids who didn’t know how to communicate.

The second time was different.

And going through it again as an adult made me realize something: friendship breakups are one of the least acknowledged forms of grief.

Romantic relationships almost come with the expectation that they might end. Maybe it’s because I’m unusually melancholic, but when I fall in love, part of me already knows it could end one day. Sometimes I even catch myself wondering what song I’ll listen to if it does. That’s just how my brain works :) I guess the melancholics will get this

But I never imagined losing my best friend. Not once. That possibility never existed in my head.

Looking back, maybe that’s why it hurt so much. Because you don’t just lose a person. You lose one of the only people who witnessed your life. You lose your routines together, your late-night FaceTime calls, the trips you were already planning, the inside jokes that no one else would understand, and all the future you quietly assumed you’d share.

They’re there for every breakup, every bad decision, every reinvention, every version of yourself you’ve ever been. They know the stories you don’t even remember telling anymore because they’ve been there from the beginning. They remember who you were before you became who you are now.

You always assume they’ll be there for what’s next, too.

You think they’ll be at your wedding. You think they’ll know your children. You think one day you’ll be sitting somewhere at seventy years old, still telling the same stories you’ve been telling for decades.

You never stop to imagine that one day you might become strangers.

And then, somehow, you do.

Sometimes because trust breaks. Sometimes because someone changes. Sometimes because something happens that neither of you knows how to come back from.

People ask me if I miss them.

Of course I do. But missing someone isn’t always an invitation to let them back into your life. Sometimes it’s simply proof that what you had mattered.

One of the hardest parts isn’t even the ending. It’s seeing them somewhere months later and pretending you don’t know each other. Walking past someone who once knew everything about you. Realizing your body still expects to wave before your brain reminds you that things are different now.

I don’t think friendship breakups happen the way romantic breakups do.

They’re rarely one dramatic conversation. Most of the time, they’re the conversations that never happened.The things neither of you wanted to say because you loved each other too much to risk hurting the other person. So you stay quiet. You convince yourself it’ll pass. Time will heal . You wait for the right moment. And somewhere inside all that silence, resentment quietly settles in. Eventually, the silence becomes the breakup.

Friendship doesn’t come with vows or contracts.

There’s nothing keeping it together except two people choosing each other over and over again. Maybe that’s what makes it so beautiful. Maybe that’s also what makes it so fragile.

For a long time, I kept wondering whether losing those friendships had changed me for the worse. Am I a bad friend? Did I never matter to them?

Eventually, I stopped asking that questions. Maybe some endings really are for the best? Maybe I needed to learn how to exist without telling one person every single thought that crossed my mind. Maybe I needed to find pieces of myself outside of the people who had always reflected me back to myself.

I was lucky enough to have other best friends who carried me through that grief. And I like to think they grieved too.

When you’ve loved someone that deeply, it’s hard to believe the loss only belongs to one person. Time didn’t replace the space they left. It didn’t make me forget. It just slowly taught me that healing isn’t about filling the empty space. It’s about accepting that some people shape your life so profoundly that even after they’re gone, the outline they leave behind never completely disappears.

And I guess that’s okay.

Because some friendships don’t end because they weren’t real. Sometimes they end precisely because they were.

Maybe this friendship had simply run its course. Who knows.

The only way I managed to get through it was by accepting that.

If I have one piece of advice, it’s this : hold your real friends a little closer. Be more mindful. Have the uncomfortable conversations. Communicate before things become impossible to fix. And at the end of the day, if you know you’ve done everything you could, there is nothing left to do but accept it.

….I’ll always be grateful that you were in my life.

Biggest hugs, always.

Cans.

I travel a lot. and I think every place I go brings me a little closer to myself, or introduces me to a version of me I hadn’t met before.

It takes more work than it might seem.

Time, too.

For years, I’ve been trying to make sense of the connection I lost with myself. The one I avoided because I didn’t know how to rebuild it.

For a while, I felt unfinished. I stumbled. I kept waiting for time to do what everyone says it does.

To heal.

I was so focused on getting through it that I almost forgot to notice what was happening while I was living it.

So I started documenting the details. like any details. coins, drinks, ways to open energy bars, room numbers, street names, anything.

and the beds.

Every room holds a different version of me. Home for a night. Some nights I fell asleep hopeful. Others, exhausted. Sometimes, nightmares only. Some pillows caught happy tears, others the kind no one else ever saw.

Sometimes I wake up and the bed still looks untouched, as if even sleeping in it wasn’t enough to leave a trace.

This collection grew out of that. And it keeps growing.

There’s something oddly satisfying about it aesthetically, but that’s not really why I keep taking these photos. Maybe that’s why. I remember exactly who I was in every room. I remember what I was carrying, what I was trying to let go of, and who I was slowly becoming.

Maybe one day this won’t just be a collection of beds I slept in.

Maybe it’ll be a map of the way back to myself.