🟢 کاهش درآمدهای نفتی روسیه با افت قیمت اورال به ۵۹ دلار

روسیه در ماه اوت ۳۲۶.۲ میلیارد روبل (معادل حدود ۳.۷۶ میلیارد دلار) درآمد خالص نفتی کسب کرد که نشان‌دهنده کاهش ۲۲ درصدی نسبت به سال گذشته و پایین‌ترین رقم ماهانه از فوریه تاکنون است.

سازمان امور مالیاتی روسیه درآمدهای نفتی اوت را بر اساس قیمت هر بشکه نفت خام اندکی بیش از ۵۹ دلار محاسبه کرد. قیمت اورال به‌عنوان گرید اصلی صادراتی روسیه، در فصل بهار و پس از جنگ ایران که خریداران را به سمت بشکه‌های خارج از خلیج فارس سوق داد، به طور میانگین به نزدیک ۹۵ دلار به ازای هر بشکه رسیده بود.

مجموع درآمدهای نفتی و گازی روسیه در ماه اوت با کاهش سالانه ۱۶ درصدی به ۴۲۴ میلیارد روبل رسید. نفت و گاز حدود یک‌پنجم از درآمدهای بودجه فدرال این کشور را تامین می‌کنند.

دریافتی‌های نفتی اوت بیش از ۶۰ درصد کمتر از ماه ژوئیه بود؛ ماه ژوئیه شامل پرداخت‌های بزرگ برنامه‌ریزی‌شده مالیات بر سود تولیدکنندگان بود.

مسکو همچنین در ماه اوت بیش از ۱۹۷ میلیارد روبل به پالایشگاه‌ها پرداخت کرد تا عرضه سوخت در داخل کشور حفظ شود. یارانه‌های پالایشی از ماه ژانویه تاکنون به حدود ۹۱۶ میلیارد روبل رسیده است.

🟢 افزایش صادرات نفت عراق از تنگه هرمز و گشایش برای پالایشگاه‌های آسیایی

عراق به‌عنوان دومین تولیدکننده بزرگ OPEC، صادرات نفت خام خود از طریق تنگه هرمز را در ماه اوت بیش از دو برابر کرد، چرا که تخفیف‌های بسیار جذابی برای بارگیری در بصره در خلیج فارس ارائه داد و ایران نیز اجازه ترانزیت محموله‌های نفتی عراق از این گلوگاه را صادر کرد.

دو مقام انرژی عراق به Reuters اعلام کردند که صادرات نفت عراق از حدود ۱.۳۵ میلیون بشکه در روز در ماه ژوئیه به حدود ۲.۳۴ میلیون بشکه در روز در ماه اوت جهش یافته است. این آمار با برآوردهای شرکت‌های رهگیری شناورها مانند Vortexa و Kpler که حجم محموله‌های نفتی عراق در ماه گذشته را بین ۲.۲ تا ۲.۳ میلیون بشکه در روز برآورد کرده‌اند، همخوانی دارد.

اگرچه این حجم همچنان از سطوح پیش از جنگ که بیش از ۳.۵ میلیون بشکه در روز بود فاصله دارد، اما افزایش این جریان به نفع پالایشگاه‌هایی در هند و چین خواهد بود که برای فرآوری نفت سنگین‌تر و دارای گوگرد بالاتر عراق تجهیز شده‌اند.

🟢 امارات در صادرات LNG از تنگه هرمز رکورد زد... تنگه هرمز باز است

بر اساس گزارش Bloomberg و با استناد به دیتاهای تصاویر ماهواره‌ای، شرکت اماراتی ADNOC با وجود آخرین تبادل حملات میان ایالات متحده و ایران، همچنان در حال بارگیری گاز طبیعی مایع در خلیج فارس است.

دیتاها نشان دادند که یک نفتکش در تاریخ ۲ سپتامبر در ترمینال صادراتی جزیره داس متعلق به ADNOC پهلو گرفته و شناور دیگری نیز در مجاورت این ترمینال حضور داشته است. با این حال، این نشریه اشاره کرد که هر دو شناور در حالت به‌اصطلاح «تاریک» قرار داشتند و فرستنده‌های خود را برای جلوگیری از شناسایی خاموش کرده بودند.

ADNOC در خارج کردن گاز مایع خود از خلیج فارس با استفاده از تاکتیک خاموش کردن فرستنده‌های نفتکش‌ها به موفقیت‌هایی دست یافته است؛ تاکتیکی که توسط نفتکش‌های نفتی نیز استفاده می‌شود و تحت هدایت و نظارت ارتش ایالات متحده انجام می‌گیرد.

🟢 فشار بر ایرانیان مقیم کویت از زمان آغاز جنگ

پس از هفته‌ها آرامش، ایران حملات خود به کویت را از سر گرفت؛ چرا که جمهوری اسلامی و ایالات متحده در جنگی که منطقه و اقتصاد جهانی را متلاطم کرده، بار دیگر به درگیری مستقیم بازگشته‌اند.

این جنگ جامعه ایرانیان کویت را در وضعیت به‌شدت شکننده‌ای قرار داده است، زیرا ایران بارها با موشک و پهپاد به این کشور حملاتی انجام داده است.

یک رستوران ایرانی در کویت هرگونه اشاره به نام ایران را از اسم خود حذف کرده است؛ نشانه‌ای از فشارهایی که جامعه ایرانیان در این کشور حاشیه خلیج فارس از زمان شعله‌ور شدن جنگ خاورمیانه با آن روبرو بوده است.

🟢 باز هم فاراژ...! مردی که مانند دوستش ترامپ، بیش از همه از کشور و همشهریانش متنفر است

یک تحقیق غیرعلنی که توسط Channel 4 News پخش شد، شیوه‌های کارزار انتخاباتی و مکانیسم‌های تامین مالی غیرقانونی در حزب Reform UK متعلق به نایجل فاراژ را فاش کرد. گزارش‌های این شبکه خبری با ترکیب عملیات‌های نفوذی برجسته، ضبط‌های مخفیانه و تصاویر پنهانی، ضربات سیاسی سنگینی به این حزب وارد آورد.

نخستین ضربه بزرگ در طول کارزار انتخابات عمومی فرود آمد، زمانی که Channel 4 News تصاویری مخفیانه از داخل مقر انتخاباتی Reform در کلکتون منتشر کرد. خبرنگار نفوذی تصاویری از فعالان انتخاباتی ثبت کرد که از ادبیات کاملا نژادپرستانه، همجنس‌گراهراسانه و بیگانه هراسانه استفاده می‌کردند. از اندرو پارکر، فعال برجسته این حزب، تصاویری ضبط شد که در آن از یک عبارت نژادپرستانه برای توصیف ریشی سوناک، نخست‌وزیر وقت، استفاده می‌کرد و پیشنهاد می‌داد از پناهجویانی که از کانال مانش عبور می‌کنند به‌عنوان «سیبل تمرین تیراندازی» استفاده شود.

فاراژ و Reform UK بلافاصله تلاش کردند خسارت وارده را کنترل کنند و مدعی شدند که پارکر یک بازیگر و «نفوذی» بوده که برای دخالت در انتخابات طراحی شده است. فاراژ شکایت‌های رسمی خود را به نهاد ناظر بر رسانه‌ها یعنی Ofcom ارائه کرد. با این حال، Ofcom با قاطعیت این شکایت‌ها را رد و اعلام کرد که Channel 4 News دقت لازم و تمامیت تحریریه‌ای سخت‌گیرانه‌ای را حفظ کرده است. این نهاد ناظر تایید کرد که شبکه خبری به‌طور ارگانیک با این فعال مواجه شده است و بدین ترتیب افشای ادبیات مسموم جاری در بخش‌های کلیدی بدنه این حزب را معتبر دانست.

شبکه Channel 4 News با همکاری گروه روزنامه‌نگاری تحقیقی Verbatim، دومین افشاگری جنجالی را با محوریت قوانین تامین مالی سیاسی به نمایش گذاشت. خبرنگاران نفوذی خود را به‌عنوان یک حامی ثروتمند مقیم بریتانیا و پدر آمریکایی‌اش (که طبق قوانین انتخاباتی بریتانیا یک اهداکننده خارجی غیرمجاز محسوب می‌شود) جا زدند. این فیلم تحقیقی مسئولان ارشد Reform از جمله جیمز اور، مدیر سیاست‌گذاری، و دان جوکس، مشاور ارشد را در حال بحث درباره طرح‌هایی برای هدایت مخفیانه پول‌های خارجی ثبت کرد.

تصاویر مخفیانه نشان می‌داد که مسئولان در حال برنامه‌ریزی برای اهداکننده قلابی آمریکایی بودند تا به‌طور مخفیانه ۳۰ هزار پوند نظرسنجی سیاسی هدفمند را تامین مالی کند. از اور صدایی ضبط شد که اعتراف می‌کرد فاراژ «نمی‌داند و نخواهد دانست» و این موضوعی است که رهبر حزب «ترجیح می‌دهد از آن بی‌خبر باشد»، در حالی که اذعان داشت این ساختار یک مزیت غیرنقدی گزارش‌نشده است. برخلاف ادعاهای بی‌خبری، بعداً تصاویری از خود فاراژ در حال ملاقات با اهداکنندگان قلابی سر شام در کلکتون ضبط شد که موفقیت نظرسنجی مخفیانه را جشن می‌گرفت، آن را «فوق‌العاده» می‌خواند و فریاد می‌زد: «جواب داد. بوم!».

پیامدهای سیاسی بلافاصله ظاهر شد. هر دو نفر، جیمز اور و دان جوکس، مجبور شدند تا زمان بررسی‌های داخلی از سمت‌های خود کناره‌گیری کنند، در حالی که احزاب رقیب، حزب Reform UK را به دلیل مظنون بودن به نقض قانون احزاب سیاسی، انتخابات و همه‌پرسی‌ها به پلیس و کمیسیون انتخابات گزارش دادند. تحقیقات Channel 4 به‌طور سیستماتیک روایت این حزب مبنی بر مستقل بودن و سیاست پاک را از هم پاشید و الگویی از جنجال‌های مربوط به اخلاق کارزار و شفافیت مالی آن را تثبیت کرد.

🟢 جهش چشمگیر صادرات دفاعی آلمان به اسرائیل

روزنامه Der Spiegel با استناد به دیتاهای وزارت اقتصاد و انرژی آلمان در پاسخ به استعلام یک حزب اپوزیسیون چپ، گزارش می‌دهد که آلمان در نیمه نخست سال ۲۰۲۶ صادرات دفاعی به ارزش نزدیک به ۸۰۰ میلیون یورو (حدود ۹۳۰ میلیون دلار) را به اسرائیل تایید کرده است.

این یک جهش چنان قابل توجه است که در نیمه نخست سال ۲۰۲۶، مجموع صادرات دفاعی آلمان به اسرائیل چهار برابر کل سال ۲۰۲۵ (۲۶۰ میلیون یورو) بوده است. بخشی از این افزایش به دلیل لغو جزیی تحریم تسلیحاتی اسرائیل توسط صدراعظم فریدریش مرتس بود که نوامبر سال گذشته به پایان رسید. علاوه بر این، ۷۳۵.۸ میلیون یورو از این مبلغ (حدود ۹۱.۹ درصد) در سه ماهه دوم تایید شده است که ۶۷ درصد آن مربوط به یک «پروژه نیروی دریایی» و ۲۱ درصد برای مجوزهای پروژه‌های مشترک انجام‌شده توسط شرکت‌های آلمانی و اسرائیلی با هم بوده است که به ارتش آلمان خدمت می‌کنند.

🟢 نظامیان ناو لینکلن پس از هدایت جنگ علیه ایران... در جایی هستند که ایرانی‌ها عاشقش هستند

آن‌ها در پاتایا هستند و تمام رسانه‌های خبری برای فیلم‌برداری از آن‌ها در آنجا حضور دارند...

🟢 پالایشگاه‌های چین برای نفت خام ESPO روسیه رکورد جدیدی از پرمیوم پرداخت می‌کنند

پالایشگاه‌های چینی در حال پرداخت پرمیوم سنگینی برای نفت خام ESPO روسیه هستند تا آن را جایگزین نفت خام ایران کنند؛ نفتی که پالایشگاه‌های مستقل پیش از ایجاد محاصره دریایی آمریکا علیه ایران وارد می‌کردند.

بر اساس گزارش Bloomberg به نقل از معامله‌گران، نفت خام شرق سیبری–اقیانوس آرام (ESPO) برای تحویل در ماه نوامبر با پرمیوم بیش از ۷ دلار در هر بشکه معامله می‌شود و پیشنهادها حتی به ۱۰ دلار بالاتر از نفت خام Brent نیز رسیده است. این گرید نفتی از ساحل خاور دور روسیه بارگیری می‌شود و می‌تواند در کمتر از یک هفته به خریداران در چین برسد.

چین بزرگ‌ترین خریدار نفت خام ESPO است و در هفت ماه نخست سال سهمی ۸۳ درصدی از این بازار داشته است؛ با این حال، این میزان نسبت به سهم ۸۸ درصدی در دوره مشابه سال گذشته کاهش یافته است. این تغییر به دنبال خریدهای قوی‌تر پالایشگاه‌های هند رخ داد که سهم آن‌ها از بازار این گرید نفتی خاور دور روسیه طی هفت ماه اول سال از ۱۲ درصد به ۱۶ درصد افزایش یافت. کل صادرات نفت از بندر کوزمینو در خاور دور روسیه نیز در هفت ماه نخست سال ۶ درصد رشد داشته است.

هند واردات ESPO را به دلیل افت کلی واردات نفت چین بین ماه‌های می و ژوئن و همچنین اختلالات عرضه در خاورمیانه افزایش داد. این اختلالات باعث تاخیر در تحویل محموله‌های قراردادی شد که پالایشگاه‌های هندی در اوایل تابستان انتظار آن را داشتند.

پالایشگاه‌های هندی معمولاً گرید Urals را ترجیح می‌دهند اما اکنون به ESPO روی آورده‌اند، اگرچه رسیدن آن به مقاصد هند زمان بیشتری می‌برد و گران‌تر از Urals است. با این حال، تحلیلگران انرژی معتقدند این گرید خاور دور یک گزینه پشتیبان مناسب برای خریداران هندی در زمان اختلال در عرضه است.

در همین حال، برآورد می‌شود واردات نفت خام هند از روسیه در ماه آگوست نسبت به رکورد ماه جولای کاهش یافته باشد. حملات اوکراین به زیرساخت‌های صادراتی روسیه و رقابت چین برای تصاحب بشکه‌های نفتی این کشور، میزان دریافت نفت مسکو توسط هند را کاهش داده است.

🟢 موج خریدهای نفتی در آسیا، قیمت نفت خام دبی را به سمت ۱۰۰ دلار سوق می‌دهد

افزایش اشتیاق خریداران چینی و هندی برای گریدهای نفتی خاورمیانه فشار افزایشی بر قیمت این گریدها وارد کرده و معاملات آتی نفت دبی را به مرز ۱۰۰ دلار در هر بشکه نزدیک کرده است.

تقاضا برای نفت خاورمیانه به‌ویژه از سوی غول‌های پالایشی مانند Indian Oil Corp و PetroChina و همچنین پالایشگاه‌های کره جنوبی و ژاپن قوی است. این در حالی است که با وجود آخرین تشدید تنش‌ها میان آمریکا و ایران، صادرات نفت عربستان سعودی به پایین‌ترین سطح خود از سال ۲۰۱۷ رسیده است.

بر اساس گزارش Bloomberg، افزایش بیشتر قیمت‌ها همچنان محتمل است زیرا تحویل برخی محموله‌ها از آگوست به سپتامبر و اکتبر موکول شده است. معاملات آتی Murban (شاخص امارات) در سطح ۱۰۶.۱۰ دلار در هر بشکه و DME Oman (شاخص نفت ترش خاورمیانه برای آسیا) در سطح ۹۹.۱۸ دلار در هر بشکه معامله شد.

تقاضای قوی‌تر در حالی رخ می‌دهد که جریان نفت از طریق تنگه هرمز افت کرده است. طی هفته گذشته، میانگین حجم روزانه نفت عبوری از این آبراه بین ۶ تا ۸ میلیون بشکه بوده است.

در همین حال، خریداران آسیایی در حال افزایش خرید از سایر مناطق به‌ویژه برزیل، کانادا و آرژانتین هستند و چین و هند نیز نفت خام بیشتری از روسیه خریداری می‌کنند.

🟢 نیروی هوایی اسرائیل آماده می‌شود

یک منبع امنیتی اسرائیلی به Al-Monitor گفت که نیروی هوایی همچنان در آماده‌باش کامل قرار دارد و می‌تواند حملات به ایران را بلافاصله از سر بگیرد. او گفت: «ما می‌دانیم چگونه در مدت زمانی کوتاه کریدور رسیدن به قلب تهران را دوباره هموار کنیم.»

از زمان آغاز محاصره دریایی آمریکا علیه ایران در ۱۳ آوریل، تهران پایگاه‌های آمریکا در خلیج فارس و اردن را هدف قرار داده اما به اسرائیل حمله نکرده است. نهادهای امنیتی اسرائیل این خویشتن‌داری را به دو احتمال نسبت می‌دهند: یا ایران، اسرائیل را به عنوان یک کارت استراتژیک برای مراحل بعدی نگه داشته است، یا از پیامدهای تلافی‌جویانه اسرائیل بیم دارد. در حالی که مقام‌های امنیتی درباره قریب‌الوقوع بودن یا دورتر بودن درگیری جدید اختلاف نظر دارند، این منبع افزود که ارتش برای هر دو سناریو کاملاً آماده است.

Al-Monitor با سه منبع دیپلماتیک اسرائیلی گفتگو کرد که گفتند اسرائیل احتمالاً بر نابودی باقی‌مانده برنامه هسته‌ای ایران تمرکز خواهد کرد. این برنامه در ژوئن گذشته و امسال، از جمله ذخایر زیرزمینی اورانیوم غنی‌شده با عیار نزدیک به سلاح، ضربه سنگینی خورده است.

به گفته این منابع، ضربه زدن به حکومت یا زیرساخت‌های عمومی به جای اهداف اصلی، دستاوردهای ثانویه محسوب می‌شوند. آن‌ها افزودند که اسرائیل تلاش‌های آمریکا برای تضعیف توانمندی‌های راداری، موشکی و مین‌های دریایی ایران را با وجود تهدیدات ملموسی که این سیستم‌ها برای نیروهای آمریکایی و کشتیرانی منطقه‌ای ایجاد می‌کنند، در اولویت دوم می‌بیند.

🟢 بخش غیرنفتی امارات با وجود جنگ ایران سریع‌ترین رشد را از دسامبر ۲۰۲۴ ثبت کرد

فعالیت‌های تجاری در بخش خصوصی غیرنفتی امارات در ماه آگوست با سریع‌ترین سرعت از دسامبر ۲۰۲۴ بهبود یافت که نشانه‌ای واضح از بازگشت به مسیر رشد هم‌زمان با عبور شرکت‌ها از پیامدهای جنگ ایران است.

شاخص مدیران خرید (PMI) امارات ساخت S&P Global (تعدیل‌شده فصلی) از ۵۲.۷ ثبت‌شده در جولای به ۵۵.۳ افزایش یافت. عدد بالای ۵۰ نشان‌دهنده رشد فعالیت‌های اقتصادی است، در حالی که عدد زیر ۵۰ کاهش را نشان می‌دهد.

آخرین شاخص PMI با افزایش قابل توجه سفارش‌های جدید (مشترکاً قوی‌ترین سطح در بیش از دو سال گذشته) و همچنین رشد سریع‌تر تولید، expansion موجودی‌ها، کاهش محدودیت‌های عرضه و فشارهای قیمتی پایین‌تر حمایت شد.

🟢 به ترامپ نگویید... بانک مرکزی اسرائیل برای سومین نشست متوالی نرخ بهره را کاهش داد

ترس از افزایش نرخ بهره توسط فدرال رزرو همچنان در آمریکا جدی است و ترامپ با داشتن نرخ‌های پایین‌تر برای پول خود و اربابانش — کسب‌وکارهای بزرگی که افسار او را در دست دارند — فاصله زیادی دارد... اما برای اسرائیلی‌ها وضعیت متفاوت است.

بانک مرکزی اسرائیل روز سه‌شنبه برای سومین نشست متوالی نرخ بهره را کاهش داد و هزینه‌های استقراض را به پایین‌ترین سطح خود در نزدیک به چهار سال گذشته رساند و سیگنال داد که اگر تورم پایین بماند، تسهیلات بیشتری در راه خواهد بود.

در واگرایی از روند جهانی سیاست‌های پولی انقباضی، بانک مرکزی نرخ شاخص خود را با ۲۵ نقطه پایه کاهش به ۳.۲۵ درصد رساند که پایین‌ترین سطح از اواخر سال ۲۰۲۲ است.

اندرو ابیر، معاون فرماندار بانک مرکزی پس از این تصمیم به Reuters گفت: «در چند ماه گذشته شاهد کاهش تورم بوده‌ایم. ما دلیل قانع‌کننده‌ای برای ادامه ندادن روند کاهش نرخ بهره ندیدیم.»

اقدام روز سه‌شنبه برخلاف نظر اکثریت در نظرسنجی Reuters بود. هشت نفر از ۱۴ اقتصاددان انتظار داشتند نرخ‌ها بدون تغییر باقی بماند، در حالی که شش نفر کاهش ۲۵ نقطه پایه‌ای را پیش‌بینی کرده بودند.

تورم سالانه در ماه جولای روی ۱.۵ درصد ایستاد که کاملاً در محدوده هدف ۱ تا ۳ درصدی بانک و پایین‌تر از سطح مطلوب ۲ درصدی آن قرار دارد.

🟢 نخستین مانور بزرگ اندی برنم در مجلس عوام با عملکرد چپِ میانه، ضد برگزیت و ضد تاچری

🟢 رویترز: محاصره در جایی که تحریم‌ها شکست خوردند به موفقیت رسید؛ صادرات نفت ایران متوقف شد

برای نخستین بار در تاریخ ثبت‌شده، ایران حدود هفت هفته را بدون صادرات قابل توجه نفت خام از طریق تنگه هرمز سپری کرده است، زیرا محاصره دریایی آمریکا در جایی که سال‌ها تحریم شکست خورده بود به موفقیت دست یافته و یکی از منابع اصلی درآمد ارزی تهران را قطع کرده است.

برخلاف کمپین‌های تحریمی قبلی که در آن‌ها نفت خام ایران با وجود محدودیت‌ها همچنان به دست خریداران می‌رسید، محاصره فعلی مانع از رسیدن محموله‌های جدید نفت خام به چین — تنها مشتری عمده باقی‌مانده نفت تهران — شده و فشارها را بر مالیه حکومتی و ذخایر ارزی افزایش داده است.

🟢 Chevron عملیات خود در ونزوئلا را گسترش می‌دهد؛ دو برابر شدن تولید از طریق سرمایه‌گذاری ۷ میلیارد دلاری

شرکت Chevron روز چهارشنبه از برنامه‌های خود برای بیش از دو برابر کردن تولید نفت خود در ونزوئلا طی پنج سال آینده از طریق یک سرمایه‌گذاری ۷ میلیارد دلاری خبر داد؛ سرمایه‌گذاری‌ای که موقعیت این شرکت را در این کشور آمریکای جنوبی گسترش می‌دهد.

به این غول نفتی دو میدان نفتی اضافی در کمربند اورینوکو واگذار شده است؛ منطقه‌ای که حاوی بخش عمده‌ای از ذخایر وسیع نفت خام فوق‌العاده سنگین ونزوئلا است. Chevron قصد دارد تولید خود در این کشور را به ۶۰۰ هزار بشکه در روز افزایش دهد، در حالی که این رقم در حال حاضر حدود ۲۸۰ هزار بشکه در روز است.

از نظر تاریخی، Chevron غول نفتی آمریکایی فعال در ونزوئلا از طریق پروژه‌های مشترک با شرکت دولتی نفت PDVSA بوده است.

🟢 چه کسی از صادرات نفت و معدن پول درمی‌آورد؟ مصری‌ها!

صادرات نفت و معدن مصر در نیمه اول سال ۲۰۲۶ با جهش ۷۳ درصدی نسبت به سال قبل به ۵.۲۹ میلیارد دلار رسید.

صادرات پتروشیمی از ۲.۵ میلیون تن به ارزش ۱.۶ میلیارد دلار به ۲.۷ میلیون تن به ارزش ۱.۸ میلیارد دلار افزایش یافت؛ با پروژه‌های جدیدی که بر تولید سبز و محصولات با ارزش‌افزوده از جمله سوخت پایدار هوانوردی، مشتقات سیلیکون و بی‌کربنات سدیم و همچنین بیواتانول تمرکز دارند.

🟢 تعمیق فروش گسترده اوراق قرضه جهانی در میان بیم از تورم

فروش گسترده اوراق قرضه جهانی روز سه‌شنبه تعمیق یافت و هزینه‌های استقراض بریتانیا را به بالاترین سطح خود از سال ۲۰۰۸ و هزینه‌های استقراض ژاپن را به اوج‌هایی رساند که از دهه ۱۹۹۰ دیده نشده بود، چرا که سرمایه‌گذاران شرط بسته‌اند بانک‌های مرکزی سرعت افزایش نرخ بهره را تسریع خواهند کرد.

بازده اوراق قرضه ۱۰ ساله شاخص بریتانیا (gilt) با ۰.۱۱ واحد درصد افزایش به ۵.۲۶ درصد رسید که بالاترین سطح آن از زمان بحران مالی جهانی است، پیش از آنکه به ۵.۲۲ درصد بازگردد. بازده اوراق ۳۰ ساله تا ۰.۱۲ واحد درصد جهش کرد و برای اولین بار از اواخر دهه ۱۹۹۰ به ۵.۹ درصد رسید، پیش از آنکه به ۵.۸۶ درصد کاهش یابد.

بازده اوراق قرضه ۱۰ ساله ژاپن به ۳ درصد رسید که بالاترین سطح آن از سال ۱۹۹۶ است. در آمریکا، بازده اوراق دو ساله حساس به نرخ بهره به ۴.۵ درصد افزایش یافت که بالاترین سطح آن از اوایل سال ۲۰۲۵ است. بازده اوراق قرضه برعکس قیمت حرکت می‌کند.

این تحرکات پس از شعله‌ور شدن مجدد درگیری‌ها در خاورمیانه و افزایش انتظارات مبنی بر این رخ داد که بانک‌های مرکزی برای مبارزه با تورم ناشی از قیمت‌های بالاتر انرژی، نرخ‌های بهره را افزایش خواهند داد؛ امری که فشار را بر دولت‌های مقروض افزایش می‌دهد.

🟢 گزارش محرمانه جدید آژانس بین‌المللی انرژی اتمی: عدم امکان راستی‌آزمایی بخش‌های کلیدی برنامه هسته‌ای ایران

یک گزارش محرمانه جدید آژانس بین‌المللی انرژی اتمی که توسط العربیة انگلیسی به دست آمده نشان می‌دهد که این آژانس همچنان قادر به راستی‌آزمایی بخش‌های کلیدی برنامه هسته‌ای ایران نیست و شکاف‌های عمده‌ای در بازرسی‌ها، نظارت بر غنی‌سازی و آگاهی از فعالیت‌های مربوط به سانتریفیوژ و اورانیوم وجود دارد.

آژانس بین‌المللی انرژی اتمی می‌گوید هیچ دیتا فعلی درباره اجرای هرگونه تعهد هسته‌ای برجام توسط ایران ندارد.

آژانس می‌گوید از اواخر فوریه، به استثنای بوشهر در ماه ژوئن، قادر به انجام راستی‌آزمایی میدانی در هیچ‌یک از تاسیسات هسته‌ای اعلام‌شده ایران نبوده است.

آژانس می‌گوید تصاویر ماهواره‌ای نشان‌دهنده آسیب اضافی به کارگاه سابق تولید سانتریفیوژ کرج است.

آژانس مجدداً تاکید می‌کند که بیش از پنج سال آگاهی از دست‌رفته درباره تولید و موجودی سانتریفیوژها، روتورها و بپایه‌ها، آب سنگین و کنسانتره سنگ اورانیوم قابل بازسازی نیست.

آژانس مجدداً تاکید می‌کند که هنوز موقعیت دقیق یا وضعیت تاسیسات غنی‌سازی سوخت اصفهان را نمی‌داند.

🟢 شی از پزشکیان فاصله گرفت اما... نارضایتی جدید نیست

یک نکته وجود دارد... چینی‌ها آن‌قدرها هم خشنود نیستند.

در حالی که پکن به‌طور معمول موضع عمومی همبستگی دیپلماتیک با تهران را حفظ می‌کند، کانال‌های پشت صحنه تصویر کاملاً متفاوتی را ترسیم کرده‌اند. دیپلمات‌ها و مقام‌های امنیتی چینی هشدارهای تند و خصوصی به همتایان ایرانی خود درباره اختلال در حمل‌ونقل تجاری در خلیج فارس و منطقه گسترده‌تر داده‌اند.

خط زمانی این هشدارهای پشت صحنه، بی‌صبری فزاینده پکن را نسبت به تهدیدات حمل‌ونقل منطقه‌ای برجسته می‌کند:

در گذشته و در داستان یمن و حوثیها… ژانویه ۲۰۲۴: رویترز گزارش داد مقام‌های ارشد چینی چندین جلسه خصوصی در پکن و تهران برگزار کردند و مستقیماً به همتایان ایرانی هشدار دادند اختلالات دریایی که بر تجارت جهانی تاثیر می‌گذارد را مهار کنند. منابع ایرانی افشا کردند که پکن پیام صریحی داده است: اگر به منافع اقتصادی یا کشتی‌های چینی آسیبی وارد شود، مستقیماً به روابط اقتصادی و تجاری با تهران آسیب خواهد زد.

مارس ۲۰۲۶: در پی اختلالات فوری در تنگه هرمز، فشار دیپلماتیک پکن به هماهنگی فشرده‌تری تبدیل شد و مقام‌های چینی هم به‌طور عمومی و هم خصوصی از تهران خواستند ترانزیت باز برای کریدورهای انرژی را تضمین کند.

اواسط آوریل تا ژوئن ۲۰۲۶: گزارش‌ها جزئیات اعتراض‌های غیررسمی تشدیدشده را پس از آنکه خطوط باربری مرتبط با چین و کشتی‌های تحت مدیریت دولتی با تاخیر، بازرسی یا تغییر مسیر توسط نیروهای دریایی در نزدیکی کانال‌های ترانزیتی کلیدی مواجه شدند، تشریح کردند. دیپلمات‌های چینی تکرار کردند که محدود کردن تردد از طریق آبراه‌های حیاتی، عبور از خط قرمز اقتصادی پکن است.

آگست ۲۰۲۶: گزارش‌های رویترز و رسانه‌های بین‌المللی برجسته کرد که نهادهای بزرگ حمل‌ونقل تحت کنترل دولت چین — از جمله COSCO Shipping Energy Transportation و China Merchants Energy Shipping — تغییر مسیر انتقال نفت خام به خارج از خلیج فارس را آغاز کردند تا ریسک‌های ترانزیت را به‌طور کامل دور بزنند. این اقدام نشان‌دهنده سرخوردگی مداوم پکن از پیش‌بینی‌ناپذیری دریایی منطقه‌ای با وجود تضمین‌های تهران بود.

خشم پکن از یک تضاد بنیادی در استراتژیک ناشی می‌شود. چین به عنوان بزرگ‌ترین واردکننده نفت جهان، به‌شدت به محموله‌های انرژی خاورمیانه که از خلیج فارس و گلوگاه‌های مجاور عبور می‌کنند متکی است. هرگونه مانور ایران که این کریدورها را به خطر بیندازد، بلافاصله پیامدهای شدید اقتصادی برای صنایع چینی، از جمله جهش نرخ کرایه حمل، جریمه‌های بیمه و تاخیر در زنجیره تامین ایجاد می‌کند.

در مبادلات دیپلماتیک، مقام‌های چینی صریحاً موضع پکن را به عنوان شریان اصلی اقتصادی ایران و خریدار اصلی نفت خام به تهران یادآوری کردند. پکن روشن ساخت که اگرچه با تحریم‌های یک‌جانبه غرب مخالف است، اما انتظار دارد تهران عبور و مرور تجاری بدون مانع را تضمین کند — با تاکید بر اینکه ثبات اقتصادی منطقه‌ای مستقیماً به دریاهای آزاد وابسته است.

🟢 خورشید از زغال‌سنگ پیشی گرفت؛ خورشید بزرگ‌ترین منبع انرژی چین شد

انرژی خورشیدی همین تازه به بزرگ‌ترین منبع ظرفیت برق در چین تبدیل شده و زغال‌سنگ را در دستیابی‌ای تاریخی در دستاوردهای انرژی‌های تجدیدپذیر چین سرنگون کرده است.

رسانه‌های چینی روز سه‌شنبه به نقل از سازمان ملی انرژی این کشور اعلام کردند ظرفیت انرژی خورشیدی در چین در پایان ژوئیه به ۱,۲۸۶ گیگاوات رسید.

بدین ترتیب، تا ۳۱ ژوئیه، ظرفیت خورشیدی ۳۱.۵ درصد از کل ظرفیت تولید برق نصب‌شده در چین را به خود اختصاص داد.

در ماه ژوئیه، مقام‌های چینی گفتند که ظرفیت برق خورشیدی نصب‌شده در چین به زودی و در همین فصل از ظرفیت تولید برق با سوخت زغال‌سنگ پیشی خواهد گرفت.

تا پایان ماه ژوئن، ظرفیت برق خورشیدی ۱,۲۷۴ گیگاوات بود که کمی پایین‌تر از کل ظرفیت نصب‌شده زغال‌سنگ یعنی ۱,۲۷۵ گیگاوات قرار داشت.

ظرفیت خورشیدی اکنون به ۱,۲۸۶ گیگاوات رسیده و به عنوان بزرگ‌ترین ظرفیت برق از زغال‌سنگ پیشی گرفته است.

داده‌های رسمی چین در اوایل ژوئیه نشان داد که سهم زغال‌سنگ در تولید برق چین در نیمه اول سال ۲۰۲۶ برای اولین بار در تاریخ ثبت‌شده به زیر ۵۰ درصد کاهش یافت که دستاوردی تاریخی در سیاست چین برای تقویت منابع برق غیرفسیلی محسوب می‌شود.

داده‌های رسمی نشان داد سهم زغال‌سنگ در نیمه اول امسال به‌طور متوسط ۴۹.۷ درصد از کل تولید برق چین بوده است.

🟢 بیرون راندن چینی‌ها و روس‌ها!

رویترز به نقل از دو مقام نامشخص آمریکایی گزارش داده است یک شرکت نفتی آمریکایی که تحت کنترل یک غول تجاری ونزوئلایی است، جایگزین اپراتورهای چینی و روسی در چندین میدان نفتی ونزوئلا خواهد شد.

شرکت North American Blue Energy Partners که توسط دولت آمریکا حمایت می‌شود، ۱۴ معامله نفتی از سوی دولت ونزوئلا دریافت کرده است. دولت آمریکا حق مالکیت ۳۵ درصد از سهم این شرکت به‌علاوه دسترسی به ۲۰ درصد از تولید NABEP به قیمت تمام‌شده را خواهد داشت. دولت فدرال همچنین حق تقدم برای خرید ۸۰ درصد دیگر از تولید NABEP از میدان‌های ونزوئلا را دارد.

کاخ سفید روز دوشنبه اعلام کرد: «NABEP طرحی جاه‌طلبانه برای توسعه سریع تولید از طریق سرمایه‌گذاری تا ۱۰۰ میلیارد دلار در زیرساخت‌های نفتی جدید در ونزوئلا تدوین کرده است که به هدایت رشد اقتصادی، حمایت از هزاران شغل با درآمد بالا در ونزوئلا و ایجاد ده‌ها میلیارد دلار فعالیت اقتصادی گسترده‌تر کمک می‌کند.»

🟢 استونی هم به صف پیوست... درخواست سیستم‌های دفاعی اسرائیلی

استونی در حال بررسی خرید سیستم دفاع موشکی «منجنیق داوود» اسرائیل است، زیرا در حال تقویت دفاع هوایی دوربرد خود است و قصد دارد بیش از ۱ میلیارد یورو در یک سیستم دفاع هوایی پایه-زمینی دوربرد جدید برای حفاظت از سایت‌های استراتژیک سرمایه‌گذاری کند.

وب‌سایت خبری ERR استونی گزارش داد تالین علاوه بر این سیستم اسرائیلی که در نبرد آزمایش شده، در حال بررسی پاتریوت آمریکایی و SAMP/T فرانسوی-ایتالیایی نیز هست و افزود حدود پنج پیشنهاد از شرکت‌های مختلف دریافت شده است.

کشورهای زیادی در صف منتظر هستند...

🟢 نفت ونزوئلا و... ابعاد مشکوک فراوان

دانلد ترامپ گفت طرح او برای در دست گرفتن کنترل ۶۵ میلیارد بشکه نفت ونزوئلا اهداف متعددی داشته است: افزایش ذخایر نفتی آمریکا، جذب سرمایه‌گذاری به بخش انرژی فرسوده ونزوئلا و کاهش قیمت بنزین برای آمریکایی‌ها.

اما تحلیل‌گران گفتند این توافق غیرمعمول با دولت موقت ونزوئلا که روز جمعه با جزئیات اندک در شبکه‌های اجتماعی اعلام شد، تا سال‌ها تاثیر کمی بر قیمت سوخت خواهد داشت و ریسک‌های مالی و حقوقی برای شرکت‌هایی که خواهان استفاده از آن هستند به همراه دارد.

کارشناسان هشدار دادند اگر این معامله احساسات در داخل ونزوئلا را مبنی بر اینکه دولت آمریکا در حال بهره‌برداری از منابع طبیعی این کشور است تشدید کند، می‌تواند واکنش سیاسی شدیدی ایجاد کند که استقرار دلسی رودریگز، سرپرست ریاست‌جمهوری و شریک حیاتی دولت ترامپ را بی‌ثبات سازد.

باب مک‌نالی، موسس شرکت مشاوره Rapidan Energy Group گفت: «هدف آمریکا کاهش ریسک سرمایه‌گذاری بخش خصوصی در درازمدت است، اما ریسک‌های سیاسی قابل توجه هم در واشینگتن و هم در کاراکاس تاثیرات این طرح را محدود خواهد کرد.» او استدلال کرد با فرض اینکه توافق پس از انتشار تمام جزئیات از «بررسی‌های حقوقی» بگذرد، در سال ۲۰۲۹ توسط رئیس‌جمهور جدید آمریکا «اگر لغو نشود، دست‌کم تجدیدنظر خواهد شد.»

مک‌نالی گفت: «یک جانشین دموکرات برای رئیس‌جمهور ترامپ ممکن است ترجیح دهد رویکردهای سرمایه‌داری دولتی مانند این را از نفت به سمت انرژی‌های تجدیدپذیر هدایت کرده و آن را لغو کند. و حتی اگر یک جانشین جمهوری‌خواه حمایت از چارچوب سرمایه‌گذاری را انتخاب کند، یک حکومت آینده ونزوئلا ممکن است تصمیم به پاره کردن آن بگیرد، همان‌طور که قبلاً دو بار این کار را کرده است.»

برخی کارشناسان می‌گویند دخالت آلخاندرو بتانکور به عنوان شریک در این پروژه می‌تواند سرمایه‌گذاران را منصرف کند.

طبق این توافق، واشینگتن قصد دارد ۳۵ درصد از سهم North American Blue Energy Partners را در اختیار بگیرد؛ یک شرکت خصوصی به رهبری آلخاندرو بتانکور، بازرگان پرحاشیه ونزوئلایی که صاحب دومین کسب‌وکار نفتی خصوصی بزرگ در این کشور است. این امر حق خرید تضمینی ۲۰ درصد از برداشت تمام میدان‌های فعلی و آینده تحت مدیریت این شرکت به قیمت تولید را برای آمریکا فراهم می‌کند.

واشینگتن همچنین حق تقدم برای خرید ۸۰ درصد باقی‌مانده تولید را خواهد داشت تا در شرایط اضطراری عرضه تضمین‌شده را تامین کند.

بر اساس برگه اطلاعات کاخ سفید، NABEP قصد دارد مجوزهایی اعطا کند یا پروژه‌های مشترکی با گروه‌های انرژی برای توسعه ۱۷ میدان نفتی ونزوئلا از طریق امتیازهای ۱۰۰ ساله ایجاد کند.

کاخ سفید گفت: «اکثریت میدان‌های نفتی افزایشی که قرار است توسط NABEP اداره شوند» قبلاً توسط گروه‌های روسی و چینی کنترل یا اداره می‌شدند.

قصد ایجاد یک شرکت خصوصی تحت حمایت آمریکا با دومین ذخایر بزرگ شرکت نفتی خصوصی در جهان پس از Aramco سعودی، صنعت نفت آمریکا را که پیش از اعلام ترامپ در جریان این طرح قرار نگرفته بود، شوکه کرد.

سه گروه بزرگ نفتی آمریکا یعنی ExxonMobil ،ConocoPhillips و Chevron همگی از اظهار نظر درباره این توافق خودداری کردند؛ توافقی که هدف آن غلبه بر بی‌میلی شرکت‌های آمریکایی برای اختصاص سرمایه به کشوری است که در دهه‌های اخیر میلیاردها دلار از دارایی‌های آمریکا را مصادره کرده است.

علاوه بر ریسک‌های سیاسی سرمایه‌گذاری در کشوری که ارتش آمریکا در ماه ژانویه عملیاتی برای دستگیری نیکلاس مادورو، رهبر سابق آن انجام داد، موانع فنی و مالی در بهره‌برداری از نفت ونزوئلا وجود دارد. بیشتر منابع این کشور نفت سنگین است که یک نفت خام فوق‌العاده غلیظ و قیرمانند است، به راحتی جاری نمی‌شود و برای تولید به تجهیزات و مهارت‌های تخصصی نیاز دارد.

🟢 سرمایه‌گذاری صنعتی تاریخی قطر در زمان جنگ!

تراکم سرمایه‌گذاری صنعتی قطر در سه ماهه دوم سال ۲۰۲۶ به ۲۴۸.۴۴ میلیارد ریال قطر (۶۸ میلیارد دلار) رسید، در حالی که ثبت کسب‌وکارهای جدید نسبت به سه ماه قبل ۶.۶ درصد افزایش یافت.

بر اساس آمار رسمی منتشرشده از سوی وزارت تجارت و صنعت که توسط خبرگزاری قطر نقل شد، ۶,۷۴۵ ثبت تجاری جدید در این بازه زمانی به ثبت رسیده است.

این آمار در دومین جلسه بررسی عملکرد سه ماهه این وزارتخانه برای سال ۲۰۲۶ به ریاست شیخ فیصل بن ثانی بن فیصل آل ثانی، وزیر تجارت و صنعت بررسی شد.

آمارهای اخیر در حالی منتشر می‌شود که قطر در حال اجرای استراتژی ملی ساخت‌وساز ۲۰۲۴-۲۰۳۰ خود است؛ استراتژی‌ای که هدف آن جذب سرمایه‌گذاری صنعتی سالانه ۲.۷۵ میلیارد ریال تا سال ۲۰۳۰، افزایش سهم ارزش‌افزوده ساخت‌وساز به ۷۰.۵ میلیارد ریال و افزایش صادرات غیرهیدروکربنی به ۴۹ میلیارد ریال است.

🟢 و خبر فوری... تحریم‌های جدید!

اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا می‌گوید ایالات متحده احتمالاً این هفته تحریم‌هایی را علیه یک بانک به عنوان بخشی از کمپین اقتصادی خود علیه ایران اعلام خواهد کرد.

بسنت گفت: «ما احتمالاً این هفته یک تحریم بانکی را اعلام خواهیم کرد و هفته بعد نیز تحریم دیگری را اعلام می‌کنیم. ما در حال گفت‌وگو با متحدان خود در اینجا هستیم که همگی پیش‌قدم شده‌اند و شاهد نمایش حمایت بزرگی بوده‌ایم.»

🟢 بانک مرکزی امارات دستور بازرسی فوری شعبه‌های «بانک مصر» را پس از هشدار آمریکا صادر کرد

بانک مرکزی امارات متحده عربی پس از هشدار آمریکا در خصوص نگرانی‌ها از پول‌شویی، یک «بازرسی ویژه و فوری» روی فعالیت‌های شعبه‌های «بانک مصر» در این کشور انجام می‌دهد.

بانک مرکزی روز شنبه در بیانیه‌ای اعلام کرد بازرسی از این نهاد مالی مصری شامل «بررسی عمیق و جرم‌شناسانه (فورنسیک) بازه زمانی مطرح‌شده در بیانیه مقام‌های آمریکایی با تمرکز بر تراکنش‌های بانکی شرکت‌های نام‌برده در آن بیانیه» خواهد بود.

شبکه اجرای قوانین جرایم مالی وزارت خزانه‌داری آمریکا قانونی را پیشنهاد کرده است که دسترسی «بانک مصر امارات» به خدمات بانکداری کارگزاری در مؤسسات مالی آمریکا را به دلیل نگرانی‌های مربوط به پول‌شویی لغو می‌کند.

🟢 افزایش قیمت بنزین در امارات برای سپتامبر؛ گازوئیل ۱۳ درصد گران شد

قیمت بنزین در امارات متحده عربی برای دومین ماه متوالی در ماه سپتامبر افزایش می‌یابد، چرا که بازارهای جهانی نفت با دور از دسترس بودن توافق صلح میان آمریکا و ایران همچنان متلاطم مانده‌اند.

بنزین سوپر ۹۸ به میزان ۵.۵ درصد، بنزین اسپشال ۹۵ به میزان ۵.۷ درصد، بنزین ای-پلاس ۹۱ به میزان ۵.۸۶ درصد و گازوئیل ۱۳ درصد افزایش خواهند یافت.

نکته: وقتی شرکت‌های نفتی آمریکایی از شهروندان آمریکایی سود می‌برند... اماراتی‌ها از... بیشتر غیرشهروندانی سود می‌برند که با خوشحالی آنجا زندگی می‌کنند!

و آن‌ها از ایران به خاطر ایجاد بحران هرمز تشکر می‌کنند.

🟢 اقتصاد هند رشد کرد... آن هم چقدر!

اقتصاد هند در سه ماهه منتهی به پایان ژوئن ۷.۸ درصد رشد کرد که عمدتاً ناشی از عملکرد قوی بخش‌های خدمات مالی، املاک و مستغلات، فناوری اطلاعات و خدمات حرفه‌ای بوده است.

جنگ ایران آن‌طور که بیم آن می‌رفت بر رشد هند تأثیر نگذاشته است، اما اثر قیمت‌های بالای انرژی از هم‌اکنون در هند احساس می‌شود و تورم این کشور برای نه ماه متوالی روندی صعودی داشته و در ژوئیه به ۴.۴۵ درصد رسیده است. با این حال، بانک مرکزی هند برخلاف برخی از همتایان آسیایی خود، در سیاست‌گذاری ماه اوت نرخ بهره را افزایش نداد.

🟢 رافائل بار دیگر برای اسرائیلی‌ها تاریخ‌سازی می‌کند و یونان شکل‌گیری ائتلاف‌های جدید در منطقه را شفاف‌تر از همیشه می‌سازد!

وزارت دفاع اسرائیل روز دوشنبه در بیانیه‌ای اعلام کرد اسرائیل و یونان قرارداد دفاعی به ارزش بیش از ۳.۴۸ میلیارد دلار امضا کردند که بر اساس آن اسرائیل یک سیستم دفاعی «چندلایه‌ای» برای یونان خواهد ساخت.

حالا... اسرائیل و یونان و قبرس و مراکش و آذربایجان و.... امارات متحده عربی!!!

🟢 پالایشگاه‌های آسیایی از آمریکایی‌ها... و کانادایی‌ها و .... آرژانتین خرید می‌کنند

واردکنندگان نفت خام در آسیا، از جمله چین، ژاپن و کره جنوبی، برای جبران کمبود عرضه از خاورمیانه به خرید نفت از مناطقی به دوری آرژانتین روی آورده‌اند.

نفت مدانیتو در حوضه شیل واکا موئرتا تولید می‌شود که قلب جهش نفتی آرژانتین است و تولید نفت و گاز آن در سال‌های اخیر رو به افزایش بوده است.

بر اساس دیتا حکومتی آرژانتین که توسط Bloomberg گردآوری شده است، فروش نفت آرژانتین به آسیا در سال جاری نسبت به سال ۲۰۲۵ و در مقایسه با عدم صادرات تا سال ۲۰۲۴، جهش یافته است.

نفت خام مدانیتو آرژانتین با دور زدن آمریکای جنوبی و ورود به اقیانوس آرام به آسیا می‌رسد، بدون اینکه نیاز به عبور از هیچ گلوگاه یا کانالی مانند کانال پاناما، کانال سوئز و طبیعتاً هرمز داشته باشد... !

🟢 کاهش فاصله پیشتازی لولا در دور دوم احتمالی انتخابات ریاست‌جمهوری برزیل

نظرسنجی AtlasIntel/Bloomberg که روز دوشنبه منتشر شد نشان داد لولا دا Silva، رئیس‌جمهور برزیل، در دور دوم احتمالی انتخابات ریاست‌جمهوری در ماه اکتبر در برابر سناتور اپوزیسیون، فلاویو دانلد ترامپ/بولسونارو به پیروزی می‌رسد.

بر اساس این نظرسنجی، لولا ۴۷.۱ درصد از آرا را در دور دوم رقابت کسب خواهد کرد، در حالی که این رقم برای فلاویو بولسونارو، پسر رئیس‌جمهور سابق ژائیر بولسونارو، ۴۲.۶ درصد است.

در نظرسنجی ماه ژوئیه، لولا با ۴۹.۲ درصد آرا و سناتور بولسونارو با ۴۲.۹ درصد دیده شده بودند.

در سناریوی دور اول، لولا با ۴۳.۴ درصد آرا پیشتاز خواهد بود و پس از او بولسونارو با ۳۳.۷ درصد قرار دارد.

نظرسنجی قبلی لولا را در دور اول ۴۴.۹ درصد و بولسونارو را ۳۵.۸ درصد نشان می‌داد.

اگر هیچ کاندیدایی بیش از ۵۰ درصد از آرای معتبر را در دور اول کسب نکند، دو کاندیدای پیشتاز به دور دوم راه می‌یابند.

🟢 چه چیزی در حال تبدیل شدن به پرتکرارترین خبر در پلتفرم‌های رسانه‌ای جهان است؟

گزارش‌دهی از اقتصاد فلج‌شده ایران، و Euronews جدیدترین آن‌هاست... و شاید در همین لحظه... مطلب دیگری درباره آن در جای دیگری در حال انتشار باشد!

از یک "مثلاً رمزارز" عجیب تا یک بانک فدرال

آنچه اکنون در World Liberty Financial در حال شکل‌گیری است، دیگر صرفاً یک پروژه رمزارزی متعلق به خانواده دانلد ترامپ نیست. در ۱۴ اوت ۲۰۲۶، دفتر نظارت بر ارز آمریکا (OCC) تأیید اولیه و مشروط برای تأسیس World Liberty Trust Company صادر کرد؛ یک بانک ملی از نوع trust bank که قرار است بتواند USD1، استیبل‌کوین وابسته به اکوسیستم World Liberty، را منتشر، بازخرید و نگهداری کند. اهمیت این اتفاق در خود عنوان «بانک» نیست، بلکه در تغییری است که در جایگاه اقتصادی World Liberty ایجاد می‌کند: شرکتی که ابتدا از طریق فروش توکن و ایجاد یک استیبل‌کوین وارد بازار رمزارز شد، اکنون در حال ساختن زیرساخت مالی رسمی برای همان دلار دیجیتال است. در همین حال، USD1 به مقیاس چند میلیارد دلاری رسیده و سرمایه‌گذار مرتبط با ابوظبی نیز ۵۰۰ میلیون دلار برای ۴۹ درصد از شرکت مادر بانک جدید سرمایه‌گذاری کرده است، در حالی که نهاد وابسته به خانواده ترامپ حدود ۳۸ درصد مالکیت دارد. بنابراین مسئله دیگر فقط این نیست که ترامپ از رمزارز پول درمی‌آورد؛ مسئله این است که خانواده رئیس‌جمهور آمریکا اکنون در مالکیت و اقتصاد زیرساختی قرار گرفته‌اند که می‌تواند برای انتقال و تسویه دلار در بازار جهانی استفاده شود.

استیبل‌کوین چیست؟ یک دلار که قرار نیست گران شود

برای فهم این مدل باید یک سوءتفاهم اساسی درباره استیبل‌کوین‌ها را کنار گذاشت. USD1 شبیه بیت‌کوین نیست و قرار نیست کسی آن را بخرد تا قیمتش از یک دلار به دو یا ده دلار برسد. هدف اصلی آن دقیقاً برعکس است: یک USD1 باید تقریباً همان یک دلار باقی بماند. اسناد رسمی BitGo صراحتاً می‌گویند USD1 برای آن طراحی نشده است که به‌طور ذاتی برای دارنده خود بازده ایجاد کند یا ارزشش افزایش یابد؛ BitGo متعهد است در چارچوب شرایط بازخرید، هر واحد USD1 را با یک دلار معاوضه کند. بنابراین اگر فردی امروز ۱۰ هزار USD1 بخرد و پنج سال آن را نگه دارد، هدف اقتصادی او این نیست که ۱۰ هزار دلار دارایی‌اش به ۲۰ هزار دلار برسد؛ او اساساً همان ۱۰ هزار دلار را در قالبی دیجیتال و قابل انتقال روی بلاک‌چین نگه داشته است. تفاوت اصلی در شکل و قابلیت انتقال دلار است، نه در ارزش ذاتی آن.

به همین دلیل می‌توان USD1 را نوعی «ریل انتقال دلار» دانست. پول سنتی برای انتقال بین کشورها معمولاً از شبکه بانکی، بانک‌های correspondent، سیستم‌های پرداخت و فرآیندهای تسویه عبور می‌کند؛ USD1 می‌تواند به شکل یک توکن روی بلاک‌چین از یک کیف پول به کیف پول دیگر منتقل شود و World Liberty آن را برای تسویه ۲۴ ساعته و چندزنجیره‌ای معرفی می‌کند. این ویژگی است که استیبل‌کوین را به یک ابزار بالقوه بسیار قدرتمند در پرداخت‌های فرامرزی، بازار سرمایه، معاملات رمزارزی و DeFi تبدیل می‌کند. بنابراین خود USD1 محل اصلی خلق ثروت نیست؛ زیرساختی که حول USD1 ساخته می‌شود محل خلق ارزش است.

پس اگر USD1 سود نمی‌دهد، ترامپ از کجا پول درمی‌آورد؟

اینجا دقیقاً جایی است که مدل اقتصادی World Liberty اهمیت پیدا می‌کند. وقتی یک میلیارد دلار USD1 در گردش است، باید در برابر آن تقریباً یک میلیارد دلار دارایی ذخیره وجود داشته باشد. وقتی عرضه به ۱۰ میلیارد دلار می‌رسد، ذخایر نیز باید تقریباً ۱۰ میلیارد دلار باشد؛ و اگر روزی عرضه به ۱۰۰ میلیارد دلار برسد، همین منطق به ۱۰۰ میلیارد دلار ذخیره نیاز خواهد داشت. این ذخایر قرار نیست زیر تشک نگهداری شوند؛ چارچوب قانونی آمریکا آنها را به دارایی‌هایی مانند دلار، سپرده‌های واجد شرایط، اسناد خزانه کوتاه‌مدت، repo و صندوق‌های بازار پول دولتی محدود می‌کند. در نتیجه، صادرکننده یک دارایی دیجیتال بدون بازده برای کاربر ایجاد می‌کند، اما در مقابل مجموعه عظیمی از دارایی‌های واقعی و سودده را کنترل یا از نظر اقتصادی در اختیار خواهد داشت.

این همان جایی است که مدل کسب‌وکار World Liberty بسیار جالب می‌شود. اسناد رسمی USD1 می‌گویند BitGo و نهادهای وابسته به World Liberty حق دریافت سود حاصل از دارایی‌های ذخیره USD1 را دارند و دارندگان USD1 حق دریافت این سود را ندارند. حتی مهم‌تر، اسناد رسمی World Liberty صراحتاً می‌گویند شرکت وابسته به دانلد ترامپ و اعضای خانواده‌اش از طریق حدود ۳۸ درصد مالکیت ذی‌نفع اقتصادی در نهادی است که از سود حاصل از ذخایر USD1 برخوردار می‌شود. بنابراین مسیر پول را می‌توان بسیار ساده ترسیم کرد: مردم و مؤسسات دلار را به USD1 تبدیل می‌کنند؛ USD1 در گردش قرار می‌گیرد؛ دلارهای پشت آن در دارایی‌هایی مانند صندوق‌های بازار پول دولتی و اوراق خزانه قرار می‌گیرند؛ این دارایی‌ها سود ایجاد می‌کنند؛ و بخشی از اقتصاد این سود به ساختاری می‌رسد که خانواده ترامپ در آن ذی‌نفع است.

آیا ترامپ از هر بار دست‌به‌دست شدن USD1 پول می‌گیرد؟

اینجا باید دقیق باشیم. نمی‌توان گفت ترامپ شخصاً از هر انتقال ثانویه USD1 بین دو کیف پول یک کمیسیون دریافت می‌کند. USD1 در حال حاضر برای کاربران با مدل بدون کارمزد در mint و redemption معرفی شده و BitGo نیز در شرایط خود اعلام می‌کند که می‌تواند کارمزدهای مبادله‌ای را طبق شرایط خدمات دریافت کند؛ اما هیچ مبنای عمومی برای این ادعا وجود ندارد که هر بار یک USD1 از کیف پول A به کیف پول B منتقل می‌شود، درصدی به حساب ترامپ می‌رود. حتی در طرح بانک جدید نیز صدور و بازخرید USD1 قرار است در شروع فعالیت بدون کارمزد باشد.

اما این اصلاح به هیچ‌وجه اصل اقتصادی داستان را از بین نمی‌برد؛ برعکس، آن را دقیق‌تر می‌کند. هرچه USD1 بیشتر منتشر شود و بیشتر مورد استفاده قرار گیرد، حجم ذخایری که پشت آن قرار دارد و در اقتصاد World Liberty نقش دارد نیز می‌تواند افزایش یابد. درآمد قابل مشاهده World Liberty نیز در حال حاضر عمدتاً از بازده دارایی‌های پشتیبان USD1 می‌آید؛ داده‌های DefiLlama نشان می‌دهد درآمد پروتکل World Liberty در سه‌ماهه دوم ۲۰۲۶ حدود ۳۴.۴۵ میلیون دلار بوده و کل این درآمد را بازده دارایی‌های پشتیبان USD1 تشکیل داده است. بنابراین داستان اقتصادی نه «ترامپ از هر تراکنش یک دلار کمیسیون می‌گیرد»، بلکه این است که ترامپ در اقتصادی سهیم است که هرچه USD1 در آن بزرگ‌تر شود، ذخایر و درآمد حاصل از آن نیز می‌توانند بزرگ‌تر شوند.

سقف USD1 چقدر است؟ آیا می‌توان آن را بی‌نهایت منتشر کرد؟

این شاید مهم‌ترین سؤال درباره این پروژه باشد. در مورد USD1 یک سقف عددی ساده مانند «حداکثر ۱۰ میلیارد واحد» یا «حداکثر ۱۰۰ میلیارد واحد» اعلام نشده است. بنابراین پاسخ کوتاه این است که یک سقف اسمی و ثابت برای عرضه USD1 در اسناد عمومی مشاهده نمی‌شود. اما این به معنای آن نیست که World Liberty یا BitGo می‌توانند بدون پشتوانه، هر تعداد USD1 که بخواهند ایجاد کنند. محدودیت اصلی، چیزی بسیار مهم‌تر از یک عدد قراردادی است: ذخیره.

قانون GENIUS برای استیبل‌کوین‌های پرداختی آمریکا مقرر می‌کند که صادرکننده باید دارایی‌های ذخیره‌ای قابل شناسایی داشته باشد که ارزش آنها در هر زمان حداقل برابر با کل استیبل‌کوین‌های در گردش باشد. مقررات اجرایی نیز دامنه این ذخایر را به پول نقد، سپرده‌های واجد شرایط، اوراق خزانه کوتاه‌مدت، برخی معاملات repo و صندوق‌های بازار پول دولتی محدود می‌کند. بنابراین اگر World Liberty بخواهد ۱۰۰ میلیارد USD1 در گردش داشته باشد، نمی‌تواند صرفاً با چند کلیک ۱۰۰ میلیارد توکن بسازد؛ باید تقریباً ۱۰۰ میلیارد دلار دارایی واجد شرایط برای پشتوانه آن وجود داشته باشد.

این یعنی سقف واقعی USD1، در یک سیستم کاملاً ذخیره‌شده، نه یک سقف عددی از پیش تعیین‌شده بلکه ظرفیت جذب سرمایه، تقاضای بازار، دسترسی به دارایی‌های ذخیره و توانایی صادرکننده برای رعایت الزامات قانونی است. اگر ۴ میلیارد USD1 وجود داشته باشد، تقریباً ۴ میلیارد دلار ذخیره لازم است؛ اگر ۱۰ میلیارد باشد، ۱۰ میلیارد دلار؛ اگر ۱۰۰ میلیارد باشد، ۱۰۰ میلیارد دلار. در نتیجه، رشد عرضه USD1 هم‌زمان با رشد یک استخر عظیم از دارایی‌های مالی واقعی خواهد بود. این همان چیزی است که استیبل‌کوین را از یک توکن معمولی جدا می‌کند.

عرضه USD1پشتوانه موردنیاز در مدل ۱۰۰٪ ذخیره۴ میلیارد دلارحداقل حدود ۴ میلیارد دلار۱۰ میلیارد دلارحداقل حدود ۱۰ میلیارد دلار۵۰ میلیارد دلارحداقل حدود ۵۰ میلیارد دلار۱۰۰ میلیارد دلارحداقل حدود ۱۰۰ میلیارد دلار۱ تریلیون دلارحداقل حدود ۱ تریلیون دلار

بنابراین پرسش جذاب‌تر از «چند USD1 می‌توانند بفروشند؟» این است که چه چیزی مانع می‌شود یک استیبل‌کوین وابسته به خانواده رئیس‌جمهور آمریکا از چند میلیارد دلار به ده‌ها یا صدها میلیارد دلار برسد؟ پاسخ، در درجه اول، بازار و مقررات ذخایر است؛ نه یک سقف عددی ساده.

اقتصاد پنهان یک دلار بدون سود

در ظاهر، مدل عجیب به نظر می‌رسد: کاربر دلار خود را تحویل می‌دهد، یک توکن می‌گیرد که قرار نیست ارزشش افزایش یابد و بابت نگهداری آن نیز سود دریافت نمی‌کند. اما طرف مقابل دارایی‌هایی را نگهداری می‌کند که سود تولید می‌کنند. این تفاوت، هسته اقتصادی استیبل‌کوین است. اگر یک صادرکننده بتواند ۱۰۰ میلیارد دلار استیبل‌کوین در گردش داشته باشد و این ۱۰۰ میلیارد دلار را در دارایی‌های واجد شرایط با بازده متوسط مثلاً ۳ درصد قرار دهد، درآمد ناخالص سالانه ذخایر در یک محاسبه ساده می‌تواند حدود ۳ میلیارد دلار باشد. این عدد صرفاً یک سناریوی فرضی است، نه پیش‌بینی درآمد World Liberty؛ نرخ بازده، ترکیب ذخایر، هزینه‌های نگهداری و ساختار قراردادها همگی بر رقم واقعی اثر می‌گذارند.

اما همین مثال نشان می‌دهد چرا مقیاس برای صادرکننده اهمیت حیاتی دارد. در یک استیبل‌کوین ۱۰۰ میلیون دلاری، حتی بازده چنددرصدی درآمد بزرگی ایجاد نمی‌کند؛ در یک استیبل‌کوین ۱۰۰ میلیارد دلاری، همان چند درصد می‌تواند به میلیاردها دلار برسد. بنابراین استیبل‌کوین یک بازی بر سر قیمت توکن نیست؛ یک بازی بر سر حجم دلارهایی است که در پشت توکن قرار می‌گیرند.

امارات و معامله‌ای که USD1 را ناگهان بزرگ کرد

در اینجا پای امارات متحده عربی به داستان باز می‌شود. در مارس ۲۰۲۵، MGX، سرمایه‌گذار ابوظبی در حوزه هوش مصنوعی و فناوری‌های پیشرفته، اعلام کرد که ۲ میلیارد دلار در Binance سرمایه‌گذاری کرده است؛ خود MGX این معامله را بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاری انجام‌شده در یک شرکت رمزارزی و بزرگ‌ترین معامله‌ای دانست که تا آن زمان با یک استیبل‌کوین پرداخت شده بود. گزارش اولیه رویترز اعلام کرده بود که نوع استیبل‌کوین در زمان اعلام معامله مشخص نشده بود، اما بعداً مشخص شد که USD1 برای این معامله مورد استفاده قرار گرفته است.

اهمیت این معامله برای World Liberty بسیار بیشتر از یک قرارداد تجاری معمولی بود. یک سرمایه‌گذار مرتبط با دولت ابوظبی، یک استیبل‌کوین وابسته به اکوسیستم ترامپ را به عنوان ابزار تسویه یک معامله ۲ میلیارد دلاری با Binance وارد جریان اصلی بازار نهادی کرد. این یعنی USD1 دیگر فقط توکنی برای معامله‌گران خرد نبود؛ در یک معامله چند میلیارد دلاری میان سرمایه‌گذاران نهادی به عنوان وسیله انتقال ارزش استفاده شد. این دقیقاً همان چیزی است که یک استیبل‌کوین برای رشد به آن نیاز دارد: نه افزایش قیمت، بلکه افزایش گردش، نقدشوندگی و پذیرش نهادی.

وقتی سرمایه اماراتی وارد مالکیت بانک ترامپ می‌شود

اکنون رابطه حتی عمیق‌تر شده است. بر اساس گزارش وال‌استریت ژورنال، شیخ طحنون بن زاید آل نهیان، مشاور امنیت ملی امارات، از طریق یک نهاد سرمایه‌گذاری ۵۰۰ میلیون دلار برای ۴۹ درصد از شرکت مادر بانک جدید World Liberty سرمایه‌گذاری کرده است. در مقابل، نهاد وابسته به خانواده ترامپ حدود ۳۸ درصد مالکیت دارد. این بدان معناست که در شرکتی که قرار است زیرساخت بانکی و مالی پیرامون USD1 را در اختیار بگیرد، خانواده رئیس‌جمهور آمریکا و سرمایه‌ای مرتبط با یکی از قدرتمندترین مقامات ابوظبی در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. این ساختار به‌خودی‌خود اثبات‌کننده فساد یا تخلف نیست، اما از نظر حاکمیت شرکتی، تضاد منافع و امنیت ملی، پرسش‌هایی بسیار جدی ایجاد می‌کند؛ به‌خصوص زمانی که همان دولت آمریکا در حال مذاکره با امارات درباره فناوری‌های راهبردی و هوش مصنوعی نیز هست.

چرا استیبل‌کوین برای اقتصاد زیرزمینی جذاب است؟

استیبل‌کوین‌ها به خودی خود ابزار پول‌شویی نیستند و هیچ سندی وجود ندارد که USD1 را ذاتاً ابزار پول‌شویی خانواده ترامپ معرفی کند. اما همان ویژگی‌هایی که USD1 را برای تجارت قانونی جذاب می‌کنند، می‌توانند برای فعالیت‌های غیرقانونی نیز جذاب باشند: انتقال ۲۴ ساعته، انتقال فرامرزی، امکان نگهداری در کیف پول شخصی و انتقال سریع میان پلتفرم‌های مختلف. یک قاچاقچی، شبکه مواد مخدر یا فردی که می‌خواهد منشأ پول را پنهان کند، به «استیبل‌کوین» به عنوان سرمایه‌گذاری علاقه ندارد؛ به آن به عنوان وسیله جابه‌جایی ارزش علاقه دارد.

تفاوت مهم این است که بلاک‌چین الزاماً ناشناس نیست؛ بسیاری از تراکنش‌ها کاملاً روی زنجیره ثبت می‌شوند و در صورت شناسایی مالک یک کیف پول، امکان بازسازی مسیر انتقال وجود دارد. با این حال، انتقال میان تعداد زیادی کیف پول، صرافی، شبکه و پروتکل می‌تواند مرحله layering در پول‌شویی را پیچیده‌تر کند. بانک تسویه بین‌المللی نیز اخیراً درباره دشواری اجرای کنترل‌های ضدپول‌شویی در مقیاس گسترده و خطرهای مربوط به حاکمیت پولی هشدار داده است. بنابراین استیبل‌کوین را بهتر است ریل انتقال پول بدانیم؛ ریلی که می‌تواند هم پول قانونی و هم پول غیرقانونی را حمل کند.

شام کاخ سفید؛ وقتی رمزارز به ابزار دسترسی سیاسی تبدیل شد

این بخش مستقیماً به USD1 مربوط نیست، اما برای فهم مدل اقتصادی-سیاسی ترامپ اهمیت دارد. در ماه مه ۲۰۲۵، برترین خریداران توکن $TRUMP به شام خصوصی با رئیس‌جمهور دعوت شدند و صدها میلیون دلار خرید و فعالیت اقتصادی پیرامون این توکن شکل گرفت. این ماجرا ثابت نمی‌کند که شرکت‌کنندگان سیاست آمریکا را خریده بودند، اما یک واقعیت جدید را آشکار کرد: یک دارایی رمزارزی مرتبط با رئیس‌جمهور می‌تواند نه فقط ابزار سرمایه‌گذاری، بلکه بلیت ورود به شبکه سیاسی رئیس‌جمهور باشد.

این تفاوت مهم است. در اقتصاد سنتی، مرز میان کمک سیاسی، سرمایه‌گذاری، لابی‌گری و خرید دسترسی باید از مسیر قوانین مختلف کنترل شود. در اقتصاد رمزارزی، یک کیف پول می‌تواند در چند ثانیه ده‌ها میلیون دلار دارایی دیجیتال جابه‌جا کند، در حالی که هویت واقعی صاحب آن الزاماً در سطح عمومی مشخص نیست. همین ویژگی بود که درباره شام ترامپ و خریداران $TRUMP پرسش‌های جدی درباره شفافیت، تضاد منافع و نقش سرمایه خارجی ایجاد کرد.

حالا چه کسی ناظر بانک ترامپ است؟

در اینجا به حساس‌ترین بخش داستان می‌رسیم. دولت ترامپ قانون GENIUS را امضا کرد؛ قانونی که نخستین چارچوب فدرال جامع آمریکا برای استیبل‌کوین‌های پرداختی را ایجاد کرد و بر پشتوانه ۱۰۰ درصدی و دارایی‌های نقد و کم‌ریسک تأکید دارد. این قانون از یک طرف استیبل‌کوین‌ها را تحت نظارت رسمی قرار می‌دهد و از طرف دیگر به آنها مشروعیت بیشتری برای ورود به معماری مالی آمریکا می‌دهد. هم‌زمان، خانواده رئیس‌جمهور از همین صنعت درآمد و منافع اقتصادی دارد.

OCC، یعنی همان نهادی که مسئول نظارت بر بانک‌های ملی آمریکاست، اکنون به World Liberty Trust Company تأیید اولیه داده است. بنابراین نمی‌توان گفت «هیچ ناظری وجود ندارد» یا «بانک خارج از قانون است»؛ چنین ادعایی نادرست خواهد بود. مسئله بسیار ظریف‌تر و در عین حال مهم‌تر است: آیا نظام نظارتی آمریکا می‌تواند در برابر یک مؤسسه مالی که خانواده رئیس‌جمهور در آن ذی‌نفع مستقیم هستند، همان استقلال و سختگیری را اعمال کند که در برابر یک بانک متعلق به هر فرد دیگری اعمال می‌کند؟ این پرسش درباره فقدان قانون نیست؛ درباره تضاد منافع در بالاترین سطح قدرت سیاسی است.

از دلار دیجیتال تا یک شبکه مالی خصوصی

در نهایت، داستان World Liberty را نباید با این جمله خلاصه کرد که «ترامپ رمزارز می‌فروشد». USD1 خودش قرار نیست سرمایه‌گذار را ثروتمند کند؛ یک دلار دیجیتال است که هدفش باقی ماندن در نزدیکی یک دلار است. ارزش اقتصادی پروژه در جای دیگری قرار دارد: در حجم USD1 در گردش، ذخایر پشت آن، سود حاصل از آن ذخایر، شبکه پرداخت و تسویه‌ای که پیرامون آن ساخته می‌شود، و مالکیت شرکتی که از این اقتصاد منتفع می‌شود.

اگر USD1 در چهار میلیارد دلار متوقف شود، این یک کسب‌وکار چند میلیارد دلاری در مقیاس ذخایر است. اگر به ۱۰ میلیارد دلار برسد، اندازه اقتصاد ذخایر و درآمد بالقوه آن چند برابر می‌شود. اگر به ۱۰۰ میلیارد دلار برسد، دیگر نمی‌توان آن را صرفاً یک پروژه رمزارزی خانوادگی دانست؛ به یک قطعه از زیرساخت مالی دلار تبدیل می‌شود. و اگر روزی به صدها میلیارد دلار برسد، سؤال دیگر این نخواهد بود که آیا قیمت USD1 بالا می‌رود یا پایین؛ قیمت آن اساساً نباید تغییر کند. سؤال این خواهد بود که چه کسی صدها میلیارد دلار پشتوانه آن را کنترل می‌کند، چه کسی از سود آن بهره می‌برد، چه کسانی از شبکه آن استفاده می‌کنند، چه نهادهایی آن را تنظیم می‌کنند و چه کسی در برابر مالک سیاسی آن پاسخ‌گوست.

به همین دلیل، تبدیل World Liberty به بانک شاید مهم‌ترین مرحله در پروژه رمزارزی ترامپ باشد. ترامپ در حال ساختن یک توکن سفته‌بازانه صرف نیست؛ او و خانواده‌اش در حال قرار گرفتن در زنجیره‌ای هستند که دلار، اوراق خزانه آمریکا، استیبل‌کوین، Binance، سرمایه ابوظبی، بانکداری فدرال و پرداخت‌های دیجیتال جهانی را به یکدیگر وصل می‌کند. در این ساختار، USD1 قرار نیست گران شود؛ چیزی که باید گران‌تر شود، از نگاه صاحبان آن، خود شبکه است. و دقیقاً همین‌جا است که یک دلار دیجیتال ساده می‌تواند به یک کسب‌وکار مالی بسیار بزرگ و در نهایت به یک مسئله سیاسی و حاکمیتی تبدیل شود.

🟢 میلیاردها دلار در پالایشگاه‌ها خرج خواهد شد... در پاکستان!

انتظار می‌رود پنج پالایشگاه نفتی پاکستان در اوایل سپتامبر توافق‌نامه‌هایی را برای ارتقای تجهیزات امضا کنند که انتظار می‌رود تا ۶ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری را در بخش پالایشگاهی این کشور آزاد کند. روزنامه محلی دیلی بیزینس ریکوردر روز جمعه گزارش داد نمایندگان پنج پالایشگاه شامل پاک عرب ریفاینری (PARCO)، پاکستان ریفاینری (PRL)، نشنال ریفاینری (NRL)، سنرجیکو (Cnergyico) و اتک ریفاینری (ARL) با علی پرویز ملک، وزیر فدرال نفت پاکستان، دیدار کردند تا درباره به‌اصطلاح «سیاست ارتقای پالایشگاهی» گفت‌وگو کنند.

مدیران هر پنج پالایشگاه گفتند آماده‌اند تا قراردادهای برنامه ارتقا را تحت این سیاست امضا کنند. به گفته وزیر، این ارتقاها به پالایشگاه‌های پاکستانی کمک می‌کند تولید سوخت‌های منطبق با استاندارد یورو-۵ با گوگرد بسیار پایین را آغاز کنند که در بیشتر کشورهای غربی یک استاندارد محسوب می‌شود و به پاکستان در کاهش واردات سوخت کمک خواهد کرد. ملک در ادامه نقل قول‌ها افزود نوسازی ظرفیت پالایشگاهی پاکستان برای کیفیت فرآورده‌های نفتی داخلی، تقویت تاب‌آوری عرضه داخلی، کاهش وابستگی به بنزین و دیزل وارداتی و پیشبرد اهداف گسترده‌تر امنیت انرژی این کشور از اهمیت حیاتی برخوردار است.

از زمانی که جنگ ایران عرضه نفت و سوخت از خاورمیانه — تامین‌کننده اصلی انرژی پاکستان — را فلج کرد، این کشور آسیای جنوبی حق‌الامتیازهای رکوردشکنی برای واردات سوخت پرداخت کرده، برای تامین محموله‌های جایگزین نفت خام دست‌وپا زده و بالاترین قیمت را برای محموله‌های LNG از سال ۲۰۲۲ پرداخته است؛ زمانی که قیمت‌های نقدی در آسیا پس از حمله روسیه به اوکراین و کاهش عرضه گاز لوله‌کشی از روسیه به اروپا به رکوردهای بالایی جهش کرد. پالایشگاه‌های پاکستان در میان بحران خاورمیانه که عرضه از هر دو مسیر تنگه هرمز و البحر الاحمر را تهدید می‌کند، در حال استعلام از تاجران درباره عرضه احتمالی نفت خام از آمریکا، نیجریه و آسیای مرکزی بوده‌اند. به‌طور جداگانه، شرکت ملی توسعه نفت و گاز پاکستان (OGDC) این ماه توافق‌نامه‌ای را با یک شرکت کانادایی امضا کرد تا فناوری‌های پیشرفته را برای افزایش تولید از میدان‌های نفت خام سنگین به کار گیرد؛ اقدامی که با هدف افزایش عرضه داخلی نفت خام انجام می‌شود.

🟢 ونزوئلای ترامپ نفت را به دولت او داد، حالا میدان‌های نفتی را به او می‌دهد و... می‌خواهد از اوپک خارج شود!

ونزوئلا به ایجاد اوپک کمک کرد. بیش از شش دهه بعد، این کشور در حال بررسی خروج از آن است و به نظر می‌رسد واشینگتن کاملاً خوشحال است که در را باز نگه دارد. بلومبرگ روز جمعه به نقل از افراد مطلع از گفت‌وگوهایی که شامل مقام‌های آمریکایی نیز بوده گزارش داد کاراکاس در حال بررسی خروج از سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) است. هنوز تصمیم نهایی گرفته نشده است. بر اساس منابع ثانویه اوپک، ونزوئلا در ماه ژوئیه حدود ۱.۱۱۷ میلیون بشکه در روز تولید کرده است و در حال حاضر پس از سال‌ها تحریم، کمبود سرمایه‌گذاری و آشفته‌بازار اقتصادی که تولید را نابود کرد، از سهمیه‌های تولید اوپک معاف است.

🟢 برخی تصمیم‌ها فقط گرفته می‌شوند تا بتوانیم بخندیم!

شایعاتی وجود داشت... هگزت ممکن است برای فرمانداری در یک ایالت یا یک کرسی در کنگره نامزد شود و حالا... او به اطرافیان نزدیکش گفته... می‌خواهد برای ریاست‌جمهوری نامزد شود!

🟢 حقیقت زشت: همه این را می‌دانستند و این خبر جدیدی نیست!

همه از قبل درباره سهم حدود ۴۹ درصدی طحنون در لیبرتی خبر دارند... کاملاً طبق انتظار، آن‌ها خبری را که قبلاً به‌طور گسترده پوشش داده شده بود تکرار می‌کنند... حالا که لیبرتی در مسیر تبدیل شدن به یک بانک است!

👈 زشت‌تر؟ هیچ‌کس الان نمی‌تواند هیچ غلطی بکند... رئیس دفتر نظارتی و تنظیمی برای چنین معامله‌هایی توسط... حدس زدید... دانلد جی ترامپ منصوب می‌شود

🟢داستان معامله تازه نفتی ترامپ و ونزوئلا… چه شرکتی یا شرکتهایی پای کارند؟ اصلاً مهم است؟

در یک لایه، Chevron قرار دارد؛ بزرگ‌ترین و باتجربه‌ترین شرکت آمریکایی حاضر در ونزوئلا که از قبل سه پروژه مشترک با PDVSA دارد و اکنون در حال مذاکره برای گسترش حضور خود و اضافه کردن میدان‌های نفت سنگین جدید است. در لایه بعد، North American Blue Energy Partners یا NABEP و بنیان‌گذار آن، Alejandro Betancourt، قرار می‌گیرند. واشنگتن‌پست گزارش داده است که NABEP قرار است مهم‌ترین شرکت خصوصی ونزوئلایی در ساختار جدید باشد و Betancourt به یکی از واسطه‌های اصلی میان واشنگتن، دولت انتقالی ونزوئلا و سرمایه‌گذاران نفتی تبدیل شده است.

بعد از این لایه، شرکت‌های کوچک‌تر آمریکایی قرار دارند؛ از جمله Pacific Coast Energy Company، Hunt Oil و Lionheart Capital که برای ورود به پروژه‌های جدید ونزوئلا مطرح شده‌اند. اهمیت آنها در این است که واشنگتن ظاهراً نمی‌خواهد احیای صنعت نفت را فقط به غول‌هایی مانند Chevron، ExxonMobil و ConocoPhillips واگذار کند. شرکت‌های کوچک‌تر می‌توانند با ریسک بالاتر، سریع‌تر وارد میدان‌هایی شوند که برای شرکت‌های بزرگ هنوز بیش از حد پرریسک هستند.

سپس نوبت به شرکت‌هایی می‌رسد که شاید اصلاً صاحب نفت نباشند، اما از بازسازی نفت ونزوئلا پول بسیار زیادی به دست می‌آورند. Halliburton، SLB، Baker Hughes و Weatherford در این لایه قرار دارند. ونزوئلا برای افزایش تولید باید هزاران حلقه چاه را بررسی، تعمیر یا دوباره فعال کند، تجهیزات فرسوده را جایگزین کند، عملیات حفاری و تکمیل چاه را توسعه دهد و شبکه عظیم زیرساختی خود را بازسازی کند. بنابراین حتی اگر یک شرکت میدان را در اختیار نداشته باشد، می‌تواند از هر مرحله افزایش تولید درآمد کسب کند. گزارش وال‌استریت ژورنال همین حالا از مذاکرات Halliburton برای تأمین تجهیزات نفتی خبر داده است.

SLB حتی یک قدم جلوتر رفته است: این شرکت به داده‌های میادین نفتی ونزوئلا دسترسی پیدا کرده و در حال کار روی داده‌ها و اطلاعات فنی صنعت نفت این کشور است. این موضوع اهمیت زیادی دارد، زیرا قبل از اینکه میلیاردها دلار برای یک میدان هزینه شود، باید مشخص باشد که چاه‌ها در چه وضعیتی هستند، مخزن چه ظرفیت واقعی دارد و کدام بخش از زیرساخت هنوز قابل استفاده است.

در انتهای این زنجیره، پالایشگاه‌های آمریکایی قرار دارند. شرکت‌هایی مانند Valero و احتمالاً Marathon Petroleum می‌توانند از بازگشت نفت سنگین ونزوئلا به بازار آمریکا سود ببرند، زیرا پالایشگاه‌های ساحل خلیج مکزیک برای فرآوری نفت‌های سنگین مناسب هستند. بنابراین سود معامله فقط در نقطه استخراج ایجاد نمی‌شود؛ از چاه ونزوئلا تا پالایشگاه تگزاس، چندین حلقه از زنجیره انرژی آمریکا می‌توانند از افزایش تولید ونزوئلا منتفع شوند.

و در بالاترین لایه، دولت آمریکا قرار دارد. بر اساس اطلاعات منتشرشده درباره توافق، آمریکا در شرکت جدید عملاً ۵۵ درصد سهم یا حق اقتصادی خواهد داشت؛ بخشی از این موقعیت از طریق مالکیت و بخشی از طریق حق خرید نفت با قیمت تمام‌شده برای ذخایر استراتژیک آمریکا تعریف شده است. در عین حال، واشنگتن‌پست گزارش داده که وزارت دفاع آمریکا، از طریق Office of Strategic Capital، می‌تواند در تأمین مالی یا تضمین سرمایه‌گذاری‌های مربوط به مجوزهای نفتی نقش داشته باشد؛ هرچند پنتاگون تأکید کرده این دفتر اجازه مالکیت مستقیم در شرکت‌های خصوصی را ندارد.

اما یک قطعه هنوز در تاریکی است.

نام اپراتور خصوصی اصلی که قرار است در شرکت جدید کنار دولت آمریکا قرار بگیرد، هنوز رسماً اعلام نشده است. آسوشیتدپرس گزارش داده که شرکت جدید با یک اپراتور خصوصی «باتجربه در ونزوئلا» ایجاد خواهد شد، اما نام آن اپراتور مشخص نشده است. همین موضوع، شاید مهم‌ترین سؤال اقتصادی کل توافق باشد.

زیرا اگر آمریکا کنترل اقتصادی ۵۵ درصدی ساختاری را در اختیار بگیرد که حق توسعه ۱۷ میدان نفتی و حدود ۶۵ میلیارد بشکه ذخایر اثبات‌شده را دارد، سؤال اصلی دیگر این نیست که «چه کسی نفت ونزوئلا را می‌گیرد؟» بلکه این است:

چه کسی میدان‌ها را انتخاب می‌کند؟ چه کسی اپراتور خصوصی را تعیین می‌کند؟ چه کسی قراردادهای حفاری و خدمات را می‌گیرد؟ چه کسی سرمایه را تأمین می‌کند؟ چه کسی نفت را می‌خرد؟ و چه کسی در نهایت از تمام این زنجیره سود می‌برد؟

تا امروز، نام‌هایی مانند Chevron، Halliburton، SLB، Hunt Oil، Pacific Coast Energy و Lionheart در اطراف این فرصت دیده شده‌اند؛ Betancourt نیز به‌عنوان یکی از مهم‌ترین واسطه‌های بخش خصوصی مطرح است. اما نام شرکت اصلی هنوز روی میز نیست.

به همین دلیل، داستان این توافق را نباید با یک شرکت شروع و تمام کرد.

ساختار واقعی چنین است:

Chevron — اپراتور بزرگ و تولیدکننده
↓
NABEP / Betancourt — واسطه و پلتفرم خصوصی ونزوئلایی
↓
PCEC / Hunt / Lionheart — سرمایه‌گذاران و اپراتورهای کوچک‌تر آمریکایی
↓
Halliburton / SLB / Baker Hughes / Weatherford — حفاری، تجهیزات، خدمات و داده
↓
Valero / Marathon — پالایش نفت سنگین در آمریکا
↓
دولت آمریکا — مالکیت، حق خرید نفت و ذخایر استراتژیک

این یعنی معامله ترامپ با ونزوئلا صرفاً درباره نفت نیست؛ درباره ساختن یک زنجیره جدید مالکیت، سرمایه‌گذاری، تولید، خدمات و مصرف نفت است. و تا وقتی نام اپراتور خصوصی اصلی و ساختار مالکیت واقعی آن منتشر نشود، هنوز مهم‌ترین بازیگر این زنجیره ناشناخته باقی مانده است.

آلیسون آلون، زن ترنس‌جندر اسرائیلی، پس از آزادی مشروط از زندانی ایالتی در آمریکا، اکنون با پرونده بازداشت توسط اداره مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) و احتمال اخراج از این کشور مواجه شده است.

روز جمعه، اداره مهاجرت و گمرک آمریکا اعلام کرد آلون که از متخصصان سابق فناوری اطلاعات در بخش اطلاعات ارتش اسرائیل (IDF) و دارای سابقه محکومیت به جرم آدم‌ربایی است، در جریان یک عملیات هدفمند در ایالت نیوهمپشر بازداشت شد. اداره مهاجرت در بیانیه رسمی خود برای معرفی او از نام زمان تولدش، یعنی «آویشای»، استفاده کرده است.

بر اساس لایحه‌ای که مایکل یاکوپینو، وکیل مدافع آلون، به دادگاه ارائه کرده، او پیش از تطبیق جنسیت در «یگان ۸۱» — واحد فناوری عملیات‌های ویژه اداره اطلاعات ارتش اسرائیل — خدمت کرده است. به گفته وکیل مدافع، آلون پس از پایان دوره خدمت نظامی، در سمت‌های ارشد مهندسی رایانه در غول‌های فناوری شامل Amazon و Microsoft به فعالیت پرداخت و در ادامه راه، دو شرکت استارت‌آپی نیز در حوزه فناوری تاسیس کرد.

ماجرای بازداشت این مهندس رایانه به پرونده آدم‌ربایی یکی از آشنایانش بازمی‌گردد. بر اساس اسناد رسمی دادگاه، در سپتامبر ۲۰۲۴، آلون نسبت به یکی از اطرافیانش که در اسناد قضایی با نام اختصاری «M.P» شناخته می‌شود، دچار تردید و شک شد. او گمان می‌برد این فرد ماده بی‌هوش‌کننده GHB را در بطری آب او ریخته و اقدام به سرقت از خانه او کرده است.

آلون این گمانه‌زنی‌ها را با دوست خود، براین لِوی، در میان گذاشت و لِوی نقشه خود را مطرح کرد: ربودن این فرد و بازجویی مسلحانه از او.

طبق کیفرخواست صادره، زمانی که فرد مذکور به منزل آلون در شهر دوورِ ایالت نیوهمپشر وارد شد، آلون و لِوی او را ساعت‌ها در خانه زندانی کرده و زیر فشار اسلحه تحت بازجویی قرار دادند. آلون در جریان این رویداد دو قبضه کلت کمری پر همراه داشت که یکی از آن‌ها به صداخفه‌کن مجهز بود و در تمام مدت بازجویی اسلحه را به سمت قربانی نشانه گرفته بود.

این حادِثه با یک اتفاق کاملاً غیرمنتظره به پایان رسید. ماموران پلیس در پی دریافت گزارشی درباره حضور یک خودروی مشکوک در آن منطقه، زنگ خانه آلون را به صدا درآوردند. مامور پلیسی که به محل آمده بود قصد داشت از ساکنان خانه بخواهد خودرو را جابه‌جا کنند، اما فرد ربوده‌شده از این موقعیت استفاده کرد و با فریاد از نیروهای پلیس کمک خواست.

در پی تحقیقات قضایی، آلون با هویت جنسیتی مردانه در دادگاه محاکمه شد. اتهامات او شامل آدم‌ربایی، تهدید مجرمانه با سلاح خطرناک و نگهداری مواد مخدر کشف‌شده در جریان بازرسی خانه بود.

در ۷ ژوئیه ۲۰۲۵، دادگاه او را به تحمل دو تا شش سال زندان محکوم کرد. براین لِوی، شریک جرم او نیز به یک تا پنج سال حبس محکوم شد.

پس از صدور حکم دادگاه، آلون نبرد قانونی تازه‌ای را علیه مسئولان زندان‌های فدرال آمریکا آغاز کرد. آلون که هویت خود را زن می‌داند و طبق مستندات پرونده از آشفتگی جنسیتی (Gender Dysphoria) رنج می‌برد، استدلال کرد که حبس او در زندان مردانه و رفتار مسئولان زندان با او، نقض حقوق قانونی‌اش بوده است. او در این پرونده خواهان انتقال به مرکز اصلاح و تربیت زنان و دریافت خدمات پزشکی و درمانی متناسب با هویت جنسیتی خود شد.

با این حال، صبح روز ۲۰ اوت، او مستقیماً از سیستم زندان ایالتی تحویل مقامات مهاجرتی آمریکا شد و در حال حاضر در بازداشتگاه مهاجرین در Folkston ایالت جورجیا نگهداری می‌شود.

انتقال آلون به مقامات فدرال در پی یک پیچ‌ودخم حقوقی کم‌سابقه صورت گرفت. هیئت آزادی مشروط نیوهمپشر با آزادی او به شرط تحویل مستقیم به اداره مهاجرت موافقت کرده بود. در ۱۷ اوت مشخص شد که آلون از ۱۴ ژوئیه واجد شرایط آزادی بوده است. وکیل او استدلال کرد از آن تاریخ به بعد، ایالت دیگر اختیاری برای ادامه نگهداری او در انتظار تصمیم اداره مهاجرت نداشته است.

با ثبت یک درخواست اضطراری، استیون مک‌آلیف، قاضی دادگاه فدرال، در ۱۹ اوت حکم داد که آلون باید شخصاً در دادگاه حاضر شود تا درباره قانونی بودن بازداشت او تصمیم‌گیری شود. قاضی همچنین به ایالت مهلت داد تا علت عدم آزادی او را توضیح دهد، چرا که طبق قوانین فدرال، بازداشت افراد به درخواست اداره مهاجرت حداکثر می‌تواند ۴۸ ساعت طول بکشد.

با این حال، صبح روز ۲۰ اوت، ایالت نیوهمپشر پیش از اتمام مهلت دادگاه، آلون را مستقیماً تحویل اداره مهاجرت داد.

اگرچه قاضی در ماه ژوئیه بخش‌هایی از شکایت آلون را رد کرد، اما ادعاهای اصلی پرونده او — از جمله ادعای نقض متمم هشتم قانون اساسی آمریکا در خصوص ممنوعیت مجازات‌های بی‌رحمانه، ادعای رفتار ناعادلانه و مقررات مربوط به قانون حمایت از افراد دارای معلولیت — همچنان مفتوح است.

با این تغییرات، کانون نبرد حقوقی آلون تغییر کرده است. او دیگر زندانی ایالت نیوهمپشر نیست و در اختیار اداره مهاجرت فدرال قرار دارد. اداره مهاجرت هنوز جزئیات دقیقی درباره مبنای حضور غیرقانونی او در آمریکا یا مراحل بعدی پرونده اعلام نکرده و زمانی برای برگزاری جلسه دادگاه اخراج احتمالی او به اسرائیل مشخص نشده است.

🟢 همه چیز برای همه کس: Nvidia تنها منجی بازارهای آمریکا و شاید حتی اقتصاد آمریکایی است

سهام Nvidia روز پنجشنبه پس از آنکه پیش‌بینی درآمدی این غول تراشه‌سازی به سرمایه‌گذاران اطمینان داد که تقاضا برای هوش مصنوعی قوی باقی خواهد ماند، صعود کرد.

سهام این شرکت در معاملات پیش از بازگشایی بازار ۷.۲ درصد افزایش یافت. خوش‌بینی سرمایه‌گذاران نشان می‌دهد که Nvidia می‌تواند برخلاف روند چهار فصل گذشته که سهامش فردای انتشار گزارش‌های درآمدی افت می‌کرد — با وجود برآورده کردن یا فراتر رفتن از پیش‌بینی‌ها — عمل کند.

سهام تراشه‌سازها به لطف اعلام درآمد Nvidia رشد کرد. Micron به میزان ۴.۵ درصد، Marvell به میزان ۵.۷ درصد، Arm به میزان ۴.۷ درصد، Intel به میزان ۳ درصد و Advanced Micro Devices به میزان ۱.۷ درصد افزایش یافتند. سهام شرکت‌های نئوکلاد نیز رشد کرد و Nebius و CoreWeave در معاملات پیش از بازگشایی بازار به ترتیب حدود ۷.۵ درصد و ۶ درصد افزایش یافتند.

💥کولیت کرس، مدیر مالی Nvidia، روز چهارشنبه گفت که این شرکت انتظار رشد درآمد ۷۰ درصدی را برای سال مالی ۲۰۲۸ (که از فوریه ۲۰۲۷ تا ژانویه ۲۰۲۸ را در بر می‌گیرد) دارد. جنسن هوانگ، مدیرعامل شرکت گفت تقاضا «بسیار بیشتر از ۷۰ درصد است»، اما ظرفیت شرکت برای عرضه محصول محدود است.

🟢 هرمز باز بود و هست

تاجران ناشناس روز پنجشنبه به بلومبرگ گفتند که قطر و کویت موفق شده‌اند صادرات نفت خام خود از تنگه هرمز را به ۷۰ درصد سطح پیش از جنگ برسانند، چرا که آن‌ها به دنبال امارات متحده عربی، نفت را از طریق این نقطه خفه کننده شاتل کرده و از انتقال کشتی‌به‌کشتی در دریای عمان استفاده می‌کنند.

پیش از درگیری‌های خاورمیانه، قطر و کویت مجموعاً حدود ۲ میلیون بشکه در روز نفت خام از طریق تنگه هرمز صادر می‌کردند.

آن‌ها مانند عربستان سعودی و امارات مسیرهای جایگزین ندارند و در دو ماه اول درگیری برای ارسال نفت از خلیج فارس با مشکل مواجه بودند.

اما حدود ماه جون، کویت و قطر شاتل کردن نفت خام از هرمز را آغاز کردند و آن را برای انتقال در خارج از این نقطه خفه کننده در دریای عمان عرضه نمودند.

افزایش حجم نفت کویت و قطر به بشکه‌هایی اضافه می‌شود که عربستان سعودی و امارات از زمان آغاز جنگ به‌طور مخفیانه از تنگه هرمز و مسیرهای کنارگذر آن عبور می‌دادند.

🟢 جریمه تاریخی...

Meta و ائتلافی از دادستان‌های کل ایالتی یک پرونده بزرگ فدرال را تسویه کرده‌اند که محور آن اتهاماتی مبنی بر این بود که این غول شبکه‌های اجتماعی میزان آسیب‌های سلامت روان کودکان ناشئ از برنامه‌هایی مانند Facebook و Instagram را اشتباه بازنمایی کرده است.

این تسویه حساب در یک سند دادگاه که روز چهارشنبه منتشر شد افشا گردید؛ سندی که جزئیات چندین الزامی را که Meta باید به عنوان بخشی از یک «حکم رضایت» پیشنهادی در برنامه‌های خود اعمال کند، تشریح می‌کند. بر اساس یک سند حقوقی که به امضای ایوان گونزالس راجرز، قاضی منطقه شمالی کالیفرنیا رسیده، دادگاه بعدازظهر همان روز این تسویه حساب را به‌طور رسمی تایید کرد.

این تغییرات شامل محدودیت‌های مصرف روزانه و «بلاک‌های شبانه» برای نوجوانانی است که از برنامه‌های این شرکت استفاده می‌کنند، «اقدامات پیشرفته اطمینان از سن» که مانع از استفاده کودکان می‌شود، و ایجاد ابزارهای اضافی برای والدین و سرپرستان.

به عنوان بخشی از این تسویه حساب، Meta موافقت کرد که ۱۶.۷ میلیارد دلار پرداخت کند. طبق اعلام راب بونتا، دادستان کل کالیفرنیا، ایالت کالیفرنیا می‌تواند ۱.۵ میلیارد تا ۲.۱ میلیارد دلار به عنوان بخشی از تسویه حساب دریافت کند. تکزاس بخشی از تسویه حساب گروهی نبود و به‌طور جداگانه با پرداخت ۱ میلیارد دلار موافقت کرد.

🟢 عربستان سعودی و سوریه… قرار توسعه زیرساختی تاریخی…

عربستان سعودی و سوریه دو یادداشت تفاهم در زمینه حمل‌ونقل با هدف حمایت از مطالعات بازسازی شبکه جاده‌ای و ریلی سوریه، تسهیل تجارت فرامرزی و تقویت ارتباطات منطقه‌ای با عمیق‌تر شدن روابط اقتصادی امضا کرده‌اند.

به گزارش خبرگزاری رسمی سوریه (سانا)، یعرب بدر، وزیر حمل‌ونقل سوریه و صالح الجاسر، وزیر حمل‌ونقل و خدمات لجستیک عربستان این یادداشت‌های تفاهم را در دمشق امضا کردند.

این توافق‌نامه‌ها در حالی صورت می‌گیرد که عربستان و سوریه تلاش‌ها را برای بازسازی روابط اقتصادی شتاب بخشیده‌اند و زیرساخت‌ها و حمل‌ونقل به عنوان زمینه‌های کلیدی همکاری ظهور کرده‌اند. بازسازی شبکه‌های جاده‌ای و ریلی سوریه می‌تواند به کاهش هزینه‌های تجاری، بهبود حرکت کالاها و اتصال مجدد این کشور با بازارهای منطقه‌ای کمک کند و از تلاش‌های گسترده‌تر برای ادغام سوریه در شبکه‌های تجاری و لجستیکی منطقه‌ای حمایت نماید.

🟢 اسرائیل ۶ برابر آمریکا و ۱۹ برابر روسیه به نسبت جمعیت، سلاح صادر می‌کند

یک مطالعه جدید نشان داده است که صادرات تسلیحات اسرائیل به ازای هر نفر در سال ۲۰۲۵ تقریباً شش برابر بیشتر از ایالات متحده و ۱۹ برابر بیشتر از روسیه بوده است که مقیاس فوق‌العاده صنعت تسلیحاتی اسرائیل را نسبت به جمعیتش آشکار می‌کند.

مطالعه انجام شده توسط سوزان ابوالهوی، نویسنده فلسطینی-آمریکایی نشان داد که اسرائیل در سال ۲۰۲۵ به ازای هر شهروند معادل ۲۶۳ دلار سلاح صادر کرده است، در حالی که این رقم برای آمریکا ۴۱ دلار و برای روسیه ۱۴ دلار بوده است. با محاسبه این رقم تنها بر اساس جمعیت یهودی اسرائیل، این رقم به ۳۴۰ دلار برای هر نفر افزایش می‌یابد که حدود هشت برابر نرخ آمریکا و ۲۵ برابر روسیه است.

🟢 ترامپ و کشوری که مالک آن است: دولت آمریکا در تحقیقات کیفری مربوط به نفتی که به ترامپ در ونزوئلا کمک می‌کرد مداخله کرد

مقامات ارشد آمریکا در یک پرونده کیفری بین‌المللی در مورد یک بازرگان ونزوئلایی که توسط دولت ترامپ برای کمک به اعمال کنترل بر دولت و صنایع نفتی ونزوئلا به کار گرفته شده بود، مداخله کردند.

مقامات آمریکایی لابی کردند تا این پرونده در سوئیس به گونه‌ای حل‌وفصل شود که از اتهامات کیفری جلوگیری شده و به محدودیت‌های سفری علیه آلخاندرو بتانکور، بازرگان مستقر در بریتانیا پایان داده شود، و آن‌ها بر اساس حکم بازداشت سوئیس علیه او اقدامی نکرده‌اند.

بتانکور ۴۶ ساله، در دهه گذشته با تحقیقات متعددی در سوئیس، اسپانیا و ایالات متحده درباره اتهامات پول‌شویی مواجه بوده است، از جمله این موضوع که آیا او نقشی در یک قرار داد تسهیلاتی داشته که به گفته دادستان‌های آمریکایی بیش از ۱ میلیارد دلار از شرکت دولتی نفت ونزوئلا اختلاس کرده است یا خیر.

بتانکور در سال ۲۰۲۵ دو بار در بریتانیا بازداشت شد؛ بار اول پس از صدور حکم بازداشت توسط اسپانیا در یک تحقیق مربوط به پول‌شویی، و در ماه نوامبر به درخواست سوئیس. برای ماه‌ها، بتانکور از خروج از بریتانیا منع شده بود، زیرا مقامات آنجا در حال بررسی استرداد او به سوئیس بودند.

هفته‌ها پس از آنکه ارتش آمریکا در ۳ ژانویه نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا را دستگیر کرد، مقامات ارشد آمریکایی شروع به لابی‌گری با مقامات سوئیسی کردند تا پرونده خود را علیه بتانکور حل‌وفصل کنند.

به گفته افراد مطلع از نقش او، بتانکور که شرکتش دومین تولیدکننده بزرگ نفت خصوصی در ونزوئلا است، اکنون یک واسطه کلیدی بین آمریکا و ونزوئلا، از جمله دلسی رودریگز، سرپرست ریاست‌جمهوری است.

مائوریسیو کلور-کارونه که تا همین اواخر به عنوان مشاور غیررسمی ترامپ در امور ونزوئلا فعالیت می‌کرد، بتانکور را یک «متحد مهم» برای ایالات متحده توصیف کرده است. هم‌زمان با اعمال کنترل آمریکا، بتانکور نقش کلیدی در تنظیم قراردادهای اولیه برای پمپاژ سریع نفت داشت.

🟢 در آمریکای ترامپ... نفت باید گران باشد تا سوخت گران شود!

افزایش شدید قیمت دیزل در آمریکا به شرکت‌های نفتی کمک می‌کند و به مصرف‌کنندگان آسیب می‌زند. بر اساس گزارش کانون اتومبیل آمریکا (AAA)، میانگین قیمت دیزل در ایالات متحده روز چهارشنبه ۵.۶۲ دلار به ازای هر گالن بود که ۵۳ درصد بالاتر از سال گذشته است. از آنجا که تامین سوخت پس از ورود ایالات متحده و اسرائیل به جنگ با ایران مختل شد، قیمت دیزل اکنون در نزدیکی یک رکورد تاریخی شناور است و می‌تواند قیمت بسیاری از کالاها و خدمات دیگر را بالا ببرد.

دیزل بخش وسیعی از اقتصاد آمریکا را تغذیه می‌کند. این سوخت تجهیزات مزارعی مانند مزرعه آقای مدن، و همچنین قطارها، کامیون‌ها و سایر ماشین‌آلات سنگین را تامین می‌کند. با بالا رفتن قیمت‌ها، کسب‌وکارها اغلب مجبور می‌شوند این هزینه بالاتر را به مشتریان خود منتقل کنند.

در این میان یک برنده واقعی از قیمت‌های بالاتر دیزل وجود دارد: پالایشگاه‌هایی که هنوز قادر به فروش سوخت هستند.

آقای استروین از گلدمن ساکس گفت هنگامی که نفت در قیمت ناچیز ۷۰ دلار در هر بشکه معامله می‌شود، پالایشگاه‌ها معمولاً ۲۰ تا ۳۰ دلار در هر بشکه از دیزلی که می‌فروشند سود می‌برند. اکنون پالایشگاه‌های آمریکا برای هر بشکه دیزل نزدیک به ۹۰ دلار سود کسب می‌کنند.

در گزارش‌های درآمدی سه ماهه دوم، شرکت‌هایی مانند والرو انرژی و ماراتون پترولیوم اعلام کردند که حاشیه سود آن‌ها از تبدیل یک بشکه نفت خام به سوخت نسبت به سال گذشته تقریباً دو برابر شده است.

اما کاربران مانند کشاورزان و کامیون‌داران در حال آسیب دیدن هستند.

🟢 تورم در آمریکا به دلیل فشار هزینه‌های انرژی بالا باقی می‌ماند

مشکل سرسخت تورم در آمریکا در ماه ژوئیه بدتر نشد؛ اما بهتر هم نشد.

بر اساس معیار مورد علاقه فدرال رزرو برای تورم، یعنی شاخص قیمت هزینه‌های مصرف شخصی، قیمت‌های مصرف‌کننده در ماه ژوئیه ۳.۷ درصد نسبت به سال قبل افزایش یافت. این همان نرخ ماه ژوئن بود و همچنان به‌طور کامل بالاتر از هدف تورم سالانه ۲ درصدی فدرال رزرو قرار دارد.

قیمت‌های پایه، معیاری که دسته‌های نوسانی غذا و انرژی را حذف می‌کند، ۳.۳ درصد نسبت به سال قبل افزایش یافت که آن هم نسبت به ژوئن بدون تغییر بود. سیاست‌گذاران اغلب بر معیار پایه تمرکز می‌کنند زیرا می‌تواند نشانه‌دهنده قابل اعتمادتری از نحوه رفتار تورم در ماه‌های آینده ارائه دهد.

در مقیاس ماهانه، قیمت‌های کلی در ماه ژوئیه ۰.۲ درصد افزایش یافت و کاهش جزئی قیمت‌ها در ماه ژوئن را معکوس کرد. قیمت‌های پایه نیز ۰.۲ درصد افزایش یافت.

🟢 خشنودی از تحریم ایران... شادی کودکانه به دلیل عدم نیاز به درگیری به روشی که نمی‌خواهند

بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیلی، با تمجید از کمپین جدید فشار اقتصادی دانلد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا گفت توافق دیپلماتیک با «وحشی‌هایی» که بر ایران حکومت می‌کنند امکان‌پذیر نیست.

نتانیاهو با بازگو کردن دیدار اخیر خود با ترامپ گفت آن‌ها درباره احتمال دیپلماسی با جمهوری اسلامی گفت‌وگو کرده‌اند و افزود: «اما من شک دارم با آن گروه در آنجا، با آن وحشی‌ها، بتوان به توافقی دست یافت.

من به شما می‌گویم — توافق نمی‌تواند حاصل شود.» نتانیاهو این سخنان را در رویدادی در اواخر روز سه‌شنبه در یک شهرک اسرائیلی در کرانه باختری اشغالی مطرح کرد.

نتانیاهو از کمپین فشار اقتصادی ترامپ اعلام حمایت کرد و گفت به ترامپ درباره این «گزینه سوم» گفته است، در حالی که رئیس‌جمهور آمریکا را برای دنبال کردن آن به «روشی بسیار بسیار بسیار قوی» ستود.

💥 نکته: اسرائیلی‌ها از طرح‌های نظامی ارتش آمریکا در صورتی که برای هدف قرار دادن اهداف ساحلی یا حتی مراکز فرماندهی و تاسیسات موشکی و دفاعی طراحی شده باشند، راضی نیستند. آن‌ها اهداف و طرح‌های متفاوتی می‌خواستند و می‌خواهند و اگر ناگهان امیر قطر به دست‌نشانده خود، ترامپ، دستور دهد که حملات را متوقف کند، به گونه‌ای مشارکت نخواهند کرد که مجبور شوند ناگهان حمله به ایران را متوقف کنند.

🟢 مازاد تجاری عربستان در ماه ژوئن؟ به اندازه همان پول بلوکه‌شده‌ای که ایران در قطر دارد و البته چند بار آن را در داخل ایران خرج کرده است!

داده‌های رسمی نشان داد عربستان سعودی مازاد تجارت کالایی خود را در ماه ژوئن در حدود ۱۸ میلیارد ریال (۴.۸ میلیارد دلار) حفظ کرده است، زیرا کاهش واردات تا حدی کند شدن صادرات را جبران کرد.

اداره کل آمار گزارش داد که صادرات کالایی در ماه ژوئن ۴.۵ درصد نسبت به سال قبل کاهش یافته، در حالی که واردات ۳ درصد کاهش داشته است. مازاد تجارت کالایی نسبت به ژوئن ۲۰۲۵ به میزان ۱۰ درصد کاهش یافت.

صادرات نفت که ۷۲ درصد از کل صادرات را تشکیل می‌داد ۲.۳ درصد کاهش یافت، در حالی که سهم آن از ترکیب صادرات از ۷۰.۴ درصد در سال قبل افزایش یافت.

این آمار در حالی منتشر شد که عربستان سعودی جریان‌های تجاری و انرژی خود را با یک اختلال بزرگ منطقه‌ای منطبق کرد. با تاثیر درگیری میان آمریکا و ایران بر shipping از طریق تنگه هرمز، این پادشاهی استفاده از مسیرهای جایگزین از جمله زیرساخت‌های البحر الاحمر خود را افزایش داد.

در آخرین گزارش اداره کل آمار آمده است: «صادرات غیرنفتی، شامل صادرات مجدد، کاهش ۹.۷ درصدی را نسبت به ژوئن ۲۰۲۵ ثبت کرد، در حالی که صادرات غیرنفتی ملی، بدون احتساب صادرات مجدد، ۱۱.۴ درصد کاهش یافت.»

🟢 به‌زودی... فروش بنزین در چین ضرر خالص است!!!

بزرگ‌ترین پالایشگر نفت جهان، یعنی شرکت دولتی سینپک چین، در حال بررسی تحول در کسب‌وکار خود است زیرا فروش داخلی سوخت در میان رونق خودروهای الکتریکی فرو می‌پاشد.

شرکت نفت و شیمی چین، آن‌طور که سینپک به‌طور رسمی شناخته می‌شود، تا پایان دهه، سرمایه بیشتری را به انرژی‌های جدید و مواد شیمیایی اختصاص خواهد داد تا در میان کمترین میزان فروش داخلی سوخت در چین طی نزدیک به یک دهه اخیر، درآمد و سود خود را رشد دهد.

هو چیجون، رئیس سینپک که یک سال پیش در این سمت منصوب شد، در مقاله‌ای که در مجله کمیسیون قدرتمند نظارت و مدیریت دارایی‌های دولتی چین (SASAC) منتشر شد و توسط رویترز نقل گردید نوشت: «با بزرگ‌تر شدن مقیاس شرکت، توانایی آن برای پاسخگویی به تغییرات بازار ناکافی می‌شود و ‘سندروم شرکت بزرگ’ همچنان باید برطرف شود.»

در این آخر هفته، سینپک افزایش سود خالص برای نیمه اول سال ۲۰۲۶ را گزارش کرد، اما به کاهش فروش داخلی سوخت اشاره نمود که اکنون دو سال است بر درآمدهای شرکت فشار می‌آورد.

سینپک در بیانیه مطبوعاتی خود گفت: «به دلیل تاثیر بازدارنده قیمت‌های بالای نفت بر تقاضا و جایگزینی شتابان توسط انرژی‌های جدید، مصرف داخلی فرآورده‌های نفتی تصفیه‌شده ۸.۶ درصد نسبت به سال قبل کاهش یافت که در این میان بنزین ۷.۹ درصد و دیزل ۱۱.۵ درصد کاهش داشتند، در حالی که سوخت جت (کروسین) به دلیل سفرهای تعطیلات و بازیابی مسیرهای بین‌المللی ۱.۳ درصد افزایش یافت.»

علاوه بر این، تقاضای داخلی برای محصولات شیمیایی اصلی ضعیف بود و مصرف معادل اتیلن ۹.۹ درصد نسبت به سال قبل کاهش یافت.

در بخش بازاریابی و توزیع، درآمدها برای نیمه اول سال ۲۰۲۶ به میزان ۱.۵ درصد نسبت به سال قبل کاهش یافت.

سینپک افزود: «این تغییر عمدتاً به دلیل کاهش حجم فروش فرآورده‌های نفتی تصفیه‌شده ناشی از تاثیر بازدارنده محصولات نفتی گران‌قیمت بر مصرف و جایگزینی شتابان انرژی‌های جدید بود.»

رئیس شرکت در صدد توسعه میدان‌های نفتی شیل، سوخت‌های پایدار هوانوردی و کاهش هزینه‌های پالایش است تا سینپک را در برابر کاهش تقاضای سوخت در چین مقاوم‌تر کند.

هو در ارائه نتایج به تحلیل‌گران در روز دوشنبه گفت: «بنزین برای ماشین‌ها ساخته شده بود، اما نیمی از ماشین‌های جدید دیگر نیازی به سوخت ندارند... در این شرایط، چگونه تولید بنزین و دیزل بیشتر می‌تواند به تولید درآمد ادامه دهد؟»

🟢 لیگ مافیای دولتی

باشگاه‌های ترکیه‌ای چگونه روی پا می‌مانند در حالی که باید دستمزد بازیکنان ستاره خود را پرداخت کنند؟

🟢 کاهش ۳ درصدی قیمت نفت به کمترین میزان در ۱۲ روز گذشته

قیمت نفت روز سه‌شنبه به پایین‌ترین سطح خود در بیش از یک هفته گذشته رسید، زیرا سرمایه‌گذاران نگرانی‌های مربوط به عرضه را نادیده گرفتند و جنگ لفظی واشینگتن و تهران پیش از «روز دی اقتصادی» شدت گرفت.

قیمت پیش‌بینی‌شده برای تحویل ماه آینده نفت خام برنت آخرین بار با ۳ درصد کاهش در سطح ۸۹.۴۰ دلار در هر بشکه معامله شد که کمترین میزان از ۱۳ اوت بود. قیمت آتی نفت خام وست تگزاس اینترمدیت آمریکا نیز با ۳.۲ درصد کاهش به حدود ۸۲.۳۲ دلار در هر بشکه رسید.

🟢 اماراتی‌ها برای دور زدن هرمز، جدای از دلارهای خودشان… سرمایه‌ خارجی را هم جذب می‌کنند

شرکت TotalEnergies در دو خط لوله بزرگ نفتی که برای دور زدن تنگه هرمز طراحی شده‌اند سرمایه‌گذاری خواهد کرد؛ اقدامی که از توسعه مسیر صادراتی فجیره ابوظبی و خط لوله برنامه‌ریزی‌شده برای انتقال نفت خام عراق از طریق سوریه به مدیترانه پشتیبانی می‌کند.

پاتریک پوپانه، مدیرعامل این شرکت، روز دوشنبه در کنفرانس انرژی ONS در نروژ این تعهدات را اعلام کرد؛ دو ماه پس از آنکه وی گفت سرمایه‌گذاری در مسیرهای جایگزین صادراتی خلیج فارس پس از فلج شدن هرمز در طول جنگ ایران، به یک «اولویت مطلق» برای TotalEnergies تبدیل شده است. این شرکت هنوز میزان سرمایه‌گذاری یا میزان سهم خود را در هیچ‌یک از این دو پروژه افشا نکرده است.

🟢 دیوانعالی ترامپ... به او برای برهم زدن انتخابات بهانه را داد

دیوانعالی دیروز راه را برای رئیس‌جمهور ترامپ هموار کرد تا بخش‌هایی از فرمان اجرایی خود را که رای‌گیری پستی را محدود می‌کند، اجرا کند.

فرمان ترامپ که در ماه مارس صادر شد، به وزارت امنیت داخلی دستور داد فهرست شهروندان واجد شرایط رای‌گیری را تهیه کند و به‌طور جداگانه از اداره پست ایالات متحده خواست مقرراتی وضع کند که رای‌گیری را تنها به افراد حاضر در فهرست‌های ارائه شده از سوی ایالت‌ها محدود کند.

هدف ترامپ ایجاد زمینه‌ای مناسب برای رد نتائج در ماه نوامبر در صورت شکست حزبش است. و...

او پیش از این چندین بار به‌صورت پستی رای داده است... از جمله همین چند هفته پیش!!!

🟢 لغو گسترده و دسته‌جمعی ویزاها

بر اساس گزارش متیو لی از AP، دولت ترامپ در حال آماده‌سازی برای لغو ویزاهای تجاری و گردشگری تا ۲۰۰ هزار تبعه خارجی است که برای پناهندگی در آمریکا درخواست داده‌اند یا جویای آن هستند.

در صورت اجرا، این اقدام بزرگ‌ترین لغو دسته‌جمعی و یک‌جای ویزا در تاریخ آمریکا خواهد بود — و احتمالاً با چالش‌های قانونی مواجه خواهد شد.

این اقدام متقاضیان پناهندگی با ویزاهای B1 یا B2 را هدف قرار می‌دهد؛ ویزاهایی که به ادعای دولت، به‌عنوان بهانه‌ای برای ورود به کشور استفاده شده‌اند.

ویزاهای B1 عموماً برای سفرهای کاری و ویزاهای B2 عموماً برای گردشگری، دیدارهای خانوادگی یا مراقبت‌های پزشکی صادر می‌شوند.

از متقاضیان فعلی این ویزاها خواسته می‌شود تایید کنند که درخواست پناهندگی نخواهند داد و اثبات کنند که قصد دارند به کشور خود بازگردند.

مقام‌های دولتی به AP گفتند که این لغوها لزوماً به اخراج فوری منجر نخواهد شد.

وضعیت اکثر افراد دارای پرونده‌های پناهندگی در دست بررسی تغییر خواهد کرد، اما موقعیت خود را به‌عنوان مسافران تجاری یا گردشگر از دست خواهند داد.

🟢 آذربایجان میان اسرائیل و ترکیه برای کاهش تنش‌ها در سوریه میانجی‌گری می‌کند

الهام علی‌اف، رئیس‌جمهور آذربایجان، یک سال پیش گفت‌وگوی مستقیم میان اسرائیل و ترکیه را آغاز کرد که به ایجاد یک مکانیسم هماهنگی عملیاتی جهت جلوگیری از درگیری دو کشور در سوریه منجر شد.

آخرین تلاش‌های دیپلماتیک باکو بر حفظ ارتباط میان دو طرف و جلوگیری از اشتباهات محاسباتی نظامی، از جمله حوادث احتمالی درگیرکننده هواپیماها متمرکز است.

💥یک منبع درگیر در این گفت‌وگوها گفت مقام‌های آذربایجانی به‌ویژه نگران هستند زیرا هم اسرائیل و هم ترکیه متحدان آذربایجان محسوب می‌شوند.

🟢 سپر عربی؟ چرا عربستان سعودی این‌قدر مشتاق است؟

عربستان سعودی روی این موضوع شرط‌بندی کرده است که فرصت اقتصادی بزرگ بعدی‌اش نه در نفت زیر صحرا، بلکه در سنگ‌های زیرین این پادشاهی نهفته است.

مقام‌های سعودی برآورد می‌کنند که این پادشاهی دارای ۲.۵ تریلیون دلار منابع معدنی است و در تلاش هستند تا این موهبت زمین‌شناختی را به یک بخش صنعتی شامل معدن‌کاری، فرآوری مواد معدنی و ساخت‌وساز تبدیل کنند.

هسته اصلی زمین‌شناختی این استراتژی، «سپر عربی» است؛ یک سازند سنگی قدیمی که بخش بزرگی از غرب عربستان سعودی را در بر می‌گیرد. عربستان سعودی با مساحتی حدود ۲.۱۵ میلیون کیلومتر مربع، دوازدهمین کشور بزرگ جهان و همچنین بزرگ‌ترین اقتصاد جهان عرب است.

طبق گزارش پلتفرم تحلیلی Vision2030.ai، سپر عربی حاوی ذخایر طلا، نقره، مس، روی، سرب، کروم، نیکل، تانتالم، نیوبیوم و عناصر نادر خاکی است. بر اساس داده‌های دولتی، این‌ها در میان نزدیک به ۵۰ ماده معدنی شناسایی‌شده در این پادشاهی قرار دارند.

این گزارش می‌افزاید حوضه فسفات شمالی آن دارای حدود دو میلیارد تن سنگ فسفات است که عربستان سعودی را در کنار مراکش و چین در میان برترین دارندگان سنگ فسفات قرار می‌دهد. ذخایر بوکسیت، کانی‌سازی طلا و رخدادهای مس، روی و سرب نیز قابل توجه هستند. Aramco همچنین غلظت‌های لیتیوم را تایید کرده بود.

Aramco و Maaden به‌طور خاص مس را، در کنار سایر عناصری که برای گذار انرژی کشور از نفت حیاتی هستند، به‌عنوان محور اصلی اکتشافات خود شناسایی کردند.

مس برای اهداف انرژی ریاض «به‌ویژه ارزشمند» خواهد بود، در حالی که سایر مواد خام مانند آلومینیوم، فولاد، سیلیسیم و آهن‌رباهای عناصر نادر خاکی برای پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر مانند تاسیسات خورشیدی و بادی حیاتی هستند.

🟢 آنچه احتمالا بسنت اعلام خواهد کرد و برای آمریکایی‌ها از تحریم‌های ایران مهم‌تر است!

به گفته دو مقام ارشد وزارت خزانه‌داری، این وزارت‌خانه می‌تواند از حساب عمومی کل نزدیک به ۱ تریلیون دلاری خود برای کمک به تامین مالی برنامه‌های جدید خود جهت افزایش خرید اوراق قرضه دولتی استفاده کند.

استفاده از این حساب، قدرت آتش قابل توجهی در اختیار وزارت خزانه‌داری قرار می‌دهد تا بر بازدهی اوراق قرضه بلندمدت تاثیر بگذارد. وزارت خزانه‌داری هفته گذشته بازارها را با این اعلام غافلگیر کرد که حجم بازخرید اوراق قرضه قدیمی در بخش بلندمدت را از ۲ میلیارد دلار به حداقل ۴ میلیارد دلار دو برابر خواهد کرد.

🟢 صعود طلا به بالاترین سطح بیش از سه ماه گذشته

قیمت طلا مدام در حال افزایش است و ساعت‌هاست که بالای ۴۷۰۰ دلار باقی مانده است.

طلا در حال تثبیت سودهای هفته گذشته خود است، زیرا تضعیف دلار جذابیت آن را افزایش داده است، در حالی که سرمایه‌گذاران منتظر داده‌های تورم آمریکا و اظهارات کوین وارش، رئیس فدرال رزرو در این هفته هستند تا سیگنال‌هایی درباره مسیر نرخ بهره دریافت کنند.

🟢 فقط نگاه کنید آرامکو در سه ماهه دوم چه کرد...

سود و دستاورد عظیم... در همین حال.... عربستان در حال کاهش هزینه‌ها در بسیاری از بخش‌هاست!

🟢 وزیر خارجه عمان در راه ایران... از کشوری که با فروش نفت بسیار زیاد پول درآورده است

بر اساس داده‌های رسمی، درآمدهای عمومی عمان در نیمه اول سال با ۱۳ درصد افزایش به ۶.۶۰ میلیارد ریال عمان (۱۷.۲ میلیارد دلار) رسید که ناشی از افزایش ۱۰ درصدی در درآمدهای خالص نفتی و جهش ۳۲ درصدی در درآمدهای گاز بوده است.

بر اساس بولتن عملکرد مالی منتشر شده توسط وزارت دارایی، مجموع هزینه‌های عمومی تا پایان ژوئن به حدود ۶.۶۲ میلیارد ریال رسید که نشان‌دهنده افزایش ۵۲۱ میلیون ریالی یا ۹ درصدی نسبت به ۶.۱ میلیارد ریال ثبت شده در مدت مشابه سال ۲۰۲۵ است.

🟢 عراق می‌خواهد تولید نفت خود را دو برابر کند—و نیاز دارد اوپک از سر راه کنار برود

عراق می‌خواهد ظرف شش سال تولید نفت خود را بیش از دو برابر کند. ابتدا، نیاز دارد که اوپک به آن اجازه دهد. بغداد تولید بین ۸ تا ۱۰ میلیون بشکه در روز را هدف‌گذاری کرده است.

🟢 سعودی‌ها مطمئن هستند که بازار صادرات نفت را تصرف می‌کنند

آرامکو حجم کامل نفت خام قراردادی خود را در ماه سپتامبر به حداقل سه پالایشگاه اروپایی تحویل خواهد داد و تحویل از مصر، عربستان سعودی و از طریق انتقال کشتی‌به‌کشتی در نزدیکی مالتا را پیشنهاد می‌کند.

دو پالایشگاه اروپایی بشکه‌های خود را از بندر سدی کریر مصر در مدیترانه دریافت خواهند کرد، در حالی که پالایشگاه سوم می‌تواند بین سدی کریر، بندر ینبع عربستان سعودی در البحر الاحمر یا انتقال کشتی‌به‌کشتی در نزدیکی مالتا انتخاب کند. آرامکو حدود یک هفته دیرتر از حد معمول به مشتریان اروپایی خود اطلاع داد.

🟢 با خانواده کسب‌وکار صادقانه و پاک آشنا شوید

به یاد داشته باشید... مهم‌ترین و اولین قربانیان صف ترامپ و خانواده‌اش... کسانی هستند که به او باور دارند و دوستش دارند.

در فلوریدا

Powerus Corporation یک شرکت فناوری دفاعی و سیستم‌های خودران آمریکایی است که برای طراحی، مقیاس‌پذیری و استقرار سیستم‌های خودران یکپارچه مهندسی شده است. این شرکت در سال ۲۰۲۵ توسط کارآفرین حوزه فناوری و مدیرعامل، اندرو فاکس — که به خاطر رساندن کسب‌وکارهای قبلی به نقاط عطف درآمدی قابل‌توجه شناخته می‌شود — در کنار هم‌بنیان‌گذار و مدیر ارشد عملیات، برت ولیکوویچ، که کهنه‌سرباز برجسته عملیات‌های ویژه ارتش ایالات متحده و کارشناس شناخته‌شده جنگ پهپادی است، تأسیس شد. تیم رهبری اجرایی و بنیان‌گذاران این شرکت همچنین شامل چهره‌هایی مانند زیو ماروم (مدیر ارشد بینش و کهنه‌سرباز ارتش اسرائیل)، رومن وینفلد (مدیر ارشد درآمد) و اندرو فالکنبرگ (معاون اجرایی تولید و فناوری) است که از سوی مشاوران راهبردی رده‌بالا از جمله ژنرال سی‌کی براون جونیور (رئیس پیشین ستاد مشترک ارتش آمریکا) و ژنرال کیت کلوگ (مشاور پیشین امنیت ملی) پشتیبانی می‌شوند…. در فلوریدا دفتر دارند!

همسویی با خانواده ترامپ و پشتیبانی مالی

یک ویژگی تعیین‌کننده در مسیر شرکتی Powerus Corporation، شبکه قدرتمند سیاسی و مالی آن است که مستقیماً توسط چهره‌های برجسته در چشم‌انداز سرمایه‌گذاری خطرپذیر و محافظه‌کار آمریکایی لنگر انداخته است. این شرکت توانسته است تأمین مالی حیاتی و حمایت‌های پذیره‌نویسی را از شرکت سرمایه‌گذاری Dominari Securities به دست آورد؛ مؤسسه‌ای که پیوندهای نزدیکی با خانواده ترامپ دارد. چهره‌های سرشناسی مانند دانلد ترامپ جونیور و اریک ترامپ ارتباطات عمیقی با اکوسیستم شرکتی پیرامون Powerus Corporation و شرکای مالی آن حفظ کرده‌اند. این همسویی، Powerus Corporation را در کانون تلاش دولت برای اولویت بخشیدن به استقلال تولید دفاعی داخلی، ساده‌سازی امنیت زنجیره تأمین و بهره‌گیری از نوآوری بخش خصوصی جهت نوسازی پایه صنعتی دفاعی ایالات متحده، پیش از عرضه عمومی سهام آن در نزدک تحت نماد PUSA، قرار می‌دهد.

گسترش خاورمیانه، امارات متحده عربی و پیوندهای امنیتی منطقه‌ای

Powerus Corporation فناوری دفاعی خودران خود را مستقیماً در کانون بازارهای امنیتی خاورمیانه قرار داده و از تقاضای رو به رشد برای راهکارهای ضدپپاد (سیستم‌های بدون سرنشین هوایی) تجاری و خصوصی بهره‌برداری می‌کند. در سایه تهدیدات فزاینده ثبات منطقه‌ای و خطرات موشکی و پهپادی، Powerus Corporation یک قرارداد تجاری مهم به ارزش ۲۲.۳ میلیون دلار برای استقرار تجهیزات یکپارچه تشخیص و ردیابی ضدپهپاد در سراسر خلیج فارس منعقد کرده است. با استفاده از چارچوب تولید توزیع‌شده و هم‌تولیدی محلی، این شرکت با هاب‌های منطقه‌ای — از جمله تأسیسات صنعتی کلیدی در امارات متحده عربی — شراکت می‌کند تا استقرار سریع را تضمین کرده، از گلوگاه‌های زنجیره تأمین بین‌المللی عبور کند و از زیرساخت‌های حیاتی انرژی نفت و گاز حفاظت نماید.

ادغام با ژئوپلیتیک منطقه‌ای و هم‌سویی‌های مرتبط با اسرائیل

به عنوان یک بازیگر کلیدی در لجستیک دفاعی مدرن، معماری‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری Powerus Corporation به گونه‌ای طراحی شده‌اند که به طور یکپارچه در چارچوب‌های امنیتی وسیع‌تر منطقه‌ای ادغام شوند. تمرکز این شرکت بر حفاظت از زیرساخت‌های انرژی، صیانت از دارایی‌های تجاری در برابر مهمات سرگردان و تأمین قابلیت‌های خط مقدم ضدپهپاد، مستقیماً با الزامات دفاعی مشترک متحدان غربی، شرکای خلیج فارس و اسرائیل در مقابله با تهدیدات نامتقارن بازیگران متخاصم و نیابتی هم‌راستا است. با ایجاد ردپای تولیدی و گره‌های تأمین در نزدیکی تئاترهای عملیاتی حساس خاورمیانه — که از درون با تخصص رهبری کهنه‌سربازان نظامی و اطلاعاتی دارای تجربه عمیق در خاورمیانه تقویت می‌شود — Powerus Corporation شکاف میان نوآوری فناوری دفاعی آمریکا و معماری‌های دفاعی متحدان در خط مقدم را پر می‌کند.

پشت‌پرده جنگ علیه شریان‌های مالی حزب‌الله

اسرائیل و ایالات متحده تنها تجهیزات تسلیحاتی این گروه لبنانی را هدف نگرفته‌اند، بلکه منابع مالی آن را نشانه رفته‌اند.

نویسندگان: یوان وارد، اریک شمیت، رونن برگمن و هویدا سعد | The New York Times

۹ اوت ۲۰۲۶

وقتی اسرائیل در مارس گذشته دور تازه جنگ علیه حزب‌الله را آغاز کرد، نخستین هدف‌هایی که ارتش برای حمله هشدار داد، انبار‌های سلاح یا مراکز فرماندهی زیرزمینی نبودند؛ بانک‌ها بودند.

جنگنده‌های اسرائیلی بیش از ۱۲ شعبه از یک نهاد مالی سایه‌وار به نام «القرض الحسن» را هم‌سطح خاک کردند؛ نهادی که مدت‌هاست به عنوان بانک حزب‌الله در لبنان شناخته می‌شود. در ادامه، حملات هوایی دیگری به صرافی‌هایی صورت گرفت که ایران از طریق آن‌ها برای شبه‌نظامیان متحد خود در لبنان پول می‌فرستاد، و همچنین پمپ بنزین‌هایی که درآمدزایی داشتند.

اسرائیل با این حملات پیام روشنی فرستاد: نه فقط انبار تسلیحات حزب‌الله، بلکه پول و سرمایه این گروه نیز زیر ذره‌بین قرار گرفته است.

این بمباران‌ها نشان‌دهنده تهاجمی‌ترین کارزار اسرائیل، دولت دانلد ترامپ و خود دولت لبنان برای فشار مالی بر حزب‌الله از طریق مسدود کردن مسیرهای تأمین مالی، به‌ویژه از سوی ایران بود.

برای ماه‌ها پیش از آغاز جنگ، دولت لبنان تحت فشار دولت دانلد ترامپ کوشید مسیرهایی را که این گروه برای دریافت و انتقال پول استفاده می‌کرد — از جمله فرودگاه بین‌المللی بیروت — مسدود کند. واشینگتن همچنین بانک مرکزی لبنان را تحت فشار قرار داد تا نظارت بر اقتصاد مبتنی بر نقدینگی این کشور را که حزب‌الله سال‌ها از آن بهره‌برداری می‌کرد، تشدید کند.

بر اساس اسناد بررسی‌شده توسط The New York Times و گفتگو با مقام‌های لبنانی، آمریکایی، اسرائیلی و افراد مطلع در حزب‌الله، این گروه اکنون با شدیدترین تنگنای اقتصادی سال‌های اخیر خود دست‌وپنجه نرم می‌کند. بیشتر این افراد به دلیل ماهیت محرمانه ارزیابی‌های اطلاعاتی، تشریفات دیپلماتیک یا ترس از انتقام‌جویی، نخواستند نامشان فاش شود.

جنگی که در مارس آغاز شد، دومین رویارویی در کمتر از سه سال میان اسرائیل و حزب‌الله بود؛ گروهی که یکی از مسلح‌ترین شبه‌نظامیان جهان به شمار می‌رود. در درگیری قبلی که اواخر ۲۰۲۳ آغاز شد، اسرائیل حسن نصرالله، رهبر دیرین حزب‌الله، و بسیاری دیگر از چهره‌های ارشد این جنبش را ترور کرد.

رهبران واشینگتن و اسرائیل با استفاده از این فرجه، ضعف حزب‌الله را حس کردند و تلاش‌های خود را برای بستن شیرهای مالی آن هماهنگ ساختند. آن‌ها شبکه‌های مالی پایه‌ای قدرت این گروه را هدف گرفتند و هم‌زمان فشار بر دولت لبنان را برای خلع سلاح حزب‌الله افزایش دادند.

در حالی که جنگ‌ها با حماس در غزه و همچنین با ایران توجه جهانیان را به خود جلب کرده، جبهه خفه کردن منابع مالی حزب‌الله، بخشی خاموش‌تر از کارزار واشینگتن و اسرائیل برای سلب توانایی تهران در اعمال قدرت از طریق گروه‌های نیابتی‌اش در سراسر خاورمیانه است.

حزب‌الله که در سال ۱۹۸۲ تأسیس شد، همواره نگین تاج این شبکه به شمار می‌رفت.

امور مالی حزب‌الله کاملاً محرمانه است و میزان دقیق تأثیر این فشارها بر عملیات گسترده آن مشخص نیست. با این حال، حزب‌الله و حامی اصلی‌اش ایران نشان داده‌اند در برابر تلاش‌ها برای تضعیفشان سرسخت هستند و توانسته‌اند تجدید قوا کنند و راهکارهای تازه‌ای برای تداوم جریان مالی بیابند.

با این همه، حزب‌الله برای تامین مالی شبکه خدمات اجتماعی گسترده خود که پایه اصلی حمایت در میان پایگاه شیعیان لبنان است، با مشکلات جدی روبه‌رو شده است. این گروه پس از آسیب‌های سنگینی که هجمه‌های اسرائیل به توانمندی‌هایش وارد کرد، هزینه‌های نظامی را در اولویت قرار داده است.

یوسف الزین، سخنگوی ارشد حزب‌الله، در ماه مه به The New York Times گفت این گروه پرداخت غرامت‌های وعده‌داده‌شده به هوادارانش را متوقف کرده است، چرا که برای برآورده ساختن نیازهای صدها هزار آواره جنگی با بحران مواجه است.

وزارت امور خارجه آمریکا پیش از جنگ برآورد کرده بود که کمک‌های سالانه ایران به حزب‌الله حدود ۷۰۰ میلیون دلار است که بخش عمده بودجه سالانه یک میلیارد دلاری این گروه را تامین می‌کند. به گفته مقام‌های لبنانی، آمریکایی و اسرائیلی، ایران در یک سال گذشته حمایت مالی خود را افزایش داده اما این مبالغ همچنان برای پوشش هزینه‌های سنگین جنگ کافی نیست.

الزین گفت: «حجم نیازمندی‌های نبرد و آوارگی، بار سنگینی بر دوش حزب‌الله گذاشته است.» وی افزود که منابع بر اساس اولویت مدیریت می‌شوند: «تردیدی نیست که فشار وجود دارد، اما حزب‌الله توانایی عبور از آن را دارد.»

فشار آمریکا بر لبنان برای برخورد قاطع

کارزار تنگ‌تر کردن عرصه مالی بر حزب‌الله از اواخر سال ۲۰۲۴ به طور جدی آغاز شد. اندکی پس از آنکه آتش‌بس با میانجی‌گری آمریکا به جنگ اسرائیل و حزب‌الله پایان داد، سقوط ناگهانی رژیم بشار اسد در سوریه باعث شد این گروه بیش از هر زمان دیگری از تهران منزوی شود.

حزب‌الله دقیقاً در زمانی که برای بازسازی و ادامه عملیات خود به پول نیاز داشت، یک مسیر کلیدی قاچاق را از دست داد.

برای دهه‌ها، حزب‌الله عملاً حکومتی در دل حکومت لبنان اداره می‌کرد؛ شبکه‌ای که به پیروانش غذا، مسکن و حقوق می‌داد. این گروه شبکه رسانه‌ای، بیمارستان‌ها و مدارس خود را تأسیس کرد، از پمپ بنزین‌ها و شرکت‌های داروسازی درآمد داشت و با پشتیبانی مالی ایران، ارسنالی قوی‌تر از ارتش رسمی کشور گرد آورد.

اما زمانی که مسیر زمینی سوریه به لبنان قطع شد، ایران به دنبال راه‌های دیگری برای تامین مالی این گروه گشت.

به گفته یک مقام آمریکایی و یک مقام ارشد لبنانی، ایران به فرودگاه بیروت متوسل شد؛ فرودگاهی که سال‌ها عملاً تحت کنترل حزب‌الله قرار داشت و برای دریافت پول و سلاح از ایران استفاده می‌شد.

اما مقام‌های آمریکایی و اسرائیلی این مسیر را زیر نظر داشتند.

اوایل سال گذشته، مقام‌های آمریکایی هشدار اسرائیل را به دولت لبنان منتقل کردند: ایران با پروازهای تجاری به بیروت، چمدان‌های پر از دلار را — که در برخی موارد توسط دیپلمات‌های ایرانی حمل می‌شد — برای حزب‌الله می‌فرستاد. این هشدار باعث شد لبنان تمام پروازها از مبدا ایران را تعلیق کند؛ تصمیمی که همچنان برقرار است.

همچنین کارمندان فرودگاه وابسته به حزب‌الله از سمت‌های خود برکنار شدند و مقام‌های لبنانی نیروهای امنیتی جدیدی را هماهنگ با مقام‌های آمریکایی مستقر کردند.

وقتی علی لاریجانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران، اوت گذشته به لبنان سفر کرد، دیدار او با نواف سلام، نخست‌وزیر لبنان، نشان داد که مناسبات داخل کشور تا چه حد تغییر کرده است.

سلام در مصاحبه‌ای با The New York Times گفت: «پیام ما به ایرانی‌ها بسیار صریح بود؛ ما نمی‌توانیم اجازه دهیم ایرانی‌ها در امور داخلی ما مداخله کنند.»

او افزود: «این سخنان برای آن‌ها خوشایند نبود.»

لاریجانی چند ماه بعد در جریان جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران کشته شد.

تشدید نظارت لبنان بر اقتصاد نقدی

واشینگتن سپس توجه خود را معطوف به بانک مرکزی لبنان کرد؛ نهادی مبهم که سال‌ها بدون نظارت چندانی فعالیت می‌کرد. اقتصاد لبنان تا حد زیادی مبتنی بر پول نقد است و وزارت خزانه‌داری آمریکا می‌گوید حزب‌الله از این وضعیت برای پول‌شویی و انتقال منابع مالی ایران سوءاستفاده کرده است.

سال گذشته، دولت ترامپ تلاش کرد بر انتصاب رئیس جدید بانک مرکزی لبنان تاثیر بگذارد.

رئیس جدید، کریم سوید، خیلی زود نشان داد آماده برخورد با حزب‌الله است. او مقام‌های ارشد بانک را که مظنون به ارتباط با این گروه بودند برکنار یا کنار گذاشت، دستور داد دفترش را از نظر تجهیزات شنود پاک‌سازی کنند و از ترسی که از جاسوسی داشت، از استفاده از کامپیوترهای بانک خودداری کرد.

با استقرار رئیس جدیدِ مورد حمایت آمریکا، بانک مرکزی تحقیقاتی را درباره بزرگ‌ترین شرکت‌های خدمات مالی کشور و احتمال استفاده حزب‌الله از آن‌ها برای انتقال وجوه آغاز کرد. از زمان آغاز این تحقیقات، مقام‌های لبنانی نظارت بر حواله‌های مالی را تشدید کرده‌اند.

براین نلسون، از مقام‌های سابق خزانه‌داری آمریکا که بر تحریم‌های حزب‌الله نظارت داشت، گفت: «حزب‌الله با سوءاستفاده از این شبکه‌ها توانسته بود پیوسته مبالغ هنگفتی تولید کند.»

دفتر رسانه‌ای حزب‌الله ادعای سوءاستفاده از اقتصاد مبتنی بر نقد لبنان را «دروغین و کاملاً بی‌اساس» خواند.

با قرار گرفتن شرکت‌های بزرگ خدمات مالی تحت نظارت شدیدتر، حزب‌الله به شبکه‌ای کم‌نظارت‌تر از صرافی‌ها متوسل شد که به سرعت به کانال اصلی ایران برای تامین مالی این گروه بدل شد.

وجوه مالی از ایران از طریق امارات متحده عربی، ترکیه و عراق با استفاده از سیستم حواله — روشی غیررسمی برای انتقال پول بدون نیاز به جابه‌جایی فیزیکی اسکناس‌ها از مرزها — منتقل می‌شود.

وقتی وزارت خزانه‌داری آمریکا در نوامبر گذشته صرافان لبنانی را تحریم کرد، اعلام داشت که ایران حدود ۱ میلیارد دلار در آن سال به حزب‌الله منتقل کرده که بخش اعظم آن از طریق سیستم حواله بوده است.

حسن مقلد، صرافی که تحت تحریم قرار گرفته و خزانه‌داری آمریکا او را «مشاور مالی کلیدی حزب‌الله» نامیده، گفت فشارهای بین‌المللی انتقال پول را سخت‌تر کرده اما حزب‌الله در حال تطبیق خود است: «در کشوری مانند لبنان که حجم عظیمی از پول نقد در گردش است، همواره راه‌هایی وجود دارد.»

حزب‌الله فشار را احساس می‌کند

با شتاب گرفتن کارزار مالی، نشانه‌های فشار بر سیستم رفاهی حزب‌الله نمایان شد. مقام‌ها و ذی‌نفعان حزب‌الله گفتند در حالی که حقوق ده‌ها هزار جنگجوی آن همچنان پرداخت می‌شود، برخی خدمات اجتماعی محدود شده‌اند زیرا گروه در حال اولویت‌بندی هزینه‌های خود است.

حزب‌الله تلاش کرده از هر طریق ممکن نقدینگی فراهم کند.

در فوریه، هفته‌ها پیش از آغاز آخرین جنگ، وزارت خزانه‌داری اعلام کرد مقام‌های ارشد «القرض الحسن» زنجیره‌ای از شرکت‌های تجارت طلا برای جذب نقدینگی تاسیس کرده‌اند. بررسی اسناد و ارزیابی‌های تحلیلگران نشان می‌دهد فروش طلا در یک سال گذشته افزایش یافته است.

یکی از دلایل تمایل حزب‌الله برای تبدیل طلا به پول نقد این بود که حملات هوایی اسرائیل بخش زیادی از ذخایر ارزی و طلای این گروه را نابود کرده بود.

سال گذشته، لبنان بانک‌ها و کارگزاری‌های کشور را از معامله با القرض الحسن منع کرد و حزب‌الله را بیش از پیش از سیستم مالی رسمی ایزوله ساخت.

صدها هزار لبنانی، که بسیاری از آن‌ها از حامیان حزب‌الله هستند، برای وام‌های بدون بهره و دریافت غرامت‌های جنگی به القرض الحسن متکی هستند. این سازمان خود را یک صندوق قرض‌الحسنه خیریه می‌نامد نه بانک، و مدیر آن تاکید کرده امور مالی حزب‌الله مجزاست.

با این حال، دولت ترامپ اکنون دولت لبنان را تحت فشار قرار داده تا این نهاد را به طور کامل تعطیل کند.

حسن، راننده تاکسی اهل جنوب لبنان که دخترش همسر یکی از جنگجویان کشته‌شده حزب‌الله بود، گفت اگرچه دخترش همچنان مستمری خانواده‌های کشته‌شدگان را دریافت می‌کند، اما این سازمان دیگر برخی هزینه‌های پزشکی را پوشش نمی‌دهد. همچنین او نیز مانند هزاران حامی دیگر که خانه‌هایشان ویران شده، همچنان در انتظار کمک‌های مالی وعده‌داده‌شده است.

پس از جنگ ۲۰۲۴، حزب‌الله اعلام کرد القرض الحسن به هر خانوده‌ای که خانه‌اش تخریب شده ۱۲ تا ۱۴ هزار دلار پرداخت می‌کند. اما این پرداخت‌ها پس از تاخیرهای متوالی، اکنون به طور کامل متوقف شده است.

حسن گفت: «آن‌ها کاملاً سکوت کرده‌اند.»

🟢 مقام‌های اسرائیلی: کاهش احتمال گسترش جنگ با ایران پس از اعلام جنگ اقتصادی دانلد ترامپ

به گفته این مقام‌ها، تصمیم دانلد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا برای اعمال یک بسته شدید دیگر از تحریم‌های اقتصادی، با هدف «خرید زمان» تا پس از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا اتخاذ شده است.

ارتش اسرائیل سطح آمادگی خود را برای بدترین سناریوی تجدید حملات علیه ایران در تمام زمینه‌ها افزایش خواهد داد: اطلاعات، تامین تسلیحات، تولید موشک‌های رهگیر، توسعه بانک اهداف و آمادگی نیروی هوایی برای هر دو عملیات دفاعی و هجومی.

🟢 تورم در اسرائیل؟

اداره مرکزی آمار امروز اعلام کرد شاخص قیمت مصرف‌کننده در اسرائیل در ماه ژوئیه در مقایسه با ژوئن ۰.۳ درصد افزایش یافته است. این رقم با پیش‌بینی تحلیل‌گران مبنی بر افزایش ۰.۲ تا ۰.۳ درصدی مطابقت دارد. برای دوازده ماه منتهی به پایان ژوئیه، نرخ تورم ۱.۵ درصد بود که نسبت به ۱.۶ درصد در دوازده ماه منتهی به پایان ژوئن کاهش یافته و به‌طور کامل در محدوده نرخ هدف ۱ تا ۳ درصدی بانک مرکزی قرار دارد.

🟢 چینی‌ها از همه نفت می‌خرند به جز ایران... آن‌ها از عراق هم می‌خرند!

پالایشگاه‌های چینی در حال خرید نفت خام عراق هستند و خریدهای اخیر آن‌ها شامل ۸ میلیون بشکه نفت سنگین و متوسط بصره برای تحویل فوری است.

نفت خام عراق باید به پالایشگاه‌های چینی کمک کند تا بخشی از محموله‌های عربستان سعودی را که به دلیل وضعیت البحر الاحمر و باب‌المندب زمان بیشتری طول می‌کشد تا به مقصد نهایی خود در چین برسند، جبران کنند. از کارت تنگه هرمز چه باقی مانده است؟

🟢 تضعیف ارزش دلار؟

مداخله غیرمعمول وزارت خزانه‌داری در بازار اوراق قرضه در روز چهارشنبه، پرسش‌هایی را درباره میزان پایبندی آن به یکی از ارکان دیرینه مدیریت اقتصادی آمریکا ایجاد کرده است: سیاست دلار قوی.

«سیاست دلار قوی» اصطلاحی برای تعهد دولت آمریکا به سیاست‌های هدایت‌شده توسط اصول متعارف اقتصادی است — از جمله نگرانی درباره بدهی‌ها و کسر بودجه، عدم مداخله در بازارها و استقلال بانک مرکزی — که برای دهه‌ها ویژگی اصلی مدیریت اقتصادی هر دو حزب بوده است.

🟢 آمریکا حزب‌الله را مجدداً به عنوان یک گروه تروریستی نام‌گذاری کرد… اما...

آمریکا روز پنجشنبه نام‌گذاری تروریستی حزب‌الله لبنان را اصلاح کرد زیرا تلاش می‌کند نشان دهد این سازمان یک نیروی نیابتی ایرانی است که از تهران دستور می‌گیرد. وزارت خزانه‌داری آمریکا در بیانیه‌ای اعلام کرد که در حال بازطبقه‌بندی حزب‌الله به عنوان «تروریست جهانی به‌طور ویژه نام‌گذاری‌شده» به دلیل «خدمت به حکومت ایران تحت فرماندهی نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی» است.

این فقط یک لحن متفاوت نیست... بلکه پیامدهایی برای حزب‌الله در لبنان دارد... یک گروه غیرلبنانی!

🟢 آنچه نمی‌دانستید! بزرگ‌ترین شکست تمام دوران‌ها!

محکومیت بنیان‌گذار غول املاک فروپاشیده چین به حبس ابد؛ شرکتی که تقریباً ۴۰ درصد از گردش مالی و پول چین را در اختیار داشت. یک دادگاه چینی بنیان‌گذار اورگراند، هوی کا یان را تقریباً پنج سال پس از فروپاشی این سازنده املاک چینی به حبس ابد محکوم کرده است. دادگاه میان‌مدت شنژن روز پنجشنبه اعلام کرد که هوی به دلیل «جرایم متعدد» محکوم می‌شود و اموال وی مصادره خواهد شد. دادگاه همچنین اورگراند را ۸.۸ میلیارد یوان (۱.۳ میلیارد دلار) و شرکت املاک هنگ‌دا، زیرمجموعه اصلی آن را ۷ میلیارد یوان (۱ میلیارد دلار) جریمه کرد.

سقوط هوی که در سال ۲۰۱۷ ثروتمندترین فرد چین بود، تغییر سرنوشت صنعت املاکی را نشان می‌دهد که زمانی رشد اقتصادی را تحریک می‌کرد اما امروز همچنان بر اعتمادسازی سنگینی می‌کند. اورگراند در زمان نکول بین‌المللی خود در اواخر سال ۲۰۲۱، با بدهی بیش از ۳۰۰ میلیارد دلار، بدهکارترین سازنده جهان بود. شکست آن نمادی از یک بحران فراگیر در سراسر این بخش شد.

برای درک اهمیت حیاتی این غول املاک، باید مقیاس نقش بخش مسکن در مدل رشد اقتصادی چین را بررسی کرد؛ جایی که املاک و صنایع وابسته به آن زمانی نزدیک به ۳۰ درصد از تولید ناخالص داخلی کشور را تشکیل می‌دادند. Evergrande با بیش از ۳۰۰ میلیارد دلار بدهی، نماد نمادین نسلی از توسعه‌طلبی مبتنی بر وام‌گیری بی‌رویه و اهرم‌های مالی فزاینده بود.

اهمیت این شرکت برای سیستم مالی چین به پیوند عمیق آن با بانک‌ها، موسسات اعتباری غیربانکی و سرمایه‌گذاران خرد بازمی‌گشت. سیستم بدهی Evergrande شامل وام‌های بانکی مستقیم، اوراق قرضه بین‌المللی، و از همه مهم‌تر محصولات مدیریت ثروت بود که به مردم عادی فروخته شده بود. ناتوانی این شرکت در بازپرداخت دیون خود، شوک عظیمی به زنجیره تامین وارد کرد؛ چرا که هزاران پیمانکار و تولیدکننده کوچک و بزرگ به دلیل عدم دریافت مطالبات خود در آستانه ورشکستگی قرار گرفتند.

از منظر اجتماعی و سیاسی، Evergrande با چالش بزرگ پروژه‌های ناتمام روبرو شد. صدها هزار خانوار چینی پیش‌پرداخت واحدهایی را واریز کرده بودند که عملیات ساخت آن‌ها متوقف شد. این مسئله امنیت روانی طبقه‌متوسط را که بخش عمده ثروت خود را در مسکن سرمایه‌گذاری کرده بود، به شدت متزلزل ساخت و اعتماد مصرف‌کننده را منهدم کرد.

سقوط این غول ساخت‌وساز همچنین آغازگر تحولی اجتناب‌ناپذیر در استراتژی پکن بود. دولت چین با اجرای سیاست «سه خط قرمز» تلاش کرد رشد متکی بر بدهی را مهار کند، اما بدهی Evergrande نشان داد که مدلی که سه دهه موتور پیشران رشد اقتصادی بود دیگر کارایی ندارد. این بحران نه تنها بازارهای مالی داخلی و جهانی را تکان داد، بلکه چین را وارد دوران جدیدی از کندی رشد اقتصادی و ضرورت اصلاحات ساختاری کرد.

یکی از Business Insider و دیگری از Newsweek

جنیفر سور برای Business Insider

۵ نمودار که نشان می‌دهد نزدیک به ۶ ماه جنگ چگونه اقتصاد ایران را زیر ضربه برده است

پس از گذشت نزدیک به شش ماه از آغاز جنگ، اقتصاد ایران زیر فشارهای سنگینی دست‌پاچه است.

دانلد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، آخر هفته در گفتگو با اکسیوس از تغییر تاکتیک خود در جنگ خبر داد و اعلام کرد ایالات متحده آماده است تا با افزایش چراغ‌خاموش فشارهای اقتصادی، ایران را ناچار به بازگشت پای میز مذاکره کند.

این تغییر تاکتیک درست در یکی از حساس‌ترین برهه‌های اقتصادی ایران رخ می‌دهد. کشور تا اینجای کار خسارات سنگینی را تاب آورده، اما ابعاد این زیان‌ها - به‌ویژه با تداوم محاصره دریایی تنگه هرمز از سوی آمریکا - رفته‌رفته مخاطرات بنیادینی ایجاد کرده است.

گزارش «بنیاد دفاع از دمکراسی‌ها» برآورد می‌کند که با توجه به وابستگی حیاتی ایران به درآمدهای نفتی، این محاصره روزانه حدود ۴۳۵ میلیون دلار به کشور خسارت می‌زند.

ویلیام جکسون، ارشدترین اقتصاددان بازارهای نوظهور در موسسه «کپیتال اقتصادی»، روز دوشنبه نوشت: «محاصره آمریکا شریان مالی ایران را قطع کرده و تا زمانی که امتیازاتی گرفته نشود، اقتصاد در رکودی عمیق دست‌وپا خواهد زد. اما ادامه این وضعیت در نهایت به میزان تاب‌آوری حکومت ایران در برابر فشارهای اقتصادی برای دستیابی به اهداف نظامی و ژئوپلیتیکش بستگی دارد.»

پنج آمار زیر، ابعاد فشارهای خردکننده‌ای را که بر بدنه اقتصاد ایران وارد می‌شود به تصویر می‌کشد:

۱. سقوط آزاد صادرات نفت

صادرات نفت به‌عنوان ستون فقرات اقتصاد ایران در حال ریزش شدید است؛ نشانه‌ای پررنگ از اینکه با طولانی شدن جنگ، کف کفگیر مالی کشور به ته دیگ خواهد خورد.

موسسه «اتحاد علیه ایران هسته‌ای» برآورد می‌کند که صادرات نفت ایران در ماه مه به کف ۶۵ هزار بشکه در روز رسید؛ سقوطی ۶۹ درصدی نسبت به حجم ۲.۱۲ میلیون بشکه‌ای پیش از آغاز جنگ.

برآوردها برای ماه‌های ژوئن و ژوئیه متغیر است. این موسسه تخمین می‌زند که صادرات در ماه ژوئن (عمدتاً به دلیل جهش تقاضای چین) تا ۱.۷ میلیون بشکه بازیابی شد و در ژوئیه به ۹۶۷ هزار بشکه رسید.

اما پژوهشگران «کپیتال اقتصادی» معتقدند که پس از بازگشت محاصره، صادرات نفت ایران در ماه ژوئیه احتمالاً به «نزدیک صفر» رسیده است. این موسسه به گزارش‌هایی اشاره می‌کند که نشان می‌دهد ایران دست‌کم برای یک هفته هیچ نفت‌کشی را در جزیره خارگ - ترمینال اصلی صادرات نفت خام خود - بارگیری نکرده است.

جکسون از موسسه کپیتال اقتصادی با اشاره به افت شدید ذخایر ارزیِ قابل دسترس ایران از زمان آغاز جنگ تاکید کرد که کشور نسبت به ماه آوریل توان کمتری برای مقابله با محاصره دریایی دارد.

از سوی دیگر، موسسه «آکسفورد اقتصادی» تخمین می‌زند که این محاصره می‌تواند تا ۷۰ درصد از درآمدهای صادراتی ایران را مسدود کند.

۲. عمیق‌ترین رکود اقتصادی طی ۳۸ سال اخیر

بر اساس برآورد ماه ژوئیه صندوق بین‌المللی پول، انتظار می‌رود تولید ناخالص داخلی واقعی ایران در سال ۲۰۲۶ انقباض ۵.۴ درصدی را تجربه کند.

سقوطی با این ابعاد، سنگین‌ترین رکود اقتصادی ایران از سال ۱۹۸۸ (۱۳۶۷) به این سو محسوب می‌شود؛ سالی که افت ناگهانی قیمت نفت ضربه‌ای کاری به درآمدهای نفتی کشور وارد کرد.

با توجه به اینکه صادرات نفت حدود ۱۱ درصد از تولید ناخالص داخلی ایرانِ پیش از جنگ را تشکیل می‌داد، جکسون برآورد می‌کند که واردات کشور برای جبران این درآمد ازدست‌رفته باید حدود ۷۵ درصد کاهش یابد.

او می‌افزاید: «بدون شک اقتصاد ایران روزهای بسیار سختی را می‌گذراند.»

پژوهشگران FDD نیز در یادداشتی نوشتند که اقتصاد ایران حتی در پاییز سال گذشته نیز در حال گسست بود. آن‌ها مجموع خسارات اقتصادی جنگ را حدود ۱۴۴ میلیارد دلار - معادل ۴۰ درصد از تولید ناخالص داخلی پیش از جنگ - برآورد کرده‌اند.

این اندیشکده تاکید کرد: «محاصره دریایی آمریکا دقیق‌ترین ابزار اقتصادی بوده که تاکنون به کار گرفته شده است.»

۳. نوسان ارز در نزدیکی حضیض تاریخی

ارزش پول ملی ایران تابستان امسال در برابر دلار آمریکا به نازل‌ترین حد تاریخی خود رسید. در اوایل اوت، هر دلار آمریکا حدود ۱۹۰ هزار ریال معامله شد که کمترین ارزش ثبت‌شده برای ریال بود.

بر اساس داده‌های تارنمای بن‌بست، ریال از آن زمان اندکی ترمیم شده و قیمت هر دلار در روز دوشنبه به حدود ۱۸۵ هزار ریال رسیده است.

۴. اوج‌گیری بی‌وقفه تورم

موسسه Capital Economics تاکید می‌کند که قیمت‌ها در ایران همچنان سیر صعودی دارند؛ وضعیتی که پیامد مستقیم افت شدید ارزش ریال است.

طبق داده‌های مرکز آمار ایران، تورم نقطه‌به‌نقطه در ماه ژوئن به ۶۲ درصد رسید. صندوق بین‌المللی پول نیز در تازه ترین چشم‌انداز ماه ژوئیه خود پیش‌بینی کرده که نرخ تورم سالانه تا پایان سال به میانگین ۶۸.۹ درصد برسد.

۵. رکوردشکنی تازه شاخص فلاکت

افکار عمومی و فضای روانی اقتصاد در ایران به نقطه بحرانی رسیده است. «شاخص فلاکت» - سنجه‌ای که از مجموع نرخ تورم نقطه‌به‌نقطه و نرخ بیکاری به دست می‌آید - به گواهی آمار رسمی به عدد ۹۱.۱ رسیده که بالاترین سطح ثبت‌شده در تاریخ کشور است.

به گزارش خبرگزاری ایلنا، نرخ بیکاری ایران در سه ماهه نخست سال به حدود ۷ درصد افزایش یافت.

مرکز آمار ایران گزارش داده که تنها در سه ماهه نخست سال، حدود ۶۳۰ هزار شغل صنعتی از دست رفته است. همچنین به گفته غلامحسین محمدی، معاون وزیر کار، جنگ به شکل مستقیم باعث نابودی حدود ۱ میلیون شغل شده است.

بنیاد دفاع از دمکراسی‌ها با اشاره به کارخانه‌هایی که در حملات نظامی ویران شده‌اند نوشت: «خسارات وارده به بخش صنعت، یک فاجعه اشتغال به بار آورده است.»

شکست ایران برابر ترامپ در ۳ نمودار ویرانگر—و آنچه در پی می‌آید

شین کروچر برای Newsweek
موشک‌های ایران همچنان بر فراز خلیج فارس به پرواز درمی‌آیند، نیروهای امنیتی آن منسجم باقی مانده‌اند، و تهدید علیه کشتی‌های تجاری در تنگه هرمز همچنان هزینه‌های انرژی جهانی را افزایش می‌دهد.

با این حال، سه نمودار واقعیتی دیگر را در پشت سرِ این سرکشی تهران آشکار می‌سازند: جنگ از پیش، شکستی اقتصادی دردناک بر ایران تحمیل کرده است.

تشدید فشار اقتصادی توسط ترامپ

ترامپ آسیب‌های یک بحران اقتصادی را که پیش از جنگ وجود داشته و ناشی از تحریم‌ها، فساد، کاهش ارزش پول، کمبود انرژی و ناکامی‌های سیاستی طی سال‌های گذشته بوده، تشدید کرده است.

این هنوز یک پیروزی راهبردی برای واشنگتن به شمار نمی‌رود. تهران همچنان از طریق تنگه هرمز اهرم فشار دارد و می‌تواند همسایگان خلیج‌فارسی خود را بر هم بزند.

اما ایران متحمل خسارت‌های سنگینی شده و ترامپ اکنون در پی تشدید بیشتر این فشارها تحت عنوان «عملیات خشم اقتصادی» است — که نخستین بار در آوریل راه‌اندازی شد — پس از آنکه مذاکرات به شکست انجامید.

ترامپ روز چهارشنبه در شبکهٔ اجتماعی «تروث سوشال» نوشت:
«هیچ‌کس به اندازهٔ من به جمهوری اسلامی ایران فرصت بزرگ‌تری برای توافق نداد.
اما متأسفانه برای آنها، از این فرصت استفاده نکردند. بنابراین، امروز شدیدترین عملیات اقتصادی را که تاکنون بر ضد هر کشوری انجام شده، اعلام می‌کنم! این یک جنگ اقتصادی و انزوا در مقیاسی بی‌سابقه خواهد بود.»

ترامپ ادامه داد: «قاچاق نفت، خطوط مبادلهٔ ارزی، نقل و انتقالات پولی، صرافی‌ها، ثبت کشتی‌ها، شرکت‌های صوری — همهٔ این‌ها باید هم‌اکنون متوقف شوند. شما می‌دانید که چه کسی هستید.
این یک روز نهایی اقتصادی (Economic D-Day) خواهد بود و ما به همهٔ متحدان خود نیاز داریم که در کنار ایالات متحدهٔ آمریکا بایستند تا تهدید ایران را منزوی و شکست دهند.»

اینکه آیا شکست اقتصادی به پیروزی بزرگ‌تری که ترامپ به دنبال آن است تبدیل می‌شود، بستگی به آن دارد که در آینده چه رخ خواهد داد.

۱. کاهش تولید نفت ایران

تولید نفت خام ایران

تولید نفت خام ایران پس از آغاز جنگ تقریباً ۳۰٪ کاهش یافت.

منبع: برآوردهای منابع ثانویهٔ اوپک

توضیح: این برآوردها نشان می‌دهد که تولید نفت خام ایران در پایین‌ترین نقطهٔ دوران جنگ نزدیک به یک میلیون بشکه در روز کاهش یافته و در ماه ژوئیه (تیر/مرداد) تقریباً یک‌چهارم زیر سطح پیش از جنگ باقی مانده است. این آمار مربوط به تولید است، نه صادرات یا درآمد نفتی واقعی.

برآوردهای اوپک نشان‌دهندهٔ آسیب به صنعتی است که بخش عمدهٔ دسترسی ایران به ارزهای سخت را تأمین می‌کند. تهران می‌تواند ریال خلق کند، اما نمی‌تواند دلار یا یوآن به وجود آورد.

نفت، ابزار اصلی رژیم برای کسب ارز خارجی مورد نیاز برای تأمین واردات، حفظ صنعت و تأمین مالی دولتی است که پیش‌تر تحت تحریم‌های سنگین قرار دارد.

تا ماه ژوئیه (تیر/مرداد)، تولید نفت تقریباً ۲۳٪ پایین‌تر از سطح پیش از جنگ بود. کاهش تولید، بشکه‌های قابل‌فروش را کاهش می‌دهد، درست در شرایطی که محاصرهٔ آمریکا و تحریم‌ها، صادرات و پول‌سازی از آن را دشوارتر کرده‌اند.

بنابراین، رکود طولانی‌مدت تولید، رژیم را به‌اجبار با انتخاب‌های دردناک‌تری میان واردات، مصرف غیرنظامی، بازسازی و حفظ دستگاه نظامی-امنیتی که رژیم به آن وابسته است، مواجه می‌کند.

بخش نفت ایران آسیب دیده، اما نابود نشده است. اما اگر مخازن پر شوند و صادرات همچنان محدود بماند، ممکن است تولید بیش از این کاهش یابد و خطر آسیب طولانی‌مدت به میادین نفتی و محرومیت ایران از درآمدهای ارزی را به همراه داشته باشد.

آنچه با کاهش درآمد نفتی آغاز می‌شود، می‌تواند به چیزی خطرناک‌تر برای تهران تبدیل شود: بسته شدن شریان اقتصادی که به حفظ دولت — و سیستم حمایت و اجبار آن — کمک می‌کند.

این یک شریان حیاتی است که ترامپ اکنون به احتمال زیاد آن را بیشتر خواهد فشرد.

۲. سقوط فعالیت‌های اقتصادی ایران

شاخص مدیران خرید (PMI) ایران

فعالیت‌های تجاری ایران با آغاز جنگ به شدت سقوط کرد — و در طول توقف جنگ نیز به طور کامل بهبود نیافت.

منبع: اتاق بازرگانی ایران

توضیح: این داده‌ها برگرفته از گزارش‌های نظرسنجی شاخص مدیران خرید (PMI) کل اقتصاد است. اعداد زیر ۵۰ نشان‌دهندهٔ انقباض در فعالیت‌هاست. یک رکود از پیش‌موجود با آغاز جنگ به توقف کامل در سراسر اقتصاد تبدیل شد و فعالیت‌های تجاری ماه‌ها بعد نیز همچنان در وضعیت انقباض باقی ماند.

آخرین خوانش کامل پیش از جنگ، عدد ۴۶٫۴ بود که پیش‌تر زیر آستانهٔ ۵۰ (مرز بین انبساط و انقباض) قرار داشت. در ماه اسفند (نخستین ماه تقویم ایران که تحت تأثیر حملات ۲۸ فوریه قرار گرفت)، این شاخص به ۲۴٫۹ سقوط کرد.

کسب‌وکارها از تعطیلی، فعالیت با حداقل ظرفیت، اختلال در لجستیک، سفارشات ضعیف و کمبود مواد اولیه گزارش دادند. این یک رکود معمولی نبود. فعالیت‌های تجاری عادی در سراسر اقتصاد ایران در حال از هم گسیختن بود.

شاخص PMI پس از آن، با کاهش درگیری‌ها و بازگشایی شرکت‌ها هنگام توافق آمریکا و ایران بر سر یک تفاهم‌نامه و آغاز مذاکرات، تا حدودی بهبود یافت.

اما تمامی خوانش‌ها همچنان زیر ۵۰ باقی ماند. ایران از حالت نزدیک به فلج به انقباض شدید بازگشت، نه بهبودی.

بنابراین، این بهبود شکننده و آسیب‌پذیر است.

اگر ترامپ شدت کامل فشارهای نظامی و اقتصادی را از سر گیرد، همان مکانیسم‌هایی که باعث فروپاشی اولیه شدند — اختلال در حمل‌ونقل، کمبودها، عدم‌اطمینان و تعطیلی کسب‌وکارها — به سرعت می‌توانند آن را معکوس کنند.

رژیم یک بار سقوط PMI را تحمل کرد. یک شوک دوم و طولانی‌تر به اقتصادی برخورد خواهد کرد که از پایگاه بسیار ضعیف‌تری شروع می‌کند.

از سرگیری جنگ هزینه‌هایی بسیار فراتر از ایران، از جمله بر ایالات متحده و اقتصاد جهانی، تحمیل خواهد کرد.

اما این نمودار نشان می‌دهد که چرا تهران بیشترین ضرر را از یک تشدید پایدار دیگر خواهد دید — و چرا ترامپ با وجود سرکشی مستمر ایران، همچنان اهرم فشار قابل‌توجهی در اختیار دارد.

۳. مارپیچ قیمت‌ها

تورم قیمت مصرف‌کننده

قیمت‌های مصرف‌کننده در طول پنج ماه اول جنگ ۳۲٪ دیگر افزایش یافت.

منبع: داده‌های رسمی شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI)

توضیح: داده‌ها به گونه‌ای بازبابی شده‌اند که آخرین ماه کامل پیش از جنگ برابر با ۱۰۰ در نظر گرفته شود. جنگ بحران تورمی ایران را ایجاد نکرد، اما سطح قیمت رسمی از آخرین ماه کامل پیش از جنگ تا پایان ماه تیر (ژوئیه) تقریباً یک‌سوم افزایش یافت و قدرت خرید خانوارها را بیش از پیش در هم کوبید.

شاخص رسمی قیمت مصرف‌کننده ایران در ماه بهمن (آخرین ماه کامل تقویم ایران پیش از جنگ) برابر با ۵۱۳٫۶ بود. تا ماه تیر (که حدود ۲۲ ژوئیه به پایان می‌رسد)، به ۶۷۶٫۹ رسید — افزایشی نزدیک به ۳۲٪.

به زبان ساده، سبدی از کالاها که پیش از جنگ ۱۰۰ دلار قیمت داشت، پنج ماه بعد تقریباً ۱۳۲ دلار قیمت پیدا کرد — یعنی آسیب اقتصادی جنگ به زندگی روزمرهٔ ایرانیان راه یافت.

تورم پیش‌تر نیز به دلیل ضعف پول، تغییرات یارانه‌ها و کمبودهای گسترده شدید بود. این بحران پیش از جنگ وجود داشت، اما با اختلال در تولید، گران‌تر شدن مسیرهای تأمین و انتظارات مربوط به کمبود، به شدت تشدید شده است.

تا ماه ژوئیه، قیمت‌های مصرف‌کننده ۸۷٫۹٪ نسبت به سال قبل بالاتر بود، در حالی که قیمت مواد غذایی حدود ۱۲۸٪ افزایش یافته بود.

برای خانوارهایی که از پیش با دستمزدهای ضعیف، اشتغال نامنظم و هزینه‌های بالای مسکن دست‌وپنجه نرم می‌کنند، این فشار فزاینده جذب آن به طور فزاینده‌ای دشوار می‌شود.

این همان نحوهٔ عملکرد «اقتصاد بقا» در ایران است. دولت منابع کمیاب را برای واردات راهبردی، بازسازی و دستگاه امنیتی حفظ می‌کند، در حالی که تورم سهم فزاینده‌ای از هزینه‌ها را بر دوش خانواده‌های معمولی می‌اندازد.

این یک راهبرد است که می‌تواند رژیم را بیش از آنچه اقتصاد به‌نظر می‌رسد توانایی ادامه داشته باشد، سرپا نگه دارد. اما با افزایش سختی در میان مردم، خطر سیاسی نیز ذخیره می‌کند.

هرچه مدت بیشتری از خانوارها خواسته شود تا زیان‌های جنگ را جذب کنند، خطر اینکه یک شوک قیمتی دیگر، کمبود یا کاهش یارانه، درد اقتصادی را به ناآرامی تازه‌ای تبدیل کند، بیشتر می‌شود.

جنگ ترامپ، کوفتگی تورم رژیم را مشت زده و آن را بزرگ‌تر کرده است. او به خوبی می‌تواند دوباره مشت بزند.

یک کاتالیزور برای بحران نظام

این نمودارها در کنار هم یک توالی خطرناک را نشان می‌دهند.

بخش اصلی ارزآور ایران تحت محاصره منقبض شد، فعالیت‌های تجاری با فرود بمب‌ها سقوط کرد، و خانوارها پس از سال‌ها درد، یک کاهش دیگر در قدرت خرید را متحمل شدند.

تاریخ ایران نشان می‌دهد که این نقطهٔ خطر برای رژیم است.

نه به این دلیل که یک عدد تورم به طور مکانیکی انقلاب ایجاد می‌کند، بلکه به این دلیل که طغیان‌های قبلی خشم عمومی اغلب به دنبال یک شوک شدید در قدرت خرید رخ داده‌اند: سقوط ناگهانی ریال یا افزایش قیمت تحمیلی دولت که وضعیتی غیرقابل‌تحمل را به طرز چشمگیری بدتر کرده است.

برای مثال، در ژوئن ۲۰۱۸، بازرگانان بازار بزرگ تهران را تعطیل کردند زیرا ریال سقوط کرد و هزینه‌های جایگزینی غیرقابل‌محاسبه شد. سال بعد، در نوامبر، دولت قیمت بنزین یارانه‌ای را یکشبه ۵۰٪ افزایش داد و سهمیه‌بندی اعمال کرد؛ اعتراضات به سرعت گسترش یافت.

سپس، در می ۲۰۲۲، کاهش یارانه‌ها قیمت برخی کالاهای اساسی آردی را تا ۳۰۰٪ افزایش داد و تظاهراتی در چندین شهر برانگیخت.

ناآرامی‌های اواخر سال ۲۰۲۵ نیز دوباره میان بازاریان با افزایش قیمت ارز و مواد غذایی آغاز شد. این اعتراضات با سرکوبی وحشیانه‌ای مواجه شد که ده‌ها هزار کشته بر جای گذاشت و دولت ترامپ را به وحشت انداخت و به تغییر محاسبات آن برای حمله به ایران کمک کرد.

وجه مشترک، فقر به تنهایی نیست. ایران فقر عمیقی را بدون شورش ملی تحمل کرده است. بلکه ترکیبی است از سختی مزمن به اضافهٔ یک شوک ناگهانی که به اندازهٔ کافی قوی باشد تا یک نارضایتی مشترک و کانونی برای اقدام جمعی ایجاد کند.

امروز، آن سختی مزمن و آسیب ارزی از قبل وجود دارند.

مادهٔ مفقوده ممکن است یک رویداد کاتالیزور باشد: سقوط دیگر ریال، افزایش قیمت بنزین یا گازوئیل، کاهش یارانهٔ نان، کمبودهای طولانی‌مدت، عدم پرداخت حقوق دولتی یا اخراج‌های دسته‌جمعی.

مصرف بنزین در حال حاضر بالاتر از تولید داخلی است، در حالی که محاصره عملاً واردات را قطع کرده است. افزایش اجباری قیمت یا سهمیه‌بندی، خاطرهٔ افزایش قیمت بنزین در سال ۲۰۱۹ را در شرایطی بسیار بدتر زنده خواهد کرد.

هیچ‌یک از این‌ها ناآرامی را اجتناب‌ناپذیر نمی‌کند و تضمینی برای سرنگونی سیستم نیست.

رژیم نزدیک به ۵۰ سال بحران و درگیری را پشت سر گذاشته است، اگرچه آسیب‌پذیری آن اکنون ممکن است بیش از هر زمان دیگری باشد.

رژیم، اعتراضات اوایل امسال را با خشونت محض سرکوب کرد، شاید به اندازه‌ای که دیگران را از پیروی از قربانیان — دوستان و خانواده‌هایشان — به گور بازدارد.

ایران دهه‌ها برای ایجاد مکانیسم‌های بقای اقتدارگرایانه صرف کرده است. می‌تواند کالاها را جیره‌بندی کند، ارز خارجی را محدود کند، سرمایه‌گذاری را کاهش دهد، واردات راهبردی را اولویت‌بندی کند و بگذارد تورم درآمد خانوارها را فرسایش دهد.

بالاتر از همه، می‌تواند از سپاه پاسداران، بسیج و سرویس‌های اطلاعاتی — حصاری برقی از مدافعان بی‌رحم در اطراف رژیم — پیش از شهروندان عادی محافظت کند.

انتصاب حسین طائب، معمار سرکوب‌های پیشین، به رهبری بسیج نشان می‌دهد که رهبری خطر را درک می‌کند و قصد دارد با همان وحشیگری پیشین با آن روبرو شود.

آمریکا نیز متحمل رنج می‌شود

به همین دلیل است که ادعاهای پیروزی آمریکا — و ترامپ ادعاهای زیادی مطرح کرده — باید مشروط باقی بمانند.

رژیم ایران همچنان در کنترل است و قدرتمندترین اهرم خود را حفظ کرده: تنگه هرمز.

تهدیدها و حملات تهران، حمل‌ونقل دریایی را مختل نگه داشته، قیمت نفت را بالا برده و به آن اهرم فشاری بر کشورهای حاشیهٔ خلیج‌فارس، واردکنندگان آسیایی و مصرف‌کنندگان آمریکایی داده است.

آمریکا ممکن است درآمد نفتی ایران را خفه کند، اما تهران بخشی از آن درد را از طریق هزینه‌های بالاتر انرژی جهانی صادر می‌کند.

مصرف‌کنندگان آمریکایی نیز هزینه می‌پردازند، هرچند بسیار کمتر از ایرانی‌ها. متوسط قیمت بنزین در ۱۷ اوت به ۴٫۰۵ دلار در هر گالن رسید که تقریباً یک دلار بالاتر از سال قبل است. قیمت انرژی در آمریکا در ماه ژوئیه ۱۴٫۷٪ نسبت به سال قبل افزایش داشت و بنزین ۲۴٫۶٪ بالا رفت.

واشنگتن همچنین سلاح‌های پیشرفتهٔ کمیاب از جمله ATACMS و موشک‌های دقیق‌زن را مصرف کرده است، در حالی که اندیشکدهٔ مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی (CSIS) تخمین می‌زند که بازسازی چندین موجودی حیاتی ممکن است سال‌ها طول بکشد.

تجدید این ذخایر باید با تقاضای متحدان از اروپا تا خلیج‌فارس و همچنین نیاز به بازدارندگی چین در اقیانوس آرام رقابت کند.

برخورد ترامپ با متحدان نیز بر فشار افزوده است. دولت‌های عربی خلیج‌فارس خواهان مهار ایران هستند، اما همچنین خواهان پایان جنگ پیش از آنکه حملات ایران به زیرساخت‌های نفت، آب، گردشگری و لجستیک آنها آسیب بیشتری وارد کند، هستند.

عربستان سعودی، قطر، ترکیه و عمان بر دیپلماسی فشار آورده‌اند. تهدید ترامپ به بمباران عمان — شریک دیرینهٔ آمریکا و میانجی — نشان می‌دهد که چگونه درگیری حتی کشورهایی را که از تهران می‌هراسند و به طور کلی از واشنگتن حمایت می‌کنند، تحت فشار قرار می‌دهد.

یک پارادوکس راهبردی باقی می‌ماند: ایران در حال باختن جنگ اقتصادی است، اما همچنان پیروزی قاطع را از ترامپ دریغ می‌کند.

واشنگتن نشان داده که می‌تواند درآمد و سطح زندگی ایران را ویران کند. اما هنوز نشان نداده که می‌تواند آن فشار را به یک توافق هسته‌ای پایدار یا یک تنگهٔ هرمز دائماً باز تبدیل کند — دو معیار روشن برای پیروزی راهبردی.

دو ضرب‌الاجل ناشناخته

این اکنون یک رقابت میان دو ضرب‌الاجل ناشناخته است.

یکی این است که واشنگتن و شرکای آن تا چه مدت هزینه‌های انرژی گران، ذخایر سلاحی تحلیل‌رفته و بی‌ثباتی منطقه‌ای را تحمل خواهند کرد، در حالی که همچنان باور دارند پیروزی اجتناب‌ناپذیر تنها به تأخیر افتاده است.

ضرب‌الاجل دیگر، دوام رژیم ایران است: اینکه آیا می‌تواند پیش از آنکه ترکیب فشار اقتصادی، سرکوب و سختی عمومی، سیستم را از درون متلاشی کند یا آن را به سمت اشتباه محاسباتی جدیدی سوق دهد که پاسخ نظامی تمام‌عیار آمریکا را برانگیزد، دوام آورد.

ترامپ نشان داده که مایل است از ابزارهای اقتصادی و نظامی به طور همزمان استفاده کند. ایران نشان داده که مایل است از ابزارهای خود — تنگه هرمز، حملات نیابتی و بقای سرسختانه — استفاده کند.

نتیجهٔ نهایی در نمودارها یا اظهارات پیروزمندانه قابل مشاهده نیست. این نتیجه به رویدادهایی بستگی دارد که هنوز رخ نداده‌اند: شوک قیمت، حمله، اشتباه محاسباتی، یا نوعی مداخلهٔ دیپلماتیک که هر دو طرف را از لبهٔ پرتگاه عقب بکشد.

تا آن زمان، سه نمودار تنها یک حقیقت ناراحت‌کننده را نشان می‌دهند: ایران در حال ضرر کردن است، اما هنوز شکست نخورده است. و ترامپ، با وجود تمام فشارهایش، هنوز پیروز نشده است.

چگونه رسانه‌های راست‌گرا و عقب‌نشینی محافظه‌کارانه نخبگان علمی، جوان‌ترین استاد سیاه‌پوست تاریخ بریتانیا را به مرگ کشاندند.

از سکوت مطلق تا بالاترین کرسی آکادمیک

داستان جیسن آردی فقط روایت صعود و سقوط یک چهره برجسته علمی نیست؛ تصویری عریان از مواجهه نژادپرستی ساختاری، رسانه‌های راست‌گرا و ساختار محافظه‌کار آکادمیک با فردی است که قوانین سنت‌زده بازی را برهم زد. آردی در محله‌ای کارگری در جنوب لندن و در خانواده‌ای از مهاجران غنایی به دنیا آمد. تشخیص اوتیسم و تاخیر شدید در رشد در سه سالگی، مسیری پر از مانع را پیش روی او قرار داد. او تا ۱۱ سالگی توانایی تکلم نداشت و تا ۱۸ سالگی خواندن و نوشتن نمی‌دانست. متخصصان در نوجوانی به او گفته بودند که تمام عمرش نیازمند مراقبت‌های حمایتی خواهد بود.

اما او روی دیوارهای اتاقش مفاهیم علمی را ترسیم می‌کرد و با اراده‌ای نایاب، تمام پیش‌بینی‌های پزشکی و اجتماعی را زیر پا گذاشت. آردی مدارج تحصیلی را با جهش‌های باورنکردنی طی کرد، دکترای خود را گرفت و به پژوهش درباره نابرابری‌های نژادی و آموزش عالی پرداخت. او پس از تدریس در دانشگاه‌های Durham و Glasgow، در سال ۲۰۲۳ و در ۳۷ سالگی، به عنوان جوان‌ترین استاد سیاه‌پوست تاریخ دانشگاه کیمبریج در کرسی جامعه‌شناسی آموزش منصوب شد. آردی نه تنها یک پژوهشگر، بلکه نمادی زنده از امکان نفوذ به لایه‌های صلب و نخبه‌گرای بریتانیا برای اقلیت‌های حاشیه‌ای به شمار می‌رفت.

جنجال اتهامات؛ حباب رسانه‌ای و حقیقت اداری

با این حال، صعود شهاب‌وار آردی و تبدیل شدن او به چهره‌ای نمادین در نظام دانشگاهی بریتانیا، حساسیت‌های نژادی و سیاسی شدیدی را در جبهه محافظه‌کاران برانگیخت. طوفان زمانی آغاز شد که ادعاهایی درباره وجود تشابهات متنی و سرقت علمی در رساله دکترای او و همچنین مبالغه در برخی ادعاهای رزومه شخصی—مانند تعداد دوهای ماراتن و مبالغ اعانه‌های خیریه—مطرح گردید.

نکته کلیدی که در جریان جنجال‌های رسانه‌ای دیده نشد، این بود که ادعاهای مربوط به رساله دکترای او در دانشگاه Liverpool John Moores پیش‌تر توسط کمیته‌های تخصصی همان دانشگاه بررسی و رسماً رد شده بود. در گام‌های نخست، مدیریت دانشگاه کیمبریج نیز با قاطعیت در کنار استاد خود ایستاد و این اتهامات را یک کمپین رذیلانه برای تخریب اعتبار علمی نامید. کمیته‌های دانشگاهی ابتدا دلیلی برای ابطال صلاحیت یا برکناری او ندیدند، زیرا رویه‌های اداری و آکادمیک نشان می‌داد که بررسی‌های گذشته پاسخگوی شبهات بوده است. اما جنجالی که در بیرون از دیوار دانشگاه در حال شکل‌گیری بود، هدفی فراتر از راستی‌آزمایی علمی داشت.

دادگاه صحرایی راست افراطی؛ ترور شخصیت به نام مبارزه با DEI

جریان‌های راست و راست افراطی در بریتانیا، پرونده آردی را به فرصتی طلایی برای حمله‌ای همه‌جانبه به سیاست‌های تنوع، برابرنگری و شمول (DEI) در آموزش عالی تبدیل کردند. ناتان کوفناس (Nathan Cofnas)، چهره جنجالی راست افراطی که خود را «واقع‌گرای نژادی» می‌نامید، همراه با روزنامه‌های محافظه‌کار برجسته از جمله The Telegraph و The Times، آردی را به سیبل اصلی کارزار خود علیه جنبش‌های ضد نژادپرستی تبدیل کردند.

ظرف مدت سه هفته، بیش از ۲۵۰ مقاله و صدها تحلیل رسانه‌ای و محتوای شبکه‌های اجتماعی علیه او تولید شد. این فشار بی‌سابقه رسانه‌ای دیگر یک نقد آکادمیک نبود، بلکه به یک دادگاه صحرایی برای ترور شخصیت بدل گردید. رسانه‌های راست‌گرا تلاش کردند آردی را نماد «عدالت توزیعی اشتباه» جلوه دهند و این ادعا را جا بیندازند که حضور او در کیمبریج نه بر اساس شایستگی علمی، بلکه حاصل باج‌دهی سیاسی دانشگاه به اقلیت‌ها بوده است. ارسال نامه‌های تهدیدآمیز و هجوم کاربران در شبکه‌های اجتماعی، فضای زندگی شخصی و شغلی او را به جهنمی واقعی تبدیل کرد.

خنجر از پشت کیمبریج؛ وقتی نخبه‌گرایی سنتی عقب نشست

در میان این هجوم بی‌رحمانه، دانشگاه کیمبریج که وظیفه داشت به عنوان نهادی مستقل در برابر دادگاه‌های رسانه‌ای از عضو هیئت علمی خود حمایت کند، دچار تزلزل شد. مدیریت دانشگاه تحت فشار سنگین افکار عمومی، مطبوعات راستی و سیاسیون محافظه‌کار، موضع اولیه خود را پس گرفت و با عقب‌نشینی آشکار اعلام کرد که تحقیقات مستقلی را درباره مدارک و نحوه استخدام او آغاز می‌کند. این تصمیم به معنای رها کردن آردی در برابر موج‌سواری نژادپرستانه مطبوعات بود.

آردی که خود را در برابر ساختاری تنها می‌دید که برای حفظ اعتبار عمومی‌اش حاضر به معامله شده بود، در ۵ اوت ۲۰۲۶ از سمت خود استعفا داد. او در یادداشتی تصریح کرد که استعفایش هرگز به معنای پذیرش اتهامات نیست، بلکه تنها راه برای نجات خود و خانواده‌اش از این مسلخ روانی است. تنها چند روز بعد، در ۱۴ اوت ۲۰۲۶، پیکر بی‌جان این استاد ۴۱ ساله در خانه‌اش پیدا شد. مقام‌های کیمبریج پس از این فاجعه از «درندگی نژادپرستانه» رسانه‌ها سخن گفتند، اما این موضع‌گیری دیرهنگام نتوانست حقیقت تلخ را پنهان کند: نهادی که می‌توانست در برابر ترور شخصیت استاد خود بایستد، ترجیح داد برای قربانی نشدن خود، استاد برجسته سیاه‌پوستش را قربانی کند.

مبارزه طلبی قاره آمریکا برای نفت خاورمیانه خیال عقب‌نشینی ندارد

خاویر بلاس

یادداشت‌نویس بلومبرگ در حوزه انرژی و کالا

نقشه جهانی نفت بیش از پیش به سمت تگزاس و پهنه قاره آمریکا سنگینی می‌کند. برای چند هفته در سال ۲۰۲۶، قاره آمریکا حدود نیمی از نفت جهان را استخراج می‌کرد؛ لحظه‌ای فوق‌العاده که اگرچه کوتاه‌مدت بود، اما ابعادی چشمگیر داشت.

تا حدی می‌توان این اتفاق را یک خطای آماری و پیامد تصادفی جنگ ایران دانست؛ جنگی که بخش عمده‌ای از صنعت انرژی خلیج فارس را به تعطیلی کشاند. اما همین مقطع کوتاه، نشانه‌ای کاملاً واقعی از جهشی بزرگ بود که مرکز ثقل بازار نفت را از خاورمیانه جابه‌جا کرده است.

این افزایش تولید — و برهم‌خوردن چیدمان قدرت که همراه آن می‌آید — تا سال ۲۰۲۷ و احتمالاً پس از آن ادامه خواهد داشت و مانند وزش بادی موافق، در برابر فشارهای قیمتی ناشی از درگیری‌های مداوم خواهد ایستاد.

تاکنون عوامل متعددی توانسته‌اند قیمت نفت را پایین نگه دارند: عرضه ذخایر استراتژیک، خطوط لوله کنارگذر، کاهش شدید واردات چین و آزاد شدن سهم بقیه خریداران، و البته تداوم عبور نفتکش‌ها از تنگه هرمز بیش از آنچه تصور می‌شد. اما در این میان، رونق بی‌سابقه تولید در قاره آمریکا اهرم کمکی پرقدرت دیگری بوده است.

نقشه تازه انرژی

اگر انقلاب نفت شیل در آمریکا همچنان یکی از ناشناخته‌ترین تحولات ژئواکونومیک ربع قرن اخیر به شمار می‌رود، جهش تولید نفت در سایر نقاط قاره آمریکا — به‌ویژه برزیل و کانادا — از آن هم مغفول‌تر مانده است. این رشد زمانی شگفت‌انگیزتر می‌شود که بدانیم دو تولیدکننده سابقاً پیشتاز این منطقه افت شدیدی را تجربه کرده‌اند: ونزوئلا به دلیل سوءمدیریت سیاسی و مکزیک به دلایل زمین‌شناختی.

در مجموع، قاره آمریکا در حال حاضر روزانه حدود ۳۹.۵ میلیون بشکه نفت خام و سایر میعانات نفتی استخراج می‌کند. علاوه بر این، این قاره روزانه ۲.۵ میلیون بشکه اتانول و بیودیزل تولید می‌کند که معمولاً در آمار کل نفت محاسبه می‌شود. این یعنی ۴۲ میلیون بشکه در روز؛ رقمی بالاتر از هر منطقه دیگر در جهان، از جمله خاورمیانه.

در شرایط عادی، نفت آمریکا حدود ۴۰ درصد از کل تولید نفت جهان را تشکیل می‌دهد. اما در آن چند هفته در ماه مارس، هنگامی که عربستان سعودی، کویت، عراق، قطر، بحرین و امارات متحده عربی با بسته‌شدن تنگه هرمز مجبور به بستن چاه‌های خود شدند، این سهم به بالای ۴۵ درصد رسید. برای منطقه‌ای که کشورهایش سال‌ها نگران وابستگی به نفت خارجی بودند، این ثروت بادآورده خیره‌کننده است. در سال ۲۰۰۰، سهم قاره آمریکا از تولید جهانی تنها حدود ۲۶ درصد بود — آن هم پیش از سقوط تولید در ونزوئلا و مکزیک.

اما حجم تولید تنها ملاک نیست؛ نرخ رشد نیز حیاتی است. تولید قاره آمریکا نسبت به سال گذشته حدود ۱.۶ میلیون بشکه در روز افزایش یافته که این مقدار به تنهایی برای پاسخگویی به دو برابر رشد سالانه تقاضای جهانی کافی است. این میزان رشد حتی از پیش‌بینی‌های خوش‌بینانه چند ماه پیش نیز فراتر رفته است. در مقایسه با دو سال قبل، ۵ کشور بیشترین سهم را در این افزایش ۳.۲ میلیون بشکه‌ای داشته‌اند: آمریکا، کانادا، برزیل، گویانا و آرژانتین — و امسال ونزوئلا نیز به این جمع پیوسته است.

جهش نفتی قاره آمریکا

انقلاب شیل آمریکا شناخته‌شده‌ترین بخش این رونق است؛ هدیه‌ای که همچنان ادامه دارد. اخیراً یکی از مدیران نفتی به شوخی می‌گفت که حتی وقتی شرکتش قصد داشت سطح تولید را ثابت نگه دارد، تولید به لطف افزایش بهره‌وری باز هم بالا رفت! حالا با تغییر استراتژی شرکت‌ها از «تثبیت» به «رشد تک‌رقمی»، این روند سرعت بیشتری خواهد گرفت.

آمار ماه می نشان می‌دهد آمریکا روزانه حدود ۱۳.۷ میلیون بشکه نفت خام، ۸ میلیون بشکه سایر میعانات و ۱.۵ میلیون بشکه سوخت زیستی تولید کرده است. تولید نفت خام که مهم‌ترین بخش این ترکیب است، تا زمانی که قیمت‌ها بالای ۷۰ دلار بماند، به زودی به ۱۴ میلیون بشکه در روز خواهد رسید.

با بالاتر رفتن قیمت نفت نسبت به پیش‌بینی‌های قبلی، شمار دکل‌های فعال به بالاترین حد یک سال اخیر و تعداد تیم‌های تکمیل چاه به بالاترین سطح ۱۶ ماه گذشته رسیده است. علاوه بر بهره‌وری و حفاری بیشتر، عامل کلیدی دیگری نیز به نیمه دوم سال کمک خواهد کرد: احیای قیمت گاز طبیعی در حوضه پرمیان (Permian Basin).

هنگامی که شرکت‌های شیل در حوضه پرمیان — منطقه‌ای غنی از انرژی که از غرب تگزاس تا جنوب شرقی نیومکزیکو امتداد دارد — حفاری می‌کنند، همراه با نفت، مقدار زیادی گاز طبیعی (Associated Gas) نیز استخراج می‌شود. تولید این گاز از سال ۲۰۱۸ بیش از سه برابر شده و از ظرفیت مصرف داخلی و خطوط لوله فراتر رفته است. برای ماه‌ها، تولیدکنندگان شیل مجبور بودند به خریداران پول بدهند تا گازشان را ببرند! در اواخر آوریل، قیمت گاز در هاب «واها» (Waha) به منفی ۱۰ دلار به ازای هر میلیون BTU رسید؛ نازل‌ترین نقطه در طول ۱۳۲ روز قیمت منفی از فوریه تا ژوئن.

اما با افتتاح خطوط لوله جدید — از جمله توسعه Gulf Coast Express و خط لوله تازه Hugh Brinson — قیمت‌ها در هاب واها به مثبت ۲ دلار بازگشته است. خط لوله دیگری به نام Blackcomb نیز قرار است تا پایان امسال به بهره‌برداری برسد.

با رشد قیمت گاز، شرکت‌های شیل توانسته‌اند با حفاری چاه‌های تازه یا فعال‌سازی مجدد چاه‌های مسدودشده، تولید خود را جهش دهند. مدیران شرکت‌های نفتی تأیید می‌کنند که با بهبود قیمت‌ها در پایان ژوئن، تمام چاه‌های محدودشده بدون مشکل عملیاتی به مدار تولید بازگشته‌اند.

این تحرک به بیرون از مرزهای آمریکا نیز سرایت کرده است. برزیل، گویانا و آرژانتین ماه گذشته رکوردهای تاریخی تولید خود را شکستند. کانادا نیز در مسیر ثبت بالاترین تولید سالانه تاریخ خود قرار دارد. تا پایان سال ۲۰۲۷، برزیل و کانادا در مجموع بیش از عربستان سعودی نفت استخراج خواهند کرد و گویانا به اندازه لیبی نفت خواهد فروخت. تحقیقات جی‌پی مورگان نشان می‌دهد پروژه‌های فراساحلی برزیل و گویانا تا سال‌ها سودده خواهند بود و وابستگی چندانی به نوسانات قیمتی ندارند؛ نفت اضافه کانادا و آرژانتین نیز از سوی تولیدکنندگانی با هزینه پایین تأمین می‌شود که حتی در صورت افت قیمت‌ها در سال آینده، به سرمایه‌گذاری ادامه خواهند داد.

نقشه جهانی نفت فراتر از تصورات قبلی بازطراحی شده است. تنش‌ها و ناآرامی‌های خاورمیانه تضمین می‌کند که سرمایه‌های بیشتری روانه پروژه‌های قاره آمریکا شود؛ امری که تولید را بالا برده و محور اصلی این صنعت را بیش از پیش به سمت غرب سوق می‌دهد — به سرزمین تازه نفت، درست در نزدیکی واشنگتن.

🟢 پروژه مالی و رمزارزی «ورلد لیبرتی فایننشال» (WLFI) برای دریافت مجوز بانک امانی ملی اقدام کرد

پروژه رمزارزی «ورلد لیبرتی فایننشال» (WLFI) — کسب‌وکار مشترکی که توسط خانواده ترامپ و استیو ویتکوف، سرمایه‌گذار املاک، پایه‌گذاری شده است — نخستین گام‌های خود را برای اخذ مجوز ثبت به عنوان یک بانک امانی ملی آغاز کرده است.

ساختار مالکیت ورلد لیبرتی فایننشال

ساختار مالکیت ورلد لیبرتی فایننشال ترکیبی از یک دودمان اجرایی خانوادگی و منافع ژئوپولیتیک خارجی را به نمایش می‌گذارد:

• خانواده ترامپ و افراد نزدیک: این پلتفرم توسط دانلد ترامپ در کنار پسرانش دانلد جونیور، اریک و بارون ترامپ و هم‌پیمانان تجاری کلیدی مانند استیو ویتکوف و پسرانش الکس و زاک راه‌اندازی شد. طبق شرایط حاکمیتی اولیه، نهادهای تحت کنترل خانواده ترامپ برای دریافت ۷۵ درصد از عواید خالص فروش توکن‌ها به همراه سهمی از درآمدهای استیبل‌کوین تنظیم شدند. اریک ترامپ شخصاً بر اسناد اجرایی کلیدی نظارت داشت.

• شیخ طحنون بن زاید آل نهیان: مرکز ثقل ساختاری این پلتفرم زمانی تغییر کرد که شرکت «آریام اینوستمنت ۱» — نهادی در ابوظبی با حمایت شیخ طحنون بن زاید آل نهیان — به‌طور پنهانی ۴۹ درصد از سهام ورلد لیبرتی فایننشال را به ارزش ۵۰۰ میلیون دلار خریداری کرد. شیخ طحنون صرفاً یک مدیر ثروت نیست؛ او مشاور امنیت ملی امارات متحده عربی، برادر رئیس امارات و ناظر بر یک پرتفوی تجاری ۱.۳ تریلیون دلاری (از جمله صندوق‌های ثروت ملی ADIA، IHC، G42 و MGX) است. این معامله صدها میلیون دلار را مستقیماً وارد حساب‌های تحت کنترل خانواده ترامپ کرد و به مدیران مرتبط با کنسرسیوم هوش مصنوعی طحنون (G42) کرسی‌های هیئت‌مدیره و پست‌های اجرایی داد.

سازوکار انتفاع و تاراج مالی

مدل عملیاتی ورلد لیبرتی فایننشال فاصله بسیار زیادی با فرآیند استاندارد ساخت یک نهاد مالی سنتی دارد و در عوض به عنوان موتوری برای استخراج ارزش به نفع افراد درون شبکه عمل می‌کند:

• بازدهی نابرابر به نفع بنیان‌گذاران: در حالی که دارایی‌های holders عمومی توکن $WLFI پس از عرضه با افت شدید ارزش مواجه شد، توافق ساختاری تضمین می‌کرد که عواید اولیه مستقیماً به نهادهای تحت کنترل بنیان‌گذاران سرازیر شود. نهادهای وابسته به خانواده ترامپ بیش از ۷۰۰ میلیون دلار سود از تزریق سرمایه‌های اولیه برداشت کردند و هم‌زمان میلیاردها توکن بفروش‌نرفته را نزد خود نگه داشتند.

• حاکمیت تحمیلی و انسداد دارایی‌ها: این پلتفرم به جای پایبندی به قواعد غیرمتمرکز، کنترل متمرکزی را بر بازیگران بزرگ بازار اعمال کرد. هنگامی که سرمایه‌گذاران بزرگ رمزارز مانند جاستین سان ده‌ها میلیون دلار برای راه‌اندازی فروش توکن‌ها تزریق کردند، ورلد لیبرتی بعداً به‌طور یک‌طرفه شرایط قرارداد را تغییر داد و کد «لیست سیاه» را برای مسدودسازی توکن‌ها و جلوگیری از فروش در زمان بروز اختلافات اجرا کرد.

• معاملات متقابل ژئوپولیتیک: ورود ۵۰۰ میلیون دلاری ابوظبی هم‌زمان با تغییرات سیاست‌گذاری در واشینگتن رخ داد. مدت کوتاهی پس از آنکه نهاد وابسته به دولت طحنون سهم عظیم خود را تصاحب کرد، دولت مجوز صادرات تراشه‌های پیشرفته هوش مصنوعی آمریکا به امارات متحده عربی را صادر کرد — اقدامی که مستقیماً به نفع شرکت G42 متعلق به طحنون بود.

تهدید بزرگ و جدی تبدیل شدن به یک بانک

تبدیل یک کسب‌وکار رمزارزی سیاسی به یک موسسه بانکی تحت نظارت، چند ریسک سیستماتیک بی‌سابقه ایجاد می‌کند:

• تسخیر مقرراتی توسط حاکمیت: دریافت مجوز بانک امانی به ورلد لیبرتی فایننشال اجازه می‌دهد مستقیماً به سیستم پرداخت فدرال رزرو آمریکا متصل شود و ذخایر دلاری واقعی برای استیبل‌کوین خود (USD1) نگهداری کند. زمانی که نهادهای ناظر بانکی فدرال به دولتی پاسخگو باشند که مستقیماً از خود بانک سود می‌برد، نظارت مستقل از بین می‌رود. ناظران نمی‌توانند الزامات سرمایه، نقدینگی یا قوانین ضدپول‌شویی (AML) را بدون ریسک درگیری با بخش اجرایی دولت اعمال کنند.

• نفوذ خارجی در هسته مالی آمریکا: با مالکیت ۴۹ درصدی رئیس امنیت ملی ابوظبی، یک قدرت خارجی عملاً شریک مالک موسسه‌ای می‌شود که در سیستم بانکی آمریکا ادغام شده است. این امر کانالی با سطح بالا برای خروج سرمایه، اهرم‌سازی حاکمیتی و دسترسی پشتی خارجی به سیستم‌های تسویه حساب آمریکا ایجاد می‌کند.

• مخاطره اخلاقی نهادینه‌شده: اگر بانکی مرتبط با خانواده رئیس‌جمهور با بحران نقدینگی، وثیقه‌های بد یا اعسار مواجه شود، پروتکل‌های استاندارد بیمه سپرده‌ها (FDIC) یا مداخلات فدرال با انحرافات شدید سیاسی روبه‌رو خواهند شد. در این سناریو، ریسک پرداخت خسارت‌های بخش خصوصی تحت پوشش حفظ ثبات پولی بر دوش مردم خواهد افتاد.

🟢 چین نفت روسی خریده و …

چین سه ماهه سوم سال را با شاخص‌های اقتصادی ضعیف‌تر از حد انتظار آغاز کرد که این امر نگرانی‌های بیشتری را درباره وضعیت اقتصادی و تقاضای نفت خام این کشور در ماه‌های آینده ایجاد کرده است. داده‌های رسمی نشان داد خرده‌فروشی در ماه ژوئیه تنها ۰.۶ درصد نسبت به سال قبل رشد داشته است — که از ۱.۰ درصد در ژوئن کاهش یافته و بسیار پایین‌تر از پیش‌بینی ۱.۵ درصدی تحلیل‌گران قرار گرفته است. رشد تولیدات صنعتی نیز به ۴.۵ درصد کاهش یافت که پایین‌تر از پیش‌بینی ۴.۸ درصدی بود و نسبت به رشد ۵.۳ درصدی ژوئن کندتر شد. این کندی اقتصادی پس از سه ماهه دوم کم‌رمق رخ می‌دهد که طی آن رشد تولید ناخالص داخلی چین با ۴.۳ درصد، پایین‌ترین میزان از سال ۲۰۲۲ را ثبت کرد.

پالایشگاه‌ها و واردکنندگان چینی — چه غول‌های دولتی و چه پالایشگاه‌های مستقل غیردولتی موسوم به «تی‌پات» (teapot) — نفت ایران را از مسیرهای عادی یا شفاف خریداری نمی‌کنند و در نحوه مدیریت خوراک خود بسیار گزینشی و فرصت‌طلبانه عمل می‌کنند. در حالی که کندی اقتصاد کلان برای تقاضای پایه نفت خام نشانه خوبی نیست، چین همچنان به عنوان یک خریدار فرصت‌طلب بزرگ عمل می‌کند و از دوره‌های افت قیمت برای انباشت ذخایر بهره می‌برد. این بافرهای استراتژیک به کشور اجازه می‌دهد هر زمان که قیمت‌های جهانی جهش می‌کند یا زنجیره‌های تامین با اختلال شدید مواجه می‌شوند، واردات نفت خام را کاهش دهد.

طبق برآوردها، پس از دو ماه برداشت از انبارها، چین در ماه ژوئیه حدود ۲۰۰,۰۰۰ بشکه در روز نفت خام به ذخایر عظیم خود افزوده است، زیرا حجم واردات پس از ثبت پایین‌ترین سطح یک دهه اخیر در ژوئن، دوباره افزایش یافت در حالی که فرآیند پالایشی همچنان پایین ماند. چین به عنوان بزرگ‌ترین واردکننده نفت خام جهان، پیش از آغاز جنگ در خاورمیانه حدود ۱.۴ میلیارد بشکه ذخایر تجاری و استراتژیک انباشته کرده بود. این کشور تنها در ماه مه — سومین ماه از بحران خاورمیانه — شروع به برداشت از این ذخایر کرد.

بر اساس محاسبات مبتنی بر داده‌های رسمی چین، برداشت‌های مشاهده‌شده در ماه‌های مه و ژوئن در ماه ژوئیه معکوس شد. از آنجا که پکن سطح ذخایر را به صورت عمومی گزارش نمی‌کند، تحلیل‌گران بازار عرضه کلی را در برابر میزان پالایش می‌سنجند. با دسترسی کلی ۱۲.۷۲ میلیون بشکه در روز (۸.۴۱ میلیون بشکه واردات به علاوه ۴.۳ میلیون بشکه تولید داخلی) در برابر میزان پالایش ۱۲.۵۱ میلیون بشکه در روز، حدود ۲۱۰,۰۰۰ بشکه در روز مستقیماً وارد انبارها شده است. با وجود پنج ماه شوک شدید عرضه جهانی در پی بسته‌شدن تنگه هرمز، پالایشگاه‌ها و واردکنندگان چینی — شامل هر دو بخش شرکت‌های دولتی و پالایشگاه‌های مستقل غیردولتی — نفت ایران را برای پر کردن این شکاف خریداری نمی‌کنند و ترجیح می‌دهند بافر ذخایر عظیم خود را عمدتاً دست‌نخورده در سطح تقریبی ۱.۲ میلیارد بشکه حفظ کنند.

در بخش فرآورده‌ها، پالایشگاه‌های چینی در ماه ژوئیه ۴.۶۵ میلیون تن فرآورده‌های پالایش‌شده — شامل بنزین، گازوئیل، سوخت جت و سوخت شناورها — صادر کردند. اگرچه صادرات کل سوخت ۶.۷ درصد نسبت به ژوئن جهش داشت، اما در مقایسه سالانه ۱۲.۹ درصد پایین‌تر ماند. صادرات گازوئیل در میان بحران شدید جهانی گازوئیل که بر اثر درگیری‌ها در خاورمیانه و اوکراین تشدید شده، با رشد ۸۸ درصدی نسبت به ماه قبل به ۸۱۰,۰۰0 تن رسید که برابر با سطح ژوئیه ۲۰۲۵ بود و ۵۰ درصد بالاتر از میانگین ماهانه سال ۲۰۲۶ حرکت کرد.

محموله‌های صادراتی سایر سوخت‌های پالایش‌شده همچنان بسیار پایین‌تر از سطوح پیش از جنگ است که قبل از آغاز حملات ایالات متحده و اسرائیل به ایران در ۲۸ فوریه ثبت شده بود. صادرات بنزین با وجود جهش ۳۲۰ درصدی نسبت به ژوئن (پس از تسهیل محدودیت‌های صادراتی توسط پکن)، ۵۵.۳ درصد نسبت به سال قبل کاهش یافت. صادرات سوخت جت نیز کاهش سالانه ۳۳ درصدی را ثبت کرد در حالی که رشد ماهانه ۴۲ درصدی داشت. در تمام این تغییرات عملیاتی در پالایش داخلی و تنظیمات صادراتی، واقعیت ساختاری بدون تغییر باقی می‌ماند: پالایشگاه‌ها و واردکنندگان چینی، چه بازیگران دولتی و چه تی‌پات‌های مستقل غیردولتی، نفت ایران را خریداری نمی‌کنند و برای گذر از بحران مداوم انرژی بین‌المللی، به ذخایر عظیم انباشته‌شده خود و تامین‌کنندگان جایگزین جهانی متکی هستند.

🟢 ۶۰ روز آتش‌بس... به پایان رسید؟

بر اساس گزارشی که یکشنبه‌شب منتشر شد، ایران در دو ماهی که از امضای یادداشت تفاهم برای توقف خصومت‌ها با آمریکا می‌گذرد، به‌جای دیپلماسی، صرف آماده‌سازی برای افزایش درگیری‌ها کرده است.

دوره ۶۰ روزه مذاکرات تعیین‌شده در این یادداشت تفاهم — که اسرائیل طرف آن نیست — روز دوشنبه به پایان می‌رسد، در حالی که طرفین در دست‌یابی به پیشرفت برای پایان دادن به جنگ ناکام مانده‌اند و در عوض درگیر دوره‌های متناوب درگیری‌های جدید شده‌اند.

وال‌استریت ژورنال به نقل از مقامات ایرانی و عربی نوشت که تهران معتقد است آمریکا و اسرائیل خود صرفاً در حال خریدن زمان برای حمله‌ای در آینده هستند، در حالی که هم‌زمان به اقتصاد جهانی اجازه می‌دهند از فشار دور قبلی درگیری‌ها بازابی شود.

بنابر این گزارش، طی ۶۰ روز گذشته، ایران تولید موشک و پهپاد را افزایش داده و چهره‌های تندرو را در پست‌های کلیدی منصوب کرده است.

گزارش وال‌استریت ژورنال ادعا کرد که مقامات اطلاعاتی عرب به یک «تغییر استراتژیک» در میان رهبری ایران برای «آماده‌سازی نیروهای خود جهت گسترش جنگ» اشاره کرده‌اند.

🟢 همه... به سوی ونزوئلا...

BP مجوز گاز فراساحلی ونزوئلا را با ADNOC دریافت می‌کند و شرکت نفت و گاز طبیعی هند (ONGC) نیز طبق گزارش رسانه‌های هندی، مجوزی از دفتر کنترل دارایی‌های خارجی آمریکا (OFAC) برای بازگشت به ونزوئلا دریافت کرده است.

بزرگ‌ترین شرکت نفت و گاز هند دارای ۴۰ درصد سهم در پروژه نفتی سان کریستوبال و ۱۱ درصد سهم در پروژه کارابوبو است، اما در پی آمار سنگین تحریم‌های آمریکا علیه این کشور آمریکای جنوبی، مجبور به کاهش شدید فعالیت‌های خود شده بود.

بازگشت ONGC به ونزوئلا می‌تواند دسترسی به بیش از ۵۰۰ میلیون دلار سود سهام معوقه از سهم‌هایش در این دو پروژه نفتی را باز کند. این شرکت در حال حاضر در حال مذاکره با دولت ونزوئلا است که می‌تواند با قراردادهای شراکت جدید پایان یابد و طی آن ONGC مدیریت عملیاتی سان کریستوبال و کارابوبو را که در حال توسعه است، بر عهده بگیرد.

اوایل این ماه، رویترز به نقل از مدیر مالی ONGC نوشت که بازوی فرامرزی این شرکت، یعنی ONGC Videsh، در پی کاهش محدودیت‌های مربوط به تحریم‌ها که پیش از این فعالیت‌هایش را محدود کرده بود، اکنون «آزادی کامل» برای دنبال کردن فرصت‌ها در ونزوئلا دارد.

آنوپام آگاروال همچنین گفت که قانون جدید نفت ونزوئلا مشوق‌های اضافی برای سرمایه‌گذاران خارجی ارائه کرده است و افزود اطمینان دارد توافق‌نامه‌های انتقال مدیریت عملیاتی برخی پروژه‌ها از PDVSA به‌زودی نهایی می‌شود.

هند در میان ادامه محاصره تنگه هرمز، برای جایگزینی بشکه‌های از دست‌رفته خاورمیانه، نفت خام بیشتری از روسیه، برزیل و ونزوئلا خریداری کرده است. سومین واردکننده بزرگ نفت جهان همچنین خرید از صادرکنندگان بزرگ آفریقا، یعنی نیجریه و آنگولا را برای تامین تقاضا افزایش داده است. هند تا ۹۰ درصد از مصرف خود به واردات نفت خام وابسته شده است.

🟢 ونزوئلا خواستار بازگشت...

چیز خاصی نیست... فقط ۳۱ تن طلا! بریتانیا مدت‌هاست از آزادسازی ۳۱ تن متری طلای ونزوئلا که در گاوصندوق‌های زیرزمینی خود قفل کرده امتناع می‌ورزد، زیرا مشروعیت انتخابات نیکلاس مادورو را به رسمیت نمی‌شناخت.

سال‌هاست که بانک مرکزی و دولت بریتانیا برای حفظ این شمش‌ها می‌جنگند — و این موضوع حتی با وجود دستگیری رئیس‌جمهور توسط آمریکا در ژانویه ادامه یافته است.

با وجود پیچ‌وقوس‌های متعدد، این پرونده همچنان حل‌نشده باقی مانده است.

🟢 آمریکا اوراق قرضه ۳۰ ساله را با بالاترین هزینه استقراض از سال ۲۰۰۱ فروخت

فشار امروز کمی کاهش یافته است... خیلی کم، اما در آخر هفته... تمام بحث‌ها درباره اتفاقی بود که روز پنجشنبه افتاد!

طبق اعلام وزارت خزانه‌داری آمریکا، حراج ۲۵ میلیارد دلاری اوراق قرضه ۳۰ ساله خزانه‌داری در روز پنجشنبه، بازدهی تا ۵.۲۲ درصد را ثبت کرد. این بالاترین بازدهی از زمان ثبت رقم ۵.۵۲ درصد در اوت ۲۰۰۱ است؛ یعنی زمانی که حراج‌های ۳۰ ساله پس از آن برای تقریباً پنج سال به حالت تعلیق درآمد.

بازدهی حراج روز پنجشنبه در مقایسه با ۵.۰۶ درصد در فروش قبلی اوراق ۳۰ ساله در ژوئیه و ۴.۹۱ درصد درست قبل از آغاز دوره دوم دانلد ترامپ در ژانویه ۲۰۲۵ است.

این جهش ناگهانی در هزینه‌های استقراض در حالی رخ می‌دهد که بدهی آمریکا به نزدیک ۴۰ تریلیون دلار متورم شده و نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی را به سمت بالاترین حد تاریخی سوق داده است. در همین حال، جنگ ترامپ با ایران قیمت‌ها را برای مصرف‌کنندگان و کسب‌وکارها به شدت افزایش داده و آستانه را برای سرمایه‌گذارانی که به دنبال جذب اوراق قرضه با نرخ بهره ثابت برای سه دهه آینده هستند، بالا برده است.

🟢 نخست‌وزیر بریتانیا یک هفته به فردی که خود را شخص دیگری جا زده بود پیام می‌داد، و قرار بود... باشد

اندی برنم، نخست‌وزیر بریتانیا، با فردی که خود را رئیس دفتر دانلد ترامپ جا زده بود، پیام ردوبدل کرده است. نخست‌وزیر به فردی که خود را سوزی وایلز — که به عنوان قدرتمندترین زن کاخ سفید شناخته می‌شود — جا زده بود، پیام فرستاده است.

🟢 اقتصادی که در سه ماهه دوم ۱۵.۴ درصد رشد کرد

رشد تولید ناخالص داخلی (GDP) اسرائیل در سه ماهه دوم سال ۲۰۲۶، به صورت سالانه ۱۵.۴ درصد بود و از سه ماهه اول که تحت تاثیر جنگ با ایران قرار گرفته بود، به شدت بازابی شد. در مقیاس سه ماهه، رشد GDP در سه ماهه دوم ۳.۶ درصد بود، پس از آنکه در سه ماهه اول انقباض ۲.۲ درصدی را تجربه کرده بود. اکثر اقتصاددانان پیش‌بینی می‌کردند که برآورد رشد سه ماهه دوم حدود ۱۰ درصد باشد، اما داده‌های منتشرشده امروز توسط اداره مرکزی آمار به راحتی پیش‌بینی‌ها را شکست.

🟢 خارگ هنوز کشتی‌هایی برای بارگیری نفت دارد... کنترل خسارات بسیار دشوار است

شرکت Windward، یک شرکت هوش مصنوعی دریایی که اطلاعات عملیاتی ارائه می‌دهد، اعلام کرد که ترمینال نفتی در ۱۲ اوت مجدداً فعال شده است. تصاویر ماهواره‌ای یک نفت‌کش غول‌پیکر (VLCC) خاموش را نشان داد که برای اولین بار از ۱۸ ژوئیه در پهلوگاه قرار گرفته و در حال بارگیری است.

خسارت وارد شده به چاه‌های نفت و تولید پیش از این رخ داده است،

محاصره یک اقدام جنگی و غیرانسانی است.

نهال طوسی

گویا هیچ‌کس استراتژی مشخصی برای پیروزی در جنگ ایران ندارد.

شرایط یادآور تاریک‌ترین روزهای جنگ عراق در اواسط دهه ۲۰۰۰ است؛ زمانی که ایالات متحده قادر نبود آن کشور را از چنگال شورش و جنگ داخلی بیرون بکشد. اما مقامات فعلی و سابق آمریکایی به من می‌گویند اگرچه نرخ تلفات در منازعه ایران تا به اینجا کمتر بوده، اما ابعاد و حساسیت بازی به مراتب بالاتری دارد.

پیامدهای نبرد ایران ابعادی بسیار جهانی‌تر از خون‌ریزی‌های حماسی عراق پیدا کرده است. تنها نگاهی به فشارهای اقتصادی ناشی از مسدود شدن تنگه هرمز توسط حکومت ایران این موضوع را اثبات می‌کند. در دهه ۲۰۰۰، آمریکا با چالش‌های کمتری بر سر نفوذ جهانی مواجه بود و توان پرداخت هزینه یک شکست بزرگ را داشت. اما حالا، اعتبار آمریکا به‌خاطر اشتباهاتش در خاورمیانه رو به افول است و در مقابل، ستاره اقبال چین طلوع می‌کند.

کارشناسان هر دو حزب معتقدند دانلد ترامپ با تردیدهای مداوم درباره تصمیم‌گیری در قبال ایران و متزلزل ساختن تحالف‌های آمریکا با کشورهایی که می‌توانستند کمک‌کار باشند، بیش از پیش به آبروی بین‌المللی آمریکا لطمه می‌زند.

الیوت آبرامز، از شاهین‌های قدیمی سیاست خارجی خاورمیانه که در دوره نخست ترامپ نیز حضور داشت، می‌گوید: «لحظه کنونی فوق‌العاده خطرناک است و اداره ترامپ ناتوانی و سردرگمی از خود نشان می‌دهد.»

دن شاپیرو، از مسئولان ارشد پنتاگون در دولت بایدن، با این نظر موافق است: «مواجهه با تصمیم‌های سخت امر غیرمعمولی نیست، اما اینکه خودمان را در بن‌بستی ساخته دست خودمان ببینیم که تمام گزینه‌های روی میز بدون استثنا بد هستند، اتفاقی نادر است.»

وقتی از مقامات فعلی و سابق آمریکا پرسیدم برای برنده شدن چه باید کرد، متداول‌ترین پاسخ اولیه یک فریاد ناشی از استیصال بود با این مضمون که: «اصلاً نباید این جنگ را شروع می‌کردیم!» و بلافاصله این سوال مطرح می‌شد: «منظورت از پیروزی چیست؟»

این پرسشی به‌جا است؛ پرسشی که کاخ سفید با تغییر مداوم اهدافش از دادن پاسخ به آن عاجز مانده است. ترامپ جنگ را با هدف پایان دادن به برنامه هسته‌ای ایران، نابودی بخش عمده توان نظامی آن و اشاره‌هایی به تغییر رژیم آغاز کرد. اما حالا به نظر می‌رسد تمام تمرکزش بر آزاد کردن تنگه هرمز از چنگ ایران معطوف شده است.

در سطوح پایین‌تر بدنه اجرایی دولت، حسی از ناامیدی موج می‌زند.

یکی از مقامات آمریکایی آگاه از استراتژی خاورمیانه‌ای دولت به من گفت: «هیچ راه خروجی از این وضعیت نمی‌بینم.» او معتقد است تیم ترامپ دچار «درک اشتباه بنیادی» از حاکمان ایران است. ترامپ و دستیارانش «همواره تصور می‌کردند با تداوم فشار، ایران فرو می‌پاشد؛ اما این رژیم فرو نخواهد پاشید.»

برای سخن گفتن صریح درباره این مسائل حساس، به این مقام و چند تن دیگر اجازه دادم بدون ذکر نام گفتگو کنند.

دفتر سخنگوی کاخ سفید هنگام پیگیری من برای دریافت پاسخ، این بیانیه را ارائه داد: «اگرچه رئیس‌جمهور همواره تاکید کرده که راهکار دیپلماتیک را ترجیح می‌دهد، اما در صورت تداوم رفتارهای تروریستی ایران و امتناع از توافق، تمامی گزینه‌ها را روی میز حفظ خواهد کرد.»

در اواسط دهه ۲۰۰۰ و در عراق، زمانی که پیکر کشته‌شدگان روی هم تلنبار می‌شد، واشنگتن نیز برای یافتن راهی به جلو دست‌پاچه بود. ایده‌ها از عقب‌نشینی نیروهای آمریکایی از مراكز شهری تا تجزیه کشور به سه منطقه متغیر بود (یکی از حامیان طرح تجزیه، جو بایدن سناتور وقت بود). در نهایت، اعزام نیروهای کمکی گسترده در کنار تدابیری مانند متقاعد کردن سران عشایر سنی برای پیوستن به آمریکا علیه القاعده، ورق را برگرداند.

اما چالش ایران متفاوت است. ایران کشوری بزرگ‌تر است، آمریکا نیروی زمینی در آنجا ندارد، ساختار حکومت بر سر کار است و اقدامات تلافی‌جویانه آن، متحدان آمریکا را در سراسر خاورمیانه هدف قرار می‌دهد.

در حال حاضر تقریباً سه اردوگاه فکری درباره نحوه اقدام آمریکا وجود دارد؛ ایده‌هایی که همگی بیشتر بر پایه خوش‌خیالی بنا شده‌اند تا واقعیت:

اردوگاه اول: شامل شاهین‌ها (تندروها) است که خواستار تشدید فشارهای نظامی و غیرنظامی بر تهران هستند. پیشنهادات این گروه شامل تصرف جزیره خارگ (نود اصلی صادرات نفت ایران)، چراغ سبز به اسرائیل برای ترورهای بیشتر سران ایران، ترغیب امارات متحده عربی برای تصرف سه جزیره مورد مناقشه، و تسلیح گروه‌های قومی در سراسر ایران است. برخی مدعی هستند ۱۴ روز بمباران فشرده دیگر توسط آمریکا برای سرنگونی کافی است.

این گروه بیم آن دارند که رژیم، به‌ویژه پس از جان سالم به در بردن از حملات آمریکا و اسرائیل، برای ساخت سلاح هسته‌ای و صدور تروریسم شتاب گیرد. برخی از آن‌ها — هرچند به ندرت صریح می‌گویند — معتقدند رها کردن ایران به عنوان یک دولت ورشکسته (حتی اگر به جنگ داخلی بینجامد) بهتر از باقی ماندن این حکومت بر مسند قدرت است.

وقتی از یکی از مسئولان سابق آمریکایی در این اردوگاه پرسیدم آیا آمریکا مسئول سامان دادن به یک ایران ورشکسته خواهد بود (مشابه آنچه در عراق تلاش کرد)، گفت: «من معتقد نیستم اگر چیزی را شکستید، لزوماً مالک آن هستید و باید تاوانش را بدهید.»

اگر اخلاق‌مداریِ هل دادن یک کشور به سوی آشوب را کنار بگذاریم، هیچ تضمینی وجود ندارد که اقدامات نظامی بیشتر به سقوط جمهوری اسلامی منجر شود. نفوذ این رژیم در لایه‌های مختلف ایران با دیکتاتوری قائم به شخص صدام حسین قابل مقایسه نیست. علاوه بر این، حس ناسیونالیسم ایرانیان می‌تواند تلاش‌ها برای ایجاد شکاف‌های قومی را خنثی کند.

اردوگاه دوم: شامل خویشتن‌داران (کبوترها) است؛ کسانی که خواستار تنش‌زدایی هستند، صرف‌نظر از اینکه آمریکا برای رسیدن به آن مجبور به دادن چه امتیازاتی باشد. این تفکر در میان هر دو طیف چپ و راست در حال تقویت است و حتی برخی مقامات دولت بایدن نیز با ایده‌های آن هم‌پیمانی می‌کنند.

خویشتن‌داران می‌گویند آمریکا باید با ایران توافق کند، حتی اگر این کار مستلزم اعطای امتیازاتی نظیر کاهش تحریم‌ها باشد. پیمانی مشابه تفاهم‌نامه‌های قبلی کارساز خواهد بود. اگر توافق غیرممکن شد، آمریکا باید کاملاً پا پس بکشد و بگذارد منطقه خود با تبعات آن کنار بیاید. توان نظامی ایران تضعیف شده، بنابراین این وضعیت برای واشنگتن یک شکست مطلق نیست. چرا باید جان و منابع بیشتری از آمریکا به خطر بیفتد، آن هم در حالی که ذخایر مهمات کلیدی کشور رو به اتمام است؟

جنیفر کاوانا از اندیشکده «Priorities Defense» که بر خویشتن‌داری تمرکز دارد، می‌گوید: «باید همین حالا متوقف شویم، جلوی ضرر را بگیریم و در استراتژی دفاعی خود تجدیدنظر کنیم.»

خطر اینجاست که چنین رویکردی ممکن است به جرأت یافتن بیشتر ایران بینجامد؛ همان کابوسی که شاهین‌ها از آن می‌ترسند: ایرانی که احتمال شراکتش با چین و روسیه بیشتر شده و تروریسمی را گستردگی می‌بخشد که در نهایت دامان خود آمریکا را می‌گیرد. درس رها کردن یک کشور ورشکسته — یا در اینجا یک منطقه ورشکسته — تجربه‌ای بود که انتظار می‌رفت آمریکا از افغانستان و حادثه ۱۱ سپتامبر آموخته باشد. از طرفی روشن نیست فضای سیاسی قطبی‌شده فعلی در آمریکا ظرفیت و انضباط لازم برای اجماع بر سر یک استراتژی دفاعی جدید را داشته باشد.

اردوگاه سوم: در میانه‌ای میان تندروها و خویشتن‌داران قرار دارد.

این گروه خواستار حفظ محاصره دریایی ایران توسط آمریکا هستند. امید آن‌ها این است که چنین اقدامی، در کنار تحریم‌های موجود و جدید، اقتصاد ایران را چنان فرسوده کند که رژیم تسلیم خواسته‌های آمریکا شود یا توسط شهروندان خودش سرنگون گردد.

یکی از چهره‌های شاخص این جریان، میعاد مالکی، از مسئولان سابق وزارت خزانه‌داری است که اکنون در بنیاد دفاع از دمکراسی‌ها فعالیت می‌کند.

مالکی اعتراضات مبنی بر اینکه محاصره دریایی صرفاً به مردم عادی ایران آسیب می‌زند را رد می‌کند و به من گفت: «این رژیم است که مردم ایران را گرسنه نگه داشته است. آمریکا باید محاصره دریایی را حفظ کند و هم‌زمان آماده باشد تا وقتی مردم ایران دوباره خواستار آینده‌ای آزاد از سرکوب شدند، در کنارشان بایستد.»

اما محاسبه نقطه فروپاشی ایران پیچیده‌تر از آن است که بسیاری در این گروه تصور می‌کنند. همان‌طور که آن مقام آمریکایی با کلافگی اشاره کرد: «دولت آمریکا ظرف دهه‌های گذشته همواره ارزیابی کرده که اقتصاد ایران در آستانه فروپاشی است، اما واقعیت چیز دیگری بوده است.»

علاوه بر این، اگر آمریکا به محاصره کشتی‌های ایرانی ادامه دهد، ایران نیز احتمالاً محاصره خود بر کشتیرانی جهانی در تنگه هرمز را حفظ خواهد کرد. این یعنی اقتصاد جهانی — از قیمت سوخت تا تامین مواد غذایی — تاوان این پافشاری را هم‌پای ایران خواهد داد. از نظر سیاسی، این وضعیت برای ترامپ که حزب جمهوری‌خواهش انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر را پیش رو دارد، بسیار ریسک‌پذیر و خطرناک است.

شباهت‌های این بحران با اوضاع عراق، شرایط ایران را برای ناظران سیاست خارجی کلافه‌کننده‌تر می‌کند.

بار دیگر آمریکا با یک خصم سرسخت در خاورمیانه، هراس از سلاح‌های کشتار جمعی، رئیس‌جمهوری ریسک‌پذیر و دولتی مواجه است که اندیشه‌ای برای گام‌های بعدی نداشته است.

سوزان مالونی، تحلیل‌گر مسائل ایران در اندیشکده بروکینگز می‌گوید: «مانند عراق، این هم دست‌پخت خودمان است؛ بحرانی که باید پیش‌بینی می‌شد و با برنامه‌ریزی آگاهانه‌تر امکان پیشگیری از آن وجود داشت.»

عراق پس از تحمل تبعات تهاجم سال ۲۰۰۳ آمریکا، مجبور شد از جنگ با گروه تروریستی داعش نیز جان سالم به در ببرد؛ اما امروز با توجه به تاریخچه‌اش، وضع نسبتاً باثباتی دارد و چند دوره انتخابات برگزار کرده است.

برای ایرانیانی که مشتاق یک زندگی آزادتر هستند، تصور اینکه رژیم تهران ممکن است از دل این جنگ، سرکوبگرتر نسبت به مردم و خطرناک‌تر برای جهان سر برآورد، درآور و شکننده است.

شاید برای اینکه واشنگتن بتواند به یک جمع‌بندی واقعی درباره تهران برسد، به یک رئیس‌جمهور جدید در آمریکا نیاز باشد. تحلیل‌گران مسائل ایران که برخی از آن‌ها با مقامات رژیم در ارتباط هستند، به من می‌گویند تهران معتقد است ترامپ علاقه‌ای به یک پیمان صلح جدی ندارد و در صورت توافق نیز اعتباری برای پایبندی او وجود ندارد.

بنابراین، هر کس که جانشین ترامپ شود، نه تنها با افتضاحی تمام‌عیار دست‌به‌گریبان خواهد بود، بلکه فرصتی فوق‌العاده برای به نمایش گذاشتن رهبری جهانی در اختیار خواهد داشت.