Seizoen 2024/25

25. Youri Regeer (4.5 miljoen)
    
    Afgelopen dagen veel om te doen geweest. Kwam terug als ‘jongen van de club,’ maar je voelde meteen het ongemak tussen TD en trainer. Voor welke potentie was hij nou gehaald? Op 6 is het in ieder geval geen succes. Ik wil hier niet de moraalridder uithangen, vind persoonlijk dat hij al die keiharde reacties niet verdient, zeker niet als jongen uit de jeugdopleiding. Al die Ajacieden die de afgelopen jaren zeiden ‘speel gewoon met eigen jeugd in plaats van al die aankopen’; nou dan krijg je dit, en dat pakt niet altijd goed uit, maar nu lijkt hij zonder zelfvertrouwen te spelen, en daar hebben we allemaal niets aan.

26. Oliver Edvarsden (3 miljoen)

Er was even hoop dat dit een aankoop in de categorie Amin Younes zou zijn, toen wellicht Derk Boerrigter, Viktor Fischer, of Wamberto, maar het is toch meer een Viktor Sikora of Nicolae Mitea geworden. Of doe ik ‘m dan te kort? Wel heel dankbaar voor zijn goal uit bij Villarreal vorig seizoen.

27. Lucas Rosa (3 miljoen)

Nuttige speler. Lekker nuttig. Ja, wat moet je er van zeggen. Nuttig, dus. In de playoff(s) in Volendam vond ik ‘m erg goed en fel. Maar vooralsnog niet eentje van het kaliber Trabelsi. Moet ook niet te negatief worden, vooral grappig dat de random voelende aankoop tijdens het hele mislukte Moro-verhaal zo’n blijvertje blijkt.

28. Wout Weghorst (2.38 miljoen)

Weghorst bij Ajax, het is nog steeds een absurde transfer. Veel mensen horen zeggen dat Ajax zichzelf verloochende hiermee. Het ‘Manchester United van de Eredivsie’-gevoel was wel extra aangesterkt. Toch dacht ik dat het ging werken, zeker na die winnende goal uit bij Fortuna dat seizoen. Samen kampioen worden, dan was het een zeer begrijpelijke transfer geweest. Maar het leverde vooral veel wederzijdse frustratie op.

29. Bertrand Traoré (transfervrij)

Alleen al die 0-2 uit bij PSV was het allemaal waard (al hadden we er uiteindelijk niets aan, maar dat is een ander verhaal). Het voetbalfeestje met Bertje, zoals onder Bosz, hebben we dat seizoennooit gevierd. Was ergens ook wel opgelucht toen hij weer vertrok.

30. Matheus (huur)

Onredelijke hekel aan gehad, vanaf het begin. In mijn herinnering ook schuld aan het mislopen van de titel, ook dat is denk ik extreem onredelijk, maar vond het heel ergerlijk dat deze man voor Ajax mocht spelen/keepen.

31. Daniele Rugani (huur)

Zie 30. En echt een houten klaas. Leek nuttig, bleek onnodig. Er zijn vast mensen die met statistieken het tegenovergestelde kunnen bewijzen, en het kan ook door m’n totale afkeer voor Juventus komen, maar ik had een zware antipathie voor de man.

32. Davy Klaassen (transfervrij)

De transfermarkt was al dicht. De oogst schraal. En toen werd het 17 september 2024 en kwam Davy opeens weer terug. Heel belangrijk geweest, en is dat nog steeds. Ik ben totaal niet objectief als het gaat om Mr. 1-0, laat me.

2025/26

33. Oscar Gloukh (14.75 miljoen)

We hadden dringend een linksback, een keeper en een 6 nodig. Het werd Gloukh. Een masterclass volgens sommige kenners, dit was echt een buitenkansje. Er zit echt een heel goede voetballer in Gloukh, maar of we die in de ArenA écht gaan zien nog? Beetje Kudus light, zodra hij ‘klikt’ is hij meteen weg straks. Of ver daarvoor al.

34. Raul Moro (11 miljoen)

11 miljoen?! hebben we dat echt voor ‘m betaald? Volgens transfermarkt.com wel. Mijn god zeg. Hij moest en zou komen. Onze nieuwe vleugelflitser, het grote Spaanse talent. Ook hier sprake van heimwee en niet kunnen aarden, was na een half jaar alweer weg.

35. Ko Itakura (10.5 miljoen)

Discipline, ervaring, kopkracht. No brainer, uitstekende toevoeging, toch? Blijkbaar niet. Geen memorabel moment voor Ajax gehad. Totaal geen match met de club? Dat is toch raar? Zo’n ervaren professional? Waar ligt dat nou aan?

36. Kasper Dolberg (10 miljoen)

Therapy shopping. Emotieaankoop. Iedereen dacht aan de slomofilmpjes van z’n goals en de columns van Henk Spaan. Dit werd weer genieten. Wat wilde ik graag dat deze terugkeer een succes werd. Eerst veel ballen op de paal, lat, afgekeurd. Pech. Maar niemand kreeg ‘m hier vervolgens aan de praat, dat lukte bij Anderlecht grotendeels wel. Lag het nou aan ons of ligt het aan Kassie?

37. Maher Carrizo (6 miljoen)

Lekker YouTube-filmpjes kijken. De nieuwe Neres, Antony…Suarez? Oké, er waren wat aanpassingsproblemen, maar dat zou wel goedkomen, toch? Ben de hoop een beetje aan het opgeven. Zelfs nu we bijna geen echte vleugelspelers hebben lijkt hij geen rol van betekenis te spelen. Frustrerend. Want enorme gunfactor, maar is het kwaliteit, mentaliteit, gebrek aan ritme? Wist ik het maar.

38. Joeri Heerkens (2 miljoen)

Een groot Nederlands keeperstalent ergens vandaan plukken. Klaarstomen voor Ajax 1. Dat klinkt als beleid. Maar lijkt totaal z’n zelfvertrouwen verloren. Is bij Ajax voetballen echt zo zwaar/vervelend/moeilijk? Het erge is, ik had het hem en ons zo gegund, dat hij het antwoord was, eindelijk, op onze keeperssoap.

39. Oleksandr Zinchenko (1.nog wat miljoen)

M A S T E R C L A S S. Eindelijk een linksback. Premier League-ervaring. leiderschapskwaliteiten. 20 seconden duurde het. Of iets van die orde. Toen ik in de ArenA dat zag gebeuren wist ik dat het seizoen definitief gedoemd was te mislukken. Wat een pech. Wat symbolisch.

40. James McConnell (huur)

Nog steeds gaat m’n bloeddruk gevaarlijk omhoog als ik hieraan denk. Ajax dat een jonge middenvelder huurt van Liverpool. Wat een armoe. Mensen werden boos dat ik er zo boos om werd, maar wat schaamde ik mij voor deze move. Ugh.

41. Vitezslav Jaros (huur)

Zie grotendeels de tekst hierboven. Ik was absoluut geen fan, maar dat is vast enigszins onterecht.

42. Maarten Paes (1.5 miljoen)

Kwam echt uit het niets, bijzondere keuze. Zou hij verwacht hebben zo veel te gaan keepen? Heel dankbaar voor z’n optredens in de playoffs in Volendam.

43. Takehiro Tomiyasu (transfervrij)

Zelden iemand gezien die het zo weinig naar z’n zin leek te hebben bij Ajax, leek wel alsof ‘ie vanaf dag 1 spijt leek te hebben dat hij had getekend. Dat kan gewoon mijn interpretatie zijn hoor, maar wat een deceptie was dit ook. Grote Naam, hele kleine acties.

Dat zijn ze dan. De aankopen van dit seizoen zijn te vers om te beoordelen. Maar van de 43 zijn de successen op 1 hand te tellen. Dat is schrikbarend. Laat het treuren om Ajax alsjeblieft heel snel afgelopen zijn. Kom maar door met die kanonnen.

2022/23

1. Steven Bergwijn (31.25 miljoen)

Stond al een hele tijd bovenaan de verlanglijst. Amsterdammer. International. Oud-jeugdspeler. Premiere League-aankoop, de duurste Eredivisie-aankoop aller tijden. Peperduur, maar spectaculair. Maar…zijn beste positie was die van aanvoerder Dusan Tadic. Dat was wel gek. En eigenlijk ronduit onnodig. Werd zelf aanvoerder, in het rampzalige seizoen 2023/24, vertrok in 2024 naar de zandbak.

1. Calvin Bassey (23 miljoen)

Europa League-finalist. Moest Lisandro Martinez doen vergeten. Veel hype. Pakte rood na 16 minuten tijdens zijn debuut in de met 3-5 Johan Cruijffschaal-wedstrijd tegen PSV. Mocht een jaar later vertrekken van Steijn en ging naar Fulham.

1. Brian Brobbey (16.35 miljoen)

De verloren zoon. Voor de absolute hoofdprijs teruggehaald, maar dat zou in doelpunten worden terugbetaald. Leek ondanks de mislukte Leipzig-periode een zekerheidje, zeker na de succesvolle huurperiode in het seizoen ervoor. Steeds veel concurrentie, veel trainerswissels, problemen met fitheid, uiteindelijk grote onrust in de privésfeer, bleek later. Werd in het vreselijke 2023/24-seizoen Ajacied van het jaar, wat hoop gaf. Daarna viel hij stil, ging naar Sunderland, werd zevende in de PL , lijkt fit en scherp, speelde een goed WK.

1. Owen Wijndal (10 miljoen)

Hij zou de ‘van AZ naar Ajax-vloek’ toch wel doorbreken? Al jaren op de radar, speelde altijd goed tegen Ajax, leek helemaal klaar voor een volgende stap, maar die stap bleek recht het ravijn in te zijn. Werd, verdiend of niet, het gezicht van 4 akelige jaren. Is er nog steeds.

1. Ahmetcan Kaplan (9.5 miljoen)

Het grote Turkse talent, we waren benieuwd. Zware blessures, maakte ruim een jaar na zijn entree pas zijn debuut bij Ajax. Veroverde even een basisplaats, maar raakte die onder Farioli weer kwijt. Bloeide bij NEC weer op, tot hij weer geblesseerd raakte. Is er op het moment van schrijven nog steeds, maar dat zal niet lang meer duren.

1. Geronimo Rulli (8 miljoen)

Argentijns international. Althans, de tweede keeper van de toenmalig wereldkampioen. Winnaar, ervaren speler, dit moest toch wel de komende jaren onze nieuwe vaste keeeper zijn? Maar stond helaas symbool voor alle aankopen van de afgelopen jaren: Raakte al snel zwaar geblesseerd, knokte zich terug, om vervolgens met 6-0 te verliezen in de Kuip. Speelde daarna sterk voor Olympique Marseille en verdiende een transfer naar Manchester City.

1. Francisco Conceicao (5 miljoen)

Portugese dribbelaar, moest op termijn Antony gaan vervangen. Antony ging opeens weg, Kudus was er nog, Conceicao kwam niet uit de verf. Ging terug naar Porto en werd voor veel geld overgenomen door Juventus.

1. Jorge Sanchez (5 miljoen)

Woestmakende transfer (wat mij betreft althans). Dertien in een dozijn-rechtsback deze Mexicaan, in de jeugd of in de Eredivisie had toch een leuker, meer veelbelovend alternatief als backup voor Rensch gevonden kunnen worden? Ga niet eens opzoeken waar hij heen is gegaan vervolgens, misschien ben ik ook extra salty door de enorme downgrade na het vertrek van Mazraoui destijds.

1. Lucas Ocampos (huur)

Oh boy. Europa League-winnaar met Sevilla. Genante taferelen op Schiphol. Ook hij kon Antony niet doen vergeten. Terug naar Sevilla, om daar nog maar een keer de Europa League te winnen. Kon echt wel wat, echt bizar dat Ajax er zo weinig uit kreeg, of het was simpelweg een totale mismatch.

1. Lorenzo Lucca (huur)

De Italiaanse Peter Crouch. Echt zo’n speler waarvan ik altijd heb gedacht: wat doet die in hemelsnaam bij Ajax?! Dat dacht hij zelf volgens mij ook. Komt in Italië veel beter tot z’n recht.

1. Florian Grillitsch (transfervrij)

Wandelende pubquizvraag. Had werkelijk niets bij Ajax te zoeken. Vertrok ook weer transfervrij naar de club waar hij vandaan kwam. Wat een kolder. Hoe durf je zo’n positie in te vullen met een passant in plaats van een jeugdspeler.

2023/24

1. Josip Sutalo (20.5 miljoen)

uit de analyse van Voetbal International, toen Ajax hem ging halen:

Niet alleen van ‘noord naar zuid’ is Sutalo extreem snel met zijn voetenwerk. Ook wanneer een directe tegenstander hem met horizontale schijnbewegingen en dribbels probeert af te troeven, zoals Marco Asensio hieronder poogt, valt de hoge reactiesnelheid van de Kroatische verdediger op’.

’Bij de meeste transferstukken op VI PRO sluiten we af met een ‘als..dan...’-constructie. Als Speler X dit mankement verbetert, of deze vertaalslag maakt naar een iets hoger niveau, dan heeft Club Y een goede aankoop te pakken.

Dit soort slagen om de arm zijn bij een speler van het kaliber-Sutalo niet nodig. De Kroaat is duidelijk klaar voor een stap hogerop. Nu is het vooral de vraag of Ajax zich een verdediger uit deze chique categorie financieel kan veroorloven.’

Wauw. Dat wij deze geweldenaar gingen halen. Nu zou alles goed komen. Het liep anders. Of eigenlijk, het liep niet. Alleen met Henderson voor zich en met de heldere instructies van Farioli in gedachten bleek hij toch te kunnen shinen bij Ajax. Tot die avond in Groningen. Het is oneerlijk, maar ik zal hem dat voor altijd kwalijk blijven nemen. Wat zal ik opgelucht zijn als ‘ie straks eindelijk vertrokken is. En hijzelf des te meer.

1. Georges Mikautadze (16 miljoen)

Wat was het plan, wat was het idee achter deze dure transfer? Zo’n talent moet je opstellen, misschien zelfs een aanval omheen bouwen, of gewoon niet halen. We hadden Brobbey toch al? Inderdaad, een heel ander type, maar ze waren ook niet complementair. Geld- en talentverspilling. Terug naar Metz, en toen voor 30 miljoen naar Villarreal. En wellicht binnenkort naar Barcelona.

1. Carlos Forbs (14 miljoen)

Och, die filmpjes op youtube he. Het jeugdteam van Manchester City. Een groeibriljant, een koopje, gezien zijn potentieel. Maar Ajax kreeg het er op geen enkele manier uit. Club Brugge wel, werd Portugees international en staat op de radar bij o.a. Atletico Madrid.

1. Gaston Avila (12.5 !!!! miljoen)

Wat zal Marc Overmars hard hebben gelachen toen hij voor een waanzinnig bedrag deze Argentijnse messentrekker, na 1 seizoen bij Antwerp, aan Mislintat sleet. Hij bleek absoluut geen linksback, en ook zeker geen geschikte backup voor (toen nog) links centrale verdediger Hato. Begon als huurspeler aan een tour door Zuid-Amerika, maar staat toch echt nog steeds onder contract bij ons aller Ajax.

1. Chuba Akpom (12.3) miljoen

De Engels-Nigeriaanse Jimmy Hasselbaink. Sympathiek, klassieke spits, maar een to-ta-le mismatch met Ajax. Wat een absurde aankoop, maar zeker niet de slechtste van alle Mislantat-jongens.

1. Borna Sosa (8 miljoen)

de Kroatisch international die Wijndal zou gaan doen vergeten. Ook weer totaal geen klik met Ajax. Vertrok na 1 seizoen via Torino naar Crystal Palace, waarmee hij de eerste Europese prijs uit de clubgeschiedenis won

1. Benjamin Tahirovic (7.5 miljoen)

''Ik speel het liefst controlerend, op 'zes'. Ik denk dat die positie ook het beste past bij mijn kwaliteiten als speler. Ik ben technisch sterk, heb een goede pass en houd van balbezit.''

De Zweedse Bosniër kwam van AS Roma en er was nog best wat hype. Dit kon best wel eens onze nieuwe controlerende middenvelder gaan worden, toch? Neen. Heel erg neen. Daar had toch meer in moeten zitten?

1. Sivert Mannsverk (6 miljoen)

De Noor kreeg al snel een soort cynische cultstatus; ook hier weer een forse blessure kort na zijn komst, om vervolgens in de anonimiteit te verdwijnen. Ook hoog pubquizvraaggehalte.

Diant Ramaj (5 miljoen)

Een Duits/Kosovaars keeperstalent! Een groeibriljant a la Onana in zijn beste jaren? Nee hoor. Althans, niet voor ons. Probeert nog steeds zijn carriere te reanimeren.

1. Anton Gaaei (4.5 miljoen)

Verdomme, ja, Anton. Wat gun ik het hem om te shinen in een ander systeem waar hij echt tot z’n recht komt. Wat een goals, wat een voorzetten. Helaas dekt hij z’n tegenstanders nog steeds aan de buitenkant. Dat blijft een dingetje. Mogelijk de last man standing straks van de Mislintat shopping spree.

1. Jakov Medic (3 miljoen)

Ondanks zijn briljante doelpunt in z’n debuutwedstrijd is het echt, echt heel erg dat een dergelijke speler ooit het Ajax-shirt heeft mogen dragen. Dat klinkt naar, en dat is ook niet eerlijk tegenover hem, het is vast een leuke vent, maar hij was in niets een Ajax-speler. Behalve die ene goal, dan.

1. Branco van den Boomen (transfervrij)

Spelinzicht. Vrije trappennemer. Rots in de branding. Rustbrenger. Stabilisator. Het juiste moment om Ajax te komen versterken. Niets van dat alles bleek te kloppen. Wat een ongelukkig huwelijk bleek dit te zijn.

1. Jordan Henderson (transfervrij)

Een noodgreep, maar wel een spectaculaire. De aanvoerder van Liverpool en Engeland, via een belastingtechnisch gunstige route naar Ajax gehaald. Het zou nooit een lange samenwerking worden, maar dit was te kort. Het mislopen van de titel ook echt een smet. Zo jammer, want het had zo mooi kunnen zijn.

Welke speler had echt meer in gezeten? Wie was van deze 24 nog het meest geslaagd? Laat het vooral weten in de comments.

Dertig jaar is een lange tijd. Tijdens de boekpresentatie van Betonnen Dromen keek ik naar de dertig jaar ouder geworden gezichten van de vrienden met wie ik in 1996 voor het eerst naar de toen nog Amsterdam ArenA ging. Een van hen zei terecht dat het eerst vooral Betonnen Nachtmerries waren. Dat was ook echt zo. Het was, angstaanjagend vaak, eigenlijk helemaal niet leuk om naar Ajax in de ArenA te gaan kijken, die eerste jaren. Dat durf ik nu wel toe te geven. Dat we toch elke keer weer gingen was uit een soort plichtsbesef, dat soms grensde aan masochisme. Machlas zien uitglijden. De verloren wedstrijd tegen Hapoel Haifa, november 1999. Quido Lanzaat, Christopher Kanu, John Nieuwenburg en Mitchell Piqué in de basis. Oh man, die wedstrijd was zó naar. Zo erg, dat we onze wedstrijdkaartjes in de fik staken na de wedstrijd. De reclamejingles van de RAI die door het stadion knalden na weer een akelige Ajax-wedstrijd. Marco van Basten, clubicoon, die werd uitgemaakt voor pannenkoek. Ellende. Je moet het ook weer niet té dramatisch maken, maar we zijn ZO vaak scheldend weer naar huis gefietst, tussen 1996 en 2011, dat ik vind dat we nog steeds een klein beetje recht hebben op zelfmedelijden..

En toen stond ik vandaag dus aan de rand van het veld. Geflankeerd door jeugdhelden Frank en Ronald de Boer. Maakte ik een dag ervoor de eerste podcast-aflevering over die 30 jaar met vader en zoon Blind, over hun ArenA-herinneringen. Alle vier hadden ze een gloed in hun ogen als ze terugdachten aan de allermooiste momenten. Meteen was ik alle stomme, sfeerloze, gênante, saaie ArenA-trauma’s helemaal vergeten. Ze vertelden alle vier over hun mooiste momenten, over hoe spelers en clubmensen uit het buitenland oprecht onder de indruk zijn van ons stadion, hoe vol lof bezoekers er over praten. Soms is het goed iets door de ogen van een vreemde te zien. Staand aan de rand van het absurd groene gras, kijkend naar de prachtige rode stoeltjes, wist ik dat het goed was, eindelijk, na al die jaren. Al die schaamte en teleurstelling van de eerste jaren zijn al lang vergeven.

Maar we zijn wel echt, echt toe aan nieuw succes, Sam. De hele ArenA snakt er naar, inmiddels Het geweldige Europa League-seizoen onder Bosz is alweer 10(!) jaar geleden. De laatste schaal straks 5 jaar, de laatste beker, 6 jaar. En nu gaat de grote man die zo graag Ajax met een prijs wilde verlaten ook nog weg, naar PSG. Zonder prijs, voor de hoofdprijs. De ArenA kan zo mooi en indrukwekkend zijn, ik snak weer naar zulke momenten, naar zo’n seizoen. Nog iets meer dan twee weken om een selectie samen te stellen die daar toe in staat is.

Deze zomer maken mijn vriendin en ik een roadtrip van de oost- naar de westkust van de Verenigde Staten. Ik weet het, het politieke klimaat is hier doodeng, breek me de bek niet open. Maar het is sinds mijn jeugd een droom van me geweest om dit gigantische land van kust tot kust te doorkruizen. Door het WK deed die mogelijkheid zich voor en die kans hebben we gegrepen. We pikten na de finale direct een huurauto op in New York om aan dit grote avontuur te beginnen.

Onderweg verneem ik het nieuws over de ene na de andere speler die naar Ajax komt. De geruchten rondom Marcos Leonardo barstten al los toen ik nog in Dallas zat voor het WK. Tussen de wolkenkrabbers in New York las ik dat Ajax dan toch eindelijk Daley Blind terug ging halen. We reden langs de huifkarren van de Amish in Pennsylvania toen uitlekte dat Ajax interesse had in Tolu Arokodare.

Arco, jij hebt veel gereisd, ook door de VS. Ik hoef je niks te vertellen over dit krankzinnige, wonderschone land. Dit totaal disfunctionele, bij elkaar geraapte zooitje, dat zo waanzinnig veel potentie heeft, maar zichzelf steeds verder naar de kloten helpt uit hebzucht en grootheidswaanzin. Het blijft me eindeloos fascineren. Ik heb het geprobeerd, maar ik kan niet stoppen met kijken, met onderzoeken. Het heeft me gegrepen in mijn jeugd en gaat me nooit meer loslaten, vrees ik. Net als een zekere voetbalclub uit Amsterdam.

Vandaag rijden we vanuit Colorado verder richting Utah, daarna nog naar Idaho, Wyoming, Montana, Washington, Oregon en Californië, met voor vertrek naar huis nog een staartje Nevada en Arizona. Begin september vliegen we terug naar Schiphol, vlak na het sluiten van de transferwindow. Ik vraag me af wat Cruijff onderweg nog allemaal uit de hoge hoed gaat toveren. De lezer van deze substack weet allang: Cruijff is een interessante technisch directeur (en niet om zijn naam).

Een jaar geleden zat ik in Californië toen Ajax de voorbereiding op het seizoen afwerkte onder John Heitinga. Elke keer als ik sociale media opende en over Ajax las, droop het cynisme uit mijn telefoon. Een groot deel van de achterban was al klaar met het seizoen voordat het goed en wel was begonnen. Dat leek me destijds zwaar overtrokken, maar na het zien van de eerste paar wedstrijden, bleek het zure sentiment van mijn medesupporters volledig terecht te zijn geweest.

Hoe anders is dat deze zomer. Ik lees onder Ajacieden niks anders dan enthousiasme over de nieuwe trainer, de spelers die worden gehaald en het werk van Cruijff. Opnieuw voel ik de neiging om dat sentiment overtrokken te vinden, ook na het gewonnen tweeluik tegen het armoedige Vojvodina.

Hopelijk zit ik er dit keer weer naast.

Hoe gaat het met jou, Arco? Hoe is de vakantie in Indonesië? Wat krijg je daar allemaal mee van de ontwikkelingen bij Ajax?

Meteen spijt. Nu kom ik inderdaad niet meer in slaap. Dusan, wat doe je nu? En waarom vind ik dit erg?

Een paar uur geleden heeft Ajax ‘n oefenwedstrijd gewonnen van Burnley. Er viel nog genoeg aan te merken op het spel, maar de hoop is onmiskenbaar terug. Weer een nieuw begin, weer een nieuwe staf, eindelijk weer een beetje een goed gevoel, een beetje zoals toen bij de start van Farioli. Hopelijk met een beter einde dit keer.

Ajax staat nooit stil. Nieuwe trainers, nieuwe rvc, nieuw echte logo, nieuwe shirts, nieuwe directeuren, nieuwe spelers, nieuwe helden. Voetbal is een dagvers product, het verloop is nu eenmaal groot. Maar voor iemand die dagelijks met (Ajax-) geschiedenis bezig is, is het soms lastig bij te houden. Of misschien word ik gewoon oud. Kijk ik te veel achteruit in plaats van vooruit. En dan dreigt het gevaar om zuur te worden.

Tegen Burnley stonden er drie ‘producten’ uit de Ajax-jeugdopleiding op het scorebord. Dat is indrukwekkend, aangezien het 2-1 werd. Zelfs het Engelse Burnley wist een scorende ex-Ajacied tegen ons in stelling te brengen (het had eerst zelfs twee opties, ook die met de geweldige naam, Zian Flemming, maar die lijkt op weg naar Leeds United), ‘uitgerekend’ Jadon Banel maakte de tegengoal. Ex-Ajacieden die tegen ons scoren, het is een traditie, een meme geworden.

Het is deels onvermijdelijk, met het aantal spelers dat bij Ajax heeft gevoetbald én de talentenfabriek die onze jeugdopleiding nu eenmaal is. Onvermijdelijk, maar soms ook erg pijnlijk. Daar zitten veel gradaties in. Mike van den Hoorn, in de laatste minuut de winnende in de ArenA afgelopen seizoen, dat voelde helaas logisch, dat ‘juist hij’ tegen ons scoorde die dag. Damon Mirani, ooit gekroond tot ‘Talent van De Toekomst’, scoorde namens FC Volendam (onder ex-Ajacied Wim Jonk) in 2023 de gelijkmaker namens Volendam, wat het ontslag van Alfred Schreuder inleidde. Niemand zal het hem persoonlijk kwalijk hebben genomen.

Patrick Kluivert nam ik het wel persoonlijk kwalijk, toen hij naar PSV ging. Daar zal hij geen seconde van wakker hebben gelegen, maar zijn ene goal tegen ons, de de 1-5 in Eindhoven, was bij wijze van spreke net die ene goal waarom Ajax op 1 doelpunt verschil geen kampioen werd, in 2007. Siem de Jong, die namens PSV in de ArenA scoorde, dat was ook erg. Het werd 1-1 in decber 2016, Ajax kwam dat seizoen precies 2 punten te kort voor de schaal.

Weghorst gaat komend seizoen vast tegen ons scoren. En dus misschien ook Dusan Tadic. Die oude gekke captain van ons. Die vorige week nog zulke mooie woorden sprak bij Vojvodina - Ajax. Ik zie op social media en whatsapp al veel Ajacieden heel volwassen reageren. Bij ons geen plek, dus ‘mooie stap’. Het zal wel.

Davy kwam terug. Daley kwam terug. Dusan wilde wellicht ook terug, maar gaat dus naar NEC. Dat is geen rivaal, dus is het niet echt erg. Maar in de Ajax-legende-ranking zakt hij wat betreft nu wel een paar plaatsen. Ondanks alles wat hij voor de club betekent heeft, ja. Ook hij zal daar niet van wakker liggen. Maar ik dus blijkbaar wel. Waarom is dat, Sam?

Omdat Ajax al vier jaar niets gewonnen heeft. Omdat we sinds zijn vertrek geen nieuwe Tadic, geen nieuwe kampioenmaker meer hebben gehad. Al mijn ‘gun een ander ook eens wat’ is op. En als je honger hebt, is het lastig anderen te zien eten. Als Ajax dit seizoen kampioen wordt, of de Conference League wint, ik noem maar wat he, dan maakt het opeens geen kont meer uit waar Tadic speelt. Als je net vijfde bent geworden en drie jaar geleden voor het laatst thuis van NEC hebt gewonnen, wel.

Gelukkig staat Ajax nooit stil. Wij hebben nieuwe helden te vereren. Piepjonge talenten, half zo oud als Tadic. Hun namen zijn dit keer Ouazane en Abdalla.

Hier in Indonesië is het inmddels ochtend. De hanen kraaien, een nieuwe dag breekt aan. Het gepieker over Tadic laat ik in de nacht, de hypemachine draait inmiddels op volle touren. We moeten door. We moeten nieuwe helden, nieuwe kampioenmakers hebben. En een trainer die presteert en een keer langer dan 1 seizoen blijft. We moeten, we willen, we hebben honger. Geen tijd meer voor Dusan, hoe jammer dat ook is. Want: we need to pak schaal.

Het begon allemaal in november 2024, toen ik een contract tekende bij een uitgeverij om een boek te schrijven over de voetbalcultuur van Indonesië. Ik was kort daarvoor naar een voetbalwedstrijd in Jakarta geweest en compleet bevangen geraakt door de krankzinnige passie van het Indonesische volk voor de sport. Hoe is Indonesië zo voetbalgek geworden? Had dat te maken met het koloniale verleden? En waarom was het Indonesië ondanks die passie nog nooit gelukt om een WK te halen? Op die vragen wilde ik antwoorden vinden.

Het leek de uitgeverij een mooi onderwerp voor een boek, dus ik tekende daarvoor. Een paar weken later ontsloeg Indonesië ineens de bondscoach van het nationaal voetbalelftal, een Zuid-Koreaanse man met de naam Shin Tae Yong. Deze trainer was erg geliefd in Indonesië, omdat hij het land naar een goede positie had geleid om mogelijk voor het eerst een WK te halen, het WK van deze zomer. Maar tot de grote verbazing van vrijwel elke Indonesiër besloot de Indonesische voetbalbond coach Shin plotsklaps te ontslaan, middenin de strijd om WK-kwalificatie. Zijn vervanger kwam uit Amsterdam: Patrick Kluivert.

Zo werd de Ajacied bondscoach van Indonesië, precies op het moment dat ik het nationaal elftal ging volgen. Ik vloog begin 2025 naar Australië voor de eerste wedstrijd van Kluivert aan het roer van Indonesië. Veel tijd om te acclimatiseren kreeg hij niet. Zijn eerste duel was meteen een kraker in de race om een WK-ticket. Op dat moment stond Indonesië er niet slecht voor in de kwalificatiegroep, met slechts een punt minder dan Australië. Winst op de Socceroos zou Kluivert en zijn team op pole position zetten voor automatische WK-kwalificatie. Heel Indonesië geloofde dat dit mogelijk was. Een Indonesische journalist riep het duel in Sydney uit tot de grootste wedstrijd uit de Indonesische voetbalgeschiedenis.

In een perszaaltje in de buik van het Sydney Football-stadion nam Kluivert plaats voor zijn eerste persconferentie, tegenover een stuk of veertig journalisten uit Australië en Indonesië. Ik was er de enige Nederlander. Kluivert maakte een relaxte indruk en liet doorschemeren dat hij met Indonesië aanvallender wilde gaan spelen dan zijn voorganger, coach Shin. Door een reeks naturalisaties bestaat het gros van het nationaal elftal van Indonesië op dit moment immers uit Indische voetballers die in Nederland zijn geboren en opgeleid. Die spelers zijn de Hollandse, aanvallende manier van spelen gewend. Mede daarom had de Indonesische voetbalbond besloten om de behoudende coach Shin te vervangen door Kluivert. We konden ons in Sydney dus opmaken voor een attractief Indonesië, zoveel werd duidelijk.

Na afloop van de persconferentie stopte de perschef van de Australische voetbalbond Kluivert vlak voordat hij de zaal uit liep. ‘Ik wil graag dat je weet dat deze journalist, Sam, helemaal vanuit Nederland hierheen is gekomen’, zei ze tegen Kluivert, waarna ze naar mij wees. Ik schrok me kapot en geneerde me een beetje. ‘Sam! Die ken ik’, zei Kluivert vriendelijk, terwijl we elkaar nog nooit hadden ontmoet. We vroegen elkaar kort hoe het ging, waarna Kluivert met zijn zaakwaarnemer in de catacomben verdween. Ik denk nog steeds dat hij oprecht geen idee had wie ik was, maar zo vriendelijk was om te doen alsof hij me wel kende, om de situatie niet te ongemakkelijk te maken.

De volgende dag verloor Indonesië met 5-1 van Australië. Het aanvalsplan van Kluivert had helaas verkeerd uitgepakt en Australië counterde er lustig op los, al moet ik eerlijk zeggen dat de score ietwat geflatteerd uitviel. Een paar dagen na die zeperd in Sydney volgde ik Kluivert ook tijdens een beladen kraker in Jakarta tegen Bahrein. De volgende interlandperiode sprak ik hem weer op Bali, waar hij een trainingskamp hield met Indonesië voor wederom een cruciale wedstrijd, dit keer tegen China. Daar zag ik in de blinkende lobby van het hotel hoe een mannelijke Balinese danser Kluivert zo ver kreeg om kort een traditionele dans met hem te oefenen.

Wellicht bracht die dans geluk, want Kluivert en Indonesië wisten met pijn en moeite de volgende ronde van de Aziatische WK-kwalificaties te halen.

De climax van de poging van Indonesië om het WK te bereiken vond plaats in Saoedi-Arabië, waar de FIFA een uiterst omstreden toernooi organiseerde om de laatste Aziatische WK-tickets. Daar zag ik hoe Kluivert pijnlijk ten onder ging met Indonesië, hoe hij emotioneel brak, na zich lange tijd kalm en koel te hebben gepresenteerd naar de buitenwereld. Ik sprak hem in het stadion in Jeddah, waar hij met trillende stem en natte ogen de media te woord stond. Een paar dagen later was hij ontslagen. Zo werd de mislukte poging van Kluivert om als bondscoach van Indonesië het WK te halen een belangrijk onderdeel van mijn boek.

Het schrijven van dit boek is vooralsnog het grootste avontuur van mijn leven geweest. Verder gaat het over de groei van de sport op de archipel, mijn persoonlijke familiegeschiedenis en het huidige Indonesische clubvoetbal. Zo ging ik onder meer op pad met de ultra’s van Persib Bandung, de club uit de stad waar onze Indische oma’s allebei vandaan kwamen, Arco.

Bij die club gaat het de laatste tijd een stuk beter dan bij Ajax. Persib Bandung werd de afgelopen drie seizoenen kampioen van Indonesië. Misschien moeten we daar samen ooit maar eens een wedstrijdje pakken.

Ps. Mijn boek, De Voetbalrepubliek, is nu overal te bestellen, onder meer bij Bruna, Bol en lokale boekhandels. Ik ben apetrots op het resultaat.

Inderdaad, een beetje vergezocht bruggetje, daar had meer ingezeten, maar dat komt omdat mijn ideeën voor deze editie steeds worden ingehaald door de actualiteit. Eerst zou het gaan over Tahamata (komt nog een keer), toen over de definitieve terugkeer van Daley (ik ben er net zo onredelijk blij mee als de tweede terugkeer van Klaassen), toen over het plotse, in mijn ogen pijnlijke vertrek van Sean Steur, en dus over Ouazane en Abdalla. Nog even daarvoor wilde ik juist nog iets schrijven over het eindigende Ziggo-tijdperk en over wie dan de nieuwe shirtsponsor zou moeten/kunnen worden -maar toen kwam er een nieuwe spits. En wat voor een. Een Braziliaan met een hoofdletter B. Categorie: likkebaardende twitterscouts en pixelige YouTube-compilaties. Die al een keer ‘a generational talent’ genoemd is. Met een Ajax-hoofd waar de bloeddruk in 17 andere eredivisiesteden nu al minstens 50 mmHg is gestegen, zonder hem ook maar een minuut te hebben zien spelen. Ik zit er nu al helemaal klaar voor, van mij mag El Sierd weer ‘koekkoek!’ van stal gaan halen voor alle sappige intikkertjes die hij voor ons gaat maken.

Dat brengt het aantal Brazilianen in de Ajax-selectie op drie, dat kwam nog maar één keer eerder voor. En toen werden we op hilarische wijze kampioen, vooralsnog voor het laatst, in 2022. Brazilianen en Ajax, oh man. Ik baalde toen de echte Ronaldo niet naar ons kwam (maar wij hadden Kluivert®), maar ik baalde nog veel harder toen ik in Rio in een taxi zat en de chauffeur mij vroeg naar mijn club. Ajax! Romario (no), Ronaldo (no…), Vampeta dan? (no!) Gomes? Alex? NO! ik riep ‘Maxwell’! Maar die kende hij dan weer niet. Marcio Santos en Wamberto had ik maar niet meer genoemd. De rest van de rit werd in stilte gereden. Ik gaf geen fooi. Om maar te zeggen: begin deze eeuw had Psv dus het alleenrecht op Braziliaanse bangers, gelukkig hadden we later natuurlijk nog NereeEeees en Antony. En nu dus de nieuwe spits. Maar die naam, hè. Noem je ‘m Marcos, voluit Marcos Leonardo, of gewoon Leonardo? Dat laatste voelt niet goed. Want we hadden natuurlijk al een Leonardo: Leonardo de Vitor Santiago. Door onze nieuwe aanwinst zit ‘ie weer in m’n hoofd.

Welke speler kan nou zeggen dat hij is ontdekt door een documentaireregisseur? Leonardo is afkomstig uit een van de grootste favela’s van Rio de Janeiro, Jacarezinho, dezelfde wijk die Romario voortbracht. De kleine Leonardo, die al jong een broertje verloor bij een schietpartij in Jacarezinho, was één van de twee hoofdpersonen in de indringende IDFA-docu Solo, de wet van de favela (1994) van Jos de Putter. Daarin worden de 11-jarige Leonardo en zijn vriendje Anselmo gevolgd, als voorbeelden van de vele, vele jochies die het willen gaan maken als profvoetballer. Aan het einde krijgt Leonardo, vol geforceerde bravoure, een contract bij Flamengo. Anselmo, wiens vader vergeten was z’n voetbalspullen te brengen voor de allesbeslissende selectiewedstrijd, geen kans bij Fluminense -de club vond hem ‘t niet waard om z’n buskaartjes te gaan betalen. De Putter, zelf Feyenoordsupporter, gaf Leonardo bij het afscheid nog een Ajax-shirtje, dat de jonge Braziliaan prompt ruilde voor een paar goede kicksen.

Leonardo kwam uiteindelijk bij Feyenoord terecht. Eerst is er nog een schandaal rond een vervalst Portugees paspoort, maar hij zal uiteindelijk spelen in een gewonnen Klassieker en in de gewonnen UEFA-Cup finale. De toekomst leek hem toe te lachen, maar onder Gullit en later Erwin Koeman raakte hij op een zijspoor. Om vervolgens bij NAC weer op te bloeien, waarna in 2006 Martin Jol hem naar Tottenham leek te gaan halen. Het werd echter…Ajax! Tot mijn verbijstering zie ik dat hij volgens zijn wiki en transfermarkt maar 5 officiële goals voor Ajax zou hebben gemaakt, in 39 wedstrijden. Terwijl er toch echt een top 10 van ‘m op YouTube staat:

Genieten dit, toch? Die armpjes na het scoren. In m’n hoofd was ‘ie dan ook behoorlijk goed. Dat komt vooral door die ene goal, in die ene wedstrijd. Over ‘n maand komt m’n nieuwe boek uit, over 30 jaar Ajax en de ArenA (subtiel dit hè), en al schrijvend kwam ik natuurlijk uit bij een epische wedstrijd in een troosteloos seizoen: Ajax - Fiorentina (1-1).

Eindelijk was de sfeer echt goed in onze ArenA, extatisch zelfs. Een geweldige voetbalavond. Een akelige blessure maakte vervolgens een einde aan zijn Ajax-carrière, waarna hij terugverhuisde naar NAC, om via Oostenrijk, Hongarije en Australië uiteindelijk bij FC Eindhoven te eindigen. Ik had hem zo veel meer gegund.

Dan maar Leonardo Segundo. Ajax zal voor hem vast niet de droomclub zijn geweest op dit punt in z’n carrière, maar net als Caio Henrique zal hij zich in de kijker willen spelen bij de Seleçao. En die zijn, net zoals wij, wel toe aan een positieve impuls. Brazilië op het WK was namelijk als Ajax de afgelopen seizoenen. Zichzelf kwijt, identiteitscrisis, dolend, wanhopend, falend, heel veel mensen teleurstellend. Tijd voor een dubbele wederopstanding. Op het volgende WK wil ik onze nieuwe spits, dan natuurlijk al lang voor een absurd bedrag verkocht, live zien schitteren in Spanje, Portugal en/of Marokko. Eerst maar een paar golasos voor ons er in rammen. Zullen we een wedje leggen over hoeveel hij er gaat maken, Sam? Ik zeg 34. Eerst maar eens de echte Leonardo overtreffen.

En nu gaat Gaaei dus weg, naar Frankfurt? Wie nog meer? Wie komen er nog? Die Malcolm ook maar ophalen bij Al-Hilal, vier Brazilianen, why not? We gaan het druk krijgen de komende tijd. Druk met dromen.

Destijds was ik zoekende in mijn carrière. Na een lange, mooie periode bij Vice was ik via een omzwerving terechtgekomen bij het voetbalplatform 433, dat vooral groot is op social media. 433 wilde een podcast beginnen en had me gevraagd die op te komen zetten. Het mediabedrijf wilde uiteraard zo snel mogelijk geld verdienen aan de podcast, dus toen het Spaanse automerk Cupra voorstelde om samen te werken aan een gesponsord podcastsegment bij FC Barcelona, hapte 433 toe.

Zo belandde ik in een reeks calls met het marketingteam van Cupra. Voor de podcast konden we een kort interview doen met zowel Frenkie de Jong als Marc-André ter Stegen. Ik was gewend om interviews solo voor te bereiden, maar nu keek het complete Spaanstalige marketingteam van het automerk mee. Bovendien besloot de communicatiedirecteur van het autobedrijf, ene Cecilia Taieb, de podcast te cohosten. Haar team deed suggesties voor vragen als: “What drives you to be successful?”

Het kostte me vooraf enige energie om de vragen voor de podcast een enigszins inhoudelijke richting op te duwen. Op een druilerige middag in november was het zover. Het team van Cupra had op een trainingsveld van Barça een studio gebouwd. Daar wachtten we lang tot de spelers klaar waren met trainen. Ik moest inmiddels pissen. Een medewerker van Cupra stelde me gerust en zei dat het nog wel een kwartier zou duren voordat de eerste speler, Frenkie de Jong, bij ons zou aanschuiven.

Ik liep naar het toilet, dat twee trainingsvelden verderop zat in een bakstenen gebouwtje. Toen ik een paar minuten later het toilet uitkwam, zag ik in de verte dat De Jong ineens al was aangekomen bij onze podcaststudio. Ik sprintte op volle snelheid over de twee voetbalvelden en kwam buiten adem aan op het moment dat De Jong aan tafel ging zitten en zijn koptelefoon opdeed. Pas toen ik mijn eigen koptelefoon opzette, merkte ik dat mijn gehijg luid hoorbaar was via de microfoon die voor mijn neus stond. De Jong was zo beleefd om te doen alsof het hem niet stoorde.

Gelukkig liep het gesprek vervolgens soepel, ook al stelde het inhoudelijk weinig voor. Taieb wilde bijvoorbeeld dat we vragen stelden over wat voor eten De Jong in Barcelona miste uit Nederland. Wie betaalt, bepaalt, en Cupra betaalde. Dus ineens hoorde ik mezelf met De Jong ouwehoeren over Nederlandse pannenkoeken (met of zonder kaas?). Toch vond ik het mooi om De Jong ook kort te spreken over zijn pure liefde voor voetbal, zijn familie in Arkel en de stap naar zijn droomclub in Barcelona.

Daarna was het de beurt aan Ter Stegen. Het marketingteam van Cupra had vooraf voor hem vragen geopperd als: “What makes a good save?” Gelukkig waren ze er uiteindelijk mee akkoord gegaan om de insteek van het gesprek te verschuiven naar de veranderde rol van Ter Stegen in het team van FC Barcelona.

Toen Ter Stegen in 2014 van Borussia Mönchengladbach naar Barça transfereerde, was hij immers 22 jaar en een van de jongste spelers in de selectie. Inmiddels was hij bijna 30. Spelers als Xavi en Andres Iniesta waren afgezwaaid, Lionel Messi was net vertrokken. Dankzij financiële problemen leunde FC Barcelona weer meer op de jeugdopleiding, waardoor de gemiddelde leeftijd in de selectie flink was gedaald. Ineens was Ter Stegen met Gerard Piqué een van de weinige ervaren krachten. Hoe keek hij naar zijn nieuwe rol ten opzichte van opkomende talenten als Pedri en Gavi?

Toen ik bij mijn openingsvraag benoemde dat Ter Stegen nu een meer seniore rol in het team had, grapte hij door zogenaamd boos te vragen wat ik daarmee wilde zeggen. Hij nam vervolgens uitgebreid de tijd en maakte een intelligente indruk. De keeper vertelde hoe hij in het begin als jongeling altijd middenin de rondo werd gezet door de oudere spelers, en hoe hij jonge spelers nu probeert te helpen tijdens de trainingsessies. Ter Stegen benadrukte het belang van het creëren van een omgeving waarbinnen jonge spelers zich vrij voelen om zich te uiten over wat er in hen omgaat.

Hij sprak over zijn dagelijkse routines, met veel nadruk op beweeglijkheid als keeper, en over het trainen op de focus om te pieken op de juiste momenten. Ter Stegen vertelde ook dat hij veel bezig was met het bewaken van de juiste balans tussen zijn voetballeven en zijn gezin. Hij vond het belangrijk zich regelmatig helemaal los te koppelen van de voetbalwereld. Het zijn van een profvoetballer betekende niet zoveel voor hem, zei Ter Stegen. Hij gaf aan dat het volgens hem vooral belangrijk is dat je tevreden bent met de persoon die je bent.

Dat was ook de belangrijkste les die hij zijn zoontje mee wilde geven. Ter Stegens eigen vader, een Nederlandse man, verliet het gezin toen hij tien was. Volgens Ter Stegen heeft het vertrek van zijn vader hem vooral goed doen beseffen hoeveel waardering hij heeft voor zijn moeder en andere familieleden, die er wel altijd voor hem zijn geweest.

Terwijl ik daar op het trainingsveld van FC Barcelona zat te worstelen met mijn nieuwe rol in een commercieel podcastitem, zat er tegenover me een man die precies wist wie hij was. Ik hoop dat hij die kalmte en wijsheid een kleine vijf jaar later meeneemt naar Ajax. De club kan het goed gebruiken.

Twitter is inmiddels een vreselijke site, maar twitteraar Pak Schaal trekt zich daar niets van aan. Die komt nog steeds gewoon met verse Ajax-tweets, alsof het nog 2009 is.

Oftewel, de video van het moment dat Wout Weghorst Ajacied werd. Wout Weghorst, die van de goal tegen Argentinië, in de 90+10e minuut, de winnaar. Want dat was het idee, toch? Dat we een winnaar binnenhaalden? Dat was voor mij althans het argument dat mij overhaalde om enthousiast te worden. Want een winnaar, die konden we goed gebruiken, na dat horrorseizoen ervoor.

Dit was een leuk team geweest. Verbrugge deed het tot de penaltyserie top, Frimpong was toen al niet meer haalbaar, Van de Ven was echt een Ajax-speler geweest, Medina is net voor veel geld aan l’OM verkocht en speelt op het WK, Salah-E speelt voor PSV en op het WK, Vos heeft het dan weer vooralsnog niet gehaald, Donny komt wellicht alsnog terug, el Khanouss ster op het WK, Weghorst kwam daadwerkelijk, Ziyech kon helaas niet meer, Carrizo is de gekke Argentijn van dienst, inmiddels. Maar niemand had ooit Weghorst écht in een Ajax-shirt verwacht, toch?

Weghorst leek mij destijds meer een Feyenoorder. Waar in de Kuip een persoonlijkheidscultus om een spits heen wordt gebouwd, slepuh, hard werrekuh, nooit opgevuh. Weghorst kwam toen op mij over als iemand waarvan losers denken dat het een winnaar is. Maar toen werden wij toch echt de losers, in het Mislintat en Steijn tijdperk. Opeens was het niet zo’n gek idee meer. Oké, wij Ajacieden moesten al onze principes over wat een Ajax-speler, zeker een Ajax-spits, moest zijn, moest kunnen, moest nastreven, voor opzij zetten. Maar Weghorst ging nu voor ons een masterclass ‘nooit opgeven’ geven, dat moest toch haast wel? Heel die ArenA juichen, toen hij op het scherm kwam.

Juichen deed ik dit WK tot nu toe drie keer. Alle drie de keren voor de goals van Brian Brobbey. Zo jammer dat het bij Ajax niet tot een buiten elke discussie verheven tijdperk kwam. Een afscheid met de schaal in de hand. Verdomme. Er kwam wel nog een vierde keer WK-juichen bij, toen Weghorst z’n penalty er in knalde. Blijkbaar was Weghorst toch ‘een van ons’ genoeg geworden, in die twee jaar. Twee jaar Weghorst. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat Wout Weghorst Ajax weer verlaat zonder ook maar 1 prijs gepakt te hebben? Altijd dat geacteer, die gebaartjes, maniertjes, ritueeltjes. Het was leuk zo lang supporters van andere clubs zich er mateloos aan ergerden, maar het leidde tot niks. In ieder geval, niet tot prijzen. Dat is niet alleen hem persoonlijk aan te rekenen natuurlijk, heel Ajax deelde in de malaise, maar het had wat mij betreft al het gezeik rond zijn persoon, het niet zijn van een gracieuze Ajax-spits, goedgemaakt, als hij ons er doorheen had gesleept.

Voor mij steken er drie Weghorst-herinneringen bovenuit. Allereerst toen we met een van de mooiste awaydays ooit in Baku tegen FK Qarabag werden geconfronteerd met de ‘X-gebaren’ van onze Wout. Ten tweede toen, nog geen week later, de spelerbus feestelijk werd opgewacht na een bekeroverwinning in de Kuip, en Wout met z’n Andreaskuisgebaren de bus uit kwam. We wisten weer wat winnen was. Die juichvorm van ‘m, met de armen gekruist, ik geef het toe, het is puur populisme, maar ik was er wel echt gevoelig voor, Sam. En ten derde de zwaarbevochten overwinning uit bij Fortuna Sittard, in februari 2025, onder Farioli. Linksom of rechtsom, er moest gewonnen worden, en Weghorst regelde het, dit was wat we van hem hoopten en verwachtten. Daar staan heel veel negatieve momenten tegenover, maar toch zal ik Weghorst niet snel vergeten. Zeker niet als ‘ie straks, helaas, we weten het allemaal, goals voor FC Twente gaat maken tegen ons, want dat staat nu al vast. En dan is hij ook voor ons Ajacieden ‘gewoon’ de ongelooflijk irritante Wout Weghorst, zonder het geruststellende idee dat alles wat hij doet, in ons voordeel is.

Maar wie moet nu onze spits worden, Sam?! Dolberg ‘gewoon’ z’n gang laten gaan? Wel sierlijk, wel flegmatiek, maar waar is het rendement? Ik houd, nerd dat ik ben, nog altijd een lijstje bij van de Ajax-spitsen sinds Patrick Kluivert, toch wel het summum in mijn tijdperk (Amsterdammer, jeugdopleiding, winnende makend in de CL-finale) vertrok. De lijst is als volgt (vul vooral aan als ik iemand heb vergeten, lezer!)

1. Ivan Gabrich

2. Shota Arveladze

3. Benny McCarthy

4. Gerald Sibon

5. Brutil Hose

6. Nikos Machlas

7. Zlatan

8. Mido

9. Nando Rafael

10. Jamal Akachar

11. Yannis Anastasiou

12. Wesley Sonck

13. Angelos Charisteas

14. Markus Rosenberg

15. Klaas-Jan Huntelaar

16. Luis Suarez

17. Darko Bodul

18. Dario Cvitanich

19. MARKO PANTELIC

20. Hyun-Jun Suk

21. Mounir el Hamdaoui

22. Geoffry Castillion

23. Dmitri Bulykin

24. Kolbeinn Sigthorsson

25. Danny Hoesen

26. Siem de Jong

27. Arkadiuz Milik

28. Richairo Zivkovic

29. Sam Hendriks

30. Matteo Cassiera

31. Kasper Dolberg

15. KJ Huntelaar Pt 2

32. Kaj Sierhuis

33. Dusan Tadic

34. Danilo

35. Lassina Traore

36. Sebastian Haller

37. Brian Brobbey

38. Chuba Akpom

39. Julian Rijkhoff

40. Wout Weghorst

41. Kasper Dolberg Pt. 2

42. Don-Angelo Konadu

Wie gaat eindelijk weer een echte Ajax-spits voor ons zijn dan? Heel benieuwd wie het gaat worden. We hadden in de jeugd volgens mij een heel goede kandidaat rondlopen, maar die is bizar genoeg naar AZ gegaan. Ga jij Weghorst missen, Sam? Wie was je favoriet uit het post-Kluivert-tijdperk? En wie moet er in de spits bij Ajax? Laat het ajb weten in de comments!

En dan nu: Ajax. Of althans, 23 juli, dan gaat het er weer om. Maar vandaag zagen we ze weer aankomen. Steven Berghuis op een fatbike. Davy Klaassen op een bakfiets. Youri Baas had gegolfd in Miami én Portugal. Owen Wijndal is er weer. Nog steeds die grote glimlach. Maar ook Bouwman. Godts. Steur. Dat je toch weer even denkt: de potentie is er echt wel.

Een keeper, een linksback, een 6, een leider. Precies het wensenlijstje van een jaar geleden. Gaat Ajax echt Marc-André ter Stegen huren van Barça?! Al vaak heb ik Ajax met een Alfa Romeo of een Maserati vergeleken: als het allemaal werkt doe je mee met de besten, maar de kans dat er iets stuk gaat is wel erg groot. Die vergelijking lijkt mij hier wel heel erg van toepassing. Blijft ‘ie fit dan is het een werelddeal, scheurt ‘ie in de week voor de eerste wedstrijd alles af? Een domme gok geweest. De man werd afgelopen seizoen technisch gezien kampioen (met FC Barcelona) en degradeerde (met Girona), speelde nooit 1 minuut op een EK of WK, maar is toch een Grote Naam. Zelfs als hij uiteindelijk in de week voor de eerste wedstrijd alles afscheurt, heb je toch een Grote Naam binnengehaald. En Grote Namen trekken andere Grote Namen aan.

Hopelijk heeft de ‘aanzuigende werking’ van Ter Stegen straks een positieve invloed op het aantrekken van die Braziliaan, Caio Henrique. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik ‘m al kende, en hij is vast veel te duur en te vaak geblesseerd, maar dit zijn wel de geruchten waarvoor je naar het social media stadion komt. Lekker lang dooretterend ook deze transfersoap, hij zou wel willen, of toch niet, te duur zijn, oh nee toch gespot met een privéjet in Nederland, hier leven we toch voor als supporters?!

Ook wordt Ajax in verband gebracht met een Argentijnse seriemoordenaar op 6, daar word ik al helemaal blij van. Worden we niet te snel, te veel SpAjax? Voelt dit niet te veel als ‘Mislintat met duurdere namen’?

Geen idee, natuurlijk, het enige dat ik weet is dat ik blij ben dat ik weer Ajax-dingen lees, roddels, gekonkel, geruchten, en een Grote Naam. Als het maar leidt naar een nieuwe banier in de nok van het stadion en, eindelijk, na straks 5 jaar weer iets moois, glimmends, nieuws in de prijzenkast.

Fijne wedstrijd daar in Kansas, Sam, laat mij even weten waar jij zit in het Ajax-proces: ontkenning, rouw, hoop, acceptatie?

Terwijl ik woensdagavond op mijn dochter stond te wachten voor haar dansschool vertelde mede-Ajacied R. mij waarom we momenteel opvallend hoopvol en opgelucht gestemd waren. Dat heet blijkbaar de Peak-End Rule, of Peak End Theory, of Peak End Effect. Ik vond dit een interessant inzicht, dus deel ik het even: De Peak End Rule is een psychologisch fenomeen, bedacht door Nobelprijswinnaar Daniel Kahneman, dat stelt dat mensen een ervaring (vakantie, seizoen, werk) uitsluitend beoordelen op basis van hoe ze zich voelden op het piekmoment en het eindmoment.

Het principe verklaart waarom kleine details iemands eindoordeel drastisch kunnen kleuren. De belangrijkste kenmerken zijn:

• De Piek (Peak): Het meest intense moment van de ervaring, zowel positief (bijv. een fantastische wedstrijd of goal) als negatief (bijv. 6-0 verliezen of de titel verspelen).

• Het Einde (End): De manier waarop de ervaring wordt afgesloten, wat vaak disproportioneel zwaar weegt in ons geheugen.

Zo eindigde ik ooit een droomreis naar Hawaii met wat onenigheid met de rest van mijn 3 op Reis crew, puur door het feit dat we meer dan drie weken op elkaars lip hadden gezeten en erg moe waren. Zij vlogen meteen daarna terug naar Nederland, ik bleef nog even van de paradijselijke omgeving genieten. Eenmaal terug op de redactie werd mij verweten dat het een vreselijke reis was geweest, en wel door mijn chagrijnige gedrag. We waren drie weken naar een paar van de mooiste plekken op aarde geweest, hadden prachtige dingen gefilmd en meegemaakt, en het snauwen had hooguit twee minuten geduurd. Maar dat was wat ze hadden onthouden. De Peak End Rule.

De titelloze jaren tussen 2004 en 2011 waren natuurlijk akelig, maar in 3 van de 7 seizoenen werd toen ten minste nog wel de KNVB-beker gepakt. Dat waren toch wel leuke doekjes voor het bloeden, met spannende finales tegen AZ, PSV en Feyenoord. In die andere schaalloze jaren, tussen 2014 en 2019, zat er nog een Europese campagne en finale tussen, onder Bosz. De afgelopen droge tijd, sinds 2022, werd er precies niets gewonnen of behaald. Geen piek te bekennen, en al helemaal niet op het eind. Behalve dus die leuke potjes in Volendam, maar dat is de lat wel erg laag leggen.

Hoe dan ook, dit psychologisch fenomeen verklaart dus waarom ik nu, op dit moment, positiever terugkijk op het afgelopen seizoen dan op het Farioli-seizoen. Want 2025/26 eindigde met twee heerlijke wedstrijden in Volendam, en 2024/25 eindigde in schande en tranen. Zo simpel werkt mijn brein blijkbaar. Terwijl het objectief gezien natuurlijk niet eens met elkaar vergeleken zou mogen worden: afgelopen seizoen was echt, maar dan ook echt de hel voor ons Ajacieden, terwijl er onder Farioli heel wat euforische momenten beleefd zijn, meerdere wedstrijden waar je echt trots op terug kunt kijken. Alleen, niet aan het eind.

En dus zal mijn brein het voor de rest van mijn leven dus zo opslaan en herinneren: Farioli-seizoen: ruk. Heitinga/Grim/Garcia-seizoen: leuk , want leuk einde. Maar is dit nog wel het einde, Sam? Of is het nu, begin juni, alweer het begin van het nieuwe seizoen? Jouw pleidooi voor Dick Schreuder heeft dus helaas niet gewerkt. We gaan het seizoen in met Michel, die het omgekeerde van een Peak End had; eerst als hype-trainer met Girona de Champions League in, nu een schrale exit van het Primera Division-podium.

Wat is je eerste indruk van hem, Sam? Ik vond hem in z’n eerste interview niet direct overkomen als de grote baas die het even neer gaat zetten. Maar goed, dat had ik bij Ten Hag in het prille begin eerlijk gezegd ook niet. Misjél had in ieder geval (nog) niet die glimmers in z’n ogen die mij bij de eerste kennismaking met Farioli zo opvielen. Daar zat een slimme, (over)ambitieuze man, die niet kon wachten om alles wat hij wist met zijn spelers en publiek te gaan delen. Misjél lijkt mij bedachtzaam, berekenend, met veel kennis van zaken, maar gaat hij die kennis en instructies ook over kunnen brengen op onze spelers?!

Als we ten minste nog spelers hebben, want die staan allemaal op marktplaats momenteel?!

Als zoiets op tv verschijnt, moet je dan als club daar dan niet meteen op reageren? Iets van: dit is routine, dit wil niet zeggen dat die spelers ook echt weg moeten, dit gaat in overleg/dat weten de spelers ook wel? Of krijg je dan een situatie dat je op elk relletje/gerucht/bericht moet gaan reageren? Dat kan natuurlijk ook niet de bedoeling zijn, maar nu ontstaat er toch weer een sfeer van chaos en onrust rond de club. Of misschien is dat wel gewoon de standaardsfeer rond Ajax…

Nog even een Peak End van deze nieuwsbrief. Die wat vertraging had opgelopen omdat ik dag en nacht aan het werk ben om mijn boek over 30 jaar Ajax en de ArenA af te maken. Er komen ook een paar lijstjes in, eigenlijk zijn die het allerleukst om te maken, dus heb ik ze voor het laatst bewaard: de mooiste wedstrijden, de beste spelers, de lekkerste goals en de meest bizarre momenten in al die jaren ArenA. Wat was jouw favoriete wedstrijd en moment, Sam? En voor jou, als lezer hiervan? Laat mij vooral weten wat echt niet mag ontbreken in het boek!

Genieten met de handrem erop, zo voelde het daar voor de wedstrijd. In principe klopte alles in de lentezon, maar elke Ajacied wist ook: eigenlijk horen we hier überhaupt niet te zijn.

Ergens begin dit seizoen is mijn broertje uit balorigheid weleens “Voor Ajax Volendam” gaan roepen als we hemeltergend slecht speelden. In zekere zin had hij dit allemaal gemanifesteerd. We waren daadwerkelijk Ajax Volendam geworden. In het stadion was de graffiti van de Hekside Maffia, de harde kern van FC Volendam, nog te zien bovenaan de tribune waarop de F-Side stond.

Op het veld ging het niet van een leien dakje. Maar de sfeer op de tribunes was top, net als donderdag toen jij in Volendam was, Arco, en ik juist niet. We stonden met onze vriendengroep op de lange zijde, waar Lucas Rosa de eerste helft voor onze neus stond te buffelen. Omdat de 1-0 maar niet viel, zag ik het doemscenario van de thuiswedstrijd tegen FC Utrecht in de Arena weer hangen. De tank zou ongetwijfeld leeg raken bij ons, waarna de knokploeg van Ron Jans toe zou slaan.

Maar toen was daar in de verlenging onze 24-karaats Ajacied Davy Klaassen. De man had de hele pot nog geen knikker geraakt, maar liet de tribunes van het Kras Stadion exploderen. Uiteraard volgde de 1-1 van FC Utrecht al snel. Ik heb zo vaak gewenst om het einde van dit vervloekte seizoen, maar na de verlenging moest er kennelijk ook nog een penaltyserie aan vastgeplakt worden.

Voorafgaand aan de penalty’s zag ik hoe Vasilios Barkas, de keeper van FC Utrecht, vol zelfvertrouwen langs al zijn ploeggenoten liep voor een boks of knuffel. Bij Ajax was er minder eensgezindheid. Alleen de keeperstrainer leek zich om Maarten Paes te bekommeren. In mijn hoofd speelde zich alweer een doemscenario af. De finale van de playoffs om de voorrondes van de Conference League verliezen op penalty’s van FC Utrecht in Volendam, ergens was dat een passend einde van dit seizoen geweest.

Maar onze keeper had zijn huiswerk uitstekend gedaan en redde ons knap. We juichten na de tweede gestopte penalty alsof we de Champions League hadden gehaald. Ik gunde Paes dit moment ook enorm na de kritiek die hij heeft gekregen. Natuurlijk kan er nog veel beter aan zijn spel voor Ajax, maar hij is in principe als tweede keeper gehaald en door de blessure van Vítězslav Jaroš voor de leeuwen gegooid. Ga er maar aan staan, als eerste man in de opbouw bij dit extreem gammele Ajax, terwijl je net bent overgekomen.

Maar goed, we gaan de Conference League in, Arco! Of de Perenleague, zoals jij het noemt. Zelf kies ik graag voor Conliki. Nu kunnen we stoer gaan doen, maar ik ben daar gewoon heel erg blij mee. Een seizoen zonder Europees voetbal heeft in mijn optiek geen kleur. Al moeten we uiteraard eerst nog een paar voorrondes overleven.

Om dit gênante seizoen passend af te sluiten besloot een deel van de supporters in het Kras Stadion nog over te gaan op een veldbestorming, om vervolgens razendsnel teruggedrongen te worden door een handvol ME-agenten met blaffende honden. De spelers kwamen nog even terug het veld op om de supporters te bedanken, uiteraard met Klaassen voorop. Wout Weghorst leek ook zijn momentje te willen pakken om afscheid te nemen. Slechts enkele spelers werden nog individueel toegezongen. Daarna was het dan eindelijk echt klaar.

Met een glimlach verlieten we het stadion om weer een visje en biertje te halen op de dijk. Door de stadionspeakers klonk ‘Zeg maar niets meer’ van Hazes.

Jaloers luisterde ik naar de juichende overburen toen hun zo geliefde Galatasaray kampioen werd. Helemaal kapot ging ik van binnen bij het behalen van de Portugese titel door Farioli, en zijn eerlijke woorden over wat er mis ging, en gaat, bij Ajax. Hoe kan een club als Ajax, met zo veel middelen, zo veel aanzien, zo veel opties, zo laag staan, zo diep moeten gaan, vier jaar lang? Ik zie supertrainer Ireola een prachtige speech geven, zijn ‘nietige’ Bournemouth heeft ook een topseizoen gehad. Succes, trots, lachende gezichten. Sam, ik weet inmiddels niet eens meer hoe dat voelde. Maar maandagavond kwam het helemaal terug. Arsenal, na 22 (!) jaar weer kampioen. 22 jaar. Stel je voor dat wij zo lang op de volgende schaal moeten wachten.

Ben zelf geen Gooner, maar door Bergkamp en de verhalen over Tony Adams, Highbury, Ian Wright, Thierry Henry, door het ge-wel-di-ge voetbalboek Fever Pitch van Arsenal-supporter Nick Hornby heb ik er wel een zwak voor. Dezelfde Nick Hornby schreef High Fidelity, met als centrale obsessie muziek in plaats van voetbal. Doordat ik een boek aan het schrijven ben over 30 jaar ArenA, waar voetbal en muziek samenkomen/elkaar afwisselen, ben ik momenteel met beide erg bezig.

En dat brengt mij bij het nummer The Angel - North London Forever, van zanger (en Arsenal-supporter) Louis Dunford. Het is zo’n insane goed voetbalnummer. Het speelt zo perfect in op nostalgie, lokale loyaliteit en voetbalemoties dat ik er jaloers van word. In Noord Londen wordt het nummer deze week non-stop gezongen en gedraaid, en ik kan niet anders zeggen, wat is dat terecht. Het is pas vier jaar geleden op een wat geforceerde manier de Arsenal-clubcultuur in gepusht, maar, het werkt. Arteta snapte ook meteen dat de club dit nodig had, en hij had gelijk. Nu is hij eindelijk kampioen. Sunshine on Leith van het Schotse Hibernians is absoluut nog mooier en puurder, maar ik merk dat ik zelf ook klaar ben voor een nieuw Ajax-nummer zoals ‘North London Forever’. In de orde van grootte van ‘Dit is mijn club’, iets nieuws, iets vers, wat natuurlijk wel gekoppeld moet gaan worden aan nieuwe herinneringen, aan nieuwe successen, aan een ontlading.

Volendam, toch ook een muziekstad, gaat die glorie ons niet brengen vandaag, vrees ik. En ook niet een prachtig nieuw Ajax-lied. Maar toch ga ik erheen, uit een afschuwelijke hoop dat het toch geweldig wordt. Wat is jouw favoriete sentimentele voetbal-anthem, Sam? (en lezers, laat het ajb ook weten in de comments!)

Bij het niet adequaat vervangen van Overmars? Bij de aanstelling van Alfred Schreuder? Bij het voor de leeuwen gooien van Heitinga? Bij het niet opnieuw aanstellen van Bosz? Bij het carte blanche geven aan Mislintat? Bij Kroes? Bij het creëren van de omstandigheden die je beste coach in jaren deed besluiten dat hij maar beter kon vertrekken? Bij het opnieuw voor de leeuwen gooien van Heitinga? Grim? Garcia? Zijn het allemaal faaljassen aan één en dezelfde kapstok? Als je bijgelovig bent, en ik weet dat je dat ten minste een beetje bent Sam, als deels indo zijnde, dan weet je het antwoord al lang: bij het laten gaan van Daley Blind. Ja echt.

Strikt genomen is het niet zo dat Ajax sowieso kampioen wordt als Daley Blind bij de selectie zit. Want hij maakte zijn debuut in december 2008, uit tegen FC Volendam, toen Ajax onder Van Basten zeer zeker geen kampioen werd. Tellen de vier potjes die hij dat seizoen mocht spelen (die Ajax overigens alle vier WON) voor het bijgeloof? Dat mag je zelf bepalen, maar nogmaals, het is niet zo dat Ajax altijd kampioen wordt als Blind erbij is, het is meer dat Ajax GEEN kampioen wordt als hij er NIET bij is. Want na het Van Basten-seizoen werd hij door Martin Jol niet als noodzakelijk gezien en verhuurd aan FC Groningen. Resultaat: geen schaal. Onder De Boer keerde hij in december 2010 terug in het elftal -en werd Ajax meteen kampioen, voor het eerst in 7 jaar. En de drie seizoenen daarop ook. Daley vertrok begin seizoen 2014/15 naar United. Daarna werd Ajax prompt geen kampioen meer, tot Blind terugkeerde in 2018. Vervolgens werd er geen andere club dan Ajax kampioen tot hij, na 333 wedstrijden voor onze club, wederom vertrok, eind december 2022….Drie weken later was ook trainer Alfred Schreuder weg. Wat er sindsdien is gebeurd weten we helaas maar al te goed.

Er wordt schamper gedaan over Daley Blind, net als toen hij bij Ajax begon. Maar als je deze man kan halen, op het moment dat Ajax op z’n allerkleinst is, totaal op drift, dan moet je dat toch meteen doen? Een speler die wel nog weet dat het voor Ajax ooit onacceptabel was om niet te winnen. Die dat kan overbrengen op een Janse, een Bouwman, een Ouazane, een Mokio. Een winnaar op het veld, een echte Ajacied, die bereid is terug te keren voor een laatste gooi naar glorie. Heb ik statistieken om dit te onderbouwen? Nee, natuurlijk niet! Ajax leeft alleen nog voort op vibes, Sam, dat is alles wat we nog hebben, los van het zijn van een museumclub. En mijn vibes zeggen: we hebben Daley nodig.

Daley Blind werd drie weken geboren voor ik naar mijn allereerste Ajax-wedstrijd ooit ging, in maart 1990. Het was het seizoen van het staafincident. Ajax werd dat seizoen wel voor de 23e keer landskampioen, voor het eerst in 5 jaar (het Daley-effect?!) Maar de jaargang er op zou er dus geen Europees voetbal gespeeld worden, en Ajax zou het kampioenschap in 1991 op doelsaldo mislopen. Akeligheid. Vader Danny speelde ondertussen wel in een legendarisch Ajax, misschien wel het mooiste ooit qua herkenbaarheid, de volle patatgeneratie: met John van ‘t Schip als aanvoerder, Menzo (en later Van der Sar) op goal, De Boertjes, Jantje Wouters, Aron Winter en Richard Witschge; Marciano Vink, Wim Jonk, Dennis Bergkamp, Bryan Roy, de Zweden Stefan Pettersson en Peter Larsson; het Ajax waar ik verliefd op werd. Terwijl er dus geen Europees werd gespeeld en de titel extreem knullig werd verkwanseld.

Het voelt vanavond als helemaal terug bij af, als 1990. Danny Blind had toen al twee Europese finales met Ajax meegemaakt (soort van), in ‘87 en ‘88, en sleepte een zo goed als failliet Ajax er nu doorheen, met al die jonkies uit de jeugd. En jaar later won Ajax de UEFA Cup. Nog drie jaar later alles wat er maar te winnen viel. Daley stond met z’n pa op het podium, tijdens de huldiging op het Museumplein, en wist vanaf dat moment precies waar Ajax voor stond.

Het voetbal is inmiddels totaal veranderd, en Ajax is niet genoeg meeveranderd. Worden we definitief voltooid verleden tijd of kunnen we onszelf opnieuw uitvinden? Met Cruijff jr. en Blind jr, want waarom niet? Wie anders? Met ervaring en jonkies, we gaan weer helemaal opnieuw beginnen. Eens kijken waar het volgende keer eindigt. Vast niet in Volendam.

Rayo Vallecano bood dapper weerstand, maar verloor uiteindelijk met 0-2 door late doelpunten van Cristiano Ronaldo en James Rodriguez. In de Madrileense volkswijk Vallecas voelde het stadionnetje, met drie tribunes en een open zijde, de hele wedstrijd als een piratenhol. Al zingend en blowend gingen de 15.000 supporters van Rayo Vallecano ten onder. Van de supersterren van Real Madrid en hun ongetwijfeld prachtige doelpunten herinner ik me weinig. Maar de chaotische, uitgesproken idealistische sfeer op de tribunes kan ik me nog goed voor de geest halen.

Waarom schrijf ik hierover in onze Ajax-substack, Arco? Volgens transferexpert Fabrizio Romano is Michel, nu nog trainer van Girona, de topkandidaat om hoofdtrainer van Ajax te worden. Michel groeide op in Vallecas en doorliep als kind de jeugdopleiding van Rayo Vallecano. Hij speelde er vervolgens bijna zijn hele voetbalcarrière in het eerste elftal, op een paar korte uitstapjes na. Een kleine 400 wedstrijden stond Michel op het middenveld van de club uit Vallecas. Tussen 2017 en 2019 was hij er ook hoofdtrainer, voordat hij via Huesca bij Girona belandde.

Over de tactische aspecten van zijn coaching zijn veel goede stukken geschreven, met name in het successeizoen 2023/2024, toen Michel met Girona een historische derde plaats behaalde in La Liga. Maar geprikkeld door dat bezoek aan Vallecas ben ik ook een beetje gedoken in wat voor persoon deze man is. Op Spaanse websites las ik oude quotes uit interviews waarin hij zich uitsprak tegen de traditionele man/vrouw-verhoudingen in Spanje, de machocultuur en de verwachting dat vrouwen zowel deels het inkomen verzorgen als het volledige huishouden. “Ik neem het mijn vader kwalijk dat mijn moeder geen pensioen heeft opgebouwd”, zei Michel eens. Niet mis.

Als trainer schijnt Michel de nadruk veel te leggen op het collectief, de gezamenlijke drive en agressie in het drukzetten. Wat dat betreft deden sommige van zijn quotes me denken aan onze vorige buitenlandse trainer, die net kampioen is geworden met FC Porto. Verschillende spelers, waaronder Aleix Garcia (nu Bayer Leverkusen), hebben Michel publiekelijk geprezen, omdat hij het beste in ze naar boven haalde. Axel Witsel benoemde een persoonlijk gesprek met Michel en de speelstijl van de trainer als voornaamste redenen om afgelopen zomer de overstap van Atletico Madrid naar Girona te maken. Dat zijn uiteraard allemaal positieve punten die hoop geven.

Toch blijft het een groot risico als Ajax Michel aanstelt. Bij Girona doet hij het goed, ook al vechten ze nu tegen degradatie. Maar bij zijn vorige twee clubs is Michel voortijdig de laan uitgestuurd, zelfs bij zijn eigen Rayo Vallecano. In beide gevallen werd hij ontslagen omdat de club in degradatienood terechtkwam. Michel heeft vooralsnog bij relatief kleine clubs gewerkt in Spanje, waar lijfsbehoud al een doel op zich was. Maar straks moet hij met Ajax meedoen om de prijzen. Jordi Cruijff wil immers meteen voor de landstitel gaan.

Arco, in jouw vorige stuk vroeg je wat Ajax is, als de club niet de beste is. Omdat ik uit 1991 kom, heb ik pas echte Ajax-herinneringen sinds pakweg de eeuwwisseling. Mijn eerste bezoek aan de Arena was in 2000. In Nederland won PSV sindsdien meer kampioenschappen dan Ajax. Dat is de realiteit waarin ik ben opgegroeid.

Als het leven een casino is, weten ze in bijvoorbeeld Alkmaar en Eindhoven voor elke zet met beleid, zorgvuldig hun kansen te berekenen, om over het algemeen verantwoorde keuzes te maken en risico’s te beperken. Daarmee zijn de dalen niet zo diep, maar de pieken ook niet zo hoog.

Ajax is alles of niets. Vaak betekent dat schieten in eigen voet. Staan we ineens laatste, verliezen we van amateurs in de beker. Maar is het een schot in de roos, dan halen we met een stel jonge honden en sluwe vossen de finale van de Europa League of de halve finale van de Champions League. Dan wordt de hele wereld weer even verliefd op Ajax.

Met elke beleidswissel wordt de roulette weer aangeslingerd. Nu zet de club vol in op Cruijff en een trainer uit Vallecas.

Alles op rood, Arco.

Dan heb ik het dus over succes in de meest meetbare vorm, over prijzen winnen, over scorebordjournalistiek. Als de machtsverhoudingen niet heel snel heel radicaal gaan veranderen, heeft PSV binnenkort ook 3 gouden sterren op het shirt. Over een paar jaar, als de verbouwing afgerond is, staat er in Eindhoven een groter stadion, qua capaciteit, dan in Amsterdam. Zijn ‘we’ dan nog toch steeds de beste, de grootste? Hoe dan, waarom dan? En maakt het iets uit? Ja, dat denk ik wel, want de identiteit van Ajax is volgens mij grotendeels gebaseerd op glorie, op succesvol zijn, op winnen. Voor mij als puber met een gelimiteerde hoeveelheid eigendunk was juist de aantrekkingskracht van Ajax het zelfvertrouwen, de branie, het gogme; ik wilde bij deze winnaars horen, het succes van Ajax straalde ergens ook op mij af, voor m’n gevoel. ‘Wij zijn de beste! En niet alleen van Amsterdam, maar ook van...’

Maar wat is Ajax, wat betekent Ajax, nu ‘we’ al 4 jaar heel erg niet de beste meer zijn? Wat is Ajax voor jou, Sam, zonder Johan Cruijff, zonder cups en schalen, zonder Kluiverts en De Boertjes en Huntelaars en Suarez’en, zonder Tadic en Blind en Bergkamp en Jari Litmanen? Waarvoor komen wij naar het stadion, als er niets te winnen valt? Als je opluchting moet voelen omdat je op de valreep niet verliest van de reserves van kampioen PSV, als je (ik) expres te laat door de poortjes van het stadion gaat om maar die erehaag niet te hoeven aanschouwen, om vervolgens bij binnenkomst te worden getrakteerd op een tegentreffer na 30 seconden? Succes is nooit gegarandeerd, het mag nooit de enige motivatie zijn om trouw op te komen dagen, maar het leek zo lang onderdeel te zijn van wat Ajax is.

Is Mika Godts dan Ajax? Een vedette, want dat is hij aan het worden, die uiteindelijk in dat rijtje zal thuishoren wat ik hierboven al noemde. Waar PSV en AZ staan voor ‘normaal doen’, voor het bewijs dat succes ook vooral heel erg saai kan zijn, waar Feyenoord al het groots en meeslepend leven heeft geclaimd, waar mannetjes als Kuyt, Pi-Air en Guidetti als volksmenners vereerd worden; wat zijn wij dan nog? Johan is er niet meer, en het lijkt alsof we al heel lang niet weten hoe we daar mee om moeten gaan. De titels, dubbels en het Europees spektakel onder Ten Hag hebben dat rouw- en realisatieproces uitgesteld. Maar als jij mij nu vraagt, waar staat Ajax anno 2026 voor, dan weet ik het even niet, Sam. Wat maakt ons nou zo speciaal? Of is onze tijd gewoon voorbij, als die van de dino’s na de meteoorinslag? Was 1966 - 1996 ons tijdperk, en moeten we simpelweg accepteren dat alles daarna mooi meegenomen is?

Of kan alles er zomaar weer helemaal anders uitzien straks, zijn we ook nu, juist nu, twee goede beslissingen/aanstellingen verwijderd van een glorieuze wederopstanding? Na het dertiende gelijkspel van dit seizoen, aan het einde van het vierde vreselijke seizoen op rij, weet ik het even niet meer. Mijn liefde voor Ajax is er zeker niet minder om. Maar wat is Ajax, als het niet meer de beste is; althans, niet op het veld, niet op teletekst, niet op Wikipedia.

In Spanje konden we vanaf een paar meter beoordelen wat profvoetballers bijzonder maakt. Hoe komt het dat een speler als Wijndal miljoenen verdient met zijn kwaliteiten? Wat kan hij voor speciaals? Helaas bleek het spel van Wijndal van dichtbij misschien wel nog onthutsender dan van een afstand. Onze aangeschoten aanmoedigingen waren dan ook half ironisch, al leek Wijndal ze desondanks te kunnen waarderen. Hij glimlachte vriendelijk onze kant op na een drafje langs de zijlijn.

Zoals je weet was die avond in Villarreal sowieso surrealistisch, Arco, omdat we pardoes wonnen door een laat doelpunt van Oliver Edvardsen. Mijn vader, jouw neef, jij en ik omhelsden elkaar op de tribunes en konden ons geluk even niet op. Ajax versloeg de huidige nummer drie van Spanje in een uitduel in de Champions League. Een koortsdroom in dit krankzinnig slechte seizoen. Achteraf gezien was dit voor mij het hoogtepunt van deze jaargang, denk ik. Daar was uiteraard niet veel voor nodig.

Een maand na die wedstrijd verkochten mijn vriendin en ik ons appartement. Ik was al langer niet per se aan Nederland gebonden voor mijn werk en sinds eind vorig jaar heeft zij ook een baan die ze op afstand kan doen. We pakten na de verkoop van het appartement direct het vliegtuig naar Indonesië, waar we zes weken werkten vanuit een huisje op Bali (clichématig, ik weet het). Nu zijn we op vakantie in Australië, voordat we in Singapore weer aan het werk gaan.

Jij hebt ook veel van de wereld gezien, Arco, in jouw tijd bij 3 op Reis. Je zult het herkennen dat je in elk ander land vanzelf gaat bedenken hoe het zou zijn om er te wonen. Mijn vriendin en ik doen dat veel nu we niet aan Nederland gebonden zijn. Bali is bijvoorbeeld prachtig, maar voor onze smaak te chaotisch om te wonen. Maar de Gold Coast in Australië, wat een paradijs is dat, met prachtige stranden en een waanzinnige kwaliteit van leven. Daar zouden we zo kunnen wonen, net als in Sydney, waar we nu zitten. Het is alleen zo gruwelijk ver van huis.

Denken aan migreren betekent immers ook automatisch denken aan wat je dan zou missen. Wat bindt mij nog aan Nederland, nu ik er voor mijn werk niet meer hoef te zijn en er geen huis meer heb? Mijn familie en vrienden, verder bijna niks. Het grauwe weer, de randstad en de Nederlandse keuken kan ik allemaal prima missen, geen probleem. Maar hoe stom het ook klinkt, naast familie en vrienden is er voor mij nog een ding onvervangbaar: Ajax.

Bij Ajax komen familie en vrienden voor mij dan ook deels samen, zoals voor veel Ajacieden. Mijn vader, broertje en ik gaan nu ruim twintig jaar samen naar de thuiswedstrijden in de Arena. Het is vanzelf de plek geworden waar we even bijpraten, terwijl we kankeren op misperen van Josip Sutalo of juichen om dribbels van Mika Godts. Mijn broertje en ik hebben een aantal van onze beste vrienden ook indirect via Ajax leren kennen, in de tijd waarin we schreven voor de supporterswebsite Ajax Showtime. Het geouwehoer in die vriendengroep gaat inmiddels allang niet meer alleen over Ajax, al blijft de club de rode draad.

Ik ben tot de ietwat pijnlijke conclusie gekomen dat Ajax de enige gemeenschap is waar ik nog onderdeel van ben in Nederland. Naar de kerk ben ik nooit gegaan, ik zit al heel lang niet meer bij een sportvereniging en ben nooit lid geweest van een studentenvereniging of politieke partij. Wat dat betreft ben ik overigens geen uitzondering. Door de individualisering van de westerse samenlevingen verdwijnen veel gemeenschappen, zo blijkt uit talloze onderzoeken. Dat maakt de plek van voetbalclubs uniek, of dat nu Ajax is, Burnley of Rayo Vallecano. Ze behoren tot de weinige plekken waar mensen nog in grote groepen samenkomen om ergens voor te juichen, huilen of zingen.

Die gemeenschappelijke rol speelt Ajax voor elke Ajacied, ook als die niet naar het stadion kan gaan maar in de kroeg of thuis kijkt. Wat zouden we graag weer wat vaker met zijn allen juichen om Ajax, Arco. Weinig is mooier dan dat. Maar nu ik zo ver weg ben en veel nadenk over andere plekken om te leven, denk ik toch ook aan dat gezamenlijk kankeren op Wijndal en Sutalo.

Ook dat ga ik dan missen.

Een bericht van T, met wie ik sinds 1996 naar Ajax ging, maar nu in het buitenland woont. T. en ik hebben hele barre Ajax-tijden doorstaan, Sam. Maar hij kon het niet meer aan, net zoals ik het niet meer aankon, na Ajax - Twente. Ik wist het echt even niet meer. Hoe konden vier dagen dat gevoel toch weer even grotendeels omdraaien Mooi stuk over geboortedaggenoot Seedorf schreef je trouwens, Sam. Mijn neiging is meestal ook om te vluchten in nostalgie, maar ik neem je nu even mee door mijn Ajax-weekend.

donderdag:

Eerst verlengde Mokio opeens zijn contract. Mokio, ben jij (al) fan, Sam? Als Ajacied heb je instinctief een zwak voor hem, toch? Maar, ik zou niet waar hij moet spelen. Ajax volgens mij ook niet. Maar toch wil je ‘m erbij hebben, dus was het de eerste opsteker na weer een flink aantal sombere Ajax-dagen.

vrijdag:

Het is de tijd van het jaar: dat er ‘gelekt’ wordt wat mogelijk de nieuwe Ajax-shirts zullen worden.

Normaal gesproken een onderwerp waar ik wel 5 substacks over kan vullen, maar zelfs voor dit favoriete Ajax-onderwerp was ik even mentaal uitgecheckt. Hoewel…dat nieuwe uitshirt, dat deed toch wel iets met me. Goede shirts betekent dat iemand snapt wat ‘ie aan het doen is binnen de club (of althans, twee jaar terug toen de shirts werden bepaald), is mijn stokpaardje. Toch weer een positieve impuls.

zaterdag:

Helaas moet ik bekennen dat ik mij zelfs niet meer kon voorstellen dat Ajax van ‘dit’ Heracles kon winnen. Toch heb ik mij voorgenomen de hele wedstrijd te gaan kijken. Niet in het uitvak, want zondag wachtte de Cruyffrun, en dan is 03:00 thuis niet handig.

De wedstrijd tegen Heracles minuut voor minuut tot mij nemen was de missie. Om 20:00 zette ik de tv aan. Dat is rijkelijk vroeg, maar de audio van m’n tv doet het niet. waardoor ik het interview met Garcia mis. Hij kijkt niet vrolijk. Vervolgens werd ik rijkelijk beloond met een aftelklok en 20 minuten aan ‘sfeer’beelden van een koud, winderig, regenachtig stadion in Almelo. De mensen op de tribune keken ook niet blij. Ze keken zelfs alsof ze al heel lang niet blij waren geweest. Af en toe schakelt de regie naar de warming up. Bij het veld staat een jochie met een kartonnen bord met ‘Bounida mag ik jou shirt?’ erop. ‘Wat zijn ze aan het doen?’ Mijn vrouw is binnen komen wandelen. ‘de warming up.’ Waar hebben ze groene en roze hesjes. Je hebt toch niet drie teams? ik heb geen zin om het uit te leggen, mompel iets over basisspelers en wisselspelers en dat de roze hesjes samen met de spelers zonder hesje tegen de groenen moeten. ‘Ik vind het er heel gezellig uit zien, maar de logica ontgaat me.’ Dat snap ik eigenlijk wel. De spelers gaan naar binnen, het is bijna tijd voor de aftrap. ‘Waarom leggen ze dat matje op de middenstip?’ ‘Dat is het logo van de club’ Maar de mensen die daar zijn kennen dat toch al? Voetbal kijken door de ogen van iemand die er niets van snapt levert toch wel lastig te beantwoorden. vragen op. ‘Dat zwart witte [van Heracles] vind ik niet heel sfeervol. die hesjes waren veel gezelliger’. ik antwoord niet meer, waarna ze naar boven gaat. Tijd voor de wedstrijd.

De knuffels van Pasveer met de Ajax-spelers ontroeren mij. Ik zag ‘m nog spelen op het Kasteel dit seizoen, in de beker, in z’n 100e wedstrijd voor Ajax. Het zou z’n laatste in ons shirt blijken te zijn. De keeper van de ongeslagen Champions League poulefase, nu met het Almelose schip ten onder. Zou hij spijt hebben?

Aanvoerder Berghuis ziet er uit alsof ‘ie net uit de Sporthallen Zuid in 1996 is komen lopen, met z’n korte natte haren, snorretje en ID&T-jackie aan. Hij stapt echter niet kakenmalend in een Opel Manta, maar doet z’n jasje aan en begint aan de wedstrijd. Godts doet een islamitisch gebed. Naci Ünüvar verschijnt in beeld. Die loopt tegenwoordig in Almelo rondt natuurlijk. Had ooit een groot en trouw fan in onze appgroep, maar die heeft zijn claim ‘dat het sowieso de nieuwe Cruijff wordt’ volgens mij eindelijk opgegeven.

Zevende minuut, Anton Gaaei veroorzaakt bijna de eerste tegengoal door over een bal heen te maaien, op drie meter van de eigen goal, maar lost het ook zelf weer op, eerlijk is eerlijk.

Achtste minuut, Mokio staat opeens alleen voor de keeper, maar komt met een absurde parodie op een schot.

Elfde minuut: Sutalo schiet de bal vanuit de 16 over de zijlijn. Dat blijft mij als Ajacied toch instinctief boos maken, al weet ik niet wat ik er dan van had verwacht.

Zestiende minuut: Godts maakt op aangeven van Mokio een heel sappig doelpunt. We hebben het te weinig over Godts. Dat kan ook komen doordat we VIJFDE staan natuurlijk. VIJFDE. Maar Godts is genieten man. Mensen die klagen over zijn inconsistente vorm en domme keuzes in het veld snappen niet dat zulke spelers alleen maar zulke mooie dingen kunnen doen dankzij de vele domme keuzes en inconsistente vorm. Als het echt waar is dat hij wil blijven tot hij een prijs met Ajax heeft gepakt maakt dat mij erg blij. Al zal hij bij het mislopen van Europees voetbal sowieso verkocht moeten worden, vrees ik.

Zeventiende minuut: Steven Berghuis scoort. Ik liep vorige week nog te mekkeren dat hij ook binnen de lijnen van het veld het voortouw mocht nemen, nou bij deze. Gaan we toch nog een soort van plezier aan ‘m beleven? en van Gloukh dan ook nog?!

Of is dit allemaal omdat we tegen (metallerespectnatuurlijk) Heracles speelden? Het maakt me deze zaterdagavond eigenlijk allemaal niet uit. Ik ben al zo blij dat ik na het laatste fluitsignaal zonder te schelden de tv uit kan zetten. Ook heeft Ipswich Town gewonnen! Waar een wanhopig Ajacied tegenwoordig al niet blij van kan worden, maar toch.

Oke, Itakura als 6 sloeg ook weer nergens op, de wissels ook niet, het laatste deel van de wedstrijd was weer matig, waar is Carrizo, wat een domme kaart van Tomiyasu, maar schijt: quit while you’re ahead.

zondag:

De Cruyffrun. Twee jaar geleden liep ik ‘m op de vlucht voor de Klassieker, in de Kuip. Ik hoopte ‘m in z’n geheel te missen door te gaan hardlopen, maar bij de finish in de ArenA hoorde ik uiteraard meteen de uitslag. Vorig jaar liep ik ‘m in de veronderstelling dat Ajax toch echt kampioen ging worden. Ajax won van Willem II, het zou helaas de laatste overwinning blijken te zijn, tot de laatste niet meer ter zake doende speelronde, althans.

Tussen die vorige editie en die van deze zondag zaten twee PSV-kampioenschappen, maar het is ook wel fijn dat er niets op het spel staat, merk ik. Gewoon lekker lopen, zonder verdere mogelijke Ajax-ellende dit weekend. In de ArenA zie ik Frank Rijkaard zitten, Heini Otto loopt langs. Het voelt als thuis. Ik loop langs beide huizen waar ik in m’n jeugd heb gewoond, langs m’n oude basisschool, langs het huis van de familie Cruijff in Betondorp. Ik word ingehaald door Pieter Zwart, ook al ‘ontdekt’ door Cruijff. Johan is alomtegenwoordig, en dat is fijn. Bij 12 kilometer krijg ik een high five van Sjaak Swart, na afloop zien we met z’n allen op een telefoon hoe NEC in de 97e minuut de gelijkmaker maakt tegen Feyenoord. Toch leuk, ook al heeft Ajax er uiteindelijk misschien niets aan.

Al met al is het genoeg om minstens twee weken niet somber over Ajax te hoeven zijn. Dat is op dit moment even genoeg.

Als het heden lastig te verteren is, lokt de nostalgie. Vandaar dat je vorige week ook lekker over Klaas-Jan Huntelaar schreef, denk ik. Bij Ajax begrijpen ze die lokroep ook. De club vierde de vijftigste verjaardag van Seedorf met een geweldige muurschildering van Kamp Seedorf in Amsterdam-Oost.

Het was een sprankje verlichting in een verder miserabele Ajax-week:

Onlangs was Seedorf ook te gast in de YouTube-show Matchday van de jongens van Broederliefde. Daarin vroegen ze hem wat zijn favoriete Champions League-winst was. Hij won er immers vier, met Ajax, Real Madrid en AC Milan (2x). Seedorf keek zijn gesprekspartners serieus aan en zei toen:

‘Het is heel simpel. Het is maar een keer de eerste keer. Net als je eerste kind. Ik hou allemaal evenveel van ze. Maar die ervaring heb je maar een keer. De tweede keer weet je wat er gaat gebeuren. En het feit dat je vanuit die club bent gekomen, de jeugd, met je vrienden, is heel speciaal.’

Helaas ben ik net te jong om Seedorf bij Ajax te hebben zien spelen, maar ik was in de jaren 2000 gefascineerd door het AC Milan waarin hij cruciaal was, in een team met personages als Maldini, Costacurta, Gattuso, Pirlo, Nesta, Shevchenko en Inzaghi. Zelfs in die selectie vol sterke karakters was Seedorf een van de absolute leiders. Hij kreeg er de bijnaam Il Professore, de professor, omdat hij niet alleen een vakman was, maar ook een betweter.

In zijn tijd bij Milan zong Seedorf trouwens eens op een feestje het nummer Sitting on the dock of the bay van Otis Redding. Barbara Berlusconi, de dochter van Silvio Berlusconi, vond dat zo mooi dat ze Seedorf later vroeg het nummer op te nemen voor een goed doel. Het leverde deze geweldige plaat op:

In 2021 heb ik Seedorf eens geïnterviewd, al was dat slechts online. Destijds maakte ik podcasts bij 433 en wilde ik een aflevering maken over de laatste anderhalf jaar van zijn voetbalcarrière, waarin Seedorf een groot risico nam. Hij koos toen niet voor een zak geld in het Midden-Oosten, China of de Verenigde Staten, maar tekende in Brazilië bij de gevallen topclub Botafogo. Dat moest een geweldig avontuur zijn geweest, maar Seedorf had er nog nooit een groot interview over gegeven.

Met de stap naar Brazilië had hij een langgekoesterde wens in vervulling laten gaan. Seedorf houdt van Brazilië, niet alleen omdat zijn toenmalig vrouw Braziliaans was. Suriname grenst aan Brazilië en als kind keek Seedorf een videoband stuk met daarop doelpunten van het Braziliaans elftal. Hij was als kind fan van de Braziliaanse iconen uit de jaren tachtig, met name de spelmaker Zico. Stiekem had Seedorf liever voor A Seleção dan het Nederlands elftal gespeeld. Wellicht dat hij daarom ook nooit helemaal uit de verf is gekomen in Oranje.

Ietwat zenuwachtig ging ik achter de laptop zitten in het kantoor van 433. De manager van Seedorf had vooraf erg moeilijk gedaan over het opzetten van het interview. Maar toen verscheen Seedorf ineens in de call, met een glimlach en een open blik. Ik had me goed voorbereid, door zijn biografie te lezen en allerlei stukken uit Brazilië op te duiken. Seedorf was vriendelijk en nam de tijd. Ik probeerde hem op zijn gemak te stellen met hier en daar een complimentje. Op een gegeven moment gaf hij een compliment terug over het interview. Mijn ego teert daar nog steeds op.

Achteraf heb ik veel moeten editten in de opname, omdat Seedorf erg bedachtzaam is en zijn woorden weegt. Hij lepelt niet de ene na de andere smakelijke anekdote op, zoals Rafael van der Vaart of Ruud Gullit. Seedorf is een vrij serieuze man, die ook serieus genomen wil worden. Hij is erg overtuigd van zichzelf en straalt dat in alles uit. Die houding stuit veel mensen tegen de borst, zeker in het calvinistische Nederland. Maar het maakt hem volgens mij ook een echte Ajacied, in de traditie van Johan, Louis en al die andere betweters.

Bij zijn laatste club, Botafogo, werd die houding wel een probleem. Botafogo was ooit een van de beste clubs van Brazilië, maar flink afgegleden toen Seedorf er tekende. Hij stelde meteen vast dat er van alles beter kon. Seedorf opperde strengere disciplinaire regels voor de spelers en andere voeding op de club (geen bonen meer). Hij wilde zelfs het clublied veranderen, omdat daar volgens hem geen winnaarsmentaliteit in zat. Dat schoot bij veel supporters in het verkeerde keelgat.

Uiteindelijk ontstond er frictie tussen Seedorf en het bestuur van Botafogo en vertrok hij, toen Barbara Berlusconi hem vroeg hoofdtrainer te worden van AC Milan.

Toch hadden ze bij Botafogo misschien beter naar Seedorf kunnen luisteren. Het enige volle seizoen met Seedorf als aanvoerder eindigde de club op plek vier in de Braziliaanse competitie, de hoogste notering in bijna twintig jaar. Dankzij die prestatie keerde Botafogo eindelijk terug naar de Copa Libertadores, de Champions League van Zuid-Amerika. Vorig jaar sprak ik in Rio de Janeiro met een supporter van de club. ‘Seedorf liet me voor het eerst geloven dat Botafogo weer wat kon worden,’ zei hij. Het seizoen nadat Seedorf vertrok, degradeerde Botafogo.

Die uitgesproken en zelfverzekerde houding ontwikkelde Seedorf overigens niet pas later in zijn carrière. Daar had hij geen Champions Leagues voor nodig. Op YouTube staat een iconisch clipje uit 1992 van een Groningse talkshow met een jonge Wilfred Genee, waarin Seedorf te gast is. Hij is dan pas zestien, maar praat al als een veertiger:

Daar zit al een leider, iemand die precies weet wie hij is en wat hij gaat doen in de wereld. Een onbreekbare mentaliteit. Het contrast met het wankele Ajax van nu had niet groter gekund.

Een email van mij, ruim 20 jaar geleden. Van 12 juli 2005, om precies te zijn. [opa vertelt alert] In die tijd stuurden we als Ajax-vriendengroep elkaar mails, want whatsapp en whatsappgroepen bestonden nog niet. Dit was met de groep vrienden met wie ik sinds 1993 naar Ajax ging en met sommigen nog steeds ga. De zomer van 2005…Voor ons was op dat moment het winnen van de Champions League nog maar 10 jaar geleden. De ArenA was pas 9 jaar ons stadion.

We kwmaen net uit een ouderwets Alles-Gaat-Mis-Seizoen. Ajax was in 2004 kampioen geworden en had een mooie selectie, met Van der Vaart, Sneijder, Zlatan, Nigel de Jong, Maxwell! Mooie namen. Leuke voetballers. Ronald Koeman was de inmiddels ervaren coach, Louis van Gaal de technisch directeur. Tijd om te oogsten, zou je zeggen. Het liep anders. Eerst vertrok Zlatan meteen al, na die ene goal tegen NAC. Wie moest er dan in de spits? Anastasiou. De grootste downgrade ooit? Wesley Sonck, hadden we ook nog. Top. Toen vertrok Van Gaal in oktober. In de winter werd Angelos Charisteas gehaald, die moest Zlatan echt doen gaan vergeten! Oke dan. En toen nam Koeman ontslag in februari. Danny Blind debuteerde vervolgens als trainer met een helse pot, thuis tegen PSV, 0-4, hattrick Van Bommel, de grootste thuisnederlaag in de geschiedenis van de eredivisie. Joe. Aan het eind van het seizoen, we werden roemloos 2e op 10 punten van PSV, vertrok ook Van der Vaart. We waren weer helemaal terug bij af.

In die sfeer schreef ik het bovenstaande mailtje. Wat mij direct opvalt: toen al emo-Ajacied. Precies dezelfde paniek, precies dezelfde woordkeuze als nu. Alleen het medium en het jaartal veranderde. Wat zegt dat over mij, over Ajax?

Lobont, Obodai, Grygera, Escude, Lindgren, Pienaar, Sneijder, Lindenbergh, De Mul, Anastasiou, Mitea.

Het ging blijkbaar over een zomers oefenduel, tegen WHC uit Wezep. Ajax won pas in de laatste minuut, dankzij Nourdin Boukhari. Niet een uitslag om trots op te zijn, maar kom op, een oefenpotje, waarom was ik toen zo boos? Ik denk om dezelfde reden als dit seizoen: we leken zoiets moois te hebben, en toen was het allemaal weer weg.

Die opstelling, er zaten echt nog wel een paar leuke spelers tussen. Lobont had ik een zwak voor, Grygera was niet slecht, Pienaar ook toffe speler, Wes van wereldklasse natuurlijk. Maar die aanval. De Mul, Anastasiou, Mitea. Goeie genade zeg. Die zouden Wijndal en Gaaei niet eens voorbij zijn gekomen. Ajax haalde die zomer ook nog even Markus Rosenberg. Werd ik destijds ook niet heel warm van.

Het nieuwe seizoen verliep dan ook moeizaam, stroef. Totdat op 29 december bekend werd gemaakt dat KLAAS-JAN HUNTELAAR naar Ajax kwam. Van Heerenveen. Onze pombebleddes werden meteen verwarmd. Of althans, meteen, een dag later scoorde en won KJH nog wel even een laatste keer tegen ons, in de sneeuw, om ons nog even er aan te herinneren wat een topaankoop Ajax zojuist had gedaan. 20 jaar geleden alweer, mijn god.

En toen kwamen de doelpunten. Zo. Veel. Doelpunten. Ajax was nog steeds vrij nep, maar Klaas-Jan maakte bijna alles goed. Die last minute goal in de halve finale van de beker, tegen Roda. Er was een Ajax voor Huntelaar en een Ajax mét Huntelaar. Wat een insane verschil. Ajax ging uiteindelijk de play-offs voor een Champions League ticket in, na als 4e geëindigd te zijn in de competitie, op 24(!) punten achterstand op, je raadt het al, kampioen PSV. Eerst werd Feyenoord, op prachtige alsook hilarische wijze, in een dubbele confrontatie verslagen, daarna FC Groningen. Toch nog de Champions League in, na als vierde te zijn geëindigd. Dankjewel, Klaas-Jan. Een week later won Ajax ook nog even de bekerfinale tegen PSV, dankzij twee goals van…Huntelaar. Vijf maanden Huntelaar maakte al het verschil.

Wat mis ik die man. Wat mis ik hem op het veld. Wat mis ik hem in een Ajax-shirt. Om maar te zeggen: soms denk je dat je een gouden toekomst tegemoet gaat (zomer 2004, lente 2025) en dondert alles opeens in elkaar. En soms zie je het echt even totaal niet meer zitten (zomer 2005, lente 2026), maar kan één transfer (of trainer) opeens het verschil maken.