Bazen bazı karakterler, hikâyenin başrolü olmasa bile insanın içinde en çok yer eden kişi oluyor. Ophelia da benim için onlardan biri. Onun hakkında düşündükçe, aslında ne kadar az konuştuğunu ama buna rağmen ne kadar çok şey anlattığını fark ediyorum.

Ophelia'nın trajedisi sadece ölümü değil. Bence asıl trajedisi, hayatı boyunca kendi sesiyle var olamaması. Sürekli birilerinin istediği gibi davranmaya çalışıyor; babasının, Hamlet'in, içinde bulunduğu dünyanın... En sonunda ise geriye sadece kırılmış bir genç kız kalıyor.

Belki de bu yüzden Ophelia bana hep çok gerçek geliyor. Çünkü bazen insanın en büyük çığlığı, kimsenin duymadığı sessizliği oluyor.

• John Everett Millais, Ophelia (1851–1852).

Bu gördügünüz tablo, John Everett Millais'in 1851-1852 yılları arasında yaptığı Ophelia adlı eser. Shakespeare'in anlattığı sahneyi resmediyor. Ophelia, babasının ölümünün ve yaşadığı acıların ardından akıl sağlığını yitiriyor. Çiçekler toplarken bindiği dal kırılıyor ve dereye düşüyor. Bir süre suyun üzerinde şarkı söyleyerek süzüldüğü anlatılıyor, ardından ağırlaşan kıyafetleriyle suya gömülüyor. Millais, tam da o sessiz ve hüzünlü anı ölümsüzleştiriyor.

Ophelia hakkında yazmaya başladığımda fark ettim ki onu etkileyici yapan şey sadece yaşadığı trajedi değil. O, kusurları olan, kırılan ve kendi sesini bulamadan kaybolan bir karakter. Belki de bu yüzden aradan yüzyıllar geçmesine rağmen insanlar hâlâ onun hakkında konuşuyor, tablolarını inceliyor ve hikâyesini yeniden yorumluyor. Bence bazı karakterler sadece okunduğu zaman değil, üzerine düşündükçe değer kazanıyor. Ophelia da onlardan biri.

Buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim🙏🏻