De tijd in een kantoorleven voltrekt zich eigenlijk zoals de droomtijd uit de film Inception: 5 minuten in de echte wereld is een uur in de droom. Volgens ChatGPT (rekenen kan ik niet, dat besteed ik graag uit) staat 1 echt jaar gelijk aan 12 kantoorjaren, wat betekent dat ik dit jaar niet het zevende maar het 84ste jubileum van mijn kantoorleven vier. En ja, zo voelt het ook.

Na drie weken in zee zwemmen, boeken lezen en in de zon zitten drukt het kantoorleven altijd zwaarder op me dan daarvoor. De dagen zijn langer, de comments in de kantlijn van Word-documenten op mijn geschreven werk zijn irritanter (HOEZO HET IS NIET IN 1 KEER GOED?) en ik Google weer eens of ik een uitkering krijg als ik ontslag neem (nee). Alle ruimte die ik in mijn hoofd had om na te denken over potentiële verhalen en een parallel leven waarin ik naar Cornwall verhuis om daar in een koffiezaak te werken, wordt ingenomen door stand-ups, spoedjes, het actief maken van passieve zinnen en taalgebruik waar ik drie heerlijke weken aan ontsnapt was (de term dat is niet in lijn met in de afgelopen twee dagen toch al zeker 5 keer gebruikt). Ik voel me een kat die een heel jaar niet naar buiten mag: wie wil er nog opgekruld op een kussentje boven een stoffige verwarming slapen als je de zon op je vacht hebt gevoeld?

En fin, misschien dat die 7 jaar daarom als 84 jaar voelen. Het voelde in elk geval niet zo toen ik 84 jaar geleden begon. Maar toen wist ik de dingen die ik nu weet ook niet. En omdat mensen na de zomervakantie vaak bij een nieuwe werkgever beginnen en ik iedereen in het kantoorleven een eerlijke kans gun, staat De Weekstart deze week in het teken van kantoorwijsheden die elke doorgewinterde kantoortijger kent, maar niemand aan je vertelt. Ik weet niet waarom, misschien omdat we te druk zijn met ons verdriet verzuipen in koffie van 6 euro (want ja, die koffie uit de automaat smaakt naar rookworst, ik blijf het zeggen schatjes).

1. Zeg nooit echt wat je denkt (ook niet als iemand je erom vraagt)

Ik werkte ooit voor een Grote Vervuiler en aan het einde van mijn opdracht daar vroeg mijn manager me wat ik dacht dat het bedrijf anders moest doen. Met een IJwit in mijn hand was ik vooral blij dat ik de laatste dag had overleefd zonder mijn vervanger een slappe vaatdoek te noemen, en dacht daarom opgelucht adem te halen, maar ja, dat was er mooi niet bij. Nee, er moest weer serieus gepraat worden. Ik keek juist uit naar het levensverhaal van mijn collega die in haar vrije tijd bijkluste als Sjamaan.

“Echt eerlijk zijn hè”, zei mijn chef. Ik woog mijn opties af: ja, ze was mijn chef, maar ik stond ook al buiten de deur van dit bedrijf en hoe groot was de kans dat ik hier ooit nog terug zou keren? Daarom zei ik dat ik vond dat het bedrijf niet snel genoeg ging in haar verduurzaming en dat ze, als ze nog een planeet in stand wilden houden waarop ze hun business konden uitvoeren, veel sneller actie moest ondernemen. Iedereen keek me glazig aan, alsof ze zoiets nog nooit gehoord hadden. Godzijdank doorbrak de vrouw met de hapjesschaal de stilte, waarna iedereen zich op het bruin fruit stortte. Een klimaatwaarheid maakt dat iedereen zin heeft in een bitterbal.

Nu kun je denken dat bovenstaand voorbeeld op zichzelf staat, maar dat is niet zo, ik krijg altijd glazige blikken als ik zeg wat ik echt ergens van vind. Misschien komt het omdat ik 1.83 lang ben en in mijn formuleringen een botte bijl ben, maar ik zie eigenlijk niemand om me heen zeggen wat ‘ie echt ergens van vindt. Ja, ze fluisteren het in je oor zodat de rest het niet kan horen. Voor je overlevingskansen op kantoor is het dus beter als je gewoon je mond houdt, of die op precies de juiste momenten opentrekt (wie die mensen zijn weet ik niet). Laat je niet verleiden om zoals ik “knuppels in hoenderhokken” te gaan gooien, niemand wil horen dat “je gezamenlijk dood zit te gaan onder slecht tl-licht”, want dat is inderdaad een grappige zin maar dat zien die mensen zelf ook wel. Bovendien krijg je daarna te horen “dat je wel heel direct bent”. En direct, dat is een label dat niemand op kantoorland op zich wil hebben.

2. Iedereen zoekt altijd een “directe” collega (maar niemand wil er één hebben)

“Ik houd wel van mensen die lekker rood zijn”, zei iemand waar ik ooit voor werkte tegen me, terwijl ze me veelbetekenend aankeek.

De gemiddelde lezer heeft geen idee waar ik het over heb, dus hier gaan we: die kleuren (rood, groen, geel en blauw) zijn kleuren uit de DISC-methodiek. Zo ongeveer het meest achterhaalde stukje kantoorpsychologie dat er bestaat, maar mensen hangen eraan. Kijk ze doen ook nog leuke dingen met figuurtjes:

Ik chargeer even: rood zijn de directe kantoorbitches, blauw zijn die mensen die in paniek raken als er een pen verkeerd ligt en wat geel en groen doet weet niemand, want die zitten eeuwig in de ideeënfase. Nu zijn mensen zo veelzijdig dat we ze onmogelijk op kunnen delen in vier kleuren maar omdat op kantoor alles efficiënter moet (en zelden wordt) proberen mensen daar in kleuren te denken. Je komt mensen in je kantoorleven tegen die hun hele leven min of meer hebben opgehangen aan dit soort persoonlijkheidstestjes en daar moet je nooit tegen zeggen dat je die testjes bullshit vindt, want dan kom je nooit meer van ze af.

En zo zoekt iedereen op kantoor dus altijd naar rood, naar een collega die “lekker direct is”. Let maar eens op vacatures, of als je een sollicitatiegesprek voert. Er wordt gevraagd naar mensen “die hun mannetje” kunnen staan of “geen blad voor de mond nemen”, maar als je dan aanschuift als geen-blad-voor-de-mond-nemer wordt iedereen ineens heel zenuwachtig. Mensen trekken in je gezicht spontaan hun keutel in en zeggen achter je rug dat je “wel heel direct” bent en dat is kantoortaal voor: “dat is een ontzettende bitch”. Niemand komt nog naast je zitten bij de lunch en mensen staan met trillende glazen in hun handen naast je tijdens borrels. Als je heel ambitieus bent interesseert je dat waarschijnlijk niet (maar goed, dan lees je De Weekstart ook niet, dan ben je gewoon vrolijk via de zijkant van de olietanker naar boven aan het klimmen), maar als je min of meer ongeschonden naar de uitgang probeert te komen, kun je maar beter niet de rode collega zijn. Nee lieve mensen, geel en groen, dat is waar het zich afspeelt, gewoon een beetje gezapig ja-knikken als iemand vraagt hoe het met je gaat en stilzwijgend om half 3 je computer uitzetten: daarmee redden we het allemaal tot de pensioenleeftijd.

3. Eén keer donderdag kroketdag is altijd donderdag kroketdag

Als je je één keer laat verleiden op krokettendag, laat je je altijd verleiden op krokettendag. Kroketten zijn lekker dus dat is prima, maar geef jezelf niet de illusie dat je “een keertje” een kroket kunt nemen. Het zal de kurk worden waarop je kantoorleven blijft drijven. Mensen die niet op kantoor werken denken dat dit overdreven is maar jongens, jullie weten niet hoe het daar is.

4. Houd je collega die Excel snapt te vriend

Er schijnen mensen te bestaan die met Excel kunnen werken. Ik weet het, want ik heb ze ontmoet. Het is een zeldzaam ras. Ze leven over het algemeen een georganiseerd en opgeruimd leven denk ik, dit zijn de mensen die eerst de aardappels opeten, dan hun groente en dan het vlees. Dit zijn de mensen die hun boeken op alfabetische volgorde zetten en begrijpen welke kleuren ze wel en niet bij elkaar moeten dragen. Ze eten in elk geval geen kroket op donderdag.

Om de een of andere bizarre reden is met de komst van AI Excel nog niet uit het kantoorleven verdwenen. Maak er daarom een sport van om uit te vinden wie van je collega’s Excel begrijpt en PAK DEZE COLLEGA VAST EN LAAT ‘M NOOIT MEER LOS. Betaal deze persoon desnoods in taart of gewoon in natura (grapje natuurlijk) maar wat je ook gaat doen, ga geen Excelcursus doen, na afloop zul je er nog minder van begrijpen dan toen je begon (en ook: je kunt echt eindeloze dingen met je brein hè, is het leukste wat je daarin kunt stoppen een Excel-formule? Lees een leuke roman, Frans!)

5. Mensen die zeggen “echt affiniteit met taal te hebben” zijn de allerergsten

Dit zijn de mensen die alle vreugde uit de taal willen slopen. Het zijn de mensen die je bellen om te zeggen dat “niet binnen” niet hetzelfde is als “buiten” en je hangt op en je denkt, maar dat klopt niet toch? Want als het niet binnen is, dan is het buiten en je bent niet gek want je hebt vijf jaar gestudeerd dus waarom doet iedereen hier dan alsof je gek bent? En fin, het zijn de mensen die zeggen “grote boeken te lezen” en daarmee Maan Roos Vis bedoelen, het zijn de mensen die mopperen op het taalgebruik van de ander zonder enige vorm van vreugde, het zijn de mensen die “hun eigen teksten schrijven” maar niet weten dat een verhaal een begin, een midden en een einde heeft. Het zijn de mensen die alle jeu uit de taal slaan, die nergens om kunnen lachen (ja om WOORDGRAPPEN misschien, het ergste soort grap dat er is). Het zijn de mensen die een tekst “makkelijker” hebben gemaakt en er dan het woord “echter” in hebben gestopt. Want dat, lieve lezer, vinden ze mooi. Snap jij het?

Het zijn de mensen die het liefst 40 opmerkingen in de kantlijn van een Worddocument zetten en niet rusten tot ze alle leven uit je hebben geslagen met hun verbale diarree. Het zijn de mensen die zeggen “echt affiniteit met taal te hebben”, kijk in godsnaam voor ze uit, want langzaam maar zeker slurpen ze alle levenslust uit je lijf. Het beste wat je kunt doen is accepteren dat je hele stuk naar de galemiezen gaat, verzetten is zinloos. Ga buiten vooral nog een koffie halen of begin weer met roken maar steek geen tijd en energie in deze engnekken.

6. Met alles wat je teveel energie kost moet je meteen stoppen

Toen ik net begon met werken op kantoor waande ik me die Spaanse knaap tegen de windmolens: ik zou alle problemen op gaan lossen. Dat lukte natuurlijk niet: ik zou ook niks aannemen van iemand die elke dag ongeslapen een ouwe croissant weg zit te werken achter haar bureau. Nu ik was begonnen met werken zouden we het allemaal anders doen, we gingen wervelende e-mailteksten schrijven, mensen zouden zich nu echt gaan abonneren op onze nieuwsbrief en die ene collega die altijd met onleesbare epistels aankwam, zou ik echt op zijn nummer zetten. Dit is mijn persoonlijke probleem op kantoor: ik zie altijd overal dingen die ik “wel even” op kan lossen en als ik er dan aan begin blijkt dat ik een of andere onmogelijke taak naar mezelf heb toegetrokken.

Lieve lezer, mensen die ergens al 45 jaar (kun je nagaan hoeveel dat in kantoorjaren is) zitten ga je niet meer veranderen en werkelijk NIEMAND is geïnteresseerd in je webinar over Excel 2.0. Niemand wil nog videovergaderen. Het kost je bakken met energie om alles te willen veranderen (bovendien zijn er soms redenen waarom iets zo belabberd functioneert, althans, dat laat ik me vertellen). Steek de energie die je hebt in projecten waar je wel energie uit haalt. Je leert na een tijdje op kantoor werken wel herkennen welke projecten slagingskans hebben en welke niet. Je hoeft niet in elk zinkend schip een stop te duwen en te denken “ik ben niet de Titanic”. Soms is het prima als dingen naar de zeebodem zinken.

7. Het grootste chagrijn wordt je grootste vriend

Op elke plek waar ik heb gewerkt kwam ik een man van middelbare leeftijd tegen over wie mijn collega’s zeiden “dat is echt het grootste chagrijn van de afdeling”. Waarom het altijd mannen waren weet ik niet, maar zo was het wel. Ze hadden allemaal dezelfde streepmond, begonnen hun eerste praatje met “dat klinkt allemaal best aardig maar in de praktijk” of “dat hebben we al een keer geprobeerd”. De moed zinkt je meteen in de schoenen.

Maar lieve lezer, die oude chagrijnen, die moet je hebben. Onder die harde, kritische buitenkant zitten vaak hele geestige, semi-flexibele geesten, die zich al jaren staande proberen te houden in het kantoorgeweld. Ik raad niemand dit level van verbittering aan, maar ergens begrijp ik het ook: ze hebben minstens 40 reorganisaties achter de rug, zichzelf al 100 keer opnieuw leren werken en nu moeten ze ook nog in een kantoortuin zitten. Een mens wordt van minder al volslagen wanhopig.

Met al hun ervaring kun je (soms) wat van ze leren (meestal niet hoor) maar vooral vaak met ze lachen en als je geluk hebt, weten ze ook hoe ze om zichzelf moeten lachen. Vaak kunnen ze zich nog verwonderen over nieuwe dingen (dat snap ik als je ooit met een asbak en een typmachine op kantoor bent begonnen) en het is bijzonder om iemand op kantoor tegen te komen die verbitterd is en zich nog verwondert, dat doen de meeste mensen na jaar één al niet meer.

Als je ze laat zien dat je ze serieus neemt (wat je misschien niet per se doet, maar daar gaat het niet om), kom je er een heel eind mee. Doorgaans veel verder dan die amicale klootzak van in de dertig die na een week nog steeds niet weet wat je naam is en de hele tijd vraagt of je koffie voor hem wilt halen. Die moet je koste wat kost vermijden want die wil echt alleen maar aan je kont zitten tijdens de borrel.

8. Als je er niet meer over praat, verdwijnt het vaak vanzelf

Krijg je iets vervelends op je bord? Nooit meer over praten, dan verdwijnt het vanzelf.

9. Kijk goed om je heen

Je kunt alleen maar over iets met zoveel passie schrijven als je er ook van houdt: natuurlijk houd ik van kantoor. Ik houd van het kleinkneuterige geneuzel van mensen die “echt pas over een half uur willen lunchen”, van de borrels waar iedereen altijd “zin” in heeft en dat er dan niemand is als het puntje bij het paaltje komt. Ik houd van de gesprekken aan de lunchtafel en hoe blijkbaar niemand in staat is om er fatsoenlijk één te voeren.

Er zijn weinig plekken waar mensen je zo verrassen als op kantoor: nukkige R. die elk jaar oliebollen bakte voor al zijn collega’s op kantoor. G. die de pantry volhing met briefjes waarop in nette taal stond dat mensen hun kutzooi op moesten ruimen (had iedereen schijt aan natuurlijk). Die ene collega die zijn vrije tijd vooral in zijn zweefvliegtuig doorbracht, de IT-redacteur die ook dichter was. Ook proberen mensen er altijd het beste van te maken, soms door onmogelijke combinaties in het koffieapparaat te tikken in de hoop eindelijk wat drinkbaars terug te krijgen, maar ook door te roken tijdens hun Teamsvergaderingen. Tijdens borrels zag ik mensen gênant dronken worden tot ik zelf ook gênant dronken was.

Ik zag collega’s elkaar uit de wind houden en ook zeker voor de bus duwen. Ik zag hoe volwassen mensen elkaar uit de weg elleboogden op weg naar de bitterbal die hun dag nog enige glans kon geven en zag hoe mensen volschoten bij het afscheid van hun favoriete collega. Met een beetje geluk ontmoet je op kantoor mensen waar je hysterisch hard mee kunt lachen, bijvoorbeeld als je collega “zet ‘m op” zegt tegen een collega die met zwangerschapsverlof gaat.

Op kantoor zijn we tot elkaar veroordeeld en we kiezen elkaar zeker niet uit. We moeten er dag in, dag uit met elkaar iets van zien te maken, tot we eindelijk met pensioen mogen of ons leven een miraculeuze wending kunnen geven (ik ken dus iemand die weg is gegaan van het kantoorleven en nu een succesvol restaurant runt: ze bestaan!!). Samen moeten we er iets van maken en dat doen we, meestal, of dat “iets” ook iets noemenswaardigs is, laat ik in het midden.

En als ik het echt niet meer zie zitten, dan denk ik aan een uitspraak die huisvriend D. laatst opving: “Het is maar werk, over 100 jaar denkt niemand meer aan ons.”

En zo, lieve lezer, is het maar net.

Liefs,
Charlotte

PS: Overdrijving is mijn favoriete stijlfiguur, weten doorgewinterde lezers van De Weekstart. En jij nu ook.

Eerdere kantoorverhalen uit De Weekstart

Ik schrijf semi-regelmatig over kantoorleven. In deze onregelmatige serie verscheen eerder:

Een lijstje zendingsdrang (tips)

• Luistertip: Die was makkelijk, mijn favoriete Dolly Parton natuurlijk. Ik was geen groot fan, maar deze vond ik altijd erg mooi, door de eenvoud van de tekst maar ook door deze heerlijke zin: Here you come again
  Lookin' better than a body has a right to. Prachtig.

• Leestip: Dit artikel uit de Volkskrant over Robby: zijn huis werd overgenomen door zijn dealer en nu is hij dakloos. Dat noemen we ook wel “koekoekswonen”, een term waar ik zelf nog nooit van had gehoord. Ik was vooral geraakt door de zorgzaamheid van Robby’s buren, maar ook door hoe belachelijk oneerlijk dit systeem is:. Je groeit op met het idee dat wetten je beschermen maar hoe ouder je wordt, hoe meer je ziet dat in beleid, net als in alle menselijke uitvindingen, fouten sluipen waar mensen de dupe van worden: het artikel.

• Leestip 2: Een heerlijk interview met Ron Jans, ook uit de Volkskrant.

• Eettip: Mensen slapen op appelstroop. Mensen: appelstroop is te gek, eet het. Op een geroosterde boterham met wat boter. Mijn geliefde eet het met kaas maar daar moet ik persoonlijk niet aan denken. Maar goed, geen recept dus maar appelstroop, all day, every day.

• Kijktip: Waar mensen niet op slapen, is B&B Vol Liefde. Ik dit jaar ook niet, ik genoot met volle teugen van het dateleed van de B&B-eigenaren. Ik tip in het bijzonder een aflevering van afgelopen week waarin Caroline uit Spanje met twee dates gaat catamaran-zeilen. De shots van Caroline tussen haar twee mannen op het dek van de catamaran zijn goud. Ik heb zelden ongemakkelijkere televisie gezien. In het fragment gebeurt bijzonder weinig, maar soms spreken beelden boekdelen: Arie die overduidelijk vlinders heeft en naar Caroline zit te lonken, Gilbert die met vanalles bezig is, maar niet met Caroline en Caroline, die alleen maar aan haar honden denkt. Genieten. What a time to be alive.

• Leestip 3: Nadat ik vorige week had geschreven dat ik vreesde te dom te zijn voor A Room of One’s Own kwam ik op Substack iemand tegen die het boek al op haar elfde las en begreep, wat me nog net wat dommer maakte dan ik al was maar goed, ik ben er nog steeds in bezig. Het eerste hoofdstuk vond ik, sorry, wennen, maar inmiddels laat ik me meeslepen door de gedachtestroom van Woolf. Ik vind er verder nog niet zoveel van, maar ik heb wel veel onderstreept en dat is goed denk ik? Kom hier nog op terug.

• Bezoektip: Ik ging afgelopen weekend voor het eerst in mijn leven naar de Parade. Jarenlang zei ik tegen L. “we moeten eens gaan” dan zei hij “dat vind ik ook” en dan gingen we niet. Maar dit weekend gingen we: in de zweefmolen, naar de silent disco en naar een hilarische voorstelling van het Zuidelijk Toneel. Mensen schrijven dat het een yuppenfestival is, dat is het zeker, maar in de zweefmolen zitten was één van de leukste dingen die ik in jaren heb gedaan dus dat hele yuppenverhaal interesseert me niet zo.
  
  Goed, naar de Parade kun je niet meer, maar wel naar voorstellingen van het Zuidelijk Toneel. Zij maakten afgelopen jaar ook F*ck Lolita, naar een toneeltekst van Annet Bremen, die ik meerdere keren heb getipt in deze nieuwsbrief. Ik zag dat het Zuidelijk Toneel ‘m volgend weekend nog één keer speelt in Amsterdam, ga daar vooral heen als je nog niet bent geweest.

Substack van de week

Een goed stuk van Emiko Davies over de Japanse keuken en een slecht geïnformeerde Australische journalist. Davies maakt trouwens geweldige kookboeken, Gohan heb ik helemaal stukgekookt.

Notes from Emiko’s Kitchen

“Japanese curry is the worst curry in the world"

“I’m not sure that seaweed, for example, is food…

Read more

24 days ago · 745 likes · 150 comments · Emiko Davies

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

Wat smaakt naar zomer? Tomaten, denk ik. Op alle manieren: gewoon, rauw, dat het velletje knapt op je tong (sensorische nachtmerrie voor velen maar niet voor mij), kapotgeroosterd (net niet verbrand) op koude knoflookyoghurt en ingelegde ui bovenop, in een salade met rijpe perzik (ineens snap je: ah, tomaat is fruit), door de saus van een pasta die je “even in elkaar flanst” (dat zijn de lekkerste pasta’s, die je “even” maakt als je bijna niks in huis hebt) en natuurlijk in allerlei tomatentaarten.

Tomaten moet je in de zomer eten, daarna kun je ze beter laten liggen, tenzij je van zelfkastijding houdt. Wat in de winter een waterbom is, explodeert in de zomer in je mond en brengt je, als je er één eet, voor even naar dat ene terras op die ene heuvel waar je met je lief een tomaten-perziksalade deelde en je keek uit op een vergeelde tuin en die baarde je zorgen en tegelijkertijd was er die tomaat wiens smaak de zorgen even verzachtte.

Het beste aan de tomaat is hoe weinig je ermee hoeft te doen om er wat van te maken en dat, lieve lezer, maakt het ook ideaal zomervoedsel, want ja, ook ik heb geen zin om te koken als buiten de kraaien met hun bekjes open op een tak uithijgen. Als je goede tomaten hebt kun je ze zo opeten, of alleen met wat olijfolie en zout. Het afscheid valt me elk jaar zwaar maar wat een genot als ze in de zomer terugkeren. Deze recepten maakte ik deze zomer het meest:

• Panzanella met tomaten, artisjokharten en paprika

• Gochujang tomato soup (ik gebruik verse tomaten, denk 800 gram?)

• Tomatensalade met perziken van (met frambozenazijn, wat mij betreft de ontdekking van de zomer)

Een stad die toch geen kutstad bleek

“Kutstad”, zeiden L. en ik vaak vlug tegen elkaar als we iets over Parijs zagen of lazen. Ons oordeel was op niks gebaseerd. Of nou ja, er waren de obers die onaardig tegen ons deden omdat we geen woord Frans spraken. En die ene keer dat ik als 24-jarige door een man werd achtervolgd (tot ik tegen hem schreeuwde dat hij op moest rotten, wat werkte). En oh ja, L. vond Parijs vooral “heet en druk”. Bovendien leek Parijs een plek voor al dat petit en frêle was en daarom besloot ik: laat maar. Tot deze zomer, de zin in mooie musea won het van het hoofdpijndossier wat ik er voor mezelf van had gemaakt. Het was geweldig natuurlijk. Het was zo:

Je komt bij Saint-Sulpice de metro uit en je ziet dat hoewel de bouwstijl hier overal op elkaar lijkt, dit weer een andere wijk is. Hier zit het geld, constateer je als je de eerste dure auto passeert. Je onthoudt niet welke want daar is het brein niet op ingesteld: je zoekt een restaurant, geen sugar daddy. Je passeert restaurantjes met uitbundige terrassen in de hete zon, vol stoelen waar niemand op wil zitten, want men weet: hier zitten is verkolen. Maar, bij de lunchplek die je van Maps trok is schaduw, ze is overdekt. Je wacht aan een tafeltje maar er komt niemand, “binnen moet je bestellen”, bitsen de Françaises naast je.

Aan de bar staat een kale man die minstens een kop groter is dan jij, zijn ogen zijn bruin en plezierig. Jullie spreken Frans, hij kiest je wijn, dat doet hij uitstekend dus daar vind je in al je feministische principes niks meer van. Hij heeft rode wangen, je zou willen dat je het verzon maar je ziet ze echt. Hij spreekt je naam uit op zijn Frans en lacht naar je alsof hij wil zeggen “ontspan maar, dan regelen wij de rest”. Je geeft je over, je eet tamara met knapperig brood en proeft de zee (je voelt je ook lullig over de vis die je al twee jaar niet meer probeert te eten, maar je eet toch je bord leeg want het is zo zalig) hapt van parmezaan kroketjes die ook fris zijn, drinkt de wijn die hij je aanraadde en leest Nicolien Mizee op je hoge kruk aan je tafeltje. Je probeert het gesprek van de mannen naast je te volgen, het gaat over wijn en of er nog een fles moet komen en die komt er natuurlijk.

Je dacht dat Frankrijk een grote afwijzing zou worden maar met je middelbareschool-Frans red je je heel prima en je kuiltjes werken schijnbaar nog prima dus daarmee red je je als je de woorden niet weet. Je lacht misschien zelfs iets te veel naar een ober want als je hem twee dagen later met je vriend tegenkomt, werpt hij je een kushand toe.

Favoriete eetplekken in Parijs:

• L'Avant Comptoir du Marché

• Le Mary Celeste

• Brasserie Bellanger

• Mao dumpling bar

• Deux gares express

• Boulangerie Utopie

• Mischief

Een dag waarop niks hoeft

Een zomer is niet compleet zonder een dag thuis waarop niks hoeft. Een dag waarop je niks hoeft is een lege dag. Die heb ik bijna nooit. Ineens kijk ik met andere ogen naar mijn eigen huis: het zitje in de tuin zit lekkerder, het licht valt mooier naar binnen aan de voorkant, ineens heb ik wel zin om mijn boekenkast op te ruimen: ik hoef het niet, maar ik doe het toch.

Er is tijd voor triviale dingen als een koffie in de stad met mijn lief, middenin de week. Even omfietsen om bij de Pers die lekkere hummus te kopen. Door de lege straten fietsen en ze van mij wanen. Me heel erg thuisvoelen, zo erg dat ik de zin verlies om weg te gaan. Ik ga toch, waar ik van houd schittert heviger als ik het soms achterlaat.

Waar zomer ook naar smaakt

Niet alleen naar tomaten natuurlijk. Ook overrijpe perziken, het sap druipt van je kin als je erin bijt, ik doe het maar 1x want ik ben een schiller (sorry) en moet zeggen: sommige clichés smaken heerlijk. Ik eet ook een nectarine met schil, daarover ben ik minder te spreken (een soort slappe appel).

De zomer smaakt ook naar ijskoud abrikozensap (en naar de zoete, geile woorden uit Call me by your name natuurlijk), die ene cider van de Engelse tap zonder laffe bubbel (lukt me altijd 1x, daarna vind ik louter bocht in pubs), zelfgemaakt ijs van aardbeien en rabarber, die aardappeltjes in citroencreme van Yvette van Boven en natuurlijk naar het in en in zoute water van de Atlantische oceaan dat je binnenkrijgt tijdens je duik, zo zout dat het bijna een gat in je tong brandt. Niks smaakt zo goed als de eerste slok drinkwater die je na een duik neemt. Dat is zomer: met een zoute bek bovenkomen en water naar binnen klokken.

Terugkeren

Ik schrijf met uitzicht op dezelfde baai als vorig jaar, het appartement is nog steeds een paradijs.

De rotsen lopen nog even ver de zee in, L. zegt dat ze ooit wel gaan afbrokkelen, zo is het leven, alles wat rotsvast lijkt brokkelt ooit af. Ik begrijp dat het zo werkt maar ook niet want de rotsen zien er zo sterk uit dat ze onmogelijk eindig kunnen zijn Het water beukt er dag in, dag uit tegenaan, alsof ze niet kan wachten wat land te veroveren.

We kennen hier de weg naar het appartement bovenop de heuvel, elke ochtend schrijf ik in het zitje bij het raam. Ik zou willen dat het aan het script was dat ik mee heb, maar het zijn eerder kleine observaties en notities in mijn dagboek. “Waar is het verhaal?” hoor ik mijn innerlijke Nicolien schreeuwen, het verhaal is dat er een verhaal is dat ik weiger op te pakken. Mijn kantoorkneuzen moeten het even zonder me doen. Gelukkig schrijft Nicolien wijze dingen:

Goed, er is dus schrijven in het zitje. Wat er in het stadje niet meer is, is de koffiezaak waar L. en ik vorig jaar eindeloos Victoria Sponge kwamen eten maar gelukkig is er tegenover de Sainsbury’s een nieuwe plek die het ook verkoopt. Van Victoria Sponge moet zelfs de grootste zuurpruim lachen, dat komt door de belachelijke hoeveelheid suiker die erin zit.

Ook hier spreekt de eigenaresse ons aan met my love en my darling, wat ons meteen twee zachtgekookte eieren maakt die ongetwijfeld uiteen zullen knappen onder de Hollandse hardheid bij terugkomst. L. zegt dat je op vakantie àlles romantiseert en dat is waar, maar wat ook waar is, is dat het hier precies goed is.

Telefoon

Door Substack scrollen blijkt net zo verslavend als door Instagram scrollen, elk vrij moment dat ik mijn telefoon in mijn handen heb val ik erop terug. Substackers schrijven zelf dat het “betere content dan Instagram is” maar op mijn tijdlijn zie ik dingen die verdacht veel op brainrot lijken: AI-clickbait om likes te genereren en foto’s die ik al honderden keren gezien heb.

Ik vraag me deze zomer dan ook af hoe ik een betere relatie met dit platform krijg: een vraag zo cliché dat ik jou als lezer er niet mee ga vermoeien. Bovendien weet ik het antwoord er ook niet op.

Ik wil alleen maar deze paar zinnen van IJSLAND uit Don’t believe de krant herhalen waar ik deze zomer veel aan dacht:

Gratis tip, doe iets lits
Vertel het niemand, post niks
Ga even naar buiten, hou het binnen
We kunnen wel een dagje zonder picca van je fit

Een vergiet

We zien, samen met half Utrecht, onderaan de brug in Kanaleneiland de zonsverduistering door een vergiet. Het is al magisch en dan zegt iemand achter ons: “Willen jullie soms even door onze brilletjes kijken?” Ongekend, elke keer dat je denkt dat je het gezien hebt met de natuur doet het weer zoiets van KABOEM KABLAF WOW. Leven is geweldig, ik kan het iedereen aanraden.

Afscheid

Ik haat het afscheid van de zomer, dat moment waarop de koele lucht bovenop de warmte komt te liggen. De laatste weken rijd ik altijd met een zwaar hart door de stad, weer is er een zomer voorbij.

Tegelijkertijd verlang ik ook naar een echte herfst, naar het vallen van de bladeren op het juiste moment, naar met pijnlijke oren van de kou thuiskomen in de winter. Ik mis de harde overgang van de seizoenen, ik haat het dat de bomen al bruin en dor zijn in augustus, intens verdrietig word ik van de sporen van klimaatverandering. Mensen die zeggen blij te zijn met warmere winters kan ik niet uitstaan en ja natuurlijk was het deze zomer veel te warm, we stonden erbij, we keken ernaar.

Ik heb geen zin meer in het verhaal dat we nu hebben, ik zie uit naar een ander.

Toetjes

Toetjes op menukaarten van uppety Nederlandse restaurants zijn bullshit. Ik heb geen zin in “het concept van een stranddag” of “hooi-ijs” en ook niet in cheesecake van 50 jaar oude kaas (sodemieter toch op). Een toetje, lezer, is in mijn optiek zoet (MAAR NIET TE), een knuffel, een aai over je bol, dat beetje aandacht dat je nodig had, geen kans om met conceptuele poeha te smijten. Een chef vindt vast dat ik de smaakpapillen van een kleuter heb, maar ik ben klaar met dat Nederlandse toetjesgeleuter. Sorry schatten, jullie maken toetjes echt kapot voor me. En daarom bestel ik ze nog zelden.

Tot ik in Parijs was, want daar vond ik toetjeskaarten naar mijn hart. Crème brûlée, wat een vondst, zoete taartjes met kersen waarin je de zon proeft of gewoon één smaakvol bolletje ijs. Het was niet overdreven zoet of conceptueel, het was niet moeilijk, ik had niet het gevoel dat ik het niet begreep: het was gewoon goed. Een hoop dingen in het leven zijn vaak terecht ingewikkeld, een toetje mag voor mij een eenvoudig geluksmoment zijn.

Dag

We halen onze spullen van de badkamerbalk die als plank figureert, en maken ruimte voor de volgende gast. In het zitje bij het raam, waar we avond na avond tevreden lazen of B&B keken, maken we ruimte voor de ervaringen van een ander. Ik moet aan het boek Eilandgasten van Vonne van der Meer denken, waarin het vakantiehuisje bijna een levend figuur wordt. Ook in dit vakantiehuis zou ik de muren willen vragen wat ze hebben gezien. Of ik blij zou zijn met die kennis weet ik niet. Sommige dingen kun je beter blijven verzinnen.

Dat denk ik ook als ik op mijn laatste ochtend met toch het script op schoot zit: blijven verzinnen.

Liefs,
Charlotte

Ja, ik zit hier al een tijdje over te dubben. Ik weet nog niet hoe het eruit moet zien, ik denk nu aan iets met eten en een klein groepje mensen, 20 ofzo? En dan verschillende bijdragen? Poëzie, verhalen, misschien muziek? Hoe begin je aan zoiets?

Een lijstje zendingsdrang (tips)

• Luistertip: Ik was er een paar weken niet dus ik heb een Spotifylijstje voor jullie gemaakt van wat ik deze weken op repeat had:

• Leestip: Ik heb weinig nieuws gelezen tijdens de vakantie, ik heb vooral boeken opnieuw gelezen. Ik herlas de helft van de Georgia Nicholson-serie van Louise Rennison, waar ik hysterisch om heb gelachen. Ik kan ze iedereen aanraden, voor kinderboeken komen ze uitstekend uit de verf.
  
  Ik herlas ook Hoog en laag springen van Nicolien Mizee en genoot wederom, ik kan de Faxenbundels niet vaak genoeg tippen. Dit deel speelt zich af in de periode waarin Voor God en de Sociale Dienst wordt uitgegeven door Nijgh en Ditmar. De passages over Sybren en het herschrijven van de reisgids waren mijn favoriet, alhoewel ik ook altijd smul van de passages over Balthasar en de stukken over het poseren, tja, het was eigenlijk allemaal wederom goed. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen schatten, lees Mizee!
  
  Ik herlas ook The Wind-Up Bird Chronicle van Haruki Murakami, wat ik bij de eerste lezing beter vond. Het verhaal gaat over een man wiens vrouw hem van de één op de andere dag in de steek laat: het gaat ook nog over 1001 andere dingen, maar omwille van de lengte maak ik de plotsamenvatting even kort. Ik ergerde me nu vooral aan de lange brieven in het laatste deel van het boek maar tegelijkertijd zat ik er bij vlagen ook weer heel erg in en kon ik het moeilijk wegleggen. Misschien worstelde ik meer met het fragmentarische karakter? Ik heb ook een paar keer “wat een bullshit” geroepen hoor, dat geleuter in die put duurde me echt iets te lang.
  
  Tot slot herlas ik in Parijs Alleen maar hartstocht van Annie Ernaux, over haar obsessieve verliefheid en net als de eerste keer las ik het in een halve dag in een vloek en een zucht uit. Het is een verrukkelijk, bedwelmend boek. En heel dun, je bent er zo doorheen (want wegleggen kan niet! het is te goed!).
  
  En fin, inmiddels ben ik begonnen aan A room of one’s own van Virginia Woolf, wat typisch zo’n boek is waarvan ik me afvraag of ik er te dom voor ben. Ik kom er nog op terug.

• Kijktip: Ik heb erg genoten van alle afleveringen van Zomergasten tot nu toe (alleen Peter Pannekoek kon mij niet zo bekoren, alhoewel ik wel voor het eerst in mijn leven heb gelachen om Jackass). Ik tip de aflevering van Elmer, Tommy Wieringa en Nasrah Habiballah. Om uiteenlopende redenen allemaal heel goed, ik zag gemopper over Wieringa in mijn tijdlijn, maar ik heb me er zelf niet aan gestoord. Ik vond het een interessante man met interessante fragmenten (en ja, ik vond Joe Speedboat ook een mooi boek, sue me people!!!)

• Kijktip 2: Echt heel veel James Bond-films voorbij zien komen op de televisie in Engeland en daar met volle teugen van genoten, lekker veel grote boem en overzichtelijke plotlijn: genieten.

• Bezoektip: Up Close, de tentoonstelling over het werk van Ed van der Elsken in het Rijksmuseum. Intiem vond ik het, zoals al het werk van van der Elsken, maar het was ook interessant om een kijkje in de keuken te krijgen en te zien hoe zijn fotoboeken tot stand kwamen. Vond ik fascinerend. Het Rijks liet gelukkig ook een paar van Van der Elskens video’s zien. god die zijn ook zo heerlijk om naar te kijken. Een cadeau aan jezelf, deze tentoonstelling.

• Leestip 2: Schrijver Marijke Schermer heeft een rubriek in Volkskrant Magazine waarin rondsnuffelt in huizen van mensen die niet thuis zijn. Zo’n origineel en slim idee en elke aflevering is raak. Het is zo’n mooie en integere reeks: aanrader. De aflevering van deze week ging over Anna: Lees het artikel.

Substack van de week

Ik ben zo dol op de verhalen van Laura van der Haar. Deze was ook weer steengoed:

ONDERKRANT

Ik wil een paard

Maar ik woon in de stad…

Read more

14 days ago · 17 likes · 3 comments · Laura van der Haar

Nog eentje dan, van Laura Marling:

Patterns in Repeat

On Leaving London - Leisure

All I want from a holiday is for it to be warm enough for me to sit outside in the evening and play guitar while other people talk around the dinner table on the terrace. That’s all I want. I also want to sit around that same table during the day, while people are talking or reading or whatever, so I can draw and paint them in my sketchbook. That’s all…

Read more

17 days ago · 461 likes · 27 comments · Laura Marling

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

Dag lieve lezer,

Soms vraagt Charlotte me om een gastbijdrage te schrijven: als de inspiratie toeslaat, zeg ik ja. De laatste keer dat ik een golf van inspiratie had schreef ik over fietsen. Ook nu ga ik het wéér over fietsen hebben. Iets met never change a winning team?

Ik moet met spijt bekennen dat ik sinds mijn laatste publicatie ook zo’n man ben geworden die de Tour kijkt, zichzelf in lycra wurmt op zonnige zondagen en wiens browsergeschiedenis vol staat met wielsets, groepsets, bandenspanningen, en belachelijk dure fietsen. Op de nodige fiets subreddits die in mijn favorietenlijst staan maakte ik kennis met de (voor mij nieuwe) term: ‘Bonking’.

Bonking: “To reach a point where you have no energy left and feel you cannot continue physical excercise, especially when riding a bicycle or running.” - Cambridge Dictionary

Elke zelfrespecterende, lycradragende, gelletjes-etende, Strava-gebruikende fietser maakt op een zonnige dag in het zadel kennis met bonking of gewoon een keiharde bonk.

Deze week heb ik een verzameling bonks voor jullie, want leedvermaak is ook vermaak. Het zijn willekeurige momenten op willekeurige volgorde, geen top 5. Wie weet voorkom je met mijn ervaringen je eigen bonk.

1. De Bonk van Herkingen

De eerste echte kennismaking met de bonk die ik me kan herinneren was bij het stadje Herkingen in Zuid-Holland. C. en ik hadden het wilde idee om het Grevelingenmeer rond te fietsen op stadsfietsen die we bij de camping hadden gehuurd. En dat, lieve lezer, was geen goed idee. C. deed al een tijdje aan Rocycle. Mijn niveau: ik had geen fiets meer omdat ik te lui was om die op te halen bij de gemeentestalling.

Het rondje Grevelingenmeer was een kleine 80 kilometer, met een uitstapje naar wijngaard De Kleine Schorre om een paar flessen wijn te halen. Na de eerste dam merkte ik al dat ik wel erg weinig kracht in de benen had. Maar een goeie lunch bij de wijngaard zou dat probleem wel fixen. Niet dus, het moment dat ik de fiets weer opstapte voelde ik dat het goed mis was. De garnalenkroketten waren niet in de benen gaan zitten, maar het glas wijn was absoluut naar m’n hoofd gestegen.

De in wijn gedrenkte overmoed gaf me het gevoel dat ik het wel zou halen. Maar toen de wind op de dijk voor Herkingen van voren kwam, was het definitef gedaan met de pret. Ik kreeg de trappers van de 3-speed Gazelle niet meer in beweging. Wat volgde was een pijnlijk langzame tocht terug naar de blokhut waarin we sliepen.

Het moet een ontzettend grappig gezicht zijn geweest: een dubbelgevouwen man op een fiets op wandeltempo-snelheid, naarstig op zoek naar een café, supermarkt, of iets anders waar hij suiker kon vinden. Helaas was het met de open supermarkten nogal dun gezaaid. Gelukkig gloorde daar dagwinkel Herkingen aan de horizon en konden C. en ik daar Dextro halen om de laatste 23 kilometer door te komen. De hartkloppingen van de druivensuiker staan me nog zo vers in het geheugen dat drie jaar later ‘De Muur van Herkingen’ nog steeds een begrip is.

2. Le Bonk de Paris

C. en ik rennen al de hele dag van hot naar her: onbijten bij die ene hippe plek, hup de metro in en 30 minuten lopen naar het Rodin museum. Doorknallen naar een warenhuis waar we dan toch ook de delicatessenafdeling leegkopen en ineens is het half 4, hebben we de lunch overgeslagen en gutst het zweet uit alle poriën (want het is 30 graden). We zeggen wel dat we wat moeten eten maar komen helaas niet verder dan een koekje dat al de hele dag in de rugzak ligt te zweten.

Met volle boodschappentassen en een plekje in de schaduw zoekt C. naarstig naar een plek om onze krachten op te laden. Rond dit tijdstip zijn bij veel brasseries de keukens gesloten (Waarom? Leg me dit in godsnaam uit). Gelukkig is er op een halfuurtje lopen een plek waar de keuken nog open is. Maar als we na een kwartier wandelen langs een metrostation lopen wordt direct de knoop doorgehakt om in de wijk van ons hotel iets te eten. Daar hebben we ondertussen wat terrasjes gevonden met lekker eten waar je de hele dag kan bunkeren.

Zoekend naar eettentjes terwijl we op de metro wachten staat aan de overkant van het spoor een vrouw een trede hoger op de schaal van bonk. “How many steps was that Richard?”, roept ze naar haar man. 40 tredes, zegt Richard, zich van geen kwaad bewust. De vrouw zucht en zegt dat ze geen 40 tredes meer aan kan. “For Pete’s sake Richard”. Wij prijzen ons gelukkig dat we het niet zo ver lieten komen.

Maar dan blijkt de keuken van het restaurant dat we op het oog hadden dicht. De ober kijkt nog verontschuldigend, maar het kwaad is al geschied. “Maar”, zegt de ober, “verderop kun je nog wel iets eten.”

Ik loop koppig richting het terras. C. roept me achterna: “Ik voel nu echt een temper tantrum opkomen. Ik ga terug naar het hotel.” Ik mompel terug dat dat prima is maar dat ik dan niet ga navigeren. Dat blijkt geen probleem, met armen over elkaar en een gezicht op onweer heeft ze de metro-ingang zo gevonden.

Eenmaal op het terras tegenover het hotel, cocktail aan de lippen en een tafel vol hapjes kan er toch een lachje vanaf. Maar die Amerikaanse vrouw had het toch beter voor elkaar had dan wij. Een Richard die vertelde hoe ver iets was, had ons een kleine bonk bespaard.

3. Le Bonk de Paris: Folie à Deux

Na herstelcocktails en hapjes stelt C. voor om naar een winkel te gaan en knik ik instemmend. Ik kan de wereld weer aan. Eenmaal binnen wordt het zwart voor mijn ogen en voelt alles alsof ik een flashbang uit Call of Duty: Modern Warfare 2 heb gekopt. Richard had me wel mogen waarschuwen voor de hoeveelheid tredes bij alle op- en afstapjes. De flashbang piep krijg ik de rest van de avond niet meer uit mijn oren.

4. De Bonk van Zeist

Ik heb na een diepe speurtocht op het internet een gravelfiets gekocht (sorry lezers van De Weekstart. Volgende week is er weer een normale Weekstart zonder gelul over fietsen, spandex of Strava segmenten). Een gravelfiets heeft zowel de lusten van een racefiets (aerodynamische houding, racefiets frame), als de lusten van mountainbiken (dikkere banden waardoor je ook kan off-roaden door het bos).

De vuurdoop voor mijn nieuwe gravelfiets is een zelf uitgestippelde route naar natuurgebied Planken Wambuis op de Veluwe. Deels omdat ik Planken Wambuis een grappige naam vind maar ook omdat volgens Reddit de Veluwe een gravelwalhalla is. Het zou volgens route-app Komoot een tocht van 130 kilometer worden. “Appeltje, eitje”, dacht ik, als puber fietste ik op fietsvakantie 100-120 kilometer per dag. Helaas vergat ik dat die tochten 10 jaar geleden waren, toen ik een puberende spaghettisliert was.

Met twee gelletjes, een banaan en een droom in mijn broekzak vertrok ik. Zonder slot, want dat zou teveel wegen voor deze lange tocht. Alles voor de aeordynamica.

In Rhenen kreeg ik de rekening voor de ‘aerodynamica’ gepresenteerd. Ik had ondertussen echt wel honger, maar durfde niet mijn nieuwe fiets open en bloot in het fietsenrek te zetten zonder in de buurt te kunnen zitten. Toch maar doorzetten die Grebbenberg op en later op een bankje naast de weg die banaan wegwerken. Wat een leven als aanstormend fietstalent.

Hoogmoed komt voor de val: ik zie dat ik met iets minder dan 150 kilometer op de teller thuis ga komen. Dat zou Tadej Pogačar ook niet laten gebeuren, dus besluit ik in Driebergen-Rijsenburg één kilometer heen en één kilometer terug de winkelstraat door te fietsen, zodat ik aan de 150 kilometer kom. Halverwege de winkelstraat slaat de kramp toe en sta ik met mijn benen te schudden tot de kramp eruit schiet. Tot overmaat van ramp belt C. waar ik blijf. “Ik kom eraan schat”, zeg ik, maar ik heb geen idee hoe dan.

5. De koffiebonk

Ik drink erg graag koffie. Niet alleen voor de caffeïneboost, ik vind het ook erg lekker. Daarom drink ik op een gemiddelde werkdag zo’n 10-15 koppen koffie (wel maar tot 2 uur, want anders slaap ik niet. Iets wat wel elke avond lukt wonder boven wonder).

De koffiebonk slaat elke dag om klokslag 13:00 toe, als ik net na de lunch snel twee koppen koffie drink. Gewoon zodat ik langer na kan genieten van de koffiesmaak. Maar met trillende handen, hartkloppingen en wazig zicht ben ik alles behalve productief. Ik beloof mezelf dat ik dit morgen niet wéér laat gebeuren. Maar de volgende dag smaakt het eerste kopje zo goed dat ik na de lunch weer precies dezelfde fout maak.

Lieve lezers, de beste bonk is de bonk die je voorkomt. Volgende week weer een normale Weekstart zonder gelul over fietsen. Tot de volgende gastpublicatie (waarschijnlijk duurt het weer drie jaar). Ik beloof dat die echt niet over fietsen zal gaan.

Tot Bonk,
Luuk

Tips tegen de bonk

1. Bee Gees - Stayin Alive. Wat een plaat, kom je altijd mee thuis. Ook als je naast de AKO kramp uit je benen staat te schudden.

2. Cliff Bar Bloks. Dit zijn een soort winegums die helpen tegen de bonk als je op de fiets zit. Vind ik lekkerder dan die gore gelletjes, dat is net opgewarmde babyvoeding.

   

3. Strava is geen Instagram. Lekker boeiend dat er een bepaalde afstand of gemiddelde bij je tocht staat. Fietsen draait om genieten van de natuur en de landschappen. Een klein beetje lijden hoort daar soms bij, maar ga niet tot het gaatje voor de kudos.

P.S.: Woon/werk/fiets je in de buurt van Utrecht (of een straal van 30km daaromheen) en lijkt het je leuk om een rondje te fietsen? Laat het vooral weten! Samen fietsen is leuker dan alleen en Stayin’ Alive in m’n hoofd herhalen ben ik af en toe ook zat. Wie weet kunnen we een Weekstart fietsclubje beginnen.

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

Week 1 in locaties

Op het festivalterrein

Ik probeer te verbloemen wat ik kijk door mijn hele bovenlichaam over mijn scherm te vouwen. Dat werkt niet, want daardoor kan L. niet meekijken. Het maakt de mensen op dit festival vast niet uit dat ik naar de Tour de France kijk, maar mezelf wel, ik heb de fascinatie van mensen met het wielrennen nooit echt begrepen en nu zit ik hier op een festival te kijken naar mannen in strak lycra die op ongezond hoge snelheid over het asfalt denderen. Echte wielerfans zullen niet onder de indruk van mijn commitment zijn, want die kijken “naar de Giro”. Dat weet ik omdat iedereen die ik over dit plan vertelde me mededeelde “dat ik beter naar de Giro dan naar de Tour kon kijken”. De Giro was al geweest dus hier moeten we het mee doen.

Brak op de bank

Ik heb besloten dat Paul Seixas mijn favoriete renner is, om geen andere reden dan dat hij 19 is en potentie laat zien. Misschien rijdt hij Pogacar (een naam waar ik tot 2 maanden geleden nog nooit had gehoord) er wel uit. Of hij dat in etappe 3 doet krijg ik niet mee, want ik val middenin de etappe naast L. in slaap. Tot zover de commitment.

Op de koptelefoon als ik aan het werk ben

Ik begrijp echt niks van dit tourcommentaar. Wie fietst waar? En waarom hoor ik tussendoor de hele tijd gewoon muziek? Ik voel wel een vreemdsoortig emotie als dat typische tourmuziekje aanbreekt. Godallejezus, ben ik nu na iemand die huilt om het intro van Heel Holland Bakt ook iemand die gaat huilen om Tourmuziek?

Week 2 in anekdotes

Bijna professioneel

In de lift op werk hoor ik mezelf tegen iemand praten over de tactiek van een bepaalde renner alsof ik niks anders doe dan wielrennen kijken en ik realiseer me dat dit is hoe het moet zijn om een wielerlievende man te zijn. Voorheen dacht ik dat dat daar veel kennis bij kwam kijken, maar als je een paar woorden wielerjargon kent kun je gewoon blaten en doen alsof je weet waar je het over hebt. Zo zie je maar, niks is een onneembare vesting als je weet hoe je uit je nek moet lullen.

Oeps

Ergens in deze week vergeet ik dat ik aan dit project begonnen was en mis ik een dag. L. raadt me aan om de etappe terug te kijken en hoewel ik zeg dat ik het ga doen, lig ik die avond gewoon naar B&B Vol Liefde te kijken op mijn telefoon. Sorry schat.

Tactieken

Ik ben geen mens van tactieken. Daarom begrijp ik niet dat renners niet alle etappes willen winnen, hoe vaak L. me ook vertelt dat alle ploegen een andere tactiek voor de Tour hebben. Ja goed, 3 weken elke dag keihard rijden is vreselijk vermoeiend natuurlijk (als ik 80km heb gefietst kun je me al opbaren) maar ook: JE WIL TOCH ALLES HEBBEN? HOEZO JE SPRINT NIET MEE IN DEZE SPRINTETAPPE? WAAROM NIET? L. legt het nog eens uit, ik vind het een raar systeem.

Rare mond

Vingegaard heeft echt een hele rare mond. Een beetje alsof er geen tanden achter zijn lippen zitten. Het doet me aan deze One Direction meme denken:

Misschien moet ik minder lullige dingen schrijven over mannen die belachelijk hard kunnen fietsen en zelf eens wat tijd in mijn fietssnelheid steken. Ik zie L. de laatste tijd moeite doen niet te zuchten als hij zich weer eens in moet houden omdat mijn benen “leeg” zijn. De laatste keer moest hij zelfs bijstand verlenen in de vorm van een hand op mijn onderrug.

Maar goed, ik heb dan weer geen rare mond. (Denk ik? Misschien is mijn mond ook raar. Worden mijn lippen nou smaller? Gebeurt dat nu al? Help?)

Een ongelofelijke zak

In week 2 besluit ik dat ik Evenepoel een ongelofelijke zak vind. Daar heb ik geen reden toe, ik denk omdat hij zakkerig overkomt. Het is wel lekker om te zien hoe hij voorbij Pogacar rijdt tijdens etappe 15, hoewel ik aan Pogacar geen hekel heb (en dus ook geen reden heb om een hekel te hebben aan Evenepoel maar over dat haten hebben we het laatst al over gehad.

Week 3 is kruipen naar de finish

Pokémon Go

Inmiddels is de Tour kijken een soort Pokémon Go geworden: dat ging ik ook even “uitproberen” en vervolgens zat ik te pas en te onpas op mijn telefoon naar Pokémons te zoeken. De Tour ging ik ook “voor de lol even kijken” en nu neem ik alle informatie tot me die maar beschikbaar is. Even vind ik het jammer dat het bijna afgelopen is maar dan bedenk ik me dat ik deze verslaving vast weer door een andere kan vervangen en dat maakt het gemis weer soort van oké.

Fragmenten van de NOS

De NOS toont tijdens de Tour ook fragmenten van eerdere tours (want wat niemand je vertelt van tevoren is dat het vrij saai is om een hele etappe te kijken). WAAROM DROEG NIEMAND EEN HELM? Ik zie mannen op insane snelheden van een berg afrijden ZONDER HELM OP WAAROM HEB JE GEEN HELM OP.

Carapaz

Hoewel Seixas het goed doet, raak ik steeds meer in de ban van een andere rennner, Richard Carapaz, die keer op keer probeert een etappe te winnen. Onvermoeibaar lijkt deze man. Gelukkig lukt het in week 3, prachtig vind ik het voor hem. Jongens, sport is gewoon emotie! Ik voel het nu ook!

De was opvouwen

Tijdens de laatste etappe sta ik boven de was op te vouwen, omdat ik er, eerlijk gezegd, inmiddels wel een beetje klaar mee ben. Ik heb genoeg gespierde benen en ruggen met bidons erop gezien voor de rest van het jaar.

Maar als L. begint te roepen “dat het nu echt spannend wordt” kom ik toch naar beneden en daar zie ik de fenomenale inhaalactie van Matthieu van der Poel. Zou dit mijn DENNIS BERGKAMP, DENNIS BERGKAMP, worden?

Liefs,
Charlotte

PS: Je leest een Weekstart van de timer want ik ben op vakantie. Daarom geen tips deze week en ook geen Substack van de week. Tot snel!

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

Zomers waren toen: zwemmen waar mogelijk, het liefst elke dag, in de weilanden achter mijn ouderlijk huis liggen en de verzorgpony’s negeren om te praten over later, achter de computer hangen om te MSN’en maar vooral ook vervelen en verlangen naar puberliefdes. Of mijn tienerliefdes de zes lange weken overleefden was altijd maar de vraag (vooral voor mezelf, voor iedereen om me heen was mijn obsessieve aard zichtbaar). Het was alsof ik een lekker snoepje had gekregen wat ik te snel weg had gewerkt en nu likte ik aan de wikkel tot er bijna niks meer van over was. Misschien kon ik op de achterkant kijken of er nog iets van betekenis stond.

Er was smachten, lange avonden zoeken naar betekenis in halve beloftes van maanden eerder. Het was met mijn rug in het gras liggen en naar de hemel kijken, van het dorp naar “de stad” fietsen voor de feestweek en overal betekenis aan verlenen, het zijn onder dezelfde hemel met een object van interesse was soms al genoeg voor een gevoel van melancholie.

En fin, al dat gemijmer zorgde ervoor dat ik thuis wat puberdagboeken doorbladerde. Rond mijn dertiende levensjaar ontdekte ik het internet, begon ik fanatiek te bloggen en schreef ik in schriftjes, dagboeken en op losse papiertjes. Daardoor heb ik nu veel puberschrijfwerk liggen en dat zou ik misschien eens uit moeten zoeken, zodat ik wat dingen weg kan gooien.

Maar goed, voor ik besluit welke van de briefjes over het surfhaar van A. en de eindeloze zinloosheid van het puberbestaan in de prullenbak belanden, deel ik er eerst wat van met jou. Her en der heb ik er in cursief wat commentaar bij gezet.

Zaterdag 28 mei 2006 (13 jaar)

Aahw! Het spookt weer door mijn hoofd…. De vraag…. Hoe moet je zoenen? (Hierachter heb ik een verwarde smiley getekend, dus die moet je er even bij denken) Stel dat ik en J. krijgen, hoe moet ik dan zoenen? Met tong of zonder? Armen om iemand heen? Brrr…. Ik ga er zo op internet is naar Google. Tot later, x-je, Charlotte

Woensdag 22 juni 2006 (13 jaar)

Liefde, wat een woord. In groep 8 wist ik amper wat het was, maar nu… J. <3. Hij was vanmorgen weer zo mooi en lief. Ik krijg hem maar niet uit mijn hoofd. Ik zou zo graag door zijn zachte krullen strijken en tegen z’n wasbordje aanliggen. Teder zouden onze lippen elkaar dan raken.

J.’s haar hing echt aan elkaar van de haargel dus dat “door zijn zachte krullen strijken” is dichterlijke vrijheid gok ik.

Donderdag 29 juni 2006 (13 jaar)

Ik zit op mijn bankje met een grote pot sterke thee. Liefdesverdriet dus. Ik heb je gisteravond hierom ook niets geschreven. De dag zelf was oke, ‘s ochtends naar de kapper en ‘s middags helpen op school. Maar toen ‘s avonds, achter de bar, ging het in het begin lekker en ik vond het leuk. Maar J. heeft niks tegen me gezegd en we hebben ook niet gedanst of watdanook. Toen ik ‘s avonds thuis kwam heb ik heel hard gehuild. Ik heb hem gemaild, maar hij vindt me echt niet leuk.

9 oktober 2007 (14 jaar)
(In deze periode begin ik dagboekfragmenten vaak met zin uit een liedje waar ik op dat moment door geobsedeerd ben. In dit fragment is het Better if you do van Panic! At The Disco, iets waar ik niet meer naar kan luisteren overigens.)

“Paying in naievety”

Hoe schrijf je dat eigenlijk? Stel je voor, groot bekend schrijfster (dream on) weet nie hoe ze dat moet schrijven. Het woord dat heeft trouwens betrekking op het woord wat ik dus niet kan schrijven, snap-ie? Steek ik toch nog wat op van Nederlands in deze “pauze”, yeah. To the point now. Vandaag was:

• Verwarrend

• Sexy

• Nogal vergeten waar mijn grens ligt

• Oerstom

Okee, dat is misschien wat overdreven. Maar het is zeker niet fijn om P. en B. overal lebberend tegen te komen. Nee, ik voel niets voor hem. Maar zelfs ik raak hier geïrriteerd van (hoewel ik met hem kussen no problemo zou vinden, woeps, fout)

Hardop gelachen om het gebruik van het woord sexy, werkelijk niks was sexy toen ik 14 was kan ik nu met zekerheid zeggen.

11 oktober 2007 (14 jaar)

Natuurlijk ga ik niet trouwen. Beetje gaan leven voor het roddelen met de buurt en zijn vuile sokken opruimen zeker? NEVER. (Christ, ik haat hem, maar wat heeft hij een mooie kont)

13 oktober 2007 (14 jaar)

Nu even totaal wat anders, ik zag D. gisteren. Saaie, lieve, buikvlindergevende, D. Hij was heel lief en bleef lekker lang plakken. Hoewel hij saai is houd ik er wel echt van om hem te zien.

21 januari 2008 (14 jaar)

Ik vind mezelf altijd weer als ik met schrijven aan de slag ga. Ik weet het beter uit te leggen met inkt dan met gesproken woorden. Altijd voel ik me intens verbonden met het schrift waarin ik schrijf. Als ik woedend ben, kalmeert het, en als ik verdriet heb troost het. Heel mijn leven is schrijven al een uitweg. Als voorbeeld de kinderlijke dagboeken die ik heb bijgehouden, allemaal tekenen van de hunkering naar het schrijven, om me uit te drukken met pen en papier. Dat ging altijd heel goed. Verhaaltjes over kindelijke ruzies, basisschoolliefdes en leraren. Hoe ik me aan ze irriteerde en hoe ze vonden dat ik teveel kletste. Ik geloof dat dat probleem er nog steeds is. Er zijn de weggeduwde herinneringen van toen maar ze zijn vervaagd. Onduidelijk. Veel heeft plaatsgemaakt voor de zorgen van nu. Daarom ben ik blij dat ik schrijf. Omdat ik dan weet hoe mijn leven was als ik het even kwijt ben in mijn herinneringen. Die op papier leven voort. En ik ben blij dat ik ze heb. Blij dat ik de gave heb om me zo uit te drukken.

Die gave, hoe knettergek om zoiets op te schrijven, mon dieu.

28 juni 2008 (15 jaar)

• Op mijn achttiende 2 maanden naar Australië

• In een keer slagen voor de HAVO

• Journalistiek studeren

• Een boek schrijven

• Lang leve de lol

• Minstens 1 leuk vriendje

• Minstens 1 goede zoen

• Mijn haar zwart met rood verven

• Een wenkbrauwpiercing nemen

• In mijn vingers kunnen knippen

• Pinkpop

• Wereldrecord bellen verbreken

• Een manier vinden om keihard te lachen zonder dat de leraar het merkt

Ik verfde mijn haar een jaar later rood: medium enthousiast, ik was net een vuurtoren en kreeg vreselijke uitslag in mijn nek.

29 januari 2009 (15 jaar)

Ik snap mensen niet. Ik begrijp niet hoe mensen denken, hoe ze me zien. Ik snap niet dat ze denken dat ik nu alweer verliefd ben. Ik kan mezelf amper voorstellen dat ik ooit weer verliefd word, laat staan dat ik nu weer verliefd ben. Iedereen weet toch wat er aan de hand is, waarom kan ik niet gewoon vrienden met jongens zijn? Het is niets meer en niets minder, ik begrijp het gewoon niet. Moet iedere vriendschap met een jongen automatisch aan liefde gelinkt zijn?

2 maart 2009 (15 jaar)

Ik mis ‘m niet meer denk ik. Het is meer vreemd en ongemakkelijk elkaar tegen te komen zonder te groeten. En hoewel ik dit wilde voelt het gek nu het net lijkt alsof onze band niet bestaan heeft.

25 mei 2009 (16 jaar)

Ik vraag me steeds meer af of ik wel over wil. Het leren lukt niet, en eigenlijk wil ik ook niet meer. Misschien wil ik dit jaar wel overdoen.

27 mei 2009 (16 jaar)

Op het moment van dat het geluk het grootste is ga ik op mijn bek.

In september van dit jaar viel me dat voor het eerst op, toen ik je voor het eerst losliet. Ik lijk niet met geluk om te kunnen gaan. Alsof ik er bang voor ben om gelukkig te zijn, alsof ik er bang voor ben om te bereiken wat ik al heel mijn leven heb willen hebben.

(..)

Maar nu, in mei, vraag ik me af of dat nog wel mogelijk is. We kunnen niet meer terug naar december, en wat ik gezegd heb, en gedaan heb, dat kan ik niet meer ongedaan maken. Ik merk dat ik mijzelf alleen maar meer pijn doe als ik bij je ben, terwijl zonder je zijn ook geen leven is. En ik merk dat ik delen mis, van mezelf. Mijn koppigheid is, als ik bij jou ben, ver te zoeken. En mijn wilskracht heb ik kennelijk ook in januari laten liggen. Ik ben mezelf kwijt, alweer, en dit keer lijkt het helemaal niet zo makkelijk om de puzzelstukken in elkaar te krijgen. Want als ik jou los wil laten, dan moet jij me ook met rust laten, en ik denk niet dat ik dat nog een keer van je kan vragen. Sterker nog, ik denk niet dat ik het tegenover jou nog een keer kan maken om zoiets te doen. Laat staan tegenover mezelf. Want ik ben bang om nog meer te verliezen als ik je weer loslaat. Mijn hart voelt al stuk, ik wil niet weten hoe het voelt als ik je weer laat gaan.

En dus kan ik geen keuze maken. Ik weet niet welke kant ik op moet, ik weet niet welke keuze ik moet maken. Voor het eerst in mijn leven ben ik echt verdwaalt. Ik zie geen lichtpuntje, ik zie geen stille doorgang. Zelfs als ik hard mijn best doe zie ik nog geen ene flikker.

Het is raar wat er gebeurt als ik dit soort dingen lees. Aan de ene kant denk ik “aan gevoel voor drama heeft het me nooit ontbroken” maar er is ook een soort treurigheid? Het heeft ook iets eenzaams en verdrietigs allemaal.

22 juni 2009 (16 jaar)

Ik weet het niet meer. Ik ben het helemaal kwijt.

12 oktober 2009 (16 jaar)

Misschien ben ik al wel dood, van binnen. Soms heb ik niet meer echt het idee dat ik leef. Dat ik maar een schim ben. Dat ik niet meer aanwezig ben, dat ik er niet meer echt ben. Dat ik eigenlijk maar gewoon een doorzichtig iets ben waar mensen toch wel doorheen lopen. En ik weet niet of dat gaat veranderen.

Stiekem had ik gehoopt vooral veel te kunnen grinniken, maar in 2009 volgen dit soort stukjes elkaar voortdurend op. De kracht van het schrijven is dat je de realiteit naar je eigen hand kan zetten, maar dagboeken zijn daar niet voor. Daarin vertel je gewoon hoe het ervoor staat.

10 februari 2010 (16 jaar)

Het is voor het eerst in tijden dat er weer een vlammetje in me brand. Dat er weer vuur in me zit, dat ik weer iets wil. Ik ken mezelf, dit kan een bevlieging zijn, maar ik voel, dat ik dit vol ga houden. Ik kan dit. Ik kan leren om onafhankelijk te zijn, om een jonge, sterke vrouw te worden. Daar heb ik geen vriend voor nodig, het enige wat ik nodig heb, is vertrouwen in mezelf.

Ik moet mijn zegeningen tellen. Ik heb de liefste vrienden van de hele wereld, en nog veel ook. Ik heb een passie, schrijven, ik ben een doorzetter, ik kan doorzetten, als ik het echt wil. Ik wil doorzetten, ik wil naar journalistiek, ik wil, ik wil.

Ik wil zoveel.

Ik weet niet of het allemaal gaat lukken. Ik weet niet of het in een keer gaat lukken. Het leven kent veel tegenslagen en ik ga er vanuit dat er ook nog veel meer zullen komen. Ik wil daar sterker tegenover staan. Ik wil positief worden en in mezelf gaan geloen, de doelen bereiken die ik mezelf gesteld heb. Het wordt ongelofelijk zwaar.

Maar ik kan het, dat weet ik 100% zeker.

Liefs,
Charlotte

PS: Omdat ik drie weken met vakantie ben komen er weer Weekstarten vanaf de timer. Dat betekent dat er de komende drie weken even geen tips zijn. Misschien schrijf ik op vakantie ook nog iets extra’s. Ik heb L. gevraagd of hij ook iets wil schrijven, dus misschien krijgen jullie er één van zijn hand.
PPS: Ik ben zaterdag herkend op straat door een lezer: lezer, als je dit leest, ik was nogal overdonderd dus ik heb je naam niet gevraagd maar wat leuk om je te ontmoeten en te horen dat je de Weekstart leest! Groetjes!!!!

Een lijstje zendingsdrang (tips)

• Leestip: Tijdens het schrijven van deze Weekstart moest ik denken aan de Georgia Nicholson serie van Louise Rennison, dat is een serie die ik als puber las. Ik vroeg me af hoe de boeken ge-aged waren en las er deze week vier aan een ruk en joh, wat heb ik genoten en gelachen.

  
  De stem waar ik als pubermeisje zo van genoot bleef overeind. Echt vakmanschap vond ik het, misschien dat mensen er hun neus voor ophalen als ik dat schrijf, maar als je de stem van een puber (geestig, scherp, maar ook dramatisch en egocentrisch) zo goed weet te vangen, dan ben je volgens mij een genie. Dit bijvoorbeeld:

  5.00 p.m.

  If using your lips does make your lips bigger, what on earth has Mark been up to? Am I going to let him kiss me? What does the hand on the breast mean? Do I want him to be my boyfriend? I don’t think he’s very bright but he might turn out to be a brilliant footballer like Beckham and then I could marry him and be kept in luxury.

  (Gedachte terwijl ik dit schrijf: misschien houd ik zo van Nicolien Mizee omdat ik altijd heb gehouden van romans waarin mensen schaamteloze, open, geestige ontboezemingen doen). Dit ook:

  7.00 p.m.

  In my room in front of the mirror. Practising smiling without making my nose spread. It’s impossible. I must never smile again.

  Ik denk dat ik Georgia’s gevoel voor drama onbewust mee heb genomen in mijn puberdagboeken, alhoewel dat ook de gierende hormonen konden zijn. Ik denk dat mensen uiteindelijk toch veel op elkaar lijken in essentie en in Georgia’s boeken lees ik gedachten terug die ik zelf had als puber.

• Muziektip: José González heeft een nieuw album. Mooi vind ik het, ook deze:

• Leestip: Ik heb The Corrections uit. Lees dat boek, ik vond het geweldig.

• Kooktip: Ik kreeg deze week pruimen in plaats van perziken bij de boodschappen dus ik bakte een pruimencake. Klinkt goor, was lekker: Het recept.

• Leestip (2): De reportage van de Volkskrant op de camping van Appie Wijma. Wijma opent elk jaar een camping voor minima in het Groningse Opende. Echt een prachtig verhaal. Lees het artikel.

• Luistertip (2): Ik heb hier heel lekker op gefietst laatst:

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

The Jamie Oliver Petrol Station is de vierde track op het album EURO-COUNTRY van de Ierse zangeres Ciara Mary-Alice Thompson (CMAT) en gaat over tja, waar gaat het eigenlijk over? Tot voor kort verstond ik niet meer dan deze drie zinnen:

So, okay, don’t be a bitch
The man’s got kids
And they wouldn’t like this

Uit die drie zinnen maakte ik op dat The Jamie Oliver Petrol Station een diss-track over Jamie Oliver, de Britse televisiekok, was. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen één Jamie Oliver-herinnering heeft, omdat zijn kookgedachtengoed zo wijdverbreid is. De mijne gaat over het RTL4-programma waarin Jamie op bezoek bij Britse scholen gaat om te zorgen voor betere lunches. Geen idee hoe het ook alweer heette, even Googlen:

Ik weet dat dit programma bestaat omdat als ik op dinsdagavond voor de televisie kon liggen omdat mijn vader laat thuis was en mijn moeder bij haar vrijwilligerswerk (de Computerclub) was, dit het enige op televisie was waar ik de geen nachtmerries van kreeg. Op televisie zag ik Jamie met geschokt gezicht naar bakken ondefinieerbare drap kijken en constateren dat dit “radicaal anders moest”, terwijl ik zelf eigenlijk vooral nadacht over op welke kast mijn moeder die zak met mini-marsjes had verstopt.

En fin, ik had al een poos niet aan Jamie Oliver gedacht, goed, op dat ene kookboek na dat ik laatst van Vinted had gesleept, en toen kwam ik dat nummer van CMAT tegen. Jamie Oliver leek me bij uitstek een leuke persoon om te dissen, vooral omdat er zo weinig aan hem te haten valt. Hij is knap, politiek correct (voor zover ik weet), als je naar de ingrediëntenlijst van zijn recepten kijkt denk je, dit kan nooit wat worden, maar het is toch altijd lekker. Niet bijzonder, maar gewoon prima. Kortom: eigenlijk valt er niks te haten aan Jamie Oliver, behalve allerlei irrationele dingen. Bijvoorbeeld dat hij luid ademt. Of dat echt zo is weet ik niet, maar als ik naar de foto’s kijk denk ik “kan niet missen”:

Ik googlede of hij door zijn mond ademde, daar vond ik geen bewijs van, maar ik vond wel dit:

Toen ik de tekst van The Jamie Oliver Petrol Station googlede ontdekte ik al snel dat het niet echt een haat-anthem over Jamie Oliver is, maar meer over irrationele haat. En lieve lezers, daar kan ik wat mee. Irrationele haat is zeg maar soort van best wel mijn ding. Misschien is dat een controversiële uitspraak geworden, nu mijn tijdlijn is gevuld met citaten uit andermans dankbaarheidsdagboeken en de wens om “je leven te vullen met geluk”. Alsjeblieft zeg.

Ik wil niet pleiten voor onverdraagzaamheid, daar hebben we volgens mij genoeg van in onze samenleving, maar wel voor het uiten van je frustraties. Het leven is niet louter geluk, denk ik zo, je hebt vaker dan je wilt gewoon stront aan je schoen en ja, dat kun je er weer afhalen, maar je schoenen worden nooit meer hetzelfde. En op zo’n dag waarop de schoen aan je stront zit, helpt bij mij maar één ding: een potje irrationeel haten. Mijn eigen Jamie Oliver Petrol Station maken.

Mijn irrationele haat (is haat niet altijd irrationeel trouwens?) zal ongetwijfeld de jouwe niet zijn. Maar dit is mijn nieuwsbrief, dus hier volgt een lijst van dingen waar ik een ontiegelijke hekel aan heb.

De friettafel

Als er een hel bestaat, is het voor mij één lange friettafel waar ik aan plaats moet nemen. Iemand gooit er een glas limonade overheen en dan moet ik de zompige patat opeten.

Ik HAAT friettafels. Voor wie niet weet wat een friettafel is:

Oké, allereerst: eten is geen speelgoed schattepetatten. Dat je als kind denkt dat het leuk is om boven een aluminiumtafel gevuld met slappe patat en emmer-mayo (je moeder: “NIET MET JE MOUWEN IN DE MAYO ROBERT”) te hangen, daar kan ik nog inkomen. Maar friettafels worden ook genoten door volwassen mensen.

Ik weet niet hoe ik het onder woorden moet brengen maar van weinig dingen krijg ik een grotere rolling dan een volwassen man die met ketchup een windmolen tekent op tafel (sorry L., ik houd van jou, maar niet van je friettafels!). Het is de textuur van die alufolie onder slappe, lauwe patat, de korreltjes van het zout op die alufolie die dan aan je vingers blijven kleven, het elleboog aan elleboog zitten. Het is de verspilling, het feit dat ik gewoon niet zo van friet houd en dat je friet dan ook nog eens koud en slap is?

Kijk, ik ben een leuke, gezellige, spontane meid die ook graag leuke gezellige en spontane dingen doet. Kom vooral over mijn schouder hangen en uit mijn bord eten (doe dat niet als ik je niet ken, want dan sta ik niet voor mezelf in), maar for the love of god, pleur op met je friettafel.

Billenliedjes

Wat denk je dat ik ben, een karbonade? Rot toch op man. Ik heb de grootste hekel aan deze knaller:

Echt ongekend hoe vaak ik midden op de dansvloer stilstond als dit nummer werd gedraaid, of met opgeheven hoofd naar de bar moest verplaatsen omdat ik de plaatsvervangende schaamte niet aankon. Sommige mensen zijn meer een lichaam, die genieten van schudden, ik ben nadrukkelijk meer een hoofd, ik houd niet van schudden. Vooral omdat bij schudden mensen denken dat ze tegen je aan moeten dansen en ik wil echt niet dat mensen tegen me aan dansen. Ik ben geen paal.

Ik wil alle herinneringen aan Schudden graag uit mijn eigen uitgaansgeheugen schrappen. Als iemand daar een oplossing voor heeft, bel me.

Uitprinten in plaats van printen

HET IS PRINTEN. ZEG GEWOON PRINTEN. JA IK WEET DAT HET SUF IS OM TE ZEUREN OVER TAAL EN DAT IK SPELFOUTEN MAAK MAAR MARTEL MIJN OREN NIET. HET IS UITDRAAIEN OF PRINTEN EN NIET UITPRINTEN. GOD HET KOST ME ZOVEEL MOEITE OM MIJN MOND TE HOUDEN ALS MENSEN DIT ZEGGEN IK MOET MIJN LIPPEN ER BIJNA VAN AFBIJTEN.

Grappig genoeg ben ik zelf iemand die bullit en bullet met regelmaat door elkaar haalt.

Sportleraren die tegen je schreeuwen om je te motiveren, of je vertellen dat je moet “pushen” als je nog maar 1 push over hebt: die van je eigen lichaam de afgrond in want je kunt niet meer

Voor sommige mensen werkt het héél goed als ze tijdens het sporten gepusht worden. Ze gaan er harder van werken. Ik niet. Als iemand tegen mij roept dat ik er “een tandje bij moet zetten”, als ik al over het stuur heen hang, dan stop ik met fietsen en loop ik de zaal uit.

Ik realiseer me tijdens het schrijven van deze Weekstart steeds meer dat ik alles in me heb om een hele zure vrouw te worden en aan de andere kant: laat me gewoon met rust!!! Wees blij dat ik überhaupt in deze sportschool ben!!! Dat was al een opgave!!!

Mensen die met elkaar over dieeten praten tijdens het eten van taart

Geniet van je taart Magda, val me alsjeblieft niet lastig met je praatjes over Sonja Bakker, dit slagroomgebak van de Maître Paul is al nauwelijks te hakken en je gewauwel maakt het niet beter.

En CMAT zingt:

So, okay, don’t be a bitch
The man’s got kids
And they wouldn’t like this

Maar lezers, nu ik ben begonnen kan ik niet meer stoppen:

Mensen die met hun voortanden in waterijs bijten

Als ik eraan denk, krijg ik al koude rillingen. Waterijs is gemaakt om aan te likken, niet om in te bijten en al helemaal niet met je VOORTANDEN. Ik weet niet waarom, maar altijd als ik ergens een waterijsje eet bevind ik me bij bijters en moet ik mijn ogen en oren dichtdoen om te voorkomen dat ik rillend op de grond val.

Lauw water in een zwembad

Alsof je in urine zwemt. Wil jij graag in plas zwemmen? Ik niet.

Vrouwelijke karakters in Christopher Nolan films

Ik was afgelopen dinsdag naar The Odyssey want ik dacht, misschien snapt Nolan nu eindelijk hoe het moet, een gelaagd vrouwelijk personage schrijven, maar kennelijk gaat de winst van zijn talloze blockbusters naar iets anders dan een stukje educatie, die verhalen worden er trouwens ook niet beter op. Vrouwen in Christopher Nolan-films zijn hysterisch, altijd aan het wachten op (een man), en ze hoeven niet gered te worden (maar worden dat wel altijd) of ze hebben bijna geen tekst en vliegen een paar keer in en uit beeld (Oprecht wat was dat geleuter met Zendaya?).

Ik bedenk me hoe dom het is om dit allemaal op te schrijven voor jullie, mijn lieve lezers, want nu denken jullie natuurlijk dat ik een zuur wijf ben of mensen die nieuw binnenkomen denken dat ik een zuur wijf ben want door dat internet valt alle nuance uit ons brein hè, betrap je jezelf daar ook wel eens op?

Ik zie in mijn tijdlijn alleen genuanceerde of positief ingestelde vrouwen die nooit fouten maken of hun fouten dan presenteren als een les zo van “ik deed dit maar haha ik ben ook maar een mens!!!!!!!”. Echt rommelig durven we niet te zijn hè? Ik ben in elk geval nog niet klaar met haten, ik ben al zo lekker aan het graven in mijn eigen graf en CMAT zingt:

Okay, don’t be a bitch
The man’s got kids
And they wouldn’t like this

Weet je waar ik dus ook zo’n ontiegelijke hekel aan heb?

Muse

De eerste 10 seconden van dit nummer zijn genoeg om me witheet te maken. Ik weet dat er weinig tot geen reden is om Muse te haten, dat het technisch gezien goede muziek is, iedereen aan wie ik vertel dat ik Muse haat begint altijd meteen te wauwelen over hun liveshows, maar weet je lezer? Ik haat ze gewoon. Ik haat het stemgeluid van de zanger, ik haat het gedweep van de zanger, ik haat dat vreselijke geautomatiseerde gelikte van de muziek zelf, ik vind dat het nergens over gaat, ik haat alles eraan, ik haat het sowieso als mensen zeggen “ja zij kunnen echt een show neerzetten” ja duh Frans, dat is hun werk hè.

Voelt best goed, om eerlijk tegen jullie te zijn, met al dat gehaat want man, wat zit ik daar vol mee, ook als ik dan door mijn tijdlijn scroll, waar ik ook een hekel aan heb, door mijn tijdlijn scrollen, ik zou liever verder lezen in mijn boek maar het lukt me niet altijd om mijn telefoon weg te leggen en dan haat ik het al helemaal als mensen op social media prediken over hoe heerlijk het is om hun telefoon weg te leggen en gewoon te kunnen lezen (maar Arie, waarom moet je het dan op social media zetten?).

Mensen zeggen tegen me dat mijn leven makkelijker zou zijn als ik me niet zo druk zou maken, en er is me vaak verteld dat ik minder bij dingen zou moeten voelen en de laatste tijd denk ik ook dat dat de boel makkelijker zou maken. Als ik al het denkwerk dat ik doe voor deze stukken gewoon uit zou besteden aan ChatGPT, als ik niet zou kijken hoe goed of hoe slecht een stuk het zou doen (LIKES IK HAAT LIKES MAAR IK WIL ZE OOK? Hoeveel tegenstrijdigheid kan in een mens bestaan?). En CMAT zingt:

Okay, don’t be a bitch
The man’s got kids
And they wouldn’t like this

Maar ik heb nog wel wat gif:

Open deuren

Ik haat open deuren. “De wereld verandert continu” of “Wist je dat de wereld leuker is als je positief denkt?” Ik haat gedweep met adviezen die we allang kennen, ik haat denk ik ook, de herhaling waar we onszelf in bevinden in de maakwereld, hoe erg dingen tegenwoordig op elkaar lijken. Ik snak naar iets nieuws, iets origineels, iets anders. Ik moet de hele tijd denken aan iets wat Perre (ik weet ook niet waarom ik aan hem denk, ik heb er ook niet om gevraagd dat deze uitspraak vast in mijn hoofd zit) uit de podcast Voorheen Schaamteloos Randstedelijk ooit zei: “We zijn in the age of average”.

Ik houd niet van deze age, ik wil dat mijn brein ontploft omdat ik weer iets nieuws heb ontdekt, maar komt dat gevoel ook niet gewoon omdat ik dankzij al die social media zo verslaafd ben geraakt aan dopamine?

En ik denk weer aan CMAT:

You like forgetting one day you'll stop breathing
And you'll have wasted your time on seething
I said I’m wasting my time on seething
And hey, you're not so good yourself

Come learn my mantra, it's like:

Okay, don't be a bitch
The man's got kids
And they wouldn't like this

Die ademt sowieso te hard, dat zie ik vanaf hier.

Ik hoor in de comments graag waar jouw bloed van gaat koken. En kom maar niet aan met dingen waar we oprecht en serieus boos over kunnen worden. Ik wil geen politieke correctie, ik wil je Jamie Oliver Petrol Station haatproza.

Liefs,
Charlotte
(Die in het echt best een rustige, verdraagzame vrouw is)

Een lijstje zendingsdrang (tips)

• Leestip: Ik lees The Corrections van Jonathan Franzen, over een Amerikaans gezin. Vader krijgt parkinson en daarom wil moeder nog één keer kerst met het hele gezin vieren. Dat kan alleen maar misgaan natuurlijk..
  
  Ik begin in herhaling te vallen maar ook dit boek is weer een boek zoals ik het nog nooit heb gelezen. Ik vind het echt heel goed, maar ook hier moet ik mijn hoofd bij houden. En het is te vroeg om er al uitgebreid over te schrijven denk ik. Daarom: zet het op je leeslijst als je het nog niet hebt gelezen. Ik kom er later op terug.

• Luistertip: Deze nieuwe van Charli XCX:

• Kijktip: Over politiek incorrect gesproken, ik keek dit weekend Simon met L. NPO zond de film uit vanwege het overlijden van Cees Geel. Ik kende zelf eigenlijk alleen de slotscène en had niet verwacht dat het verhaal over de Amsterdamse hasjdealer en zijn vriendschap met een homoseksuele tandarts me zo mee zou slepen. Het is zo origineel opgebouwd en gedraaid, ik vond het ontroerend en overtuigend. Ja, de grappen zijn gedateerd en racistisch, die zeggen vooral iets over de personages en de wereld waarin zij leven. En ja, misschien ook wel iets over het jaar waaruit de film komt (2004).

• Kijktip 2: Het was een weekend met veel film want ik zag ook Man on wire, de documentaire uit 2008, die het verhaal vertelt van Philippe Petit, de man die op een koord tussen de Twin Towers doorliep. Het blijft een bizar relaas en ik krijg altijd klamme handjes van het beeld van Philippe op zijn rug op het touw, tussen de torens in. En fin, aanrader dus, ook als je hoogtevrees hebt.

• Leestip 2: Het interview met Janine Abbring over het laatste seizoen Zomergasten, waarvan gisteren de eerste aflevering op televisie was. Hoewel ik begrijp dat Zomergasten plaats moet maken voor iets anders, vind ik het zelf best jammer dat het verdwijnt. Verschillende gesprekken uit de afgelopen jaren, bijvoorbeeld met dichter Lieke Marsman, journalist Sakir Khader, en schrijver Bibi Dumon Tak zijn me bijgebleven.
  
  Ik denk vooral terug naar hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren, wiens aflevering me in het bijzonder raakte. Ik vond dat hij de complexiteit van de jeugdzorg heel goed liet zien en herinner me ook vooral zijn Zomergastenfilm Hors Normes, die me een heel eerlijk relaas toonde van iets waar ik ook in mijn eigen leven bekend mee ben, en waar ik niet zoveel goed werk over zie. En fin, het interview met Janine Abbring.

• Eettip: Ik maakte zomerrecepten van Yvette van Boven uit haar zomerserie in Volkskrant Magazine (echt mijn favoriet): een salade met perziken, tomaten en mozzarella. Makkelijk en superlekker, dikke tip voor de hete dagen deze week. In dezelfde column staat een recept voor aardappeltjes met citroencrème, die kan ik ook van harte aanraden. De receptencolumn.

Substack van de week

Eigenlijk is alles wat Puck Rietveld schrijft goed. Dit ook:

om te zien moet je kijken

Instagram: mijn ziel terugkopen van de duivel

Mijn pols vertakte niet in één maar in twee handen, een stevige extra hand die mijn telefoon ten alle tijden vast kon houden om Instagram te monitoren, een extentie van mijn ziel. Met meer dan 13.000 volgers een belangrijk extraatje, een heel leven, een plant die constant water nodig heeft, nee, een baby die constant aan de borst moet liggen. Met het wo…

Read more

2 months ago · 45 likes · 6 comments · Puck Rietveld

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

“Ah, de Amsterdamsestraatweg, liep die vroeger van Utrecht naar Amsterdam?”, vraagt mijn moeder altijd als ik deze Utrechtse straat noem in een verhaal. De vraag maakt dat ze volledig opgaat in het mysterie van de weg, wat tot gevolg heeft dat ze daarna niet meer weet waarover we het hadden.

De Amsterdamsestraatweg is één van de drie straten die ze kent in de stad waar ik woon, de andere twee zijn straten waar ik daadwerkelijk heb gewoond (in totaal woonde ik op bijna 10 adressen in de stad en die kan ik zelf ook niet allemaal onthouden). Waarom de Amsterdamsestraatweg naast die twee blijft hangen is me een raadsel. Zelf is ze er nog nooit geweest.

2.

De Amsterdamsestraatweg is niet de eerste straatnaam die ik leer als ik in Utrecht ga studeren. Dat is de Padualaan, waar de hogeschool staat. Het is ook niet de tweede en zelfs niet de derde, de derde is een zijstraat van de Amsterdamsestraatweg waar iemand woont die ik als een vriendin zou willen zien, maar waarvan ik twijfel of ze me daar cool genoeg voor vindt. Die twijfel bestaat niet alleen in mijn eigen hoofd want als ik voor het eerst buiten school met haar optrek vertelt ze me dat ze mijn enthousiasme aan het begin van het jaar zo storend vond, dat ze twijfelde of ik wel de moeite waard was om mee op te trekken, maar gelukkig bleek ik ook een cynische ondertoon te hebben. Ik maak een mentale notitie van die opmerking (“geen enthousiasme meer tonen”) en zij nodigt me daarna uit om bij haar thuis te slapen na schoolfeesten, zodat ik niet vroeg moet vertrekken naar het huis van mijn ouders, dat ver buiten de stad staat.

Als ik de bus naar haar huis neem (bus 3, een onderneming waarvan ik hartkloppingen krijg want wat als ik niet weet waar ik eruit moet???), rijd ik over de Amsterdamsestraatweg en zo maakt wat op het blote oog de langste straat van Utrecht lijkt (en dat ook is) zijn intrede in mijn leven.

Door de Amsterdamsestraatweg naar de vriendin rijden is in een andere wereld stappen, in de bus is het druk (in de belbus naar het dorp waar ik dan woon is het nooit druk), ik kan nooit zitten en sta altijd schouder aan schouder met andere passagiers, maar goed ook, want anders zou ik als een bowlingbal door de hele bus rollen. Als ik uitstap vlakbij haar huis komt het getoeter van auto’s me bijna altijd tegemoet. Ze woont tegenover een Albert Heijn waar ik na het uitgaan kaas-kruiden croissaints koop, die helaas niet meer bestaan, maar waar ik nog vaak van droom. Op de hoek van haar straat zit een oude sigarenboer waar ik voor het eerst sigaretten koop zonder de angst dat mijn moeder achter me opduikt. Maar echt op mijn gemak voel ik me nooit, de angst dat iemand naar me toekomt en zegt: “Ga eens terug naar je dorp”, verlaat me in die periode nooit.

3.

Ik ga niet vaak met de coole vriendin uit, maar als ik met haar uit ga blijf ik altijd slapen. In tegenstelling tot een ander klasgenootje dat de oversteek naar Friesland moet maken in het holst van de nacht, die heeft nooit ergens een slaapplek. Dat weerhoudt klasgenootje Friesland er niet van om naar elk schoolfeest te gaan. Omdat de coole vriendin het zielig vindt mag deze klasgenoot wel een poosje wachten bij de coole vriendin thuis. Ik krijg daar trouwens maar weinig van mee want als die afspraak beklonken wordt sta ik met mijn rug tegen een sigarettenautomaat gedrukt in tongworstelgevecht met iemand die me vijf minuten later zal vragen: “Of ik in liefde op het eerste gezicht geloof.” En dat doe ik, maar niet met hem. Hij doet tegenwoordig iets met de Baghwan geloof ik.

Het klasgenootje vind ik vervelend dus ik negeer haar als ik bij de vriendin thuis kom en we weten niet hoe snel we in bed moeten kruipen. De coole vriendin en ik vallen in slaap, als we wakker worden, is ze weg, moederziel alleen de Amsterdamsestraatweg uitgelopen naar het station, leren we de volgende dag. Ik zeg nooit sorry tegen haar.

4.

Overigens denk ik dat als mijn moeder naar de Amsterdamsestraatweg zou gaan, ze haar ogen uit zou kijken. Haar hoofd zou van kant naar kant draaien om alle indrukken in zich op te nemen: de eindeloze rijen auto’s, “wat een fietsen!”, zou ze zeggen over de bonte verzameling fietsen in de fietsenrekken en “wat een mensen, tsjongejonge.” Ze zou toko’s zien die ze niet herkende, de geur van gegrild vlees en kruiden waar ze nog nooit van had gehoord in combinatie met wasgoed opsnuiven, zich verbazen over de hoeveelheid kapperszaken en mensen die buiten op een stoepje in de zon zaten. Maar vooral zou ze roepen: “Al die fietsen op de stoep!”

5.

Als je de Amsterdamsestraatweg uit fietst tot net voor het Julianapark en naar links gaat en dan onder het viaduct door en dan naar rechts de weg oversteekt, kom je uiteindelijk bij een discotheek die een soort bouwloods is, maar dan hangen er hanglampen aan het plafond, er is een bar, een preekgestoelte naast de dj-tafel en een soort balkon. Zo ziet het er nu niet meer uit, maar ten tijde van deze anekdote wel.

Ik sta aan de voorkant van dit gevaarte wel of niet te roken, de wind maakt het moeilijk om mijn sigaret aan te steken (dus wel te roken) en ik houd mijn telefoon tussen mijn oor en schouder geklemd. Ik bel L., die op het huis van een vriend past in Amersfoort voor de tweede keer die avond, om hem over te halen naar dit feestje te komen, ook al is het levensgevaarlijk om de weg op te gaan (“schatje, het is maar wind, we gaan op avontuur! we zijn jong!! AVONTUUR L. AVONTUUR”) Liefde waant onaantastbaar dus ik probeer het nog eens en hij komt: hij neemt een Uber en zal er een uur over doen.

Als een uur later de lichten aan gaan omdat het feest voorbij is, zie ik een vertrouwd gezicht achter de ruiten op me af komen, vol hoop en zin in een doldwaze avond. Wat zou ik hem daar graag nog even houden, maar het personeel wil toch echt dat ik naar buiten ga.

6.

Ik denk heel lang dat de ASW iets anders is dan de Amsterdamsestraatweg maar als ik de verbinding leg zeg ik ASW alsof ik het nooit anders heb gezegd en stiekem geniet ik ervan als mensen niet weten wat het betekent, wat me tot een walgelijke stadssnob maakt, iets wat ik me had voorgenomen nooit te worden. Maar goed, hier ben ik, deze mens aan het zijn.

7.

Ik leer de ASW (sorry) pas echt goed kennen als ik ga knipperlichten met iemand die op, wat ik op dat moment denk dat het einde van de weg is, woont. Ik fiets dat jaar door de zon en door de regen de Amsterdamsestraatweg af, ik fiets er ‘s ochtends vroeg als het er stiller is dan ik het ooit heb gezien en ‘s avonds laat als de hele stad slaapt, behalve deze weg.

Het knipperlichten duurt niet zo lang als de herinnering die me achtervolgt als ik de ASW (sorry 2x) in de jaren daarna af fiets, ook wat niks wordt lift nog een poos op je bagagedrager met je mee.

8.

Je hebt er trouwens altijd tegenwind. Ik weet dat dat onmogelijk is, soms moet je meewind hebben, maar ik heb er al-tijd tegenwind. Het maakt het geen onaangename weg om te komen, maar wel een overdreven lange.

9.

Ik klaag aan de lunchtafel tegen (dan nog) werkvriend D. over dat ik gisteravond “helemaal achterop de Amsterdamsestraatweg ben geweest”. “Er kwam geen einde aan”, mopper ik. Als hij vraagt waar ik was (net voorbij het Julianapark) blijkt dat de Amsterdamsestraatweg nog veel langer is dan ik tot dat moment dacht.

10.

Ik weet niet wat het zegt over mijn moeder dat zij nog nooit op de Amsterdamsestraatweg is geweest. Ze is waarschijnlijk op veel plekken geweest waar ik nooit ben geweest, op reisjes na het pensioen van mijn vader, zo ver weg dat je met geen mogelijkheid een straatnaam kunt onthouden, die sneeuwt onder witte stranden en en dramatische kliffen. De Nederlandse plaatsjes die we in mijn jeugd via het water bezochten, kan zij waarschijnlijk nog blind opnoemen, ik herinner me er geen enkele van.

De kans is groot dat ze nooit op de Amsterdamsestraatweg gaat komen, nooit met mij zucht over die tabakszaak waar ik die sigaretten kocht (“dat hoef ik niet te weten”, zou ze zeggen), nooit vol bewondering met me naar de muurschildering van het lekkende melkpak kijkt, zich nooit afvraagt wie toch die man is die de straat versiert met nikvanwiggen. Uiteindelijk zijn veel dingen in het leven een bezoek aan de Amsterdamsestraatweg: het komt er simpelweg niet van.

11.

Kijk eens aan, ooit liep ‘ie wel van Utrecht naar Amsterdam:

12.

Overigens is de ASW (sorry 3x) de afgelopen weken het toneel van een babyboom. Ik zie er een vrouw met een blote bolle buik, haar navelpiercing puilt uit, maar niet op een gore manier. Ik zie een vrouw die aan de telefoon hangt met een vriendin. “Oh, je krijgt zeker al een buikje?”, zegt ze, terwijl ze belt maakt ze een gebaar alsof ze een buik heeft. Degene aan de telefoon kan dat natuurlijk helemaal niet zien, wat het voor mij nog liever maakt.

Bij Rocycle, op een zijstraat van de ASW (sorry 4x) kom ik twee vrouwen tegen die elkaar de oren van het hoofd praten over hun ontluikende zwangerschap. Ze vergelijken borsten en buik, ja, midden op straat. Het is een interessant contrast want tot voor kort gingen de meeste verhalen die ik kende over de ASW (5!) over zuipen, op de stoep zitten wachten op een scharrel, zuipen, met een onmogelijke hoeveelheid mensen in een studentenhuis wonen, zuipen, met een kater wakker worden in het huis van je zwager en zuipen. En kijk daar: babyboom. Het is confirmation bias, net als die keer dat ik overal witte auto’s zag, omdat ik mijn hart had verloren aan iemand met een witte bak. Nu zie ik overal baby’s.

Maar goed, ik hoef niet terug, naar het tijdperk waar de stoepverhalen uitkomen, en dat kan trouwens ook niet en bovendien, het gaat erom wat je doet met wat je vangt in het leven. Soms is dat een kater en soms is dat een babyboom.

De coole vriendin had dat een irritante uitspraak gevonden.

Ze zou ‘m veel te enthousiast vinden.

Liefs,
Charlotte

PS: Klasgenoot Friesland, joh het spijt me enorm dat ik me altijd als zo’n enorme pik gedragen heb. Nu zie ik in dat ik niet zo cool had moeten doen. Ik ben trouwens geen heilige en had je waarschijnlijk nog even ergerniswekkend gevonden, maar misschien wel gezelliger tegen je gedaan.

Een lijstje zendingsdrang (tips)

• Leestip: In een vloek en een zucht las ik vorig weekend De Wand van Marlen Haushofer uit. De Wand gaat over een naamloze vrouw die een weekend gaat logeren in het jachthuis van haar nicht. Na de eerste nacht beseft ze zich dat haar nicht en diens man niet terug zijn gekomen van een avondje uit in het dorp. Ze ontdekt dat er een enorme glazen wand tussen haar en de buitenwereld is komen te staan, vanaf dat moment moet ze samen met hond Luchs zien te overleven.
  
  Als je het plot zo leest denk je dat je een soort mystery/thrillerverhaal gaat lezen, maar dat is De Wand nadrukkelijk niet. Het is een verslag van de overleving van de vrouw, vol wijze inzichten en twijfels, het is bijna onaangenaam beklemmend maar je kunt het ook niet wegleggen omdat het met zoveel urgentie en vaart is opgeschreven. Ik kon mijn leeshonger niet bedwingen en heb het verslonden, maar ik vermoed dat de thema’s in het boek pas op hun plek vallen bij een tweede leesbeurt. Een echte tip deze, stop ‘m in je tas voor de vakantie.

• Luistertip: Geen schaamte, heb dit zeker 12 keer gedraaid tijdens het schrijven van deze Weekstart.

• Leestip (2): De reportage van de Volkskrant over de bosbranden in Fontainebleau. Soms denk ik: de signalen dat we als mensen helemaal naar de tyftering gaan als we op deze manier blijven leven zijn overduidelijk, waarom lost dat de machtslust van degenen die er wat aan kunnen doen niet op? Ik weiger te geloven dat we gedoemd zijn om als mensen onszelf maar eindeloos te herhalen tot we onszelf totaal gesloopt hebben, ik blijf hoopvol, maar kan niet ontkennen dat de aanhoudende hitte mij niet per se vrolijk stemt. Het artikel.

• Kijktip: Het is zomer dus ik kijk bijzonder weinig. Wat ik dit weekend wel deed was het eerste uur van How to lose a guy in 10 days kijken met L. en daaruit kon ik een paar dingen concluderen: hoe ongelofelijk dom dachten filmproducenten dat we waren begin 2000, met de intens dommige dialoog in deze film zou je nu nooit meer wegkomen (hoewel, mensen zijn ook fan van Off Campus en hoewel ik dat ook bingede blonk dat ook niet echt uit in killer lines), tenzij je het ziet voor wat het is: camp.
  
  Ik bedoel kom op zeg, het karakter van Kate Hudson heet ANDY ANDERSON, dat verzin je toch niet. Wat ook hilarisch is, is dat Andy voor een vrouwentijdschrift werkt en daar dolgraag haar artikel met als titel: “How to bring peace to Tajikistan”, een detail waar L. en ik om gegild hebben van het lachen. Het deed me denken aan de fictieve Pismo Beach Disaster uit Clueless. Maar, ere wie ere toekomt: het plot staat als een huis en Matthew McConaughey en Kate Hudson hebben goede chemie. De rest is bijna niet te kijken omdat het zoveel plaatsvervangende schaamte oproept.
  
  Moet je deze film dus terugkijken? Alleen als je het allemaal niet te serieus neemt, anders ga je er alleen maar hard van huilen (ook zo hysterisch: Kate Hudson die als enige van alle vrouwen de hele tijd hamburgers zit te eten terwijl iedereen om haar heen aan de salades zit, als dat geen archetype cool girl is weet ik het ook niet meer).

• Eettip: Ik maakte dit weekend mijn favoriete tomatengalette. Daarvoor gebruik ik dit deeg van Alison Roman (je kunt er minder boter in doen, dan werkt het recept nog steeds en met een alternatief voor boter kan het ook).
  
  Dat deeg rol je uit tot je een grote rechthoek hebt. Ik smeer het deeg in met een mengsel van mosterd, tomatenpuree (wel die uit een tube pakken) en gepofte knoflook (knoflook in alufolie met olijfolie wikkelen en in de oven gooien tot het zacht is). Hoeveel van dat mengsel? Weet ik veel, een paar eetlepels. Je moet de bodem niet te dik bedekken (het is geen chocopasta) maar ook zeker niet te dun (geen Hollandse zuinigheid). Daarna leg ik er tomaten en rode ui (met sjalotten werkt het ook) op, die bestrooi ik met sumak en zeezout. Tot slot doe je er ricotta salata overheen, als je daaraan kunt komen. Dat kun je ook skippen als je veganist bent.
  
  De randen van de galette smeer je in met een geklopt eitje. Dat schuif je de oven in op ik denk 180 voor iets van 20-30 minuten. Galette klaar? Bestrooi ‘m met kappers en eet ‘m met een frisse groene salade (dressing maak je met mosterd, azijn, olijfolie en een uitje, liefst een sjalotje). Maak dit recept in de komende paar weken als de tomaten op hun lekkerst zijn voor optimaal resultaat.

• Luistertip 2: Niemand neemt me nog serieus hierna maar inmiddels ben ik overgeschakeld op deze glijer en dat is ook een banger hoor, holy moly.

Substack van de week

Isabel Heijne met haar essay over De Fergaliciousness der dingen. Echt mijn favoriet van deze week, zó origineel:

Lekker Kijken

De Fergaliciousness der dingen

Hallo en welkom terug bij Lekker Kijken, de nieuwsbrief waarin ik, Isabel Heijne, schrijf over kunst(geschiedenis) in het dagelijks leven. Veel plezier…

Read more

2 months ago · 23 likes · 9 comments · Isabel Heijne

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

Het verhaal is óók dat ik een prinsesje ben. Ik houd van kamperen, maar niet van een tent opzetten en kloten met greppels. Ik ga graag uit eten, maar dan moet het aan “mijn standaard” voldoen: voor simpel eten dat klopt trek ik graag de portemonnee (ik houd dan weer niet van conceptueel koken, dat vind ik echt gelul), maar ik heb ook vaak genoeg met een zure bek boven een vegetarische “schotel” met kaas gezeten. Ik drink af en toe alcohol, maar dan alleen dingen die ik héél goed of lekker vind, ik drink geen pils van een euro meer. Ja, ik trek mijn neus op voor populaire boeken en ik weet dat dat me onuitstaanbaar maakt. Onze keuken staat vol met dure keukenapparatuur, ja, omdat we veel koken, maar ook omdat ik niet ongevoelig ben voor statussymbolen. Toen ik nog op het contentbureau werkte, was het in de vriendengroep lachen, gieren, brullen geblazen als we de recap van Havermelkelite op Instagram haalden. HME voelde als een geuzennaam, en als we er lacherig over deden, was het geen probleem om alle ongemakken uit het leven te elimineren door er geld tegenaan te smijten, ook als dat betekende dat onze bankrekeningen halverwege de maand leeg waren omdat we continu uit eten gingen en onze fietsen niet naar de fietsenmaker brachten, maar gewoon een elektrische huurfiets van straat trokken. Ik ben verwend, veel dingen in het leven zijn me veel te makkelijk afgegaan en dat komt door een belachelijke hoeveelheid privilege. De bijnaam Koning Smaak die ik op mijn huidige werkplek heb, is niet uit de lucht komen vallen. En dus wilde ik glampen, want ik had geen zin om op een lek luchtbed te liggen en elke dag als een vleesgeworden flipphone uit de tent te kruipen. Op de glamping zou het best gezellig worden, toch?

Ja want gezellig, dat was het op de festivalcamping, dat wist ik. In de drie keer dat ik in mijn leven naar een meerdaags festival ging, stond ik altijd op de festivalcamping en dat was altijd feest (zelfs dat jaar dat er over mijn tent werd gesprongen). Waarom het zo gezellig was? Omdat je elke ochtend met een groep vrienden om de gasbrander met daarop het pannetje met knaks erop zit. Je hebt allemaal een verlepte kop en niemand doucht want de rijen zijn te lang. Je geniet samen van het kleine stukje weiland dat je hebt geclaimd. Je bidt samen dat de partytent de rukwinden overleeft. Kortom: je voelt je in en in verbonden met elkaar. Dat is wat er leuk is aan samen in de bagger op een weiland staan.

De keerzijde is dat festivalkamperen een aanslag op je lijf is: ik ben met mijn 1.85 niet gemaakt om in een klein tentje te kruipen en ja, met mijn vrienden is het leuk, maar na dag 1 ben ik klaar met de snuivende Friese buurman, die weinig anders doet dan orakelen en aan het dichtsbijzijnde hek knagen. En god ja, ik word een emotioneel wrak als ik weinig slaap, dus doe ik mijn omgeving er echt een plezier mee, met “gezellig” kamperen? Niet bepaald.

Dit jaar sloeg ik die aanslag op mijn lijf en mijn omgeving liever over. Bovendien gingen L. en ik met z’n tweeën dus de gezelligheid van een groep was er niet. En dus keek ik naar de glampingtenten terwijl ik L. herinnerde aan zijn rugpijn van de laatste keer (een uitgekiende tactiek), aan hoe ik hem elke nacht wakker maakte “omdat hij aan mijn kant van het luchtbed lag” en dat het met z’n tweeën op de camping minder leuk was dan met een groep. Het glampingticket dat we met korting konden kopen gaf uiteindelijk de doorslag en “vooruit”, zei L., misschien was het inderdaad lekker om een jaar niet naar de getver te gaan.

Ik weet niet wat ik had verwacht bij glamping, maar zoals wel vaker had ik er niet goed over nagedacht. Ik was vooral bezig met die paar uur extra slapen en geen last van mijn rug. Toen we achter twee kale mannen uit Amsterdam die niks anders deden dan klagen over hoe lang ze in de file stonden naar het terrein liepen, begon het me te dagen dat we misschien een fout hadden gemaakt. Dat gevoel versterkte nog wat toen bleek dat de mannen voor geen enkele glimlach vatbaar waren. Bizar want man, dat glampingpersoneel, dat doet z’n uiterste best om een grijns uit je zure smoel te persen hoor.

Waarom konden deze twee de file niet loslaten, we waren hier toch om plezier te maken met elkaar? En waarom zei niemand dankjewel tegen de festivalcrew, wat was dit voor rare plek? Zelfs in de luxe incheckruimte van de glamping zag ik een paar mensen nog denken: “Wat een pauperbende.” Hoe dan? Hadden deze mensen nog nooit tot hun enkels in een verse plas van de buurman gestaan (dat gevoel als je sokken zich volzuigen met dat lichaamsvocht van een ander, dat is echt ongeëvenaard ranzig). Waarom was niemand blij om hier te zijn?

De glamping stond achter een hoog hek en straalde weinig festivalgezelligheid uit. Rij na rij van dezelfde tenten stond opgesteld en midden op het veld was een tent met catering waar je oude chocoladebroodjes kon bestellen terwijl de jetset uit de hoofdstad in je nek stond te hijgen (en je zo nu en dan een duw gaf, als je niet snel genoeg doorschoof). Er waren douches, échte toiletten en een make-upruimte. Dat klinkt misschien chil, maar straalde in de praktijk vooral gated community uit. Toen ik op zondagmiddag hard meezong met Rollen met die kop van IJSLAND dacht ik: “Ja, maar dus ook die van mij, met mijn fucking glamping”.

Ik moest denken aan een Amerikaans stadje dat ik een paar jaar eerder in een documentaire had gezien, waar de bewoners achter metershoge betonnen muren woonden, om zo de boze buitenwereld buiten te houden. Het gras was op elk gazon even hoog en iedereen sliep met een gun onder z’n kussen. Als je niet in het plaatje paste (wit), was je niet welkom. De muur maakte niet dat mensen het gezelliger hadden, zo mogelijk voelden ze zich nog ongelukkiger. Zo voelde de glamping ook. Achter de omheining van de glamping was niks te merken van het gevecht om een goede plek op het veldje, van de worsteling om de partytent te beschermen tegen de windvlagen, van de snuivende Friese buurman. Alles, van de houten balie met daarachter intens verveelde festivalmedewerkers die duidelijk geen zin hadden in die omhooggevallen types waar wij er ook twee van waren (ik heb zelden in mijn leven zo geglimlacht en alstublieft en dankjewel gezegd), tot de glamoureuze make-upruimtes en de wellness waar je languit in de sauna kon liggen, straalde een ongekende leegte uit.

Dit, bedacht ik me, was waarschijnlijk hoe het voelde als je achter lintje van de vip-ruimte kwam. Ik had me daar altijd voorstellingen over gemaakt, dat daar van alles zou gebeuren waar ik als gewone sterveling geen weet van had, dat daar de auteurscontracten beklonken werden. Maar hier bleek niks minder waar: als alle ongemakken geëlimineerd zijn, blijft alleen de existentiële leegte over. Misschien kun je toch niet janken in een goudkleurige Mercedes, omdat je ziel dan al volledig leeg is.

Het Amsterdamse stel dat zo mopperde over de files bleek naast ons te staan en was best in voor wat gezelligheid: een praatje, een vlaggetje aan de tent en ook zij hadden, net als wij, hun eigen kookstelletje mee. Het geklaag bleef, overigens. Aan de andere kant van onze tent stonden vrouwen die met elke begroeting hun hoofd verder de andere kant op probeerden te draaien (naar het einde toe maakte ik me zorgen dat ze hun nek zouden breken) en ook de andere buren zeiden geen, of nauwelijks hallo.

Ja, je betaalt voor de rust, kun je als lezer denken, maar festivals zijn toch bij uitstek de plek om de verbinding op te zoeken? Juist daar groet je elkaar. Of betaal je de prijs om die verbinding koste wat kost te vermijden? Hoe gezellig de vlaggetjes van onze buren ook waren, ze konden de zielloze leegte van de glamping niet opvrolijken. Hoe lekker ik me ook voelde omdat ik meer sliep dan ik ooit op een festival heb gedaan, dat gevoel woog niet op tegen het eenzame gevoel dat ik ervoer als ik met L. over het glampingterrein liep, als ik weer achter mensen stond die zich het hele weekend volpompten met drugs om maar even iets te voelen, iets anders dan de holle ongezelligheid van het glampingterrein. Misschien zit de ongezelligheid ‘m ook daarin: om maar iets te voelen, nu al je ongemakken zijn verdwenen.

Hoe anders was het daarbuiten, in die wereld vol ongemak. Als we ‘s ochtends met onze handdoeken om de schouders naar het meer liepen voor een eerste duik, was het één en al gezelligheid om ons heen. In het water zag ik alleen maar blije gezichten, terwijl je elk recht hebt om chagrijnig te zijn als je stinkt en iedereen tegen je tent aanpist. Maar zo was het niet, mensen maakten ruimte voor elkaar. In het publiek bij IJSLAND zag ik hoe een vrouw haar arm om de borst van een andere vrouw heen had geslagen, ze hield haar dicht tegen zich aangedrukt om haar zo uit de pit te houden. De festivalcrew was één grote glimlach, als we in de rij stonden voor eten maakten we praatjes met anderen. Mensen hielden rekening met elkaar.

Uiteindelijk koopt geld je uit alle ongemakken van het leven, maar het doet niks voor je ziel, zo bleek maar weer. Je wordt er geen leuker mens van. De HME-fase van mijn vriendengroep, waar ik in het begin van dit artikel over vertelde, verdween trouwens. De elektrische fietsen ruilden we in voor frequentere bezoekjes aan de fietsenmaker (behalve D. en T., die kochten een elektrische fiets) en ja, we genieten nog steeds van de lekkere dingen des levens, maar voeren geen strijd meer om in het weekendoverzicht van HME te komen. Even lieten we ons meeslepen door het idee van status maar daar kwamen we snel van terug, want wat bleek, elke week in een cirkeltje praten over de zoveelste Instagramtrend, dat gaat op den duur vervelen.

Dus wat rest me, in de strijd tegen rugpijn maar met de wens om te blijven festivallen? Volgend jaar eindelijk een fatsoenlijke slaapmat? Op zoek naar een huisje in de buurt van het festivalterrein? Toch maar weer glamping en zoals L. en ik nu ook deden, zo min mogelijk tijd op dat terrein besteden? Nee hè, dat is het niet.

Ik weet het niet. Wat ik wel weet: ik neem alle rugpijn van de wereld op me om die totale leegte van het glampingterrein te vermijden.

Liefs,
Charlotte

Een lijstje zendingsdrang (tips)

• Leestip: Ik lees het laatste deel van de Living Autobiography Trilogy van Deborah Levy: Real Estate. In Real Estate neemt Levy je mee in het huis dat ze voor zichzelf wil bouwen: zowel in haar hoofd, als in de buitenwereld. Ik ben diep onder de indruk van de manier waarop Levy haar essays opbouwt, ze weet heel goed hoe ze losse eindjes aan elkaar moet knopen en zelfs als ze een spoor ingaat waarvan je als lezer denkt “huh”, valt het kwartje aan het einde altijd. Ze schrijft schitterend, bijvoorbeeld in deze passage:

When I woke up twenty minutes later, I tried a drop of ylang-ylang to conjure up the sleep that had evaded me. The air steward arrived to whisper that one of the passengers did not love my aromatic potions wafting around the cabin. She told me that, personally speaking, she applauded me for turning the cabin into a temple of delight, but all the same she was obliged to pass on the message. I noted that the man who had complained was now snoring loudly with his mouth wide open. My aromatic potions had offered him sleep (I was convinced) but not myself. I was awake all night while ylang-ylang flowers hung about the boughs of his dreams.

Prachtig toch? Wat een beeld, die bloemen, maar ook: my aromatic potions wafting around the cabin, wat een woordkeuze, zinsopbouw. Levy schrijft smakelijk, ik weet er geen ander woord voor te bedenken, smakelijk omdat je door haar woorden trek krijgt in het leven dat ze omschrijft: een leven met guave-ijs en slapen in zijden lakens en feesten in een club die is ontworpen door David Lynch. Als lezer proef je haar woorden. Het is echt schitterend. Goed, nog eentje:

To sleep in silk was a revelation. It was cool and warm, like a second skin, perhaps a lover. When I replaced the silk with the cotton sheet on which I had slept all my life, it suddenly felt very harsh on my skin. I kept in there for a week, perhaps in the way that hair shirts were worn as a means of keeping in touch with the harsh realities of life. Frankly, I did not need any more of that sort of reality. In this regard the silk sheets were lighter than the weight of my living.

• Kijktip: Op Amazon Prime staat sinds kort één van mijn lievelingsseries: Parks and Recreation. Parks and Recreation gaat over het parks department van het fictieve plaatsje Pawnee en het wel en wee van haar medewerkers. Hoofdpersoon Leslie Knope wil er in de bureaucratie van de lokale politiek het beste van maken maar wordt daarin gedwarsboomd door een totaal ongeïnteresseerde overheidshatende baas (Nick Offerman als de iconische Ron Swanson) en incompetente collega’s. De serie is bijzonder grappig en hartverwarmend, aanrader als je ‘m nog niet hebt gezien.

• Leestip (2): Het onderzoeksartikel van Ben Meindertsma en Huib Modderkolk van de Volkskrant over hoe de Nederlandse inlichtingendienst niet geloofde dat Poetin Oekraïne binnen zou vallen. Lees het artikel.

• Luistertip: Op Down The Rabbit Hole was ik diep onder de indruk van de nieuwe show van De Staat, een band waar ik niet per se fan van ben, maar die in samenwerking met Floor Houwink ten Cate een concert samenstelde dat meer op een theatervoorstelling leek. Ik had echt nog nooit zoiets gezien, zo’n combinatie van kunst, theater en muziek. Indrukwekkend en vet, volgens mij staan ze ook in Carré dit jaar, ga er vooral heen, ook als je niet veel met de muziek hebt. Onderstaand nummer heb ik al een week in mijn hoofd:

• Eettip: In elk geval geen vegaknaks, want die kan ik niet meer zien. Daarom wederom een bakplaatje (ook lekker voor de lunch): groene groenten met ricotta en bulgur. van Rukmini Iyer. Het recept.

Substack van de week

Esther Donkers met haar impressies uit het VMBO. Ik vond deze twee delen zo’n leuk inkijkje dat ik hoop op een feuilleton. Er zit zoveel liefde in hoe Donkers over haar leerlingen schrijft. En het is goed geschreven ook hè, holy moly, wat een vaart. Ik kreeg het gevoel dat ik zelf in het klaslokaal zat.

Esther Donkers

Impressies uit het vmbo

“Mevrouw, is dit goed?” A. steekt haar licht trillende handen uit waarin ze een bakje vasthoudt met daarin wat suiker. De suiker moet over het appelflapje dat ze net gemaakt heeft met een klasgenootje. Ik knik en zeg dat het prima is. Opgetogen gaat ze terug naar haar werkplek in de schoolkeuken. Terwijl de rest van de klas verder knutselt aan de appelf…

Read more

3 months ago · 22 likes · 9 comments · Esther Donkers

Esther Donkers

Impressies van het vmbo 2

“Mevrouw…

Read more

3 months ago · 13 likes · Esther Donkers

Zin in meer festivalcontent?

Ik schreef twee jaar geleden ook over Down The Rabbit Hole:

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

Nu is het recyclen van werk me niet vreemd, een mooie zin gebruik ik gerust in 10 verschillende soorten werk (nee dat is niet raar, band The National doet het bijvoorbeeld ook), tot ik gevonden heb waar ‘ie klopt, maar exact hetzelfde onderwerp kiezen en daarover min of meer hetzelfde schrijven, dat ging mij zelfs te ver. Sterker nog, ik vroeg me vooral af waarom ik me, 3 jaar na deze oude Weekstart en al zeker 10 jaar na deze gebeurtenis, nog steeds zo op zat te winden over deze uitspraak. En lieve lezer, toen ik dat gedachtepaadje eenmaal afging realiseerde ik me dat dat is wat ik doe: om 4 uur ‘s nachts wakker liggen over een uitspraak die een ander honderd jaar geleden tegen me deed.

Omdat ik jullie geen herschreven versie van een bestaande Weekstart aan wilde doen (al moet ik zeggen, aan het einde van het stuk ga ik full-meta want dan heb ik door dat ik het stuk al eerder heb geschreven en dat vond ik zelf best een hoogtepunt) deze week: Uitspraken waar ik ‘s nachts van wakker lig, met context en met een rating op de schaal van plafonddienst. Veel leesplezier!

“Een IT-blad? Beetje random”

Context: In de zomer van 2017 kom ik op een eiland voor de Nederlandse kust een oud-klasgenoot tegen, niet zomaar een oud-klasgenoot, maar een echte cultfiguur van de studie. Ooit dronk ik regelmatig bier met hem, maar omdat ik mijn coolheidsstatus snel inruilde voor een angstige persoonlijkheid, was ons daarna vooral een leven van niet-groeten en ongemakkelijk opzij kijken beschonken.

Op het eiland keek ik niet ongemakkelijk opzij en hij nam niet eens de moeite om me te vragen “wat ik nu deed”, hij besloot me gewoon even fundamenteel te readen op basis van mijn carrièrekeuzes. Vooral het ongemak van “beetje random”, daar denk ik nog met enige regelmaat aan.

Plafonddienstrating: 6 van de 10 plafondplaten.

“We hebben erover gepraat als huisgenoten en als vrienden”

Context: Ooit deed ik iets vreselijks waarvan ik me nog steeds afvraag of ik niet beter het andere had kunnen doen, maar je kunt niet alles opschrijven in je nieuwsbrief dus daar kan ik niet zoveel over zeggen. Wat ik wel kan, is schrijven over de huisgenoot die zijlings betrokken was in dit drama en, na haar gesprek met mede-hoofdrolspeler van het drama, deze uitspraak deed.

Vooral omdat ik de uitspraak eigenlijk niet begreep: hoezo, je praat erover als huisgenoten en als vrienden? Voerde je het gesprek dan eerst met een agenda en een tienpuntenplan erbij en daarna met een arm over de schouder? Het was ook de manier waarop ze het zei, haar stem droop van het genoegen (en zo bleek, misschien was ook zij een hoofdrolspeler in het drama), ze had zich in de maanden daarvoor behoorlijk geërgerd aan wat er zat te broeien aan de keukentafel in de bovenwoning.

Plafonddienstrating: 7,5 van 10 plafondplaten, vooral omdat ik, als ik eraan denk, weer denk: ik had gewoon ooit tegen haar moeten zeggen dat ik haar een suffe trut vond, maar dat heb ik nooit gedaan, waarom deed ik dat niet gewoon?

“Houd je van zingen dan?”

Context: 17-jarige ik toen een man die me probeerde te versieren zei dat hij bij “het koor” zat. Toen ik een maand later ging studeren, begreep ik wat hij bedoelde.

Plafonddienstrating: 10 van 10 plafondplaten.

“Sadder but wiser”

Context: De psycholoog waar ik op mijn 26ste belandde was een hele wijze vrouw die het allemaal leek te begrepen, maar niet op een manier van “ik leg het je wel even uit”, want ze legde me eigenlijk niks uit (echt heel jammer dit). De luttele keren dat ik haar op een uitspraak kon betrappen, sloeg ik die dan ook op in mijn hoofd. Ooit hadden we een gesprek over hoe de therapie bevallen was en hoe ik terugkeek en ik zei dat het me een voller maar niet per se een blijer mens had gemaakt, waarop zij zei: “Sadder but wiser”.

Plafonddienstrating: 9 van 10 plafondplaten, maar niet op zo’n manier waarbij de gedachten door je hoofd razen alsof ze op een snelweg zitten, maar meer op zo’n manier waarbij je brein leeg is en je alleen maar voor je uit kan staren.

“Je moet opletten dat je geen duizenddingendoekje wordt”

Context: Op de School van Journalistiek deden docenten met enige regelmaat uitspraken die je moest onthouden, want mediamensen hebben de neiging om in oneliners te praten. Als je dan morgen het loodje legt, heb je in elk geval één uitspraak gedaan die bij iemand op een tegeltje voortleeft.

In het vierde jaar van mijn studie kreeg ik tijdens een beoordelingsgesprek deze over me heen van een strenge mevrouw die ik verder niet bijzonder goed kende. Ze had me gevraagd hoe ik door wilde groeien op de redactie waar ik op dat moment vooral ‘s avonds werkte en toen had ik gezegd dat ik héél hard ging werken en in alle gaten ging springen. Dat leek haar, en mij nu ik 33 ben, geen goede tactiek, en daarom zei ze: “Je moet opletten dat je geen duizenddingendoekje wordt”. Ik werd natuurlijk toch een duizenddingendoekje, want zodra je zo’n profetie over iemand afroept, kan ‘ie weinig anders dan werkelijkheid worden.

Plafonddienstrating: 4 van 10 plafondplaten, ik sta vaak maar even stil bij de uitspraak en ga dan liggen denken over het zure mondje dat ze had en daarna over de 400 dingen die ik nog moet doen.

“ER IS GEEN VERHAAL HET IS GEWOON OM GEK VAN TE WORDEN”

Context: Dit staat in één van de Faxenbundels van Nicolien Mizee en ze doet de uitspraak als ze naar een toneelstuk is geweest. Ze constateert dat ze naar iets heeft gekeken waar nul verhaal in zat.

Plafonddienstrating: 10 van 10 plafondplaten, want god, wat lig ik vaak te malen over het gebrek aan verhalen in dingen die ik tot me neem, zelfs een fatsoenlijke anekdote vertellen zit er voor sommige mensen al niet in, of zoals de grote meester zou zeggen: “De wereld gaat aan stupiditeit ten onder”

“Jij gaat zelf iets ontwikkelen”

Context: In mijn derde jaar kreeg ik les van iemand met een gehoorapparaat die dacht dat hij in Dead Poets Society zat, zijn woorden werden met gemengd enthousiasme ontvangen in het klaslokaal. We moesten allemaal GROOT JOURNALISTIEK WERK gaan lezen. Het was ook verfrissend, want hij was de eerste die het niet over de suboptimale banenmarkt had.

Ik was enthousiast want voor het eerst hoorde ik iemand in Nederland over het werk van Truman Capote, wat ik het jaar daarvoor in de Verenigde Staten had ontdekt. Hij drong allerlei journalistiek werk aan ons op om te lezen. Dat deden we semi-braaf, alhoewel ik ook boeken die hij me aanraadde in de kast heb staan waar ik, tot op de dag van vandaag, geen letter in heb gelezen.

Tijdens het beoordelingsgesprek dat ik met hem voerde zei hij: “Jij gaat zelf iets ontwikkelen”, wat ik op dat moment een idiote uitspraak vond, want ik ging bij de krant werken en daarmee was de kous af vond ik toen. Ik moet de cringe die ik hierbij voel omarmen om het op te schrijven (want godallejezus wat word ik moe van al die purposes die mensen in zichzelf ontdekken), maar jaren later denk ik dat hij gelijk heeft. Hallo, kijk naar De Weekstart, jullie zijn met meer dan 500!

Plafonddienstrating: 11 van 10, ik denk hier toch zeker zo’n 10 keer per week aan.

“Je moet je hoofd uit je reet halen”

Context: Ik werkte jarenlang in de zomers op een eiland voor onze kust (waarover je kunt lezen in deze en deze Weekstart) en daar deden eigenaars W. en J. graag uitspraken met het woord “reet” erin. “Haal die stok uit je reet en sla jezelf ermee”, “haal je hoofd uit je reet”, of, ook in reetgebied: “Kijken met je ogen, niet met je anus”, als je weer eens in de kast onder de trap stond te zoeken naar waxinelichtjes en je ervan overtuigd was dat ze er niet waren en hey, wat vond J. daar? Waxinelichtjes? “JE MOET JE HOOFD UIT JE REET HALEN”

Plafonddienstrating: 3 van 10: ik lig hier niet wakker van, maar denk wel regelmatig dat mensen (incluus mezelf) hun hoofd uit hun reet moeten halen.

“Alles is de bedoeling”

Context: Ik ontmoet P. in de zomer van 2024 en ze is er meteen. Met sommige mensen heb je dat, die vallen je meteen op en zijn meteen een figuur in je hoofd. Zo ook P., die in tegenstelling tot mijzelf, op de eerste dag van de cursus in staat is om met iedereen te praten (ik sta dan nog te hakkelen en te zweten). Ze is groot en daar staat ze ook groot vind ik, ik vind haar stevig, ik vind haar machtig, ik vind haar bijzonder fascinerend en ook doodeng.

P. blijkt een soort citatenvat te zijn, ik leer van haar dat als je een serieus gesprek met je kinderen wilt voeren, je hun haren moet vlechten, maar ook dat je de geur van sigarettenrook in je mond kwijt kunt raken door met je mond open te fietsen. Ik onthoud vooral haar gevleugelde uitspraak “alles is de bedoeling”, en denk daar heel vaak aan, wat dat betekent, dat alles de bedoeling is want dan is het zoet de bedoeling en ook de bagger en alles daar tussenin en wat een moed het vereist, om dat als levensmotto te omarmen.

Plafonddienstrating: 7 van 10, ik moet wel zeggen, dit is er eerder een om op de fiets over na te denken.

“LEKKER TONGEN KRUL”

Context: Op nieuwjaarsdag 2011 sta ik in alle vroegte in de steeg naast het eilandhuis te zoenen met een kunstacademiestudent. Mijn vriendin S. loopt langs het huis en kan het niet laten om ons aan te moedigen alsof ze in ons tongwerk een voetbalwedstrijd ziet.

Plafonddienstrating: 5 van 10, alhoewel dit er meer zo een is die op random momenten oppopt, bijvoorbeeld als ik in een meeting zit.

“Charlotte heeft taalgevoel”

Context: Lieve mensen, deze uitspraak heeft me gered. Op de basisschool kon ik niet opletten, ik vond toen het randprogramma van de school veel interessanter dan wat ik daar leerde. En waar ik vooral niks mee kon, dat was met cijfers. Rekenen zat er niet in voor mij en de term motorisch gestoord viel (vermoed ik) ook met enige regelmaat tijdens ouderavonden. Maar wat ik wel kon, was lezen en schrijven.

In groep 8 ontmoette ik een leraar die het maar al te graag wilde, mij in het schoolgareel krijgen en toen ontdekte ik dat ik het randprogramma niet alleen interessant vond, maar ook dat elke vezel in mijn lijf in verzet kwam als iemand me iets op probeerde te leggen dat ik eigenlijk niet wilde doen. Dat resulteerde in een jaar vol strafwerk en een VMBO-advies, terwijl ik me eerder zat te vervelen dan dat ik het niet begreep (oké, behalve met rekenen!).

Godzijdank had ik op vrijdag les van een andere leraar waar ik wel mee overweg kon, en die zag dat ik “taalgevoel” had, een uitspraak die vanaf dat moment als een rode draad door mijn leven begon te lopen. Ik haalde de toelatingstoets voor de HAVO, waar het niet veel beter ging met opletten, maar ik wel mijn diploma haalde (met, u raadt het al, een 3,9 voor economie). Het schrijven bleef. Taal bleek de kurk waarop mijn leven kon blijven drijven.

Plafonddienstrating: 7 van 10, als ik ‘s nachts lig te piekeren over wat ik wel of niet kan, dan denk ik hieraan, en dan voelen de zorgen iets minder groot.

“Ik denk dat ik een beetje van je hou”

Context: IK HEB DEZE GAST NA DEZE UITSPRAAK NOOIT MEER GEZIEN! EN WAT VOOR UITSPRAAK WAS DIT IK KENDE HEM NET 2 UUR!

Plafonddienstrating: 10 van 10, ik vraag me nog altijd af of ik 112 had moeten bellen omdat deze persoon duidelijk een zenuwinzinking had.

Van welke uitspraken liggen jullie van wakker? Vertel het me in de comments.

Liefs,
Charlotte

PS: Je leest een Weekstart van de timer want ik ben op Down The Rabbit Hole. Daarom deze week geen tips.

Substacks van de week

Ann de Craemer met wederom een parel:

Ann De Craemer

Je wordt wat je bent

Read more

2 months ago · 16 likes · 2 comments · Ann De Craemer

Dit stuk van Myrthe Geerts vond ik een aangename leeservaring en zette me aan het denken:

Myrthe Geerts

Mag het een tikkeltje minder kindvrij?

“Ik zit hier voor mijn rust.” Ik zei het niet hardop, maar dacht het wel heel hard. Na een lange dag met een intense vlucht, zat ik eindelijk in een rustig hoekje van een typisch intiem tapasrestaura…

Read more

2 months ago · 18 likes · 16 comments · Tussen de regels

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

Acht moet ik zijn, misschien negen. Het is zondagmiddag en ik loop met mijn ouders een rondje door de polder achter ons dorp. De polder is mijn favoriet omdat het uitgestrekt, groen en weids is. De hemel geeft je het gevoel dat je alle kanten uit kunt en elke keer als we een rondje lopen word ik dan ook gevuld met een gevoel van mogelijkheden, nog niet echt begrijpend dat een rondje lopen betekent dat je op hetzelfde punt terugkeert als waar je bent begonnen.

Mijn ouders praten over iets wat ik niet begrijp, een collega in een vergadering en een moeilijk woord en op mijn waarom-vragen wordt eigenlijk niet gereageerd. Ik vraag het steeds harder en harder, trek aan armen tot ik tot stilte wordt gemaand, want de volwassenen zijn in gesprek en ik ervaar een gevoel wat ik dan nog niet kan benoemen, een gevoel dat me ook overvalt als de volwassenen beneden zitten en ik in mijn eentje op mijn kamer met mijn barbiepoppen speel, een gevoel dat me overvalt als ik aan de volle tafel met mijn vork in een kapot gekookte aardappel prik: we zijn allemaal eilandjes.

2.

Ik ben op een punt gekomen in mijn leven waar ik inzie dat ik geen goede samenvattingen over boeken kan schrijven. Bol.com blijkt er nog net iets slechter in te zijn, merk ik tijdens mijn zoektocht naar een samenvatting voor in deze Weekstart op:

Wel leuk dat je uit een boek met zo’n omvang dat kleine stukje over de wereld die rond is onthoud (wat natuurlijk wel weer symbolisch is voor het karakter die dit ontdekt maar kom op zeg), maar goed. Ik vroeg ChatGPT om hetzelfde, maar die kwam vrijwel direct met de conclusie op te proppen.

Ik wil niet iemand zijn die AI om samenvattingen vraagt, dus doe ik het ook zelf: Honderd jaar eenzaamheid is een magisch-realistische familieroman. Ik denk het soort familieroman dat ervoor zorgde dat veel schrijvers dachten: “verrek, ik wil ook zo’n soort familieroman schrijven.” Magisch realisme betekent dat de schrijver realistische gebeurtenissen combineert met magie. Verwacht dus geen Lord of the Rings epos, maar wel een verhaal waarin mensen ineens opstijgen en opgenomen worden in de hemelen. En fin, Honderd jaar eenzaamheid gaat dus over de famlie Buendía in het dorpje Macondo en volgt de familie door 100 jaar familiestruggles en talloze oorlogen. Het boek is 464 pagina’s maar voelt veel dikker omdat je constant op moet letten, Marquez had nog nooit van het second screen syndroom gehoord.

3.

Het is trouwens geen liefde op het eerste gezicht, tussen mij en Honderd jaar eenzaamheid. Als ik het voor het eerst zie, staat het in de boekenkast van een huis waar ik dan tijdelijk woon. Het staat tussen boeken waar ik nog nooit van heb gehoord. Ik ken Gabriel Garcia Marquez wel, in het voorgaande jaar waagde ik een poging om Liefde in tijden van cholera te lezen: het eindigt op een weggeefplank van een hostel in Cairns, waar het, vermoed ik, nog steeds staat. Maar, ik ben optimistisch en vol pretentie in die tijd, ik wil moeilijke werken lezen zonder mezelf af te vragen of het onderwerp me wel echt interesseert en zo pak ik Honderd jaar eenzaamheid uit de kast.

Ik had me voorgesteld dat Honderd jaar eenzaamheid een epische roman vol liefde zou zijn, met een grote strik erom aan het eind, maar al gauw blijkt het boek (zoals ik het dan zie) vergelijkbaar met het rondje dat ik met mijn ouders liep: je komt telkens terug bij het begin. Als ik in datzelfde jaar voorover in een DJ val stop ik met erin lezen, het enige wat ik ervan onthoud is het citaat over Melquiades: zijn huid “had de zachte, bemoste kleur aangenomen die vegetariërs eigen is”, alleen maar omdat ik in diezelfde periode zelf stop met vlees eten. Mijn huid houd ik de jaren daarna met een schuin oog in de gaten, geen mos te zien.

4.

De engste dingen in het leven doe je alleen. Ik denk deze uitspraak vóór ik het een troostende vind al vaak. Doodgaan bijvoorbeeld, doe je alleen. Goed, er zitten mensen om je heen, maar niemand stapt met je naar binnen over die laatste ademhaling heen. Dat geldt trouwens ook voor operaties, maar ook voor kleiner leed als het voorlezen van een voordracht voor een groep mensen: ze zitten er allemaal, maar niemand weet wat een ratjetoe het in je hersenpan is, alleen jij. De engste dingen doe je alleen.

Er zit geen angst meer in die uitspraak. Niet omdat ik niet bang ben om dood te gaan (hallo, heb je mij ontmoet? ik durf niet eens op dat matglas in het Booijmans Depot te gaan staan), maar omdat het me leert om mijn eigen hand vast te houden. En als ik mijn eigen hand vasthoud, dan ben ik niet alleen. Grote dingen worden er minder groot door. Of althans, dat is wat ik mezelf vertel, als ik met man en macht niet probeer in hyperventilatie uit te barsten als de kaakchirurg aan mijn verstandskies begint te wrikken.

5.

“Ik ben niet eenzaam, maar wel alleen”, zie ik een bejaarde vrouw op televisie zeggen als ik begin 20 ben. "Lekker”, denk ik, “Een voorbeeld.”

6.

Ik voel me vaker eenzaam dan nodig, constateer ik. Ik constateer ook dat het interessant is om te constateren of iets wel of niet nodig is: ik voel me zo, dus het is er, wat maakt het dan uit wat ik van dat gevoel vind? Kun je ook weer wat van vinden. Maar als ik het van een afstand beschouw, voel ik me vaker eenzaam dan nodig.

Als ik in mijn agenda kijk is er geen reden om me eenzaam te voelen, de afspraken zijn overal, soms ben ik te moe om ernaartoe te gaan. Ik val elke nacht in slaap naast hetzelfde lijf, ik kan op alle mogelijke manieren contact met anderen maken en ik praat makkelijk. Ik woon in een stad, ik kan alle kanten op en toch keert de eenzaamheid terug. Wat in je eigen botten zit, kun je niet wegplannen, begin ik te vermoeden, een eiland is en blijft een eiland.

7.

In de boekhandel sta ik al een paar keer met Honderd jaar eenzaamheid in mijn hand en telkens leg ik het terug, want ik heb het de laatste keer niet uitgelezen, dus waarom nu wel? Ik ben een ander mens dan de laatste keer dat ik een poging waagde, dat is waar, er zijn geen dj’s om mijn hoofd op hol te brengen en ik lees inmiddels frequent en veel. Boeken waar ik eerder moeite mee had, gaan me makkelijker af. Toch duurt het lang voordat ik het meeneem, er zijn altijd andere redenen: ik heb geen zin in een Grote Roman, ik heb geen zin in een deprimerend verhaal, ik heb het al een keer geprobeerd en toen was het ook niks.

En dan neem ik het ineens mee. “Een klassieker”, zegt de vrouw achter de kassa, die het voor me afrekent. Ik vermoed dat ook zij halverwege het bijltje erbij neer heeft gegooid en mij nu een pretentieuze trut vindt.

8.

Er staan veel woorden op de pagina’s, vind ik. Je kijkt echt naar muren van tekst als je het boek openslaat. Je kunt denken: “Dat is bij elk boek zo”, maar omdat er in die alinea’s zoveel gebeurtenissen staan, voelt het echt als een muur. Telkens als ik Honderd jaar eenzaamheid oppak, kost het me minstens een kwartier om erin te komen. Ik kan het niet lezen als ik op een vol terras zit of als mijn vriend tegen me praat, ik moet mijn best doen om van die muur aan letters op dat papier een verhaal te maken, om in de wereld te stappen in plaats van naar het papier te kijken.

Ik heb iemand ooit horen zeggen dat Infinite Jest de literaire equivalent van een marathon is, Honderd jaar eenzaamheid doet niet onder voor een 10 kilometerloop, en van hardlopen kon ik nooit een gewoonte maken. Maar goed, ik lees door, en na die 10 minuten doemen de palmbomen op en zie ik het huis van de familie Buendía om me heen, ik zit bij ze op de veranda, ik zie de oude José Arcadio Buendía vastgeknoopt aan de paranoot zitten, ik hoor de accordeon van Aureliano Segunda en ik zie de 17 Aureliano’s met hun askruisjes. Ik ben in Macondo, ik draag het met me mee.

9.

Ik moet veel opzoeken tijdens het lezen. Over de geschiedenis van Colombia, want in het boek voltrekken zich dingen waarvan ik me afvraag of en hoe ze echt zijn gebeurd. Er staan ook woorden in die ik niet meteen kan plaatsen, zoals kazuifel, een woord dat ook niet op de woordenlijst achter in het boek staat (terwjil ik het op zoek besef ik me dat ik het al jarenlang meezing in voor alles maar al die tijd geen idee had wat het betekende).

Ik google naar details waar ik in eerste instantie overheen lees, en die dan later ineens belangrijk blijken. Ook denk ik al minstens 10 keer dat José Arcadio Buendía dood is, voor hij daadwerkelijk sterft. Ik moet de hele tijd terug naar de stamboom aan het begin van het boek omdat ik sommige Buendías door elkaar haal. Als ik het boek uit lees, en dat doe ik dit keer, ik lees het uit, lees ik zelfs essays over de betekenis. In elke laag die ik op zoek, ontdek ik een rijker verhaal. Ik vraag me wel eens af wie dan die mensen zijn die die lagen meteen zien. Gymnasiasten, wellicht.

10.

Met enige regelmaat zeg ik “gatverdamme”, tijdens het lezen van het boek, in het begin nog tijdens de ontluikende incestueuze relaties, maar dat zijn er na een tijdje zoveel dat de walgelijkheid je als lezer afstompt, als iedereen met zijn neef of nicht in bed duikt wordt het bijna (in de context van het boek, goed lezen lieve lezer) normaal. Later zeg ik het nog als Remedios 1 overlijdt omdat haar darmen ontploffen (wat de fuck?), of als er kamers opengaan waar, surprise surprise, iemand weer eens aangekoekt en onder de groene korsten achter een bureau iets uit probeert te vogelen.

Het is geen mooi verhaal, en ik lach om mezelf, dat ik dacht dat het dat wel was, zijn Grote Romans niet vaak ranzig, zoals het leven zelf, ook een ranzig is. Uiteindelijk zijn we een soort wandelende botzakken met lauwwarm vocht, natuurlijk zijn we ranzig, kijk hoe vaak we in onze eigen neus zitten te pulken (kun je nagaan, dat is het minst gore voorbeeld dat ik kan bedenken). Ik heb te veel over gouden po’s gelezen in mijn jeugd, constateer ik.

11.

Van over al die eenzame mensen lezen voel ik me niet per se minder eenzaam, maar het zorgt wel voor taal en taal zorgt na de initiële benauwenis van weten wat iets is voor lucht, meestal, want nu heb je de woorden om de dingen te benoemen. En zo kan ik na Honderd jaar eenzaamheid zeggen dat de eenzaamheid in mezelf zit, en niks met de omgeving te maken heeft.

De vraag is natuurlijk, hoe verblijf je daar dan in? Misschien in de wetenschap dat er altijd weer iemand komt om de deur bij je open te wrikken, je bekorste en bemoste lijf van het bureau te wrikken en op te lappen. In de hoop daarvan, ook als het niet zo is, heb je jezelf in elk geval de verlichting van het droombeeld gegund.

12.

Wat zeg je over literaire klassiekers wat niet pretentieus of on the nose is? Niemand die het weet, ik het minst van allemaal. Toen ik afgelopen jaar voor het eerst Nooit meer slapen las was ik er weken ondersteboven van, ik had nog nooit zoiets gelezen, beter dan de Donkere kamer van Damokles vond ik het nog, maar ik vertelde het bijna niemand. Er is echt niemand die zit te wachten op een dertiger die jaren naar diens middelbare school ineens boekenlijstboeken begint aan te prijzen. Bovendien lezen mensen liever over pumpkin spice lattes dan over mannen die opgevreten door de muggen in een slaapzak langzaam hun verstand beginnen te verliezen. Geef ze eens ongelijk.

Dus wat zeg ik over Honderd jaar eenzaamheid? Ik begrijp nu waarom ik Het achtste leven zo mooi vond, en tegelijkertijd is het alsof iemand me nu de goocheltruc heeft uitgelegd. Elke familieroman die ik na deze lees zal iets minder mooi zijn. Misschien verdwijnt de magie van boeken met hoe meer je ziet en leest, als je doorkrijgt waar verhalen hun oorsprong vinden en welke gereedschappen schrijvers gebruiken om daar te komen.

Misschien is dat wat er gebeurt als je afbreekt uit het rondje en niet terugkeert bij het begin, vergelijkbaar met het begin van het boek, als het ijs binnenkomt: je wereld wordt groter en tegelijkertijd treedt de desillusie in, nooit zal de hemel uit je jeugd nog zo groot zijn als je ‘m op dat moment kende. Vanaf nu wordt je wereld, die zo groot leek, alleen maar kleiner in vergelijking met alles wat daarbuiten is.

Misschien, lieve lezer, is dat wat ouder worden is.

Liefs,
Charlotte

PS: Welkom aan alle nieuwe subscribers, wat leuk dat jullie er zijn.

Een lijstje zendingsdrang (tips)

• Muziektip: L. introduceerde me deze week aan deze. Aanrader:

• Leestip: In een vloek en een zucht las ik deze week Heartburn van Nora Ephron uit, één van de mooiste boeken die ik dit jaar las. Heartburn gaat over Rachel, die door haar man wordt bedrogen als ze 7 maanden zwanger is. Het boek is gebaseerd op Ephrons eigen verhaal, zij werd ook bedrogen door haar toenmalige echtgenoot Carl Bernstein. Natuurlijk gaat het eigenlijk over veel meer: over je zelfstandigheid als vrouw, of de cultuur in New York en Washington, over wat we opgeven voor relaties en liefde. Ja, origineel is het niet om te zeggen, maar ik vond het echt heel, heel goed.

• Luistertip: Ik probeer dit jaar de Tour de France te volgen (daarover later wellicht meer) en daarom luisterde ik naar onderstaande aflevering van De Rode Lantaarn. Ik begreep ongeveer de helft, dat is hoop ik genoeg om er volgende week wat van te snappen (en kom NIET bij me aan met dat ik naar de Giro had moeten kijken!! LAAT ME MET RUST)

• Eettip: Ook deze week weinig interessants in kookland (want het was 3000 graden), maar L. maakte de panzanella uit de Groene Bakplaat en die was heel lekker. Het recept.

• Theatertip: Woensdagavond was ik naar theaterlezing In een ander leven van Annet Bremen. Haar tekst werd voorgelezen door drie acteurs. Een hele bijzondere ervaring en voor mij vooral een leerzame, het hardop voorlezen van je tekst maakt dat allerlei dingen opvallen die dat niet doen als je ‘m uitschrijft. Bremens lezing was eenmalig maar Theater Bellevue doet dit geloof ik soms ook, aanrader om een keer naar zo’n lezing te gaan.

• Luistertip 2: Google hielp me bij het lezen van Honderd jaar eenzaamheid maar ik was natuurlijk nergens als Boeken.FM er geen podcast over had gemaakt, want die hielp ook tijdens het luisteren:

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

Lieve masseur,

Natuurlijk bedoelde je het niet zo. Niemand bedoelt het ooit zo. De tante die in je buik knijpt en zegt dat je niet zoveel moet eten, bedoelde het niet zo. Waarschijnlijk vond ze het een leuke grap, of ze had geen empathie en dat was niet haar schuld, dat was gewoon hoe ze was. Toch doet het ook pijn als iemand je per ongeluk knijpt. En zo was het pijnlijk, toen jij vroeg of ik zwanger was, terwijl er niks in mijn buik huist.

Ik zag ook dat je het niet zo bedoelde want je struikelde meteen in “sorry’s” en “het spijt me’s” toen je zag dat je je vergist had. Je was zo in de war dat je niet eens kon zeggen hoe ik op het massagebed moest gaan liggen (en me vroeg of ik in de overgang was, ik denk het niet schat) en dus absorbeerde ik jouw ongemak en zei ik: “Het geeft niet, dit kan gebeuren.” “Ach, er kunnen altijd wel wat kilo’s af”, zei je. Met mijn hoofd in het kussen, terwijl je me met harde hand masseerde, dacht ik daarover na.

Ik ben een kind van halve taartjes. Lieve masseur, jij ook, denk ik, want iemand wijzen op diens lichaamsgewicht zegt iets over jezelf. Voor de lezer: kinderen die opgroeien op halve taartjes, zullen altijd verlangen naar het hele taartje.

We zijn de kinderen die “aanleg” hadden, zo noemen mensen het als er een kans is dat je dik wordt, bijvoorbeeld omdat je een bolle baby was, omdat je van eten houdt, of omdat je moeder dik was en die van haar angst de jouwe maakt.

Kinderen met “aanleg” zijn kinderen die één snoepje kregen (wat prima was, maar het was óók raar want al je vriendjes kregen er twee terwijl je ernaast stond), die van hun ouders niet op gymkamp mochten (“met jouw lichaamsbouw word je vast gepest”) en waarover anderen zeiden “je bent stevig gebouwd”. Lieve masseur, het is toch raar, hoe mensen denken dat ze alles tegen je kunnen zeggen als je groot bent. Alsof je in je verlengde botten en portie buikvet alle onaardigheid van de wereld kunt huisvesten.

Lieve masseur, jij zult net als ik naar jeugdfoto’s hebben gekeken jaren nadat je omgeving ze had genomen (of niet, misschien durfde je niet, maar je lijkt me niet laf, als je laf was had je niet gevraagd wat je me vroeg) en constateren dat je een lang benig kind was dat nooit had hoeven bidden of God haar alsjeblieft tien kilo af kon laten vallen. Je had prima een heel taartje kunnen eten, als je dat had gedaan, had je later niet stiekem zakken chips gegeten en weer uitgebraakt. Sowieso: kinderen zouden niet moeten bidden of ze alsjeblieft wakker mogen worden met een platte buik. Maar je deed het wel, dat bidden, want iedereen had het altijd over je buik.

Die buik trouwens, misschien verloor je ‘m even toen je je kindertijd ontgroeide, dat deed ik wel, met roken en weinig eten en zwaar lichamelijk werk en toch zagen jij en ik ‘m zelf altijd. Je zoog ook alles wat er niet was zo ver mogelijk naar binnen en toen je voor het eerst met iemand sliep, op het krakende bed in de kamer die je onderhuurde, deed je het licht uit en bad je dat hij niet van walging van je af zou draaien. Met donker moest je genoegen nemen, in licht was je te walgelijk vond je zelf, jaren later tel je op foto’s de ribben onder je huid. Het akeligste aan dun zijn als je “aanleg” hebt, wat dat dan ook is, is dat je van binnen altijd dik blijft, hoe doorschijnend je ook wordt. Lieve masseur, er is niks mis met dik zijn. Alle lichaamsvormen zijn prachtig, maar wie is verteld dat ‘ie “aanleg” heeft, zal altijd bang zijn dat de wereld ontploft als de kilo’s eraan komen.

Maar dat hoef ik je niet uit te leggen, dat wist je, vertrouwde je me toe. Want wat jij mij gaf, de vraag of ik soms zwanger was, die had jij ook ooit gehad, zei je. Je schaamde je. Het was een onhandig moment, dat zag ik ook, ik wilde niet flauw doen en je kromp ervan ineen dat je het had gezegd, en ik wilde graag dat het oké was, maar dat was het natuurlijk niet, want op een dag waarop ik kilometer na kilometer aflegde in mijn zadel en de 96 kilometer aantikte, reduceerde je me tot één ding: mijn buik.

Terwijl ik naar de grond keek vanuit het gat in de massagetafel bedacht ik me dat ik al heel lang geen buik meer was geweest. Ik zoog ‘m al tijden niet meer naar binnen en zelfs eten in het openbaar ging zonder probleem. Ik dacht zelfs dat ik de code had gekraakt, niemand vroeg ernaar, misschien was ik zo ook oké. En lieve masseur, niet walgen nu, maar het voelde fijn, mijn buik. Mijn buik voelt fijn, die zachte huid om twee handen in te drukken, die ronde heuvel tussen mijn bovenbenen en ribben. Elke avond val ik met mijn handen erop in slaap. Mijn lief legt zijn hoofd erop, het is de favoriete zitplek van onze kat. Het is de buik wiens spieren me in het zadel houden, die ik voel branden in de reformer, waar bevliegingen in zinken en vrolijk borrelende geluidjes uit ontsnappen. Een buik die aangenaam vol voelt na een taartje. Misschien, heel misschien kon er zelfs iets in groeien. Die buik, die voor jou zo dik was dat je aan me moest vragen of ik zwanger was, leek genoeg moois in zich te hebben om te bestaan. Lieve masseur, ook nu ik dik ben, is de wereld niet ontploft. Ik herhaal het ook nog maar eens voor mezelf: ik ben dik, de wereld is er nog steeds.

Ik woog mijn opties op het massagebed, dat mag je best weten, lieve masseur. Ik kon nog vaker sporten, vier keer per week was niet genoeg, nooit meer snoepen, niet naar de kroeg. Ik kon rennen en springen en met anderen haten op mijn lijf. Ik kon een vrouw worden die tegen snoepende collega’s zegt: “Oh nee, dat kan ik niet hebben, de kilo’s vliegen er dan aan”, en zo lang doorgaan over afvallen, dat iedereen om haar heen z’n eetlust is verloren. Ik kon weer in het gareel komen, en dan de controle vasthouden, vasthouden. God wat wilde ik je graag zeggen dat ik dat kon zodat jij het ook kon en we daarmee alle oude pijn op konden lossen: want dan waren we weer dun. Maar dun zijn lost de oude pijn niet op, lieve masseur, ook als je met je knie bij je neus kunt, kleeft het leven nog steeds. Bovendien, die Indian Rose spijkerbroeken waar je als puber van droomde, die zakken alleen maar van je reet. Je wilt de droom, niet de realiteit.

En dus deed ik jou geen loze beloftes over kilo’s die ik wilde verliezen, want ik was niet van plan om ze te verliezen. Ik zei: “Ik ben eigenlijk best tevreden met mijn lijf.”

Wat had ik het je graag gegeven, de illusie dat met minder kilo’s alles overgaat. Maar zo werkt het dus niet. Misschien verlies ik ze ooit, wie weet. Misschien word ik nog veel groter. Wat maakt het uit?

Voor nu ben ik meer dan een buik aan het zijn.

Liefs,
Charlotte (en vooruit, van haar buik)

Een lijstje zendingsdrang (tips)

• Fietstip: Vanaf Vrouwenpolder richting Yerseke kun je een prachtige route langs het water fietsen. Dikke, dikke tip. Ik kan Zeeland overigens niet genoeg aanraden voor fietsers, zelfs na de 182 kilometer van dit weekend heb ik er nog geen genoeg van.

• Leestip: Ik lees Honderd jaar eenzaamheid omdat ik een pretentieuze bitch ben. Grapje, ik lees het vooral omdat ik er een paar jaar eerder in begon en niet doorheen kwam. Ik had zin in een werkboek (zo noem ik boeken waarbij het me moeite kost om ze uit te lezen) en zo sloeg ik het vorige week open. Tot dusver (ik ben op pagina 127) zit ik er lekker in, het bevalt me beter dan een paar jaar geleden. Ik weet nog niet of ik dit boek aanraad (lol: kijk mij beslissen of een boek dat de Nobelprijs won “een aanrader” is), maar wat ik wel aanraad is af en toe een "werkboek uitkiezen, dat is een boek waarvoor je je best moet doen om het uit te lezen. Ik vind (sorry!) dat je jezelf best mag uitdagen als lezer.

• Luistertip: Ik zit bijzonder diep in het nieuwe album van Olivia Rodrigo. Mijn favorieten zijn maggots for brains, u + me = <3 en expectations.

• Kijktip: Ik keek afgelopen weekend achter elkaar Vladimir af en ik VIND er dingen van die ik niet kan zeggen als je het niet hebt gezien. Aan het begin denk je misschien “mwa”, dacht ik ook, maar het wordt beter.

• Leestip 2: Een prachtig interview met Adelheid Roosen in Volkskrant Magazine van vorige week: “Uiteindelijk is het leven een oefening in verlies”

• Eettip: Ik heb echt een belabberde kookweek, het is woensdag en ik ga voor het eerst deze week iets voor mezelf maken (geen zorgen, ik ben niet non-stop uit eten geweest) dus wat vul ik hier in deze week? Ik denk het recept dat ik op zaterdag eigenlijk had moeten maken, namelijk de Bhaji Burger van Jamie Oliver. Tip: zorg voor een stevig broodje want de substantie van de burger is niet super stevig.

• Kijktip: Ik keek dit weekend naar Past Lives, en wat bleek: nog steeds prachtig. Een TIP voor mensen die ‘m nog niet hebben gezien, een prachtig onconventioneel liefdesverhaal. Het zal jullie geruststellen te weten dat ik nu niet halverwege de film al begon te janken (zoals ik deed toen ik ‘m voor het eerst zag) maar keurig tijdens de laatste 10 minuten. Zo mooi dat het pijn doet, wat een film.

Substack van de week

Ja, ik vond dit een mooi artikel. Het korte verhaal waar Peter Zantingh over schrijft heb ik op mijn leeslijst gezet (dat doe ik vaak met boeken waar hij over schrijft en hij zit er zelden naast, Camping van Maartje Wortel vind ik één van de leukste boeken die ik dit jaar las).

De vierde versie

Zoveel water zo dicht bij huis

Een van de beste verhalen van Raymond Carver, en wat mij betreft sowieso het verhaal met de mooiste titel, is ‘So Much Water So Close to Home…

Read more

3 months ago · 16 likes · Peter Zantingh

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

R. is zo’n man waarvan je moeder zou zeggen dat je ‘m niet moet vertrouwen. Hij heeft een tatoeage van Winnie de Pooh op zijn rechterbil, het doorgaans schattige pluizige honingbeertje steekt in deze uitvoering zijn middelvinger op. Op zijn andere bil staat het hoofd van zijn beste vriend. Gisteravond heb je gehoord hoe hij het met een andere hostelgast lag te doen op het dakterras, hun lichamen maakten doffe harde klappen op het beton. Het klonk niet als iets om over naar huis te schrijven, dus dat deed je niet. Je sms’te je moeder “dat jij en S. leuke nieuwe vrienden hadden gemaakt”, niks over het tafereel op het dakterras.

Je zou kunnen zeggen dat je niet weet wat je hier doet, maar dat weet je prima, want je bent het blauwe water gevolgd. Je wilde naar zee had je van tevoren gezegd. S. ging mee en je hebt weinig gevraagd wat hij wilde achteraf (want zo ben je als je iets in je kop haalt en dat haat je aan jezelf maar zo ging het en dus kun je er hier in een koffiecafé veel van gaan zitten vinden maar daarvoor is het nu te laat). Je ging, jullie namen de trein van Genua en nu waren jullie hier.

Je staat met R. op de rots. Een machtige, grote rots. Een hoge rots maar niet de hoogste, je hebt de middelste uitgekozen want de laagste is voor “kleuters” alhoewel eerlijkheid je gebied te schrijven dat je die kleuterrots hoog genoeg vond. Onder jullie voeten strekt het blauwe water zich uit. Je begrijpt ineens waar het cliché vandaan komt, dat mensen zeggen dat iets als je boven staat hoger is, dat klopt, hier is alles hoger. Je moeder vindt het een slecht idee dat je hier staat. Daar heb je nu geen reet aan, want je staat er al.

2.

Het gonst in het klaslokaal, want jullie moeten voor het eerst bellen. De mensen die tijdens hoorcolleges zeiden allang te weten wat een institutie was (jij had er nog nooit van gehoord, jij malle havist, je wist niet eens wat Watergate was, je zult het gevoel dat je dommer bent dan de rest nooit meer kwijtraken), die het onderwijs na de eerste week al “bagger” vonden en reikhalzend uitkeken naar de universiteit, die mensen, die mensen zeiden nu niet zoveel.

Jij ook niet, maar je had wel een telefoonnummer achterhaald, het stond op het scherm van je gloednieuwe laptop waar je nog weinig van begreep en de telefoon stond voor je neus en je leraar zegt: “Jullie gaan vandaag allemaal bellen”, there is no such time as the present, denk je, maar waarschijnlijk niet, waarschijnlijk denk je: fuck fuck fuck fuck fuck als je met bonzend hart de cijfers intoetst en de telefoon tegen je oor drukt en je bidt dat de persoon aan de andere kant niet opneemt.

“Hallo?”, hoor je.

“Hallo, met Charlotte Boudesteijn, ik ben student aan de school voor journalistiek”, begin je, de bodem is ver weg.

3.

Je hebt je leerlingen ontmoet. Met je beste vriendin ben je mentor van een brugklas. Jullie zijn zelf nog kinderen, maar ook niet, want jij luistert elke dag naar Nirvana en kinderen begrijpen niet hoe diep dat gaat. Je bent vooral hoofd en weinig lichaam, een afwijking waar je de rest van je leven last zult hebben maar waar je nu nog niet zoveel van merkt, want alle pubers zijn meer hoofd van lijf. Je betrapt jezelf op het ongemak van dat niet voelen hoe je lijf werkt als je tegen een bal aantrapt maar dat zou ook gewoon je gebrekkige hand-oog coördinatie kunnen zijn, woorden die je net hebt ontdekt.

Je ontdekt woorden en hoe die je kunnen wapenen op een manier waarop je lichaam dat niet kan. Dat is handig, want hij is er ook. Hij is net als jij mentor van een klas met nog iemand die je bent vergeten (en die je niet terug kunt halen terwijl je dit stukje schrijft tijdens de grootste onweersbui van het afgelopen jaar in een koffiecafé, godallejezus hoe heette die gast nou?). Maar hij is er ook. ‘s Avonds zitten jullie samen aan het kampvuur en je probeert een plek te vinden waar je comfortabel kunt zitten, die vind je niet, want de banken zijn houterig en dan biedt hij zijn buik aan je hoofd aan. Dat je wel op zijn buik mag komen liggen met je hoofd. Iets knettert, het is niet het vuur, je bloedbaan is ineens van knetterchocolade, zou dat het zijn?

Je twijfelt of dat handig is, Je weet eigenlijk wel zeker van niet en dan doe je het toch, want je doet dan het liefst dingen die eigenlijk niet handig zijn. Je leven is Mission Impossible, acties hebben geen consequenties. Je hoort zijn hart bonzen in zijn buik tegen je oor. Het duurt lang voor je de rook uit je haar krijgt.

4.

Je droomt in de weken voor je gaat, dat het vliegtuig hoog in de lucht hangt en dat je denkt dat je terug wilt, zoals je dat ook hebt als je bovenin de achtbaan zit en daarom haat je achtbanen: als je eenmaal boven hangt kun je niet meer terug. Je denkt dat je daarom ook vliegtuigen zult haten. Dit was je eigen idee maar dat vergeet je in de laatste weken voor vertrek eigenlijk, de gedachte verdwijnt even snel als ‘ie opkomt en dan ben je weer in paniek. Niemand begrijpt waarom je de hele tijd hysterisch bent (en hysterisch ben je, wat jank je veel in die periode, het is ongelofelijk dat er nog tranen uit je ogen komen), inclusief jijzelf.

Op de avond voor vertrek laat je je telefoon in een teil water vallen en huil je jezelf in slaap, hoe ga je dat dan doen daar, zonder telefoon, straks ga je dood (alsof een telefoon je behoedt van de dood maar daar denk je niet aan want je bent in paniek) en je bidt naar een god waar je al zeker zo’n 10 jaar niks meer aan vraagt en ‘s ochtends gaat het scherm van je telefoon aan. Je denkt niet: “Oh, god bestaat”, je denkt: “Nu heb ik geen excuus meer.”

Je huilt niet als je door de gate gaat, je huilt niet als je in het vliegtuig stapt en als je hoog in de lucht hangt voelt “je kunt nu niet meer terug” als een verruiming, en niet als een vernauwing. Je wist niet hoe het zou zijn en nu hang je hier in de lucht en denk je: zo dus.

5.

Je neemt een bus. Daarvoor nam je een vliegtuig, dat voelt jaren geleden nu, maar was op dezelfde dag. Je bent al 8 uur onderweg en je bent het land niet eens uit. Je neemt de bus en zodra je het stadje verlaat verdwijnt het bereik op je telefoonscherm. De SOS-functie werkt nog wel.

Je moest veel sokken meenemen, wat je een raar verzoek vond, maar je deed het toch, je bent nog te jong om alle gevaar volledig te bevatten en als je oud was geweest had je dit nooit gedaan. Nu ga je toch. Je vindt het maar niks eigenlijk, je hart zit al de hele dag in je keel en je hebt sinds de banaan waar je de dag mee begon niets meer gegeten. Alles in je zegt: “Ga terug”, maar je gaat niet.

Als je bus bij de halte komt, wacht daar iemand op je die Mandy zou moeten heten maar die je nog nooit hebt gezien en die gaat je naar de boerderij rijden. Mandy blijkt een snor en een strohoed te hebben en niet Mandy te heten, je bent niet meteen gealarmeerd want er is nog een jonge vrouw godzijdank. Je draagt een oude spijkerbroek maar voelt je in de ogen van Mandy die Mandy niet is voor het eerst van je leven een heuse Barbie. Dat Mandy Mandy niet is vind je niet verdacht. Je bent te blij om iemand van je eigen leeftijd te zien en stapt die auto in, naar de boerderij.

Waar je telefoon eerst nog een SOS-signaal vertoonde, verdwijnen nu alle vormen van bereik, Mandy die Mandy niet is zou hier kunnen stoppen, je keel door kunnen snijden en je in de grond kunnen stoppen en niemand zou weten waar je was. Maar daar denk je niet aan want de jonge vrouw die bij je in de auto gestapt is aan het ratelen over haar feestvakantie in Thailand en je hebt de rest van je concentratie nodig om te voorkomen dat je de hele achterbank onderkotst.

6.

Je zegt dat je er geen zin in hebt. Je bedoelt: “Ik ben bang”, maar in je inmiddels uitgebreide woordenschat zit die nog niet goed ingebakken. De wachtkamer is ruim en voelt nog ruimer omdat iedereen minstens 2 stoelen van elkaar af zit. Je draagt een mondkapje en je zweet, wat je van die periode weet is dat je de hele tijd aan het zweten was.

Op het scherm in de wachtkamer zie je kinderachtige animaties van medische noodsituaties, wat je moet doen als je partner plots stijl achterover slaat bijvoorbeeld, maar je onthoudt niet wat je dan moet doen, behalve wat je al wist is er niks over: 112 bellen. De deur gaat open en een lange vrouw roept je naam. Nu kun je de trap nog af, de deur door, de straat uit, het land uit, de wereld af.

Dat doe je niet, je loopt achter haar aan.

7.

Je moeder vindt het een slecht idee om dit te doen, weet je. R. is al naar beneden gesprongen en je ziet zijn schaars behaarde schedel boven het blauw uitsteken. Hij moedigt je aan, naast je springt een klein jongetje naar beneden alsof het niets is, zijn botten zijn nog van spaghetti, vertel je je jezelf. Jouw botten zijn dat niet, weet je en je zou: op je buik kunnen vallen of je rug, nek breken, dwarslaesie, nooit meer lopen en dan moet je elke verjaardag van je moeder horen hoe ze zegt: “Was je nou maar nooit van die klif gesprongen”.

Iedereen zegt dat het diep is hier maar er was ook iemand die zei dat hij de bodem voelde tijdens zijn landing en je vertrouwt die persoon want je kunt maar beter van het ergste uitgaan, vind je op dat moment. Je kunt nog terug, het zal gênant zijn, maar het kan nog. Maar misschien is het water wel diep genoeg, je weet het niet. Je weet het pas als je erin ligt en daarvoor moet je de sprong wagen.

8.

“Leven is risico’s nemen”, die uitspraak van je moeder kun je de rest van je leven dromen, dat weet je zeker. Ze zegt het altijd. Ook als je je vingers in je oren propt en héél hard schreeuwt, hoor je haar nog.

9.

Wat je nodig hebt, is een moment waarop je niet nadenkt hier op die klif, en je weet dat als je hier langer blijft staan je versteent en dus denk je: fuck it, maar vooral fuck fuck fuck fuck fuck en je gilt als een speenvarken en het is echt gênant want voor je zijn jongetjes gesprongen zonder ook maar een kreet maar je gilt en je gilt en je zet af en je springt, je springt, je valt, je gaat dood, je gaat echt dood en dan raken je voeten het water, dat voel je niet, het eerste wat je voelt is hoe het water om je heen spat alsof het omhoog komt naar jou toe maar het komt niet omhoog naar jou toe, je gaat omlaag daarnaartoe en de bodem is heel ver weg en natuurlijk zwem je omhoog, het is alsof je in Spa Rood valt en wat een gevoel is dat. Als je dan boven het oppervlak uitkomt, zuigen je longen zich vol met lucht en je nu weet je hoe diep het water is, want je hebt de sprong gewaagd.

Al die tijd dat je boven stond te treuzelen heeft R. schijnbaar S. gezegd dat je benen heel wit zijn. Hij vroeg zich af hoe dat mogelijk was, zulke witte benen hebben. Maar daar krijg je gelukkig op dat moment niks van mee.

10.

Het is het grootste risico dat je kan nemen. Dat zeggen mensen. Dat is ook onzin natuurlijk. Mensen ontlenen veel te veel betekenis aan iets wat mensen al zo lang doen dat niemand zich precies kan herinneren hoe lang ze het al doen. De Everest beklimmen is risicovoller maar dat ga je nooit doen. Dit is wel een Groot Risico voor jou. Misschien groter dan voor andere mensen en misschien maak je jezelf groter dan je bent. Je hebt gewikt en gewogen en geplust en gemind en uiteindelijk bood geen enkele ratio grip toen dat gevoel wat je nooit zou voelen verscheen. Je voelt je er niet beter door, zoals sommige mensen dat doen. Op slechte dagen denk je “zonder dat gevoel was het makkelijker” en op andere dagen denk je “ik wil er 10”.

Je weet dat de kans bestaat dat het ontploft in gezicht of dat de bodem sneller dichterbij is dan je denkt, je weet dat je dingen door gaat geven die je liever in je eigen lijf een stille dood had laten sterven. Je weet dat je je hart overlevert aan de shredder en daar neerlegt en dat je weet dat de shredder elk moment kan gaan draaien maar dat jij niet weet wanneer en dat dat het engste is. Het engste is: de illusie van controle over de shredder. Je weet ook dat al deze dingen opsommen echt geen enkele zin heeft want je weet wat je wilt. Je wilt trouwens ook nog de ruimte om daarover van mening te veranderen, zolang je nog terug kunt.

Het is het enige wat je kunt doen en wat je niet ongedaan kunt maken, denk je soms en dat is naïef van jezelf, want je doet zo vaak dingen die je niet ongedaan kunt maken en dat is het leven: risico’s nemen, geen onverantwoorde toch? Misschien zal iemand later dronken tegen je zeggen dat dit onverantwoord was. Je weet het niet. Het kan.

Je weet niks. Dat weet je nu al, vóór je eraan begint. Je besluit ook maar dat je niet gaat pretenderen dat je het wel weet, het voelt minder eenzaam als je ziet dat niemand het weet, weet je van jezelf. Je bent nog steeds meer hoofd dan lijf. Misschien is dat onhandig. Het helpt dat je het samen doet en dat hij meer lijf dan hoofd is. Samen zijn jullie een hoofd en een lijf.

Je voelt zijn hand stevig in de jouwe (niet zoals hij soms je hand pakt op straat, even stevig en dan verslapt ‘ie snel, nee, stevig, zo van, ik laat je nooit meer los). Jullie weten niet per se of je allebei weer boven water komt maar anderzijds zie jij de dingen altijd ernstiger in dat hij. Je denkt aan je moeder: “Leven is risico’s nemen”. Je denkt aan aan zijn grote bruine ogen en hoe als je daarin kijkt de dingen altijd minder groots en eng zijn.

Op hoop van zegen spring je naar beneden.

Liefs,
Charlotte

PS: Welkom aan alle nieuwe abonnees na de Kunstkerk van gisteren, wat heerlijk dat jullie er zijn.

Een lijstje zendingsdrang (tips)

• Luistertip: Ik heb de bagger die Off Campus heet tot me genomen vorige week en had deze week een spannende lezing en daarom heb ik de hele week hiernaar geluisterd, omdat het in mijn hoofd zat, en om mezelf moed in te luisteren:

• Leestip: Ik las De dichter en de duivel van Lieke Marsman in één avond uit en ik gok dat ik het de komende tijd nog een paar keer zal lezen. Ik vond het mooi, grappig, ontroerend en wijs. Marsman kon zo schitterend schrijven, altijd precies de balans vinden tussen wat ongrijpbaar is en tastbare voorbeelden, waardoor haar poëzie, voor mij, iets heel aards had en als het leven zelf was. Een heel, heel groot gemis dat ze er niet meer is.

• Luistertip 2: Zomerhitje!

• Leestip 2: Ondertussen lees ik ook Veranderen: Methode van Edouard Louis wat weer heel, heel goed is. Dikke tip, ik verslind zijn boeken momenteel. Ik zit sowieso Heel Erg Lekker in de Fransen dit jaar, ik las denk ik nog nooit zoveel Franse literatuur als in dit jaar.

• Eettip: Ik heb sinds kort een Ninja Creami, niet omdat ik op Tiktok zit, maar omdat ik ‘m voor mijn verjaardag kreeg. Ik maakte er deze week aardbeienijs met zure room in en dat was belachelijk lekker. Dat recept kun je ook in een gewone ijsmachine maken. Het recept is van David Leibovitz. Ik maakte er een rabarbercompote bij met aardbeien, sinaasappel en rabarber (bedankt voor de tip moeder van L.!) en deed er ook een klein beetje suiker bij. Heel, heel lekker.

• Kijktip: Ik keek deze week een hele reeks Creatief met Kurk, waaronder deze absolute topper.

Substack van de week

Al iets ouder dan afgelopen week, maar erg mooi, deze van `Plukpers.

Plukpers

Hoop hebben is hard werken

‘Kan je nog hoop hebben in de wereld van vandaag?’ vroeg een jonge vrouw mij laatst voor de UB. Ik mocht met een stiftstreepje op een whiteboard aangeven waar ik zat op de lijn tussen ‘nee’ (links) en ‘ja’ (rechts). Ik zette mezelf helemaal rechts op het bord, voorbij de ‘ja’. Toen vroeg ze me waarom en daar had ik (verdorie) geen bevredigend antwoord o…

Read more

3 months ago · 13 likes · 6 comments · Inge de Vries

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

Het was niet zo’n goede oktober ook overigens, dat mag je best weten lieve lezer, ik was iets minder aan het werk omdat ik mezelf (surprise, surprise) weer eens over de kling had gejaagd en net begonnen met één of andere gare groepstraining (soort therapie light) op een landgoed in Driebergen. De training bestond vooral uit graven naar een jeugdtrauma om ons perfectionisme aan op te hangen. De trainer was zo wanhopig iets bij ons te vinden dat ze bij één cursusgenoot maar settelde op de knikkers die hij als kind moest afstaan omdat hij een knikkerwedstrijd verloor. Je kunt het maar met je meedragen.

Om de paar weken zat ik tussen de knikkertraumaat, een man die niet over zijn emoties kon praten (“ik denk dat ik dit voel”), een vrouw die het de hele dag over haar innerlijke kind had en een vrouw die geen nee kon zeggen (alle clichés zijn waar). Mijn eigen rol, die van de recalcitrante puber die vooral niet mee ging in al die achterlijke spelletjes, speelde ik met verve. Na die sessies was ik zo leeg van frustratie over mijn eigen horkerige gedrag en de eeuwige glimlach van de coach dat ik weinig anders kon dan televisie kijken (goed, ik heb één keer een paar mokken kapot gegooid op de stenen in onze achtertuin, dat hielp ook). En fin, op één zo’n druilerige oktoberavond zette ik de Disney Plus serie Rivals aan.

Sappige hamburger

Het was alsof ik de tantaluskwelling (bedankt Amarens, die was bij mij weggezakt, wat een cadeau deze uitdrukking) had doorstaan en eindelijk in die sappige hamburger kon bijten die boven mijn hoofd bungelde. Want lieve lezer, wat een juicy programma had ik aan mezelf uitgeserveerd. Het had alles wat ik op dat moment niet had: intrige tussen rijke mensen, leip succesvolle carrières en natuurlijk, affaires met 300 mensen (dat was geen wens hoor, maar wel lekker om naar te kijken).

Goed, ik loop op de zaken vooruit. Als ik Rivals omschrijf aan mensen, zeg ik vaak het volgende: “Het gaat over televisie maar ook, iedereen doet het met elkaar”. Als ik het plot zo uitschrijf, lijkt het alsof Rivals de platste serie denkbaar is. En dat is niet zo. Daarom doe ik hieronder een uitgebreidere poging.

Waar gaat het over?

Rivals is gebaseerd op de boeken van de Britse Dame Jilly Cooper (bonkbusters genoemd) en gaan over het fictieve plaatsje Rutshire in de (wel degelijk bestaande) Cotswolds in Engeland in de jaren 80. In die omgeving bouwt Tony Baddingham (een zalige David Tennant in de serie, godnondeju) aan het succes van zijn televisiezender Corinium, onder het toeziend oog van zijn grote rivaal en ex-olympisch kampioen Rupert Campbell-Black (wat mij betreft één van de beste personagenamen ooit). Tony moet alles uit de kast halen om zijn franchisepositie te behouden, want het is een franchisejaar. Een franchisejaar is een jaar waarin wordt besloten welk televisiebedrijf het exclusieve recht krijgt om in een bepaalde regio televisieprogramma’s uit te zenden. Zo haalt hij Declan O’Hara in huis, een interviewer van de BBC die zijn kandidaten genadeloos aanpakt en producer Cameron Cooke uit de Verenigde Staten, die de succesfactor voor de soap Four Men Went To Mow blijkt. Tony heeft het, zo lijkt het, uitstekend voor elkaar, maar is het wel zo verstandig dat hij uitgerekend Cameron en Declan in huis heeft gehaald?

Ik blijk ongeveer net zo goed te zijn in het schrijven van samenvattingen als een basisschoolleerling die een verslag over zijn schoolkamp moet maken (en toen en toen en toen) maar neem het van me aan, Rivals is een rijk en meeslepend verhaal. Ik denk ook dat het geen “letterlijk” verhaal is, dat maakt het ook zo moeilijk om alle lagen van de serie boven water te krijgen. Daarom, om jullie nog verder te overtuigen van deze PAREL hieronder meer redenen om naar Rivals te kijken. Let op: op geen enkel filmkritisch argument gebaseerd, de enige onderbouwing is - vermoedelijk - mijn eigen huidige hyperfocus. En fin, komt ‘ie:

Alle personages zijn goed uitgewerkt

Rivals zit vol met personages die goed zijn uitgewerkt. Op het eerste gezicht lijkt het alsof de hoofdpersonages gedreven worden door één motief: macht of roem, maar onder de oppervlakte is er veel meer aan de hand. Zo is het makkelijk om Tony Baddingham te haten, maar betrap ik mezelf ook op sympathie voor de schurk. Je zou zeggen dat je een verhaal als Rivals, wat an sich best plat is, niet anders dan plat zou kunnen verfilmen, maar niets is minder waar. De personages van Rivals zijn mensen van vlees en bloed.

Zelfs het gevoelsleven van de bijpersonages komt in beeld, zij zijn mensen vol verlangen en wensen: Charles bijvoorbeeld, die heimelijk smacht naar de personal-assistent van Rupert terwijl hij ook nog mantelzorgt voor zijn oude moeder. Of dan de vrouw van Declan O’Hara (Maude), ooit een briljante theateractrice die haar carrière moest opofferen voor haar man, en nu zoekt naar een weg om er toch nog wat van te maken. Hun verlangens lijken plat, maar je kunt niet anders dan met ze meeleven.

Het is niet zo dat je per aflevering een ander personage volgt, maar zelfs in hun summiere omschrijvingen en schermtijd zijn deze personages vol, zonder dat de serie er te vol van raakt, en je je afvraagt naar wie je nu weer zit te kijken. Mijn favoriete bijpersonages zijn Shelly Makepiece (heerlijk ordinair) en Dame Enid Spink (sassy minx).

De plotlijn is verrassend

Ja, natuurlijk duikt iedereen met elkaar in bed en ondertussen lallen we met elkaar over televisie, maar écht elke aflevering is een verrassing. Je hebt geen idee waar de showrunners Jilly Coopers verhaal nu weer naartoe sturen. Ik kan hier niet te veel over zeggen, want dan verpest ik het voor je.

Misschien ben ik goedgelovig, maar ik heb meerdere keren met open mond en mijn handen ervoor voor de televisie gezeten (vorige week nog). Ik hoorde Janneke van der Horst Rivals ooit omschrijven als een onweerstaanbare hamburger in De Shitshow en daar kan ik me alleen maar bij aansluiten, je kunt er niet vanaf blijven.

Visueel is het echt heel erg lekker

Rivals speelt zich af in de jaren ‘80, wie van poofy kapsels en pofmouwen houdt, kan z’n lol op. Denk aan televisiestudio’s met roze sofa’s en een weerman die in de weer is met houten bordjes met wolken erop.

Oh, en het speelt zich af op het Engelse platteland dus bereid jezelf voor op shots van uitgestrekt heuvellandschap, shots van kasten van huizen en smalle plattelandsweggetjes. Rivals presenteert een fantasie en dat maakt het een soort escapisme, heerlijk om aan te zetten als je het helemaal hebt gehad met je lange werkdag.

En dan de soundtrack: perfect uitgezochte knallers uit de jaren ‘80. Rivals is veel minder populair dan Stranger Things, maar heeft, wat mij betreft, dezelfde perfecte muziekkeuze.

Het gaat over de problemen van rijke mensen

Mensen die zeggen: “Ik heb nog nooit iemand zien janken in een Mercedes”, hebben duidelijk nog nooit naar series als Rivals gekeken (of een dramatisch familie-epos gelezen). Op het eerste gezicht lijkt de grandeur van de landhuizen zaligmakend, maar uiteindelijk ligt zelfs Rupert Campbell-Black (die de hotste vrijgezel van het land moet voorstellen) elke avond met z’n honden zielig in z’n eentje op de bank. En dat troost, als je zelf met soep aan je kin in de kuil in je bank ligt.

Wat ik precies zo lekker vind aan het leed van adelijke mensen met geld weet ik niet zo goed, je zou het kunnen classificeren als leedvermaak maar dat vind ik te simpel. Misschien is het de onderlinge strijd die me aantrekt, of dat het om de klassieke twistpunten gaat: liefde en macht. Of misschien komt het omdat Rivals zich afspeelt in een universum dat helemaal niet meer bestaat en misschien ook wel nooit bestaan heeft (echte wereldproblematiek lijkt nooit voet aan wal te krijgen in Rutshire). Misschien zijn deze verhalen sprookjes voor volwassenen. Wat de karakters ook overkomt, in je achterhoofd weet je dat het altijd wel los met ze loopt. Of dat komt omdat ze geld hebben weet ik niet, maar het zal ongetwijfeld helpen.

Misschien is het het idee dat iedereen shit heeft, ook als je een huis met 15 badkamers hebt. Of het idee dat niet alles te koop is, dat het, hoeveel geld je ook hebt, nooit genoeg zal zijn? Ik ben er nog niet uit (wellicht schrijf ik hier nog eens een langer stuk over), maar lekker om naar te kijken is het wel.

De acteurs zijn echt uitstekend

David Tennant als ultieme schurk Tony Baddingham is echt een briljante keuze, weinig hotter (en fouter) dan Alex Hassell als Rupert Campbell-Black. Mijn favoriet is Claire Rushbrook die Lady Baddingham speelt, heerlijk onderkoeld, een soort Queen Elizabeth met haar zuinige mondje.

Het mooist aan de rol die Rushbrook speelt, is de momenten waarop ze zichzelf niet kan helpen en de emotie door dat stijve gelaat heenbreekt. Misschien is dat nog wel een reden om Rivals te kijken, want is het niet genieten om te zien dat mensen die zo stijf lijken, van binnen een pot appelmoes blijken?

Goed: Rivals is de serie waarin iedereen met het elkaar doet (en waar dus veel meer in zit). Meer om jullie mee te overtuigen heb ik niet. Probeer het een keer, gun jezelf ander vermaak dan Paradise Hotel. Misschien klinkt het verhaal je nog steeds simpel, maar er is niets zo moeilijk als simpel schrijven. Om iets te maken dat zo onweerstaanbaar is dat je elke pagina omslaat, en elke aflevering wilt kijken.

Denk daar maar eens aan als je deze week weer een e-mail van drie kantjes aan je collega verstuurt.

Zet ‘m op schatten, gun jezelf deze week deze zalige serie,

Liefs,
Charlotte

Een lijstje zendingsdrang (tips)

• Bezoektip: Aanstaande zondag mag ik in de Kunstkerk bij Bowie Redman Barbiers vertellen over Nicolien Mizee. Afschuwelijk spannend natuurlijk en ik kijk er ook naar uit. De dienst is helaas uitverkocht. Maar als je een kaartje hebt, kom dan vooral, ik heb zelfs een hele grappig meme voor op het scherm gemaakt. Het schrijven van die zin maakt dat ik me meteen 40 jaar ouder voel dan ik ben.

• Kooktip: Het tomatenseizoen komt eraan! Maak daarom de gochujang tomato soup van Justine Doiron. Ze heeft het recept in januari vernieuwd en nu gaan er ingeblikte tomaten in, maar ik maak de oude variant. Speciaal voor jullie even opgezocht in de way-back machine. Het recept

• Leestip: Ik lees inmiddels ook Rivals, het boek van Dame Jilly Cooper waar de serie op is gebaseerd. Beetje verouderd wel, er zitten denkbeelden niet per se stroken met hoe ik in het leven sta. Maar het verhaal heeft wel dezelfde onweerstaanbare kwaliteit als in de serie. Een soort halve tip dus.

• Kijktip: In de Schatkamer van Beeld & Geluid staan afleveringen van Borreltijd van Tosca Niterink en Arjan Ederveen. You’re welcome.

• Theatertip: Vorige week zag ik de toneelvoorstelling Nachtschade in de Schuur in Haarlem. Nachtschade gaat over een vrouw die bij haar zus en haar zwager in huis komt na een traumatische gebeurtenis. De voorstelling speelt zich af in een nacht waarin de spanning steeds verder oploopt. Ik vond het echt magistraal, dat kwam onder ander door de taal in de voorstelling (Annet Bremen is een genie), maar ook door het uitstekende spel van de acteurs. Het is ongekend hoe goed je in de voorstelling zag wat er gebeurt als de draden in je hoofd losraken en je niet meer weet hoe je ze terug in het patroon van eerder krijgt. Nachtschade is geen lichte kost, een trigger warning is op z’n plek, maar ik zou ‘m zeker bezoeken als je de kans krijgt. Informatie over en speellijst van Nachtschade

Substack van de week

Ik tipte de Neusbrief al eerder en dat doe ik opnieuw, want de laatste editie was weer heel leuk.

Neusbrief

Waarom ruikt zoveel cosmetica naar een toetje?

Een tijdje geleden las ik een stuk met de titel Smelling like desert in the age of skinny culture. De schrijver, Sithara Ranasinghe, constateert een trend: veel luxecosmeticamerken presenteren hun waar alsof het gebak is. Lipgloss die uit een tube lekt wordt één met gesmolten toffee, crème ziet eruit als opgeklopte room, blush ligt op een wang als poede…

Read more

3 months ago · 5 likes · Amarens Eggeraat

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

Ik tel de dagen niet meer, maar als ik dat wel deed, zou ik nu ongeveer over de helft zijn. Voor de visumverlenging die ik wil moeten het er 88 zijn. 88 dagen werken op het platteland. Niet alle dagen staan in de kalender op het computersysteem, onderin mijn backpack, waar ik op dat moment uit leef, zit ook nog een geprint overzicht van de dagen in Queensland, waar ik 4 weken was en 14 dagen afgetekend kreeg. Ik dacht dat ze me misschien 4 weken af zou tekenen, maar ik krijg alleen de volle werkdagen, niet de halve. Je krijgt hier niets cadeau.

Als ik de e-mail krijg, ben ik niet in het hostel, maar zit ik in alle vroegte op het regionale vliegveld. Het gebouw ziet eruit als een basisschool die dubbelt als vliegveld, in de hal is de bagagescanner het enige dat je eraan herinnert dat we echt op een vliegveld zijn. Buiten wacht het vliegtuig dat me naar Sydney gaat brengen, zo klein is dat de stewardess amper door het gangpad kan lopen. Bij hoge uitzondering mag ik mijn plattelandswerk met een weekend onderbreken: mijn paspoort verloopt binnenkort en dat is zo ongeveer de enige valide reden om je boerderijwerk te onderbreken, zo blijkt.

Met een gat in mijn borst en mijn benen in mijn nek kijk ik later door het raampje naar beneden (de vlucht naar Leeton duurt slechts 10 minuten, maar daarna blijven we langer in de lucht) en zie ik de rode aarde die ik inmiddels maar al te goed ken, die er op plaatjes in fotoboeken jaren geleden romantisch uitzag en waarvan ik nu weet: zodra je die ziet, ben je in de middle of nowhere, waar niets romantisch en alles hard als de aarde zelf is. Hoe meer afstand er tussen mijzelf en Griffith komt, hoe lichter ik me voel, het gevoel van verdoving van de afgelopen week neemt eindelijk af en bijna vergeet ik het tuinhek waar ik doorheen sprintte als ik zeker wist dat iedereen sliep, hoe zijn auto altijd aan het einde van de straat stond, Death Cab For Cutie uit de krakerige radio, hoe het daar rook (naar autowasserette), een stapel beloftes die ik uit de lucht schoot en de pindakaas die ik al weken met een lepel uit de pot eet, iets anders krijg ik niet ik niet naar binnen, hoe verder weg ik ga, hoe minder belangrijk het allemaal is.

Boerderijwerk is een bubbel, zeggen de meisjes op de courgetteboerderij in Queensland in de eerste week tegen me, ik snap dat dan niet, maar hoe verder ik van Griffith raak wel, er is meer dan alleen maar daar.

Helaas komt die gedachte net iets te laat en sta ik alsnog met een opgeblazen gezicht op mijn paspoortfoto. En zo word ik, 10 jaar lang, elke keer als ik mijn paspoort uit mijn portemonnee haal, herinnerd aan twee weken hard janken in een stapelbed in de middle of nowhere.

2017

Ik houd van de routine: ik haal koffie en een muffin bij Four Brothers Espresso Mosman op Ourimbah Road (alle broers zijn even knap), eet mijn ontbijt op in de b-line en dan loop ik in een rechte lijn naar het park. Ik neem altijd dezelfde ingang van het park, die aan de Martin Place zijde, daarvoor moet ik zigzaggen door alle kantoormensen heen maar dat interesseert me niet. Ik loop naar het hek daar waar de fontein met de kleine cupido staat. Het zal ongetwijfeld wel eens geregend hebben tijdens die tocht naar mijn werk, maar in mijn herinnering aan die tocht schijnt de zon altijd.

In het restaurant roep ik “Morning” naar de chefs voor ik de trap naar beneden afstorm, een seksistische opmerking van mijn chef incasseer (“You know where that dress would look good? On my bedroom floor! HA HA HA”) en inklok. Ik vul de koelingen bij, rangschik de tafels, loop de reserveringen na, zorg voor citroenen en limoenen en zet de koelers voor de wijn klaar.

De muziek bewaar ik voor het laatst en als ik geluk heb begint de playlist met The Dock of the Bay van Otis Redding en kan ik nog even al servetten vouwend van het uitzicht over de Harbour Bay genieten, voor mijn volslagen geschifte manager binnenkomt om met zijn chaos en ingehouden stress om me heen te cirkelen, voor iets wat hij briefing noemt, wat betekent dat hij me alles vertelt dat ik al weet en ik zwijgend knik.

Ik zeg tegen iedereen die het maar wil horen dat ik een andere baan zou moeten zoeken, dat ik iets met mijn studie zou moeten doen in dit land maar eerlijkheid gebied te zeggen dat ik domweg gelukkig ben op deze prachtige werkplek, waar chef T. en O. aan het einde van mijn shift een salade en brood voor me klaarzetten (“lunch is up Charlotte”) en ik bij chef R. altijd op het keukenblok mag komen zitten om een paar happen sorbet te eten, of om een nieuwe versie van zijn befaamde lemon merengue te testen. Elke nieuwe versie is weer beter dan de vorige.

2018

A. en J. zijn het betrouwbaarst. Zij zijn altijd op tijd en werken het hardst van iedereen. A. heeft nep-borsten die er indrukwekkend uitzien maar die akelig hard aanvoelen als ze je omhelst, en dat doet ze nogal vaak, omhelzen, alhoewel ik haar niet als warm zou omschrijven, eerder als een strenge moeder die tegen je roept dat je je bord leeg moet heten omdat ze je anders een klap met een pollepel geeft. J. heeft kleine vlechtjes in zijn haren waarover vrouwelijke J. altijd foetert “A., ze zitten zo strak dat al het bloed uit zijn hoofd verdwijnt!” A. en J. zijn de enige twee die écht doen wat ik van ze vraag. Wat me helpt om het overzicht te houden als we op zaterdagen flooded zijn, vanwege de sportevenementen op de velden om het koffiezaakje heen.

Ik werk het liefst met vrouwelijke J., want die is het gezelligst en kent de meeste roddels, ze tettert de oren van je hoofd af en op zondagmiddagen drink ik met haar negroni’s aan de bar van Bat Country om wederom een lange werk af te sluiten. Echt “werken” kan ik wat J. doet trouwens niet noemen, ik zie haar maar een paar keer echt met volle handen lopen, maar ik kan me haar praten en dat heb ik nodig, want anders word ik knettergek hier. Van L. weet ik nooit of ze echt aardig is, ze kijkt me vaak spottend aan met haar bruine ogen en moppert eerst op me voor ze me een compliment geeft, maar ze is wel de enige die écht fatsoenlijk koffie kan maken (ze is ook de enige die iets zegt over de zuigzoenen in mijn nek, waardoor ik in 25 graden met een sjaal om moet werken), en zolang ik haar niet in de weg loop, is het goed. Ik heb het idee dat zij eigenlijk de baas is hier, maar ze vertelt me voortdurend “dat zij echt niet geïnteresseerd is in mijn functie”, wat ik inmiddels voor waar aanneem, want ik weet niet wie er wel 14 uur per dag in deze zaak zou willen staan.

En dan is er W., of liever, die is er niet, hij stuurt aan het einde van de dag een appje “hoe het was”, en als hij er is luistert hij niet naar mij want hij is dan weer mijn manager en dat betekent in zijn boekje tegen me ingaan. Ik weet niet waarom, want hij wilde per se dat ik dit kwam doen. Als hij dronken is, appt hij naar me hoe fantastisch hij me vindt en als ik tegenover hem sta lijdt hij ineens weer aan geheugenverlies. Als hij op een dronken nacht ineens met mijn huisgenootje in mijn slaapkamer staat weet ik één ding heel zeker: zodra ik terug in Nederland ben, ga ik een baan buiten de horeca zoeken.

2019

12 augustus 2019, dagboeknotitie

Naast je oog, in de holte van je neus zit een piepklein moedervlekje. Eenzelfde aan de binnenkant van je ringvinger, zo klein dat het me zelf nooit was opgevallen. Maar misschien probeer ik de details van jouw lichaam expres niet te onthouden, ik weet je gezicht te ontwaren uit een menigte maar als men een stukje van je laat zien, een plooitje, een rolletje, een vingerkootje, dan zou ik je nooit herkennen. Waar ik zijn wimpers telde en dat rooie hoofd op mijn borst op de gevoelige plaat van mijn hersenpan hechtte, zie ik de kleine details in jouw lichaam alleen als je ze voor me aanwijst.

Het is niet dat je lichaam niet comfortabel voelt – wat zal de buurman wel niet denken, de hele straat houden we samen wakker als het buiten ijzig stil is en jij vunzigheid in mijn oren prevelt. Maar kennen, echt kennen, wil ik je eigenlijk wel écht kennen? Het kamerscherm waaruit ik je contouren op kan maken, waardoor ik alleen je silhouet zie, ze bevalt me wel. Soms struikel je en ontstaat er een barstje in het scherm, maar als ze scheurt zetten we altijd een nieuwe neer. Het is een gedeelde last: het heftige wordt moeiteloos afgewisseld met het aangename, kwetsbaarheden duren niet langer dan een paar uur in elkaars armen, de volgende keer heeft niemand het erover. En ik vind het niet erg, ik kijk liever naar je silhouet.

Ik ben de tel kwijtgeraakt, zo vaak hebben je vingers mijn huid al verkend en heb ik je mond op me genoemd, maar ik voel geen afdrukken van jou in mijn lichaam. Je hebt je niet ruw in mijn ribbenkast gewerkt, zonder jou slaap ik beter dan met, sterker nog, ik weet niet eens hoe je slaapt, of je slaapt, of je snurkt, praat, ruft, boert. We hebben lief op gepaste afstand, en ook al staat mijn boek in jouw kast, je komt nog steeds bij me over de vloer. Omdat het makkelijk is, zeggen we dan, omdat je mijn buurman bent, zodat we lang genoeg tegen onszelf kunnen liegen voor we op de volgende landmijn stappen.

2020

Uit een artikel voor een personeelskrant

“Groots en meeslepend wil ik leven!”, schreef Hendrik Marsman. Zo had ik mijn escapades ook altijd gezien. Als ik weer eens ’s ochtends vroeg uit een of ander gehucht mijn weg naar huis maakte dacht ik: ‘Men, wat een bizar chaotisch fantastisch leven is dit toch’.

Maar met deze jongen zocht ik naar patrijzen in een bloedhete plantenkas. We bakten pannenkoeken (nooit geweten dat goed beslag maken voor sommige mensen zo ingewikkeld is), maakten lange fietstochten (ultieme test: 50 km door de regen fietsen), we bouwden dekenforten (tevens een goede kindertip) en schilderden aan mijn keukentafel. Toen Nederland steeds een beetje dichter ging, schoven wij steeds een beetje meer naar elkaar toe. Oude gezelligheidsvriendjes verdwenen als vanzelf uit mijn telefoon, de enkeling die zijn hoofd boven water stak werd de deur gewezen: ‘nee, nu even niet.’ In de recalcitrante, losbandige, eeuwige vrijgezel bleek ineens een stukje rust en discipline te zitten.

Het is gek wat er gebeurt als al het omgevingsgeluid in een zacht achtergrondruis verandert. Als swipen geen optie is en woorden als huidhonger ineens een betekenis krijgen die je zelf bijna kunt voelen als je het leest. Ineens is er rust. De tijd om iemand echt leuk te vinden. Als bij een spiegelreflexcamera, waarmee je de achtergrond wazig kunt maken, staat deze jongen ineens in full focus voor me. Ik lig ’s nachts niet van hem wakker, niks is hier groots en meeslepend, het is klein en vertrouwd. Er zijn geen zorgen over labels of kapers op de kust, geen zorgen over vrienden of ouders of geforceerde gezelligheid. In deze kleine isolatiebubbel is alles gewoon nog heel even van ons.

Met mijn handen in mijn zakken liep ik vorige week aan het einde van de dag naar mijn huis. Ik had vele malen eerder op deze wijze door de stille straten van de stad gelopen. Maar nu was er geen uitgaansmagie en geen behoefte aan een volgend slachtoffer. Ik was tevreden. Een beetje gelukkig, zelfs. De zinnetjes van een lievelingsliedje dwarrelden even door mijn hoofd: ‘No childish expectation/Love is not the answer/But the line that marks the start.’

2021

Hij rijdt ons naar Italië in zijn eerste eigen auto. Het is onze eerste vakantie samen. We kamperen in een hoekje naast een toiletgebouw, kijken Hans Klok in Zomergasten op een brakke NPO-verbinding op mijn telefoon, eten elke dag brood met tomaat, slapen op een luchtbed dat net wel net niet lek is (het doet er niet toe, we zijn zo walgelijk verliefd), maken risotto met zelfgemaakte bouillon op een campingstelletje, lopen Cinque Terre in de brandende zon.

We leren dingen over elkaar: hij kan niet tegen warmte (de schaal van L. ontstaat: 1 is koud, 10 is overgekookt) en ik durf niet te slapen in de Italiaanse villa waar duizend poppenhoofden staan. Hij blijkt een bizar snelle lezer en hij ontdekt dat ik stiekem enorm van babybells houd. We maken een vakantieplaylist die als zijn telefoon verbonden is met de radio alleen maar drum ‘n bass afspeelt en als mijn telefoon verbonden is met de radio alleen maar Franse vakantiemuziek uitbraakt. Het opzetstukje dat de Bluetoothverbinding verzorgt die zijn en mijn telefoon met de brakke autoradio verbindt, heeft een accent, als je je telefoon verbindt zegt ‘ie met een slavische tongval bluetooth connected. Als we na twee weken thuiskomen en ik in een leeg bed in mijn studio lig denk ik voor het eerst in mijn leven: samenwonen, misschien is dat wel wat.

2022

We dansen voor het eerst met elkaar in een echte discotheek (of nou ja, een krakershol buiten de stad dat ook dienst doet als discotheek, die geregistreerd staat als “De Tennisclub”), na twee jaar verkering waarin weinig tot niets kon. Het is Koningsnacht, we hebben onze lijven verwarmd met een fles limoncello waarvan iedereen over de houdbaarheidsdatum twijfelde en nu dansen we uitzinnig met elkaar op de houten vloer.

Het is een startschot van een zomer vol dansen tot diep in de nacht, en als we daar niet zijn zitten we aan de keukentafel te praten met onze dan nog “werkvrienden” tot ik de vogels buiten hoor fluiten, of gaan we op andere nachtelijke avonturen. Ik bezoek talloze werkborrels waar ik veel te veel drink maar dat maakt niemand wat uit, want in de zomer van 2022 is het overal feest. 2022 is het jaar van de nacht, ik trek haar om me heen als een oude jas, ze past me nog perfect. In mijn werkbeoordeling van dat jaar krijg ik te horen dat ze tevreden over me zijn, “maar dat het niet de bedoeling is dat ik met een kater bij opdrachtgevers verschijn.”

2023

Een weekendverslag voor het bureau waar ik werk

Zaterdagmiddag keek ik in de grote ogen van Y., het zoontje van een goede vriendin. Een paar maanden geleden deed Y. weinig anders dan huilen. Maar nu werkte meneer al hapjes geprakte banaan naar binnen. Af en toe droop er een beetje gele smurrie over zijn kin omlaag. Zo lang geleden was het nog niet toch, dat er af en toe een beetje geprakt eten langs het gezicht van de vriendin liep als zij iets teveel had gedronken? Nu zat ze tegenover me met wallen en een luiertas vol kinderprobleemoplossingen.

Soms is het alsof ik met mijn ogen knipper en er weer iemand een levensveranderende beslissing heeft gemaakt. Maar op mijn wang zit ondertussen nog gewoon eten. Geen geprakte banaan wel eens waar, maar het is niet ongebruikelijk dat ik op kantoor de kruimels van mijn ontbijt nog van mijn gezicht veeg. Soms denk ik wel eens: “Kun je ook nog terug naar de ballenbak van het leven? Dat je zegt: laat mij maar gewoon in Smalland, ik vind het eigenlijk wel prima hier?”

Zo’n ballenbak heet inmiddels dertigste verjaardag in een kroeg, ontdekte ik zaterdagavond.Geen baby’s met geprakte banaan hier, wel veel met bier bevlekte t-shirts. En veel mensen die het net allemaal niet weten. Dat enorme contrast in mijn generatie fascineert me mateloos.

Hoe kan het toch dat de één een nieuw mensje in leven houdt (ik bedoel HOE DAN) en de ander op zondag niet eens in staat is om 5 meter naar de supermarkt te lopen, en een pak Mango Dream laat bezorgen? Vroeger dacht ik dat je het begreep en snapte, het leven, als je ouder werd. Maar hoe meer dagen ik besta, hoe minder ik weet wat ik aan het doen ben.

Uiteindelijk weet luiertasvriendin het ook niet, dat weet ik wel, en toch zoek ik naarstig naar een handleiding. Iemand die zegt: zo moet het, zo krijg je er geen spijt van. Maar is de echte held degene die zonder kleerscheuren ’t levenspad afloopt? Of is dat af en toe op je waffel gaan ook deel van de ervaring? “LIFE IS YOUR JOURNEY, ENJOY THE RIDE”, schreeuwde de Rocycle-instructrice deze week naar me. Laten we ‘t maar ‘ns proberen.

Terug naar de ballenbak kan altijd nog.

2024

2025

Hulpvraag aan een theaterschrijver

Hi,

Alles goed?

Ik ben Charlotte, een oud-collega van A. Ik hoorde van A. (en weet inmiddels ook met dank aan Google :)) dat jij theatermaker bent. Waanzinnig!

Ik experimenteer sinds kort met tekst voor het podium. Schrijven doe ik al een hele poos, maar maken voor het podium is vrij nieuw. Je denkt misschien: “Waarom begin je hieraan op je 32ste?” en eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik dat tegenwoordig zelf ook vaak denk. Maar toen ik vorig jaar anderen voor het eerst mijn werk op zag voeren dacht ik: Ja. Dit wil ik. Dit gevoel is het beste ter wereld.

Momenteel werk ik aan een stuk over vier kantoormensen die met elkaar op zelfhulpcursus gaan. Ik denk dat ik dankzij het werken daaraan zelf ook aan zelfhulp toe ben ;-).

Ik merk dat ik vastloop in het schrijven (en dat ik al mijn personages eigenlijk maar wat graag voor een bus/tram/vuilniswagen wil gooien) en dat bracht me op het idee om eens met echte theatermakers te gaan praten.

Ik ben benieuwd hoe jouw werk ontstaat, wat je inspireert, hoe je te werk gaat en wat jij doet als je zin hebt om de hele pleuriszooi het raam uit te gooien. Maar ook praktische dingen: waar vind je spelers, regisseurs, amateurgezelschappen in een lekke schuur in Appelkutterveen-Zuid die gek genoeg zijn om werk van een volslagen amateur op te voeren? Kortom: veel vragen dus. Zou ik die aan jou kunnen stellen?

Ik snap dat iedere theatermaker natuurlijk anders te werk gaat. Maar eens horen van een ander hoe hij werkt maakt dit hele traject misschien wat minder eenzaam en maniakaal.

Groet,

Charlotte

2026

Een Whatsapp-gesprek over het waarom van schrijven

En over dat laatste zou ik graag eens van gedachten wisselen. Hoe zorg jij ervoor dat je niet alleen maar met resultaat bezig bent? Ik zie mensen posts delen met write like no-one is watching maar in alle eerlijkheid heb ik geen idee hoe dat moet. Ik heb dat nooit gekund: er zit in mijn hoofd altijd een lezer. Maar hoe zorg je ervoor dat dat in dit social mediatijdperk iets blijft wat je ziel vol maakt, in plaats van leeg?

Ik hoor het graag,
Liefs,
Charlotte

(Die op een betere pasfoto voor de komende 10 jaar hoopt, maar nergens op rekent)

Een lijstje zendingsdrang (tips)

• Luistertip: dit dook ineens op in mijn playlist op Spotify, ik kon me niet herinneren dat ik het er zelf in had gezet, maar soms druk ik per ongeluk op een knop en dan staat er ineens zo’n getipt nummer in mijn lijst. Meestal is dat geen succes, nu wel:

• Bezoektip: Nicolien Mizee staat op 7 juni in het Thijssen Museum in Amsterdam zag ik deze week. Ik ga erheen (ik moet de grote meester toch één keer in actie zien). Jij ook?

• Kijktip: Mijn lief werkte afgelopen jaar aan Daten in het dorp en daarom keek ik dat deze week. Met alle verhalen van afgelopen jaar kon ik er extra van genieten, maar ook zonder die verhalen is het lekker vermaak.

• Luistertip 2: Ik vond de nieuwe van Olivia Rodrigo erg mooi. Het intro deed me wel erg denken aan Everlong van Foo Fighters:

• Eettip: Wonder boven wonder had ik zin om te koken deze week. Ik maakte een verbastering van de pastasalade met zongedroogde tomaat van Alison Roman. Een ideaal recept voor hete dagen. Het recept.

• Kijktip 2: Beeld en Geluid heeft allerlei programma’s uit haar archief gepubliceerd (met dank aan vriendin M. voor deze geniale tip). Ik keek zelf jeugdserie Mijn Franse tante Gazeuse terug en constateerde dat de vorm misschien wat was verouderd, maar dat het verhaal nog steeds staat als een huis. Ik vond het universum waar het verhaal zich afspeelt, in het dorpje Droogbaak waar alles netjes moet blijven, erg goed gevonden, en voor de oplettende kijker valt het verhaal prima naar de huidige tijd te trekken. Nelly Frijda als de burgemeester is mijn favoriete karakter.

• Leestip: Ik lees Things I Don’t Want To Know van Deborah Levy en verbaas me wederom over wat een goede schrijfster ze is, hoeveel vakmanschap er in haar teksten zit. Plus: het boek is heel dun, dus het is ideaal om mee te nemen in de trein.

Substack van de week

Dit stuk van Marieke Bunnik over de teek:

Meer dan Fietsen

De teek

Gisteren lag ik in mijn tent toen ik iets over mijn arm voelde lopen. Een teek. Een wonderlijk beestje…

Read more

3 months ago · 4 likes · 1 comment · Marieke Bunnik

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

Elk jaar kook ik voor mijn verjaardag een groot verjaardagsdiner. Als je op zoek bent naar een gids van hoe je dat moet doen, kun je dit artikel lezen, maar ik denk niet dat je er rustig of gelukkig van wordt, want ik ben een maniak in de keuken: ik doe véél meer dan de bedoeling is en ook alles door elkaar. Deze post is dus vooral een relaas van een mad woman.

Zie onderstaand stuk daarom vooral als vermaak en als jij zin hebt om voor je vrienden te koken, maak dan gewoon een pan lasagne (dat ga ik volgend jaar ook doen, maar waarschijnlijk niet, want een ezel stoot zich misschien twee keer aan dezelfde steen maar ik en die steen zijn inmiddels al lang en breed bij elkaar ingetrokken).

Zaterdag 16 mei

Ik vraag mijn vrienden of ze “toevallig” een biertafel in hun huis hebben staan, want het wordt op de dag van het etentje 30 graden en op onze tuinbank passen we niet met 13 mensen. Vóór ik het verzend weet ik al dat niemand dat heeft maar omdat ik op internet lees over mensen die vrienden met biertafels en boten hebben (en vriend D. heeft een ijsblokjesmachine, dus wie weet), doe ik toch een poging:

Helaas, dat wordt huren.

Zondag 17 mei

Op zondag omring ik me met kookboeken aan de keukentafel om een menu samen te stellen. Dat is 6 dagen voor mijn vrienden op de stoep staan voor mijn verjaardagsdiner.

Dat plannen begint eigenlijk begint eerder dan zondag 17 mei, maar de lijstjes die ik door de dag heen in mijn hoofd maak, kan ik op papier niet vangen, want terwijl ik lijstjes maak met wat ik op tafel zou willen zetten, vliegen er gedachten voorbij over een brief die ik aan het redigeren was voor werk en gevoelens over een gesprek van 10 jaar geleden. Om privacyredenen niet handig om te delen, maar het zou ook volslagen onleesbaar worden.

Onderstaande foto is een mooi voorbeeld van interne chaos (want vlak vóór dat ik aan het menu begin, ben ik met een preek over Nicolien Mizee bezig en ik moet ook nog een kaart voor een vriendin schrijven en terwijl ik dit schrijf bedenk ik dat ik die nog niet op de post heb gedaan).

Ik schrijf vaak dat ik een vat aan tegenstrijdigheden ben en dat uit zich zo: ik ben een chaoot in hart en nieren en toch lever ik elk jaar volgens strakke planning een tafel vol eten op. Maar daar heb ik wel een menu en een planning voor nodig, anders kook ik samen met de slagroom hopeloos over. Op zondag maak ik met behulp van Boustany, Falastin, Lugma en Sweet Enough onderstaand menu:

Maar goed, bedenken is 1 ding, uitvoeren een ander.

Maandag 18 mei

De Franse vrouw op Vinted bericht dat ze mijn pakketje op de post heeft gedaan: een doosje bestekhouders dat ik voor een appel en een ei heb gevonden, want voor leuke, betaalbare meuk op je tafel moet je bij Vinted zijn. Je moet ook op Vinted zijn voor onbetrouwbare Fransozen die je pakket zo laat op de post doen zodat het nooit op tijd komt. Maar, op maandag heb ik nog geen drie dagen in de keuken gestaan en ben ik nog hoopvol, het leven heeft nog zin, de wereld is nog mooi, dus ik besluit de Fransoos te geloven. Oh sweet summer child.

Woensdag 20 mei

Op woensdag begin ik met koken, want de gerechten die ik heb uitgekozen zijn zo gelaagd en lekker omdat je er allerlei condimenten aan toevoegd. Shatta bijvoorbeeld, een Palestijnse chilipasta. Daar moet je wel op tijd mee beginnen (pro-tip: lees een recept altijd eerst even door, het zou niet de eerst keer zijn dat ik er op de dag van een etentje achterkom dat ik al 3 dagen eerder had moeten beginnen met voorbereiden), want Shatta moet drie dagen staan. In Shatta gaan veel chilipepers, in mijn geval 17.

Als ik bij de Albert Heijn gecontroleerd word omdat ik 17 chilipepers afreken, zie ik het meisje zichzelf afvragen of ze nu of als ik bij de poortjes sta de politie moet bellen “omdat er een verwarde vrouw bij de kassa staat”.

Ik kijk op Vinted, mijn pakket ligt ergens in Frankrijk op een distributiepunt.

Donderdag 21 mei

Ik drink teveel op een werkborrel en vergeet dat ik eigenlijk thuis zou moeten zijn om de boodschappen aan te pakken. Gelukkig is L. thuis. Het nadeel hieraan is dat ik de volgende dag geen idee heb wat waar in de koelkast ligt en een hoofd heb dat voelt als een kom roerei. Mijn Vinted-bestelling is onderweg, al weet niemand waarnaartoe.

Vrijdag 22 mei

Omdat ik de dag hiervoor te veel heb gedronken, komt mijn hoofd maar traag op gang. En dat is super, want ik ben vrij en ga vandaag de hele dag in de keuken staan. Ook ga ik voor het eerst karamel maken, want ik zeg wel altijd tegen anderen dat je nooit recepten voor anderen moet maken die je niet getest hebt, maar ik houd mezelf nooit aan die regel. Het karamelexperiment slaagt, godzijdank, waarschijnlijk vooral omdat ik tijdens het roeren in de suiker tegen mezelf: “Rustig aan Charlotte, rustig aan Charlotte” herhaal.

Waarom ik met de ijstaart begin? Die kan ik makkelijk vooruit maken. Zo ga ik zo’n lijst met recepten te lijf: ik kijk eerst naar alles wat ik vooruit kan maken en begin daarmee, zodat ik op de dag zelf (in het ideale scenario) alleen met dingen bezig ben die ik niet vooruit kan schuiven. Alles wat ik doe houd ik bij op een lijstje dat (vermoed ik) alleen logisch is voor mezelf, maar er ongeveer zo uitziet:

Dat schema geeft me de illusie van controle, door de dag heen schrijf ik er ook op welke wekkers ik heb gezet en wanneer ze afgaan (want als ik 10 wekkers in mijn iPhone heb staan weet ik echt niet meer welke voor het brood en welke voor de gegrilde groenten is). Terwijl Aaf en Lies tegen me tetteren en ik 2x naar dezelfde aflevering van Wat een week luister, maak ik ijstaart met bananenkaramel (je moet die karamel wel echt af laten koelen voor je ‘m bij het ijs in de vorm doet, wees geen rebel zoals ik, want dan moet je heel erg haasten om het hele boeltje in de vriezer te krijgen voor je ijs smelt), bak ik de cake voor de kokostaart, maak ik de tomatendip, het brood voor de fatteh en de fattoush, muhammara, zet ik het deeg voor de sumakbroodjes in de koelkast om te rijzen en leg ik kikkererwten in de week. Er is iets intiems aan alleen in de keuken staan, ik vind dat Banana Yoshimoto dat mooi omschrijft op de eerste pagina van haar boek Kitchen

Van alle plekken van de wereld houd ik denk ik het meest van de keuken. Het maakt niet uit waar hij staat of wat voor een het is, zolang het een keuken is, een plek waar je een maaltijd kunt koken, voel ik me niet ellendig.

Dat gevoel herken ik helemaal: keukens bieden troost. Het is een plek om mezelf terug te trekken en iets met mijn handen te doen als mijn hoofd niet meewerkt, of het nou een brakke hostelkeuken is waar ik weinig anders dan wraps met bonen maak (wat als een feestmaal smaakt na een lange werkdag) of de keuken die L. en ik samen hebben met alle apparaten van de wereld. Eten klaarmaken is mijn manier van liefde delen, ik denk dat daar het verjaardagsdiner vandaan komt, het is mijn manier om mijn vrienden te bedanken voor alle lieve zorgen van het afgelopen jaar.

(Het Vinted-scherm blijft onveranderd, dus dat geef ik op.)

Zaterdag 23 mei

Ik sta met L. om 8 uur op en ga meteen aan de slag, eerst het aanrecht leegmaken en de vaatwasser uitruimen en dan de shatta afmaken, de hummus maken, tuinbonen in de week leggen en de taart “afsmeren”. Een taart bedekken met botercrème is allesbehalve mijn favoriet, ik ben een bakker die bakken haat, en daarmee bedoel ik vooral het versieren, ik heb eigenlijk altijd ruzie met het paletmes. Dit keer gebruik ik mijn deegschraper om de taart af te smeren en hoewel dat beter gaat kan ik het niemand aanraden om met 30 graden een taart af te smeren.

Tussendoor laat ik nog even een open verpakking slagroom op de grond vallen, omdat ik me niet aan mijn eigen bedachte regel over “geen open verpakkingen slagroom in de koelkast” heb gehouden.

Tussen 10 en half 6 werken L. en ik onafgebroken door om alles af te krijgen: ik bak allerlei broodjes, L. gooit eindeloos groenten in de onze oven die overuren draait en we blijven elk in onze eigen hoek van de keuken, als een geoliede machine maken we alles af. Rond een uur of 15:00 kijk ik naar ons propvolle aanrecht en bekruipt de gedachte “dit gaan we nooit afkrijgen” me, gevolgd door een golf van enorme paniek. Gelukkig besef ik daarna dat er geen tijd is voor paniek (lol) en besluit ik “gewoon door te gaan”. Als er één tip is die ik je kan geven, is het die, het was een van de grootste lessen die ik leerde in de horeca: gewoon doorgaan, er komt vanzelf een eind aan.

Ondanks de paniek houd ik erg van dit ritueel van samen in de keuken staan, het voelt alsof we ons eigen restaurant bestieren en terwijl we samen bezig zijn verlang ik eigenlijk altijd terug naar de tijd dat ik nog in de horeca werkte. Ik mis het kameraadschap dat ontstaat als je zó voor mensen zorgt, want dat is wat een goed restaurant is denk ik, een plek waar je anderen ontzorgt, waar je mensen laat ontsnappen met wat je op tafel zet. Het is een privilege om dat in mijn eigen keuken te doen met mijn lief.

Op zo’n dag wordt een romatomaat ontvellen een daad van pure liefde omdat je er zoveel aandacht bij nodig hebt, bij koken voor mensen van wie je houdt. Als ik aan het einde van de dag bij mijn vrienden aanschuif aan de lange tafel, prijs ik mezelf een gelukkig mens.

Kleine U. zit aan het hoofd van de tafel als een echte koning, ik zie hoe vrienden die elkaar maar één keer per jaar zien met elkaar in diepe gesprekken verwikkeld raken, vriend D. zet blikjes bier op zijn hoofd, vriend M. eet meer kokostaart dat een weldenkend mens zou moeten doen, mijn lief bouwt met T. een toren van yoghurtbekers terwijl vriendin M. en ik onze hoofden willen schudden maar heel hard moeten lachen en als de waxinelichtjes aangaan en we met z’n allen in het donker nog steeds rond de tafel zitten, weet ik dat ik me hiervoor uitsloof, voor dit soort momenten.

Dit is waar het om gaat, samenkomen, delen in gezelligheid.

Een paar kleine tips

• Als je veel dingen tegelijk wilt maken, zorg dan voor een planning. Weet wanneer je wat gaat maken, dat scheelt je stress. En probeer jezelf aan je eigen planning te houden (bedenk niet zoals ik op vrijdagavond dat je “ook wel hummus kunt maken”).

• Als de paniek komt: gewoon doorgaan, er komt vanzelf een eind aan.

• Lees je recepten van tevoren door (of weet bij welke koks je dat niet hoeft te doen, want er zijn kookboeken waarin men je nooit vraagt iets van te voren te doen)

• Ik pakte flink uit, maar een etentje hoeft niet duur of ingewikkeld te zijn: een grote schaal lasagne en een groene salade op een gezellig gedekte tafel met waxinelichtjes in jampotjes zetten is al knus, warm en gezellig. Het gaat om het gebaar, dat je de tijd neemt om voor een ander wat te maken. Het hoeft niet dezelfde megalomane proporties aan te nemen als het bij mij elk jaar doet.

• Als je een boek zoekt voor toegankelijke recepten voor dit soort diners zou ik Nothing Fancy van Alison Roman in huis halen: hele makkelijke recepten waar je veel basistechnieken van leert die je in je verdere koken kunt gebruiken.

• Bewaar lege yoghurtbakken, die komen goed van pas als je je vrienden met restjes van je etentje naar huis wilt sturen (of als je vrienden hebt die graag torens bouwen). Je kunt het natuurlijk ook allemaal zelf opeten, maar sharing is caring, toch?

• Zorg dat je de recepten die je kookt al een paar keer hebt gemaakt (of niet YOLO WIE MAAKT JE WAT HE, HET IS JOUW FEEST!! DOE NET ALS IK EN GA LEKKER GEK MET NIEUWE DINGEN JOH)

• Kook wat in het seizoen is, dat is lekkerder en vaak ook minder duur.

• Accepteer hulp van je vrienden. Als iemand je wil helpen afwassen, zeg dan gewoon ja, het scheelt je tijd (en is nog gezellig ook).

Tot volgende week schatten,

Liefs,
Charlotte (die geen cateringbedrijf gaat starten, want je moet niet van al je hobby’s je werk maken ;-))

Een lijstje zendingsdrang (tips)

• Winnen: Publieksparticipatie, daar heeft nooit iemand zin in, bleek maar weer bij De Weekstart van vorige week. Daarom: win een prachtige bundel van mijn goede vriendin P., stuur me gewoon even een dm of mail en dan stuur ik ‘m naar je op. Doen hoor, het is een fenomenaal werk.

• Luistertip: Kwam dankzij L. deze hele lekkere remix van Everything in it’s right place van Radiohead op het spoor

• Leestip: Ik las Een woord voor van Eva Meijer, wederom een heel bijzonder boek. Eerder dit jaar las ik van haar Muizenleven, over de proefdier-muizen die ze adopteerde. Een woord voor gaat over wat er gebeurt als de woorden verdwijnen. Hoofdpersonen Mik en Uma leven in een Nederland waar om onverklaarbare redenen woorden verdwijnen. Het boek is prachtig geschreven (Eva Meijer heeft echt zo’n fenomenale pen) en voelt herkenbaar. Dat woorden uit een taal verdwijnen, is normaal, maar er komen dagen in mijn eigen leven voorbij waarbij de woorden in rook opgaan voor ik ze te pakken kan krijgen. Een vreselijk gevoel is dat, vooral voor mensen zoals ik die meer met hun hoofd dan met hun lichaam hebben. Ik vind het zelf lastig om dat in woorden uit te drukken, maar Meijer heeft daar een goede manier voor gevonden. Een heel bijzonder boek.

• Kijktip: Ik ben in een wielrengat gezogen en kijk daarom Tour de France: Unchained om meer over wielrennen te begrijpen en omdat het een lekker bombastisch gedoe is. Het is niet per se iets fenomenaals of geweldigs, maar het kijkt heerlijk weg (en ik leer er dus veel van over wielrennen). Ik weet dat ik een paar weken geleden schreef dat mensen me vooral geen wielerpodcasts moesten tippen, maar je ziet het, is een glijdende schaal, ik verdwijn steeds verder in dit gat.

• Leestip: Een pleidooi van Joost de Vries tegen letterlijkheid uit de Volkskrant: “Zo gedacht kun je letterlijkheid zien als porno: het vertelt je niet hoe iets voelt, of wat iets betekent, alleen dat het kan. En wie het in grote kwantiteiten consumeert, raakt er vanzelf door afgestompt.” Lees het artikel. (Niet per se een gemakkelijke zit overigens, maar het is goed om met de neus op de feiten gedrukt te worden ;-))

• Luistertip (2): Kwam op de totaal andere kant van het spectrum (mijn muzieksmaak is een soort grabbelton) deze glijer van Sade tegen en was daar ook heel content mee:

Substack van de week

Noor Spanjer schrijft op Substack prachtig over haar scheiding. Ik vond de editie van afgelopen week weer schitterend.

Noor gaat scheiden

Van liefdesbrief tot whatsapp-tirade

Toen mijn ouders net uit elkaar waren, werd ik doorgegeven via de buurvrouw. Naar het schijnt met een briefje op mijn arm geplakt, waarop bijzonderheden stonden geschreven over poep, slaap, algemene stemming…

Read more

3 months ago · 32 likes · Noor Spanjer

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

Daarom in De Weekstart van deze week geen knisperend fris verhaal van mijn hand (bijvoeglijk naamwoorden, ook zoiets waar je dan niks van tot je beschikking hebt), maar 33 dingen uit het afgelopen levensjaar. 33 dingen die ik zag, schreef, las, luisterde en at en niet wil vergeten.

Oh, en je kunt ook iets winnen deze week (WINNEN!!! JE KUNT IETS WINNEN!!).

Veel leesplezier!

Zien

1. Catedral Primada Santa María de Toledo in Toledo

Ik heb niks met god, maar ik houd erg van kerken. Vooral van katholieke kerken. Van de mystiek, van de beeltenissen, van de beelden waar je een kaarsje voor aan kunt steken, van de rituelen, zelfs een klein beetje van donkere kelderruimtes in die kerken betreden om een of andere crypte te bekijken ondanks dat ik daar ook de kriebels van krijg. De Cathedral Primada Santa María de Toledo is denk ik de mooiste kerk die ik ooit heb gezien.

2. Why I never became a dancer van Tracy Emin

Ik zag dit videokunstwerk tijdens de tentoonstelling van Tracy Emin in Tate Modern. Heel indrukwekkend.

3. Point Break

Ik vond dit echt een geweldige film. 10 punten voor crop-top Keanu. Patrick Swayze met dat blonde haar. De homo-erotische spanning. Geweldige ervaring. Terwijl ik dit schrijf denk ik: ik moet deze film nog eens kijken.

4. Vriendin H. als moeder

Het visuele hoogtepunt van het jaar kwam op kraamvisite bij vriendin H.. Ze stond stralend bovenaan de trap op me te wachten en toen ik haar zag kon ik niets anders dan breed lachen want ze was een baken van rust met een intens gelukkige glimlach op haar gezicht. Eén grote verliefde roze wolk. Ik heb zelden zo meegevoeld in andermans geluk. Er is weinig mooiers, denk ik, dan de mensen waar je van houdt zo ongelofelijk gelukkig zien.

5. Iemand die een sigaret rookt tijdens een Teamsvergadering

Wat een beeld van vergeten tijden leek maakte dit jaar weer haar herintrede, toen ik iemand voor een bloemetjesachtergrond een sigaret zag roken in een Teamsvergadering. Het gaf de energy van Hans Teeuwen tijdens Zomergasten: jullie maken mij helemaal niks meer. En terecht man. En terecht.

6. Een favoriet café dat verdween

Oost West, Lombok Best is niet meer. Op de plek van mijn favoriete café zit nu een Van der Streek café. Vriend D. vertelt me dat het er heel leuk is, maar ik durf het nog niet aan om er naar binnen te gaan. Dat plekken waarvan je hield verdwijnen hoort bij het leven en ik ben te moe om hier chagrijnig over te doen en dus steek ik mijn kop in het zand.

Schrijven

7. Whatsapp-berichtje naar mezelf

8. Toosjes voor vriendin P.

Voor vriendin P. maakte ik dit jaar “Toosjes”: korte verhaaltjes over Toos en haar obsessie met koek.

9. Dagboekfragment

20 september 2025

Zijn huid kleeft nog aan de mijne, zijn geur in het beslapen bed, maar zijn koffiekopje heb ik al afgewassen en terug in de kast gezet, het is extra stil in huis, acht lange dagen is mijn lief weg - het zouden er eerst 10 zijn dus kijk, ik heb geluk.

10. Talloze weekmenu’s

30-01-2026

Za: gnocci met paprika
Zo: aardappels uit falastin, tabouleh uit falastin, brood uit lugma, puntpaprikaschnitzels
Ma: bloemkoolcurry
Di: bloemkoolcurry
Wo: veldslastamppot
Do: restjes

11. Excuses omdat ik te laat kwam

12. Scènes voor een toneelstuk dat nu in de lade van mijn bureau ligt te wachten tot ik zin krijg om feedback te verwerken

Jos zal héél even geloofd hebben
dat het leven iets anders voor hem in petto had
dat hij iemand was die
in het holst van de nacht
met zijn ballen
in een bosmeer
dreef
maar nu de zon is opgekomen
ligt de champignon-a-la-crème
hem nog steeds
in de bek

13. Reacties op afwijzingen

(Ah wat gaaf? Helemaal niet gaaf. Ik wil gewoon een keer winnen godverdomme)

14. Vormloze stukjes op mijn telefoon

ik heb de letters gespaard
specifiek: die ik nodig had
om je dichterbij me te schrijven

15. Lyrische appjes over schrijfwerk van anderen

Lezen

16. Wijsheden per Whatsappp

17. Alle faxenbundels van Nicolien Mizee

Dit hoef ik niet meer uit te leggen, toch? (Bovendien deed ik dat dit levensjaar al)

18. Donald Duck

Altijd goed voor een gulle lach. Mijn favorieten in dit levensjaar: de stripjes van Donald Duck en Willie Wortel in de prehistorie.

19. diepdiepblauw van Nikki Dekker

Echt heel erg mooi.

20. Monique: ontsnapt van Éduard Louis

Ik ga dit levensjaar meer van hem lezen heb ik besloten.

21. Dat cruise-essay van David Foster Wallace

Ik tipte het vorige week nog en ik denk er nog steeds aan.

22. Een dom boek uit je jeugd

Ik zal hier niet herhalen wat ik las want ook ik blijk een gevoel van schaamte te hebben, maar het kan bijzonder lekker zijn om een boek waar je je als tiener mee hebt vermaakt te herlezen.

23. Recepten van Alison Roman

Ook als je ze niet kookt, alsnog plezierig om te lezen. Maar ze zijn niet heel ingewikkeld, dus kook ze ook maar. (Hit me up trouwens als je kaartjes over hebt voor haar gesprek met Yvette van Boven in de Tolhuistuin. Ik viste net naast het net!)

24. De gedachten van de mensen om je heen

KUN JE NIET LEZEN DUS JE MOET ZE VRAGEN WAT ZE BEDOELEN ALS JE HET NIET BEGRIJPT. VRAAG HET GEWOON. PRAAT MET ELKAAR.

25. Een toneeltekst

Echt een totaal andere leeservaring dan een boek maar even verrijkend. De leukste toneeltekst ik dit jaar las was De lange nasleep van de korte mededeling van Magne van den Berg. De stomste was voor een cursus en ging over Griekse mythologie. Met Griekse mythen is het net als met tarotkaarten, hogere baktechniek (eclair mij niet bellen) en praatjes over jaarcijfers: ik wil dat het me interesseert, maar dat doet het niet.

Luisteren

26. Af en toe naar wat er wordt gezegd in een vergadering

Zodat je een treffende opmerking kunt maken en dan weer 40 minuten op mentale snooze-stand kunt.

27. Niet naar de ingeving om dingen te kopen als je in bed ligt

23.00 is geen goed tijdstip om aankopen te doen.

28. IJSLAND 2

Als we rennen zijn we denk ik net op tijd

29. Podcast Boeken.FM

Mensen vinden er van alles van, maar ik haal er plezier uit.

30. Naar ideeën van jongere collega’s

Ik weet niet meer waar ik deze tip las, maar ik las ‘m ergens. Ik vond ‘t een goede. Ook naar oudere collega’s natuurlijk, maar dat doen we volgens mij wel.

31. Naar je geliefde/goede vriend/collega als die zegt “Laat mij dat maar doen”

JE HOEFT NIET ALLES ZELF TE DOEN!!!

Eten

32. Alles uit het boek Boustany van Sami Tamimi

Dit is een goede investering want alles uit dit boek is lekker en je doet ook nog allemaal handige kennis op die je op andere gerechten kunt toepassen. Dit boek is mijn schatje, ik houd ervan.

33. De Groene Bakplaat

Ik heb de onaangename gewoonte om me zo nu een dan als een snob te gedragen en ja, ik keek neer op de Bakplaatkookboeken. Ja, ik vond het lui en nu moet ik het terugnemen want nu ik veel langer onderweg naar werk ben en minder tijd heb moet ik toegeven dat het zalig is om gewoon iets in de oven te kunnen schuiven aan het einde van de dag. Ook dit boek is een goede investering.

Liefs,
Charlotte

PS: Ik was weinig origineel met een lijst in de week van mijn verjaardag helaas. Ik zag bij Hugo en Nienke ook mooie edities voorbij komen, zij schreven allebei levenslessen op. Lees die ook vooral.

WINNEN? BOVENIN STOND IETS OVER WINNEN?

Dat klopt. Ik mag van mijn immer briljante, grappige en wijze schrijfvriendin Patricia de Koning 1 exemplaar van haar bundel Dapper zijn is voor de bangen weggeven.

Patricia heeft de gedichtenbundel gemaakt om woorden te geven aan ongeneselijk ziek zijn. Patricia heeft zelf sinds 2024 ongeneselijke kanker, ze noemt het zelf een achtbaan waar niemand in wil en waar je niet uit kunt. In de bundel staan gedichten over de dood, het leven, de liefde, verdriet en alles wat daarbij hoort.

Als je bundel wilt winnen hoef je maar 1 ding te doen: mij een DM of een mail sturen met daarin wat jij zag/schreef/las/luisterde/at in het afgelopen jaar en niet wilt vergeten. Ik publiceer alle inzendingen in De Weekstart van volgende week en verloot de bundel onder de inzendingen.

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

Als ik voor het eerst door de achtertuin van het huis loop, zie ik ‘m meteen. Een prachtige fruitboom, bij het schuurtje achterin de tuin. “Een appelboom”, zegt de makelaar, die me ziet kijken en diezelfde twee woorden die dag al zo’n honderd keer heeft gezegd. Irritant vindt ze me, irritant omdat de bezichtigingen eigenlijk vol zaten en ik hier dankzij de bemoeienis van onze makelaar toch loop. Irritant omdat ik in mijn eentje ben en zonder mijn vriend (makelaars zijn altijd geïrriteerd als je zonder partner verschijnt). Irritant omdat ze liever achter de andere kopers aanloopt. Ze vindt me irritant, maar loopt toch achter me aan.

Bij het huis heb ik het gevoel dat mensen bij huizen hebben, dat gevoel van: dit is goed, dit is ‘m. Dat komt ook door de boom. Zelfs nu het hartje winter is, ziet ‘ie er fantastisch uit. Een huis met een tuin. Een huis met een appelboom.

Het huis wordt ons huis. Als we erin gaan, staat de boom glorieus in bloesem. Ik kan dat jaar eindeloos appels van de boom halen. We eten appelmoes en appeltaart uit eigen tuin.

2.

Ik kan heel erg hard werken. Mensen vinden het raar als je dat over jezelf zegt, maar ik weet dat het zo is: ik kan heel erg hard werken. Ik kan diensten van 6 uur ‘s ochtends tot 1 uur ‘s nachts draaien, een paar uur slapen en er de volgende dag weer semi-fruitig bij staan. Ik zeg altijd ja. Ik ben één grote: “Geef maar aan mij, ik doe dat wel”. Ik kan een nieuwsbericht in een paar minuten uit de grond stampen. Eerst zaten daar fouten in, maar na tien jaar eigenlijk nooit meer. Ik kan vier gerechten tegelijkertijd maken en dan ook nog met een half oog naar een serie kijken. Ik kan een uur Rocyclen en dan nog 60 km fietsen. Ik kan binnen 4 dagen verhuizen en dan weer keihard aan het werk gaan. Ik ben onvermoeibaar.

Ik ben dat Duracel-konijn uit die reclames van de jaren ‘90. Stagebegeleiders vroegen me “of ik soms ook de ramen kon lappen”, als ik mijn dagklus ‘s ochtends al af had. En als ik lekker in dat ritme zit, in die high van dingen afmaken, word ik niet moe. Het is geen manie, ik slaap, maar als ik niet slaap, werk ik het klokje rond. Ik ken geen rem, ik weet niet wat stoppen is, ik raas maar door, want dat is wat ik altijd heb gedaan en dus wat ik ken.

Ik loop uit, ik bloesem en dan sta ik vol appels, anderen bakken er taarten van en ik roep alleen maar: “Lekker hè! Neem vooral nog wat!!! Er is genoeg!!”

3.

Wie de boom heeft geplant, weet ik niet. De boom stond er al vóór de vorige bewoners erin trokken, en die woonden er zeker 10 jaar. Daarvoor woonde er een vrouw in haar eentje, misschien heeft zij ‘m in de grond gezet? Ik vermoed dat zij degene met de groene vingers was, de vorige bewoners plakten de spotjes met tape aan het plafond dus dat lijken me geen types voor een appelboom. Onhandigheid in huis, onhandigheid in de tuin, zoiets.

Ik zou naar mijn buren kunnen lopen om het te vragen, maar vragen stellen gaat me in mijn hoofd de laatste tijd beter af dan wanneer ik het daadwerkelijk moet doen. Als ik zo’n gesprekje oefen is het ook net alsof ik het al gevoerd heb, dus waarom zou ik het dan nog echt doen? Bovendien voelt het raar om te vragen naar de boom terwijl ik haar uitnodiging “om eens een bakkie te komen drinken” voor me uitschuif omdat ik het construct daarvan niet snap (bel je dan gewoon aan en zeg je “hallo, ik kom een bakkie drinken?” Wat als ze geen tijd heeft? Is dat niet ongemakkelijk? Misschien zit ze er niet op te wachten. Vragen mensen dat zomaar spontaan aan elkaar?).

Wat rest dus rest, is de fantasie. De boom is er. Ik denk al een hele poos.

4.

“Hard werken en niet zeuren”, daar begint het, denk ik. Dat is er altijd al: “hard werken en niet zeuren.” En ook: “Jij neemt nooit wat serieus.” Dat vinden mensen al zo lang als ik me kan herinneren van me. Ik lach dingen weg. Tijdens de schaatsles ben ik liever aan het kletsen in de boarding (andere mensen interesseren me meer dan leren overstappen). Ik win nooit een wedstrijd. Men vindt er wat van. Ik ben gezellig zeggen mensen, en dan, “maar echt uitblinken in iets, dat doet ze niet.”

Mijn aandacht is balletje in een flipperkast dat alle kanten uit knalt en dat uit zich in “jij neemt nooit wat serieus” of “je doet je best niet”. Als je iets vaak genoeg herhaalt, wordt het vanzelf waar. En zo doe ik een hele poos niks, tot ik eindelijk iets ga doen wat ik heel leuk vind en dan denk ik “maar ik neem nooit wat serieus en ik doe mijn best niet genoeg”, dus trap ik het gaspedaal maar wat dieper in. Hierbij is het namelijk erop of eronder en ik kan niet terug naar af, ik kan niet terug naar die lethargische staat waarin ik niks probeer, ik moet door.

En terwijl ik daarmee bezig ben, kan ik de rem net zo goed uit de auto gooien, wie heeft er wat aan dat ding?

Remmen is voor sukkels, ik ben een hogesnelheidslijn.

5.

We begrijpen de boom, denken L. en ik in dat eerste jaar. Dat is een arrogante gedachte want we hebben niks aan de boom gedaan. Zo is mijn generatie denk ik soms: de boom staat in bloei en we denken dat het altijd zo zal zijn. Zo zijn wij.

De boom stond in de grond, liep uit, bloesemde en kwam daarna vol appels te staan. Daar deden de vogels, de wormen en wij ons aan te goed. Toen ging de boom in winterslaap en het jaar daarna snoeide L. her en der wat takken af met kennis van Google en liep de boom weer uit, bloesemde ‘ie en kwam ‘ie vol appels te staan. Kortom: we begrijpen de boom, vinden we. We denken te weten wat ‘ie nodig heeft.

Maar dit jaar loopt de boom niet uit, op één tak onderaan de stam na.

6.

Het begint met buikpijn. Ik ben 19 en ik heb buikpijn. Buikpijn bij opstaan, buikpijn door de dag heen, bij slapengaan. Of misschien was het die pfeiffer daarvoor, dat zou ook kunnen. Ook: vermoeidheid, de hele dag, alsof je geest je lijf achter zich aan moet slepen. Ik denk vaak: “Is die pijn wel echt?” Vast niet. Mijn favoriete zin is: “Hoe erg is dit?” En als ik mezelf “hoe erg is dit?” vraag is het antwoord eigenlijk altijd: “Niet zo erg”, want ik neem niets serieus en werk niet hard genoeg, dat is mijn waarheid.

Ik kan die buikpijn wel negeren en als ik voortaan geen uien meer eet en geen koffie meer drink en op tijd naar bed ga en geen alcohol meer drink en niet in kleine ruimtes kom en geen bussen meer neem en niet meer uitga want wat als ik daar buikpijn krijg en heel veel kauwgom in mijn mond stop als ik misselijk dreig te worden en er gewoon altijd aan denk dat ik heel donker brood moet eten is het prima. Het is prima. Opgelost, volgende.

Dan: niet gezellige paniek zo van “oh, wat een leuke achtbaan, die vind ik een beetje spannend hi-hi”, nee: doodsangst. Er is niks aan de hand, ik lig alleen in mijn bed, de deur is op slot en: doodsangst. Angstzweet is anders dan gewoon zweet. Het is kouder, het stinkt vreselijk, je tanden klapperen. Mijn tanden klapperen. Slapen doe ik dan al een tijdje niet meer. Ik snap niet waarom.

Dit is toch niet wat we hadden afgesproken?

7.

Het is een zielig gezicht en toch is het zo, er zitten knoppen aan de boom die niet uitkomen en alleen onderaan de stam is een tak die in volle bloei staat. Af en toe zit er een vogel in de boom te zoeken naar iets wat er niet is.

L. en ik lopen afwisselend naar achterin de tuin, voelen aan de takken, schrapen er met onze nagels overheen, want als er groen onder de bast zit leeft de boom nog en er zit nog groen, dus waarom loopt de boom dan niet uit? Er zitten wel echt knoppen aan, ik heb gekeken, maar uit de knoppen komt niks. We googlen en Google zegt:

controleer op leven
snoei de dode delen weg
controleer de wortels
verzorg

We vragen de boom niet of ‘ie er nog een tandje op wil gooien.

Dat zou ook niet helpen waarschijnlijk.

8.

De boom is extern. We zijn de boom niet en dus weten we niet wat de boom voelt. Maar ik ben mijn eigen lijf wel, waarom snap ik dan niet waarom ik niet uitloop? Ik kan toch gewoon: uitlopen. Dat deed ik voorheen toch ook? Ik druk de knop in, maar er gebeurt niets.

Het is een hard gelag: weten hoe iets moet en dat het dan ineens niet lukt. Harder gelag: de oplossing wel weten maar het daarmee niet kunnen oplossen want je kunt het wel allemaal weten en bedenken, daar ben ik echt goed in, in weten en bedenken. Ik kan het zo goed uitleggen dat mensen zeggen “je maakt een goede indruk”, maar zij zien me niet in een balletje op bed liggen ‘s nachts. Je kunt je niet overal uit denken.

Ik loop niet uit dat seizoen. Het duurt lang, het bevalt me matig, echt keus is er niet. Ik zet maar een rem in de auto, ik voel geen intentie om erop te trappen. Dit gaat over en dan loop ik vast weer uit.

9.

Ik vraag me af of we een tuinman in moeten schakelen voor de boom, of dat bomen ook wel eens geen zin hebben om te bloeien. Dat ze gaar zijn van het jaar ervoor, toen ze zo achterlijk veel vrucht droegen. L. zegt: “Fruitbomen zijn rare dingen, bij mijn ouders in de tuin draagt de pruim soms ook een vol jaar geen vrucht.” En ik denk aan vriendin P. die een kale pruimenboom had die ineens een vijg bleek te zijn en aan de pruimenboom in de tuin van mijn ouderlijk huis, die het ene jaar ook meer had dan het andere. Misschien is dit hoe fruitbomen zijn. Misschien kunnen ze niet altijd op volle 100% draaien.

Of misschien moeten we ons best doen om de boom wat beter te begrijpen, in plaats van op de bank hangen naar de televisie kijken rennen rennen rennen we zijn altijd maar aan het rennen.

Ik denk: geduld. Ik denk: meer erover lezen. Ik denk: soms lukt het een jaar niet.

10.

Het is er maar eentje, maar wel een dikke: een paniekaanval. Het moment is raar bedenk ik, na een weekend vol ontspanning maar je kunt je niet overal uit denken dus: doodsangst. Klappertanden. De deur op slot veilig in bed, L. haalt naast me rustig adem en dan: doodsangst.

Het is zo dat angst erger is als je het niet herkent en dus is het nu minder erg dan eerder, bovendien ben ik nu ouder dus gaat tijd sneller en raken dingen sneller in de vergetelheid maar toch: angst. Als een vriendin vraagt waarvoor zeg ik: voor alles. Een beetje zoals dat gedicht van Joost Zwagerman:

Voor de meeste onbenulligheden, groot en groter. Voor de ontijd van mijn ouders, toen vanaf kansels en in kazuifels men met hel en nauwe poorten dreigde. Voor sommige geluiden en het levende bij die geluiden. Voor mails en sms’en, voor enveloppen op mijn tafel. Voor dromen en demonen, voor ontsluiting en vrijwel alle onbekenden. Voor woorden in zinnen.

(…)

Voor kinderen die vragen stellen. Maar nog meer voor die vragen. Voor schijnbewegingen, herhalingen en de grandeur van allerhande eeuwigheden.

Voor alles alitjd overtuigd, hoog in de adem en zuiver in de leer tot in het merg bang geweest, op het stupide en futiele af, met oogkleppen en hondentrouw. Voor alles altijd bang geweest, ook in tijden waar je alles op de vingers van één hand.

Een tak loopt niet uit, er wil iets niet meer bloeien. Ik rol mijn ogen ernaar, ik trap er tegenaan, ik mopper op mezelf “god allejezus, wanneer leer je het nou eens? Bloei gewoon” Het gemopper dat ik niet aan de boom geef, geef ik mezelf. Ik vind het gezeik. Ik vind mezelf gezeik en stel me voor hoe anderen zeggen: “Jezus, die heeft altijd gezeik.” Ik ben een zeikerd. Dat is het ergste: een zeikerd zijn. God, wat heb ik een hekel aan zeikerds. Dan vind ik mezelf nog wat meer gezeik.

Ik voel weerstand bij dit opschrijven, bij het cliché van de boom verbinden aan mezelf want ik nu onvermijdelijk moet doen om het verhaal rond te maken. Om er een strik op te doen voor jou, voor de lezer want dat doen schrijvers: strikken maken. Je snakt naar opluchting en ik ook, ik wil je een strik geven of een grap maken, een grap maakt alles lichter, zal ik dat knopje aanzetten? Maar ik ben ook moe van de grap soms. Ik wil voorbij de neiging tot ironie en grappen maken. Ik heb geen zin om mezelf niet serieus nemen.

11.

Ik doe een dutje op de bank. Voor het eerst in maanden doe ik weer eens echt iets voor mezelf. Ik zeg tegen mezelf: je gaat niet dood als je wat minder doet, denk aan wat we afgesproken hadden de laatste keer: minder doen, dit is nog maar een waarschuwingsschot, die ene keer doodsangst. “Denk aan de strik, er moet een strik om je verhaal”, zegt iets anders. Ik plaats dat andere buiten mezelf, het heeft geen plek hier. Er is geen reet aan, een seizoen zonder bloei. Ik wil er boos over worden, maar dan kijk ik naar de boom en dan denk ik:

“Prima jongen, wij slaan een seizoen over.”

Volgend jaar lopen we weer uit, de boom en ik.

Liefs,
Charlotte

Een lijstje zendingsdrang (tips)

• Luistertip: Wie Voor Alles van Joost Zwagerman zegt, zegt Voor Alles van Wende of Voor alles bang van Sef maar ik zeg: Vrij Me van hetzelfde album van Wende als waar Voor Alles op staat:

• Leestip: Het is ongelofelijk ingewikkeld om oprecht te schrijven zonder te vervallen in clichés. Het zit ook in de ogen van de ontvanger of iets te klef is natuurlijk, maar ook in hoe de schrijver het opschrijft. Daarom is het makkelijk om te vervallen in cynisme en ironie, dat zorgt altijd voor een glimlach. Ik weet het als geen ander, ik zet ze graag in.
  
  Ik las afgelopen week On the nearly lethal comforts of a luxury cruise of A supposedly fun thing I’ll never do again (zoals het essay in de gelijknamige bundel heet) van David Foster Wallace en wat ik knap vind, aan het stuk is hoe grappig het is zonder dat David Foster Wallace ironie erbij pakt. Goed, er zitten wat ironische zinnetjes in, maar een groot deel van het verhaal komt voort uit een bepaalde oprechtheid. Foster Wallace heeft ook een essay geschreven juist daarover, over die ironie, misschien let ik er meer op nu ik dat weet. Dat essay staat ook op mijn lijstje (maar ik vrees het ook, en dus schuif ik het voor me uit). En fin: koop die bundel, lees dat essay van het cruiseschip (dat hebben jullie vast allang gedaan), het is echt heel erg grappig en de moeite waar, bij vlagen vond ik het zelfs onbeholpen en ontroerend. Hulde.

• Kijktip: Vriendin P. bracht deze in herinnering. Als Joost Prinsen aan het einde breekt, moet ik ook altijd een traan wegpinken. Prachtig.

• Leestip (2): Ik herlees één van mijn lievelingsboeken: Het Achtste Leven van Nino Haratischwili, een boek om als een jas om je heen te trekken omdat het zo’n rijk verhaal is. Haratischwili is een ongekend getalenteerde schrijfster, hoe ze gebeurtenissen uit de geschiedenis van Oost-Europa aan onweerstaanbare verhalen vlecht, het is echt kunst.
  
  Ik heb het waarschijnlijk al eerder getipt in De Weekstart want ik probeer het elk jaar opnieuw te lezen dus voor iedereen die het nog niet gelezen heeft: sla het open. Ja, het lijkt een heel dik boek, dat is het ook, maar je bent er sneller doorheen dan je denkt.
  
  Ik las ook Haratischwili’s andere boeken, Het Achtste Leven en Het Schaarse Licht zijn mijn favorieten. Passages uit haar boeken spelen regelmatig door mijn hoofd (de scène van een scharrel van de hoofdpersoon in De Kat en de Generaal waarin hij koketteert met het communisme vergeet ik echt nooit meer), en dat is echt schrijven voor mij, als je iets hebt gemaakt wat iemand een leven lang met zich mee kan dragen. Haratischwili kan dat. Haar boeken zijn sowieso een must voor iedereen die meer wil leren over de Oost-Europese geschiedenis en dan met name de Georgische.

• Eettip: Ik schreef al eerder dat tuinbonen weer in het seizoen zijn, vorig weekend vond ik ze bij een boerderijwinkel op Goeree-Overflakkee en ik weet: tuinbonen zijn er maar heel kort en in die tijd moet je er maximaal van genieten. De tuinbonen uit de boerderijwinkel kookte ik kort. Ik legde ze op een bord met wat zacht gebakken prei, rasp van een citroenschil, dille, bieslook en dragon, wat toefjes geitenkaas en sumak. Oké, en een lik olijfolie. Het was zalig en heel makkelijk. God, wat houd ik van tuinbonen.

• Ongevraagd advies: Ga een rondje fietsen en kijk om je heen. Het landschap is zo mooi en heerlijk groen nu, het is zonde om er niet van te genieten.

Substack van de week

Ja simpel, dit steengoede stuk van mijn collega Marloes over toegankelijkheid natuurlijk.

Glansrollen(d)

Mijn TikTok over een traplift gaat hard en dat vind ik hoopgevend

Vorige week was ik in Kunstmuseum Den Haag en daar zag ik iets heel cools. In plaats van een oprijplaat bij een trap, of een losse traplift, hadden ze een soort ingebouwde traplift. Als je op het plateau gaat staan en op de knop drukt, stijgt het plateau omhoog, daarbij de traptreden meenemend zodat je op gelijke hoogte komt met de vloer bovenaan de tra…

Read more

4 months ago · 1 like · 1 comment · Marloes

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

Op het eerste gezicht is er niks mis met deze mensen: ze douchen zich, kleden zich (meestal) aan, weten zich zonder schrammen naar kantoor te verplaatsen en slagen er vaak zelfs in om een broodtrommel mee te nemen. Ze vegen de kruimels uit hun mondhoeken en houden hun hand voor hun mond als ze niezen. Ze zeggen zelfs “Goedemorgen” tegen je als je de kantoortuin binnenkomt.

Bij je allereerste kantoorbaan zal je daarom ook niet meteen opvallen dat er iets met deze mensen aan de hand is. Sterker nog, vaak laten juist zij je zien waar het koffiezetapparaat staat en met welke toetsencombinaties je iets krijgt wat de vibe van koffie geeft (maar er zelden naar smaakt want hallo je bent op kantoor en goede koffie bestaat hier niet). Zij weten dat je de melk uit de automaat nooit moet nemen omdat je daar buikpijn van krijgt en ook welk bureau je moet pakken om te voorkomen dat je vanaf een uur of 2 zit te koken achter je computer omdat de zon er dan op staat. En waarom geven ze jou dat goede bureau?

OMDAT ZE WETEN WAT ZE AAN JE HEBBEN!!!!!!!! DAAROM DOEN ZE DAT!!!! TRAP ER NIET IN!! REN WEG NU HET NOG KAN!!!

“Oh, doe jij dat zo?”

Het gaat namelijk zo: als je je laptop min of meer aan de praat hebt, kijk je om naar het paar ogen dat je al een poosje in je rug voelt branden en constateer je dat die ogen in het hoofd van de collega zitten die net heel aardig voor je was. Je voelt de honger van deze persoon. Deze persoon wil iets van jou. En dan zegt je collega: “Oh, doe jij dat zo? Jij bent handig met de computer zeker.”

“Laat mij eens zien hoe dat moet?”

En omdat je nieuw bent, laat je het zien. Het is een lekker gevoel iets te weten op je eerste dag bij je eerste baan want laten we eerlijk zijn jij weet niets en bij jou is het al helemaal een wonder dat je vanmorgen aangekleed op deze plek bent beland, ontbeten heb je ook al niet, je was van plan om dat straks met een lauwe cup-a-soup te doen. Het minste wat je daarvoor kunt doen, is deze collega laten zien hoe hij het uitgebreide lint in zijn Outlook-mailvenster instelt.

Had je het ook gedaan als je had geweten wat deze simpele actie voor de rest van je carrière betekent? Misschien niet. Want, lieve nieuweling, gefeliciteerd! Vanaf nu ben jij de IT-vraagbaak. Iedereen die al een poosje in het kantoorleven meedraait weet dat ‘ie de Servicedesk nooit moet bellen, maar al z’n IT-gerelateerde vragen beter kan stellen aan die collega met die onoogelijke sneakers die iets voor de website doet. Die lost het vaak in een paar minuten voor je op.

Genoeg is genoeg

Ik ben van mening dat we elkaar zoveel mogelijk moeten helpen op kantoor, tenslotte zitten we gezamenlijk 9 uur per dag min of meer dood te gaan onder afschuwelijk tl-licht terwijl we het zoveelste kutverhaal horen over de kosten van de kinderopvang of een verbouwing en dat maakt het leven al ingewikkeld genoeg. Maar toen ik een tijd geleden van een collega de vraag kreeg “of ik wist waar ze dat screenshot dat ze gisteren had gemaakt op haar computer had opgeslagen”, besloot ik dat de maat vol was.

Ik kan toch niet bijhouden waar iedereen z’n bestanden opslaat, voor het geval iemand iets kwijtraakt? Mijn zuurstofmasker, dat net naar beneden was geklapt, sloeg ik met vlakke hand opzij. Genoeg. De maat was vol. Ik nam me voor om voor eens en voor altijd af te rekenen met de digibete collega. Het is tijd om de mensen op te leiden. Nee, wat zeg ik, op te voeden. Want ja, de computer is een ingewikkeld ding, maar voor een software update hoef je maar op 1 knop te drukken (EN DIE KNOP IS NIET “uitstellen” DORIS). Daarom is De Weekstart deze week een gids voor de ✨digibeet✨ op kantoor.

Bijblijven is beter dan achterlopen

Toen ik voor een IT-opleider werkte, verwerkte ik de zin “want wie niet bij blijft, loopt achter”, bijna in elk artikel. Ik was op dat moment niet per se clichéverslavingsgevoelig, maar dat was onze boodschap. En iedereen die ooit wat in communicatie of marketing heeft gedaan weet dat er mensen zijn die “de boodschap” willen verspreiden alsof het chlamydia tijdens het introkamp van je studentenvereniging is. We verkochten IT-trainingen, en de manier om mensen aan te zetten tot het kopen van zo’n training was ze te laten beseffen dat ze zonder die kennis niet meer mee konden komen. En achterblijven, dat wil helemaal niemand.

Althans, dat dacht ik, maar als ik om me heen keek, zag ik dat mensen het prima vonden om achter te blijven. Software-updates werden genegeerd, commentaar op je werk kreeg je op papier op je bureau afgeleverd. We deden veel, maar niet echt wat we zelf predikten. Terwijl het kantoorleven toch echt makkelijker zou worden als we zelf ook mee zouden komen.

Kortom: doe die software-update maar gewoon. Ja óók als je dan als je instellingen opnieuw in moet stellen en je de eerste paar weken niks van dat besturingssysteem begrijpt (ik met elke iPhone-update ooit). Het houdt je geest flexibel, telkens met nieuwe programma’s werken. Vaak kun je in de eerste weken dat je een nieuw apparaat hebt, of een systeemupdate hebt gedaan gewoon vragen stellen aan je collega’s als je er niet uitkomt. Dat kan natuurlijk ook als je nu op Windows XP werkt (I see you busschermen op Utrecht Centraal!) en over 10 jaar een keer overgaat naar iets nieuwers, maar dat neemt niemand je in dank af.

Niets ingewikkelder dan verandering, maar lieverd, je wilt je pensioen toch liever met een lenige geest bereiken, dan zonder? Je denkt dat je dan onder een hol in de grond kunt gaan leven en je helemaal kunt onttrekken aan het digitale leven en dat kun je proberen, maar voor je AOW heb je toch echt een DigiD nodig.

Ja, en ik weet ook dat je vorige week nog een systeemupdate hebt gehad en je me nu wilt gaan vertellen hoe het gaat bij jou op werk en dat alles in cirkels beweegt en dat er zoveel van je verwacht wordt en dat weet ik allemaal, maar doe mij dan ook een plezier en zet morgenochtend je eigen computer aan.

Je staat per definitie op mute

Als je daar vanuit gaat, controleer je aan het begin van de meeting altijd of je niet op mute staat. En dan sta je dus nooit meer op mute als je begint te praten, want je hebt eerst gekeken. Ja, je gaat het pas zien als je het doorhebt. Arie Boomsma zegt dat routines helpen, mocht je dat een betrouwbaardere bron vinden dan Johan Cruijff of ondergetekende. Maak er dus een gewoonte van dat je kijkt of je op mute staat.

Vergeet je dat ook? Plak dan een plaknotitie op je scherm. Zorg wel dat je niet je hele scherm volhangt met plaknotities, want dan heb je weer een volgend probleem. Echte pro’s gebruiken natuurlijk de plaknotitie-app op hun computer.

Ik weet evenveel van Powerpoint en Excel als jij

NIKS. IK WEET NIKS VAN POWERPOINT OF EXCEL. VRAAG ME ER NIKS MEER OVER.

Als je een prangende vraag over Powerpoint of Excel hebt, ben je in de regel beter af bij Rudolf van accounting dan bij mij. Ik doe er ook nooit wat mee schat, als ik een presentatie moet geven plak ik een paar foto’s in een slide en stamel ik me ongemakkelijk door de tijd heen. Ik heb eigenlijk maar één Powerpointtip voor je: knal je slides niet vol met tekst. Er is geen hond die het leest.

Je collega is niet je kind of je kleinkind

En die kan je dus niet uitleggen waarom dat gekke symbooltje de hele tijd op je telefoonscherm staat. Je kleinkind of kind kan dat wel. Je collega gaat je ook niet uitleggen waarom de foto’s in je AH fotoalbum niet mooi uitlijnen (Gerrit, waarom ben je überhaupt met je fotoalbum bezig in de kantoortuin?).

Misschien heeft die collega met die leuke sneakers wel de leeftijd van je kind of kleinkind, maar ze zijn niet dezelfde persoon. Vraag ze dus geen dingen die je ook niet aan je manager zou vragen.

Verschillende kleuren tekst maken je mail niet overzichtelijker

Ik kreeg ooit e-mails van een schrijver die zich Van Gogh waande (kwam ook op dagelijks basis gevaarlijk dichtbij oorafsnijden) en voor elke boodschap het liefst een breed pallet aan kleuren opentrok. Als ik geluk had waren er ook opsommingen, koppen, stukken in caps-lock en hele zinnen onderstreept*. In de subjectline van de e-mail stond vaak BELANGRIJK LEES DEZE E-MAIL. Dat soort e-mails kun je net zo goed weggooien, want de mailer komt je vaak ook verbale toelichting geven. Het is niet per se waar dat je dan wel weet wat je moet doen.

*En dat, vrienden van het internet, mag je inderdaad sarcastisch lezen.

Schat, als jij groen, blauw, geel en rood in je mailtekst gebruikt, weet ik niet meer waar ik naar moet kijken. Als je de behoefte voelt om alles een andere kleur te geven is er iets anders aan de hand: JE MAIL IS TE LANG ANGELA. WEGGOOIEN DAT DING.

Denk bij mailen MAND: als je het niet in één korte zin kunt zeggen, denk dan nog even na voordat je mailt. Maar stop alsjeblieft met die kleurenkots. Het waskrijt moeten we gewoon achterlaten op de kleuterschool.

Niemand weet waar je bestanden staan, behalve jij

Serieus. Ik weet niet waar jij de aantekeningen van je meeting van gisteren heb opgeslagen omdat ik nooit op jouw computer werk. Zorg dus voor een goed systeem met mappen (kun je aanmaken met een klik op je rechtermuisknop, dat is de muisknop die naast je linker zit, je muis is dat ding wat uit je laptop steekt).

Of bel de Servicedesk, die kunnen misschien wel iets voor je achterhalen. Maar waar jij die brief die ik gisteren voor je heb geredigeerd hebt opgeslagen? Schat, al sla je me dood.

Aardig zijn kost niets*

*`Dit geldt ook voor mij vandaag dit gezellige gidsje <3

Als je collega je heeft uitgelegd hoe je je schermhelderheid omhoog zet (er zit vaak een knopje op je toetsenbord met een zonnetje erop, nee, dat is niet de knop waarmee je het weerbericht op je scherm tovert), haal dan een kopje koffie voor hij/zij/hen. Of maak een gezellig complimentje over de kledij van de ander.

Wat je niet moet doen, is het werk van degene die je net heeft geholpen afzeiken. Ja Gerda, soms is de kwaliteit kut, maar je hoort mij ook niet emmeren over het feit dat jij WEER Num Lock aan hebt gezet op je toetsenbord “en nu niet begrijpt waarom je toetsen zo raar doen??” Suck it up, we doen allemaal maar ons best.

Pro-tip: als je niet wilt dat we zien dat je de hele dag niks doet, open dan Word en leg een boek op je spatiebalk

Toos, als je icoontje op Microsoft Teams de hele dag geel is, weet ik dat je in je achtertuintje met de begonia’s bezig bent en niet met de jaarcijfers. Prima natuurlijk, maar als je wilt dat het me niet opvalt, doe dan het volgende:

1. Open Microsoft Word

2. Leg een boek op je spatiebalk

3. Loop weg van je laptop en ga naar je begonia’s

Graag gedaan lieverd.

Vroeger was je kantoorbaan inderdaad vast leuker

Ik geloof je meteen als je zegt dat het vroeger leuker op kantoor was. Maar schat, vergeet niet dat ik net een e-mail van de CEO waarin hij om je wachtwoord vraagt voor je heb verwijderd*. Wat moet ik dan met jouw uitspraak? Helemaal niks Olivier. Het maakt mijn bestaan op kantoor ook niet zinvoller als je me de hele dag vertelt dat het vroeger beter was.

*De CEO mailt je nooit om naar je wachtwoord te vragen en als hij dat wel doet moet je ontslag nemen want je CEO is duidelijk knettergek.

Ik begrijp dat de wereld een hele ingewikkelde plek geworden is (ik zie het ook! joh ik begrijp van 9 van de 10 apparaten die ik heb niet hoe ze werken!), maar misschien kunnen we dan proberen om op kantoor de ingewikkeldheid te beperken. En dat doe je door niet meer de hele dag te herhalen dat het vroeger beter was. Weet je wat me echt zou helpen? Als je me eens goed, diep in mijn ogen zou kijken en zou zeggen:

“Maar in alle eerlijkheid heeft mijn kantoorleven pas zin nu jij er bent, lekker ding.”

Want dan heb ik eindelijk genoeg dossier opgebouwd om naar HR te gaan.

Welke digibetenhack miste jij in deze Weekstart? Zet ‘m in de comments.

Liefs,
Charlotte

PS: Vaste lezers van De Weekstart weten dat overdrijving mijn favoriete stijlfiguur is. En jij nu ook.

Een lijstje zendingsdrang

• Luistertip: Charli XCX kwam weer voorbij deze week. En dankzij Flowdan (van Baddadan en Rumble) ging ik net iets harder op de Rocyclefiets.

• Leestip: Ik las een mooi interview met Stéphanie Hoogenberk in Volkskrant Magazine afgelopen weekend: “Ik denk dat we geen steek verder komen als we niet openhartiger zijn”

• Leestip 2: Hogere Machten legde ik deze week even opzij en ik las Bonjour Tristesse van Françoise Sagan. Een tijdloos zomerboek. Ik vond het een heerlijke leeservaring. Aan de man die tegenover me in de trein in Jill Mansel bezig was: zet deze maar op je lijst voor de volgende treinreis.

• Luistertip 2: Op zondag luisterde ik naar het album If you wait van London Grammar en toen moest ik meteen aan die prachtige drum ‘n bass remix van Calibre van het gelijknamige nummer denken:
  

• Eettip: Zoals elk jaar BBQ’de ik met vrienden op Koningsdag. L. en maken daarvoor altijd een verbastering van dit aardappelsaladerecept van Alison Roman. We voegen er onder andere augurken aan toe. Eigenlijk altijd een hit, dit recept.

• Eettip 2: Ik bakte dit weekend ook brownies en vroeg me wederom af: waarom zijn dingen met chocolade altijd zo mediocre? Het idee van chocoladetaart of brownies vind ik altijd beter dan de realiteit ervan. Het is eigenlijk altijd te zoet of te droog. Er is maar één brownierecept dat mijns inziens echt goed is, en dat is dat van Nancy Silverton. De rest (had nu iets uit de Foodies met witte chocolade, VEEL te zoet) is eigenlijk crap. Het staat in The Cookie That Changed My Life en het is echt belachelijk veel werk om te maken, maar de moeite wel waard. Als je van bakken houdt, koop dat boek (en erger je net als ik dood aan hoe ongelofelijk specifiek Silverton is).
  
  De chocolate-chip cookies uit dat boek zijn ook zeer de moeite waard. Dat recept kun je overigens op de website van de New York Times terugvinden.

• Kijktip: Ik keek vrijdagavond met L. naar The Breakfast Club, een film die hij nog nooit had gezien en ik liep met gemengde gevoelens weg. Ik had de film al een paar jaar niet gezien en nu vielen me nieuwe lagen op: zou John Hughes iedereen unlikeable gemaakt hebben omdat dat is wat pubers per definitie zijn, unlikeable? En zou dat ook de reden zijn dat niemand elkaar echt laat uitpraten en ze maar over elkaar heen klappen met hun emoties en problemen? Het blijft gissen. Kortom: kijk die film weer eens, en vind er wat van (of niets, ook prima).

• Bezoektip: BROEI op de Oosterkade heeft in de zomermaanden een spritzdeal: voor 14 euro drink je een spritz met een kleine portie bitterballen erbij. Inderdaad nog steeds niet zo goedkoop als in het tijdperk van de gulden maar stel je voor: je fietst op vrijdag via BROEI naar huis, neemt plaats in de zon en nipt aan je oranchello-spritz terwijl je een boekje leest en een paar bitterballen eet. Een cadeautje voor jezelf, me dunkt. (Overigens sponsort BROEI me niet voor deze content maar hey jongens, als jullie dat wel willen doen, bel me dan vooral hè!)

Substack van de week

De necrologie van Grover, de kat van Inge de Vries van Plukpers greep me een poosje geleden aan. Ik vond het een heel mooi portret.

Plukpers

Grover

In mei 2023 besloot ik twee katten te adopteren, een broertje en een zusje (die bij het eerste bezoek aan de dierenarts ook een broertje bleek te zijn). De lieve collega met het nestje op zolder had me ervan overtuigd dat ik ze niet uit elkaar kon halen. Ik twijfelde nog, maar belandde al snel in de…

Read more

5 months ago · 11 likes · 4 comments · Inge de Vries

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

Omhoog en dan weer naar beneden. Het zijn geen trappen, maar stenen waar ik op stap, de volgende groter en dan weer kleiner en dan weer groter. Bergpaden zijn niet logisch, er zijn geen rechte trappen en in dit land is sowieso maar weinig in cultuur gebracht. Ik moet kijken, stappen, kijken, stappen en dan verstappen en dan weer stappen. Ik mis lullige bordjes over gras waar je niet op mag. Behalve de paaltjes met gele pijlen die ik moet volgen, staan hier nergens bordjes. Hier moet ik zelf nadenken en de kaart volgen en ik ga omhoog, omhoog, omhoog en dan weer naar beneden, beneden, beneden.

Gisteravond volgde ik de lijn die ik vandaag loop met mijn vinger op de kaart. De kaart op de houten vloer, krekels en cicaden kropen door de kier in de schuifpui de kamer binnen. “Heuveltje op, heuveltje af”, zei ik tegen niemand in het bijzonder, of nou ja, de niemand in het bijzonder was ik zelf, ik zou tenslotte heuveltje op heuveltje af moeten. De cicaden zouden niet met me mee lopen, dat was zeker.

Na de derde heuvel op, heuvel af ben ik alleen nog maar benen. Mijn hoofd doet niets meer, ik kan alleen maar afdalen, klimmen en dan weer afdalen en af en toe slurp ik aan de plastic slang die uit mijn rugzak komt. Eerdere dagen was ik voorzichtig met water - niet teveel drinken, je weet niet waar je je fles weer kunt vullen - maar hier interesseert het me niet. Ik heb dorst, ik ben moe, als ik niet drink ga ik dood, fuck it. De heuvels zijn eindeloos, de dorst is bodemloos, als het me lukt om te denken denk ik aan al het eten dat ik achter elkaar naar binnen ga proppen als ik eindelijk terug bij mijn accommodatie ben en aan alles wat hier niet is aan een pak double-chocolade Tim-Tams en karamelijs van Messina en kroketten met dikke lagen mosterd op witte bolletjes. De zon is genadeloos en doet zijn uiterste best om gaten in mijn huid te branden, ik weet dat het niet kan, een letterlijk gat in me branden, maar hier voelt het alsof het kan.

En dan is er ineens een vlak pad in de schaduw. De heuvels zijn weg. Er zijn bomen en bomen en bomen en het houdt heel lang niet op met die bomen. Ik vind weer iets van een ritme in mijn ademhaling en mijn gedachten drijven weer naar buffetten met grote stukken appeltaart met slagroom een zakken zeezout-azijn chips en in de schaduw brandt niets een gat in mijn huid, in de schaduw ben ik veilig, in de schaduw struikel ik over mijn eigen voeten? Ik struikel over iets zwaars, een tak? Ik kijk omlaag en ik weet niet wat er eerst is: de gil, de cartooneske sprong of de sprint maar ze zijn er alledrie en als ik me een paar meter verderop omdraai zie ik wat net bijna in mijn enkels hing tevreden wegglibberen.

Als ik kon denken, zou ik denken dat ik geluk had want ik had het dichtsbijzijnde ziekenhuis nooit gehaald,

maar ik kan niet denken en dus loop ik door.

2.

Aan de winter kwam ogenschijnlijk geen einde: vier lange weken ijs voor de deur, avond na avond schaatsen, zo vaak dat ik er verzadigd van raakte en dan dooit alles en dan is het heel lang grijs en dan, en dan de eerste fietstocht van school naar huis zonder jas.

Ik stop aan het begin de landweg vlakbij een loods waar een paar jaar later een wietplantage wordt opgerold en doe mijn jas uit, bind ‘m onder mijn snelbinders bovenop mijn tas en trap verder. Een auto raast me voorbij en toetert, ik steek trots mijn middelvinger op, ik ben niet bang voor de consequenties van mijn acties.

Er is voorjaarszon die ik alleen daar voel: geen zon die gaten in je huid brandt maar zachte stralen die je verleiden om je jas uit te trekken, maar alleen dat, alleen je jas want al het andere is voor jezelf en op zo’n dag is er altijd meewind en ik heb de juiste landweg genomen: hier blaast de wind me in één rechte lijn naar huis. Veel te snel natuurlijk, ik had liever nog wat langer in de eerste lentezon gebleven, dat voortblazen mag eindeloos duren. Het maakt me thuis niet uit dat mijn haar naar gier ruikt: de dooi is ingezet, er komt weer een zomer aan.

3.

Altijd als ik denk dat het niet komt, komt het toch. De eerste paar keer ben ik blij verrast maar later verstrakken mijn buikspieren als ik mijn telefoonscherm zie oplichten, het licht ook altijd op als ik net andere dingen zit te doen, als ik eet met vriendinnen, als ik een boek lees, als ik aan het werk ben, als ik met een andere man flirt; hij zegt dat hij wil dat ik zonder hem plezier heb maar ik vraag me af hoeveel daarvan waar is, omdat hij er altijd op inbreekt.

Het is de eerste en enige lente die geen frisse wind met zich meebrengt, in plaats daarvan zijn er sigaretten die ik in zijn zak stop na het weekend en het volgende weekend weer gewoon koop, in plaats daarvan is er een koud Ikeabed in een studio waar ik zelden in het licht naartoe fiets in plaats daarvan is er een hand in mijn kontzak die ik lentes later nog steeds voel, als de wind de juiste richting uit waait. Mijn vriendinnen mopperen, ik toon groot verzet, het is toch leuk, ik wil dit toch zelf, ik wil dit toch zelf en laat me met rust, ik ben weer een puber, ik ben veel boos, er is geen touw aan mij vast te knopen en gelukkig maar want als ik aan dat touw vast zat zou ik die fietstochten middenin de nacht niet meer kunnen maken. Wegkruipen van het licht en mezelf verstoppen in de duisternis lijkt een prima oplossing voor nu, en hey het is toch net een bubbel als ik bij hem ben?

Als ik op die paar vierkante meter ben hoef ik niet na te denken welke kant het uit moet en kan ik de lijntjes waaruit ik besta zorgvuldig uitgummen, tot er niets meer van me over is behalve een lege huls.

4.

“Aan het werk proeven”, noemt ze het. Ik zie dat heel letterlijk voor me als ik haar e-mail lees, dat ik dingen moet proeven: pizza’s met zeevruchten en pasta’s met blauwe kaas, dingen waar ik op dat moment van gruwel. Tijdens de urenlange reis komt het geen seconde in me op dat proeven misschien figuurlijk is bedoeld. Dat ik straks met een dienblad moet lopen en moet rennen en sneller dan ik ooit voor mogelijk had kunnen houden met drie borden op mijn arm loop. Ik denk alleen maar aan die zinsnede: aan het werk proeven.

Aan proeven kom ik niet toe, ik duik er voorover en besef me pas jaren later welke smaken er allemaal waren. Eigenlijk gaat het zoals het altijd gaat: ik doe iets waarvan ik de gevolgen niet kan overzien.

De gevolgen: een groots, warm gevoel want ik blijk iets te kunnen namelijk rennen met borden en glimlachen naar mensen en ik blijk grappig te zijn en ik blijk me te kunnen omringen door grappige mensen die het fijn vinden dat ik er ben en ik leer zoveel over de levens van anderen en hoe het wad ruikt en ik kan trouwens ook heel veel niet namelijk bier tappen, mensen in hun ogen aankijken (“AANKIJKEN”, zegt ze elke dag streng tegen me), een specifieke pizzanaam onthouden, met de mannen uit de keuken praten zonder te blozen en het maakt uit maar het maakt eigenlijk ook niet uit, want aan het werk proeven blijkt eigenlijk te zijn: komen en constateren dat ik hierbij mag horen. Ik kom nog drie lentes terug, die eerste keer had ik niet genoeg geproefd, ik kan er geen genoeg van krijgen.

Het is zo’n periode waarover je later zegt: god, we wisten niet hoe goed we het hadden.

5.

Een week nadat ik eindelijk een extra deken op mijn bed krijg, gaat de temperatuur eindelijk omhoog. Mensen zeiden dat het in dit land niet koud zou worden, ze hadden het mis. Goed, het kwik schiet dan wel omhoog maar de kou zit nog steeds in mijn botten als ik ‘s ochtends voorovergebogen onkruid uit het bloemenbed trek en de zon vanachter de heuvels zie opkomen, maar daarna komt de zon die de kou uit mijn botten duwt. G. komt telkens naar me toe om te zeggen dat ik me in moet smeren, “you’ve got fair skin love”, zegt hij dan vanonder zijn grote Bunnings-hat. Ik vind dat een mooi woord fair en zeker in deze context, het geeft me een breekbaarheid die ik nooit heb gehad, dat hij me erop aanspreekt is niet eng. Ik heb hier snel geleerd dat oude mannen met lange grijze baarden zelden de echte engerds zijn.

Die lente leer ik hoe het is om ergens te willen zijn en er tegelijkertijd niet te willen zijn. Elke ochtend vertrek ik fluitend naar mijn werk, ook als ik weet dat mijn werkdag bestaat uit takken van de ene naar de andere tak slepen, en tegelijkertijd zet ik kruisjes in een denkbeeldige agenda om de dagen af te tellen tot ik weg mag uit this shithole. En tegelijkertijd wil ik nooit meer weg. Niet weg van de rode aarde waar ogenschijnlijk niks uit lijkt te kunnen groeien en dan: bloemen en dan wijnranken en dan sinaasappelbomen.

Hoe het hier is, vragen vriendinnen me in ver Nederland me en dat kan ik nooit uitleggen. Het is er zo denk ik: er is maar één douche die het doet voor de vijftig meiden waarmee ik hier woon, we staan er in lange rijen voor en de Italiaanse meiden doen altijd veel te lang over het douchen. Het is er ook zo: mijn Duitse vriendin en ik kijken elke avond op de vloer voor mijn stapelbed naar Girls, elke zaterdagavond drinken we een fles Gossips en gaan we naar de discotheek waar ze elke week dezelfde playlist draaien (eerst Yeah van Usher en daarna de zondvloed lijkt het motto van de DJ), elke ochtend word ik door een busje met 8 anderen om 7 uur ‘s ochtends naar mijn werk gebracht, ik val elke avond om 21:00 doodmoe in slaap omdat mijn lijf dan leeg is en dat betekent hier automatisch dat je hoofd ook nergens toe in staat is. Het is intiem want met zestien meiden op één kamer weet je alles van elkaar. De kou is vreselijk, je bent nooit warm genoeg aangekleed en ik draag weinig anders dan schoenen met stalen neuzen en alle gesprekken die ik met mijn vriendinnen heb zijn hetzelfde: “Ik wil hier weg”, maar als ik die lente vertrek moet ik de vingers van iets in me loswrikken van de deurpost van het werkhostel.

6.

Wat ik het leukste vind: een bord met een stapel pannenkoeken in aluminiumfolie in het mandje voorop mijn fiets laden en beleg en een kleed en dan met hem naar het watertje buiten de stad fietsen om samen te picknicken.

Of nee, wat ik het leukste vind: hij is altijd overal voor in, voor de zonsverduistering naar een duingebied fietsen om te kijken waar we vervolgens heel heel hard weg moeten rennen omdat iemand van natuurbeheer langsrijdt in een jeep en dat hij wil frisbeen en touwtje springen. Dat hij mijn pyjamashorts draagt, ook als we samen naar buiten gaan.

Of nee, nee nee, wat ik het leukste vind: zijn ogen zijn bruin en heel groot en vol leven en er komt warmte vanaf als ik hem aankijk, ik weet bijna zeker dat het zo is en dat het niet alleen in mijn hoofd zit. Of nee, nee wat ik het allerleukste vind: dat hij lief en slim en gevat is en altijd meteen terugappt en dat ik soms met hem append in slaap val en dat hij er dan ‘s ochtends gewoon weer is. NEE WACHT IK WEET HET, wat ik het leukst vind is dat zijn lijf als een puzzelstukje in het mijne past.

Of nee, nee nee, wat ik het allerleukste vind:

kut, ik ben verliefd op hem.

7.

De eerste duik van het jaar is zo koud dat ik er heel kort van begin te ademen, zo van HU-UH-HU-UH-HU-HU en dan herinner ik me dat ik één keer diep in en uit moet ademen en dat het dan minder wordt en dan doe ik dat en dan wordt het minder. Eventjes. De zee is natuurlijk nog steeds fucking koud. Het is godverdomme mei, natuurlijk is het koud.

De eerste duik van het jaar maakt mijn bleke huid vuurrood en het is zo vreselijk koud maar het is alsof de zee verser is tijdens de eerste duik van het jaar, als het eigenlijk veel te vroeg is om te zwemmen. Het is crisp. Na een paar minuten is mijn lichaam gevoelloos van de kou en in is het buiten het water kouder dan erin, dus ik dobber.

Cynische mensen zeggen dat het idee van de koude zee beter is dan de werkelijkheid maar die mensen zijn cynisch. Daarom duik ik elk voorjaar in de branding. Duiken ja. Nee, niet langzaam lopen en wennen want dan realiseer je je hoe idioot je bent, gewoon in één keer het water in, hop, kop vooruit en dan bovenkomen en voelen dat je leeft godverdomme, je leeft godverdomme, je voelt dat je zo heerlijk leeft.

8.

Dingen aan de lente die ik vergeet in de winter

• De zwaluwen die boven ons huis cirkelen

• Wolken voorbij zien drijven als ik op mijn rug in het gras lig

• Hommelkontjes die uit bloemen steken

• Dat je plas naar asperges ruikt als je ze eet

• Het pioenenseizoen

• Dat de Pers ineens tuinbonen heeft en dat die altijd op de grond staan alsof de eigenaren ze willen verstoppen voor mensen die ze echt heel graag willen hebben want je moet ze echt zoeken. Het lekkerste aan de eerste tuinbonen: ze koken en dan de eerste uit het vuistje opeten en voelen hoe het jasje van de boon KNAK openknakt in je mond, zalig.

• Dat het ‘s ochtends te koud is om geen jas te dragen (en het dan elke dag toch doen, geen jas dragen)

• Dat het onhandig is om een jas met je mee te slepen als je ‘m wel uitdoet

• Hoe ongelofelijk goor menselijke tenen zijn

Geniet van deze lenteweken schatjes,

Liefs,
Charlotte

Raar praatmoment van de week

Vanaf heden in De Weekstart de onregelmatige rubriek: raar praatmoment van de week, waarin ik raar taalgebruik deel. Het moet maar eens afgelopen zijn met stakeholders, waarborgen en andersoortig kutwoorden.

Deze week aanschouwde ik een functioneringsgesprek in een koffiezaak. Het gesprek was tussen snelle, goed geparfumeerde en in blouse gestoken jongens met gegelde haren en ze gebruikten woorden als “business”, “weekstart” (het ging niet over deze Weekstart) en “succes” en “succesvol”. Aan het einde van het functioneringsgesprek, waarin de niet-functionerende jongen van hot naar her geslingerd was door verbaal vuurwerk als “jij moet laten zien dat je gedrag toont om succesvol te zijn”, deed de afgefakkelde jongen een laatste poging. Hij stak zijn handje uit het wilde water en zei tegen zijn onbevreesde leider:

“Ik heb handvatten nodig”

Ik gok dat hij daarmee bedoelde dat hij hulp nodig had, maar dat zei hij niet, en dus zei deze man: “Jij moet die handvaten creëren”.

Praat normaal mensen, je komt er verder mee.

Jouw rare praatmoment terugzien in De Weekstart? Stuur het in via DM, mail of postduif.

Een lijstje zendingsdrang (tips)

• Luistertip: Ik heb de hele dag I play pokemon go every day in mijn hoofd omdat ik 1- nog steeds Pokémon Go speel en 2- L. me dit liedje deze week liet horen en ik het niet uit mijn hoofd krijg. Om het uit mijn hoofd te verbannen luister ik wel gewoon muziek, dit waren mijn favorieten deze week:

• Leestip (of niet): Ik lees Hogere Machten van Joost de Vries en dat boek had me helemaal tot de schrijver ineens met geschiedenis begint te gooien. Ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven want hij gooit er echt mee. Je denkt dat je lekker hard gaat in een will they or wont they affaire en dan ineens HET WERELDTONEEL IK GOOI ERMEE. Het is niet random maar ik vind het wel een clusterfuck, het haalt me totaal uit het verhaal. Mijn leeservaring is één grote wat de fuck en dan niet op zo’n Slaughterhouse 5 manier. Die laatste ben ik ook aan het lezen en daar geniet ik veel meer van.
  
  Ik weet niet wat ik van Hogere Machten moet maken, want er zitten echt prachtige passages in, maar ik heb soms ook het idee dat ik het idee van een goed boek zit te lezen, in plaats van een goed boek. Ach ja, je kunt niet altijd zes gooien.

• Eettip: Ik at deze week weer iets van Rukmini Iyer wat heerlijk was, maar dat kwam ook omdat L. en ik haar recepten tegenwoordig fluffen. Als we dat niet doen, vind ik het niet superlekker. Daarom raad ik deze uien en bonenstoof uit de oven aan, maar dan moet je wel een paar dingen doen:
  - De bouillon vervangen door miso (paar eetlepeltjes, beetje verspreiden door je ovenschaal)
  - Meer uien gebruiken dan in het recept staat (ik had er 6, 8 kan ook prima)
  - Een extra pot of blik bonen toevoegen (en die dan een beetje pletten, zodat je stoof dikker wordt)
  - Tussendoor even goed door je schaal roeren. Ja, dan vallen je uien uit elkaar, maar het geheel wordt er echt beter van.
  - Eten met geroosterd brood of zoals wij deden met een salade met kikkererwten en komkommer, wat tahin-yoghurtsaus en geroosterde aardappels.

• Kijktip: Ik keek deze week naar Louis Theroux Inside The Manosphere en daar werd ik me toch een partijtje depressief van. En ook boos trouwens. Ik zag er niets nieuws (misschien is dat nog wel deprimerender, dat dit gedachtegoed bijna “normaal” is). Ik geloof dat het wel zinvol is om naar de documentaire te kijken als je de manosphere niet zo serieus neemt en denkt dat het allemaal een grote grap is. Ik vond het ook verdrietig trouwens. Ik zei tegen L. dat het net was alsof er bij al die mannen een lichtje in de ogen ontbrak. Iets was dood van binnen, onherstelbaar geknakt.

• Luistertip (2): Op aanraden van goede vriend M. luisterde ik het nieuwe live-album van Bon Iver. Ik had nog nooit van Heavenly Father gehoord, lang geleden dat een liedje me zo in de fik heeft gezet. Prachtig, prachtig, prachtig.

Substack van de week

Deze broodnodige kritische kanttekening bij televisieserie Onze man bij de vijand van Lisa Weeda. Ik tipte de serie een paar weken geleden en dit artikel verrijkt het beeld dat ik eerder had. Dat verrijken van beelden die je hebt doet al het werk van Weeda, ik vind haar een ongelofelijk getalenteerde schrijver. Alle petten af voor haar. Ik geloof niet dat ik de serie nogmaals zou tippen, het artikel van Weeda en alle tips die zij daarin geeft wel.

Weeda's Weekly

'Onze man bij de Vijand' kijk je niet als je de 'etnische Rus' wil horen spreken

Ja. Jahaaa. Ja ja ja, ook ik keek naar de documentaireserie Onze Man bij de Vijand (videoland, 2026). En ik vroeg me al na minuut een af wat te doen. Want, wat ik al vreesde bij het zien van de promo-trailers, bleek waar te zijn: dit werk is (helaas) niet veel meer dan een perfect propagandadoorgeefluik (zie de post die ik maakte op…

Read more

4 months ago · 33 likes · 9 comments · Weeda’s Weekly

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.

Nu is dat niet heel vreemd, dat ik op een schrijver stuitte die ik niet kende. Er zijn zoveel schrijvers in Nederland dat ik er van meer niet, dan wel heb gehoord. Maar Jos was anders dan alle andere schrijvers die ik tot dat moment op Substack of in de boekhandel tegen was gekomen. Zijn eerste stuk greep me zo bij mijn lurven, ik weet niet wat het was maar ook weer wel. Het waren de snelheid, de droge humor en het ogenschijnlijk volslagen uit de lucht gegrepen onderwerp. Deze schrijver schreef over van alles maar had 1 duidelijke niche: zijn eigen fascinaties.

Ik deed wat ik altijd doe als ik iets moois op het internet of in een boek tegenkom: ik verstuurde het naar iedereen die ik kende met de boodschap “DIT IS BRILJANT”. Caps-lock wijkt zelden van mijn zijde als ik enthousiast over iets ben. In de maanden die volgden kwam ik de naam van de schrijver in kwestie ook op andere plekken tegen en alle verhalen zoog ik als een spons in me op. Ook L. stapte in de hypetrein en vriendin P. werd ook lid van de Jos-fanclub (ik krijg echt kromme tenen van het opschrijven van deze term, maar bear with me). Af en toe kreeg ik een mailtje van Jos die inmiddels was ingestapt op De Weekstart en aan onze ontbijttafel en op de app met mijn vriendin P. ontstonden opmerkingen over de schrijver in kwestie (“Echt een onderwerp voor die hè?”), alsof deze een persoon in onze levens was. Iemand die we kenden, in plaats van iemand die net als wij gewoon achter z’n computer zat en daarbuiten totaal iemand anders was, ongrijpbaar in een wereld van pixels.

Toen ik mijn vriend na een grap van Jos op televisie hoorde zeggen: “Ah, classic Jos deze!”, alsof we gisteren nog koffie met Jos hadden gedronken, besefte ik me dat er iets geks aan de hand was (goed, daarvoor ook wel, maar dan heb ik geen verhaal dus bear with me!!!).

Eigenschappen plakken

Het is raar wat sociale media met onze breintjes doet, niet alleen maakt het ons verslaafd aan talloze filmpjes van 30 seconden waar we zelden tot nooit iets uithalen (en blij word je er ook al niet van), maar het geeft ons ook het gevoel mensen te kennen die we helemaal niet kennen. We plakken eigenschappen op iemand die diegene waarschijnlijk helemaal niet heeft, omdat we door het meekijken het idee hebben heel wat van iemand te weten. Zo denken L., P. en ik dat Jos min of meer door het leven zwalkt en bijzonder gevat is, zo gevat dat we waarschijnlijk nooit tegen hem zullen zeggen “hey man, goede stukken schrijf jij”.

Dat is natuurlijk volslagen onzin, of niet, maar het belangrijkste: we weten het niet. We hebben geen idee wie Jos echt is. We hebben alleen het beeld van hem dat we hebben gebaseerd op de stukken die we lazen en wat we op televisie zagen. Een vreselijk idee is dat toch, dat mensen (wij dus) maar zo weinig nodig hebben om een beeld van iemand te bouwen. Een beeld dat onmogelijk kan kloppen. Als ik mezelf als voorbeeld neem lijkt De Weekstart lijkt misschien een open boek, maar er zijn meer dingen die ik niet opschrijf, dan ik wel opschrijf. Deze nieuwsbrief zegt helemaal niks over wie ik ben in de echte wereld.

We kunnen een ander niet echt kennen door op diens leven mee te kijken. Nog belachelijker is boos worden als diegene iets doet wat niet binnen het patroon dat we in ons hoofd hebben past (iets waar ik influencer Mignon Nusteling vaak over heb zien posten). En hoewel ik niet genoeg klappen van de molen heb gehad om boos te gaan zitten commenten, had ik hier toch een mens gebouwd dat eigenlijk niet bestond.

Zoals vriendin P. het omschreef: “We maakten een Jos.” Een Jos waarvan we vrij zeker wisten dat ‘ie niet bestond. Waarom deden we het dan toch?

De ander zien zoals onszelf

In de vakantie las ik Hooked van Asako Yuzuki, wat ik een cementmolen van een boek vond (je valt er per ongeluk in en het draait maar door, maar uiteindelijk is elk rondje min of meer hetzelfde), maar wat over dezelfde thematiek ging. In Hooked leest hoofdpersoon Eriko elke dag de blog van “mislukte huisvrouw” Shōko. Eriko heeft Shōko nog nooit ontmoet, maar omdat Shōko tot op de letter beschrijft wat er in haar leven gebeurt (of althans, dat denkt Eriko), krijgt ze wel het gevoel dat ze haar kent. Eriko ziet in Shōko iemand die ze zelf ook wil zijn en plakt allerlei eigenschappen op haar, eigenschappen die Shōko niet eens heeft, maar omdat ze zoveel over Shōko weet, heeft ze het gevoel dat ze haar kent. Daarnaast is Eriko ook verschrikkelijk eenzaam en loopt ze niet bepaald over van de sociale vaardigheden.

Tja, als dat niet gruwelijk uit de hand zou lopen heb je geen verhaal en zo volg je in het boek een 395 pagina’s tellende shitshow waarin Eriko steeds vreemder begint te doen (in de lobby van het appartementengebouw van Shōko opduiken bijvoorbeeld, doodeng) en Shōko steeds verder afdrijft.

De realiteit is volkomen anders dan zo’n boek natuurlijk, ik zou het nooit in mijn hoofd halen om op te duiken in het leven van iemand die ik volg op het internet (klinkt echt als een hoop gedoe ook trouwens). Het ontstaan van deze niet-bestaande Jos, als figuur in mijn leven gaat over iets anders denk ik. Ook dat zit in Hooked: de ander willen zien zoals we zelf zijn. Eriko ziet in Shōko een soort voorbeeld. P., maar ook mijn vriend L. en ikzelf zagen onszelf in de Jos die we maakten. Als de ongemakkelijke Jos succesvol kon zijn, konden wij dat misschien ook.

In het ongemak dat we hem toedichtten zat een zekere bereikbaarheid die maakte dat het eenvoudig was om nieuwe dromen voor onszelf op te bouwen. Ook ik dacht: “Ah, als hij ook voor dat blad schrijft, is waarschijnlijk niet iedereen daar een lul”, iets waarvan ik allang wist dat het een leugen was (niemand was aardig daar!! NIEMAND). Maar ik verkocht het mezelf, want ik had een Jos gebouwd.

Tegenvallen

Het voor mij bekendste boek over iemand die een “Jos” bouwt, is I Love Dick van Chris Kraus. De Jos van Kraus heet Dick en zij dompelt zich wel volledig onder in parasociale relatieland. Ze ontmoet Dick tijdens een feestje en raakt met haar man Sylvère zo geobsedeerd door Dick dat ze hem samen talloze brieven sturen. Ze hebben Dick dan nog maar één keer gezien en weten zo goed als niets over hem, maar dat maakt hen niet uit, ze bouwen een mythische Dick die niets meer met de bestaande Dick te maken heeft.

Het geeft hun relatie een (tijdelijke? het is al even geleden dat ik dit las) boost, maar de realiteit van Dick valt uiteindelijk volslagen tegen, omdat hij zulke mythische proporties in hun hoofd heeft aangenomen. “Don’t meet your heroes”, zeggen mensen niet voor niets, een credo waar ik zelf bij leef (Mevrouw Mizee, als u dit ooit leest, ik wil u niet ontmoeten!).

Nu ik dit stuk schrijf bedenk ik me dat het bouwen van een Jos, of een Dick, of een Shōko, of een Ger (niks menselijks is Mizee vreemd) misschien een zoethoudertje van ons brein is. Een sprankje hoop voor als we eenzaam zijn, dat er in ieder geval iemand op de wereld is die de dingen ziet zoals wij ze zien, ook al bestaat die realiteit alleen in ons eigen hoofd. Misschien bouwen we deze mythische figuren omdat we behoefte hebben aan iemand zonder smetjes. Grappig eigenlijk, want die smetjes verdiepen onze relaties juist. Zou het niet veel interessanter zijn om erachter te komen dat Jos eigenlijk een doorgeflipte ambtenaar is met afgehakte Barbiehoofden in zijn vriezer die doet alsof hij schrijver is? Dat is een interessanter verhaal dan denken dat we iets van onszelf in hem herkennen, dat hij op ons lijkt. We plaatsen iemand liever in het laatje dat we voor hem/haar/hen hebben opgetrokken. “Ga daar maar liggen”, zeggen we. “Ga daar maar liggen en wijk er vooral niet vanaf, want dan val je van je voetstuk.”

Een eenduidig antwoord op de vraag waarom we een Jos hebben gebouwd, heb ik niet. Misschien is het echt een bijproduct van sociale media. Of het is sociologisch te verklaren, dat we altijd in de ander zoeken naar wat op ons lijkt, zodat we onszelf ervan kunnen overtuigen dat we allemaal in dezelfde groep horen. Ik heb geen idee. Mijn vriendin P. heeft inmiddels een whatsappsticker van Jos gemaakt. Als we zitten te speculeren, stuurt ze ‘m naar me toe. Misschien om ons tot de orde te roepen. Of omdat we “onze Jos” toch niet helemaal los kunnen laten. Ik geloof dat onze bedachte Jos dat prima vindt. De Jos die we hebben gebouwd is niet vies van een beetje aandacht.

Zolang we maar onthouden dat hij niet bestaat, is er niet zoveel aan de hand.

Liefs,
Charlotte

Een lijstje zendingsdrang (tips)

• Luistertip: Ook ik ben eindelijk in Lux gezogen en tip daarom deze week Berghain. Ik tip ook Aute Cuture van Rosalia, ik was even vergeten wat voor banger dat is.

• Kijktip: Ik kijk weer naar New Girl op aanraden van mijn goede vriendin M. die ook zo’n één keer per jaar alles opnieuw kijkt. Ik spreek graag mijn waardering uit voor de Winston-Ferguson verhaallijn, ik heb weer ongelofelijk hard gelachen om de aflevering waar Winston Ferguson (zijn kat) op date met een andere kat stuurt. Winston begrijpt niet helemaal dat de katteneigenaresse het idee heeft dat ze een date met Winston heeft, het gaat Winston alleen maar om de katten. Een classic mix-up, maar het werkt perfect.
  
  Hoe meer ik zelf schrijf, hoe meer het me opvalt hoe ingenieus verhaallijnen in komedieseries in elkaar zitten. Ja, ook in populaire komedies als New Girl.

• Eettip: Ik ging met vriendinnen M. en L. eten bij Taamaaraa, een Indiaas restaurant vlakbij Olivier en die ene uitgang van Hoog Catharijne waarbij het altijd gokken is of ‘ie open of dicht is. Echt alles wat er op onze borden lag was ongelofelijk lekker, de bediening was heel aardig en snel en ik heb er de lekkerste mango lassi ooit gedronken. Dikke, dikke tip.

• Leestip: Ik las Het Vlees van David Szalay uit. Ik moest even wennen aan de kale belevingswereld van de hoofdpersoon, maar hoe dieper ik in het boek kwam, hoe meer ik zag dat de belevingswereld van de hoofdpersoon helemaal niet kaal was. Het leek de hoofdpersoon aan woorden te ontbreken om te beschrijven wat er in hem omging, maar je krijgt als lezer door het minimale taalgebruik alsnog een goed idee van wat er aan de hand is. Dat maakt het boek ontzettend knap geschreven, vind ik. In de eerste paar hoofdstukken ergerde ik me nog aan de hoofdpersoon die zich als een soort slappe spaghettisliert door het leven liet blazen, maar hoe dieper ik in het boek kwam, hoe meer inzicht ik in zijn houding kreeg. En fin, mensen schrijven veel over deze roman en hoe er een mannencrisis is, daar ga ik mijn handen niet aan branden, volgens mij spreekt het boek voor zich. Ik raad het van harte aan.

• Leestip 2: L. en ik lezen elkaar ‘s avonds voor en momenteel zitten we diep in Otje van Annie M.G. Schmidt. Ik kan iedereen aanraden om Otje nog een keer te lezen: je kunt samen genieten van het voorlezen maar het ook gewoon zelf lezen, ook als volwassene beleef je er meer dan veel plezier aan. Toen Betsie de poes met haar harige poten naar de verstopte muizen zocht, kreeg ik nauwelijks lucht.

• Kijktip: Ik moest deze week aan deze video denken en heb er, misschien al voor de 1033284928392ste keer in mijn leven weer bijzonder hard om gelachen:

Substack van de week

Ik vond dit een schitterende ode aan Wout van Aert, die Paris-Roubaix won. Ik volgde die wedstrijd zelf alleen maar omdat ‘ie toevallig aan stond in de auto waar ik in zat, maar wát een overwinning en wat schrijft Ann De Craemer er schitterend over. Petje af.

Ann De Craemer

Koning Wout!

Vandaag won Wout van Aert Parijs-Roubaix. Hij klopte Pogačar in de sprint op de wereldberoemde velodroom - ‘als een jachtluipaard’, zei Karl Vannieuwkerke zo terecht - wees naar de hemel, viel op zijn rug van uitputting en huilde toen hij van zijn fiets stapte. Zijn vrouw Sarah en zijn kinderen stonden te wachten…

Read more

5 months ago · 21 likes · 9 comments · Ann De Craemer

Subscriben

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Subscribe now

Doneren

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.