seneler geçtikçe takıntım giderek artsa da eserlerime hiçbir zaman yansımadı.

yakında işler değişecek… ama bu yazının konusu bu değil tabii ki.

yunan mitolojisini saatlerce konuşabilecek kadar hakim olabilirim ya da ilgili olmayan bir insanın hiç duymadığı yaratıklara kadar ezberlemiş olabilirim ama birisi favori tanrımı sorduğunda vereceğim cevap her zaman herkesin bildiği en ünlü tanrılardan biri olacak.

klasik olması biraz bile umurumda değil. en sevdiğim yunan tanrısı her zaman ares oldu ve her zaman ares kalacak.

mitolojiye ilgisi olmayanlar için minik bir özet yapacak olursam eğer; ares, tanrıların kralı zeus ve tanrıların kraliçesi hera’nın oğlu ve mitolojideki en meşru çocuklardan biri. kendi döneminin en ünlü nepo baby’si diyebiliriz.

ve babası ondan nefret ediyor.

“tanrılar içinde en nefret ettiğim sensin.”

“…çünkü kavga, savaş ve kan dökmekten başka hiçbir şey sevmiyorsun. eğer sen benim oğlum değil de başka birinin oğlu olsaydın, çoktan yeraltına göndermiş olurdum.”

evet hepimiz biliyoruz ki ares savaş tanrısı. doğal olarak kötü şeyleri çağrıştırıyor insana, o yüzden, kötü bilinmesinden daha doğal olan ne var değil mi? ama zeus’a göre böyle değil. çünkü zeus’a ve çoğu olimposluya göre savaş, gerekirse kullanılan ve kontrol altına alınması gereken bir araçtır.

ares ise kontrolsüzdür.

böylece mitolojide en soylu olması gereken kişi olan ares, bir anda tüm potansiyelini kaybeder ve olimpos’un en nefret edilenlerinden biri olur. olimposluların ona hayran olması gerekirken, ondan iğrenirler. istenmeyen ama varlığı zorunlu bir çocuk hâline gelir.

bir de kız kardeşi vardır. savaş tanrıçası athena.

zeus’un en sevdiği tanrıça.

athena, savaş’ın akıl, strateji ve düzenini temsil ederken ares, kaosu, şiddeti ve öfkeyi temsil eder. bir madalyonun iki farklı yansıması olarak adlandırabiliriz onları. bir insanın içindeki en iyi kısım ve en kötü kısım. zaten aslında mitolojide de zeus’un en görkemli yanı ve en iğrenildiği yanı olarak ikiye ayrılmış durumdalardır.

zeus’u bir otorite figürü olduğundan baba figürü yerine koyarsak eğer athena, babasının gurur duyduğu ve örnek gösterdiği o çocuk olurken ares, çok daha büyük avantajlara sahip olmasına rağmen asla potansiyelini gösteremeyen, yanlış yolda yürüyen, kıyaslanan çocuk olur.

büyük bir haksızlık aslında.

çünkü ares’i ares yapan şey, zaten içindeki o kaos ve öfke. tanrılar ona bunu bahsediyor. mitolojide kader denilen şey, baş tanrıdan bile güçlüdür her zaman. ares’e verilen hediye bu. kaos, savaş, öfke, kan. ve bu hediyeyi tamamen benimsemiş durumda. aslında, içindeki her şeyi kusursuzca ortaya koyuyor ama içindekiler diğerlerine göre daha karanlık sadece, bu yüzden en güçlü yönünü gösterirken bile sevilmiyor.

aslında çok ikiyüzlüce değil mi? her tanrı gibi o da işinde iyi. sadece temsil ettiği şey kötü. örnek alınması gereken rolü başkasına verilirken, ona kötü evlat rolü kalıyor sadece.

bu yüzden babası yüzünden hep bir utanç olacak.

başkasından arta kalanlarla yaşamak ne demek, çok iyi biliyorum. hayatım boyunca gölgede kalan çocuk gibi hissettiğim doğru, bunu reddedemem. belki de bu yüzden her zaman kendimi ares’e bu kadar yakın hissettim. hayatım boyunca hep abime baktım ve böyle olmalıyım, diye düşündüm. ama ne onun kadar zekiydim ne de onun kadar kolay sevdirebiliyordum kendimi insanlara. her zaman onun gittiği okullarda okudum. onun ilgisini çeken şeylerle ilgilendim. onun satın aldığı kitaplar, o okuduktan sonra benim elime geçti ki bu genelde mitoloji ve distopya kitapları oluyordu. benim en sevdiğim iki tür.

aslında benim değil, abimin sevdiği iki tür.

ama aynı şey zaten, değil mi?

uzun bir süre böyle yaşarsan aynı şey.

elimize aynı fırsatlar verildiğinde bile o her zaman her şeyde çok daha başarılıydı, onu kıskanmıyordum ama ben de sadece onu kovalamaya çalışıyordum.

bir süre sonra potansiyelimi harcayan evlat rolüne tamamen büründüm.

hayatım başarısızlıklarla dolu. bunu artık kabul etmek çok daha iyi hissettiriyor aslında. öyle. başarısızlıklarla dolu. deneyip bıraktığım, hiç yeteneğim olmadığını fark ettiğim, aslında çok ama çok daha iyisini yapabilecekken dikkatim dağıldığı için yapamadığım şeylerle dolu. bunu bir akşam yemeğinde “senden çok ümitliydim ama hepsi boşa çıktı.” konuşması yaşanırken fark ettim.

o gece çok ağlamıştım.

sonra fark ettim ki zaten yaşamak böyle bir şey. başarısız olmakla ilgili. bir söz var:

“eğer birisi bir şeyde sizden daha başarılıysa muhtemelen sizden daha fazla başarısız olmuştur.”

yani, evet. başarısız olduğum şeyler oldu. potansiyelimi gösteremediğim şeyler oldu. kendimi hayal kırıklığına uğrattığım bir sürü şey oldu. yaşamak zaten böyle bir şey değil mi? bunu kabul etmem ve yola devam etmem gerekiyor.

bazıları bana göre olmadığı için başarısız oldum. ve iyi ki de başarısız oldum.

bazılarındaysa elimden geleni yapmadım, kabul ediyorum.

ama zamanı geri alamam. biliyorum ki her zaman söylenmese de potansiyelini harcayan o çocuk olmaya devam edeceğim belli başlı konularda. artık yüzüme çarpıtılmasa da açıkça, senden çok ümidim vardı sözü hep kafamda dönmeye devam edecek ve yeni çıktığım yolculuklarda da ufak engellere takılırsam hep önceki başarısızlıklarım karşıma çıkarılacak.

olduğum gibi kabul görmek ne demek, pek hissedemedim yirmi senelik hayatımda.

büyük ihtimalle sen de hissedemedin.

kendini daha iyi hissetmene neden olamam ama ares ile ilgili bir bilgi daha verebilirim sana.

zeus ona, ondan iğrendiğini söylediğinde bile zeus’u duymazdan gelir ve savaşmaya devam eder. kendi stilinde. stratejik ve düzenli değil. kaosçu ve öfkeli.

bu onun, “ben böyleyim,” deme şeklidir. “bende sevmediğin ne varsa o beni ben yapan şeydir.”

ve bu potansiyelimi harcamak anlamına gelse bile,

umurumda değil.

çünkü hiçbir zaman onun kadar büyük olamayacağını düşünüyor.

“iskender benim yaşımdayken dünyanın neredeyse tamamını fethetmişti. ben ise hâlâ büyük bir iş başaramadım.”

tarihi seviyorum çünkü sembolik olan anlatılar bile içimize ışık vuruyor sanki. insanın en çıplak yanlarını bütünüyle gösteriyor.

hepimizin bir iskender’i var.

erişilmez ideal. yanına yaklaşamayacağımız o hayal. ne kadar çabalarsak da dizlerimizin üstüne çökerek izlemek zorunda kaldığımız o kişi.

hepimizin bir iskender’i var.

ama sezar gibi olmak da kötü değil çoğu zaman. diz çöküp döktüğün gözyaşları iyi bir benzin olabiliyor zafere giden yolda bazen ya da hırs yolunu açmayı başarabiliyor eğer içindeki öfkeyi avantaja dönüştürmeyi öğrenirsen.

sanırım gerçekten kıskandığım ilk insan en yakın arkadaşımdı ve benim deli gibi çabaladığım şeyde doğuştan benden daha iyi olmasını bir türlü oturtamamıştım kafamda bir yerlere. bu yüzden küçük yaşta çalışma takıntım ortaya çıktı. bir şeyi istiyorsam yapmam gereken şey açık ve netti: çok çalışmak.

ama hesaba katmadığım bir şey vardı.

şans faktörü hayattaki en önemli faktördür. her şeyi değiştirebilecek tek şeydir.

küçük yaşta şansın hayatımıza etkisini keşfettim ve bu benim cehennemim oldu çünkü beni gerçekten ama gerçekten çok öfkeli bir çocuk hâline getirdi. çalışmaya takıntılı olan beynim saatlerini harcıyordu hâlâ eşitlenmek için ama omzumdaki şeytanlar hiçbir zaman hak ettiğimi alamayacağımı söylüyordu.

bu yüzden kolay pes ediyordum. sonra pes ettiğim için kendime sinirleniyordum. bu sefer en baştan başlıyordum. en baştan başlamak güzel bir şey tabii ama… her şeyi yıktıysanız. diğer türlü yeniden başlıyorum diyerek her gün aynı enkazın üzerinde tepiniyor, aynı mezarın içinde gözlerinizi açıp yeniden doğdum diyorsunuz ve bu büyük bir yalan.

eğer her şeyi yıkacak gücünüz yoksa bırakmak yerine mola verin.

fevri bir insanım. siz de öyleyseniz… olmayın.

çünkü hayatınızı mahvedecek tek şey bu. kolay gaza gelmek, kolay başlamak, kolay bitirmek. daha sakin olmak ve ağırdan almak hâlâ öğrenmeye çalıştığım iki şey. buraya kolay gelmedim ama daha gidecek çok yolum var.

hayatım çalışmakla ve başka insanlara karşı olan açıklamalarımı kapatmakla geçti ve bu sürede fark ettim ki ben yaşamayı kaçırmışım. doğum günlerimi gerçekten zevk almadığım bir maça çıkarak geçirmiş, zaten çok iyi bildiğim bir derse çalışmak için o gün herkesin gittiği filme gitmemiş ve deli gibi hoşlandığım çocuğu dikkatim dağılmasın diye reddetmişim.

ve komik olan ne biliyor musunuz? hayatımı adadığım şeyi şu an yapmıyorum bile. hatta daha da komiğini size söyleyeyim, umurumda bile değil.

sadece kendimi yetersiz hissederek seneler geçirdim.

bir süre sonra öğrendim ki… hırs seni bir yere kadar getirir. ama kafanın içini şeytanlarla doldurur, kalbini kavurur, kendini sana düşman eder. kötü şeyler benzin olmamalı insana. öyle olursa şayet, kazandığın her şey boşa gitmiş olur.

çünkü kazandıklarım hiçbir zaman kendini kaybetmiş olmana değmeyecek.

bugün her gün daha iyi anlıyorum.

uzun bir süre kendimi düzeltmek için uğraştım. kendimi kıyaslamamak, hep bir çıta yaratmamak için… bir iskender’im olmaması için. çünkü olunca yemin ederim ki bir şeytana dönüşüyorum. insanlar için değil ama kendim için. bir şeyleri başarmak için gerekli enerjiyi diz çöküp ağlayarak ve kendimi ezikleyerek değil de kendimi severek ve kendime güvenerek bulmak için.

hâlâ istediğim yere gelmiş sayılmam. hâlâ küçük hazel nasıl şanstan nefret ediyorsa o kadar nefret ediyorum ben de şanstan. ama bir noktada kaderin seçtiği şeylere de müdahale edemeyeceğimi kendime anlatmaya çalışıyorum. bir noktaya kadar elimden geleni yapıp daha sonrasına karışamayacağımı, bunun bir döngü olduğunu ve adının da hayat konulduğunu kendime öğretmeye çalışıyorum. hırslanmadan, hırçınlaşmadan, sadece sevdiğim şeyi yapmaya çalışıyorum.

zor…

ama bazı geceler şunu düşünmek daha iyi hissettiriyor.

o benim iskender’im olduğu için kendimden nefret ediyorum ama ben de birinin iskenderi’yim.

ve sen de öylesin.

bu durumda gerçekten de yetersiz misin?

bu farklı birine dönüşmem anlamına gelse bile mi? en çok da o anlama gelse bile…

en azından insanın kendine söylediği şey hep bu.

insanın mayasında bir neden aramak var. öyle işte, cevabıyla kaçımız yetinebiliyoruz? hayat zorlaşıyor, fırtınalar kopuyor ve dünyamız başımıza yıkılıyor, saklanmak için harekete geçmeden bile önce nedenini merak ediyoruz. neden başıma bu geldi? geçmişte yaptıklarım kötülüklerin bedelini mi ödüyorum? ya da belki de her şey en iyi hâline gelmeden önceki o en kötü hâlini yaşıyorumdur.

ya da belki de sadece kendini kandırıyorsundur.

belki de ikisi de değildir.

belki de çoğu şeyin hiçbir nedeni yoktur ve hak etmek kavramı koca bir yalanken ilahi adalet de senelerin en eski masallarından biridir.

can sıkıcı olurdu. değil mi?

çünkü insan kutsal olduğuna inanmak istiyor.

insan birçok şeye inanmak istiyor, birçok şey olmak istiyor. bu dünyaya kutsal bir varlık tarafından gönderilmiş olmak istiyor, kutsal bir planın ana karakteri olmak istiyor, mutlu olmak istiyor ve sonunda ödüllendirilmek istiyor.

çünkü yaşadı, savaştı ve hikayesini sonlandırdı, değil mi?

neden bu kadar kıvranıyorsun mutlu sonlar için? neden gerçekten savaşan herkesin mutlu sona kavuşabileceğini düşünüyorsun?

savaştın diye mi?

sana üzücü bir haberim var. verdiğin savaş sandığın kadar kutsal değil. sen sandığın kadar önemli biri değilsin. o aştığın engeller ve tırmandığın yokuşlar, herkesin yolunda var. sadece senin yolunda değil. muhtemelen hak ettiğini düşündüğün o mutlu sonu hiçbir zaman alamayacaksın.

herkes hayatının son bulmasını istediği bir gece geçirip ertesi günü işe gitmek için altıda uyanıyor. tanıdığın herkesin silemeye kıyamadığı ama görmek de istemediği sohbetleri var arşivde. metroda yanında oturan adam muhtemelen hayatının aşkıyla mutlu bir son alamadı. kafedeki baristanın da çocukken yapmayı çok sevdiği ve devam etmediği için hep pişman olduğu bir spor dalı var. derslerden sonra not istediğin saçını hep bağlayan tatlı kız da en yakın arkadaşı tarafından ihanete uğradı. annen de çocukken hayal ettiği mesleği hiçbir zaman yapamadı. onu tanıyan herkesin ona aşık olduğunu düşündüğün o sarışın kız muhtemelen lisenin başında hoşlandığı çocuk tarafından reddedildi.

senin gibi.

herkes gibi.

herkes, senin gibi.

verdiğin savaş, o kadar da kutsal değil.

sandığın kadar kutsal değilsin.

sadece öğreniyor, yürüyor ve büyüyorsun.

herkes gibi.

herkes, senin gibi.

kendine ettiği veda.

her gün kendimize veda ediyoruz.

çocukken dünya sakindir. kafamızın içi de öyle. sürekli çözmemiz gereken problemlerimiz ya da yarını görmek için canla başla tırmanmamız gereken merdivenler yoktur. hayat bizi içten içe parçalıyor ve zihnimiz geleceğimizi mahvetmek için travmalarımıza çoktan yenik düşüyor olsa da en azından bunu farkında değilizdir.

her şeyden habersiz hissetmeyeli uzun zaman oldu.

gerçekten huzurlu hissetmeyeli de…

çocukken gelmesi için gün saydığım yaşların hepsine teker teker geldim ve kaybettiğim tek şey büyümeye karşı duyduğum heves de olmadı. büyüdükçe kendimi de kaybettim. belki aynaya bakıp gördüğüm bedenin bir yabancı olduğunu düşünmedim ama biri bana en sevdiğim rengi sorduğunda bile gerçekten cevap veremediğimi fark ettim. oysaki çocukken kendimle ilgili şeyler söylemeye bayılırdım. en yakın arkadaşlarım beni merak etsin ve doğum günümde alacakları hediyelerde zorlanmasınlar isterdim. sevdiğim kitaplar vardı, renkler, diziler, bir şeyler…

artık sevdiğim hiçbir şeyi bilmiyormuş gibi hissediyorum. her şey mekanik hissettiriyor. ezbere bildiğim cevaplar var. sorulmadan önce üzerine çalıştığım şeyler. eskiden en sevdiğim çikolatayı bilirdim. yıllar geçtikçe fark ettim ki bu soruya, daha önce hiç sevmediğim bir çikolatanın cevabını vermeye başladım. en sevdiğim rengi gerçekten seviyor muyum ki? bana hep kasvetli gelmiştir… en sevdiğim dizinin bana gerçekten hiç keyif vermediği zamanlar da oldu. en sevdiğim filmden daha iyi filmler de izledim. en sevdiğim şarkıcıyı artık dinlemiyorum bile.

öyleyse neden senelerdir aynı mekanik cevapları veriyorum?

bunun nedeni kendimi gerçekten tanımamam mı yoksa kendimi istediğim kişi olmaya zorlamam mı bilmiyorum. kendimle ilgili birçok şeyi bilmiyorum. ne istediğimi bilmiyorum. kendimi kandırıyor ve bir dünya yaratıyor, sonra kurallar koyuyorum. ne zaman kayıp hissetsem kendime istediğim şeyi hatırlatıyor ve bunun için buradasın diyorum. ama komik bir şey söyleyeyim mi? o şeyi gerçekten istemiyorum bile.

belki de tüm bunlar sadece insan olmak anlamına geliyordur.

her şey sadece bundan ibarettir.

bunda hiçbir zaman iyi olmadım, öğrenemedim bu işi, bilemedim. bildiğim tek bir şey var: günün sonunda kendimi tanımıyorum.

belki de kendimi keşfetmeye çalışmaktan yoruldum. çünkü dürüst olmak gerekirse şimdiye kadar çok da mucizevi bir şey bulamadım derinlerde. kalmadı gibi hissediyorum. belki de kendimi keşfetmekten yoruldum. çünkü dürüst olmak gerekirse şimdiye kadar ne bulduysam derinlerde beni korkutmaktan başka bir işe yaramadı. belki de kendimi deşmekten yoruldum çünkü değiştiğimi fark etmek beni korkutuyor, her zaman korkuttu.

sanki beni ben yapan hiçbir şey kalmadı bu dünyada.

sevdiğim her şey öylece gitti, ben de gitmemişler gibi davranmaya devam ettim hep.

her şey değişti ve değişmediğine inat ettim.

herkesin derinine inmeye çalıştım ama kendimi hep yüzeyde bıraktım. bir zamanlar, kendimi seven hâlimin bana bıraktığı parçalarla yola devam ettim.

bir gün kendimle vedalaştım ve bunu fark etmedim bile.

muhtemelen günlerden pazartesiydi.

salı da olabilir.

bilmiyorum.