“Sen küçükken de böyleydin.”

Bu cümleyle başlayan her şey çok garip geliyor bana. Çünkü karşımdaki kişi benden bahsediyor ama anlattığı kişiyi ben tanımıyorum. Gülmüşüm, ağlamışım, bir şeyleri çok sevmişim, şu an hayatta olmayan sevdiklerimle bir sürü anım olmuş, bir yerlere gitmişim. Hepsi benim hayatımın birer parçası ama ben bilmiyorum.

İnsan bazen kendi hayatının tanığı olamıyor.

Mesela doğduğum evi asla tam anlamıyla hatırlayamıyorum, her şey bölük pörçük. Çok sevdiğimi biliyorum mesela ya da çok anım olduğunu. Ama tam anlamıyla nasıl bir evdi, hangi odada ne yapardım… bunların çoğu yok. Sanki zihnim o evin sadece bazı yerlerini saklamış, geri kalanını da bana sormadan silmiş gibi.

Eski fotoğraflara bakınca da bu durum değişmiyor. Fotoğraftaki kız benim ama çok yabancı bakıyor. O gün ne hissettiğimi, neleri düşündüğümü, neden öyle güldüğümü, kiminle konuştuğumu bilmiyorum. Sadece o anın var olduğunu görüyorum.

Bazen keşke hatırlasaydım diyorum, bazen de iyi ki hatırlamıyorum. Çünkü bazı şeyler hatırlansaydı belki de bugünkü ben olamazdım.

Ama şu bir gerçek, hatırlamadığım o yıllar bile beni buraya getirdi. Evet, ben onları hatırlamıyorum ama onlar beni hiç unutmamış.

Belki de insanın geçmişi, hatırladıklarından çok hatırlayamadıklarıyla şekilleniyor. Çünkü hafızamızda kalmayan şeyler bile farkında olmadan bizi biz yapan şeyler oluyor.

Ve ben, hayatımda hatırlamadığım birçok şeye rağmen burada olduğum için minnettarım.

1. Her şeyi hemen çözmek zorunda değilim.
   -Eskiden bir şey kafama takıldığında cevabını hemen bulmam gerektiğini düşünüyordum ve bunun için kendimi yiyip bitiriyordum. Şimdi ise bazı şeylerin biraz zamana ihtiyacı olduğunu fark ediyorum.

2. Büyümek sandığım kadar net bir şey değil.
   -18 yaşına gelince kendimi çok daha farklı hissedeceğimi sanıyordum. Meğer büyümek, bir sabah kalkıp tüm cevapları bulmak değilmiş.

3. Kendime biraz fazla anlam yüklüyorum.
   -Bir şeyi yanlış yaptığımda ya da istediğim gibi gitmediğinde bunun suçunu hemen kendimde arıyorum. Son zamanlarda kendime biraz daha anlayışlı davranmam gerektiğini fark ettim.

4. Bazen ne istediğimi bende bilmiyorum.
   -Bunu kabul etmek eskiden beni rahatsız ederdi. Şimdi ise her konuda kesin bir fikrimin olmamasının normal oluğunu düşünüyorum.

5. Geleceği fazla düşünüyorum.
   -Henüz yaşamadığım şeyleri şimdiden kafamda yüzlerce kez düşünüyorum. Halbuki bazı şeyleri zamanında düşünmek, sürekli önceden düşünmekten daha kolaymış.

6. Yeni başlangıçlar her zaman heyecanlı hissettirmiyor.
   -Bazen yeni bir şeyin başlangıcında heyecandan çok belirsizlik ve korku hissediyorum. Bunun yanlış bir his olmadığını yeni yeni anlıyorum.

7. Sürekli üretken olmak zorunda değilim.
   -Her boş anımı sürekli bir şeyler yaparak doldurmam gerektiğini düşünüyordum. Halbuki bazen sadece oturmak, düşünmek veya hiçbir şey yapmamakta iyi geliyor.

8. Bazı insanlardan uzaklaşmak kötü bir şey değil.
   -Bir insan hayatımdan çıktığında eskiden bunun kesinlikle kötü bir şey olduğunu ve saatlerce neden böyle olduğunu düşünürdüm. Artık bazı insanların hayatımızda belli bir süre kalmasının da yeterli olabileceğini düşünüyorum.

9. Şu an biraz geçiş dönemindeyim.
   -Eski hayatım tamamen bitmiş gibi ama yeni hayatım da henüz tam başlamış değil. Bazen tam olarak nereye ait olduğumu bilemediğim bir yerde duruyormuşum gibi hissediyorum.

10. Kendimi hâlâ tanıyorum.
    -Sanırım fark ettiğim en büyük şey bu. Kendimi tamamen tanıdığımı düşünmek yerine, her yaşımda kendimin farklı bir tarafıyla karşılaşacağımı kabul etmeye başladım.

Büyümek, kendini tamamen tanımak değil; her geçen gün kendinin başka bir halini tanımaya devam etmek. ^^

18 yaşına gelince kafamda birçok şeyin oturacağını sanırdım, yani en azından çocukluğumdan bu yana kafamda hep böyle kurardım. Sanki bir sabah uyanacak artık kim olduğumu, ne istediğimi ve nereye gitmek istediğimi bilecektim.

Meğerse bu yaş cevapların geldiği bir yaş değilmiş, daha çok belirsizlikle tanıştığım, daha çok eski cevaplarımın bana yetmediğini anladığım bir yaşmış. Bir zamanlar doğru olduğuna inandığım şeyleri sorgulamaya, bazı insanları, kararları ve hatta en çok kendimi sorguladığım bir yaşmış.

Yani, kendini bulduğun değil; Kim olduğunu yeniden sormaya başladığın ve bazı vedaları ettiğin bir yaşmış.

Liseden mezun olmak sandığımdan daha büyük bir vedaymış. Doğruyu söylemek gerekirse lisenin bittiği ilk aylar üzülemedim, sadece içimde bir boşluk oluştu ve o boşluk günden güne çoğaldı. Ne yazarsam yazayım konuyu her seferinde liseye getiriyorum… sanırım düşündüğümden daha büyük bir etki bırakmış bende. Galiba bunun sebebi sadece lisenin bitmesi değil, konfor alanımdan çıkmış olmam. Lise boyunca hayatımın nasıl geçeceğini biliyordum, her gün aynı ortama giriyorum, aynı insanları görüyorum ve aynı düzenin içinde yaşıyordum. Bir anda bütün bunların son bulmasıyla konfor alanım ellerimden kayıp gitti. Ve belirsizliğe düştüm.

Bazen okulda çektiğim eski fotoğraflarıma bakıyorum (bazen bakamıyorum bile) ve fotoğraftaki insanları değil o zaman ki kendimi çok özlediğimi fark ediyorum.

Büyümek, sanırım biraz da böyle bir şey. Bir şeyleri geride bırakırken onları tamamen unutamamak. Bu sene bunu çok net anladım.

Şimdi önümde üniversite var. Yeni ortam, yeni insanlar ve yeni bir düzen. Bir yanım bunun için heyecanlanırken diğer yanım hâlâ biten şeylere dönüp bakıyor. İnanamıyorum bazen.

Ve şimdi kasım ayında 19 olacağım. Bir yaş daha büyümüş olacağım ama 19 yaşıma girdiğim gün her şeyi anlamış olmayacağımı artık biliyorum.

Bazı şeyleri bilmeden de ilerleyebileceğimi, bazı soruların cevabını bulmanın zaman getirebileceğini artık biliyorum. 18. yaşım bana tam olarak bunu öğretti. Her şeyi çözmek zorunda değilim, sadece yaşamaya devam etmem gerekiyor.

18 bitti sayılır, 19 loading…

Bu cümle benim 11. sınıfımın özeti. 2,5 sene önce ailecek çok zor bir dönemden geçtik. Annemin ve babamın kuzenlerini peş peşe kaybettik, ikisi de çok sevdiğim insanlardı. O kadar karmaşık ve yarının ne getireceği belli olmayan bir seneydi ki her günümüz telaşlı, sıkıntılı, gergin ve mutsuz geçiyordu.

Ama aynı zamanda da okul hayatımın en güzel senesiydi. 11. sınıfın ilk zamanlarıydı, çoğunlukla sessizdim fazla yerinden kalkmayan, kitabını okuyan, sadece gerektiğinde arkadaşlarıyla konuşan biriydim. Sonra biri girdi hayatıma, bodoslama bir şekilde. Tabii o zamanlar, birinden kaçıp bana geldiğini anlayamamıştım. Onun sayesinde açıldım insanlara karşı, arkadaşlarıma karşı. Derslerde veya ders dışında öğretmenleriyle sohbet eden biri olmuştum bir anda.

İlk başlarda gerçekten çok iyi geliyordu. Biz konuşmaya başladıktan kısa bir süre sonra çok sevdiğim bir akrabam hastaneye kaldırıldı. İlk dönemin bitişiydi. Bana çok destek oldu, dualar etti, sürekli sordu, hep bir şekilde ilgilendi.

Lafı fazla uzatmadan anlatmaya çalıştığım şey şu:

Hayat bir şekilde kendi akışında devam etti. Okulda nefes almaya, arkadaşlarımla vakit geçirmeye devam ettim ama evde yaşananları hiçbir zaman geride bırakamadım. Onlar hep benimle.

Sanırım 11. sınıfımı bu yüzden çok daha net hatırlıyorum. Bir yanım okul hayatının en güzel yıllarını yaşamaya çalışırken diğer yanım sevdiklerine ansızın veda ediyordu.

O zamanlar ikisini aynı anda nasıl yaşadığımı ve idare edebildiğimi anlayamıyordum tabii, hayat sürüklüyordu beni bir şekilde, ben de gidiyordum.

O zamanlar sadece yaşadım, şimdi anlıyorum.

“İyilik benim kendime olan inancım. Yoksa bende biliyorum kimsenin buna değmeyeceğini.”

Jack London.

“Nefret etmek için değil, sevmek için yaratıldım.”

“O kadar cesur ve sessizsin ki, acı çektiğini unutuyorum.”

Ernest Hemingway.

“Bir çay içer misin yoksa kahve mi

kibritim yok demek cigaraya başladın.

ellerin de titriyor bir şeyin mi var

böyle bir kız değildin sen eskiden

sana ne yaptılar sana ne yaptılar

kirpiklerin ıslanıyor durup dururken

o sabah mı çıkmıştın bir gün önce mi

çok değişmişsin birden tanıyamadım.”

“Nefretin ortasında, içimde, yenilmez bir sevgi olduğunu buldum. Gözyaşlarının ortasında, içimde, yenilmez bir sakinlik olduğunu buldum. Tüm bunların içinde fark ettim ki kışın ortasında, içimde, yenilmez bir yaz olduğunu buldum. Ve bu beni mutlu ediyor. Çünkü dünya üstüme ne kadar gelirse gelsin, içimde, onu gerisin geri yollayan daha güçlü, daha iyi bir şey var demektir.”

Albert Camus.

“Aşkım da değişebilir gerçeklerim de

Pırıl pırıl dalgalı bir denize karşı

Yan gelmişim diz boyu sulara

Hepinize iyi niyetle gülümsüyorum

Hiçbirinizle dövüşemem

Benim gizli bir bildiğim var.”

Turgut Uyar.

“Sizin için her şey olabilecek birinin gün geçtikçe hiçbir şeye dönüşmesi çok garipti.”

“O zamanlar hâlâ bir umudum vardı. Bedeli karşılığında mutlu olabileceğimi düşünüyordum. Ancak büyüdüm artık. Dünyayı versem Tanrı’ya damlasını vermez bana.”

”İnsanın başına gelen en kötü şey yapayalnız kalması değil, yapayalnız hissetmesine neden olacak insanlarla birlikte yaşamasıdır.”

Goethe.

“Kimse senin nelerle başa çıkmaya çalıştığını,

neleri yendiğini, yenemediğini, kimlerin yanında

olmak istediğini, nelerin ağrıttığını başını,

neler hissettiğini, neleri hissetmekten korktuğunu,

içini, senden daha iyi bilemez. O yüzden dik

yürü hep, kendine, sadece kendin lazımsın.”

Sabahattin Ali.

-Sevgiler.

“Daima hareket halinde ve mutlu olmak ile içime dönerek pasif ve hüzünlü olmak arasında bir tercih yapabilirim. Ya da bu ikisi arasında sekerek aklımı yitirebilirim.”

Sylvia Plath

“Çok karışığım. Bir yanım olabildiğince huzursuz ve yorgun. Diğer yanım mucizelere ve düşlerin gerçek olabileceğine halen inanıyor ve heyecanını koruyor. Bu iki yan arasında ben, eziliyorum.”

Frida Kahlo

“Bedeni bir odada oturuyor olsa da, o yalnızca kendisinin bildiği, bambaşka bir yerde, başka biri.”

“Gözümün nuru, ruhumun süruru.”

“Her şeyi tek başına halletmiş olma güçlülüğü, insanı bazen bir bankta hüngür hüngür ağlatıyor. Ardından, bir kedinin başını okşarken bile mahzun bakıyorsun etrafa. Çok güçlü olmak da yenilmektir bazen. İnsan bazen, en dik yokuşları aşıp bir düzlükte yere yıkılabilir.”

"Uyku yok, durmak yok, ilerlemek mümkün değilse bile geri dönmek yok.
Arkanı dönemezsin. Ayakta durman gerek. Sen pes edersen tek kaybeden sen olamazsın. İlerlemek zorundasın. Kaybetsen de kaybetmediklerin var hâlâ. Tekrar et. Bazı insanlar böyle yaşar. Kabul et. Bazı insanlar böyle yaşar."

Bazı İnsanlar Böyle Yaşar.

“Anlamaz oldu dünya beni
Ben ona bunca zamanımı harcadıktan sonra.”

Değersiz Bir Hayat.

“Belli ki dünyayla baş edebilen ama kalbiyle baş edemeyen bir kadındı.”

“Sana bir çiçeği büyütmenin, su vermekten ibaret olmadığını anladığın bir hayat diliyorum.”

“Bütün sevdiklerim beni karanlıkta unuttu.”

• Biri beni durdursun yoksa bu seri sonsuza kadar sürecek…

“Sonra çekildim kenara,

Seyrettim bütün olup biteni.

Baktım kimde ben ne kadarım,

Kim bende ne kadar kalmış diye.”

Özdemir Asaf.

“Bu yükü sen mi sırtladın, üzerine mi devrildi? burası çok mühim.”

“Kimi iyi bir dost olduğumu söyler, kimi ise soğuk ve mesafeli der.

Aslında beni anlatırken herkes, hak ettiği resmi çizer.”

Goethe.

“Tanrım, kaybolan ben miyim; yoksa kaybolanlar mı hep gelip beni buluyor.?”

“Zaten hep böyle olurdu. Birileri seçim yapardı, bedelini başkaları öderdi.”

Gitmek mi yitmektir kalmak mı artık bilmiyorum

Yerini yadırgayan eşyalar gibiydim ya ben hep ve inançlı, gitmenin bir şeyi değiştirmediğine.

Bilemem, belki bu yüzden

Ben sana yanlış bir yerden edilmiş

bir büyük yemin gibiydim.

Beni hep aynı yerimden yaralayan o eve

Yine de döneyim döneyim istedim.

“Bir şey var adını koyamadığım, kırılmaktan öte, parçalanmak gibi.

toplamaya çalıştıkça, dağılıyor.

dağılıyorum,

bir şeyler var, halledemiyorum.”

Turgut Uyar.

“Yutkunamıyorum. Biri benden, alsın beni.”

İçimden geçen ama dışarıya çıkamayanlar bugün yine burada.

Bazı şeyler dile gelmediği hâliyle daha gerçek.

Ben de o gerçeklerin içinde kaldım.

Hissettiğim şeyleri yazarken ya da konuşurken hep zorlandım; bu yüzden ömrüm boyunca ne doğru düzgün bir günlük tutabildim ne de birine kendimi açıklayabildim.

Bunun sebebi kendimi ifade edememek miydi, bilmiyorum. Belki de sadece korktum. Günlüğüme yazdıklarımın biri tarafından okunma ihtimalinden ya da birinin beni gerçekten anlama ihtimalinden. Bu hisle o kadar uzun zamandır beraberim ki artık birinin beni anlamasından korkuyorum.

Çünkü o his benden giderse geriye ne kalır, bilmiyorum.

Belki de insan, en çok alıştığı duygunun esiri oluyor.

Ben kırgınlığa alıştım.

İnsanlara, aileme, hatta adını koyamadığım o düzene karşı içimde biriken o sessiz şeye.

Anlaşılmak bir çözüm mü olurdu, yoksa elimde kalan son bahaneyi de mi alırdı, emin değilim.

Ama bildiğim bir şey var:

İnsan bazen iyileşmekten değil, alıştığı hâlini kaybetmekten korkuyor.

Ve belki de ben hiç iyileşmek istemedim.

Sadece hissettiklerimle yaşamayı öğrendim.

Eksilerek, ama alışarak.

“Yürüdüğümüz yollar bize ait olmaz bazen. Ama atılan her adım bizimdir. O adımda akıtılan her damla kan, ter ve gözyaşı bizimdir. Yola kim olarak çıktığın değil, o yolda kim olduğun ve yolu kim olarak bitirdiğin önemlidir. Seçim yapmamış olmak iyi yapmaz kimseyi, asıl kimliğin seçimler yaptığında belli eder kendini. İnsan olarak başladığın yolu, insan olarak bitirebilmek önemli. Canavarla savaşan, canavar olmamaya dikkat etmeli.”

Bazı İnsanlar Böyle Yaşar.

“Yakıp yıkmak istediği bir ortamda aklı başında oturmakta çok sağlam bir imtihandır.”

“Sizi selden çekip kurtaran bir ip, ileride boynunuza dolanabilir.”

“Ateş gibi yanan kalbimin sıcaklığını ne kadar sarf etsem bu soğuk tabakayı ısıtamayacağımı anlıyorum. Adımlarım hiç kimseninkine uymuyor. Herkes beni yolun ortasında bırakıveriyor.”

“Birimiz için şarkı bitecek,

Fakat her ikimiz de dans etmeyi bırakacağız.

Anlıyor musun?

Anlamıyorsun.

Çünkü beni duymayı bıraktın.

Zaten, ben de konuşmayı…”

“Ne hoş bir güzelliği vardır; hafif adımlarla, dünyadan gülümseyerek geçenlerin. Kimseye kötülüğü dokunmadan yaşayanların, onurlu bir yaşam seçenlerin.”

Virginia Woolf

“Yalnızlığımla birdim ama ondan hep ayrı durmak istedim.”

“Hepimiz gökyüzü olmak istedik ama hiçbirimiz bulutların ağırlığına dayanamadık.”

“Ne zaman darmadağın olacağı belli olmayan bozuk bir oyuncak.”

“Doğru bildiğim yanlışlarım, yanımda taşıdığım celladım. Topladım mahkemeyi, astım kendimi ahlak ipinden, bastım omuzlarına etiğin. Yükseldim göğe çoğunluğun faydası için. Sonra döndüm baktım geriye. Bir hayat yaşamışım; Kendim hariç herkes için.”

Bazı İnsanlar Böyle Yaşar.

“Neden korktuysam ona tutuldum sağanak bir yağmur halinde. Üzerime yağar korkularım ben ondan kaçmak istedikçe. Hiç mi vazgeçmez korkularımız bizden, can bedenden çıkmadıkça? Erdemin ne anlamı var üzerimde durmadıkça? Alırım gururumu ayaklarımın altına. Sineme çekerim ne çıkarsa bahtıma. Bazı insanlar böyle yaşar, der durur, yürürüm yolumu. Bir gün de güneş benim için doğar, alır belki gönlümü.”

Bazı İnsanlar Böyle Yaşar.

“Çünkü ben bu dünyanın nasıl bir yer olduğunu görünce, üstüme öyle bir hüzün çöktü ki altında bir çiçek gibi ezildim. Onun içinde bu masmavi dünya da ne kokum kaldı ne de rengim. Ben bir defterin arasında değil, milyonlarca insanın arasında kurutulmuş bir çiçeğim.”

Şahsiyet.

“Pusulanın hep kuzeyi gösteren ibresi gibi, bir erkeğin suçlayan parmağı da daima, mutlaka bir kadını gösterir. Her zaman. Bunu hiç unutma, Meryem.”

Bin Muhteşem Güneş.

“Ben büyüyünce bir anı olacaktım. Ama artık yoruldum durmaksızın. Güzelliği aramaktan ve ayıklamaktan. Rüzgardan kırılmış bir ağaçta ki.”

“Hâlâ içinde yaşıyor olsan bile, doğduğun evi asla tanıyamadığını biliyorum.”

“Sarhoş günahının bedelini hep ayık öder, daima”

“Belki de insan, biriktirdiği cümleler kadardır.”

Rastgele bir video izlerken ya da kitap okurken hoşuma giden, beni yansıttığını düşündüğüm ya da söylemeyi istediğim ama sustuğum cümleleri bir süredir defterimde biriktiriyordum. Bir sabah kalktım ve sizinle de paylaşmaya karar verdim. Umarım bu yazılar sizinde içinize dokunmuştur, sevgiler. ^-^