Sa malayo palang ay alam mo na, mahirap akong abutin.

Ang taas taas ko, ‘di mo ako maabot.

Kailangan mo muna akong hintayin mahulog at sabay dampot.

Mahirap akong lapitan, dahil sa malayo palang ay umaalingasaw na ako.

Pag naman hinawakan ako ay tiyak masasaktan pa.

Pero ano ba ang pumipigil sayo kung ang panloob na katangian ko naman ay kaaya-aya?

Kung marami akong naman kayang i-alay?

Pagka bukas sa akin ay lagyan mo ng konting mantika upang hindi tatabla ang malagkit na katas ko sa iyong mga kamay.

Isa-isang himayin para malinamnam mo ang matamis, malambot, at makrema na laman nito.

Kung isa akong prutas ay marahil isa akong durian. (Hindi po ako mabaho ah)

Hindi nakakasakit ang balat ko.

Pero pag nilapitan mo ako ay baka masaktan ka lang dahil masama raw ang ugali ko.

Hindi rin umaalingasaw sa baho.

Pero umaalingasaw ang mga sabi-sabi tungkol sa aking pagkatao.

Hindi naman ako nakatira sa mataas na lugar.

Pero ‘di ko hinahayaan na kung sino-sino lang ang na ka-aabot at naka lalapit sa akin.

Kung ‘di ako mahuhulog sayo ay tiyak ako na ‘di ako bababa.

Sa loob ay isa lang naman akong malambot na tao na may malambot na puso.

Random lang :_) Ako nga po pala si Durian ;p

Padayon🌞🌱

“Kilala ko yan”

Ang sarap pakinggan tuwing isinambit ng mga taong mahal mo. Pero minsan napapa-isip ako.

Kilala ba talaga nila ako?

O ang mga bagay lamang na nakikita sa panlabas na anyo ang kilala nila?

Na may diretso akong buhok at abot hanggang sa ilalim ng dibdib ko.

Ngunit alam ba nila na maalon o kulot talaga ang aking buhok at itinuwid ko lamang?

Na may maliit na nunal ako sa ilalim ng aking kilay.

Ngunit alam ba nila kung sa kaliwa o sa kanan na kilay?

At na may puyo ako sa pisngi.

Ngunit alam ba nila na sa kanan lamang ito lumilitaw?

Ang kaso baka pati ang mga iyan ay hindi nila alam.

Siguro ay alam nilang paborito kong kulay ang luntian at dilaw.

Ngunit alam ba nila bakit?

Alam ba nila ang mga paborito kong pagkain at inumin?

Siguro sasabihin nila durian dahil ‘yan ang username ko.

Malalim akong tao, ang raming bagay na nakatago. Subalit siguro kaya hindi nila ako lubusang kilala dahil hindi ko sila hinahayaan.

Gusto kong makilala ako, pero takot ako.

Baka pag na kilala mo na akong lubusan ay maguluhan ka lang din. O baka layuan mo ako.

Maybe knowing me more, leads to loving me less.

Ang rami ko pa pwedeng itanong pero, ako ba?

Kilala ko ba talaga ang sarili ko?

Sarili ko na ‘to pero minsan pati ako ay naguguluhan.

Minsan ay nakakakita ako ng mga litrato sa socmed na naka base sa mga MBTI o Zodiac signs ang ugali mo.

Napapaisip ako kung ganun ba ako. Subalit ay hindi ko naman talaga kailangan paniwalaan at sundan.

Isa pa si TikTok. Pakiramdam ko ay isa rin tong hadlang satin—ang mga tiktok standards. Madali pa naman akong maimpluwensyahan.

Pero ngayon, bawat araw ay sinusubukan kong kilalanin pa ng lubusan ang aking sarili. Dahil sarili ko lang din ang mayroon ako—at ako dapat ang mas nakakaintindi sakin.

Magulo akong tao, at alam ko ‘yon. Pero naiintindihan ko kung saan nanggagaling at kung bakit walang kasiguraduhan ang utak ko.

Ang ambisyosa ko naman kung nais kong makilala pero ang sarili ko ay hindi ko kilala.

Ang rami ko pa pwedeng itanong pero, ako ba?

Kilala ko ba sila?

Kilala ko ba ng lubusan ang mga taong nakapaligid saakin?

Baka pare-pareho na lamang tayo ng iniisip. Dahil alam ko lahat tayo ay may mga bagay na tintatago sa pinakailalim ng puso natin. Na tanging tayo lang ang makaka-alam.

Observant ka nga, lahat alam mo tungkol sa iba, eh ikaw? Sayo? observant ka ba sarili mo?

Kaya siguro bago natin kilalanin ang ibang tao, matutunan muna natin kilalanin ang ating sariling pagkatao.

Habang sinusulat ko to ay napatanong din talaga ako. Gaano ko nga ba ka kilala ang sarili ko?

Ikaw? Gaano mo kakilala ang sarili mo?

Padayon🌞🌱

Umaga na naman at nagising ako sa alarm. Maliligo kahit sobrang lamig ng tubig. Tapos minsan ‘di na ako kakain ng almusal. Papasok, mag-aaral, uuwi. Panibagong araw pero parehong gawi.

Anong natutunan ko? Yung buhay ng guro ko, yung away nung mga kaklase ko, at kung paano mag brazilian dance. Thank you Papa G at natuto akong mag Brazilian dance…

Kaka kuha ko palang sa aralin namin at agad may bago na naman na tatahakin. Apaka bilis ‘di na maka sunod ang utak ko sa mga aralin na itinuturo. Lalo na kung Math pa, may bagong steps at rules nanaman na kailangan alalahanin eh ‘di ko pa nga masyadong batid yung inaaral namin noon isang araw. Sunod-sunod walang palya. Kung hindi naman bagong aralin—may proyekto o groupings naman. Kaso ‘di rin naman kasi natin masisisi ang mga guro dahil utos lamang ito ng mas nakakataas sa kanila.

Ang mga naka tataas na tila hindi nila nais na maging matalino ang mga estudyante.

‘Di ko na nga alam alin ang uunahin ko sa sobrang rami ng takdang aralin na mayroon ako, pero may nauna na—yung katamaran ko.

Pero ano nga ba ang natutunan ko? Mabilis akong matuto, pero mabilis din akong makalimot. At siguro dahil ‘di ko naman kasi talaga naintindihan. Kinabisado lang ng isip ko. Kasi wala na akong natirang oras para aralin pa. Saglit na ulit-ulit na pag sambit nalang sa utak ko para tumatak. Kung tatanungin mo ako kung alam ko ang sagot—masasagutan ko. Pero kung tatanungin mo ako kung ano ang iba pang kahulugan o mas malalim na explanation para mapatunayan ang naunawaan ko ay…ay nakatulog.

Pero kung tatanungin naman ako ay gusto ko naman talaga matuto. Ayaw ko rin naman kasi na puro tanong ang nasa isip ko at hindi kasiguraduhan. Kasi kung natutunan ko ako rin naman ang madadalian.

Dahil sipag at tiyaga lang naman ang meron ako—hindi likas na talino.

Ako yung batang marunong naman gumuhit, mag pinta, mag luto, at higit sa lahat ay marunong akong mag sulat.

Pero bakit noon bata ako ay hindi ko naisip na maging isang dibuhista? Pintor? Kusinera? O Manunulat? Bakit hindi?!

Bakit doctor? Paano tayo napunta sa doctor?

Marahil ay lagi ito ang naririnig ko mula sa mga nakakatanda.

“Oh ikaw matalino ka, mag doctor ka…”

“Ano ang gusto mong trabaho pag matanda ka na nak? Yung anak ni tita mo engineer, ikaw rin, iyon na lang ang piliin mong kurso…”

“Uy si tito mo piloto, ikaw i-try mo…”

At lahat yan ay may kasunod na linya:

“…para yumaman ka, tsaka mo matulungan mga magulang mo.”

Kaya siguro ito yan na lamang ang tumatak sa isipan ko bilang isang musmos.

Naghihirap din kasi ang aking ina sa ibang bansa para sa aking kinabukasan—kaya ang mga katagang pera, trabaho, utang na loob, at aral lang ang nasa utak ko.

Asa ika-siyam na baitang na ako noong sumali ako sa campus journalism. Kahit hindi ako magaling na mag sulat ng mga balita ay nag-enjoy ako. Ang saya ko tuwing kasama ko ang mga kapwa desktop publishing ko na miyembro. Kahit nahihirapan ay wala lang sakin, kahit maaga ang pasok at gabi na ang uwi ay wala akong reklamo.

Pero kung tatanungin mo man ako sa mga panahon na yan ay doctor pa rin ang sasabihin ko na pangarap ko.

Ngayon ay nasa ibang bansa na ako at burnout parin. At oo ako ay pinagpala at may pribilehiyo dahil na kuha ako ng aking ina mula sa Pilipinas at sa bulok na systema. Pero dito ay nagtitipid pa rin kami. Overtime pa pareho ang magulang ko.

Dito ay malaya kang pumili ng mga klase na gusto mong pasukan, lalo na dapat naaayon sa kursong tatahakin mo. Noong pumipili ako ay apaka raming klase para sa panitikan. Pero hindi ko pinansin. Gumalaw mag-isa ang aking kamay at pinili ang Biology, sports medicine, physical fitness and wellness, at first aid na mga klase. At madaling madali talaga ako dahil hindi ko naman kailangan kunin ang mga klase na yan sabay sabay pero ginawa ko. Boluntaryo rin ako sa isang hospital para may dagdag puntos.

Para makakuha ako ng scholarship—nang sa gayon ay hindi na dagdag sa gastusin ng mga magulang ko.

At kung tatanungin mo naman ako ay dahil gusto ko maging isang nars. Nag-iba dahil mas matagal ang pag-aaral kung tatahakin ko ang pagiging doctor.

Dito ko na namalayan na parang nawawala na ako. Kasi hindi naman dapat pera ang basehan sa tatahakin mong landas. Dapat kung saan ka masaya sa ginagawa mo; dapat sa kung ano ang sinisigaw ng puso mo.

Pagod na pagod ako pag dating sa mga takdang aralin ko biyolohiya, pero pag dating sa pagsusulat dito sa substack ay kayang kaya ko. Ang saya ko tuwing nag susulat ako rito.

However passion was never a choice for me—practicality was. I don’t think there were even options right from the day I was born.

Pero tila ‘di kasi ako ma papakain ng kung ano ang magpapa saya sa akin. Di ko maaahon ang magulang ko lalo na at nag-iisang anak lamang ako. Hindi ko nais na tumanda na sila at nag-oovertime pa rin. Hindi ako makapag papadala ng pera sa lola ko sa Pilipinas. Matanda na ang lola ko, gusto ko naman ay mabigyan siya ng ginhawa na nag mula sa pagod ko bago siya mawala.

Kaya siguro pinili kong gustong trabaho ay ang pagiging nars. Dahil mas mabilis at malaki rin ang sweldo nito rito.

Hindi lang naman kasi para sa akin ang pangarap ko, para sa kanila rin.

Pero kung tatanungin mo ako ngayon. Ito ang sasabihin ko

Gusto ko maging isang nars. Pero pangarap kong maging isang manunulat.

Pero sana magawa ko ng pareho pag malaya na.

Kung tapat at matino laman ang ating gobyerno ay hindi tayo naghihirap ng ganito. Kung wala lang corrupt ay sana hindi ko na kailangan pang iwanan ang bansang kinalakihan ko.

Aangat din tayong lahat! Sana all naka-angat na kahit wala namang ginagawa…

Padayon!!! 🌻

Pero paano kung ang tahanan na kinalakihan ko ang kadahilanan ng aking pag tangis? Sino ang magpapa tahan at titigil sa akin tuwing gusto ko nang umalis?

Isa akong nag-iisang anak. Lumaki akong pader ang kinakausap.

Bilang bata, lumaki kong may inggit sa mga ka kilala ko na may mga kapatid. Tipong ‘di na sila kailangan ipag hanap pa ng kanilang nanay ng kalaro.

Habang tumatanda, napagtanto ko na ang sabik ko sa mga kaibigan ko. Atat na atat ako pumasok ng paaralan para makita sila. Tapos ikkwento ko ang mga bagay na wala namang kinalaman sa kanila. Minsan ay nagdadala pa ako ng extra na baon para ibigay sa kanila. Ayoko kasi na nagugutom sila. Wala naman akong kapatid pero nakakaramdam ako ng likas na instinct ng isang ina—lalo na pag nakababata sila saakin. Meganun?!

Asa ika-siyam na baitang na ako noong nagka malaking grupo ako ng kaibigan. Gumagala kami kahit saan, tapos sa bahay ng isa yung ending. Habang kumakain ng pancit canton at nagtatawanan mapapaisip ka nalang talaga. Na mapalad ka na kaibigan mo sila—dahil kahit papaano nakakalimutan mo ang pagod at lungkot na dinadamdam mo. Tapos ay pag-uwi barya nalang dala namin. Gayunpaman ay walang bahid ng panghihinayang o pagsisisi sa mukha nila.

Pagdating ko sa Amerika ay talagang tinamaan ako ng homesickness. At mas lumala pa noong pumasok na ako sa paaralan. Mahirap makipagkaibigan lalo na dahil sa bawat klase mo ay iba-iba ang mga kaklase at iba-iba pa anh baitang. Ito yung panahon na wala talaga akong masandalan—sariling nanay ko kasi ay ‘di ako maintindihan.

Ang aming tahanan na kung saan lagi niyang kinukumpara ang kanyang karanasan noon bago lang din siya sa amerika.

Ang aming tahanan kung saan babahain na kami dahil sa tuloy-tuloy na pag-agos ng aking mga luha.

Ang aming tahanan na wala nang ibang ginawa kung hindi pagurin ako.

Kulungan na yata ito.

Siguro hindi naman kapatid ang hanap ko; kaibigan. Kaibigan na makikinig sa aking mga hilig. Kaibigan na kilala akong lubusan. Kaibigan na naiintindihan ang aking mga reklamo sa buhay.

Para sa aking malapit na mga kaibigan:

Doon ko nakilala ang aking kaibigan na si France sa TikTok noong 2024, pareho kaming mula sa Pampanga noon tapos pareho pa kaming mula sa New Jersey ngayon—kaya naman mas agad kaming naging mag kaibigan. Pareho rin kami ng naranasan pagdating sa pag-aaral dito. Pareho rin kaming nakatira sa isang tahanan na may extended family—kung saan pakiramdam namin ay pinipilit lamang namin ang aming mga sarili. Siya ang kaibigan ko na alam lahat ang nangyayari sa buhay ko. After a year ay nagkita rin kami sa personal!

Isa pa sa nakilala ko ay si Sue, pareho kaming bagong lipat sa paaralan tapos bago rin siya sa Amerika. Pagkakita ko palang sakaniya ay matik alam ko ng Pinoy siya. Linapitan ko siya at ayun naging magkaibigan na kami. Pareho kami ng karanasan pagdating sa aming mga nanay na mahirap basahin. Araw-araw sa klase noon ay kesa makinig kami, ay umiiyak kami kaka labas nang saloobin na dinadamdam namin mula sa aming mga problema na nanggaling sa aming mga tahanan.

Ang mga angry daughters ba.

Kapag kasama sila ay agad mong makakalimutan ang bigat at galit sa puso mo.

Mga kaibigan ko na tahanan talaga. Na kahit sandamakmak ang mga kaibigan mo—sila pa rin ang uuwian at tatakbuhan mo tuwing may problema kang dala.

Kami ang naging sandalan namin. Kami lang din kasi ang makaka-unawa sa mga hinanakit namin. Mapalad ako na nakilala ko sila—kung hindi ko sila nakilala ay marahil matagal na akong nawala, nawala sa aking magulong mundo na ang nais ko lang ay maunawa.

Sila ang naging kapatid ko at kakampi sa mundong mapang-api.

Ngunit marami pa rin naman akong kaibigan na hindi Pinoy. Subalit iba parin kasi kung kapwa Pilipino mo ang kausap mo. Dahil maiintindihan ka nila nang lubos. Sila ang makaka kita at makaka-unawa sa lalim ng iyong pagkatao.

Sana makatagpo lahat tayo ng mga kaibigan na masasandalan. Mga kaibigan kung saan hindi mo kailangan magpanggap at magkunwari.

Shout out na rin sa mga moots at mambabasa ko rito sa Substack! Kayo ang sandalan ko sa app na ito! Love u lots 🌞🌱

Padayon🌻Stay Safe!

Panahong 2018 at elementary student ako noon. Habang naglalakad narinig ko ito sa speaker ng isang tindahan. Pag tingin ko sa Facebook at Youtube ay sikat na pala ito; may Momoland Bboom Bboom dance challenge pa. Dahil wala naman akong ideya sa kung ano at sino man ang Momoland, ay hinalungkat ko agad sa Google. At doon na lumabas ang tawag sa kanila: K-pop group. (Malay ko ba na K-pop pala ang Gangnam Style…)

BTS ang unang naka kuha sa aking atensyon sa kaka halungkat sa google. Naguguluhan pa ako noon dahil magkakamuka sila. Na kabisado ko agad mga kaarawan nila, buong pangalan, mga kanta nila, tsaka yung mga inside jokes, at fanchant. Mas kabisado ko pa yata lahat ng tungkol sa BTS noon kesa sa multiplication table ko.

Sa paaralan noon ay gumawa pa kami ng mga kaibigan ko ng DIY BTS book. Tapos bago umuwi ay bibili kami ng unofficial na lomo cards at poster nila gamit yung tira-tirang pera namin. Pag-uwi naman ay diretso noon ng mga nakakatawa nilang video o kaya naman music video nila na ulit-ulit kong pinapanood sa Youtube. Natuto pa akong mag-download ng V-live, Weverse, at Amino para lang updated ako sa kanila. Gumawa pa nga ako ng tiktok account kung saan ko pinopost ang mga jejemon kong edit noon. At dahil nga bata pa ako noon ay napapa-away pa ako sa mga comment section tuwing may mga bashers. Dito rin ako natuto magbasa ng ff sa Wattpad.

Sinubukan ko pa noong matuto ng Hangul, at may kuwaderno pa ako na puno ng mga Korean 101 notes ko.

Tapos sinusubukan ko pa yung mga Dance Challenges na yan kahit ‘di naman ako marunong sumayaw.

At ayun na nga at dumating na ang pandemya. Doon ko na nakilala pa ang mas maraming grupo dahil wala naman akong ginagawa sa bahay. Pagkatapos ng online class ay diretso sa youtube para manood ng Going Seventeen. Tsaka sabay abang sa bagong miyembro sa NCT 2020.

lahat ng account ko yata noon ay laging kpop related—pati school gmail ko ay si Hoshi ng Seventeen ang profile picture ko. Pati na rin mga passwords ko: s0pasniMingyv pa yata ang password ko noon.

Noon balik face-to-face classes naman noon 2022 ay nakuha ko ang pinaka una kong sealed album, Sticker ng NCT 127. Ang laki ng tuwa ko nung nakuha ko ang photocard ni Jungwoo. Ito pala yung pakiramdam ng may merch. Ito na rin yung panahon na uso ang STANTWT; tambay ako noon tapos may nakakafling pa sa mga moots ko. Isa pa ay yung mga Au, sikat na sikat sila sa Twitter/X at Tiktok. Tipong nag babasa ka habang nakikinig ka sa Yk by Cean Jr. o Raining in Manila ng Lola Amour.

Habang tumatanda ako ay naging on and off ako sa k-pop. Nanumbalik lang talaga kasi nakita ko ang Cortis at Lngshot. Nakakapanibago kasi kasing edad ko na ang mga idol ngayon, dati ay laki ng tanda nila sakin.

Pero talagang nakakatulong ang K-pop lalo na pag nalulungkot ka. Magugulat ka nakiki tawa ka na kasama nila. Baliw yarn?

Mas nakikita ko pa nga ang kpop kesa sa tatay ko.

Sila ang nag dala sigla at saya sa buhay ko tuwing madilim at mapanglaw ito.

Kaya naman kapag may nag militar o umalis na miyembro sa grupo ay talagang maiiyak ka—dahil kasabay mo na rin kasi silang lumaki.

Pero wag nating kalimutan ang mga boundaries o hangganan natin. Isa pa ay hindi rin natin sila kilala sa likod ng mga kamera. Isang halimbawa ay ang documentary na Burning Sun: Exposing the secret K-pop chat groups. Idolize with limitations.

Padayon🌞🌱 Stay Safe!

Tuwing nagluluto ang nanay o lola ko lagi nila akong tinatawag para tumulong; lalo na at ako lang ang babae sa aming magpipinsan. Iisa lang ang linya nila “tumulong ka, para pag nagka-sariling pamilya ka na, alam mo ang gagawin.” dahil lagi ko itong naririnig, bata palang ako ay napa-isip na ako.

“Gusto ko ba na magka-pamilya?” “Gusto ko ba mag-asawa?” “Gusto ko ba ng anak?”

Tuwing fiesta, ako ang naghihiwalay sa bawat patong ng pabalat ng lumpia—atsaka ko ilalagay ang palaman, itutupi, at i-piprito. Ako ang naghihiwa ng bawang at sibuyas na gagamitin pang gisa. Ako ang pumipisil sa mga kalamansi para makuha ang katas at magamit sa asadong baboy. Ako ang humihiwa sa gulaman na ilalagay sa buko pandan.

Pagdating sa gawaing bahay, ako rin ang tumutulong sa pag laba, pag sampay, at pagtiklop ng mga damit. Pagtiklop sa kumot na ginamit ng mga pinsan kong lalaki; at paghugas sa mga platong pinagkainan nila.

Habang sila ay nakahiga sa sala nag lalaro ng Ml, Codm, Minecraft, at roblox.

Pero pag ako manood lang ng youtube saglit—papagalitan.

Kasi ako, babae.

“Kababae mong tao” Isa pa to. Eh sila nga Kalalaki nilang tao ‘di sila tumutulong.

Subscribe now

“Paano pag may anak ka na?”

“Paano pag may anak ka na?”

“Paano pag may anak ka na?”

“p4an0 p@g m#y 4n&k k n*?”

Mas narinig ko pa yata to kesa sa most played song ko sa spotify.

Okay pa sana kung tinuturuan nila ako sa kusina at gawaing bahay para sa dahilan na “Para alam mo ang gagawin mo pag ikaw nalang mag-isa”

Habang tumatanda namalayan ko na tila nabuhay lang ako para magsanay na maging isang ina.

Hindi naman sa ayaw ko sa mga bata. Kung mentally, physically, and financially stable lang ako ay baka mag bago pa ang isip ko.

Mahal din talaga kasi ang magka-anak—lalo na kung nais mo talagang ibigay lahat ng kanilang pangangailangan, yung hindi tinitipid.

Isa pa ay takot ako na baka pag naging isa akong nanay ay matulad ako sa isang ina. Hindi sa isa siyang masamang ina—pero ipinanganak niya ako ay bata palang siya, nadala siya sa mga salita ng aking animal na ama. Kaya ayun habang pinapalaki niya ako siya ay may galit at mentally unstable. At dahil financially unstable rin, nag amerika siya. kaya lumaki ako na wala siya sa aking tabi.

Pero sa mundong nating magulo na puno ng karahasan—tila mas ligtas pa ang bata kung mananatili ito sa bayag ng isang lalaki. Eh kaso sa rami ng manyak sa mundo baka pati roon ay hindi siya ligtas. Baka i-putok pa siya sa loob ng babaeng walang laban sa mundo na puro lalaki ang tinitignan ng mataas.

Nasa ibang bansa na ako at wala parin akong balak mag anak. Mawawalan ka talaga ng gana, kung ang presidente mo ay isang manyak na si Tr*mp at isang corrupt na si B*ng².

Isa akong babae. Hindi babae lang.

Padayon 🌞🌱

Sa loob ng umaandar na tricycle pauwi galing sa paaralan; na sa gitna ng ingay ng mga taong nadadaanan mo at pag busina ng mga sasakyan—bigla ka talagang mapapaisip “bakit wala akong partner?” Tapos may madadaanan pa kayo na magjowa na naglalakad pauwi; hawak ng binata ang payong dahil tirik ang araw, si ate naman ay hawak-hawak ang fishball at kwek-kwek na binili nila kay kuya betoy. Tapos susubuan pa ni ate yan ng fishball.

Tapos pagbukas mo ng Facebook at Instagram makikita mo story nila. Masisilayan mo yung mga capcut templates na edit nila. Malas nalang din kung kasama ka pa sa only friends nila—mamatay ka sa inggit.

Pag-inggit—pikit.

Para sa credentials po: NBSB, pero nagka girlfriend po ako for 3 months about 3 years ago. Bata palang po ako, may gatas pa sa bibig. Hindi ko alam kung asa posisyon ba ako para isulat ito pero go lang.

Hindi ko rin alam kung ano ba ang inaasahan ko noon nagka-jowa ako, first time ko rin kasi. Sa una ay puro kilig talaga lalo na pag inaasar kayo sa isa’t-isa tapos nagkakahiyaan kayo. Araw-araw noon ay umiikot siya sa utak ko, puro siya ang nasa-isip ko. Todo bigay lang—ayun bumigay din relasyon namin. Habang nasa relasyon kami napansin ko na nawawalan ako ng gana.

Opo, gago po ako.

Doon ko namalayan na nahulog ang loob ko sa ideya ko sakaniya. ‘Di ko rin dedepensahan ang sarili ko kahit sabihin ko pa na bata pa ako noon. I should’ve known better. Namalayan ko rin na pag sobra-sobra ang pagmamahal ay nakakasakal, talagang dapat utak din ang pinapaandar. Pero kahit ganun man ay ipinaramdam ko sakaniya na importante parin siya at pinahalagahan ko siya.

Pero dahil nakikita ko siya sa posisyon na kaibigan lang, hindi ka-ibigan.

Masyado rin kasi kaming nag madali—dala ng kilig. Hayop na kilig ‘yan

Pagkatapos noon ay marami rin ako naka-fling na lalake. Doon ko talaga napansin na may mali sakin. Agad-agad akong naiilang. Hindi ko kaya na kausapin sila minu-minuto, oras-oras, o araw-araw.

Kapag sa kilig stage, ayan andyan ako. Pag naging seryoso na—nawawala ako.

‘Di ko alam kung ayaw ko ba sa mga lalake? Kasi matino naman sila. Kaso ‘di talaga ako komportable pag kausap ko na. Kaya simula noon ay iniwasan ko na ang pakikipagusap.

Marahil ay hindi pa talaga ako handa. O baka na-pressure ako.

Siguro hadlang din kasi to sa pag-aaral ko, pati na rin sa pangarap ko.

At sa pagtanda ko ay nawalan na ako ng gana sa pag-ibig—na romantiko. Dahil punong-puno naman ako nang pagmamahal mula sa mga kaibigan at alaga kong pusa.

Kaya lang naman kasi tayo naiinggit dahil sa kilig factor, tiktok trends, matching keychains, coffee dates, at siguro yung may tao na matatawag mong sayo.

Kalakip naman nito ay ang pagpasok sa commitment, paglalaan oras, away, o hiwalayan. At isa pa—mahal ang magmahal.

Maybe I’m better off alone. Parusa ang pag-ibig saakin. At ako pa mismo ang makaka sakit—dala ng magulo kong pag-iisip at ng puso kong malamig.

Padayon!🌞🌱

Hindi multo, insecto, dilim, o kamatayan ang kinatatakutan ko—kundi kabiguan o failure.

Ang bilis-bilis ng panahon at parang nahuhuli na ako.

Bata palang ako ay achiever na ako. May medalya na nakasabit at sertipiko ang laging bitbit. Ito ang branding ko. Kasi kung hindi dahil sa nakamit ko ay sa paanong paraan nila ako maaalala at kilala?

Lumaki akong sinasalihan ang lahat maliban sa isports. Sumasali ako lalo na kung ingles ang paksa. Declamation, Choral Recitation, at Quiz Bee. lagi rin ako ilinalaban sa iba’t-ibang paaralan noon.

Noong pandemya ay ganoon din, kahit online class at sandamakmak na makapal modules ay tinatahak ko. ‘Di ko talaga kasi nais ang nawawala sa listahan ng mga may honors. Kahit pa-sayawin ako ng Galaw-Pilipinas para sa Mapeh ay gagawin ko.

Noong nag high school naman ay lagi akong napipiling tagapagsalita sa seksyon namin sa yugto tuwing may flag ceremony—dahil malakas at malinaw daw ang aking boses. Ako ang na-mamahagi ng mga sipi o quotes. Tuwing sa klase ay laging naka taas ang aking kamay, dahil matakaw ako sa resitasyon, kahit ‘di ako sigurado sa sagot ay go lang. Sumali din ako sa campus journalism, kahit sa ingles ang lengwahe na mahusay ako ay sinubukan ko ang Filipino. Ako ay ginawang manunulat ng balita sa desktop publishing. Isinabak kami sa DSPC at nakakuha kami ng ikatlong pwesto. Minsan nga ay tinatawag na akong sipsip sa guro, eh madaldal lang naman kasi ako. Pero lahat ng nakamit ko ay galing sa paghihirap ko.

Kaso ngayon ay asa ibang bansa na ako, hindi sa akademiko ang pinagtutuunan nila nang pansin, kung hindi isports. Eh anong laban ko roon? Ang mga atleta lamang ang binibigyan ng atensyon. Pati ang honor list ay nakatago pa, hindi mo malalaman na asa listahan ka pala kung ‘di mo pa hahalungkatin ang website nila. Pero kinaya ko, nakatanggap ako ng sertipiko na “Student of the Month” kahit masamang nilalang ako, at “Spanish Honor Society” kahit ayoko talaga na aralin ang lengwahe na ito. Napagtanto ko na bigla kong sinalihan ang mga bagay na ‘di ko naman gusto. Sinalihan ko lamang para hindi mapaghalataan na nahuhuli na ako. Nahihirapan ako sa ibang paksa dahil mas progresibo ang systema nila. Sobrang dami rin nila magbigay ng takdang-aralin, kung ang uwi mo ay alas tres ng hapon, at nagsimula ka agad, minsan ay gabi na akong natatapos. Ako rin ay dinala sa mas mahirap at mas-independent na mga klase, tulad ng Honors Chemistry, Honors History, Honors ELA (ang tawag nila sa english na clase), Honors Algebra, at binigyan din ako ng pagkakataon na sumalang sa AP Biology, isa itong kurso na pang 1st year college na, pero pwede mo pasukan kahit isa ka palang na highschool na estudyante. Balak ko rin kasi maging isang nars, kaya lahat ng mahihirap na klase ay tinanggap ko, sayang din kasi ang oportunidad lalo na at ibinigay na ito sakin.

Boluntaryo rin ako sa isang assisted living facility, kung saan nag-aalaga ako ng mga matatanda. At tuwing sabado ay boluntaryo naman ako sa isang organisasyon kung saan ang mga taong may kapansanan ang aking ginagabayan. Ngayon ay may 300 volunteer hours na ako, isa rin kasi ito sa magandang ilagay sa college applications ko. Pero siyempre, dapat bukal parin sa puso ang pagtulong.

Lahat ng ito pero takot parin ako. Takot ako sa hinaharap ko. Takot ako na hindi makamit ang pangarap ko. Linunod ko na ang sarili ko sa hirap—sumabak ako sa mga klase na wala naman akong interest para lang makipagsabayan sa mga kaklase kong nangunguna.

Tinalikuran ko ang mas makakapag pasaya sakin—ang sining.

Dahil kung hindi lang ako takot, maraming mga klase sa panitikan o pagsulat sa paaralan ko. Mas masaya ako kapag nagsusulat. Pero ‘di ko kinuha dahil hindi siya kapaki-pakinabang sa tinatahak kong landas sa larangan ng medisina.

Alam kong ‘di rin matutuwa ang mga magulang ko kung sining ang aking aaralin. Lalo na at hindi malaki ang kinikita nila.

Minsan nga ay naguguluhan na ako dahil ‘di talaga ako interesado sa mga cells na yan.

Pipiliin ko na lamang ang pagiging praktikal kesa sa silakbo ng damdamin ko.

Noon, ako yung pinsan na ikinukumpara sayo. Ako yung pinsan na lalapitan pag nahihirapan sa ka sa inaaral mo. Ako yung pinsan na tinitingala mo.

Ngayon, ay ako ang pinsan mo na magulo, nalilito, at puno ng takot. Wala ng medalya o sertipiko. Wala ng maipagmamalaki pa. Pagod na.

Kasi hindi ako pwedeng mabigo.

Pwedeng madapa at agad-agad tumayo ulit, kasi ang mga magulang ko nag sunog ng kilay para lang saakin. Utang na loob mentality nanaman :_) Lalo na at ako lang ang nag-iisang anak, ako lang ang pag-asa.

Nakakahiya kung mabigo ako. Marami ang nagpalaki at umaasa sakin—gusto ko pa silang suklian.

Pero sa totoo lang ay takot talaga ako kung makakayanan ko ba itong mga mahihirap na klase na tinanggap ko.

Ngunit, wala rin naman kasing madali sa buhay, lalo na kung umpisa palang. Kaya go! para sa pangarap—kakayanin.

Pero hindi rin naman kasi mawawala ang takot.

Kaya gawin natin ng takot, gawin mo habang may takot.

Sana ay matupad ang pangarap natin. Sana kayanin natin. Sana malagpasan natin! 🌞🌱

Padayon 🌻

Kung isa akong itlog, hindi mo ako hahayaan mahulog o gumulong kasi ‘di mo gugustuhin na mabasag at masaktan ako.

Hindi mo nanaising mabasag ang makinis at marupok na balat ko.

Kahit anong oras ay pipiliin mo ako; almusal, tanghalian, meryenda, o hapunan.

Pwede mo akong ilagay sa isang garapon. Magpakulo ng dalawang kutsara ng asin sa kalahating baso ng tubig. Ilunod mo ako sa maalat na tubig na ito. Itabi mo ako sa madilim na lugar sa iyong puso—at boom, may itlog na maalat ka na, pwede mo pa ako i-partner sa kamatis!

Pwede mo akong iprito sa maraming paraan; yung hilaw pa yung pula sa ibabaw, yung binati na itlog o iskrambol, yung torta na pwede mo ako haluan ng sahog. Kahit anong trip mo, basta ako.

Pwede mo akong pakuluan ng anim hanggang labing-dalawang minuto depende sa kung anong bet mo. Atsaka mo ako ibabad sa tubig na maraming yelo para madali mo akong mabalatan—ayun, may nilagang itlog ka na, kung diet ka pwede ako. Pwede mo akong hatiin at ipatong sa avocado toast mo.

Kahit anong ulam pa bet mo pwede mo akong idagdag, sa adobo man yan, sarciado, talong, ginisang ampalaya, atbp…

Kung merienda lang ang hanap mo, edi kwek-kwek at tokneneng on the way. Pwede mo rin ako ihalo o ilagay sa pancit canton mo. O solve ka na!

Need mo matamis? eh sa lahat naman yata ng dessert o pastries eh kailangan ko. Mahalaga ako para sa panghimagas mo.

Ikaw na rin ang bahala kung sa anong katamtamang laki mo ako nais. Sa anong kulay rin—kung gusto mo yung may batik-batik pa.

Masustansya pa ako; may protina, kung gym rat ka o ako nalang. May choline, paano kung academic achiever ka pala?! May lutein, o kung malabo mata mo. May bitamina D at B12, paano kung active ka sa sports, o kailangan mo ako.

ako…ako…ako nalang sana

Ako na lang, kung pwede lang, I wish

Ako na lang, ako na lang, I guess

Ako na lang ang paborito mong ma-miss, oh, yes

Hindi ko babasagin ang ′yong trip

Whatever man ang gusto mong gimik

Astig.

Kaso kahit ano naman i-alay ko sayo—kahit marami akong na-gagawa. Kung ang paborito mo ay hotdog, ayun lang. :_)

Gusto ko nang mamatay

👆🏼🌞🌱

So…buhay pa ako because?

Kasi may FOMO po ako, opo—Fear of missing out…Baka kasi pag patay na ako, makikita ko mga kaibigan ko na gumagala tapos ako asa impyerno :_) left out ako non.

Eme, masyado kasi kayo napa lungkot nung una artikulo. Lauf muna tayo. Avisala

On a serious note, kasi TAKOT ako. Hindi ko madala ang sarili ko na magpakamatay. Sa TikTok din ay nakakakita ako ng mga fail, tapos dinadala sa hospital. Baka kasi pag ginawa ko mag-fail din ako. Edi dagdag gastos yon kasi mahal ang magpa-hospital. Tapos sigurado ako, yung nanay ko papagalitan ako non.

Isa pa, minsan kasi naiisip ko talaga yan pag sobrang lungkot ko. Nadadala ng emosyon na hindi ko kayang sikmurain. Pero mamaya tatawa na talaga ako nun. Mababaw lang kasi kaligayahan ko.

Tsaka siguro dahil na rin sa mga kaibigan ko, gusto ko kasi na makita ko silang maging successful sa buhay. Nais ko silang makitang lumago. Oh diba may FOMO talaga ko eh kasi paano kung patay na ako edi hindi ako yung una nilang ililibre pag mayaman na sila?

Atsaka, gusto ko pa maghanap ng trabaho para makapag padala ako ng pera sa Lola ko sa Pilipinas.

Ayun, gusto na nang mamatay, ibang tao parin iniisip.

Iniiwasan ko rin ang mga negative posts (iniiwasan daw eh ako nga nag sulat nung isa), #Hopecore muna ang feed ko, kasi nga:

You are what you consume

Siguro ‘di ko naman talaga gustong mamatay.

Marahil ay gusto nang mamatay ng utak ko, pero gusto pang mabuhay ng puso ko.

May parte saakin na ayaw pa bumigay. Lumalaban pa. At may parte na noon pa—ay namamatay na.

Baka sobra-sobra lang ang sakit at problemang karga ng puso’t isipan ko.

Iniisip ko na wala nang pag-asa.

Subalit, siguro hindi ko naman talaga gustong mawala sa mundo. Gusto ko lamang mawala ang mga mabigat na dinaramdam ko.

Puro ako “siguro” at “baka” dahil walang katiyakan ang mga sinasabi ko. Magulo akong tao.

Pero, alam kong sinabi ko na mahina akong nilalang—pero kinaya ko. Halos mag 7 days ago na yung unang part. Pitong araw?! Buhay parin ako, achievement na yan guys. 🌞🌱 Padayon!!!

Ang sarili lang natin ang mayroon tayo, tiwala at mahalin ang sarili!

Join the chat

Kung pinanganak akong mayaman, siguro ang almusal ko tuwing umaga ay koko krunch at fresh milk. May sariling kwarto na may “Alexa, turn off the lights.” Tapos may yaya ako na bibihisan at aayusan ako. Kuya driver na ihahatid ako sa eskuwelahan gamit ang magarang sasakyan. Tapos yung bag ko yung may gulong, trolly bag ba? Pag-uwi naman ay lagi sa mall kasama si mom and dad, shopping ng mga bagong damit at mga laruan na napapanood ko sa YouTube noon, tulad ng Shopkins, Barbie dolls, My little Pony, Play-doh, LOL surprise, atpb…Tapos pag gutom, oorder ng Starbucks okaya Mcdo. Isa pa yung Minecraft na bayad tapos bibilhan ka rin ng Robux. Tsaka unlimited Wi-Fi, tipong kahit Roblox pa yan pwedeng pwede. Kapag bakasyon naman ay pupunta kami sa Disneyland, at laging may magagarbo na handaan tuwing kaarawan.

Pangarap ko ito nung bata ako. Lagi ko napapanood ang mga batang mayayaman sa YouTube noon.

Yung sanang pag mayroong bagyo o baha, agad may malilipatan.

Pag may bibilhin sa labas ay ‘di na kailangan pa mag bilang at mag hanap ng mga barya sa bulsa o sa bag.

At yung hindi na umaasa pa sa scholarship, dahil Kaya naman bayaran.

Yung kahit wala ka achievement may regalo ka lagi.

At yung ‘di mo na problema kung paano pagkakasyahin ang baon mong pera.

Pero gayunpaman, kahit sapat lamang ang kaya namin o minsan kapos pa, hindi ko kailan pa man kinamuhian Ang lumaki sa ganitong buhay. Siguro dahil mapalad din naman ako kahit papaano sa buhay. At maswerte na ako roon dahil nakaka kain kami sa araw-araw.

Habang tumatanda ako ay namalayan ko na, masaya naman ako na lumaki.

Ang almusal ko ay sinangag tapos Ang ulam ay hotdog, itlog, at tuyo—amoy palang masarap na. Sa kwarto naman ay sama-sama kaming magpipinsan, tabi-tabi pa kami sa iisang kama. Dahil walang Alexa, mag jak en poy pa kami kung sino ang papatay sa Ilaw tapos sabay takbo sa dilim. Tapos kaniya-kaniyang bangon at ayos sa umaga para ‘di ma-late. Pagkatapos ay abang na sa harap ng bahay para makasakay na sa tricycle ni kuya, tapos ambagan kami para sa pamasahe. Tapos bago umuwi kakain ng Tusok-tusok sa harap ng school tsaka buko juice o gulaman para may panulak. Minsan tuwing sabado ay dadalhin kami ng tita namin sa maliit na shopping mall tsaka kami bibilhan ng mga laruan na mumurahin o dupe ba. Tapos pag meryenda, ayun diretso sa Siomai House, yung siomai na babad sa toyomansi at may chili oil sa taas at Zagu na inumin. Kapag naman gusto namin mag laro ng Minecraft noon ay hahanap pa kami ng website sa google para maka-download ng free version, ayun may kasama rin na hack HAHAHA. Tapos lagi kaming nauuto sa free robux ads sa mga website, pagpindot mo diretso pala sa b0ld websites :_). Kaso dahil walang Wi-Fi, magpapa-load pa Kami sa sari-sari store na ilang oras lang ubos na agad. Kapag bakasyon naman ay sa dagat o ilog na malapit ang punta. Pag may bertday, ayun spaghetti, lumpia, pritong Manok, at coke HAHAHA

Simple lang, pero masaya!

Ang life hindi puro tawa lang. Maya-maya ay iiyak ka rin.

Parang jeep, may dadaanan na bako-bako at Mabato. Minsan naman yung bagong platada at maayos ang biyahe.

Yung ang saya-saya mo kasi kasama mo barkada mo tapos pag-uwi mo galit na galit na pala nanay mo.

Basta pag masaya ako, bigla na lang ako mapapa-tulala, "ano nanaman kaya ang kapalit nito?"

Dahil nga lagi itong nangyayari sakin na Kapag masaya ako ay agad itong napapalitan ng lungkot o kamalasan—Kapag ako ay tumatawa agad ko kinakalmahan ang aking sarili na "huwag ka masyadong masaya, may balik to”

Subalit, bakit nga ba ako takot sa kapalit nito? Bakit ‘di ko na lamang namnamin ang kasiyahan habang andito pa ito?

Takut aq ih

Takot na lamang ba ang lagi kong papakinggan?

Huwag mo hayaan na lamunin ka nito.

Gawin mo nang takot.

Marami ka ng kamalasan na nalagpasan.

Marami na rin ang problema na iyong nalutasan.

Siguro ay napapatanong ka rin sa iyong sarili?

“Kailan ba talaga ako sasaya?”

“Matatapos pa ba tong paghihirap ko?”

“Puro nalang problema”

Gayunpaman, madaya talaga ang buhay. Ngunit, kahit madaya Ito—natututo ka. Pinapalakas ka. Sinasanay ka.

Minsan nga ay kahit may problema, ay na dadaan pa natin sa tawa.

Pag may baha, ayun may naga-sswimming.

Nadadaan natin lahat sa kasiyahan.

Tapos gagawin pa nating memes yan sa TikTok.

Maybe that was our only way to cope. To cope in this trashy government of ours.

Isa rin siguro Ito sa pagiging Pilipino natin.

“Filipinos are resilient, simply because our people haven’t had the choice not to be. Our people have survived a dictatorship, corruption, centuries of colonialism, imperialism, and one natural disaster after another. Resilience is in our ancestral lines, our history, and our blood. “

Ang pagiging resilient o matatag.

Kahit anong kamasalan o problema man iyan at kailangan nating lagpasan at lutasan. kahit baha ay lulusungin.

Wala tayong oras para ‘di gumalaw at hayaan lang ang mga nangyayari.

“Buhay ay ‘di karera”

Para sa iba.

Hindi para sa mga kapwa nating mga Pilipino na nanghihirap, may binubuhay, at may pangarap.

Lahat ay politikal. Pati ang kasiyahan at kalungkutan mo.

Kaya para sa mga corrupt, “may balik din yan”

Kaarawan ko nanaman at nabiyayaan nanaman ako isang taon. Ang tibay naman talaga.

Kahit ako nag-tataka, ang tagal ko nang gustong mamatay pero ‘di ko magawa.

Gusto ko nang bumitaw
May Pag-asa pa siguro
Kalaban ang sarili - Morissette :_)

Minsan Kapag naghihiwa ako ng sibuyas tapos makikita ko ang aking hawak na kutsilyo ay parang gusto ko na lamang itong isaksak sa aking tiyan.

Pagsapit ng gabi ay napapaisip ako kung saang building ba ako pwedeng tumalon. Iniisip ko kung papaano ako mag-iiwan ng letra para sa mga mahal ko sa buhay.

Iniimagine ko nga paano ako mamatay e.

Mababanga ba ako kasi bobo ako tumawid?

May papasok ba na masamang tao sa bahay namin tsaka ako papatayin?

Magkakasakit ba ako tapos hindi magagamot?

Isang araw ba bigla nalang ako hindi magigising?

Alam ko na may magsasabi lagi na ‘di solution ang suicide sa problema ko.

Pero wala na talaga akong interest sa kinabukasan ko sa buhay. Wala ng natitirang rason para mabuhay pa para saakin. Pabigat nalang ako sa mundong ito.

Gusto ko nang lumaho.

Baka nga kapaki-pakinabang pa sa magulang ko pag ako’y nawala na. Wala na silang palamunin at high-maintenance na anak. (Haha kaso pag namatay ako dagdag din sa bayarin nila yung burol ko tsaka paglibing saakin :_)). Puro problema nalang talaga dala ko.

Mahal mabuhay, mahal din ang mamatay.

Nagpapasalamat ako lagi sa mga taong nakilala ko. Lalo na sa mga binibigay ng mga magulang ko. ‘Di naman sa ungrateful ako.

Ngunit, gusto ko na ba talagang mamatay? O nais ko lamang mawala ang mga problema ko na tila ‘di na ako nilubayan?

Minsan ay naiinis din ako sa sarili ko kasi ang nega ko. Pakiramdam ko ay na-aapektuhan ang mga taong kausap ko.

Alam ko na puro negatibo nalang ang asa isipan ko kaya naman puro masama rin ang naiisip ko. Pero wala e. Linalamon talaga ako. Hindi ko na kaya kontrolin.

Pero siguro mahina lang talaga akong nilalang. Kasi yung iba kaya nila. Ako hindi.

Masarap ang mabuhay. Pero mahirap ang buhay.

Sana dumating ang araw na kahit mahirap, ‘di ko na kailan pa man iisipin o gugustohin na mamatay.

Ang wish ko: Sana mauna na nang mamaaalam ang mga corrupt na lumaho bago ako. 🎂

Pero siyempre paano ako iiwan ng teddy bear eh wala namang buhay ‘yan?

Noong iniregalo ang teddy bear ko saakin ay ‘di pa ako nakakapagsalita nang diretso.

Kulay kahel ito at may katamkataman ang laki. Mayroon itong dalawang kumikinang na mata at kahel na ilong. Sobrang lambot dahil gawa sa bulak; apaka sarap yakapin.

Dahil apaka bata ko pa noong ito ay binigay, nasanay ako na lagi ko itong ipit-ipit sa aking kaliwang braso. Kasama ko itong natutulog, naglalaro, at kumakain. Kung pwede ko lamang ito dalhin sa pagligo ay dinala ko na. Pag araw na ng labahin ay todo iyak ako sapagkat ayaw ko ito ipalaba saaking lola. At dahil nga gawa ito sa bulak ay ang tagal pa bago ito matuyo. Ito ay nakaipit sa hanger, nakatapat sa araw.

Noong napilay ako ay dala-dala ko pa ito sa hospital. Pag asa mall ay dala-dala ko rin. Halos lahat na yata ng lugar na napuntahan ko ay kasama ko ito.

Elementary na ako at kasama ko parin ito. Ang nanay ko ay single mom at nag-Amerika para sa aking kinabukasan kaya naman lola ko ang nag-aalaga saakin. Pero isang araw, siya ay nag-paalam dahil sa breast cancer niya na kumalat na sa iba pang parte ng kaniyang katawan. Ako ay pinadala sa mga kamag-anak namin. Bagong pamilya.

Pero andito parin ang teddy bear ko.

Sa bagong bahay ay marami akong pinsan na kasing edad ko. Kapag kami ay nag-aaway, matik itatago nila ang aking teddy bear. Dahil alam nila na iyon ang aking kahinaan. Habang tumutulo ang aking mga luha ay hinahanap ko ito—dahil hindi ako makakatulog ng wala ito.

Dahil sa takot, tuwing papasok ako sa paaralan ah itinatago ko ito sa aking lalagyanan ng damit. Upang hindi nila mahanap at itago.

Kunin mo na ang lahat sa akin
Huwag lang ang aking mahal - Angeline Quinto

kahit nakawan na nila ako ng baon, basta wag lamang nila itago ang teddy bear ko.

Noong pandemic ay nag-aral pa ako mag-gantsilyo upang magawan ko ito ng damit. Para naman maayos itong tignan.

Highschool ay asaakin parin. Dahil tumanda na kami ng mga pinsan ko ay ‘di na nila ito ginagalaw. Pero dahil ako rin ay tumatanda na, minsan kahit wala na ito sa asking tabi ay nakakatulog na ako.

Ngayon ay nasa Amerika na ako at kasama ko parin ito. Ipit-ipit ko parin habang sinusulat itong artikulo na ito.

Kahel parin ang kulay nito; kaso numipis na ang tela, lumiit na, butones na lamang ang isang mata, at nawala na rin ang kaniyang ilong. May mga maliliit na itong butas sa katawan at sira na ang kaliwang tenga nito. Lagi ko nalang itong itinatahi upang maayos. kawawa na kasi siya :((

Siguro kung may buhay lamang ito ay iniwan na ako.

Sa bawat pag-iyak ay nariyan siya. Siya ang kuskusan ng aking mga luha.

Sa bawat pag-tawa ay nariyan siya. Nahahagis pa nga minsan.

Sobrang attached ko rito. Siguro marahil noon ako ay lumalaki wala ako palaging kasama. Dahil sa pagkamatay ng akin lola. Nanay ko na asa ibang bansa. Wala akong tatay. At only child ako.

Ito lamang ang mayroon ako sa bawat pagsubok na aking hinarapan sa buhay.

Kahit hindi ito kumikibo ay mahal ko parin ito. Na para bang kapatid ko na ito.

‘Di lahat ng kaagapay sa buhay ay tao, pwedeng teddy bear.

Hindi lamang ito basta “teddy bear”, teddy bear siya.

My teddy bear knows everything.

Eh ikaw? Anong bagay ang kaagapay mo sa buhay?

Naaalala ko nung bata ako, pag birthday matik jollibee yung kakainan namin buong pamilya, okaya naman ay papakainin mo lahat ng classmates mo nung elementary ng Jollibee tapos ka-parter ay zesto.

Unlike sa ibang lugar na normal sakanila ang Mcdo, Burger King, Wendy’s, at ibang fast-food restaurant chains as their meal na kahit walang occasion ay gora lang.

Tayo ay tila pinaghihirapan pa natin upang makakain sa Jollibee.

Sa amin, kakain lang kami sa Jollibee tuwing Birthday, awarding tapos kasama ka sa with honors, o kaya naman ay pasalubong galing sa tita ko na tuwing sabado lang umuuwi.

“Isang tulog na lang ang hinihintay buong Linggo.
Papalapit-lapit ‘di na makapikit,
dahil nandy’an na ang araw na ako’y mabubusog.
Mabubusog sa saya ang ligaya ay one to sawa.
Sasakay sa bisikleta kasama ‘ng ate’t kuya.
Yayayain si mama’t papa, mag-enjoy ng chicken joy!” - Jollibee I Love You Sabado Lyrics

Probably one of the most relatable lyrics out there!

Tapos naaalala ko pa noon ay pag graduation, punong-puno ng achievers ang Jollibee. Rinig na rinig ang kalaskas ng mga medalya na naka sabit sakanila.

Eating Jollibee was like a grand prize everytime you achieved something.

Di basta basta lang ang rason para kumain nito.

Plus points pa ‘yan pag dine-in kayo. Shet bango niyan pagbukas mo palang ng pinto nila. Amoy na amoy mo yung Chicken Joy.

Tapos ang ipapaorder ko agad ay C3: yung may Chicken Joy at Jolly Spaghetti. Tapos may Coke Float at Peach Mango Pie—tsaka mo isasawsaw yung fries na hiningi mo sa kapatid mo sa sundae nung coke float. ANG SARAP HAYOP

Mapapansin mo talaga na kahit anong edad ay sa Jollibee parin kumakain. May mga bata, mga nanay na hirap na hirap pakainin mga anak nila na apaka likot, mga studyante na nag-dadate, mga lola’t lolo na chill lang at minsan nga ay may mga motorcycle drivers pa na sama-sama kumakain.

Na tila ba pagkatapos nang nakakapagod na araw ay Jollibee ang best option para makaramdam ng kasiyahan. Na sulit ang pagtrabaho mo sa araw na iyon.

Noong highschool na ako ay may allowance na ako at pwede ako kumain kahit saan. Pero Jollibee parin talaga ang tumatawag sa aking pangalan.

Pero minsan ay napapa-isip ako, deserve ko ba to?wala naman ako ginawang nakaka-proud ngayon?

Tila nag-iwan ng marka saakin ang ideya na kakain lamang sa Jollibee pag may occasion o medalya.

Gayunpaman ay parang tinuruan ako magtipid ng ideya na ito.

At Jollibee rin siguro ang dahilan kung bakit naiisip natin na pinaghihirapan muna bago natin makuha ang gusto natin. Pagkatapos noon ay doon palang tayo kakain sa Jollibee.

Bagamat, napaisip ako. Siguro ay umugat ang ideya na to dahil sa ating bulok na systema.

Jollibee was somehow our affordable escape.

Buti pa ang mga Nepo babies. ‘Di na nila kailangan pa mag hirap para sa Jollibee na ‘to. Kasi tayo ang naghihirap para sakanila.

Habang ang mga Pilipino na nag hihirap ay pagpag ang kinakain. Sila naman ay gamit pera ng ating bayan para makakain sa mamahaling restaurant.

Jollibee was part of our childhood!

I love you Sabado, pati na rin Linggo!

Sa pagmumura ang galing ko, na tila ba ay walang hinto.

Pagdating sa ibang tao nasasabi ko lahat ng gusto ko.

Emosyonal akong tao—at alam nila lagi ang nararamdaman ko.

Kahit ‘di man kita kilala nang lubusan, ‘di ako mag-aalinlangan na magsabi ng mga mataimtim na salita.

Kapag kaarawan ng aking mga kaibigan ay sinusulatan ko pa sila.

Kahit mahaba ay isusulat, na parang tula.

Pinapaalam ko kung gaano ko sila ka mahal at importante saakin para hindi sila nanghuhula sa aking bula.

Subalit, bakit pagdating saaking ina, ay ‘di ko magawa-gawa?

Na tila ‘di kaya ng aking sikmura.

Hindi ako sanay. kahit nakatira kami sa iisang bahay.

Hindi ko magawa. Na para bang ako ay estatwa.

Hindi ko masabi. Ayaw bumukas ng aking labi.

Pero ermats, mahal kita.

Hirap Kalimutan By Jan Roberts

In the midst of the Dunkin’ girlies, subways to New York City, lunches in chipotle, and the cheers within the football games.

I can’t deny, miss na miss ko na ang Pilipinas.

Kung saan Buko juice lang pwede ka na, tricycle at jeep papuntang SM Mall, tanghalian sa karinderya, at ang mga ingay sa basketball court.

When I was still in the Philippines, I was eager to leave. knowing that there are more opportunities abroad for me to grab. At dahil mahirap kumita ng pera saatin. Ayun, iniwan ko si BBM (Ngayon si Trump naman katapat ko).

Pagdating ko sa Amerika, masaya naman. Ngunit sa bawat pag-lipas ng mga araw, naramdaman ko na ang lungkot o “homesickness”. Nangungulila ako sa mga kaibigan at pamilyang na-iwan ko.

After a year, pansin talaga na mas maganda ang HealthCare at Edukasyon dito. May insurance, kaya naman ay pag nagpagamot ay di ganoon kataas ang babayaran. Sa eskuwelahan naman ay libre lahat ng supplies, Ang Chromebook $25 lang at 4 years mo na rin Ito gagamitin.

Ang mga magulang ko, ‘di tapos ng kolehiyo. Pero gayunpaman ay mataas ang kinikita nila at na-bibili ang akong mga pangangailangan at mga luho.

Subalit, kahit maayos ang buhay ko rito. Bakit hinahanap-hanap ko parin ang Pilipinas?

Alam ko naman na bulok ang systema?

Alam ko naman na sandamakmak ang mga corrupt saatin?

Na tila bang nasa isang toxic relationship ako.

I long for where I was accustomed and familiar to. Despite it ruining and stopping us from achieving success. Where it seems to be pulling us down to the deepest pits of hell, while on the other hand they’re climbing up higher and higher.

Pag nawala na sayo, doon mo talaga makikita at manghihinayang; na mas masaya nga sa Pilipinas. Pero wag maging marupok, tila di na tayo mapapakain ng puro saya lamang.

To leave is to live.

#RejectPaxSilica

Within the waiting period, I heard a comment from my titas that still remain inside my head up to this day.

“Madali lang mag-aral sa Amerika.”

As a child of course; I had a high expectation with the life here, knowing that it was “easy”.

Fast forward - in the states - first day (Freshmen)

I was lost in the hallways, looking for my classes. I am an extrovert, I tried approaching students, yet they had that expression of weirded out faces. And it was because my style was outdated, not the typical teenager fashion they have.

I tried sitting and including my self, and they would stand up and sit somewhere else.

Well honestly, some school works are actually easy, they provide chrome-books, the work sheets, pencils, markers, and etc… You can literally attend the school barely carrying anything.

But even though it was easy, why was it hard for me?

Fast forward - in the states - last day

There I realized, it was the unfamiliarity. As someone who grew up in public high schools where everyone was close to each other because of the sections. Where we have teamworks because of the big performance tasks. Where everyone gets each other—especially with the humor.

I wasn’t used with the changing classrooms, different classmates every class, a humor that barely makes me laugh, and a class where people barely talks to each other.

And back to this comment again.

“Madali lang mag-aral sa Amerika.”

I then understood why my titas were able to say this. It was because they never experienced it. They only based off on their own US-born children’s outcomes.

Fast forward - in the states - 3rd year (Junior)

Well I really can’t blame them that it wasn’t easy, because I’m in high honor roll, currently honors classes, but it’s hard for me to wake up everyday. School here makes me feel so tired and genuinely makes me wanna give up. Maybe it’s not the academics, maybe it was the environment and the community was hard to keep up with.

Wala parin makakapalit sa Filipino Highschool experience.

And honestly I felt like being a Filipino made me stood out. Because we were strong and resilient by default. We were born in an economy where we had to be one.

However, I feel grateful knowing this hard work would pay off once I graduate. Knowing my degree will get somewhere. Because we all know, even with degree in the Philippines; it’s hard to make money for living.

And that’s the reality.

Sunset is always around when we’re going home from school.

When you’re playing with friends when you were younger and your mom calls you home as the sunset appeared.

While you’re having fun and realize the sunset is already there, the fun day will come to an end.

I hated seeing it so much as it reminds me of closures. Seeing it, it flashes back the memories that had to end while the sun was setting. That good things are always gonna end.

Yet, despite hating on it, I can’t lie, it’s beautiful. Which represents the beauty of letting go. Thus, prepares us for tomorrow.