Burası eskiden en huzurlu hissettiğim yerdi, o zamanlar geride kalmış sanırım. Bedenim benim gibi hissettirmiyor yine, içimde yavaş yavaş yükselen boşluk beni yutmadan önce reelslere umut bağlıyorum, kaydır kaydır kaydır. Artık daha boş hissediyorum kendimi ama pek de rahatsız edici gelmiyor, alışkanlıktandır.

Yıldızları izlemek de keyif vermemeye başladı halbuki en sevdiğim şeydi küçükken. Gece saat ikiye kadar oturur soğuktan donmak üzereyken kayan yıldızları izlerdim hatta gördüğüm an elim ayağıma dolaşır dedeme yıldızın ne yöne gittiğini, ne kadar parladığını anlatırdım. Şimdi ne eskiden sahip olduğum aileye sahibim ne de eskiden benim olan neşeye.

Balkonun gördüğü yola bakıyorum, sekiz tane sarı sarı parıldayan sokak lambasi aydınlatıyor yolu, sağ tarafımda ise orman… Eskiden bu manzara beni huzurla doldururdu ama şimdi bomboş, böyle yaşamaya katlanamıyorum.

Kulaklığımda “One More Light” çalmaya başlıyor. Tam da karşımda duran manzaraya ait bir şarkı, bir sürü yıldız titriyor ve içlerinden biri dün gece gökyüzündeydi ama bu gün değil. Yine de değişen bir şey yok gökyüzünde, tek bir yıldız neden o kadar önemli olsun ki milyonlarca yıldız arasında?

Yoldan bir araba geçiyor, belki içinde mutlu bir aile vardır, hayalleri olan çocuklar…

Ne zaman bu hale geldiğimi düşünüyorum. Ben hassas kalpli, kendisiyle barışık biraz bilmiş, merakli bir kızdım. Bu hale gelebileceğimi minik İpek hayal edemezdi hatta kimse hayal edemezdi. Devam etmek istemiyorum yaşamaya

Balkon ikinci katta, pek yüksek değil…

“Seni seviyorum.”

“Seni anlıyorum ve hep yanında olacağım, söz.”

Tüm sözlerinin yalan olduğunu en başında anlamıştım ben ama oyunu bozmak istemedim.

Ama şu da bir gerçek bana karanlığımın içinde yalnız olmayabileceğimi, orayı paylaşabileceğimizi hissettirmiştin bana.

Keşke böyle yapmasaymıssın, ben zaten hep yalnızdım ama yeni yalnızlığım daha farklı… Senin yanımda olduğun zamanı da biliyorken yalnızım, orayı paylaşabilmişken yalnızım artık

Bir de bana öğrettiğin başka bir şey ise susmak, susarsam daha iyi çünkü beni kıran şey beni anlayamamış olman değil, beni anlamana rağmen böyle yapman. Beni en iyi anlayan da sensin bu şekilde davranmayı tercih eden de…

Hem neden bu kadar değiştin ki, neden tanıdığım kişi değilsin artık?

Her şeyi geçtim de artık yalnızlığım daha bir farklı, senin boşluğun da var artık zihnimde. Ben bir şekilde doldururum o boşluğu diyorum kendime ama dolduramayacağımı da biliyorum. Sorun değil…

Ölüm aslında kötü görünmüyorken ben sadece koş, sabah kalk, okula git, eve gel ve lanet sınavlara çalış. Şimdi ne oldu? Başardım, peki belki kazandım belki de kazanamadım, yine ne oldu? Koşturarak gideceğim yer değişti sadece okuldu, iş olacak. Tabii o da olursa. Para kazanabilecek miyim? Belki… Önemli mi? Evet, hem de çok. Peki, ben şu an ailemin parasıyla çıktığım tatilden mutlu muyum? Hayır. Şımarıklık mı benimki yoksa hayatta yaşamaya değer hiçbir şey bulamamak mı?

Beni kendimde tutan acılar hoşuma gidiyor, elimi duvara çarptığımda çizilmesi, kollarımı ve bacaklarımı her yere çarparak kanatmakla morartmak… Çoğu da yanlışlıkla.

Her şeyin o kadar dışındayım ki sürekli ayağım burkuluyor, bir yere takılıyor; içtiğim su ağzımın kenarlarından taşıyor her seferinde sanki ağzım uyuşmuş gibi, ben yediğim hiç bir şeyden tat almıyorum. Belki kahve hoşuma gidiyor, azıcık kendime geliyorum nadiren.

İstanbulun güzelliği arasında benim gördüğüm tek şey kaybolan insanlar, tüketim çılgını bir şehir, her şeye yetişmeye çalışmaktan tahamülü kalmamış insanlar, hatta insanlığınu yitirmiş insanlar…

Ben bir gün daha hayatta kaldım gibi görünüyor; hava serinledi, patates kızartması yiyeceğim otele geçince duş alacağım. Kıvırcık saçlarımı şekillendirmek üşendiriyor ama sanki Dolmabahçe Sarayı’nda keşke ölsem diye düşünmemişim, her parçamla mutlak bir hiçliği istememişim ve gece yürüdüğüm yolda mezarların ne kadar huzurlu olduğunu düşünmemişim gibi geceyi geçirmeyi umuyorum ama yarın da böyle hissedeceğim sonraki gün de…

Not: Bu yazıyı aceleyle yazdım, içimdekileri biraz olsun somutlaştırabilmek için. Yazım ve noktalama yanlışlarım ile anlatım bozuklukları için özür diliyorum:(

Onları uzaktan izlemek.

Artık nasıl iyileşebileceğimi bilmiyorum. Sen de bilmediğin için sorun değil. Öylesine yaşıyorum ki ben.

Öylesine var olmuş bir kız çocuğuydu o. Minnacık elleri, pırıltılı küpeleri ve boncuk boncuk gözleriyle bakıyordu o gün.

Artık istemiyordu var olmayı. Artık o minik kız değildi.

Kimsenin önceliği olamamak ve sadece uzaktan o yıldızı izlemek.

Acaba küçükken düşündüğü gibi ait olduğu yer o yıldız mıydı? O yıldızın üzerinde mi yaşıyordu henüz tanışmadığı arkadaşları ya da hiç sahip olmadığı ailesi.

Kafasında onu ezmeye çalışan canavarlar vardı ya hani. Acaba o öldüğünde yıldıza gideceği için mi onu öldürmeye çalışıyorlardı. Belki, bir umut öldüğünde ait olduğu o yere giderdi.

Her şey yolunda mıydı artık.

Değildi ve yaşadıklarına değmemişti.

O gün onun kalbinde bir şeyler bulanıklaşmıştı. Bir insan en sevdiğinden bu kadar zarar görür müydü? Sevgi zarar vermemeliydi aksine iyileştirmeliydi onun parçalanmış kalbini

Sen de geç kalmıştın artık onu kurtaramazdın. Kendini kurtarmaya bak sen. Her zaman yaptığın gibi. Zaten onun bir önemi yoktu ki senin için. Sadece onu hayatındaki bir boşluğu doldurmak için kullanmıştın.

O kız gerçekten yıldızına ulaşmış mıydı? Bilmiyor. Belki sadece o karanlıkta kaybolmuştur. Güzel bir yere gideyim derken sahip olduklarından da mı olmuştu acaba? Ama onun sahip olduğu bir şey yoktu ki zaten.

Sokakta kaldırımların arasından çıkmış çimenleri ezerek vicdanınız rahatça yürüyebiliyorsunuz siz. Ama o kız öyle değildi. O, çimenlere bile basmadan yürürdü. O, küçükken oyuncakları üzülmesin diye hepsiyle tek tek ilgilenirdi. Siz o kızı nasıl bu hale getirdiniz, hiç mi üzülmediniz.

Ona neden sahip çıkmadınız. İğrenç insanlar. O sizin dünyanıza verilmiş bir hediyeydi ama siz onun değerini bilmediniz. Hem onunla konuşan insanların yüzü gülerdi, dertlerini unuttururdu onun neşesi.

Onu bu hale siz getirdiniz. Onu yıldızına gitmek zorunda bıraktınız. Umarım yıldızında mutludur artık.

Arkamı döndüğümde simsiyah, üstü açık arabasını hızla süren adamı gördüm. Arka koltukta siyah, kocaman köpeği vardı. O bir manyaktı. Hızını kesmeden yolun sağına döndü. Bir plan yapmıştık bu sayede onu köşeye sıkıştıracaktık. Güzel, genç bir kadının sürdüğü kamyona çarpacak ama ona zarar veremeyecekti hesaplarımıza göre. Tabii kızı gördüğünde adeta büyülenecek ve her şeyi unutup kıza odaklanacaktı ama tam o sırada biz yaklaşıp onu yakalayacaktık.

Pek şaşırmayacaksınız ama planımız ters gitti. O adam yanlışlıkla en yakın arkadaşının sürdüğü otobüse çarptı. Arkadaşı sanırsam öldü ve o adam, kadının yolu kapattığını düşünerek kadının üstüne yürüyordu. Ben de o an çok korkmuştum tıpkı o kadın gibi.

Bu sahnede çarpışan arabaların durduğu yerde bir ev vardı artık. Evin içinde ise tombik, siyah giyimli, orta yaşlı bir kadın vardı. Onun iyi bir insan mı yoksa kötü bir insan mı olduğunu ilk bakışımda anlayamamıştım. Biraz garipti ve o adamdan saklanmalıydı. Kadın evin içinde olmasına rağmen adam onu fark etti ve evin içine girmeye çalıştı ama ben o sırada kadına 2 tane kozalak verdim ve kadın kozalakları ateşe verdi. Kozalakların uçlarından yayılan ateşi yerdeki üzüm tanesine tuttu ve bana döndü. “ Eğer hayatta bu üzüm tanesi gibi yumuşak olursan yanmazsın, hiç bir ateş seni yakamaz.” Kadının gözlerinin tam içine baktım ve ellerimde ellerini hissettim. Kendimi o anın büyüsüne kaptırıp dans etmeye başladım beraber vals yapıyorduk ve bu inanılmaz eğlenceliydi. Kadının tombik kollarının arasında dönmek çok güzeldi.

Sonraki sahnede o evin yerinde artık bir mezarlık vardı. O genç kadın, adam ya da tombik teyzeden ikisi ölmüştü ve oraya gömülmüştü.

Artık sahne yemyeşil bir yer. Çimenlerle kaplı etrafı dağlarla çevrili tahta bir salıncakta oturuyorum ve elimde gitarım var kapo kullanmayı bilmediğim için oldukça zorlanıyorum. Uzakta da çocuklar top oynuyor hepsi birbirine benzeyen erkek çocuklar.

Ama artık çocuklar çok yakındaydı hatta salıncağın altına topları kaçtığı için salıncağı durdurmuştum. Arkamı döndüğümde orada duran sarışın bir teyze elinde bağlaması ile beni seyrediyordu hatta elinde bir kapo vardı. Harika. Belki bana kapo kullanmayı öğretebilirdi. Teyzeden rica ettim ve kabul etti ama artık gitar kucağımda değil o eski evdeydi. Teyzeden beni beklemesini istememe rağmen reddetti, torunuyla yürüyüşe çıkacakmış. Ben yine de evin yolunu tuttum tabii. Yolda yürürken her şey bir garipti aslında ama neden anlayamadım.

Bizim sitenin en ön evindeki villada kedili komşumuz vardı. Onu çok severedim hatta. Kapısı açıktı ben de bir içeriye gireyim selam vereyim dedim ama bir şeyler tersti. Kediler beni görünce bana doğru koştular ama kapının önü streç film ile çevriliydi ve kediler streç filmi geçemediler. Onları sevemediğim için üzülmüştüm. Komşuyla da pek konuşmamıştık sanırım.

O evin kapısının önünden ayrılıp kendi evime doğru giderken aslında bir ölü olduğumu fark ettim. Ellerime baktım ve oldukça gariplerdi. Hatta yavaş yavaş yok oluyorlardı ben baktıkça.

Yürümeye devam ederken bana kapo kullanmayı öğretecek olan teyzeyi gördüm yanında torunu da vardı ama beni görmelerine rağmen pek de ciddiye almadılar. Açıkcası moralim bozulmuştu.

Aile evine geldiğimde iki kuzenim de ölmüştü. Hatta Merve Ablamın kişisel eşyalarını halam tam bir ay sonra almıştı kaldıkları yerlerden. Merve Ablam geldiğinde evin içinde halamla konuşuyordu ama o da beni gibi biraz görünmezdi. Diğer erkek kuzenim de kapının önünde bekliyordu ve evet o daha da görünmezdi bize göre. Diğer taraf sıkıcıymış ve Merve Ablam da buradaki vaktini iyi değerlendiriyormuş. Sanırım ben de bu tarafta olduğum vakti iyi değerlendirmeliydim. Merve Ablamın beyaz , pofuduk tüylü minnoş köpeği bir buzdolabı poşetinin içinde saklanıyordu. Halam köpeği poşetten çıkarmamıza izin vermemişti, kuzenim de bu yüzden halamla tartışmaya devam ederlerken ben aile evinden dışarı çıktım.

Bizim nasıl öldüğümüzü düşündüm ve aklımda bir anı canlandı. kardeşimle beraber ikimiz kayalıklardaydık ve sanırım tırmanırken ayağımız kaymıştı ve düşmüştük. Yardım bekliyorduk ama aynı zamanda da geleceğine dair pek bir umudumuz yoktu. Kardeşimin sevgilisi belirdi ve onunla dalga geçti. Sonrasında bizi kurtaracak olmasına rağmen kardeşim bunu istemedi ve adamı kovdu. biz yavaş yavaş öldüğümüzü hissetmeye başlamıştık aslında kardeşim kurtulabilirdi ama o da ölmeyi seçiyordu. Ve bir anda ne olduğunu bile anlamadan ruh haline geldik artık yarı görünmez ve ölüydük.

Aklımda canlanan bu anı pek de hoşuma gitmediği için o yaşanmamışcasına yürümeye devam ettim. O teyze ve torunun odasında televizyon izledim yeni bir diziydi sanırım ama pek uzun süre kalamadım çünkü ben bir ölü olduğum için uzun süre onlarla beraber olursam onların teninde soğuk yanıkları oluşmasına sebep oluyordum. Ailemin evinde de pek kalamadım çünkü evlerinde bulunduğum sürece her yer çok hızlı tozlanıyordu ve ne olduğunu bile anlayamıyorlardı. Onları zor durumda bırakmak istemedim. Yürüdüğüm yollarda da bir rüzgar esiyordu ve insanların gözlerine tozlar kaçmasına sebep oluyordum hatta bebekler ağlıyordu.

Sanırım artık gerçekten de yok oluyordum. Arafta değildim artık diğer tarafa gidiyordum. İşin kötü tarafı orası oldukça sıkıcıydı.

Bir aile vardı. Siyah, spor arabalarıyla denizin tam kenarından ilerliyorlardı. Ben de onları balkondan izliyordum.

Dört kişiydiler: anne, baba, kız çocuk ve erkek çocuk. Erkek çocuk acaba bir balık mıydı?

Arabalarının tekeri kuma gömülmüştü. Gömülen tekeri kumdan çıkarmak için baba arabadan indi ancak tekeri çıkarmaya çalışması boşunaydı. Tüm çabalarına rağmen dalgalar arabaya vurdukça araba kuma daha da gömülüyordu. Baba arabayı kurtarmaya çalışmaktan vazgeçti. Dikkatlice kızının kapısını açtı ve onu kucağına alarak denizden uzağa taşıdı. Kızını kum zemine bıraktıktan sonra arabanın denize bakan tarafındaki kapıyı açtı, tam oğlunu kucaklayacakken arabaya vuran dalga oğlanı kaptı. Baba ve kızı onun peşinden denize atlasa da nafileydi.

Ben onları izlerken balkondan kumsala inmiştim. Çocuğu dalgalar kaptığında onu kurtarmak için denize atlayabilirdim ama sağ arka çaprazımdaki siyah figürün sesi beni bir anlık tereddüte düşürdü. BU tereddütüm çocuğun hayatına mal olmuştu.

Baba ve abla tüm denizi aradılar, anne ise bu sırada arabanın ön koltuğunda oturuyordu. Fazlasıyla tepkisiz ve yokmuş gibiydi. Sanki bedensel olarak burada olsa da burada değildi işte!

Bizim evimiz denize yakındı. Babayı ve ablayı evimize davet ettik ve onları için yemekler yaptık. Baba o kadar üzgün ve sessizdi ki benim de içimi acıtıyordu onun bu hali. Anne ise tepki vermemeye devam ediyordu, oğlu umrunda değil gibiydi. Hatta umursamamaktan çok anne orada değil gibiydi sanki bir halisünasyondan ibaretti.

Kapı çaldı ve komşumuz oğlanın cesedini getirdi. Ceset bulunmuştu. O aslında bir balıktı. Evet, o çocuk aslında bir balıktı ama suda boğulmuştu. O bir balık olmasına rağmen suda boğularak ölmüştü.

2 kişi barajdan geçerken ölmüş, hoca onları gömme görevini bana veriyor.

Bedenleri gömdükten sonra onlar yüzeye çıkamasın diye üstlerini kaplayacağım balçık, sıva benzeri bir karışım hazırlıyoruz hocayla.

Boş bir araziye geliyorum zaten her yor boş ve yeşilimsi. artık cesetleri gömebilirim. Hayır burası olmaz, olmamalı bir şeyler ters burada. Sanki bura gerçek değil gibi. Evet, bu mekan bir simülasyon gibi hissettiriyor. Her yer sonsuz, dümdüz aynı tonda bir yeşil ama 1 tane bile ağaç yok. Buradan çıkmalıyım. Koşarak illüzyondan uzaklaşıyorum. Cesetleri ne ara kovalara koydum ki ben? Onlar artık boya kovalarında 2 ya da 3 kova var emin olamıyorum.

Koltukta oturuyorum, hoca da karşımda oturuyor. “Ne zaman gömeceksin onları, kaç gece daha beraber uyuyacaksın?” Gerçekten kaç gece daha ben onlarla uyuyacaktım ki? 3 gece olmuştu sanırım ya da daha henüz olmamıştı. Hem hoca kıpkırmızı olan kızın da öldüğünü söylüyor. Kıpkırmızı olan kız… O ben değil miydim evet, biri bana denemem için tint uzatıyordu ve fazla sürdüğüm için kızarıyordum. Hmmm ben ölmüş müyüm yani? Garip.

Bir apartmanın bodrum katına iniyoruz. Yanımda hatta biraz arkamda çaprazımda, sağımda ve solumda duran siyah figürler var. Onları tanıyorum sanırım. cesetlerin bulunduğu kovalar da yanımda. Bodrum katta güzel bir mezarlık var. Bu bodrum kat halamların olmalı. Mezarlığın tam karşısında parmaklıkların ardında bir kız mı var ne? Onu kurtarmak istiyorum ama o kabullenmiş görünüyor. Biraz da umursamaz bir tavrı var sanki. hayata karşı umursamaz. Aslında o istese de hayatı umursayamaz ki.

Tam cesetleri gömeceğim sırada “Orası olmaz ki, gömemezsin oraya.” diyor. Sakin bir kız. “Neden?” diye soruyorum. “Çünkü sen oraya gömersen onlar asla kaybolmaz sadece kemikleri aşağı iner ve beton zemine çarpar.” Haklı, onlar asla kaybolamaz buraya gömersem. Bir dakika artık 3 ceset var sanırım. Hep mi 3’tü yoksa 2 miydi öncesinde? neyse bu önemli değil. Kıza teşekkür edip merdivenlerden çıkıyor ve bu mekanı da terk ediyordum elimdeki ceset kovalarıyla beraber.

Onları gömdüm mü hatırlamıyorum ama 3 gece onlarla beraber uyuduğuma eminim. Onlar bana bakarken uyuyordum tek başımaydım ama tek başıma da değildim tam olarak.

Ona bir sürpriz yapacaktım ama telefonunu açmamıştı, ben de tam bir sürpriz olabilsin diye evine gidiyordum. Saat akşam yediye yaklaşırken bulabildiğim ilk otobüse binmiştim. Hava soğuktu ama ben o kadar heyecanlıydım ki hissetmiyordum bile. 2 hafta önce sokakta gördüğüm hasta yavru kedi birkaç saat önce çıkmıştı veterinerden ve artık pofuduk karamel, siyah ve beyaz tüyleri vardı. O uzun zamandır bir kedi istiyordu ve ben onunla tartıştığımın üzerinden iki hafta geçmişken bu kediyi ona vermemin onu yumuşatacağını düşünmüştüm.

Yol pek uzun sürmemişti. Evine gelmiştim, heyecanla kapıyı çaldığımda annesi açmıştı ama yüzü tuhaftı sanki çok uzun süre ağlamış gibi. Ben kapının önünde elimde bebek kedinin içinde durduğu çantayla annesine baktım ama o bana sarılarak ağlamaya başladı konuşamıyordu ve ben onu salondaki sandalyeye oturttum, kediyi yanına bıraktım ve onun odasına koştum. Annesine ne olmuştu acaba?

Odanın kapısını tıklattım ama ses gelmedi sadece yayılan metalik bir koku vardı, anlamadım o an. Kapıyı açtığımla yere yığılmam bir olmuştu. Odada yatıyordu ama gözleri açıktı ve yerdeydi. Anlamamıştım, inanmak istememiştim ama onun saçları kanla yıkanmıştı ve sağ bileği… Sağ bileğinden yayılmıştı tüm o kanlar. Duvarlara mı sıçramıştı ne? Ambulansı aramak istemiştim ama artık çok geçti. Ağlarken nefes alamıyordum ve ben de ölmek istemiştim. Elim onun bana aldığı yıldızlı kolyeye gitti, ne kadar da soğuktu. Çığlıklar atmak istediğimde sesim çıkmıyordu ama gözlerimden akan sıcak yaşlar… O anı ve görüntüyü asla unutamadım. Yerdeki bıçağa gözlerim kaydı, çok keskindi sadece yirmilerinde olan bir genç adam için çok keskindi. onun tüm hayatını elinden almak için çok keskindi ve benim de hayatımı elimden almak için çok keskindi.

Odadan nasıl çıkarıldığımı hatırlamıyorum kendime geldiğimde onun intiharının üzerinden tam üç gün geçmişti ve yavru kedi de yanımdaydı. Olanları kediyi görünce hatırladım, ağlamaya başladığımda tüm ailem başıma toplanmıştı ama ben o gün onun yanında olmak istiyordum bu soğuk yatakta değil. Kedinin yumuşacık tüylerini titreyen parmaklarımın arasında hissettim. Benim suçumdu, hepsi benim suçumdu. Onun yazdığı “iyi değilim” mesajına sabah dönecektim. Biraz daha suçlu hissetsin beni kırmanın bedelini ödesin istemiştim ve o bu bedeli hayatıyla ödemişti.

İki hafta sonra günlük hayatıma geri dönmem istenmişti. Ama ben onun yanına gitmek istiyordum sadece. Bir süre daha geçti ve ben her gün o giderken benden alıp götürdüğü parçayı düşünüyordum. Bir daha asla o kız olamayacaktım ben.

Kediye onun adını verdim ve günlerce ona sarılarak uyudum. O gün olayın üstünden tam bir kocaman yıl geçmişti ve o her şeyi nasıl içine attıysa ben de içime atıp sır gibi saklamıştım. İşten döndüğümde kediciği okşadım, onu son kez kucakladım ve öptüm. Ne kadar da büyümüştü. Onu o kadar çok özlemiştim ki bu gün bir yıl sonra onu görmeye gidecektim. Evet, artık onu görmeye gideceğim için heyecanlıydım…

Saat gece bire yaklaşıyordu. Bu saatte yemek söyleyemezdim. Tekrar diziyi izlemeye karar verdim, nasıl olsa sabah kahvaltı yapabilirdim. gözüm saate takıldı, nasıl hemencecik bir saat geçmiş olabilirdi ki? Hayır; bir saat değil, bir saat kırk dakika geçmişti. Ters giden bir şey vardı. Zaman çok hızlanmıştı saat üçe gelmişti. tekrar gözümü saatten ayırıp televizyona baktım. Dönüp geri baktığımda neredeyse beş buçuk olmuştu. Bakışlarımı tekrar saate odakladım ve onun iticiliğine rağmen gözlerimi bir an olsun ondan ayırmadım. Bordo ve siyah birbirine girmişti. Saat sarmal bir biçimde adeta kendi etrafında dönüyordu. Akrep ile yelkovan birbirini kovalıyordu hatta sanki bir dönme dolaptı; kontrolünü kaybetmiş, delice dönen bir dönme dolap. Saat sabah yediyi gösterdiğinde anlık olarak netleşti ve işe geç kalacağım diye düşündüm, sonrasında var gücüyle dönmeye devam etti. O kadar hızlıydı ki tüm oda da saatle beraber dönüyordu.

Akrep ! saatin içinde gerçek bir akrep vardı. O kadar mide bulandırıcıydı ki ! Pembe, ten rengi ve turuncu et parçalarından oluşuyordu. Yumuşak, çürük ve pis kokuyordu. Yelkovanın peşinden koşmaktan vazgeçip yere atladı ve benim peşimden koşmaya mı başlamıştı ne? Evet, akrep benim peşimden koşuyordu. dış kapıyı hızlıca açtım, kendimi merdivenlerden aşağı attım. Ben aşağı yuvarlanırken akrep sakince benim peşimden basamaklardan iniyordu. Sakin ama ayanı zamanda çok hızlıydı. Neden ki acaba? Anladım, işte anladım. O, beni en sonunda yakalayacağını biliyordu ve beni korkutmak, beni dehşete düşürmek onu tatmin ediyordu. O da bu anın tadını çıkarıyordu.

Ağır demir kapıyı çekerek açtığımda kapı, sürtünmeden kaynaklı bir ciyaklama sesi çıkardı. Akrep bu sesten irkilmişti. Bana daha çok öfkelenmişti. Zaman da beni koşu hızımla beraber hızlanmıştı. Ben hızlandıkça hem zaman hem de akrep hızlanıyordu ama ben durduğumda yavaşlamıyor veya durmuyorlardı, sabit hızlarıyla yola devam ediyorlardı.

Belki bir kapının ardına kitlerdim kendimi ve ancak o zaman akrep peşimi bırakırdı. Sokakta delicesine koşuyordum hatta bir arabaya çarptım. Çarpmanın etkisiyle düşmeyi, belki de ölmeyi beklemiştim. Ama sanki hiç çarpmamışım gibi kırmızı bir sis gördüm. Biraz yoğun ve havasız gelmişti sis. İnanamıyorum ben arabaların, insanların, ağaçların, tüm maddelerin içinden geçebiliyordum. Beyaz bir arabanın içinden geçerken akrebin pis, çürümüş et kokusunu aldım. O da maddelerin içinden geçebiliyordu. İşte bu büyük bir sorundu.

Gücüm tükenmek üzereydi ve koşarken tökezlemeye başlamıştım. O anda akrep benim siyah çoraplarıma tutundu, o zaman ayakkabılarımı bile giymeden evden fırladığımı fark ettim. Akrep üstüme tırmanmaya devam ederken tiksintiyle onu aşağı düşürmeye çalışarak çığlık atıyordum. Ama o sa.larıma tutunarak tırmandı ve kafamın tam üstünde bir anlığına durdu. Sonrasında onu burnumda hissettim, koşmayı bıraktım ve onunla göz göze geldim. Saat gibi dönen kırmızı, bordo gözleri vardı. Son kez çığlık attım ve akrep gözlerimi delerek beynime girdi. O an muazzam bir acı hissettim ancak uzun sürmedi.

Akrep yerini bulmuştu ve ben de huzuru bulmuştum. Zaman tekrar normal hızına döndü ve ben de bir kafeye oturdum. Saate baktım, öğlen bire yaklaşıyordu. Bir kahve ve kurabiye aldım…