Spirit Adrift - Infinite Illumination

Το Infinite Illumination θα είναι το τελεύταιο album των Spirit Adrift, σύμφωνα με την ανακοίνωση που συνόδευε την κυκλοφορία του δίσκου, οπότε τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Το project του Nathan Garrett ήταν για μια δεκαετία φουλ παραγωγικό και παράπονο δεν έχουμε, έδωσε ψωμάκι σε όσους γούσταραν το πολύ ποιοτικά μπολιασμένο doom/heavy metal τους. Ο τελευταίος τους δίσκος έρχεται να κλείσει την δισκογραφική παρουσία τους σχεδόν θριαμβευτικά, αφού για μένα χτυπάει στα ίσια τα Curse of Conception και Divided by Darkness album, τα οποία καλό θα είναι να τσεκάρεις αν δεν το έχεις κάνει ήδη.

Wildhunt - Aletheia

Οι Wildhunt με μόλις τον δεύτερο δίσκο τους, βελτιώνουν κατά πολύ την συνθετική ικανότητα τους και αλήθεια μπορούν να πουν πλέον πως έχουν διαμορφώσει ένα αρκετά “δικό τους στυλ”. Λίγο thrashy, λίγο μελωδικό, λίγο επικό το Aletheia μου θύμισε μια εκδοχή των Armored Saint που αγαπούσα πολύ. Θα βρείτε τα early Metallica περάσματα, θα ακούσετε ευκρινείς μπασογραμμές, ο τραγουδιάρης να ήταν λίιιιιγο πιο εκφραστικός, αυτός ο δίσκος θα ακουμπούσε το τέλειο. Αρκούν όμως οι απίστευτες κιθάρες που γραφτεί εδώ για να το βάλουμε στα καλύτερα της χρονιάς.

Leatherhead - Violent Horror Stories

Ερχόμαστε στην τοπική αγορά, όπου θα βρούμε μια ακόμα νέα μπάντα, που κυκλοφορεί επίσης τον δεύτερο δίσκο της και θριαμβεύει. Το Violent Horror Stories των Leatherhead είναι ίσως ο ελληνικός δίσκος που έχω ακούσει περισσότερες φορές φέτος και κάθε φορά ανακαλύπτω και μια λεπτομέρεια άξια λόγου. Το να παίξεις τόσο καλά ένα τόσο κλισεδιάρικο είδος όπως το speed metal απαιτεί να έχεις ενσωματώσει στο στυλ σου έξυπνα πολλές επιρροές που δεν έχουν άμεση σχέση με την ταχύτητα. Και εκεί νικάνε οι τύποι τους πάντες. Ξεκινήστε την ακρόαση από το Children of the Beast και ξαναμιλάμε. Δείτε τους και live, όπου μπορείτε. Σκοτώνουν.

Lunar Shadow - The Pall Of A Past World

Εδώ μιλάμε για τερμάτισμα, απάτητες κορυφές, επικ έπικνες και όλα τα συνακόλουθα επιφωνήματα. Ο Μαξ είναι ένας ιδιαίτερος μουσικός που ενώ δεν μπορείς να τον βάλεις σε καλούπια, το μουσικό του στυλ είναι πολύ συγκεκριμένο. Αρκούν ελάχιστες νότες για να καταλάβει κάποιος πως η σύνθεση είναι δική του και αυτό εν έτη 2026 είναι ακατόρθωτο. Το Pall of a Past World είναι ο καλύτερος δίσκος των Lunar Shadow και πιθανότατα ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που θα ακούσετε μέσα στην χρονιά. Το φρύδι μου σηκώθηκε πάνω από 20 φορές στην πρώτη ακρόαση και πιθανότατα μου έχει αφήσει τικ. Παραγωγή, φωνή κτλ κτλ δεν είναι στο επίπεδο των Sabaton, τα ξέρω… αλλά επειδή μάγκες εδώ βρίσκεται η καρδιά του μέταλ, εάν θέλετε πλαστικά μπαμ μπουμ και ορχήστρες πηγαίντε αλλού. Μαγεία.

Subscribe now

Speglas - Endarkenment, Being & Death

Τους Tribulation λογικά τους ξέρετε. Τους Morbus Chron; Τους Sweven; Πιθανότατα όχι. Υπήρξε σε κάποια χρονιά, μια πολύ ωραία παραδοσιακή death metal μπάντα που λεγόταν Morbus Chron. Οι τύποι που την έτρεχαν έγιναν τρομερά έξυπνοι και λένε ας παίξουμε κάτι πιο προχωρημένο. Έτσι κυκλοφόρησαν τον δίσκο Sweven ο οποίος είναι από τους καλύτερους προχώ death metal δίσκους της ιστορίας. Και αποφάσισαν μάλιστα να κάνουν μια μπάντα με το ίδιο όνομα. Και αυτή κυκλοφόρησε το 2020 το album The Eternal Resonance που επίσης είναι μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες εκείνης της χρονιάς στο metal. Και όλα αυτά σας τα λέω γιατί οι Isak Rosemarin (Sweven, ex-Morbus Chron, ex-Century) και Jesper Nyrelius (Sweven) ξανασυναντιούνται στους Speglas και κατουράνε τους Tribulation στην μάπα με έναν από τους καλύτερους gloom death/black metal δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ. Μιλάμε για άπιαστο επίπεδο τραγουδοποιίας που ίσως ακούσαμε από τους έτερους Σουηδούς στο The Children of the Night άντε και στο Down Below. Λίστα από τα αποδυτήρια. Ξεκινήστε την ακρόαση από το έπος Dearth.

Fossilization - Advent Of Wounds

Περιμέναμε τον δεύτερο δίσκο των Fossilization σαν το αντίδοτο στην χιπστερ prog death μανία των Blood Incantation και Cryptic Shift και ευτυχώς το Advent Of Wounds δεν μας απογοήτευσε. Στον δρόμο που χάραξαν οι Incantation, οι Βραζιλιάνοι δεν πατάνε φρένο για να μας αποδείξουν πως είναι “καλλιτέχνες” αλλά ακριβώς το αντίθετο. Σε κάποια σημεία οι στροφές που κάνουν τα κομμάτια τους είναι με τα φρένα σπασμένα και αυτό μόνο ως καλό το καταθέτω. Πάρε για παράδειγμα το Disentombed And Reassembled By The Ages με τις πολλές πολλές και απόλυτα επιτυχημένες αλλαγές. Οι τύποι ξέρουν τι κάνουν. Αν με το Leprous Daylight ντεμπούτο μπήκαν στον χάρτη των best death metal newcomers, φέτος θα αρχίσουν να ακούγονται πολύ περισσότερο, γιατί ο δίσκος είναι ώριμος και ταυτόχρονα “όχι βαρετός”, όπως συνήθως συμβαίνει με το δύσκολο δεύτερο βήμα.

Night of the Vampire - The Enchanting Winds of the Dreamweaving Masquerade

Έχουμε λατρέψει τους Lamp of Murmuur, τους Dödsrit και τον Old Nick για την προσφορά τους στο black metal underground. Αυτό που θέλαμε ήταν το αρκετά πιο ξέκωλο συνδυασμό όλων αυτών, ώστε να βρούμε το νέο μας παιχνίδι. Η τίγκα συνθ και metal εκδοχή του λαμποφμουρμουράτου black metal είναι ό,τι πιο διασκεδαστικό μπορείτε να ακούσετε στον κατάλογο της Profound Lore αυτή την περίοδο. Κομματάρες, φοβερή αισθητική και raw ήχος που όλα μαζί δίνουν την εντύπωση πως από πίσω έχει πέσει μελέτη για το αποτέλεσμα. Ο ενθουσιασμός μου χτυπάει επίπεδα Poison Ruin, αν και να πω την αλήθεια πως το βλέπαμε να έρχεται, αφού το EP Eternal Night πίσω στο 2022 μας είχε προιδεάσει για τον φετινό θρίαμβο.

Subscribe now

Beverast - Tempelschlaf

Αφού ξεκαθαρίσω πως είμαι από αυτούς που τους ψιλοβαρέθηκαν στα Exuvia και The Thule Grimoires album, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ πως το one man σχήμα του Alexander Frohn έχει αρμέξει τον doom/death-black/post metal ήχο όπως κανένας άλλος. Πολλές δισκάρες στην σειρά σε εποχές που η φάση ήταν “Deathspell Omega” και Άγιος ο Θεός (sic). Και είναι λογικό μετά τις “εσωτερικές αναζητήσεις” και τον “αέναο διάλογο με το έρεβος” ο άνθρωπος να θέλει να ανταμειφθεί με λίγο φως. Αυτό σημαίνει εξωστρέφεια και ρυθμός. Το Tempelschlaf είναι με διαφορά το πιο “εύκολα προσβάσιμο” album της δισκογραφίας τους, με τους Ulver/Paradise Lost/Type o Negative να κάνουν πάρτυ στα πολλά gothic/gloom ατμοσφαιρικά περάσματα, ενώ και οι πιο metal στιγμές των συνθέσεων είναι πολύ κοντά στον όρο “συναυλιακές”. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα όλων αυτών που μόλις διαβάσετε είναι το Alpha Fluids κομμάτι που σίγουρα είναι από τις περιπτώσεις που θα ήθελα να το ακούσω να παίζεται live.

Urne - Setting Fire to the Sky

Μια από τις απογοητεύσεις της χρονιάς. Περιμέναμε τους Urne να είναι από τις μπάντες που θα καθορίσουν τον ευρωπαικό σύγχρονο metal ήχο και τελικά μας πλάσαραν μια αναμασημένη μπουρδίτσα που δεν έχει καμία σχέση με το βάρος του A Feast on Sorrow. Δεν ξέρω αν το άγχος της προβολής και των απαιτήσεων τους λύγισε, όμως το Setting Fire to the Sky είναι ένας ακόμα ΟΚ metalcore/groove metal δίσκος, από αυτούς που έβγαζαν στα 00s περπατητοί οι Machine Head. Συμπαθητικά κάποια ρεφρενάκια (The Spirit, Alive και The Ancient Horizon) και κάποια μεσουγκοριφάκια (Towards the Harmony Hall), ενώ στο κομμάτι που συμμετέχει ο Troy Sanders των Mastodon (Harken the Waves) ρίξαμε ύπνους.

Malignant Aura - Where All of Worth Comes to Wither

Η Αυστραλία παράγει πολύ και καλό metal σε όλες τις κατηγορίες τα αρκετά τελευταία χρόνια και φέτος είναι η σειρά των Malignant Aura να βγουν στον αφρό του πυώδους death metal με δίσκο που τιτλοφορείται Where All of Worth Comes to Wither και σκοτώνει. Autopsy και Incantantion αναλαμβάνουν τις ξεκάθαρες επιρροές εδώ και οι Αυστραλοί αυτό που πράττουν είναι απλά να μην σκέφτονται και πολύ. Ωραίος, αναλογικός ήχος χωρίς πολλά triggs και τερτίπια, ακούς το παίξιμο λες και συμβαίνει μπροστά σου, με την φωνή του τύπου (λέγε με Tim Smith) να μου σηκώνει το φρύδι από το πρώτο arghhhhhhh!!!! Οι μεγάλες διάρκειες ευτυχώς δεν κουράζουν, μιας και οι τύποι απλώνουν ρίφ λες και είναι βούτυρο στην μπαγκέτα. Έχουν και τις gloomy ατμοσφαιρες τους για καμιά ανάσα ή για χτίσιμο, γενικά τα κάνουν όλα σωστά και γιαυτό ο δίσκος βρίσκεται εδώ. Όταν το καλύτερο κομμάτι του δίσκου είναι το τελευταίο, +1 από μένα. Τσεκάρεις χθες το An Abhorrent Path to Providence.

Όπως είχα γράψει και στο προηγούμενο άρθρο, η παρουσία μου στο live των Maiden ήταν σχεδόν εθιμοτυπική, ουσιαστικά πλήρωσα το εισιτήριο αρένας για να παραβρεθώ δίπλα στα σκηνικά τα οποία πόνταρα πως θα συμβούν. Όμως το μέλλον κανείς δεν το ξέρει και οι Βρετανοί με κέρασαν κατούρημα ολκής, το οποίο και θα αναλύσω παρακάτω. Μείνετε μαζί μας, πατήστε και ένα subscribe για να ενημερώνεστε για όποτε ανεβάζω κείμενο ή κάνω podcast, χτίζουμε μια ωραία φασούλα εδώ που αξίζει να στηριχθεί.

Subscribe now

Ο κόσμος ήταν λιγότερος από όσο υπολόγιζα. Μεγάλο μέρος των κερκίδων κλειστό και η αρένα ήταν αρκετά χαλαρή στα πλάγια και πίσω, οπότε πιστεύω πως γενικά το live έμεινε μακρυά από το όρο sold out. Ο κόσμος έχει χορτάσει maiden, είναι λογικό. Και τα “greek cunts” δεν βοήθησαν, αρκετοί εθνικοθικτούληδες αποφάσισαν να κρατήσουν μούτρα στον Μπρους και έκατσαν σπίτια τους και αυτό ήταν κάτι όμορφο αν με ρωτάτε. Αυτό όμως που έχασαν δύσκολα περιγράφεται. Μανιασμένοι Maiden να μπαίνουν με τρελό σερί Murders in the Rue Morgue, Wrathchild, Killers, Phantom of the Opera και Number of the Beast χωρίς να ακούσουμε ένα “kalispera Athens”, σημαίνει πως το βράδυ θα είναι ιστορικό.

Και η πρώτα φορά Infinite Dreams μετά από κοντά 40 χρόνια, είναι κερασάκι στην τούρτα. Σε μια τούρτα που έχει την πριμαντόνα να τραγουδάει ΤΕΛΕΙΑ και να με φέρνει στην δύσκολη θέση να τον αποθεώσω ενώ είναι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να κάνω σε ένα κείμενο για maiden. Πολύ χάρηκα που απέφυγε να γαμωσταυρίσει τον τύπο που άναψε το καπνογόνο στο Two Minutes to Midnight, γιατί θα χάλαγε το άψογο vibe, άσε που φυσούσε ανάποδα και ο καπνός πήγαινε πίσω. Πάντως τον κόζαρε επί 2 λεπτά και ειλικρινά το αποφύγαμε στο παρατσακ το μπινελίκι. Rime of the Ancient Mariner και Hallowed be thy Name ήταν λες και βλέπαμε σινεμά ένα πράγμα, με τα γραφικά από πίσω να είναι καθηλωτικά και εφόσον η μπάντα μπροστά έκανε την δουλειά της, γιατί να μην χαζέψεις και λίγο εντης σουρανής να κάνει μλκιες στο backdrop.

Το απόλυτο highlight για μένα προσωπικά ήταν το γαμημένο 7th son of the 7th son και το παιχνίδι με το κοινό, που φάνηκε να γνωρίζει πολύ καλά τον τίτλο του υπέροχου αυτού άσματος. O Gers έκανε κάθε λογής καραγκιοζιές που αρμόζουν σε τρίτο κιθαρίστα μπάντας που οι άλλοι 2 κιθαρίστες παίζουν ψιλοστατικοί, ο άνθρωπος έκανε υπερπροσπάθεια να ματσάρει τον Μπρους σε κινητικότητα και του βγάζω το καπέλο, ίδρωσε την Maiden φανέλα όπως κάνει πάντα. Ο νέος drummer ήταν διεκπεραιωτικός αλλά εντάξει δεν ζητάμε και πολλά εμείς οι μεηντενάδες, τι ζητήσαμε, έναν μεγαλέκο να παίξουν, πήραμε τα αρχίδια μας προφανώς και ευτυχώς να σας πω την αλήθεια γιατί έπαιξαν το Wasted Years εκεί που πρέπει να παίζεται ένα από τα καλύτερα (μεταλ) κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ. Στο τέλος του set.

Οι Maiden πιθανότατα έδωσαν μια από τις 3 καλύτερες συναυλίες τους στην Ελλάδα, για μένα που τους είδα 7η φορά ήταν σίγουρα η τοπ. Ως απόδοση μπάντας μηδένισαν τον ανταγωνισμό (πες με Μετάλλικα), το show ήταν λιτό σε σχέση με άλλες φορές και αυτό μου άρεσε γιατί οι πολλές φλόγες και διακοπές χαλάνε την ροή, ο Bruce ήταν τυπικός και δεν είχε πολλά πολλά λόγια και γενικά ένιωσα στο τέλος λες και είδα συναυλία ακμαίας μπάντας που μας ψιλογράφει και λίγο στα παπάρια της, γιατί γαμάνε και δέρνουν. Ούτε πολλές αγάπες ούτε τζιριτζάτζουλες. Σημαντικός παράγοντας ότι ήταν η αρχή του tour και μας έπιασαν λίγο στον ύπνο. Αν ήταν αυτή η τελευταία φορά που τους είδα, είμαι χαρούμενος που πήγα για το content και έφυγα με την ουρά στα σκέλια. Up the irons και monomaiden και κάτι τέτοια φαιδρά από δω και πέρα, αδέρφια. Η σωτηρία δεν πήγε πολύ καλά αλλά θα το γυρίσουμε.

Δεν θα κρυφτώ. Έχω δει τους Maiden 6 φορές. Κάποιες θριαμβευτικές βραδιές, κάποιες όμορφες βραδιές και κάποιες μιεχ βραδιές. Η έβδομη φορά είναι υπερβολή για τις συνήθειες μου και μέχρι πριν 2 μήνες δεν υπήρχε καμία όρεξη να παραβρεθώ σε ένα ακόμα live των Βρετανών. 'Άλλωστε το fomo των Metallica με χτύπησε άγρια και έκανα την επιλογή μου να να σβήσω την ανάγκη αυτή, με κόστος σε ενέργεια και χρήμα, ώστε να μπορώ να γίνω μάρτυτας μιας από τις μεγαλύτερες συναυλίες των Metallica και της Ελλάδας. Αυτή η τεράστια επιτυχία δεν με έκανε να νιώσω αντίστοιχη παρόρμηση για τους σημαντικότερους δημόσιους υπαλλήλους του heavy metal και αυτό από την μια με γέμισε με χαρά αλλά από την άλλη δημιουργήθηκε ένα τεράστιο πρόβλημα. Οι συναυλίες των Maiden δίνουν άπειρο content και αποτελούν πηγή έμπνευσης για την Επιτροπή εδώ και πάρα πάρα πολλά χρόνια.

Η συνειδητοποίηση αυτή με έφερε στο κατώφλι μιας εκ νέου κωλοτούμπας εκ μέρους μου και τελικά αποφάσισα να προμηθευτώ εισιτήριο και να βρεθώ στο σημαντικότατο αυτό live, όχι για την μουσική καθαυτή, αφού φαντάζομαι θα διαφοροποιηθεί ελάχιστα σε σχέση με όλες τις προηγούμενες φορές, αλλά κυρίως γιατί αναμένω πάλι πως θα πραγματοποιηθούν σκηνικά που θα μας υποχρεώσουν να αναπαράγουμε για τους επόμενους μήνες.

Η αυξημένη πιθανότητα να περιληφθεί ο μεγαλέκος στο setlist αλλά και η περιχείληση της απογοήτευσης στο κοινο, στην περίπτωση που αυτό δεν συμβεί, είναι μια μοναδική περίπτωση σχέσης μπάντας - κοινού. Για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη απαίτηση από τους εγχώριους μεηντενάδες που η μπάντα δεν εκπληρώνει. Προφανώς και το μέγεθος των maiden δεν επιτρέπει να “δέχεται παραγγελιές” αλλά επειδή η μπάντα έπαιξε το σχετικό κομμάτι σε προηγούμενο tour, γεμίζει με ελπίδες όλους τους ανεγκέφαλους φίλους της μπάντας, που ελπίζουμε να εκπέσουν σε θερμοκέφαλες αντιδράσεις σε περίπτωση αθέτησης της “ανοικτής υπόσχεσης” ώστε να έχω content για 1000 χρόνια και βάλε.

Η επιστροφή του καπνογόνου. The Sequel. Εντάξει εδώ είναι ξεκάθαρα τα πράγματα. Προφανώς και είμαι με τον καλλιτέχνη εδώ, αφού είναι φυσιολογικό να ζητά ευγενικά κάτι από το κοινό, είτε σημαίνει αυτό να μην καπνίζει, να μην φτύνει, να μην πετάει πράγματα, να μην κρατάει κινητά, να μην κρατάει καπνογόνα, να μην μασάει τσίχλα, να μην βαριανασαίνει, να μην πλαταγιάζει τα χείλη ενώ τρώει, να μην ροχαλίζει τα βράδια, να σηκώνει το καπάκι της τουαλέτας πριν το κατούρημα, να το κατεβάζει μετά το κατούρημα, να καθαρίζει την άμμο της γάτας τακτικά και άλλα τέτοια που δείχνουν έναν πολιτισμό, δείχνουν πως δεν είσαι ένα fucking greek cunt ρε παιδί μου, ακριβώς με αυτό το attitude σας θέλω όλους το Σάββατο, να αποδείξουμε όλοι μαζί πως βρισκόμαστε στην επιτομή της καθωσπρέπει αφρόκρεμας του μέταλ. Κάθε αντίδραση που δεν εγκρίνεται από την αυτού μεγαλειότης, θα επιφέρει την μεγίστη των ποινών, κοινώς δεν θα ακούσετε μεγαλέκο ούτε στην δευτέρα παρουσία, μλκες.

Η πρόγνωση για γλυκιά βροχούλα, μάλλον απογειώνει τα εξπεκτέσιονς μου για το καλύτερο maiden live ever, αν μας βοηθήσει και λίγο η μπάντα με καλό ήχο, έναν μεγαλέκο 2 λεπτά και 3 χριστοπαναγίες από μπρους σε κάποιο άτακτο κλγδ. Όνειρο ζω μη με ξυπνάτε.

Subscribe now

Θα γραφτούν τα πάντα για το live των Metallica. Από γνώμες με 0 ολογράφως μηδέν validity των συστημικών μέσων που δεν ξέρουν που παν τα 4 σε σχέση με τις rock/metal συναυλίες, μέχρι τα ποστ των απλών καθημερινών ανθρώπων που ο καθένας θα καταγράψει την εμπειρία του. Πολύ εύκολα μπορείς να πιάσεις τον παλμό του πιο ιστορικού live της metal/rock κουλτούρας στην χώρα μας την τελευταια 15ετία. Αρκεί να δεις τον ορυμαγδό των αναρτήσεων στα social media και όλα θα αποκαλυφθούν μπροστά σου. Η μεγάλη πλειοψηφία εκφράζεται με ενθουσιασμό για τα τεκταινόμενα και πολύ καλά κάνει αφού το προσφερόμενο προιόν ήταν από το πάνω πάνω ράφι, όπως και είχαμε προειδοποιήσει.

Ανάμεσα σε αυτούς υπάρχουν και κάποιοι, ίσως και αρκετοί που πάνε κόντρα σε αυτόν τον απόλυτο 100-0 ενθουσιασμό και βάζουν κάποιες άνω τελείες για το τι ακριβώς ζήσαμε. Τα σχόλια που ασκούν κριτική για ηχοληπτικά λάθη, για λάθη σε παιξίματα, για τον μπουκωμένο ήχο στα support σχήματα, για την χαμηλή σκηνή, για μικρό σετ, για πολλές μπαλάντες, για το snake pit, για τον περιβάλλοντα χώρο του ΟΑΚΑ με τους γερανούς, για το στριμωξίδι στις πύλες εξόδου από το γήπεδο, για για για…μπορώ να γράφω για ώρες, είναι απόλυτα valid. Σχεδόν μπορώ να επιβεβαιώσω το 80% των αρνητικών που γράφτηκαν. Και επίσης μπορώ να σας παραπέμψω σε αντίστοιχη κριτική για τα περισσότερα από αυτά, σε αναρτήσεις αντίστοιχων χρηστών σε άλλες χώρες του εξωτερικού που έχει περάσει ήδη η περιοδεία των Metallica. Αυτό που καταλαβαίνω εγώ είναι πως δεν μπορείς να τους έχεις όλους ευχαριστημένους. Και η εταιρεία που τρέχει την φάση έχει αποφασίσει να παίξει με την εγγύτητα στον καλλιτέχνη ως τον αποφασιστικό παράγοντα που θα εκτοξεύσει την εμπειρία.

Καλές και άγιες οι οθόνες πάνω στους πύργους, πιστεύω πως οι καθήμενοι στις κερκίδες τις απόλαυσαν, όμως μάγκες το γεγονός ότι η μπάντα δίνει την δυνατότητα σε πολύ περισσότερο κόσμο να την δει από κοντά λες και παρακολουθεί αγώνα box, είναι ένα πραγματικό επίτευγμα (και με τεράστιο κόστος για αυτούς που πληρώνουν το εισιτήριο). Και τα τριπλάσια λάθη να γίνονταν, όσο είσαι στα 3-4 μέτρα από τους συγκεκριμένους μουσικούς, δεν νιώθεις τίποτα. Δεν μπορεί να επεξεργαστεί ο εγκέφαλος τον ενθουσιασμό, το ναρκωτικό έχει περάσει στις φλέβες σου μάγκα μου, δεν γίνεται να ξενερώσεις. Αυτό που μπορείς να κάνεις όμως, είναι να ακούσεις, να αφουγκραστείς την ψύχραιμη μερίδα του κόσμου που κάθεται 150 μέτρα πιο πίσω και λέει: “μλκια η κυκλική σκηνή, όταν έπαιζαν από την άλλη πλευρά, δεν έβλεπες απολύτως τίποτα”.

Το τι έζησε ο καθένας είναι εντελώς υποκειμενικό παρότι μπορεί να στηρίζεται σε απόλυτα αντικειμενικά δεδομένα. Το φίλτρο που έχει ο καθένας, οι προηγούμενες εμπειρίες του, η τωρινή κατάσταση του και όλα τα συναφή που εγώ τα λέω “θόρυβος” έχουν απόλυτη σχέση με την πρόσληψη της ικανοποίησης. Το ευτυχές θα ήταν για τον καθένα μας, να γνωρίζουμε από πριν όλους αυτούς τους παράγοντες και να έχουμε ήδη προετοιμάσει τους εαυτούς μας ΤΕΛΕΙΑ για να ζούμε τα πάντα στα ΑΚΡΑ. Δεν συμβαίνει. Μακαρίζω τους νεότερους και αυτούς που υπολείπονται σε εμπειρίες, γιατί το Σάββατο όλο αυτό θα τους χτύπησε σαν χταπόδι σε πυρωμένο βράχο. Αν κατάφερα εγώ, ένας από τους πιο κυνικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει και θα πω μπράβο στον εαυτό μου, να ενθουσιαστεί, τότε δεν θέλώ καν να φανταστώ τι πέρασε μπροστά από τα μάτια των 18χρονων που ήταν ακριβώς δίπλα μου στην δεύτερη σειρά μπροστά από το κάγκελο.

Όσο απομακρυνόμαστε από το γεγονός καθεαυτό και ξαναμιλάμε για αυτό, οι αναμνήσεις αρχίζουν να κάθονται πιο όμορφα στον φλοιό, ακόμα και αυτό το κείμενο αρχίζει να αλλάζει σε σχέση με το πως ξεκίνησε και το πως ολοκληρώνεται, αφού νιώθω κάθως το γράφω να μαλακώνω. Και είναι φυσικό. Η νοσταλγία είναι αδυναμία είπε κάποιος σοφός και αν κάτσεις και το σκεφτείς είναι αλήθεια. Μπορείς καθημερινά να φτιάχνεις νέες εμπεριές και αναμνήσεις και μικρές στιγμές ευτυχίας, χωρίς να περιμένεις τους Metallica 16 χρόνια να έρθουν να σε αρμέξουν. Οκ, το κάνουν καλά και τους ευχαριστούμε για αυτό, όμως αδερφέ, πάρε μια ανάσα και σκέψου ότι δεν μπορείς να στηρίζεις την ευτυχία σου σε κάποιον άλλο, που θα εκμεταλευτεί ΞΕΚΑΘΑΡΑ την νοσταλγία σου. Και εδώ έρχομαι εγώ και η Σωτηρία.

Όλος ο ντόρος που ανεβάζει το engagement και τα σχόλια και και και… έχει απόλυτη σχέση με το γεγονός πως τεράστιο πλήθος γνωρίζει και ασχολείται με τα απολύτως βασικά. Είτε αυτό λέγεται Metallica ή Maiden ή Manowar ή Priest, το κοινό παραμένει δέσμιο σε κάτι που ήδη έχει πεθάνει και απλά περιφέρεται ως πανάκριβος επιτάφιος από χώρα σε χώρα. Η φράση που άκουσα πιο πολλές φορές το διημερο αυτό ήταν “για τελευταία φορά” και με στεναχώρεσε πολύ η αδυναμία του κόσμου να περάσει στο δικό μου state που είναι ξεκάθαρα “άντε να τελειώνουμε, να αρχίσουμε”. Και αν πρέπει επιτέλους να τελειώσω το κέιμενο για να σας αφήσω να πάτε να πατήσετε subscribe, θα ήταν αυτό: Σωτηρία είναι να μπορείς για μια στιγμή, φευγαλέα, να αναρωτιέσαι “τι ζήσαμε” αλλά να φέρνεις τον εαυτό σου θέση να ψάχνει “τι άλλο θα ζήσουμε”. Και αυτό μπορείς να το πετύχεις μόνο μέσω της μουσικής που παράγεται σήμερα. Αρκεί να κάτσεις και να ακούσεις.

Subscribe now

Με θυμάμαι να λέω πριν κάτι μήνες “τους έχω δει 3 φορές μωρέ μλκ, σιγά μην δώσω 140 ευρώ για μια κυριλέ συναυλία” και γελάω με την πάρτη μου. Μου αρέσει όμως να αναλύω την ανθρώπινη υπόσταση και η ανάγκη για αυτοσαρκασμό και εμβάθυνση είναι κάτι που με χαρακτηρίζει. Οπότε ας αναλύσουμε γιατί 10 μέρες πριν γίνει το live των Metallica στο ΟΑΚΑ έκανα σαν τζάνκι που θέλει την θέλει την δόση του, ώστε να μην νιώθω “αυτός που δεν πήγε να δει τους Metallica το 2026”.

Αρχικά θέλω να καταθέσω πως τo Fomo είναι σημαντική ψυχολογική πίεση όταν τρέχεις κάτι social media που απαριθμούν πενταψήφιο αριθμό ακολούθων. Ο άνθρωπος πίσω από τον Επίτροπο, σίγουρα δεν καιγόταν να ταλαιπωρηθεί σε αυτήν την συναυλία και θα διέθετε το ποσό για άλλα καλοκαιρινά festival που είχαν μεγαλύτερο μουσικό ενδιαφέρον. Όμως ο Επίτροπος και το απαιτούμενο content που θα προκύψει από το μεγαλύτερο συναυλιακό γεγονός της 15ετίας είναι αναμενόμενο να υποχρεώσει την διττή υπόσταση μου να πάρει τον τροφαντό κώλο του και να πάει να δει τον Παπάχετ να γκαρίζει. Θα περάσει καλά;;;

Η απάντηση κρύβει και την μεγάλη αλήθεια που σπρώχνει και το FOMO πιο βαθιά στην ψυχή μου. Έχουν περάσει 16 γαμημένα χρόνια. Και η εμπειρία στο χωράφι το 2010 ήταν κάτι που σχεδόν δεν περιγράφεται. Αυτή η καταγίδα ενώ έμπαινε το For Whom the Bell Tolls είναι top moment ζωής, ας πούμε γλαφυρά. Υπάρχει περίπτωση να διαγραφεί αυτή η ανάμνηση;;; Σε καμιά περίπτωση. Όμως πολλά έχουν αλλάξει στο πλαίσιο που θα συμβεί αυτή η ζωντανή εμφάνιση. Άλλες παρέες, άλλος χώρος, άλλο stage, άλλο setlist (λογικά). Μια ανανεωμένη εμπειρία που αν διατηρηθεί η υψηλή ποιότητα που προσφέρουν οι Μετάλλικα στις συναυλίες τους, είναι δεδομένο πως θα περάσουμε παραπάνω από όμορφα. Αν σε αυτό συνυπολογιστεί πως οι Gojira θα πάρουν κεφάλια και πως θα δούμε επιτέλους Knocked Loose στην χώρα μας, εντάξει παραδέχομαι πως είμαι αρκετά μλκας που σνόμπαρα.

Και η αλήθεια είναι πως με ενοχλούσε και με ενοχλεί το ακριβό εισιτήριο. Με ενοχλούν τα πακέτα υπηρεσιών και εγγύτητας που εκτοξεύουν τις τιμές σε ύψη που ξεκάθαρα αφορούν άρρωστους ή ματσωμένους γιάπηδες. Όλα αυτά είναι ενοχλητικά και αν μπορούσα να αποφύγω την αδυναμία μου να θέλω να είμαι εκεί θα το έκανα με χαρά. Όμως νιώθω πως κάποια πράγματα δύσκολα τα κερδίζεις. Πώς μπορείς να μην είσαι με την παρέα σου, όταν αυτοί έχουν φάει το φόμο πριν από σένα και πήραν εισιτήριο έγκαιρα; Πώς είναι δυνατό να είσαι για πάντα ο “α, ναι, ξέχασα…εσύ δεν είχες έρθει…μλκια σου”;;;

Προφανώς και όλα αυτά είναι χαζές σκέψεις που πιέζουν τον εγκέφαλο όλων μας, πριν από ένα γεγονός που τραβάει το ενδιαφέρον σε μέγιστο βαθμό. Απολύτως καμία ζωή δεν θα επηρεαστεί εάν το Σάββατο 9 Μαίου 2026, αντί για το ΟΑΚΑ κατηφορίσω στο διπλανό σουβλατζίδικο και χτυπήσω 3 πιτόγυρα να σβήσω την πίκρα που έχασα το πλαδαρό παίξιμο του Λαρς. Και την επόμενη μέρα θα ξυπνήσω και θα πάω στην δουλίτσα μου, θα ακούσω την μουσικούλα μου, θα φάω το φαγάκι μου, θα πιω το καφεδάκι μου και τσουπ εκεί που η ζωή μου πάει τέλεια, θα πεταχτεί κάποιος μλκας και θα με ρωτήσει: “ρε Επίτροπε, πήγες Μετάλλικα;”. Και τότε εγώ μέσα μου θα κλαίω αλλά θα του απαντήσω: “έλα ρε μλκ, τι Μετάλλικα, 15 χρονώ είμαι;;;”.

Κάπως έτσι τα έχω σκεφτεί τα πράγματα και εάν διαβάσεις ανάμεσα στις γραμμές, θα καταλάβεις πολλά και για μένα και για σένα και για όλη την φάση δλδ, εδώ είμαστε άλλωστε για να τα λέμε. Ρίξε κανένα sub, μην ξεχνιόμαστε αναγνώστη.

Subscribe now

Read more

Με τεράστια χαρά υποδεχτήκαμε ένα ακόμα sold-out στον μεγαλύτερο ημιστεγασμένο συναυλιακό χώρο της ημεδαπής, αυτή την φορά για έναν εγχώριο καλλιτέχνη που η δόξα του μπορεί να έχει περάσει προ πολλού αλλά φαίνεται πως διατηρεί σε ύψιστο βαθμό την συναυλιακή του γοητεία. Το ανακαινισμένο ΟΑΚΑ θα ανοίξει τις θύρες του σε λίγες μέρες ώστε να υποδεχτεί ορδές φασαίων που θέλουν διακαώς να παρακολουθήσουν το μεγαλύτερο mobile show του 21ου αιώνα και να ακούσουν το Ναθι Ελς Μάττερς άντε και το Ανφοργκιβεν. Τις προηγούμενες χρονιές είχαμε αντίστοιχο sold out από έλληνες χιπ χοπ καλλιτέχνες στον ίδιο χώρο. Και έρχομαι να αναρωτηθώ: υπάρχουν κοινοί τόποι σε όλες αυτές τις αθρόες συναθροίσεις; Ποιά είδους ανάλυση μπορεί να συμβεί ώστε να προκύψει ένα κοινό συμπέρασμα που απαντάει στο ερώτημα “ τι στον μπούτσο σημαίνει sold-out το 2026;”;

Η Βίσση είναι η μέγιστη super heroine της ελληνικής λαικής και pop μουσικής, μετά τον θάνατο της Μαρινέλλας. Βγάζω την Αλεξίου από την εξίσωση γιατί δεν είναι εξίσου ενεργή συναυλιακά και τα τελευταία χρόνια ασχολείται έντονα με την υποκριτική, κάτι που καταδεικνύει το πόσο ολοκληρωμένη καλλιτέχνιδα ήταν από πάντα. Η Βίσση λοιπόν, περπατητά, κάνει πέρσι 2 sold out στο Καλλιμάρμαρο και φέτος, εντελώς σβηστά, ξεπουλάει μια βραδιά στο ΟΑΚΑ με εισιτήρια που ξεκινάνε από το 20αρικο και ανεβαίνουν ανάλογα με το πόσο κοντά είσαι στην σκηνή και το αν κάθεσαι. Εύκολη εξίσωση, το γιατί πουλάει η Βίσση το 2026. Αν έχεις μεγαλώσει σχεδόν 5 γενιές ελλήνων με span που ξεκινάει από μπουζούκι και μιούζικαλ και ακουμπάει την pop, ε είναι λογικό να βρεθούν κάθε χρόνο 100.000 fans σε μια πόλη 4άρων εκατομυρίων να έρθουν να σε δουν να λες ένα ποτ πουρί επιτυχιών. Λίγο η νοσταλγία, λίγο το γεγονός ότι ακόμα έχεις την φωνή σε καλή κατάσταση, λίγο το γεγονός πως αυτό το τελευταίο δεν θα το έχεις για πολύ ακόμα λόγω γήρατος άρα φθίνουν γεωμετρικά οι ευκαιρίες να το δεις στο μέλλον, λίγο το ότι το ΟΑΚΑ προσφέρει μια μεγαλοπρέπεια στο εγχείρημα, λίγο το ότι οι περισσότεροι όλους αυτούς τους καλλιτέχνες τους έχουν θαυμάσει μεν αλλά σε ημιλιπόθημη κατάσταση δε μιας και τα μπουζούκια ήταν πάντα μια hardcore διαδικασία, ειδικά σε ΠΑΣΟΚ εποχές που το αλκοόλ ήταν φτηνό και έραιε σαν νερό.

Πάμε στον Λεξ, που η πίστα είναι πιο δύσκολη και θα προκύψει πόνος. Όπου Λεξ, βάλτε και Bloody Hawk ή όποιον άλλο αυθεντικά λαικό hip hop καλλιτέχνη που έχει ρεύμα στο κοινό. O Αλέξης Λαναράς γεμίζει τα ΟΑΚΑ χωρίς να έχει ταχταρίσει στα πόδια του 5 γενιές ελλήνων. Του φτάνει που ταχταρίζει αυτήν την συγκεκριμένη γενιά που ζει και αναπνέει στο σήμερα. Ενώ οι fans του ή καλύτερα “οι γνώστες της μουσικής του” είναι σημαντικά λιγότεροι σε αριθμό από αυτούς της Βίσση, φαίνεται πως είναι αρκούντως πιστοί να τον ακολουθήσουν και στα σαλόνια του ΟΑΚΑ. Η επικράτηση μιας σκηνής που ξεκίνησε από τον δρόμο και τα υπόγεια και έφτασε να γεμίζει τέτοιους χώρους είναι μεγάλη κάβλα που είναι λογικό να θέλουν να μοιραστούν όλοι οι νέοι και οι νέοι στην ψυχή. Ο ποιητής του δρόμου που έγινε σοκολάτα γεμίζει το ΟΑΚΑ με χαμηλό εισιτήριο attractive στα νιάτα που θέλουν να λένε πως έζησαν “στα χρόνια του Λεξ”, χωρίς βέβαια να νιώθουν οι ίδιοι ως μέλη μιας μουσικής σκηνής που όρισε την εποχή. Αυτό το τελευταίο έχει πεθάνει. Δεν υπάρχουν πλέον τα στεγανά των ‘80s και ‘90s, αφού όλους πλέον μας ενώνει η συνδρομή στο Netflix. Όλοι το ίδιο ποσό πληρώνουμε. Δεν είναι η μουσική το thing που θα μας χωρίσει σε clans. Ο Λεξ είναι πάνω από όλα αυτά και η αντι-μουσική του, είναι ο κοινός τόπος αυτών που μοιράζονται έναν παρόμοιο τρόπο να βλέπουν τα πράγματα. Ελπίζω και εύχομαι να είναι αμοιβαία ειλικρινής αυτή η σύνδεση. Διατηρώ μεγάλες επιφυλάξεις.

Κλείνουμε το άρθρο με τους Metallica. Η επιστροφή τους θα είναι μεγαλοπρεπής, στην μεγαλύτερη συναυλία που θα έχουν δώσει ever στην χώρα μας. Ένα sold out που ολοκληρώθηκε μέσα σε λίγες μέρες και με μια παλλέτα εισιτηρίων που κυμάνθηκε κατά μέσο όρο σε τριψήφιο νούμερο. Και μόνο από αυτό αντιλαμβάνεται κάποιος εύκολα, πως δεν μπορεί να συγκριθεί με τις άλλες δύο περιπτώσεις παρά μόνο με το προπέρσινο double sold out των Coldplay. Οι Μετάλλικα πλέον είναι ένα universal act που δεν αφορά το μέταλ και την ροκ αλλά συνολικά την pop κουλτούρα. Οι νέες γενιές έχουν ήδη εκπαιδευτεί από τις πλατφόρμες του Netflix και του Fortnite, οπότε είναι δεδομένο το υπεράριθμο ενδιαφέρον για την εμπορικότερη μπάντα που περπάτησε την Γη μετά τους Stones και τους Beatles. Οι μεταλλάδες θα είναι μια μειοψηφία του κόσμου που θα παραστεί, το μόνο κοινό που μπορώ να εντοπίσω ανάμεσα στους 100.000 είναι η διαθεσιμότητα και δαπάνη ενός σημαντικού ποσού για “μουσική”, κάτι το οποίο είναι ευτυχές γενικά, μακάρι να δινόταν με τόση ευκολία και σε acts που αφορούν την μουσική του σήμερα. Το μόνο σίγουρο είναι πως όσοι πάνε θα περάσουν υπέροχα, θα ταίσουν το φόμο τους, θα βγάλουν τις selfies και τα live video τους, και την επόμενη μέρα θα τα ποστάρουν με τον τίτλο “τι ζήσαμε;”. Το sad της υπόθεσης είναι πως κάποιοι από όλους αυτούς θα πρέπει να περιμένουν έναν ολόκληρο χρόνο για να ξαναπάνε σε συναυλία.

Άρα, τι μας λες ρε μλκ Επίτροπε; Πώς πουλάς 100.000 εισιτήρια το 2026; Πώς σολντάρεις το ΟΑΚΑ ρε αδερφέ;;;

Τρόπος 1: έχεις καριέρα με συνέπεια επί 40-50 χρόνια, οπότε σε ξέρουν ΟΛΟΙ. Και όταν σε ξέρουν ΟΛΟΙ αυτοί που θα σε δουν, είναι ΛΙΓΟΙ, άρα φομο.

Τρόπος 2: έχεις καρίερα για λίγα χρόνια χρόνια αλλά έχεις φτιάξει εσύ την φάση που τρέχει σήμερα, δλδ σήμερα που μιλάμε είσαι η φάση. Και όταν τρέχεις εσύ την φάση, θες να σε ακούνε ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ. Άρα ταίζεις το φόμο με υπερβολή, κάτι που λατρεύουν οι φασαίοι.

Τρόπος 3: Δεν λες την μπάντα σου Iron Maiden.

Μόνο 27 χρόνια πέρασαν από το Astronomica album και εκεί που η ανθρωπότητα άρχιζε να ξεχνάει την ύπαρξη των τύπων που έγραψαν το πιο γνωστό αντικομμουνιστικό κομμάτι (το red sharks ντε), προκύπτει από το πουθενά ένα reunion και φρέσκος τραγουδιστής και νέο album και ωωωω…τι μεγάλη χαρά για τους απανταχού proud usa χεβιμεταλλάδες. Ο Ψυχρός Πόλεμος έχει περάσει ανεπιστρεπτί (πνιχτός βήχας) και αυτά πλέον τα έχουν αφήσει πίσω τους, όλοι μας. Ας μιλήσουμε για την μουσική και μόνο αυτή.

Σιγά μην μιλήσουμε για την μουσική. Αυτή πάνω κάτω είναι όπως την φαντάζεστε. Ελαφριές prog metal τσαχπινιές με λίγο παραπάνω Symphony-X επιρροές (καλοδεχούμενες), “ψηλά” φωνητικά και θεατρικές ερμηνείες για το flavour, συνθέσεις που προσπαθούν να διατηρήσουν hooks αλλά τελικά φτάνουν το upper level του mediocre, όμως δεν το τρυπάνε. Τίμιο 6αράκι. Τελικά μιλήσαμε για μουσική, ενώ δεν ήθελα.

Αυτό για το οποίο θέλω σίγουρα να μιλήσουμε, είναι το εξώφυλλο. Αυτό είναι το εξώφυλλο του Chasing the Hydra

Και επειδή θέλω να έχετε όλη την εικόνα, αυτό είναι το εξώφυλλο του single “Chasing the Hydra”:

Είμαι σίγουρος πως δεν όσα κακά γραφιστικά Chasing the Hydra και να κόψεις θα προκύψουν άλλα τόσα, κάπως σαν Λερναία Ύδρα ένα πράμμα. Σε κάθε περίπτωση, χωρίς να θέλω να είμαι υπερβολικός στον λόγο μου, η αισθητική που συνοδεύει τον δίσκο αυτόν είναι ένα από τα πιο άσχημα πράγματα που κυκλοφορούν εκεί έξω και ειλικρινά έχω ιντριγκαριστεί φουλ να κόψω τον δίσκο ταπετσαρία και να τον βάλω στο σαλόνι μου, έτσι για την καβλάντα.

Δεν μπορεί να είδαν αυτούς τους χρωματισμούς, αυτή την κακή 2005 γραφιστική απεικόνιση του δράκου και να είπαν "ωωωωω…μλκ τι έφτιαξε το αλάνι ο γραφίστας μας”. Το μόνο που ακούω σαν δικαιολογία είναι να πήρε προκαταβολή και να το εμφάνισε 2 μέρες πριν δωθεί ο δίσκος για τύπωμα και η μπάντα ήταν με δεμένα τα χέρια να βάλουν το εικαστικό από φρουτάκια 3ης κατηγορίας. Δεν θέλω επίσης να μιλήσω για τις γραμματοσειρές από meme που φτιάχνω συνήθως εγώ στο κινητό, ενώ οδηγώ και τρώω τυρόπιτα ταυτόχρονα.

Είναι κρίμα μεγάλο γιατί το OCD μου θα με αναγκάσει να δώσω ένα ποσό για να κλείσω συλλογή, οπότε αυτό το βδέλυγμα θα μπει σπίτι μου. Είμαι ανήμπορος να αντισταθώ και νιώθω άσχημα για αυτή την αδυναμία μου.

Join chat

Οδηγίες

1. Κατέβασε την εφαρμογή Substack από αυτό το link ή το κουμπί παρακάτω.

   Τα μηνύματα δεν θα έρχονται με email, οπότε άνοιξε τις ειδοποιήσεις για να μη χάνεις καμία συζήτηση την ώρα που γίνεται. Μπορείς φυσικά να μπαίνεις και από τον υπολογιστή web.

Get app

2. Άνοιξε την εφαρμογή και πάτησε το εικονίδιο Chat.

   Είναι αυτό με τις δύο «φούσκες» στη μπάρα στο κάτω μέρος και εκεί θα δεις τη συζήτησή μας.

3. Τέλος! Μπες στη συζήτησή μου να πεις ένα γεια και αν κάτι δεν δουλεύει, τσέκαρε εδώ… Substack’s FAQ.

Read more

Αυτά που θα έχετε διαβάσει (μάλλον) είναι πως Angine de Poitrine σημαίνει “στηθάγχη” στα γαλλικά και πως το ομώνυμο instrumental duo από το Κεμπέκ του Καναδά παίζει microtonal. Ειδικά αυτό το τελευταίο, ενώ συμβαίνει εδώ και αρκετούς αιώνες στην παγκόσμια μουσική κληρονομιά, φαίνεται πως έχει εξιτάρει πολύ τους απανταχού φασαίους. Κακό δεν είναι ο κόσμος να επανα-ανακαλύπτει πράγματα.

Άλλωστε είναι πολύ όμορφη αυτή η ιστορία από το ταινιάκι 50 First Dates (2004), που ο Adam Sandler φλερτάει κάθε μέρα με διαφορετικό τρόπο την Drew Barrymore η οποία έχει μια μορφή αμνησίας που κάθε πρωί ξυπνάει και δεν θυμάται την προηγούμενη μέρα. Έτσι ενώ ο Adam είναι κάθε μέρα ίδιος, η Drew κάποιες μέρες τον απορρίπτει και κάποιες μέρες τον ερωτεύεται.

Εάν δεν ξέρεις σε τι αναφέρομαι τσέκαρε εδώ το trailer:

Κάπως έτσι και οι απανταχού μουσικόφιλοι, σαν σε μαζική αμνησία, ενώ έχουμε ακούσει αρκετούς τόνους tuareg ξέρω γω, εννίοτε μας εντυπωσιάζουν σκέρτσα σαν αυτά των Angine de Poitrine. Και πολύ καλά μας κάνουν γιατί οι τύποι παίζουν ωραία, οι συνθέσεις τους είναι μεθυστικές αν δεν ψάχνεις πολλά πράγματα στο ροκ σου και ενώ προσπαθούν να το πάνε τεχνικά αυτοί οι γλυκούληδες σου δίνουν άπειρα hooks να πιαστείς. Μέχρι και χορευτικούς μπορείς να τους πεις.

Και οι σακούλες και οι βούλες τι φάση;;; Το branding είναι η μισή ομορφιά της μουσικής. Όλες αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν μια προσπάθεια από το να προσπεράσει το πλήθος λες και δεν υπάρχει μέχρι να προκαλέσουν γενικό παροξυσμό σε τέτοιο επίπεδο που θα υποχρεώσουν την google όταν αναζητεί ο χρήστης το όνομα της μπάντας, ο browser να αναβοσβήνει βούλες σαν το υπέρτατο marketing music glitch της ιστορίας.

Τσέκαρε την μουσικούλα τους εδώ:

Δες τους εδώ στο KEXP να δίνουν πόνο:

Στην αρχή ήταν μια σελίδα στο Facebook. Δεν την έφτιαξα καν εγώ, δεν υπήρχε καν περσόνα, δεν επιλέχθηκε κάποιος σκοπός, δεν προέκυψε από κάποια ανάγκη. Όλα αυτά έγιναν αρκετά χρόνια αργότερα και μάλλον κάλυψαν κάποιες έκτακτες επιθυμίες που σιγά σιγά συρρικνώθηκαν και μηδένισαν. Και κάπου εκεί let there be κορωνοιός και η σελίδα απέκτησε στήλη σε γνωστό μουσικό webzine. Και για 3-4 χρόνια είχε εβδομαδιαία παρουσία μέχρι που χάθηκε σταδιακά η φλόγα. Η μη αυτόφωτη περσόνα αντλεί δυνάμεις από τον άνθρωπο που την φοράει και αυτός ανά περίοδο περνάει διάφορα. Το κέφι του χάνεται, το κίνητρο του δύσκολα εντοπίζεται, ο χρόνος του πιέζεται και η ψυχολογία του δοκιμάζεται. Ακόμα και κάποιες εκλάμψεις σε mass media δεν κατάφεραν να τον επαναφέρουν σε αυτό που ήταν. Και για πολλούς μήνες η δυαδικότητα δοκιμάζεται, κατηγορεί ο ένας τον άλλον για οκνηρία και αναβλητικότητα. Τελικά συμφωνούν πως αυτό που λείπει είναι κυρίως η δέσμευση. Η δέσμευση στο content; Όχι. Η δέσμευση επικοινωνίας. Η συνέπεια που χαρακτηρίζει και τους δύο μας παραμένει ζωντανή όσο διατηρείται η ανάγκη να εκφραστείς και να λάβεις ανταπόκριση. Θετική ή αρνητική. Είμαστε εδώ και για τα δύο.

Και κάπου εδώ κάνουμε wrap up τις παραπάνω σκέψεις και τις συνδέουμε με την μουσική. Δεν θα κάναμε καμία απολύτως κουβέντα, εάν δεν μας ενδιέφερε το να ασχοληθούμε με αυτό που μας δίνει ζωή. Η μουσική συνεχίζει να είναι το μοναδικό φωτεινό πράγμα στις καρδιές μας, ενώ τα πάντα καταρρέουν γύρω μας. Άρα για να μην μακρυγορώ και να απαντήσω ξεκάθαρα. Αυτός ο χώρος βρίσκεται εδώ για την αναζήτηση της δέσμευσης επικοινωνίας. Εσείς την απαιτείται εγώ την προσφέρω. Το subscription προαιρετικό, προφανώς. Το paid subscription αφορά μόνο τις περιπτώσεις που θα καταναλώνω υπερβολικό χρόνο για το content. Χρόνο που θα μπορούσα να επενδύσω στην προσωπική μου εργασία ώστε να γίνω manager και να βγάζω 2000 ευρώ παραπάνω τον μήνα και να αγοράζω ακόμα περισσότερους δίσκους και να γίνω ακόμα πιο δυστυχισμένος γιατί δεν θα υπάρχει χρόνος να τους ακούσω αφού θα γαμιέμαι στην δουλειά. Άρα είναι μια αναγκαία συνθήκη για να διατηρήσω το κίνητρο μου. Όμως το ξαναγράφω. Είναι προαιρετικό και πολυτέλεια για τους περισσότερους. Όπως και πολυτέλεια είναι και για μένα να γίνω paid influencer ενώ εργάζομαι 10 ώρες την μέρα ήδη. Οπότε μην δω γκρίνιες, σας σούταρα. Αυτός ο χώρος ευελπιστώ να γεμίσει με κείμενα, όπως περίπου τα έγραφα στο avopolis και την athens voice. Μουσική και άλλα. Ξέρετε εσείς.

Leave a comment