Benim için küçükken ikisi de aynı şeyi ifade ederdi. Tek fark eşler veya sevgililer birbirlerine aşıktı, partnerleri dışındaki insanlarıysa seviyorlardı. Konu partnerleri olunca sevginin ismi aşk oluyordu. Değilmiş. Çok farklı şeylermiş aslında. Tabii bunu öğrenmek için önce büyümek gerekiyormuş.

Sevgi nedir düşündünüz mü hiç? Bence bir insan her şeye, aklınıza gelebilecek HER ŞEYE karşı bir sevgi besleyebilir. Sokaktaki bir köpeğe, gözüne güzel gelen bir çiçeğe, rastgele bir yere yazılmış yazıya, ailesine, bir içeceğe… aklınıza gelebilecek her şeye.

Bence insan sevdiği şeye nefret besleyemez. Bence bizlerin en çok yanlış düşündüğü konu da bu. Sevdiğimiz biri, bir şey hoşumuza gitmeyen şeyler yapınca direkt ‘Senden nefret ediyorum.’ diye düşünüyoruz. Yanlış. Nefret değil, nefret sandığımız şey öfke. Öfkeyi sıklıkla nefretle karıştırıyoruz.

Birini sevmek için bence hep bir şart lazım. Size güzel gelmeyen bir çiçeği sever misiniz? Peki ya size kötü davranan birini sevmek için çaba gösterir misiniz? Ortak hiçbir noktanızın olmadığı birini sever misiniz ki? Çoğu zaman hayır. Sevgi için bir bağ, ortaklık veya yakınlık gerekirken aşkın bunların hiçbirine ihtiyacı olmayabilir.

Bir düşünün şimdi sevgiyi. Ararsınız ve belki bir çocukta belki de bir şarkıda bulursunuz. Gelgelelim ki aşk, bunlardan çok farklı. Ömrünüzün tamamını aşkı arayarak geçirebilirsiniz. Ve onu ancak o sizi bulmak istediğinde bulabilirsiniz.

Aşkı aramayı, suya yazı yazmaya çalışmayla çok benzetiyorum. İkisi de yalnızca bir hiç için çaba göstermeye ve günün sonunda zamanını, hayatını, enerjini hatta daha birçok şeyini boşa harcadığını gösteriyor.

Peki tek fark bu mu? Cık, değil.

Hani nefretle sevgi aynı anda olmaz demiştim ya. İşte nefretle aynı anda olan duygu aşktır. Birinden ölümüne nefret edip aynı anda o kişiye delicesine aşık olabilirsiniz ve bu çelişki de sizi kendinize düşman olmaya iter çoğu zaman.

Benim en çok korktuğum ve her seferinde kaçtığım tek duygu aşk. Her defasında arkama dahi bakmadan kaçıyorum. Kalbe söz geçer mi? O kadarını bilmiyorum ama yine de biriyle yeni tanıştığımda gidiyorum işte o kişiden. Korkuyorum. Ya kendimi kaybedersem, ya ona olan aşkım beni kendimden bile uzaklaştırırsa kim olurum ki ben?

Aşk nasıl bir şey biliyor musunuz? Böyle ansızın gelip belki de dünyada yalnızca o kalsa bile asla olmaz dediğiniz kişiyi bile düşünmeden edememenizi sağlar. Hani bi söz var ya Yıldız Tilbe’nin ‘Hafife alma, aşk vurur insana…’ diye. Nefret ettiğiniz birine de aşık olabilirsiniz, konuşabileceğiniz ortak hiçbir konunuzun olmadığı birine de. Maalesef kalp seçiyor, siz değil.

Kısacası bırakın çaba göstermeyi aşk için. O kendiliğinden sizi bulacaktır…

~Eylül

Bir insanla beş yıl geçirmek, onunla tüm mevsimlere şahit olmak, onun kahkahalarını, suskunluklarını, öfkelerini ve sevinçlerini izlemek... İlk bakışta “Onu tanıyorum.” demek için yeterli geliyor insana. Ama zaman öyle ilginç ki, bazen seni en iyi tanıyan kişi bir anda en yabancı olabiliyor. Gözlerine her baktığında seni anladığını düşündüğün biri, bir gün bakmaz oluyor o gözlerin içine. Hatta seni değil, senin korkularını, kırılgan yanlarını kullanıyor. İşte o anlarda şunu farkettim, bazen tanımak yeterli gelmiyor.

Hayatım boyunca insanlar üzerine çok düşündüm ki muhtemelen psikoloji merakımın altında da bu yatıyor. Her neyse işte onları gözlemledim. Sessizliklerini, cümlelerinin arasına sıkıştırdıkları kırıntıları, aniden dökülen bakışları... Tanımak, bence her anlamda olan bir şey. Sevdiğini bilmek değil sadece aynı zamanda ne zaman sustuğunu fark etmekle oluyor tanımak. Ama öğrendim ki, biriyle dört mevsim geçirmek bazen o kişiyi tanımaya yetmiyor. Çünkü insanlar değişiyor. Çünkü her mevsim aynı kalmıyor. Bazen, birlikte geçirdiğin onca zamana rağmen biri kış geldiğinde seni bırakıyor. Bazen de sen, ilkbaharda aşık olduğun o hâlini sonbaharda tanıyamıyorsun.

Ve bazen… Beş yılın bir anlamı kalmıyor.

Zamanında çok yakın olduğum biri vardı. Belki bu satırları bir dahaki okuyuşumda kim olduğunu dahi hatırlamayacağım biri. Belki de o gün suskunluğumla, bakışlarımla anlatmak istediğimi anlasaydı ya da belki de en azından kendine bile yalan söylemeye çalışırken bana karşı dürüst olsaydı çok farklı olabileceğimiz biri. Öyle çok alıştım, öyle çok üzüldüm ki sanki başkasının başına gelmiş gibi anlatıyorum artık. Halbuki bir zamanlar onun omzuna başımı yaslarken “Seni her şeyden çok seviyorum” demişliğim var. Onunla dört mevsimi defalarca yaşamıştık. Kışta beraber üşüyüp ilkbaharda birlikte çiçek toplamıştık. Yaz gecelerinde hayal kurar, sonbaharda yağmurda ıslanırdık.

Ama bir şey oldu. Ve ben bir akşam, tam da onun doğum gününü kutlarken, karşımdaki kişiyi ilk kez bu kadar yabancı gördüm. O akşam fark ettim mevsimler tanımaya yetmiyor. Çünkü insanlar her mevsimde aynı kalmıyor. Çünkü bazen sen onun kışını göğüslerken, o başkasının baharında ısınıyor.

O gün, zamanın dost değil, sadece tanık olduğunu öğrendim. Birlikte geçirilen zaman, ancak kalpten kalbe köprü kurulmuşsa anlamlıydı. Aksi hâlde, geçen yıllar sadece bir sayıdan ibaretti. Ve o beş yıl… Belki de aslında hiç yaşanmamıştı. Yaşanmış gibi yapılmıştı.

Birini gerçekten tanımak demek, onun yanında zaman geçirmek değil sadece. Onun değişimlerine şahit olup, hâlâ yanında kalmayı seçmek demek. Onun sadece parlak, mutlu, umutlu taraflarını değil; karanlık yönlerini de sevebilmek demek. Onunla sadece güneşli havalarda yürümek değil, fırtınalı gecelerde de aynı çatının altında kalabilmek demek.

Ama insanlar büyüyor. Değişiyor. Bazıları kendini kaybettikçe seni de unutuyor. Ve sen ister istemez kendine soruyorsun “Ben bu kişiyi hiç tanımamış olabilir miyim?”. Cevap ilk bakışta evetmiş gibi gözükebilir ama bu çoğu zaman sadece bir yanılgıdır. Biz tanıyoruz aslında ama bizim tanıdığımız kişi değişiyor. Daha farklı, çok farklı, bizim tanışmadığımız bir versiyonuna dönüşüyor. Bence asıl kırılmalarda bu dönüşümde yaşanıyor. Yeni versiyonunda yanında tutuyorsa seni sıkı sıkı sarıl o dostluğa ama gidiyorsa senden… sadece mutluluğunu dilemekten başka bir şey yapamıyor insan.

Şimdi dönüp bakınca, birini tanımak için zaman saymanın ne kadar anlamsız olduğunu fark ediyorum. Birini tanımak, bir yazlık arkadaşlık değil. Sıcakta herkes sarılabilir. Asıl mesele bence havalar soğuduğunda hâlâ sımsıkı kalabilmek -konunun sıcak ya da soğukla bir alakası yok btw.

Birini tanımak için kaç mevsim gerekir, hâlâ kesin bir cevabım yok. Ama şunu biliyorum: Eğer biri senin baharına âşık olup kış geldiğinde terk ediyorsa, onu tanımaya harcadığın hiçbir mevsim geriye dönüp seni ısıtamaz.

Ve bazen… beş yıl sadece takvimde yer eden bir rakamdan ibaret kalır. Çünkü bazı yapılan hatalar, mevsimleri unutturur.

Belki de önemli olan birini tanımak değil, kendini kaybetmeden birini tanımaya çalışmaktır. Çünkü kim olduğunu unuttuğunda, zaten kimse seni gerçekten tanımış sayılmaz.

~Eylül

Fazla düşünmekten uyuyamadığım kaç gece oldu bilmiyorum. O bakışmalar her aklıma geldiğinde deli gibi sırıtıyordum -ki hala sırıtıyorum-.

Sanırım en büyük sorunlarımızdan biri gerekli gereksiz -çoğu zaman gereksiz- her şeyi fazla kafaya takıp düşünmemiz olabilir. It’s a girl problem maalesef. Kafaya herhangi bir şey takmayan insanlara bu yüzden çok imreniyorum aslında. O bakışmalardan hiçbir anlam çıkarmıyorlar. Onlar için anlık bi göz takılması sadece çoğu zaman o bakışmalar.

Arkadaşlarımız haklı olabilir mi? Cidden fazla mı abartıyoruz? Eminim olduğum tek bir şey var o da hisleriniz doğrudur. Bu demek olmuyor ki gidip o çocukla konuşun. Hayır. Siz hissediyorsanız bir şey illaki vardır ama bu karşı taraf için değil sizin için var demek.

Çok karışık yazdım farkındayım. Daha net olayım. Şöyle düşünün sürekli olarak bakıştığınız biri var ve kafanızı öyle bir karıştırıp allak bullak etti ki sadece onu düşünüyorsunuz. İşte o anda kendinizi dinleyin, uzaklaşın biraz o kişiden. Önemli olanın o değil de siz olduğunu fark edin. Siz ne zaman netleşirseniz tabloya o zaman daha net bakarsınız, kafa karışıklığınız azalır. (Minik bir not: Eğer sürekli bakışıyorsanız ama karşı taraftan bir adım yoksa sizde adım atmayın korkak erkekten olmaz.)

Şimdi biraz o anlamlı bakışların anlamı üzerine uzun uzun overthinkleyip yazdığım senaryolardan birkaçını yazayım siz karar verin hangisi olduğuna.

1- Yanlış ortam, yanlış zaman

En çok üstüne düşündüğüm konu kesinlikle bu. Arkadaşlar yanlış yer ve zaman sizin birbirinize olan o tüm çekimlerinize rağmen öyle bir uzaklaştırıyor ki siz bile ne olduğuna şaşırırsınız çoğu zaman.

O bakışmalar, uzun uzun çoğu zaman gizli gizli izlemeler, arkadaşlarınızın onun sizi izlediğini söylemesi, anlamsız gülüşmeler, bahanelerle araması/mesaj atması, size anlamını ikinizin bildiği şekilde seslenmesi, kendi arkadaşlarınızla yaptığınız konuşmalara dahil olması, her anlamda (HER ANLAMDA) yaşanan çekim… bilemiyorum. Böyle düşününce biraz korkakmış gibi de geldi aslında. Yine de arkadaş ortamı, bulunduğunuz yer ve olduğunuz zaman tüm bunlara rağmen karşınızda durabiliyor.

2- Korkak

Benden uzak Allah’a yakın dediğim tiplerden birincisi -ikincisi de akrep burçları-. Askerliği bırak evlilik teklifini bize ettirecekler. O da yetmez regl olmaya falan başlayacaklar diye korkuyorum. Tiktok keşfetim de bu konuda pek yardımcı olmuyor ama her neyse. Genelde reddedilmekten falan korktukları için yaklaşmazlar. Benim anlayamadığım kısımsa bizim ciddi anlamda bakışlarımızla işaret vermemiz ve onların inatla korkak davranması. What’s a concept mesela??

3- Ve son teorim: Ne istediğini bilmiyor

Çok net bir şey söylemek istiyorum. Kaçın, koşun, uçun yani. Size o anlamlı bakışların hepsini atıp karnınızda kelebekler uçuşturduktan sonra ertesi gün başkasıyla date’e çıkar ve gelip sizin olduğunuz ortamda date’ini anlatır. Tamamdır knk haber edersin?! Cidden nefret ediyorum şu tiplemelerden. Amaç ne yani?

Her neyse umarım bir nebze de olsa o overthink sürecinizi hafifletebilmişimdir. Ne kadar çok bu durumlar can sıkıcı olsa da ben yatmadan önce olan o hayal sürecinde midemdeki kelebeklerle uykuya dalmayı seviyorum. Biraz içimi dökmeyle karışık olan yazımı okuduğunuz için çook teşekkür ederim. Sizin de teorileriniz varsa mutlaka paylaşın.

~Eylül

Subscribe now

Hayatınızda hiç çok fazla başlamak istediğiniz bir şey oldu mu?

Tahmin edeyim zorluğundan değil de ertelemekten başlayamadığınız çok fazla şey oldu ve hâlâ da var bunlar.

Benimde var çünkü. Mesela yazmak.

Zor dönemlerimi hep yazarak atlatmışımdır ben küçüklüğümden beri. Ama şuan bilemiyorum. Yazmak bana o kadar çok zor bir şeymiş gibi geliyor ki anlatamam. Elime kalem alamıyorum. Her aldığımda geri yerine bırakıyorum. Döngü gibi.

Halbuki akşam olsun eve gideyim de yazı yazayım, artık günlüğümü doldurayım kızıydım ben. Ne değişti diyecek olursak hayatımdaki yoğunluk çok büyük oranda değişti sanırım. Herkes gibi, her şey gibi bende bu yoğun tempoya ayak uydurmak için değiştim ve bu yüzden de en çok kendimi bulduğum şeylerden uzaklaştım.

Şimdi çok başlamak istediğiniz ve bir türlü başlayamadığınız bir şeyi düşünün. Maddi şeyler gerektirenlerden bahsetmiyorum burada. Daha çok yeni bir kitaba başlamak gibi düşünebilirsiniz bunu veya yarım kalmış bir resmi tamamlamak, kaydettiğiniz ve o an canınızın çok çektiği bir tarif mesela.

Hepimizin illaki vardır bu tarz şeyleri. Benimde çok fazla vardı, hâlâ var.

Peki hiç düşündünüz mü biz bunlara neden başlayamıyoruz. Bu başlangıç neden bu kadar zor? Boş vaktimiz mi yok? Üzgünüm boş vaktimiz hepimizin var, yaratıyoruz kendimize boş vakitler. Ama bu boş vakitleri sosyal medyada geçiriyoruz. ‘Dinlenmek’ adı altında saatlerce reels kaydırıyoruz, Tiktokta insanların attığı o muhteşem derecede estetik dumplara bakıyoruz. Oradaki insanlar bizim başlayamadığımız şeyleri nasıl yapıyorlar? Birazımız onlardan görüp çok anlık bir motivasyon yaşıyoruz ve hemen sonra kaydırdığımızda gidiyor o hissiyat. Böylelikle kaydırma döngümüze kaldığımız yerden devam ediyoruz.

Bundan nasıl kurtulacağımı bulmak için çok uğraştım. Her birazdan başlayacağım dediğimde kendimi yeni bir kaydırma döngüsünün içinde buldum. Şuan bu yazıdan önce bile 3 saatim gitti inanabiliyor musunuz? Telefonumun şarjının bitmesi gerekiyormuş döngüyü kırmak için sanırım. Neyse biz sonuca bakalım.

Yaz mevsimi de gelmişken ve hepimizin en kötü ihtimalle boş bir hafta sonu varken bu döngüyü kıralım bence. Her ne istiyorsanız küçük bir adım atın. Bırakın bugün pazartesi olmasın. Belirlediğiniz o tam saat de olmasın. Ya da yapılacaklar listesindeki hiçbir şeyi yapmamış olun. Bu zaman şuan oluyor ve elimizden kayıp gidiyor. Bir yıl sonraki hatta bırakın bir yılı, bir ay sonraki siz için bir adım atın. Alın kahvenizi yanınıza ya da boş verin. Hiçbir şey mükemmel olmasın, hiçbir şeyi romantize etmeyin.

Sadece atın işte o adımı. Emin olun hiç pişman olmayacaksınız…

~Eylül

Subscribe now