içinde minik bir kız çocuğu

umutları ve hayalleri ve masum hisleri

içinde bir ben

yorgunluğum ve bıkmışlığım ve yıkıcı öfkem

yaklaşmaya çalışma

gelmek bile istememeliydin aslında yanıma

tırmanmaya çalıştığım duvarlarım

sende derin yaralar bırakıcak

uyarıyorum seni son defa

koş, uzaklaş

ulaşmaya çalıştığın kız çocuğu

dikenlerimi aşmaya çalışırken

tüm duygularını söndürücek birer birer

içinde kocaman bir boşluk bırakıcak

Koş, lütfen benden uzaklaş

benim yaşatma isteğin

senin sonun olucak

öleceksin uğruma

değmem artık çabalamana

aradığın o küçük çocuk terk etti çoktan beni

içimde kalan kocaman boşluk seni karşılayacak

But i would kill for them to look through my soul

and read the poem of my heart

Read what ache of my soul write

Tell me you love me

I know you won't mean it

I know you don’t want to be mean

so you’ll say it

I just need to hear it for one time

I always thought you had the right to do whatever you want to me

You wrecked me and killed me

and then you kissed me

And then you left, didn’t even say goodbye

It was my love that made you precise

you were wrong for me all this time

But i cant stop wanting you back into my life

But also please never find your way back to my heart

Süsleniyorum dışarı çıkmadan, makyaj yapıyorum, kendime çok yakıştırdığım kıyafetler giyiyorum. Sonra çıkıp otobüs durağına yürürken bir ses geliyor: Sürtük!

Toplumun dayattığı kalıplara girince bile neden toplum tarafından hakarete maruz kalıyorum?

Çünkü zayıf olmalıydım ama bunu göze sokmak istememeliydim. Hatlarım güzel olmalıydı ama dekolte giymemeliydim. Son olarak keyfim yerinde bir şekilde kıvırta kıvırta yürümemeliydim.

Hiçbir şey olmayı becerememiş bir kadınım ben. Feminist olmayı da beceremiyorum belli ki. Kalıplardan çıkmaya da gücüm yetmiyor beni buraya siz koydunuz şimdi neden sürtük oldum demeye de.

Hiçmişim gibi hissediyorum. Tam olarak onların istediği gibi. Kendine güvenemeyen bir kadın. Karşı çıkamayan.

Sürtük bir feministim ben, belki de aynı anda ikisini de isteyen.

Sürtük feminist, dekoltesinin cinayet sebebi olmaması gerektiğini bilen ama anlatamayan. İstediği gibi konuşabilmeyi hala öğrenen, ‘hanım hanımcık’ olmak zorunda olmadığını yeni keşfeden.

Sürtük feministim ben.

Her gün daha da öğrenen, daha da öfkelenen.

Büyüdüm.

Üzüldüm.

Ağladım, kırıldım, düştüm. Kalktım ama toparlandığımda ışığımı geri saçamadım bir türlü. Artık gökyüzüne baktığında zar zor görebildiğin bir yıldızdım. Kötü değildi aslında, arada kaynamak huzurlu geldi ilk başta. Günler öyle geçip gitti.

Ancak fark etmediğim şey şuydu ki ışığım sönmeyi hiç bırakmamıştı. Her geçen gün daha karanlık, her geçen gün daha da hapis oldu. Çok geç olana kadar anlayamadım durumu.

Savaştım tüm gücümle. Tekrar ışığım gelsin diye çabaladım.

Yandım, yandım, yandım.

Ama hesaplayamadığım bir şey oldu. Vakitsizce harcadığım bu çaba içimdeki kırıkları iyileştiremeden parlak bir yıldıza dönüştürdü beni. Ancak ben o eski parlak yıldız olamadım.

Artık kayan bir yıldızdım.

Parladım, parladım.

Dilekleri gerçekleştirdim. Son kez aydınlattım. Sonra söndüm. Ben artık ölüydüm.

Şimdi 21’i dolduruyorum ve bir erkeğin beni istemesine ihtiyaç duymadığım son zamanı hatırlamıyorum.

O yalandan ilginin bağımlısı oldum fark etmeden.

Kandır beni.

Söz veriyorum bilmiyormuşum gibi davranacağım asıl istediğini. İnanmıyorum sana, bir oyun bu. Ama senin kadar ben de yönetmenim. Ben de alıyorum istediğimi.

Çekinme, oyna hislerimle. Manipüle et, kandırmaya çalış beni. Ben o yalanları çoktan öğrendim. Piyon olduğumu zannettiğin bu satrançta, ben çoktandır vezirim. Doya doya içiyorum ağzından çıkan o sahte zehri.

Şimdi işin bitti, ben de diğerine geçtim. En son ne zaman yalnız kaldım? Hatırlamıyorum. Bir erkek tarafında söylenmezse ne kadar iyi olduğumu unutuyorum.

Nefret ettiğim patriarkanın tam ortasında boğuluyorum. Artık yüzmeyi öğrensem de denizden çıkıcak gücü kendimde bulamıyorum.

Neden peki bu sevilme arzusu? Hayır…ihtiyacı. Şimdi doğruyu ararken yalnıza hapsoldum. Sevilmeyi bilmem ben, kandır beni, onu biliyorum.

İlk kanışımı hatırlıyorum, ilk yara alışımı. Sonra boş vermişliği, devam etmeyi, duramamayı. Beni neden doğru bir şekilde sevemedin?

Bazen kullanıldığıma çok emin oluyorum, ertesi gün ise karşı tarafı böyle suçladığım için kendime çok kızıyorum. Ancak hala her mesajı tüm detaylarıyla analiz etmeden duramıyorum. Çevremdekileri bana ve benim bu ruh halime mecbur bırakıyorum.

Normal birinden çok daha fazla cümleye ihtiyacım var benim.Biri bana sürekli ‘senden hoşlanıyorum, konuşmaktan zevk alıyorum, aramızda bir sorun yok’ demeli. Sürekli ‘senden bıkmıyorum, merak etme’ denmeli bana. Aciz hissediyorum, bunları ihtiyacım olduğu için hasarlı hissediyorum kendimi. Belki de şu an zamanında yanlış kişilere güvenmiş olmanın cezasını bambaşka birine ödetiyorum. Ama benden hoşlanılabileceğini düşünmüyorum. Bu beynimin bana kurduğu bir oyun mu yoksa haklı mıyım gerçekten bilmiyorum.

O kadar çok düşünüyorum ki bazen saçmalıyorum. Her geçen gün biraz daha soğutuyorum kendimden. Yorucu biriyim, biliyorum. Karşımdakinin gitmek isteyeceği günü usulca bekliyorum. Bunun gerçekleşmeyeceği bir senaryo göremiyorum. Bir yandan da benden daha optimist olmasını umuyorum, daha sabırlı, beni bana rağmen sevebilir umarım.

Beni bana rağmen sevebilirsin umarım.

Aşk tarafından büyülendim ben daha çok küçükken. Uzun konuşmalar, kimseye anlatılmayan sırlar, başkalarının kollarında bulunmayan o huzur, başka bakışlarda olmayan o güven, sadece o dudaklardan hissedilen arzu.

Onu istiyorum. Aşkı, saf sevgiyi istiyorum.

Bulamıyorum, sorunun büyük bir parçası benim belki de. Geçmişteki kötü ilişkilerimin mutlak ortak noktası benden başka bir şey değil sonuçta.

Çok sevilmek yetmiyor hiçbir zaman bana. Ben bilinmek istiyorum, anlaşılmak. Anlatamıyor muyum hiç kendimi, bir türlü fark edemediğim bu sorun ne?

Belki de hiç aşkı bulamayacak insanlardan biriyim ben. Belki de mutluluğum başka yerde bekliyordur beni.

Yanlış anlamasın kimse beni, hayattaki tüm gayem aşkı bulmak değil benim. Ama mutluluğum bir kaynağı da aşk olsun. Aşk da beslesin ruhumu. Aşk da parlatsın gözlerimi. Aşk da güldürsün beni uzun uzun.

İçimde bir duygu. İsmi yok. Annesi olamıyorum, onu kucaklayamıyorum.

Yalnızım, mumlarımı yakıyorum. Evin sessizliğini şarkılarla bastırıyorum.

Defterimi alıyorum elime. Hissediyorum; yazıyorum, o zaman yaşıyorum. Kendimi kandırıyorum: Kimseye ihtiyacım yok.

Yalnızım, bir dizi açıyorum. Ekrandaki yaşamı hayal ediyorum, onu yaşıyorum.

Yalnızım, kalbimin ritmi alışılmadık. Bıkmış artık benden. Müziğin sesini açıyorum, onu bastıyorum.

Yalnızım, sadece beynimdeki sesle konuşuyorum. Deli miyim ben? Sadece günü atlatmaya çalışıyorum.

Yalnızım, bekliyorum.

Yalnızım, beklemekten yoruldum.

Pes mi ediyorum?

Bu kadar mükemmel olmaya çalışmak insanlıktan uzaklaşmak değil midir bir noktada? Kusursuz bir hayat…düzenli, mutlu, her şey olabileceği en iyi halde.

Ama yanında siyah yokken beyaz, üzüntü yokken mutluluk anlamını yitirir.

Ben en iyi halim olmak istemiyorum. Dağınık olmak istiyorum, kaotik. Hissetmek istiyorum: mutluluk, kaygı, heyecan, sinir, üzüntü, coşku. Hepsini istiyorum. İnsan olduğumu hissetmek istiyorum.

Kusursuz halimi değil, kendimi istiyorum. Kaba olmayı, bağırarak gülmeyi, sokak ortasında hüngür hüngür ağlamayı bile istiyorum.

Açıkçası çok da usandım bu mükemmel olma dayatmasından, bir kalıba sokulmaya çalışılmaktan. Usulca yaşayıp gitmek istiyorum. Hayatımı tüketmek günden güne. Doya doya günleri eksiltmek istiyorum.

En iyi halim olmak istemiyorum. Her anımı gönlümce yaşadığımı bilerek günü bitirmek istiyorum. Bazen iyi, bazen kötü; bazen kaba, bazen naif; bazen neşeli, bazen somurtkan. Yaşamak istiyorum.

Bazen dışarıdan bakınca hiçbir sorunum yokmuş gibi gözüktüğü için gerçekten üzgün değilmişim hissine kapılıyorum. Somut bir gösterisi olmadığı için o his yokmuş gibi. Eğer yeterince yara almış olsaydım bir bakışla anlaşılırdı ya da gözlerim ağlamaktan şişseydi, o zaman belki de ‘ ben gerçekten iyi hissetmiyorum’ konuşması yapmam gerekmezdi kimseye. Bana inansınlar, beni fark etsinler diye sessizce çırpınmam gerekmezdi.

Hissettiğim gibi gözükmüyorum dışarıya. Ama anlatabilen biri de olmadım hiçbir zaman. Herkes çok iyiyim sanarken içimdeki fırtınayla yaşayıp gidiyorum usulca. Fark edilmeyi bekliyorum belki de bir köşede. Zamanım bol sanki, zaten senelerdir böyleyim.

İzi bile kalmayan yaralar için hüzünlüyüm hala. Belki saçma, belki de yersiz. Belki de bile isteye dibe çekiyorum kendimi. Eskinin unutulmasına izin vermiyorum.

Dışarıdan bir göz görmüyor artık yaralarımın yerini. Lakin benim her aynaya bakışım ,ilk günkü gibi. Büyük küçük yaralar.. Kimisinin etrafı morarmış, kimisi hala taze kan kırmızısı. Görünmüyor çıplak gözle nasıl darbe aldığım ama vücudum komple sarılı.

Yaralarım gözükmüyor belki ama onlar oluşturdu hayatımın tablosunu. Onlar benliğimin asıl parçası. Yaralarım ben oluşum artık, belki de benim hem av hem avcı.

“Uslu” büyüdüm ben; sessiz, sorunsuz, kendi dünyamda büyüdüm. İltifat olduğunu zannedip sıkça söylediler: ‘ Sen bizi hiç yormazdın, çok uslu bir çocuktun.’

Evet, ben her sorunumu kendim çözmeyi erkenden öğrenmek zorunda kaldım. Ben ailemin yüküne yük katmamak için sustum, onlar beni sormayı bıraktı, sanki unutuldum. O halleder kızı oldum. Ben kendi halinde büyüyen bir çocuk olmak zorunda kaldım.

Şimdiyse büyüdüm, artık sessiz çocuk değilim ama hiç konuşasım da kalmadı. İç dünyasında yaşayan bir kız oldum. Ailesiyle konuşmayan çünkü nasıl konuşacağını, muhabbet edeceğini gerçekten de bilmeyen bir kız. Ben herkese mesafeli, kendi sorunuyla kendi ilgilenen kıza dönüştüm.

Ben küçükken çok usluydum, kimseye hiç sorun çıkarmadım. Şimdi büyüdüm, bağırmak istiyorum. Saatlerce konuşmak, ben niye çocuk olmadım diye yakınmak.

Ama yapamam, çünkü ben hiç sorun çıkartmam.

Subscribe now

a cage I cannot live in

a cage I cannot escape

Full of my rotten thoughts and ugly memories

Full of my attempts, my delusions, my fears

My mind is a cage

in which I must live happily for decades

however I failed so magnificently so early

that i wish, i hope i could just get out of it for couple days

My mind is a cage

that I was thought I must appreciate

but I can feel its eating me alive every minute, every day

thought by thought, i am a little gone everyday

Belki de fazla alıngandım günümüz dünyasında hayatta kalabilmek için.
Güldüm, geçti.
Ve fazla serttim, yanımda kimse kalmayana kadar herkesi ittim.
Güldüm, geçti.
Sesim kimsenin duyamayacağı kadar kısık sesli çıkıyordu sanki.
Güldüm, geçti.
Sözcükler anlaşılmayacağım yanlıştı ağzımda.
Güldüm, geçti.
Sorumluluklarım ardı ardına gelirken dur diyemedim karşıya.
Güldüm, geçti.

Güldüm, güldüm.
Geçmedi.
Öldüm.

İncecik bir patikadayım yürüyorum, düşüyorum
dizlerimde tanıdık koyu bir kırmızı
kalkıyorum, canım acıyor, umursamıyorum
ilerliyorum, nereye gittiğimi bilmiyorum

sesler duyuyorum, emirler veren
neler yapmam gerektiğini, nasıl yapmam gerektiğini söyleyen
yorgunum, kulak asmıyorum
Kendi haritamı kendim çizmeye çalışırken kayboluyorum

Daha da inceliyor patikam 
ilerlemek iyice zorlaşıyor
ruhumdan akıyor sanki koyu kırmızı

yağmur çiselemeye başlıyor
duruyorum, nefes alamıyorum
haritam karmakarışık, anlamıyorum
ilerleyemiyorum, nefes alamıyorum
yağmur çiseliyor, ben boğuluyorum

Kendince sebepleri olduğunu düşünüp içinde akladığın insanlar sadece seni o kadar umursamıyorlar. Hepsi bu. Kendi içinde affetmek için bin takla attığın kişi her kimse, seni üzdüğü için pişman bile değil. Belki de seni üzdüğünün farkında bile değil çünkü umrunda değil.

Bu sözleri belki defalarca duydun, belki de çok sert buluyorsun, farkındayım biraz ağır. Ama bazen insanın içinden geçirmeye korktuğu cümleleri karşısında görmesi gerekir. Çok üzgünüm ama insalar tanıştığınız haliyle kalmaz ve bazen yeni kişilikleri sizi üzmekte hiçbir sorun görmez.

Bazen en yakınım dediğiniz kişi yavaş yavaş değişir, ilk başta kötü bir dönemden geçiyor sanarsınız, sonra suçu kendinizde ararsınız. Bir şey yapmış olmalıyım dersiniz. Sonrasında değişimle yaşamaya çalışırsınız, o farklılıkları görmek istemezsiniz, hayatınızı o kadar etkileyebileceğine inanmazsınız belki. Ama mecburen kabullenirsiniz bir süre sonra. Karşınızdaki sizin kahkahalar attığınız, saatlerce konuştuğunuz, omzunda ağladığınız kişi değildir artık. Eskiden insanlar birinizi görünce direkt diğerinizin nerede olduğunu sorardı, ayrılmazdınız hiç. Ama aynı bedende başka biri var artık ve o başka biri size göre olmayabilir. Bu yıkıcı ama sorun değil.

Gitmeniz gerekecek fakat o çok tanıdık kahkahayı ne zaman duysanız ruhunuzda bir sızı belirecek. Özlem… Geçmişe özlem, bu duyduğunuz özlemin o kişiyle tam olarak ilgisi olmadığını bilmeniz çok önemli. Siz birini değil, yüzlerce anıyı özlüyorsunuz.

O sızı gün geçtikçe içinizde büyürken düşüneceksiniz: Son bir kez konuşsaydık, ben hak ettiğim o özrü alsaydım, şu an her şey farklı mı olurdu?

Lakin özür hiç gelmeyecek. Anılar belki bazen size üzüntüyle karışık bir mutluluk vericek.

O özür hiç gelmeyecek. Karşıdaki sizi tanımıyor ki artık. Neden özür dilersin ki yabancı birinden?

O özür hiç gelmeyecek ve sen geçmişle vedalaşamazsan, beklediğin özür için şimdini tüketeceksin.

Üzgünüm, o özür hiç gelmeyecek.

Ama bir ilişki içindeyken fedakarlık yapmak gerekmez mi? Tamamen seni değiştirmeye çalışan bir karşı taraftan bahsetmiyorum burada. Bu kendinden ödün vermezliğim ilişkime çok sağlıksız geliyor olabilir mi, ben ondan bir şeyi değiştirmesini istediğimde o karşı çıkmadan törpülerken kendini benim bu ‘ben öyleyim beğenmiyorsan kapı orada’ tavrım bana günün sonunda ne kazandırıyor? İlişkimle değişmem beni tüm hayatını sevgilisine göre şekillendiren kızlardan yapar mı? Bunu reddetmek bir nevi microfeminism midir yoksa sadece toksik biri miyim?

Erkek arkadaşım neden bu kadar kafayı taktığımı buna anlamayacak belki. Anlamasını beklemiyorum da zaten. Ama sürekli onla vakit geçirmek, yanında içimdeki kız çocuğunu hisetmek, her anımın onla olmasını istemek beni daha az feminist yapabilir mi? Yoksa bu ortaokulda feminist olmak için pembe sevmememiz gerektiği gibi bir düşünce mi? Hangi noktada kendiyle gayet barışık, akademik hayatı başarılı sayılabilecek, ilişkis de gayet güzel olan bir feminist kadın olmaktan çıkıp tüm hayatını sevgilisi etrafında yaşayan o kıza dönüşmüş sayılıyoruz?

Peki o noktadan çok mu uzak durmalı, yoksa arada bir uğramalı mı ona? Erkeklerden nefret etmiyor olmak beni unfeminist (?) yapabilir mi? Sevgilimin hayatındaki yerini eve bir biblo koyuyormuşçasına belirleyebilir miyim? Tüm hayatı sevgilisine dönmüş olan o kız olmaktan nasıl kaçacağım?

İşte tam da o kötü karakter benmişim gibi hissediyorum kendimi bu sıralar. Kimsesi olmayan, doğru bildiği şeyi yaparken yapayalnız kalan, mutlu mu mutsuz mu kendisi bile bilmeyen, ne istediği hakkında artık hiçbir fikri olmayan o kötü karakter benim ve uzun süredir tek bir duyguyu hissediyorum: Bıkkınlık.

Gerçekten de kötü biri miyim, bu duygularım ve hislerim karmanın bana vuruş şekli mi, evren bana bir mesaj mı veriyor? Değiş.

Değiş, değiş, değiş.

Ama daha birkaç hafta önce kendinden çok memnun olan ben değil miydim? Şimdiyse yolda giderken birden gözlerim doluyor, güne başlarken ilk düşüncem ‘ ne yapmalıyım da bugünü de yalnız geçirmemeliyim?’ oluyor. Aynadaki görüntü ben miyim gerçekten? Yansıma aynı esasında ama çok daha farklı da. Sanki ben değil, bambaşka biri. Hareket etse birden, konuşsa benle hiç şaşırmam. Yansıyan benim benliğim değil.

Ne yapmalı peki bundan kurtulmak için? Kabullenip yaşama böyle devam edebilir miyim yoksa gerçekten de değişmeli miyim?

Filmin kötü karakteri hakikaten ben miyim?

Sadece abartıyormuşum gibi geliyor bazen. Yirmi yaşındasın daha diyorum. Evet; gitmez zannettiğin herkesi teker teker kaybettin belki de ama toparlayabilirsin, bunu yaşayan tek sen değilsin. Abartma, her zamanki gibi abartma ve bunu da saatlerce düşünme. Kendine düşman olmayı bırak, üstüne fazla gitme, bu dönemi de yaşayacaksın ve biticek. Her şey yoluna girecek.

Diğer zamanlarda da dünyanın en kötü insanı benim. En sert, en anlayışsız, en bencil. Kendine ne yaptığını beğendin mi, her şeyi nasıl da mahvettin? Bir de sürekli kendini haklı görmen yok muydu? Kötüsün.

Kötüsün, kötüsün.

Elimden sadece ilk seçeneğin doğru olduğunu ummak geliyor bu durumda. Geçeceğine inanmak, yaşadıklaımı kabullenmek ve bir şekilde ilerlemeye çalışmak. Bazı günler çok zor olsa da ben artık filmin kötü karakteri olarak görmek istemiyorum kendimi. Çabalıyorum, günden güne aynadaki yansıyanda kendimden parçaları geri buluyorum. İyileşmeyi umuyorum.

For the way I look at you

And the way I touch you

So with lust, so thirsty

You’ll start to crave me

Cannot live for a minute without me

And right when you decide you’re madly in love with me

I’m going to make you wish you were dead.

I will break your heart

My words will haunt you down

My love and my pretty eyes

That’s all dust now my love

‘Cause the minute i feel loved

I have to run far, far away

And that my darling, will make you wish you were dead.

Gün içinde staj, aynı anda iki kitap, bir sürü dizi...

Beynimi sürekli başka şeylere odaklamak zorundayım, boş bir zaman yakaladığı anda eskiyi düşünmeyi başlıyorum ve ben artık çok yoruluyorum.

Eski arkadaşlıklar, eski sevgililer, eski ben...

Açıkçası bunların hiçbirini yeniden istemiyorum. Pişmanlıklarım var elbette, hayatı dosdoğru yaşayamayacağımı biliyorum, öyle olsa pek yaşamak gibi de olmaz zaten.

Ama bazen özlüyorum. Eski sevgilimi ya da eski arkadaşlarımı değil, kişileri değil. Anıları özlüyorum, bir daha yaşanmayacak o anları. Bazı anılarımızda olan o mululuğumu, huzurumu.

Birkaç dakika boyunca eski anılar akın ediyor zihnime. Tabii ki ilk başta sadece güzel olanlar, ufak bir özlem sızıyor içime, minik bir 'Acaba yanlış mı yaptım?' düşüncesi. Sonra... sonra yavaş yavaş neden onlardan bahsederken 'eski' demek zorunda kaldığımı hatırlatan anılar geliyor aklıma. Zorunda kalmak diyorum çünkü hiçbir zaman bitsin istemedim aslında, hiçbiri yabancılaşsın istemedim.

Ama artık günün sonunda kendim için iyi olanı düşünmeyi öğrenmek zorundaydım. Ağlayarak o mesajları atmayı da masanın karşısında sevdiğim biri varken duygudan uzak bir sesle, belki de biraz sinirle konuşmayı da kendim için öğrenmek zorundaydım.

Bencil miyim? Belki.

Bir daha olsa yapar mıydım? Evet, bazı durumlara belki çok daha erken, belki biraz daha farklı ama sonuç yine aynı olurdu her zaman.

Ablamın dizinde, yatağımda, sokakta, okulda... Artık değer verdiğim insanlar yüzünden ağlayamazdım, sırf seviyorum diye bunu yapmaya ne kadar devam edibilirdim ki?

Hikayelerin öbür tarafında böyle masum, tek niyeti kendi mutluluğunu korumak olan bir kız olmadığımı çok iyi biliyorum. Öyle olmadığımı defalarca duydum, defalarca kendimi savundum.

Bazı şeyleri içimde tamamen kapatmak için yazman gerekti her zaman.

Ben buyum, konu duygularına geldiğinde sadece defterine tamamen dürüst olabilen o kız.

Gerçi, geçmişte yazdıklarıma baktığımda kaçında tamamen dürüstüm?

Bilmiyorum ama artık bazı şeyleri içimde tutamıyorum.

Geçmiş arkamda bir toz tanesi gibi kalana kadar uzaklaşıyorum.

Bazen yolun birazını geri dönmek isterken buluyorum kendimi. Giderken bıraktığım değerlilerim bu yolu geri dönmeye değer diyorum.

Dön arkanı, koş, başlangıç noktasına kadar koş.

Ama buna iznim yok, bıraktığı yere geri dönmemeli insan. Gururu olmalı.

Bazen de delirmişçesine geri dönmem gerekiyormuş gibi hissediyorum. Ta en başa kadar koşmaya niyetleniyorum hatta.

Neyse ki aslında çoktan öğrenmiş olmam gereken dersleri bir daha alıyorum geri dönüş yolunda, vazgeçiyorum en başa gitmekten. Tekrar yolumda ilerlemeye başlıyorum.

İlerledikçe fark ediyorum: Değersiz hissettiğim yerlerden kaçmayı kendime o kadar huy edinmişim ki bir süre sonra dönüp arkama baktığımda bıraktıklarım sadece bana değersiz hissettiren insanlar, anlar, yerler değil; değerli hissettirenler de orda kalmış, uzakta. Onlar da birer toz tanesine dönüşmüş.

Ama artık duramıyorum.

Yoldan geçerken derslerimi topluyorum ve sadece önüme bakıyorum.

Koşuyorum, koşuyorum, koşuyorum.