I had just watched a completely random visual idea travel from one person, to brands, to creators, to my feed, and almost into my own taste…

Kylie Jenner turned 29. She had colorful gemstickers on her birthday cake. Happy birthdey King Kylie! Aaaand gemstickers…

One of my friends dm’ed me her post and typed:

“So we’re gonna be seeing this cheap ass gemstones everywhere. Mark my words”

I didn’t argue with her because I knew how trends worked and she was right.

Then brands started to turn their grids covered in colorful gemstickers. Pregnant women but them on their bellies, cosmetic products had them on, phone cases, make-up looks, coffee cups, hairbrushes, nails and the list goes on.

My feed started looking like my elementary school homework covered in glittered stickers. -Yes I’m convinced I have fore seen this trend when I was 10 years old.

Not exactly cool, yet somehow enough to make me think. And the funny thing is, I almost had the urge to try it. Then I caught myself.

Not because bedazzling is particularly serious—or even because I think there is anything wrong with it—but because I had just watched a completely random visual idea travel from one person, to brands, to creators, to my feed, and almost into my own taste at a speed that felt slightly insane.

Which made me wonder:
If I am supposedly the influencer, why am I so easily influenced?

There is something slightly ridiculous about asking myself that when a considerable part of my life revolves around showing people things they might want to buy.

I forecast upcoming trends; I see new collections before I need new clothes. I hear about the newest place before I’ve gotten bored of the last one. There is always another serum, another bag, another pair of shoes, another little object that promises to somehow make my life more aesthetically complete.

And when you work around fashion, beauty and lifestyle, wanting things can almost start to feel like part of the job.

In the beginning of my career in social media, I think I confused having taste with having things. Just for a while…

If I liked a jacket, I wanted the jacket. If I saved a pair of shoes in my wishlist, eventually I would start finding reasons why I needed the shoes. I could turn almost anything into a gap in my wardrobe if I thought about it for long enough.

Which is funny, because there is theoretically no finish line. There will always be a better black bag. Someone will release another perfect white shirt.

By the time you finally buy the thing that was all over your feed for three months, everyone—including you—are already looking at the next thing.

Being exposed to so much has actually started having the opposite effect on me.

I don’t want everything anymore.

Or maybe more accurately: I’m learning that liking something does not automatically mean I need to own it. This sounds embarrassingly obvious when written down. But I genuinely think social media has made that distinction much harder to maintain.

We don’t just see products anymore. We see them styled, contextualized and attached to entire imaginary versions of our lives.

You don’t only want the suede bag. You want to be the girl carrying the suede bag in a very specific coat, leaving a very specific restaurant, living a life that somehow looks extremely good at 4:37 pm on a Tuesday afternoon.

The product becomes evidence of the person you think you could be. And I probably participate in creating that fantasy too… -upsies-

That is, after all, part of what content does.

But seeing the machinery from the inside has made me a little less susceptible to it.

I know now how quickly an obsession can be manufactured. I know how I could market a specific product in a very very VERY specific way. I know how something starts appearing everywhere at once. I know that sometimes I only think I desperately want something because I have seen it fifteen times in four days.

-I mean obviously, we live in a time where everyone is just way too aware of themselves yet has absolutely no intention of changing any of their habits, and I am one of them-

Give it two weeks and suddenly I’m completely fine.

So lately I’ve been trying to separate appreciation from acquisition. Some things are beautiful and can simply remain beautiful.

I can love a runway look without rebuilding it in my wardrobe. I can save a bag to Pinterest without adding it to my cart. I can tell you a product is genuinely good without deciding it needs to live in my bathroom.

And strangely, buying less has made me more interested in style.

Because when constantly getting something new stops being the solution, you have to actually figure out what you like. What gives you confidence, what doesn’t. What makes your skin look pale and what makes you shine.

Not what is new. Not what photographs well. Not what everyone has suddenly agreed is essential.

But what survives once the novelty disappears?

That question has been much more useful to me than asking whether something is “worth it.”

I still buy things. Obviously. -I just posted a Zara haul on my TikTok account, which had higher views compared to my other content. I like fashion and styling way too much to turn this into an anti-shopping manifesto and I don’t particularly want a life where every purchase requires a moral crisis.

Sometimes buying something unnecessary because it is beautiful and makes you happy is reason enough. I just don’t want that desire to be automatic anymore.

Maybe the real luxury now is not being able to buy everything. Maybe it is being surrounded by things designed to make you want them and still being able to say:

beautiful. But not for me.

That’s all

-Ferhunde

Her şey, rastgele bir görsel algının, tek bir kişiden markalara, markalardan içerik üreticilerine, oradan feed’ime ve neredeyse kendi zevk algıma kadar ne kadar hızlı yayıldığını an ve an farketmemle başladı…

Kylie Jenner 29 yaşına girdi. Doğum günü pastasında rengarenk taş sticker’lar vardı. Happy birthday King Kylie! Veeee renkli taşlar…

Arkadaşlarımdan biri, Kylie’nin postunu bana DM’den atıp altına bunu yazdı:

“Şimdi bu dandik taşları her yerde görürüz. Demedi demeyin.”

Kendisiyle tartışmaya niyetim olmadı çünkü trendlerin nasıl yaratıldığını artık hepimiz biliyoruz.

Ve haklı da çıktı.

Sonra markaların sayfaları, rengarenk taşlarla donatılmaya başladı. Hamile kadınlar karınlarına, kozmetik ürünlerinin üstüne, telefon kılıflarına, makyajlara, kahve bardaklarına, saç fırçalarına, tırnaklara derken her yere yapıştırılmaya başladı bu taşlar.

Tüm algoritmam, ilkokul ödevlerimin simli sticker’larla kaplanmış hali gibi görünmeye başladı. -Evet, bu trendi 10 yaşındayken öngördüğümü düşünüyorum- Tam olarak etkileyici bulmadım ama nedense beni bi düşündürmedi de değil…

İşin komik tarafı, bir noktada benim de deneyesim geldi.

Sonra kendimi durdurdum.

Bedazzling çok ciddi bir mesele olduğu için değil. Hatta bunun yanlış bir tarafı olduğunu düşündüğüm için hiç değil.

Ama tamamen random bir görsel fikrin bir kişiden markalara, markalardan içerik üreticilerine, oradan algoritmalara ve neredeyse kendi zevkime kadar bu kadar hızlı ilerlediğini görmüştüm.

Ve bu hız biraz korkutucu geldi.

En son kendime şunu sordum:

Eğer influencer olan bensem, neden bu kadar kolay influence oluyorum?

Hayatımın önemli bir kısmı insanların satın almak isteyebileceği şeyleri onlara göstermekten ibaretken bunu kendime sormam beni d biraz rahatsız etti.

Gelecek trendleri öngörmeye çalışıyorum; yeni koleksiyonlar ve ürünler daha ihtiyacım olmadan önüme geliyor. Bir önceki mekândan sıkılmadan yenisini duyuyorum.

Her zaman yeni bir serum, yeni bir çanta, yeni bir ayakkabı, hayatımı bir şekilde estetik olarak daha “tamamlanmış” göstereceğini vaat eden küçük bir obje daha var. Moda, kozmetik ve lifestyle dünyasının içinde çalışınca bir şeyler istemek neredeyse işin bir parçasına dönüşebiliyor.

Sosyal medyadaki kariyerimde zaman zaman zevk sahibi olmakla, bir şeylere sahip olmayı birbirine karıştırdığımı düşünüyorum.

Sadece biraz… -cık

Bir ceketi beğendiysem o ceketi alıyorum.

Wishlist’ime bir çift ayakkabı kaydettiysem, bir süre sonra neden o ayakkabıya “ihtiyacım olduğunu” kendimi ikna etmeye başlıyordum. Yeterince uzun düşünürsem neredeyse her şeyi gardırobumdaki bir eksikliğe çevirebilirdim.

Komik olan şu ki teorik olarak bunun bir bitiş çizgisi yok.

Her zaman daha iyi bir siyah çanta olacak. Birileri yine “mükemmel bir beyaz gömlek” çıkaracak.

Üç aydır feed’inde gördüğün şeyi sonunda satın aldığında ise herkes —ben dahil— çoktan sıradaki şeye bakıyor olacak.

Bu kadar fazla şeye maruz kalmak bende garip bir şekilde ters etki yaratmaya başladı. Gözüm yoruluyor. Artık her şeyi istemiyorum.

Ya da daha doğrusu:

Bir şeyi beğenmemin, ona sahip olmam gerektiği anlamına gelmediğini ciddi anlamda idrak etmeye başladım.

Bunu yazınca biraz utanç verici derecede obvious geliyor. Ama sosyal medyanın bu ayrımı korumayı gerçekten çok daha zor hale getirdiğini düşünüyorum. Hem alıcı hem satıcıya.

Artık sadece ürün görmüyoruz.

Onları styling’leriyle, bağlamlarıyla ve hayatlarımızın hayali versiyonlarına bağlanmış şekilde görüyoruz.

Mesela o süet çantayı sadece dolabında istemiyorsun.

O süet çantayı çok spesifik bir kabanla, çok spesifik bir restoranda, salı günü saat 16.37’de hayatı inanılmaz yolunda giden ve verimli bir hayatı olan kız olmak istiyorsun.

Ürün, olabileceğini düşündüğün kişinin bir kanıtına dönüşüyor ve muhtemelen ben de o fantezinin yaratılmasına katkıda bulunuyorum…

Ama sistemin nasıl çalıştığını içeriden görmek, beni ona biraz daha az duyarlı hale getirdi. Artık bir takıntının ne kadar hızlı üretilebildiğini biliyorum. Belirli bir ürünü çok çok ÇOK spesifik bir şekilde nasıl pazarlayabileceğimi biliyorum.

Bir şeyin bir anda nasıl her yerde görünmeye başladığını çözümleyebiliyorum. Bazen bir şeyi delicesine istediğimi sanmamın tek sebebinin onu dört günde on beş kez görmüş olmam olduğunu da biliyorum.

Elbet tabii, herkesin fazlasıyla farkında olduğu ama alışkanlıklarını değiştirmeye hiçbir niyetinin olmadığı bir dönemde yaşıyoruz. Ben de onlardan biriyim.

Bu yüzden son zamanlarda beğeniyle sahip olma arzusunu birbirinden ayırmaya çalışıyorum.

Bazı şeyler güzel olabilir ve sadece güzel olarak kalabilir.

Bir runway look’a bayılabilirim ama onu gardırobumda yeniden yaratmak zorunda değilim. Bir çantayı Pinterest’e kaydedebilirim ama sepetime eklemek zorunda değilim. Bir ürünün gerçekten iyi olduğunu söyleyebilirim ama cilt bakım rutinime eklemek zorunda değilim.

Ve garip bir şekilde, daha az satın almak stilimi daha çok düşünmeme sebep oldu. Çünkü sürekli yeni bir şey almak çözüm olmaktan çıktığında gerçekten neyi sevdiğini bulmak zorunda kalıyorsun.

Sana neyin özgüven verdiğini, neyin vermediğini. Neyin tenini soluk gösterdiğini, neyin seni parlatığını. Yeni olanı değil. Fotoğrafta iyi çıkanı değil. Herkesin bir anda “olmazsa olmaz” olduğuna karar verdiği şeyi değil.

Peki yenilik hissi geçtikten sonra geriye ne kalıyor?

Bu soru benim için bir şeyin “değer mi?” olduğundan çok daha “kullanışlı mı” haline geldi.

Tabii ki hala alışveriş yapıyorum. Daha yeni TikTok’a bir Zara haul attım ve diğer içeriklerime kıyasla daha yüksek izlenme aldı. Bu yazıyı anti-shopping manifestosuna çeviremeyecek kadar çok seviyorum moda ve giyimi.

Ayrıca her alışverişin ahlaki bir krize dönüşmesini gerektiren bir hayat da istemiyorum. Bazen gereksiz bir şeyi sadece güzel olduğu ve seni mutlu ettiği için almak da yeterince iyi bir sebep. cSadece artık o arzunun otomatik olmasını istemiyorum.

Belki de günümüzde gerçek lüks her şeyi satın alabilecek durumda olmak değildir. Belki de gerçek lüks, seni onları istemeye ikna etmek için tasarlanmış şeylerle çevriliyken bile şunu söyleyebilmektir:

Güzel ama bana göre değil.

That’s all

-Ferhunde

20’li yaşlarda hayat yeteri kadar karmaşıkken arkadaş ilişkilerini yönetmek zaten başlı başına bir full-time iş.
Kariyer krizi, ilişkiler, “Ben kimim?” düşünceleri derken, bir yandan da sosyal hayatımızda denge kurmaya çalışmak... Evet, bir süredir buralardan kaybolmamın sebeplerinden biri de tam olarak buydu.

Böyle dönemlerde çoğumuz benzer bir şey düşünürüz:

“En azından güvenebileceğim, her konuda fikrini sorabileceğim sağlam bir arkadaşım olsun da hayatın geri kalan denklemlerine daha rahat odaklanabileyim.”

Peki bu denkleme üçüncü bir kişi eklendiğinde ne olur?

Günün bazı saatleri sessiz kalan, ismi muhtemelen yalnızca grup üyelerinin anlayabileceği kadar garip olan o sohbet platformu, bir kişinin attığı mesajla bir anda hareketlenir. Aynı olay iki farklı perspektiften değerlendirilir, fikirler birbirine çarpar ve sonunda ortak bir noktada buluşur.

Her senaryo için mutlaka söylenecek bir şey vardır.

Birinin başına bir şey geldiğinde, diğer ikisi analiz yapmaya, olay örgüsünü çözmeye ve küçük çaplı bir terapi seansı başlatmaya hazırdır.

İşte bu yüzden üç kişilik bir arkadaş grubunun parçası olmak çoğu zaman güvenli bir alan gibi hissettirir. -Şahsen benim için öyle…-

Kendi triomla alakalı en sevdiğim en sevdiğim şey, aynı olayı iki farklı filtreden dinleyebilmek. Biri beni sakinleştirirken diğeri gerektiğinde dürüstçe eleştiriyor. İki kişi fazla gaza geldiğinde üçüncü kişi frene basabiliyor. Ortam gerildiğinde biri meseleyi T’ye alıp tansiyonu düşürebiliyor.

Tek bir bakış açısına sıkışmamak ve biri meşgul olduğunda arayabileceğiniz başka birinin daha olması, özellikle 20’li yaşlarda gerçekten hayat kurtarıcı olabiliyor.

Ekranlardaki Üçlü Arkadaşlık Konsepti

Friends dizisini düşünelim.

Herkes diziyi altı kişilik bir arkadaş grubu olarak hatırlıyor ama hikâyenin duygusal yapısı çoğu zaman iki ayrı üçlü üzerinden ilerliyor:

Rachel, Monica ve Phoebe.

Ross, Chandler ve Joey.

Aslında üçlü arkadaşlık, ekranlarda tekrar tekrar karşımıza çıkan oldukça tanıdık bir formül. Harry Potter'da Harry–Ron–Hermione, SüngerBob'da SüngerBob–Patrick–Squidward, Shrek'te Shrek–Donkey–Puss in Boots, Powerpuff Girls'de Blossom–Bubbles–Buttercup... .

Çünkü üç kişi olduğunda bir enerji üçgeni oluşur:

• Biri dramatik

• Biri mantıklı

• Biri “ben bir şey demeyeyim ama…”cı

Gerçek hayatta bile Zendaya, Tom Holland ve Jacob Batalon’ın röportajlardaki ve basın turlarındaki uyumu benzer bir üçlü enerjisini hatırlatıyor.

Harry genellikle harekete geçen kişiyken Hermione mantığı temsil eder, Ron ise grubun duygusal ve mizahi dengesini sağlar.

Shrek’in içine kapanıklığı, Donkey’nin gevezeliği ve Puss in Boots’un kendinden emin karizması da benzer bir üçgen yaratır…

Kısacası, her bireyin karakteri farklıdır ama bu farklılıklar doğru çalıştığında grubun dengesi hâline gelir.

İkili Arkadaşlıkla Üçlü Arkadaşlık Arasındaki Fark

İkili arkadaşlıklarda yaşanan her tartışma bazen küçük çaplı bir boşanma gibi hissedilebilir.

Çünkü iletişim yalnızca iki kişi arasında akar. Bir gerginlik yaşandığında meseleyi dışarıdan görebilecek, tansiyonu düşürebilecek veya iki tarafı da sakinleştirebilecek üçüncü bir kişi yoktur.

Üçlü arkadaşlıkta biri çoğu zaman arabulucu olabilir. Arabulucu olmasa bile ortamı yumuşatabilir, farklı bir yorum getirebilir veya iki kişinin olayın içine fazla gömülmesini engelleyebilir.

Bu yüzden Harry ile Ron’un arası bozulduğunda çoğu zaman Hermione dengeyi kurar. Shrek ile Donkey gerildiğinde, Puss in Boots üçüncü bir enerji yaratır. Squidward ne kadar homurdansa da, SüngerBob ve Patrick’in enerjisi grubun dağılmasını engeller.

Bu dinamiğe küçük bir sosyal sigorta gibi bakabiliriz. Kendi annem ve yakın arkadaşları bile bir trio ve yıllardır akan giden bir döngüleri var…

3. Kişi bir “Simmelian tie” yaratır.

Elbette üçüncü kişinin varlığı her sorunu otomatik olarak çözmez. Sağlıksız bir grupta iki kişinin birleşip diğerini dışlamasına bile yol açabilir. Ancak güvenin olduğu bir üçlüde, üçüncü kişi olaylara farklı bir açıdan bakarak iki kişi arasındaki gerilimin büyümesini engelleyebilir.

Sosyolojide buna yakın bir yapıyı anlatan “Simmelian tie” kavramı vardır. En basit hâliyle bu kavram, üç kişinin de birbiriyle güçlü bağlara sahip olduğu ilişki biçimini anlatır.

İkili bir arkadaşlıkta yaşanan sorun yalnızca iki kişinin arasında kalır. Üçlüde ise herkesin birbiriyle ayrı bir bağı olduğu için, bir ilişkide yaşanan gerilim grubun tamamını etkiler. Bu nedenle kişiler yalnızca kendi duygularını değil, üçlünün genel dengesini de düşünmek zorunda kalır.

Güven ve açık iletişim varsa, bu yapı arkadaşlığı daha dayanıklı hâle getirebilir. Fakat rekabet, dışlama veya güç savaşı varsa aynı üçlü düzen bu kez herkes için yorucu bir hâl alabilir.

2 vs 3: Hangisi Daha Sağlıklı?

Bunun herkes için geçerli tek bir cevabı yok.

İkili arkadaşlıklar daha yoğun, daha özel ve daha derin olabilir. Ancak bu yoğunluk bazen ilişkiye fazla yük bindirebilir.

Tüm sırlar, tüm krizler, tüm beklentiler ve tüm duygusal ihtiyaçlar tek bir kişiye aktığında, arkadaşlık zamanla yorucu hale gelebilir.

Üçlü arkadaşlıkta ise yük paylaşılabilir.

• Biri yorulduğunda diğer iki kişi ağırlığı bölüşür.

• Biri âşık olduğunda iki farklı görüş duyar.

• Biri mantığını kaybettiğinde diğer ikisinden biri onu sakinleştirir, diğeri ise gerçeği hatırlatır.

Küçük bir demokrasi oluşur…

Elbette bu demokrasi her zaman kusursuz işlemez. Bazen iki kişi aynı fikirde olur, biri yalnız kalır. Bazen kararlar iki kişi arasında daha hızlı alınır. Fakat sağlıklı bir üçlüde bu durum kalıcı bir güç dengesine dönüşmez.

Çünkü mesele herkesin her zaman eşit derecede yakın olması değildir. Asıl mesele, kimsenin sürekli olarak dışarıda kalmamasıdır.

Gerçekten Sağlıklı Bir Üçlü Nasıl Görünür?

Sağlıklı bir üçlüde roller sabit değildir.

Bir kişi her zaman mantıklı, bir kişi her zaman dramatik, diğer kişi de her zaman arabulucu olmak zorunda değildir. İnsanlar değişir, dönemler değişir ve grubun içindeki roller de buna göre dönüşür.

Fakat kimse kalıcı olarak “fazla” veya “gereksiz” hissetmez.

Planlar gizli yürütülmez.

İki kişinin tek başına görüşmesi elbette normaldir. Sağlıklı bir üçlüde herkesin bireysel ilişkileri olabilir. Sorun, iki kişinin sürekli özel bir alan yaratıp üçüncü kişiyi sistematik olarak dışarıda bırakmasıdır.

İletişimin olması kritik bir rol oynar.

Şaka adı altında mikro aşağılamalar olmaz demeyeceğim; sonuçta burada herkesin doğum haritası oldukça kritik… (Biz baktık, gayet mantıklı bir açıklamamız da var…) Ancak şaka bir yana, bir kişiyi sürekli küçültmenin veya onu grubun zayıf halkası haline getirmenin hiçbir bahanesi yoktur.

En önemlisi ise rekabette çok genişleme hissi vardır.

İyi bir arkadaşlık insanı daraltmaz. Daraltmamalı.

Aksine, sağlıklı bir üçlünün temel düşüncesi şudur:

“Biz birlikte iyiyiz ama kendi başımıza da yeterliyiz.”

Bu ayrım önemli. Biz haftanın 1 günü buluşuruz mesela, ama geriye kalan diğer 6 gün içinde herkes kendi hayatından mini hikâyeler ve olaylarla geri döner. Çünkü birbirine bağımlı olmakla birbirine bağlı olmak aynı şey değildir.

Alarm Veren Dinamikler

Şimdi biraz daha dürüst olalım.

Üçlü arkadaşlıklar her zaman huzurlu, dengeli ve eğlenceli değildir.

Eğer sürekli olarak içeride dönen bir şaka var ama siz anlamıyorsanız, iki kişi arasında kapalı ve sürekli bir özel kanal bulunuyorsa, gelişmelerden daima sonradan haberdar oluyorsanız veya grubun içinde yerinizi koruyabilmek için sürekli farklı bir versiyonunuzu oynamak zorunda hissediyorsanız, burada yalnızca geçici bir pürüz olmayabilir.

Bu, bir güç dengesizliğine dönüşmüş olabilir.

Bazen iki kişi daha yakın olabilir. Bu tek başına problem değildir. Arkadaşlıkların yoğunluğu her dönemde aynı kalmaz.

Fakat aynı kişi sürekli dışarıda bırakılıyorsa, önemli planlar ondan saklanıyorsa, şakaların hedefi daima o oluyorsa ve kendisini ifade ettiğinde “abartıyorsun” denilerek susturuluyorsa, bunu romantize etmeye gerek yoktur.

Bu sağlıklı bir üçlü değildir.

Bu, iki kişinin merkezde olduğu ve üçüncü kişinin gruba ancak onların izin verdiği kadar dahil olabildiği bir düzendir. Böyle bir ilişkide insan, zamanla arkadaş olmaktan çok seyirci gibi hissetmeye başlar…

Üçlü Arkadaşlık Bir Kader Değil, Bir Sistemdir

Üçlü arkadaşlıklarla ilgili en büyük yanılgılardan biri şu:

“Üç kişi olunca biri mutlaka dışlanır.”

Hayır.

Bu her zaman doğru değil. Dışlanma, yalnızca grubun üç kişiden oluşmasının otomatik bir sonucu değildir. Olgunluk seviyesi düşükse, biri dışlanabilir. Ego yüksekse, biri dışlanabilir. Sürekli rekabet varsa, biri dışlanabilir. İki kişi, üçüncü kişi üzerinde üstünlük kurmaya çalışıyorsa biri dışlanabilir.

Ama güven, bireysellik ve açık iletişim varsa, üçlü arkadaşlık son derece güçlü bir sosyal model olabilir.

Özellikle 20’li yaşlarda, hayatın birçok alanı değişirken böyle bir yapı insana ciddi bir destek sağlayabilir. Çünkü bu yaşlarda kariyer değişir, ilişkiler başlar ve biter, şehirler değişir, sosyal çevreler dönüşür. İnsan bazen kendi kimliğini bile yeniden kurmak zorunda kalır.

Böyle dönemlerde tek bir kişiye yaslanmak yerine güvenilir küçük bir sosyal sistemin içinde olmak rahatlatıcı olabilir. Hayat zaten yeterince ikili karşıtlıkla dolu:

• İş ve özel hayat.

• Mantık ve duygu.

• Özgürlük ve aidiyet.

• Kalmak ve gitmek.

Bazen üçüncü bir enerji, bu iki uç arasında yeni bir alan açar…

Son Söz

Belki de bu yüzden üçlü arkadaşlıkların gerçek sınavı, kimin kime daha yakın olduğu değil; herkesin kendine ait bir alan bulabildiği bir denge yaratabilmesidir. İyi kurulan bir üçlü, insanı eksiltmez; tam tersine farklı yönlerini ortaya çıkarır. Ve 20'li yaşların tüm belirsizlikleri içinde, bazen ihtiyacımız olan şey tek bir "en yakın arkadaş" değil, birbirimizi büyüten küçük ama sağlam bir sosyal ekosistemdir.

That’s all👠

-Ferhunde

İlk Çatlak: İyilik yeterli mi?

Daha Netflix, Disney+, HBO ve Prime Video ortada yokken, her bölümü için ayrı CD biriktirdiğim ve minik kızlar için olan bir anime vardı. Winx Club.

Aklıma geldiği için ilk bölümünü tekrar açıp izledim ve unuttuğum o çelişki hissi yeniden belirdi.

Perilere bayılıyordum. Işıltılı kanatları, dönüşüm montajları, o “iyi” tarafın verdiği güven. Ama üç kişilik cadı ekibi sahneye girdiğinde dikkatim perilerden uzaklaşıyordu…

Icy’nin soğuk tonları, Stormy’nin dağınık enerjisi, Darcy’nin o karanlık minimalizmi…

Daha keskin, daha net, daha “fazla”ydılar. Ve içten içe, daha havalı geliyorlardı.

O zamanlar bunun adını koymak zordu tabii ki. Ama artık bunu nitelendirecek olgunluğa eriştiğimi düşünüyorum:

Sadece iyi olmak değil, etki yaratmanın önemi.

Etik mi? İmaj mı?

Ana Karakter Sendromunun Karşısında

Belki de bu estetikle ilk tanışmamız ana kahraman olan prensesler değil, onların karşısındaki kadınlardı. Daha keskin, daha abartılı ve her zaman daha akılda kalıcı.

The Devil Wears Prada giyerken bile Andy’nin giydikleri değil, Miranda ve Emily’nin giydikleri daha çok ilgimi çekiyordu…

Ve ya Mean Girls’te Regina George sahneye girdiğinde, Lindsay Lohan hikâyenin ikinci planına düşüyordu…

2 boyutlu görüntülere dönücek olursak eğer, Cruella de Vil ve Maleficent bir odaya nasıl girilmesi gerektiğini adeta adım adım öğretiyor.

İmaj = Otorite

Ortak bir dil söz konusu:

İmaj, artık sadece estetik değil, bir otorite göstergesi.

Villain estetiği bu yüzden çekici geliyor.

Çünkü “beğenilmek” üzerine kurulu değil.

İyi karakterler genelde yumuşak, ulaşılabilir ve dengeli görünmek zorunda. Pastel, pozitif, yakışabilir, adapte edilebilir tonlar…

Lakin villain -kötüler yani- olanlar ise sadece kendi rengine bürünme peşinde. Hiç bir yük taşımıyor. Ortama ve habitata göre abartılıyor, keskinleşiyor ve hatta zaman zaman rahatsız edici şekilde göze batıyor.

Ki bu özellikle günümüzde en can alıcı detay: göze batmak.

Zaten akılda kalan tam olarak da o çıkıntılık oluyor.

Bir şeyin fazla olduğu an, bayağı olduğu, tam olarak yerleştirilemediği an…

Clean Girl Çöküşü

Elbet, uyumlu, alışılagelmiş ve “güzel” görünmek yeterli bir faktör. Temiz, herkesin onaylayacağı bir estetik.

Sonra o görüntü çoğaldı. —“Clean Girl” estetiği diyelim hadi—

Herkes aynı sade paleti, aynı risksiz silüetleri taşımaya başladı. O noktada ilginç olan şey yine hikâyenin başına döndü:

Type B kızlar. Kirli hissettirenler. Dağınık olanlar…

Alex Consani, Gabriette Bechtel ve Amelia Gray gibi figürler, “güzel” oldukları için değil; düzeni bozan bir imaj kurdukları için öne çıktı.

Rahatsız Et, Hatırlan

Ortak nokta net:

Rahatlık hissini bozmak.
Bakışı sabitlemek.
İzleyeni biraz huzursuz bırakmak.

Ve belki de asıl mesele tam olarak burada başlıyor—

The Devil Wears Prada’ya geri döndüğümüzde, gücün diyaloglardan çok silüette yazıldığını fark ediyoruz.
Keskin yakalar, ölçüsüz oranlar, “bir tık fazla” duran kombinler…

Kimin daha iyi olduğu değil, kimin daha çok hatırlandığı belirleyici oluyor.

Final: Sahne Kime Ait?

İyi karakterlerin gardırobu çoğu zaman öngörüldüğü gibidir. Çünkü görevleri dikkat çekmek değil, hikâyeyi taşımaktır.

Ama hikâyede dikkatin var olmasını sağlayan şey, her zaman karşıtlıktır.

Ve o karşıtlık çoğu zaman “kusursuz” olandan değil—
Kusuru sahiplenen, hatta onu büyüten taraftan doğar.

Çünkü bugün artık mesele şu değil:

Ne kadar uyumlusun?
Ne kadar beğenilirsin?

Asıl mesele:

Bir odaya girdiğinde, hikâye seninle mi başlıyor?

Bazı kadınlar hikâyeyi anlatmaz.

Sahnenin ışığını değiştirir.

That’s all👠

-Ferhunde

Uzun zamandır beklediğim Love Story: JFK Jr. and Carolyn Bessette dizisine sonunda başladım. Diziden önce işim gereği görsellerini ve karakterini referans aldığım Carolyn Bessette-Kennedy’ye az çok hâkimdim. Ama dizi sayesinde – ne kadar dramatize edilmiş bilmiyorum – JFK Jr. ile olan ilişkilerinin dinamiğini görmek, ona olan ilgimi yeniden tetikledi.

1990’larda paparazzi flaşlarının en yoğun patladığı kadınlardan biriydi.
Ben onu hep Amerika’nın Prenses Diana’sı gibi düşünürdüm.

Ve belki de tam bu yüzden ikon oldu sandım.

Ama bir noktada şu soruyu sormaya başladım:
Ya aslında ikon değilse?

Subscribe now

İkon Anlatısını Bozmak

Carolyn’in stili ve hayatı elbette bana da çok cezbedici geliyor. Ancak, verdiği neredeyse hiçbir röportaj yok.
Kendini açıklamadı.
Bir anlatı kurmadı.

Bugünün tabiriyle: bir personal brand inşa etmedi.

Carolyn, 90’larda Calvin Klein’da halkla ilişkiler sorumlusu olarak çalışıyordu. O dönem markanın estetik yaklaşımı son derece netti: minimalizm, nötr tonlar, doğal makyaj, abartısızlık. Hatta çalışanlara yönelik yazılı olmayan ama hissedilen kurallar vardı:

• Nude oje.

• Renkli parçalardan kaçınma.

• Doğal makyaj.

• Gösterişsiz siluetler.

Bugün “CBK style” dediğimiz şey, aslında 1990’ların Calvin Klein estetik koduydu.

Yani belki de Carolyn bir stil devrimi başlatmadı.
Sadece çalıştığı markanın görsel dilini kusursuz şekilde taşıdı.

Minimalizm Strateji miydi, Mecburiyet mi?

Onun slip elbiseleri, siyah kabanları, beyaz gömlekleri bugün “quiet luxury”nin öncüsü olarak anlatılıyor.

Ama şu ihtimali düşünmek daha ilginç:
Bu bir moda manifestosu değildi.

Bu bir kurumsal aidiyet göstergesiydi.

Ve ardından JFK Jr. ile evlendiğinde, zaten kamuoyu tarafından mercek altındaydı. Böyle bir pozisyonda renkli, iddialı, deneysel giyinmekten kaçınmak için de geçerli bir sebebi vardı: yargılanmak.

Belki de nötr kalmak bir estetik tercih değil, bir korunma refleksiydi.
“Laf edilmemek” için güvenli bir alan. Kaotik bir hayatın içinde değil; kaotik bir kamusal algının içinde görünmez kalma çabası.

Minimalizm burada güç değil, tampondu.Kaotik bir hayatın içinde görsel bir düzen. Herkesin benimseyebileceği boş bir tuval.

Minimalizm bazen sadelik değildir; psikolojik bir sınırdır. Anladığım kadarıyla kendisi hiç bir zaman ilgi odağı olmak istemedi.

Projeksiyon Olarak Kalan Bir Kadın

Carolyn hakkında bilgiler sınırlı. Ve bu boşluk aslında ikonlaşmasında önemli bir rol oynuyor.

Az konuştuğu için insanlar boşlukları onun yerine doldurdu.
Medya onun adına hikâye yazdı.
Kamuoyu onun üzerinden hayaller yansıttı.

“Amerikan prensesi.”
“Trajik aşk.”
“Gizemli güzel.”

Belki de onu ikon yapan şey stilinden çok, belirsizliğiydi.

Kadın figürler, tarih boyunca suskunluklarından mitolojikleşir.
Çünkü boşluk, projeksiyona izin verir. İnsanlar karşısındakini yorumlarken ister istemez kendini tanımlar -bu konuda ayrıyeten bir yazı gelecek-

Bugün influencer çağında herkes kendini sürekli açıklıyor: sabah rutini, gece rutini, düşünceler, krizler, itiraflar. Sürekli içerik, sürekli görünürlük, sürekli anlatı.

Carolyn ise anlatıyı reddetti.
Bu reddediş onu zamansız yaptı.

Quiet Luxury: Mit mi, Retrospektif Okuma mı?

Bugün TikTok’ta “CBK aesthetic” diye moodboard’lar dönüyor.
Siyah kaban + düz saç at kuyruğu üstüne kaplumbağa kabuğu taç + minimal makyaj.

Belki de biz, geçmişe bugünün trend gözlüğüyle baktığımız için Carolyn’den bu kadar etkileniyoruz.

Quiet luxury kavramı 2024’te anlam kazandı.
Ancak 90’larda bu sadece bir Calvin Klein minimalizmiydi.

Carolyn’in stilini radikal yapan şey belki özgünlüğü değil; bağlamı ve yaşam tarzıydı.
Kennedy soyadıyla birleşince, nötr giyim bir anda, o aristokratik algıyı tescillledi.

Statü, sade görünümleri lüksleştirdi.

İkonu Kim Yazar?

Bugün dizilere konu edilen Carolyn, neredeyse yeniden inşa ediliyor. Ancak, gerçek kişi ile estetik figür arasındaki mesafe, yazılan kurgulardan dolayı büyür.
Ve sonunda kişi değil, onun hikayesi kalır.

Belki de Carolyn Bessette-Kennedy hiçbir zaman bir stil devrimcisi değildi.
Belki sadece kurumsal minimalizmi iyi taşıyan, sonra da kamuoyu baskısı altında nötr kalmayı seçen bir kadındı.

İkon sıfatını biz ekledik, o ise sadece beyaz bir tuval olmaya çalıştı.

Sonuç: İkonluk Bazen Sonradan Yazılır

Günümüz kültürü görünürlüğü ödüllendiriyor.
Anlatıyı kontrol edense kazanıyor.

Carolyn anlatıyı kontrol etmedi.
Hatta belki kontrol etmek istemedi.

Ama tarih geriye dönüp baktığında, sade bir gardırop ile bir mit yarattı.

Belki de asıl soru şu:

Carolyn bir ikon muydu?
Yoksa biz, kurumsal minimalizmi romantize mi ettik?

Ve eğer öyleyse, bugün “ikon” dediğimiz kaç kadın aslında sadece bir bağlamın ürünü?

Hangimiz bir konsepti benimsemeden giyiniyoruz ki?

That’s all

-Ferhunde👠

Geçenlerde yürürken, nedense geçmişe döndüm.

Beğendiğim anılar da gözümde canlandı, çok haz etmediklerim de.

Bir noktada, beni huzursuz eden birçok düşüncenin tek bir çatı altında toplandığını fark ettim:

Ayıp.

Ayıp diye bir kavram var.Bize küçükken öğretildi. (Ya da öğretildiği sanıldı) Kendisi çok yönlü ve zengin bir kelime bence. Hem ahlak dersi, hem uyarı, hem de beğenilmeyen bir sohbeti anında kapatma butonu. (Çünkü basıldığı an karşı tarafın susması beklenir.)

Özellikle X kuşağının kullanmayı çok sevdiği, Y kuşağının bir süre ciddiye aldığı, ancak biz Z kuşağının ise giderek anlamsız bulduğunu söyleyebilirim.

“Öyle deme ayıp olur.”

“Onu giyme ayıptır.”

“Sakın bunu yapma, hiiç yakışık kalmaz.”

Ayıp kime ayıp, yıllardır çözemedim. Sadece bana mı bir anlam ifade etmiyor bu suni bekçi?

Çünkü nedense hiç bize ayıp olmuyor. Her zaman karşı tarafa veya hayali bir üçüncü şahsa oluyor.

Ben, bu üçüncü şahsı sanki bir yerlerde, sürekli bizi izleyen bir teyze olarak hayal ediyorum. Onu düşünerek ve hatırlayarak hayatımızı idame ettirsek de kesin onu da beğenmiyor o meymenetsiz.

Peki bu teyzeyi memnun edememek ne kadar büyük bir problem olabilir ki? Hayır yani rezil mi oluyoruz? Rezil oluyosak kime oluyoruz? O rezil olduğumuz kişiye rezil olmak ne kadar mühim?

Zaten ayıp çoğu zaman somut bir kişiye değil, soyut bir huzursuzluğa karşı işlenmiş bir suç gibi algılanıyor bizim toplumumuzda. Ne kadar kültürlü, ne kadar Beyaz Türk olursan ol.

Ayıp oluyor.

Kısa bir duraksama yaşanıyor.

Sonra kabak tadı verilince de devam tuşuna basılıp hayata devam ediliyor. Zaten ilişkiler gerçekten zarar görüyorsa o ilişki çok kırılgandır ve hayırlısı olmuştur. (Kendimi orta yaşlı gibi hissettim ‘hayırlı’ kelimesini cümle içinde kullanınca.)

Sonra zaten kahvaltıda ne yedimler, iyi niyetli ama içi boş öğütler ve tutarsız ama söylenince bilir kişi gibi hissettiren alıntıların olduğu o suni ahlaklı hayata geri dönülüyor.

Bana sorarsanız ayıp olduktan sonra, herkes biraz rahatlıyor. O teyze bile rahatlıyor oh be haklı çıktım diyerek. Şahsen ben rahatlıyorum yani. (Biraz problematik duyuldu evet. Hemen toparlıyorum) Çünkü ayıp olmak, kötü olmak değildir. Sadece beklentiyi bozmaktır. Ve öngörülebilir biri olmak şu hayatta en sevmediğim sıfatlardan biridir.

Biri benim adıma “Aa- Ferhunde kesin şöyle yapar; Kesin bunu yapamaz” derse görsün bakalım o masayı nasıl kaldırıp ters çeviriyorum. (Masayı kaldıracak gücümün olmadığına da iknadır mesela) Ne münasebet! Beklenilmeyen şeyi yapmak ve karşımdaki ‘her şeyi’ bilen o teyzenin arkasına sığındığı o kelimeyi geçersiz kılmak…

Çünkü ayıp genelde düzeni korur.

Kim ne kadar susacak, kim neye katlanacak, kim “boşver” diyecek… Bunların hepsi ayıp sayesinde belirlenir. Beklenen patlamaların önüne geçer bir nevi. Tansiyonu düşüren dil altı hatta.

Ama ayıp duyguları pek korumaz.

Onları genelde halının altına süpürür. Sonra benim gibi böyle yürürken telefondan bu yazıyı yazarsınız. Yani şahsen ben yazarak ve paylaşarak bu birikimi boşaltıyorum.(Halının altı kabarık.) Düdüklü tencere mishal.

Gerçekten ayıp olan şeyler var elbette.

İnsanları bilerek kırmak ayıp; Güçsüz gördüğünüz birini daha da zor duruma sokmak ayıp; Durumundan yararlanacağınız birini bilerek hiç bulunmak istemediği bir konuma getirmek ayıp. Hatta şöyle özetleyeyim;

Ayıp, nezaket kisvesi altında dolaşan bir kontrol mekanizmasıdır.

Ah tam bir elalem lafı oldu bu da iyi mi!

Bu hiç yakışık oldu mu? diyen teyze, zaten senin gibi bir karakterin üstesinden gelemeyeceğini anlamış ve en basitinden, uno diyerek kalan son kartını masaya yapıştırır: ayıp kartı.

Ama hayır demek ayıp değil.

Gitmek ayıp değil.

Kendini seçmek de ayıp değil.

Bunlar en fazla “alışılmadık” hamleler diyebiliriz. Biz de zaten alışılmadık şeyleri biraz ayıp sanıyoruz maalesef. Biz Z kuşağına ‘ayıp’ diye öğretilen şeylerin çoğu, aslında sadece ‘rahatsız edici cesaret’tir. Ve bazen biraz ayıp olmak, kendine karşı dürüst olmanın bedelidir.

Ayıp kelimesiyle büyüdük. Belki o yüzden hâlâ bazı cümleleri fısıldıyoruz. Ama insan fısıldayarak kendine ait bir hayat kuramaz.

Biraz yüksek ses gerekiyor. Biraz da ayıp.

that’s all

-Ferhunde👠

Belki de sorun trendlerde değil; onları takip etme hızımızda.

Peki bu neden 2026’da oldu?

TikTok, Pinterest ve Instagram’ın hayatımızda ne kadar büyük bir etken olduğunu tekrar hatırlatmama gerek yok. Algoritma içerikleri o kadar hızlı değişiyor ki, eminim hiçbirimizin artık her şeye yetişmek gibi bir azmi kalmamıştır.

Bu sabah ekranımı kaydırdığımda, geçen hafta çıkan trendin bu hafta demode olduğunu; ikinci kaydırmamda ise raflarda yerini alacak yeni desen deer print ile tanışıyorum. Bu bitmek bilmeyen döngünün aralığı o kadar kısaldı ki, wish list’ime eskisi kadar ekleme yapmayı bıraktım.

Trend, artık bir ilham değil; yük gibi hissettiriyor.

Elbette alışverişe olan sevgimi inkâr etmeyeceğim. Cidden beğendiğim bir micro trend varsa elim elbette uzanır. Ancak, bir parçayı micro trend olduğu için değil; zamansız olacağını düşündüğümde dolabıma asarım. Öbür türlü, A-list bir ünlü olunmadığı sürece, günümüz kapitalizmiyle kimsenin banka hesabının yarışabileceğini düşünmüyorum…

İçinde iyi hissetmediğim bir parçayı zorla giyebilecek bir bünyem yok. Ancak keyfim ve merakımdan dolayı deneysel giyinmeyi severim; trendler de kumaşlarla olan deney alanımı genişletir. Öyle ki, bende heyecan uyandıran “yeni trend” başlığı, artık “yine ne var?” dedirten bir ifadeye evrilmiş durumda.

Sıkılmak bir son değil, yeni bir faz.

Bu “sıkılma” dönemini umursamazlıkla eşdeğer tutmayacağım. Ancak bunu, daha seçici ve kendine dönülen bir faz olarak yeniden tanımlayabilirim.

Yeni doğan deer print, gözüme ne kadar güzel gelse ve kombinlemek istesem de içimde bir güvensizlik uyandırdı. “Kesin bir kere giyeceğim ve giydikten sonra yeni bir desen moda olacak; o ceketi de unutacağım,” dedim içimden ve sepetimden çıkar butonuna tıkladım.

Bu durum sadece kendimde değil, global ölçekte de gözlemlediğim bir his. Köprü trafiğine takıldığım bir gün arabada podcast dinliyordum. Bir noktada şunu duydum:
“Trendleri takipte kalmak kronik bir hastalık; ekran süremizi de ele veriyor. Bu da kişiyi coolluktan uzaklaştırıyor.”
Bu cümleyi duyduğum an sesi biraz daha açtım, çünkü bir tek böyle hisseden ben değilmişim.

Trendlerden sıkıldığını söylemek bir pozisyon.

Bu seçicilik dönemi, biz moda severlere kişisel bir tarz yaratma ve kendi özgün kapsül dolaplarımızı zamansız parçalarla donatıp, farklı kombinlerle karakterimizi yansıtma fırsatı sunuyor. -Sonunda günümüz sosyal medyasının iyi bir şeye vesile oldu-

Kim bilir, belki bu da kendi başına bir trenddir…

Zıt kutuplar çeker.

Trendleri takip etme cazibesi belki eskisi kadar güçlü değil; ama bu, trendlerin hayatımızdan tamamen çıktığı anlamına gelmiyor. Aksine, onlarla kurduğumuz ilişki değişiyor. Daha seçici, daha yavaş ve biraz daha mesafeli.

Nitekim biz moda severlerin sektörle etkileşime girmesinin en büyük aracı: trendler.

Belki de yapılması gereken, her şeye yetişmeye çalışmak değil; geçmişe dönüp neyin hâlâ bizimle konuştuğunu fark etmek. Çünkü tarih, sadece tekrar etmez — ilham verir. Ve er ya da geç, bugün unuttuğumuz bir dönem, yarın algoritmamızda yeniden karşımıza çıkar.

Trendlerin doğası da bu zaten.
Başlar, dolaşır ve biter.

that’s all

— Ferhunde👠

Elbette yeni yıl beklentilerimi 30 aralıkta çoktan yazıp niyetlerimi belirledim ama bir deadline ile yarışmıyorum. Eminim zamanı gelince hepsi somut realmde gerçekleşecektir. Çünkü her sene aynı hedefleri yazıp yapmamaktansa realistik yaklaşıp kendi hızıma göre değişim yapmak daha motive edici geliyor.

Yeni yıl geldiğinde etraf bir anda “yeni ben”lerle doluyor. Yeni rutinler, yeni manifestolar, yeni bedenler, yeni zihinler ve yeni hayatlar. Ama kimse şunu söylemiyor: Her yıl baştan yaratılmak zorunda değilsin.

Belki de hayat senden devrim değil, ufak bir yön değişimi istiyor olabilir. Ben bu yıl kendime şunu söyledim:

“Her şeyi değiştirmeyeceğim. Sadece perspektifimi değiştireceğim. ”

Büyük kararlar değil, küçük kaymalar

Yeni yıl listeleri genelde çok iddialı oluyor:

– Sabah 6’da kalkacağım, pilates veya yoga’ya başlayacağım

– Şeker, alkol, toksik insanlar: çoktan elendi

– Hayatımın en fit, en üretken, en aydınlanmış versiyonu olacağım

Ama gerçek şu ki bu listeler çoğu zaman daha ilk haftadan yoruculaşıyor. Oysa asıl değişim çok daha sessiz başlar. Her gün aynı saatte uyanmak gibi. Sabah kalktığında refleksle telefona uzanmak yerine birkaç dakika boşluğa bakmak gibi. Uzun zamandır dinlemediğin ama seni en çok “sen” gibi hissettiren bir playlist’i tekrar açmak… Ya da bir süredir ertelediğin o mesajı, mükemmel zamanı beklemeden atmak.

Küçük, basit şeyler. Çünkü enerji detaylarda saklanır.

İnsanlar genelde değişimin dışarıdan görünür olması gerektiğine inanır. Ama çoğu zaman asıl farkı yaratan şey kimsenin fark etmediği detaylar. Aynı hayatın içindesin. Aynı şehirde, aynı insanlarla.

Yenilenmenin bir zamanı ya da tarihi yok. Ama her sabah keyifle yaptığın bir ritüel -mesela sabah kahveni hazırlamak- bir noktadan sonra angarya gibi gelmeye başladıysa, bu ruhunun küçük bir farklılığa ihtiyaç duyduğunu gösterir. İşte değişime “evet” demek tam olarak burada iyi hissettirir.

Mesela, bu yıl kendime verdiğim tek söz; Kendimi zorla dönüştürmeye çalışmayacağım.

Onun yerine, bana iyi gelmeyen şeyleri biraz daha erken fark etmeye çalışacağım. İçimde bir şey sıkışıyorsa, onu yok saymak yerine dinleyeceğim. “Sonra bakarım” dediğim hisleri halının altına süpürmek yerine, önüme serip çözüm üretmeye çalışacağım.Bu bir devrim değil. Ama istikrarlı bir yumuşama. Ve bazen ruhumuzum ihtiyacı olan şey bu kadar basit.

Belki senin de tek bir değişime ihtiyacın vardır. Belki senin de bu yıl yapman gereken şey her şeyi sil baştan yazmak değil;

• Kendinle konuşma tonunu biraz yumuşatmak

• “Olman gereken” kişi yerine “olduğun” kişiyi dinlemek

• Hayatına küçük ama sana ait bir dokunuş eklemek (hiç giymediğin renk bir çizme veya hiç denemediğin bir renk oje sürmek gibi)

Yeni yıl, yeni ben olmak zorunda değilsin.
Hiçbir takvimden de geri kalmadın.

Bazen aynı sen, sadece biraz daha kendin olursun.
Ve inanın, bu minik aksiyon çoğu zaman bardağı fazlasıyla doldurur.

That’s all👠

-Ferhunde

Koskoca bir yılı geride bırakıyoruz ve bu ay kendine biraz daha özen göstermeyi, yeni ritüellere yer açmayı ve 2026’ya hazırlanırken küçük lüksler yaratmayı hepimiz hak ediyoruz. 2025’e tatlı bir kapanış yapmak için benim de tik attığım mini “to-do” listemi sizlerle paylaşıyorum:

1. Dolap Reset

Yeni yıla girerken dolabını resetlemek, sanki tüm enerjini yeniden ütülemek gibi. Kullanmadıklarını ayır, bazılarından vedalaş, bazılarını sat—çünkü 2026 versiyonun için yaşam alanında yeni enerjilere yer açman şart! -Bir de yeni kıyafetlere-

2. Ev mis gibi kokmuyorsa Aralık başlamamıştır

Bir tepsi kurabiye, şeker komasına sokacak bir brownie veya şahsen benim favorim: balkabağı tatlısı… İçinizi ısıtacak fırın ışığında çekilen bir fotoğrafla “main character holiday aesthetic.”

3. IKEA Gingerbread Evi Zero skill, maximum serotonin.

İkea’nın her yıl , “Bu sefer düzgün yapacağım” hırsıyla alınan kurabiye ev kit’i eğri büğrü olur. Ama olsun. Eğri bir ev, doğru insanlarla kurulduğunda ayrı bir güzel geliyor göze… -tadı için aynı şeyi söyleyemeyeceğim-

4. Sevdiklerinle yeni bir deneyim edin

Seramik, mum yapımı, çelenk workshop’ları… Aralık’ta ellerinle bir şey üretmenin verdiği mutluluk çok başka. Hem de eve dönerken elinde taşıdığın eserin, ya kendine ya da sevdiklerine vereceğin bir yeni yıl hediyesi olabilir… Ben en son Seraphic Ceramics’e gitmiştim arkadaşımla kupa yapıp boyamak için. En kısa zamanda bir daha gitmeyi düşünüyorum. Veya en basiti: LEGO!

5. Kırmızının sımsıcak tonları

Kırmızı bir parça giymeden yeni yıl ruhuna girilmiş sayılmaz. Öyle kırmızı kazağım ve elbisem yoktur bana biraz iddialı geliyor. Ancak bu yıl, kırmızı bir atkı, çorap veya bir pijama takımı kesinlikle en sevdiğim parçalar arasında yer alıyor. Özellikle; Mers Silk’in Luno İpek Takımı evde tembellik yaptığınız günlerde kendinizi şımartmanız için mükemmel bir seçenek. Ancak ben biraz daha matrak şeyler seviyorum derseniz, Paul Kenzie’nin Christmas Pijama Takımı çoktan wishlist’imde!

6. Arka planda hep sıcak bir ev olsun.

İzlemesem bile sürekli arkada bir film, dizi veya youtube videosu döner. Özellikle 2015’ten beri her Aralık’ta koltuğun bir köşesinde izlediğim Zoella Vlogmas videolarını izlemediyseniz bir şans verin derim! Hayatı romantize etmeyi seven biriyseniz eğer eminim hoşunuza gidecektir. Kış sabahları, sıcacık kahvem ve battaniyemle tam bir December serotonin drip.

7. Planlı ve organize olmanın şıklığı.

Seni bilmem ama ben notlar uygulamasını kullanmaktansa tatlı bir ajanda ile dolaşmayı çok daha efektif buluyorum. Özellikle ‘yeni yıl yeni ben’ gibi bir projeniz varsa eğer; yeni bir ajanda seçmek, kendine temiz bir sayfa açmanın en somut hali. Not al, hedef koy, derslerini/iş sorumluluklarını yaz… Yılın en kaotik ayını ancak bir ajanda kurtarır!

8. 2026’daki sana bir mektup

Ben her yılbaşı öncesi bir sonraki senenin Ferhunde’sine mektup yazarım. Acaba hayatında neler değişti, beklentileri ne durumda ve daha ne kadar karakter gelişimi yaşamışım… Tam bir turnusol kağıdı diyebiliriz. Korkularıını ve dileklerini yaz, biraz içini dök. Sonra geriye dönüp baktığında da “ah kafama taktığım şeylere bak” diyeceksin.

And just like that…

Aralık, yalnızca yılın son ayı değil. Eğer izin verirsen; kendine dönüş, yenilenme, biraz romantizm ve biraz da parıltılı detaylar demek.

Unutma, bu listeyi yaparken asıl amaç her şeyi yapmaya çalışıp kendini yormak değil, elinden geldiğince kendini şımartmak ve tüm yılın yorgunluğunu sindirip atmak!

That’s all

-Ferhunde👠

Biraz silkelenin. Çünkü öyle bir sistem yok.

Üniversitenin ilk senesinden beri çalışıyorum.

18’imde, ekonomi gazetesindeki ilk gönüllü stajımda, kelimelerin ağırlığını ve hayatın gerçekliği ile tanıştım.

19’umda, reklam ajansında yaptığım gönüllü stajda duyguların nasıl paketlenip satıldığını öğrendim. Mobbing kısmı da işin tuzu baharatı oldu. Aroması fena değil. Nasıl nötrleyeceğimi öğrendim.

Dergicilikte ise estetiğin de bir dil olduğunu ve insan ilişkilerinde iletişim üslubunun ne kadar kritik bir önem taşıdığının farkına vardım.

İçerik üreticiliğinde ise, her şeyin kontrolü sende gibi görünse de en ufak bir hatanın tüm süreci sıfırlayacağının farkında olarak bir yol çiziyorum.

Kısacası, sektörün nasıl çalıştığını artık uzaktan izlemiyorum, tam olarak içinde de değilim. Ancak o kumarın nasıl işlediğinin de bilincindeyim.

Bir işe ne kadar iyi niyetle başlarsan başla, bir noktadan sonra “iyi niyet” senden beklenen bir performans haline gelir.

Özellikle iş deneyimlerinde sık duyulan bir cümle vardır:

“Biz burada bir aileyiz.”

Kulağa hoş gelir, ama aslında en kırmızı alarm cümlesidir. Çünkü iş dünyasında “aile” değil, “hak” vardır. Aidiyet güzeldir ama sınır koymayı unutturur. Daha doğrusu bu sınırların farkına önceden vararak hareket etmek daha sağlıklı -benden söylemesi- çünkü hangi noktada çizgi çekmeniz gerektiğini kaçırabilir ve bir karambole sürüklenebilirsiniz.

Kendinden ne kadar ödün verirsen, o kadar sessiz kalman beklenir. Ne kadar anlayışlıysan, o kadar pasif algılanırsın. Ama o sınır aşıldığında ses çıkarıyorsan ve “nankör” ya da “toy” diye etiketleniyorsan, biliniz ki o ortamda sorun sizde değildir. Çünkü bu etiketler çok da üstüne düşünülmemiş, yüzeysel ve basit reflekslerdir.

Gerçek iyilikte karşılık beklenmez. Ama bazı sistemler vardır ki, “fedakâr ol” derken aslında senden sessizlik ve tölerans satın alır. Çünkü fedakârlık yapılmayan iyilik genelde kibirle süslenmiş bir jesttir.

Gerçek iyilikse, konforundan, zamanından ya da sistemden ödün vermeyi gerektirir. Yani tıpkı iyi pişmiş bir yemek gibi; içinde emek, zaman ve biraz da can ister.

Ama şunu da unutmayınız:

Fedakârlık, iyiliğin tuzudur; ama fazla kaçarsa o tabağı yenmez hale getirir.

Eğer birine yardım ederken içten içe kendinizi övüyorsanız, o artık iyilik değil egonuzun tatmin edildiği tatlı bir atıştırmalıktır -dikkat edin kalorisi yüksek olabilir-

Belki de olgunluk, herkese iyi davranmak değil; Hangi durumlarda kendinden taviz vermeyeceğini bilmektir. Karşındaki seni nasıl etiketlediyse aynı etiketi yapıştırmaktır.

Öyle ki, hepimizin içinde biraz kibir var elbet.

Ancak kaçımız bu kibirin farkında işte orası soru işareti.

Neyse, şu sıralar biraz kişisel gelişim tadında üst üste bir kaç yazı oldu. Bir sonraki buluşmamızda kesinlikle çerezlik stil/moda konularına geri dönüyoruz! Back to norms.

That’s all

-Ferhunde👠

Makası elime aldığımda dramatik bir çöküş beklemiyordum; sadece “tamam, artık” diyen versiyonum devreye girdi. Saç tellerim lavaboya düşerken üzerimden bir ağırlık kalktı. İki ayda bir kuaförde yaptığım bu ritüeli kendi ellerimle yapmak, kırık uçları temizlemek, duygusal yatırım yapma arzumu azalttı… Hiç rahatsız olmamam ise beni korkuttu.

TikTok’ta derler ki, “Saçlar hafıza tutar.” Belki doğru; çünkü son zamanlarda biraz negatif hissettim ve bunu pek benimsemediğimi fark ettim. O yüzden birkaç santimi geride bıraktım — ve bir şekilde hafifledim.

Şu an Londra’da arkadaşımın evindeyim, ailemden ve dolabımdan uzakta -en çok değer verdiğim iki şey- Bavulumdaki aynı parçalarla farklı kombinler deniyorum, sokaklar mükemmel ve etrafımda dinamik insanlar var. Türkiye’yi özlüyorum ama İstanbul’u değil: Annemin yüksek sesle omlet yapması, babamın televizyonu son ses açması, abimin PlayStation’a küfretmesi… Ama geri dönsem bile ikinci gün “burada da olmuyor” diyeceğimi biliyorum. Kendimi bildim bileli hiçbir aidiyet ve özlem duygusu hissetmedim. Hatta lise sonda bir EQ (Emotional Quotient) testinde duyarsız olduğum da kaydedilmişti…

Eylül başı bir teklif aldım ve editörlüğü saniyesinde geride bıraktım, CV’mi güncelledim. O şaşalı davetler her ne kadar keyifli ve doyumsuz olsa da artık bana yetmiyordu. Benliğimi geliştiren, zorlayan bir alana ihtiyacım vardı. Kariyerimi değil, patikamı değiştirdim. Artık yetişkincilik oynuyorum: 22 yaşında, stresle beslenen bir oyunun içindeyim ama bunu bilinçli seçiyorum. Ara sıra acaba yanlış mı yaptım diyorum. Acaba çok mu soğuk sulardayım yoksa sıcağa mı ilerliyorum? Bunun sonucu ne olacak? Karakterimden çok mu uzaklaştım?

Bir yanlış, iki doğruyu götürür mü?

Bazen evet. Ama bazen tek bir yanlış, iki yeni doğru getirir: özgürlük ve stil. Bazen de hiçbir şey değişmez; konfor alanından çıkmazsın, saçın uzar ama yıpranmış uçlar hâlâ oradadır. Risksiz bir estetik yoktur; özgürlük de öyle

Kısaca bu manifesto:

• Duygularının yerini takvim aldıysa, onu yeniden yaz.

• Aidiyetsiz hissetmek eksiklik değil; yeni bir estetiktir.

• İşten ayrılmak dramatik bir son değil; gardırobuna yeni kategori eklemektir.

Son sahne: Evimde değilim, 9-5 çalışıyorum ve bir yandan influencer kişiliğimi yaşatmaya çalışıyorum. Ama ışığı güzel bir pencerem, hayat dolu bir zihnim var. Duygularım karışık, ama stilim ve planlarım hâlâ tıkırında.

Ne olursa olsun, bulunduğum durumun meyvesini su gibi sıkarım çünkü en büyük ve net gayem bu. Umarım bu yazıyı okuyan pırıl pırıl kızkardeşlerime de bu özgüveni aşılarım;Ki elbet bir gün aynı noktada buluşuruz.

Peki ya siz? Tutunduğunuz bir şeyi bırakıp iki yeni doğruyu bulur musunuz, yoksa konfor alanında kalıp tek doğru ile mi devam edersiniz? Yoksa kendi saçınızı keser misiniz?

That’s all. 👠

— Ferhunde

Buraya adım attığımdan beri Londra’nın güzellik algısını, giyim anlayışını ve stil frekansını çözmeye çalışıyorum. Herkes kendi telinden çalıyor; kimisi vintage bir zarafette, kimisi sokak enerjisinde… ama hepsi kendi halinde güzel. Bu şehirde hiçbir tarz yanlış değil, sadece kendine ait. (Bunu yazarken önümden biri üzerinde “Pocahontas” yazan bir bomber ceketle geçti, hemen arkasından sarı Onitsuka’larıyla biri daha… ikisi de bir şekilde doğruydu.)

Açıkçası bir süre önce etrafa göre giyinmeyi, topluma göre davranmayı bıraktığımı sanıyordum — meğer sadece Türkiye sınırları içindeki o kalıbı biraz gevşetmişim.
Çünkü buradaki kadınlar, bizim aksimize, birbirine benzemiyor. Ve bundan hiçbir rahatsızlık duymuyorlar.
Onları izledikçe fark ettim: aslında cool olmak denen şeyin özü tam da bu.
Uzlaşmaya çalışmamak, kendi ritmini korumak.

Ve sanırım sonunda, ben de kendimi doğru frekansta göstermeye başladım.

Cool yeniden tanımlanıyor:

Cool olmak uzun zamandır yanlış anlaşılan bir kavram.
Bir zamanlar “cool” dediğimiz şey — minimal Instagram grid’leri, kahverengi takımlar, donuk yüz ifadeleri… Şimdi neredeyse demode bir poz haline geldi.

2016’nın “King Kylie” enerjisinden, 2025’in Addison Rae’ine kadar geçen bu dokuz yılda cool’luk form değiştirdi. Belki de biz sadece başka bir estetikle aynı şeyi istemeyi bıraktık: onaylanmayı.

Bir zamanlar cool olmak, duvar örmekti — ne kadar az gösterirsen, o kadar çok merak edilirdin.
Şimdi ise sessiz kalmak değil, kendini göstermenin de bir zarafeti var.
Hele ki bunu yaparken kendini çözümleyebilmek — en cool şey o.

Kardashian Çağının Çöküşü

Kardashian’lar, cool olmanın laboratuvarını kuranlardı.

Her şey PR’dı, her şey parlatılmıştı. Ama 2025 itibarıyla o mükemmel parlatma cilası, insanlarda bir tür yorgunluk yaratıyor. Kylie Cosmetics hâlâ ruj satıyor ama “King Kylie” geri dönüşünü bile bir nostalji pazarlamasına çevirdi.

Oysa kimse artık “geri dönen” bir imaj istemiyor — herkes gerçekten var olan bir kız arıyor. “Relevance” artık cilt alt tonuna değil, kimlik alt tonuna bağlı.
Kardashian enerjisi yeni nesil için fazla kusursuz.

Cool olmak artık filtreyle değil, biraz bulanıklıkla ölçülüyor.

Addison Rae: Anti-Strategic Cool

Addison Rae, hiç planlı olmayan cool’luğun yüzü gibi.
TikTok jenerasyonu onu “her şeyin ortasında” olmasına rağmen samimi buluyor.
Ne çok gizemli, ne çok açık — tam olması gerektiği kadar tuhaf.
O yüzden Addison, Kardashian’lardan farklı olarak kendini gösterirken utanmıyor.
O artık cool çünkü kendisini ciddiye almıyor.

Dua Lipa ve Endüstriyel Zarafet

Dua Lipa ise yeni çağın “industrial cool” temsilcisi.
Moda evleriyle anlaşmalar, İngiliz disiplin ve istikrarlığı, 2000’ler alt metni…
Ama Dua’nın cool’luğu mesafeden değil, üretkenlikten geliyor.
Kendisini sürekli yeniden yazıyor — bir dergi çekiminde Yves Klein mavisine bürünüp, ertesi gün stüdyoda yağmurlukla oturabiliyor.
Bu yüzden o hâlâ ilgimizi çekiyor: okulun cool kızı.

Mine Mücahid ve Sinem Everything: İstanbul’un Yeni Dalgası

Ve sonra bizim taraf: Mine Mücahid ve Sinem Everything. Onlar cool’luğu tüketimden değil, üretimden kuruyor. Kıyafetleri pahalı görünmüyor, ama kendileri pahalı bir düşünce gibi. Kendilerini fazla anlatmıyorlar — belki sinem biraz anlatıyor olabilir—çünkü zaten her paylaşımları, ekranlara parlayan bir “karakter” yansıtıyor.
Bu kızlar “it girl” tanımını yeniden yazıyor: Artık cool olmak; estetikle değil, “içimde kalacağına dışımda kalsın” huzuruyla parlamak.

Mine’nın entel dantel gardrobu ve içerikleri, Sinem’in micro etekleri ve her birine katıldığım fikirleri…
Hepsi aynı mesajı taşıyor:
“Cool olmak artık kimseyi etkilemek değil. Kendinle uyumlu görünmek.”

Cool olmakla ilgili yanlış bildiğimiz şey şu, bir kimlik değil, bir enerji.
Sadece Kardashian çağı, bir süre bunu unutturdu bize. Şimdi herkes biraz daha kırık, biraz daha doğal, biraz daha dürüst.

Belki de cool olmanın en sessiz hali bu:
Kendine dönmek, kabuklarını parlatmak yerine soymak.
Yorgun ama dengede, sade ama anlamlı.

That’s all👠

-Ferhunde

Araştırmalar gösteriyor ki, insanlar kendilerini bağdaştırdıkları karakterlerin tarzını bilinçsizce kendi stiline taşıyor ve komfor dizisini stil algısına göre seçiyor. Yani bir bakmışsınız, dizide Rachel Green ne giyiyorsa siz de günün birinde mini eteğinizi oversize hırka ile kombinliyorsunuz.

Şahsen ben, kendimi çoğu zaman Emily in Paris ile Gilmore Girls arasında buluyorum. Bir yanım Emily gibi şehirli, cesur ve kendini kıyafetleriyle ifade etmekten çekinmeyen; yeni bir parçayı risk alarak gardırobuma katmayı seviyor.

Diğer yanım ise Lorelai gibi esprili, spontane, biraz da kaotik ama samimi, rahatlıktan ödün vermeyen, her anın enerjisini kıyafetlerine taşıyan biri. Belki de bu iki kutup arasında gidip gelmek, stilimin özünü oluşturuyor: Hem büyük şehirde fark edilmeyi isteyen, hem de kendi mizahına ve doğallığına yaslanan…

Gardırobumdaki seçimler bazen Emily’nin çıkıntılığı, bazen Lorelai’nin alışıldık ama eğlenceli dağınıklığıyla şekilleniyor; bu ikisini karıştırdığımda ise tam anlamıyla ‘ben’ oluyorum.

1. Preppy & Playful → Friends

Rachel Green’in 90’lar kombinleri hâlâ kalbimizde. Favori karakteri Rachel ya da Monica olanlar vintage ama modern estetiği benimser: katmanlı parçalar, pastel tonlar, casual-chic vibe. Oversize hırka + mini etek = klasik Friends move.

2. Quirky & Bookish → Gilmore Girls

Lorelai ve Rory’nin küçük kasaba şıklığı, rahat ama karakter dolu. Favori karakteri Lorelai olanlar cool, casual ve slightly quirky parçaları seviyor; Rory fanları preppy ve kitap kokulu kombinleri tercih ediyor. Stil kodu: cozy katmanlar, denim, basic tee’ler ve sessiz imza aksesuarlar.

3. Bold & Chic → Emily in Paris

Emily’nin Paris tarzı: şehirli, sofistike ve bir o kadar eğlenceli. Favori karakteri Emily olanlar risk almaktan çekinmez; renkli elbiseler, statement çantalar ve confident aksesuarlar öne çıkar. Stil kodu: colorful pieces, effortless chic, playful combos.

4. Luxe & Dramatic → Gossip Girl

Serena, Blair ve Upper East Side ekibi, lüks ve dramatik tarzlarıyla göz kamaştırıyor. Blair’a aşık olanlar klasik ve sofistike; Serena fanları bohem-lüks karışımıyla fark yaratır. Stil kodu: lüks dokunuşlar, cesur aksesuarlar, high-fashion vibe.

5. Cool & Mystery → Only Murders in the Building

Charles, Mabel ve Oliver’ın stil kodları rahat ama sofistike. Favori karakteri Mabel olanlar cozy knit ve renkli aksesuarları sever; Charles ve Oliver fanları smart-casual, slightly vintage vibe’ı benimser. Stil kodu: subtle statement, vintage touches, relaxed-cool.

O zaman bir sonraki alışverişinizde kendinize sorun:

“Acaba öylesine beğendiğim parçaları mı giyiyorum yoksa ister istemez favori dizime göre mi giyiniyorum?”

That’s all👠

-Ferhunde

Uzun süre “bildiğim” şeylere tutunarak ilerledim. Bildiğim alışkanlıklar, bildiğim insanlar, bildiğim ritimler… Ama fark ettim ki, bildiğim şeyler beni sadece güvende tutuyor, heyecanlandırmıyor. Ve hayat da tıpkı rom-com’lar gibi, küçük bir cesaretle hareketleniyor. Bazen bir daveti kabul etmek, bazen yeni bir şehre gitmek, bazen de hiç beklenmedik bir işe “evet” demek…

Filmlerdeki ana kahramanın attığı o çılgın adım genelde saçma, riskli ya da imkânsız görünür. Ama seyirci olarak biz biliriz ki, işte o adım, filmin en eğlenceli sahnelerinin kapısını açar. Kendi hayatımda da öyle olmaya başladığını hissediyorum. -sizlere küçük bir sürprizim de var. Aramızda kalsın shhh- Artık bildiğimiz kurallara uymuyoruz; kendi yolumuzu seçiyoruz.

Belki de hepimiz kendi filmimizin başrolüyüz ve asıl romantik komedi, konfor alanımızdan çıktığımız anda başlıyor. Kahraman olmak için büyük kahramanlıklar gerekmez; bazen sadece “alışık olmadığın yolu seçmek” yeter. Size iyi gelecek yolu seçmek…Yanlış olsa bile.

Eylül benim gizli yılbaşım, hayatımın yeni sezon fragmanı.✨

Bu yazı da size gizli bir ilham olsun 🎬🍂🫶🏼

Peki Siz de ana karakter olmaya hazır mısınız?

That’s all👠

-Ferhunde

Kısa keselim ve hemen bize tüyolar ver diyorsanız okumaya devam:

1. Güçlü Omuzlar & İnce Beller

Saint Laurent’in defilesinde gördüğümüz gibi omuzlar keskin, bel kısmı ise dar. Ters üçgen siluet geri dönüyor. Benim önerim: Oversize bir blazer’ı kemerle sık ve dar bir etekle kombinle. Hem güçlü hem feminen görünürsün.

2. Renk Patlamaları

Sonbaharı sadece kahve ve griyle geçirmek yok. Bu sezon podyumlarda fuşya, mandalina turuncusu, hardal sarısı, mor ve zeytin yeşili yan yana geldi. Dolabına en az bir canlı renkte parça ekle: fuşya kazak, hardal kaban ya da mor çanta.

3. Corporate-Core: Ofis Estetiği

Takımlar geri döndü! Geniş ceketler, pileli etekler, kravatlar… Ofise gitmesen bile bu parçaları günlük hayata uyarlayabilirsin. Gömlek + kravatı kot pantolonla, ya da gri bir blazer’ı mini etekle dene.

4. Kürkün Yeni Yorumları

“Mob Wives” estetiği TikTok’ta patladı, defilelere de sıçradı. Uzun kürk kabanlar, kısa peluş montlar ve vintage kürk şallar çok moda. Gerçek kürk tartışmalı olsa da suni kürk seçenekleriyle hem trendi yakalayabilir hem vicdanen rahat edebilirsin.

5. Gotik Romantizm

Danteller, siyah elbiseler, dramatik kabanlar… Moda evleri bu sezon karanlık bir ruh hali yakaladı. Akşam dışarı çıkarken siyah mini elbise + uzun bir deri kaban + dantelli çorap üçlüsü seni anında sonbahar moduna sokar.

6. Vintage & İkinci El Gücü

Özellikle vintage kürk ve blazer aramaları tavan yaptı. Bu sezon ikinci el parçalarla oynamak hem sürdürülebilir hem de tarzına özgün bir dokunuş katar.

7. Kum Saati Etkisi

Dior’un DNA’sı geri dönüyor: bele oturan siluetler, korseler, kalem etekler. Eğer feminen bir görünüm istiyorsan, korse detaylı bir üstü jean ile eşleştirmek en kolay başlangıç olabilir.

Uzun lafın kısası, bu sezonun en keyifli yanı renklerle dans etmek olacak. Oversize ceketlere, kemerle kum saati formuna sokmak da bir o kadar cazip… Ben ara sıra vintage dükkânlara ya da Dolap’a bakıyorum, özellikle sonbahar için sürpriz parçalar olabiliyor. Dantel elbiseler ve etekler de şimdilik bizle; sadece kazakların ve ceketlerin ardına saklanıyorlar. Eğer biraz da olsa çılgın hissediyorsanız, geniş vatkalı ceketlere şans verin derim.

That’s all.

-Ferhunde👠

90’ların New York’unu, 30’lu yaşları romantize eden ve şehirli kadınlara yol gösteren dizi serisi, bize sadece vintage Fendi baguette aşkını değil, kıyafet yoluyla bir anı, duygu veya hikâyeyi kaydetmenin, hatırlamanın ve anlatmanın mümkün olduğunu öğretti.

Belki hiçbirimiz Manhattan’ın o eski taş sokaklarında Manolo topuklarımızla yürümedik veya fırınımızı ayakkabı dolabı olarak kullanmadık. Ancak, hepimiz Carrie’nin kıyafetlerle kurduğu o büyülü ilişkiye tanıklık ettik. Onun için bir kıyafet sadece bir kombin değil; bir günlüğün sayfası, bir aşkın özeti, bazen de bir kalp kırıklığının imzasıydı.

Öyle ki 6 Haziran 1998’den beri Carrie’nin giydiği ve benim de aklımın bir köşesine kazınan 10 look’unu birlikte inceleyelim (önden söyleyeyim, “And Just Like That’teki görünümleri eklemedim😭);

1. Bu kömür grisi bisiklet yaka elbise, dizi boyunca giydiği en gerçekçi anlardan biriydi benim için. Bu minimal parça, Carrie’nin bazen fazla bağıran kombinlerine kıyasla daha iddialı bir aura katıyordu bence…

2. 2000’ler başı Dior’un o dönemdeki ihtişamını taşırken, Carrie’nin giydiği bu intikam elbisesi, narin ama meydan okuyan tarafını da yansıtıyor. Adeta “ben geri döndüm” diye haykırıyor.

3. Carrie'nin bu görünümü giymesi SATC tarihinde kalp kırıcı bir an olmuş olabilir ama içindeki o özgün eklektik kadını çok güzel yansıtıyor. Yılan derisi deseni, sofistike bir asi duruşu simgelerken; kırmızı kovboy şapkası hem eğlenceli hem de beklenmedik bir vurgu yaratıyor. Çizgili etek ise bu karmaşaya ritim ve denge getiriyor.

4. Keşke Richard Tyler'ın bu yazlık elbise sırılsıklam olmadan önce daha fazla ekran süresi olsaydı… Elbisenin suyla buluşması, moda dünyasında “kusursuzluk” algısını sorgulatırken; Carrie’nin stilinde ise o anın duygusallığını ve kırılganlığını yansıtıyor.

5. Son zamanlarda özellikle düşük bel eteklerin geri gelmesiyle çoğu kişinin ilham aldığı o görünümlerden biri. Glam ve günlük arasındaki ince çizgiyi ustalıkla yakalayan bu formül, gündüzden geceye uzanan günler için ideal.

6. Aidan ile çifte randevuya çıkarken giydiği straplez beyaz üst, onu klasik bir şıklığa taşıyan Gucci bel çanta ve göz kamaştıran elmas kolye, Carrie’nin stilinde her zaman olduğu gibi “basit ama etkili” bir duruş sergiliyor. Carrie’nin aslında modada parçaların kendisini değil, kişiliğini nasıl lanse ettiğini önemsediğini söyleyebiliriz.

7. Vivienne Westwood’un imzası olan bu etek, kadınsı silüeti vurgularken; tavşan kuyruğu detayı hem oynak hem de beklenmedik bir seksilik katıyor. Giyimde risk almak bazen “fazla” olabilir, ama Carrie’nin bu seçimi, “fazla”nın tam da olması gerektiği yerde nasıl etkileyici olabileceğini gösteriyor.

8. Bu görünüm Carrie'nin her ortama uyum sağlamaya çalışsa da bir şekilde oraya ait olmadığını da hissettiriyor. Özellikle düzleştirilmiş saçları, kendi kimliğinden uzaklaştığını ve bir çaba içinde olduğunu belirtiyor. Karnının açık olması ise cesaretin ve kendine güvenin simgesi; gösterişten uzak ama kendinden emin bir tarz.

9. Carrie’nin bu Jean-Paul Gaultier elbisesi, üstten bakan ve kasıntılarla dolu bir Doğu Yaka partisinin atmosferine tam olarak uymayabilir, ama kesinlikle gecenin en dikkat çekici ve unutulmaz görünümü. Carrie’nin asi ruhunu yansıtan elbise ortamın katı enerjisine karşı bir yumuşaklık ve feminenlik dengesi kurarken, Carrie’nin stilinde her zaman var olan kontrastları ortaya koyuyor: İsyan ve zarafet, gelenek ve yenilik.

10. Veee en Carrie olduğunu düşündüğüm o görünüm: mini çanta, etek boyunda bir kürk, manolo blahnik poşeti ve bir tütü… O “doğal kaos” ve “it-girl” enerjisini mükemmel biçimde yansıtan görünüm, günün ritmini temsil ederken; Carrie’nin asla sıkıcı olmayan, her daim sürprizlerle dolu dünyasını somutlaştırıyor.

Moda, hafızadır. Bir çift ayakkabı, size vapura bindiğiniz güneşli bir günü hatırlatabilir. Ya da vintage bir elbise, sevdiklerinizle yediğiniz deniz kenarındaki bir yaz akşamını…

Gardırobumuz, aslında hayatımızın en renkli arşividir. Carrie, belki ilişkilerde çok parlak biri değildi ama giyim tarzı asla amaçsız değildi. Bir gün tütü etek ve tişört, ertesi gün couture bir elbise… Her an her şey olabilir hissi…

“And Just Like That” ile birlikte Carrie’nin defteri kapanırken, bizler kendi gardrobumuzla kendi hikayemize sayfalar eklemeye devam ediyoruz…

That’s all

-Ferhunde👠

Temmuz ortasına geldik, evet henüz yaz bitmiş değil ama ben hala beklentimi karşılayamadım ve Eylül yaklaştıkça -iş ve sorumluluk ayı-, içimdeki sıkıntı artıyor. Sosyal medya bir illüzyon ama insanların benim istediğim şekilde eğlendiklerini görmek o kadar tüketiyor ki beni. Olduğum yerde sürekli sıkıntılı bir ruh hali içerisindeyim. Sürekli bir sonraki günü beklediğimi farkettim. Bunu sakladığım da söylenemez. Ne düşünüyorsam genelde suratımdan anlaşılır. Cidden daha büyük dertler var biliyorum ve elbette halime her gün şükrederek ve minnet duyarak uyanıyorum, ama sabah olduğunda akşam olmasını, akşam olduğunda sabah olmasını bekliyorum. Özellikle 22 yaşındayken böyle bir vakit öldürme döneminde olduğum için kendime karşı da kızgınım.

Ben program üstüne programdan koşmayı seven ve her ne kadar sosyal bataryam çabuk bitecek olsa da gerçekten keyifli ve dakikalarımı böyle geçirmek istiyorum dediğim ortamda herkes evine dönene kadar da kalabilirim. Ama son zamanlarda bulunduğum kalabalık içerisinde bile kendime yabancı ve yersiz hissediyorum ve refleks olarak oradan uzaklaşıp ya bir odaya ya da evime gidiyorum.

Evet kendi kabuğuma çekilmek bana iyi geliyor-du. Şimdi ise ben neden ayrılmak istediğim bir ortamdayım düşüncesine takılıyorum. Sanki hayat bir süreliğine sadece gözlemlediğim bir şeye dönüştü.

Ama belki de problem tam olarak bu. Yani artık kendi kabuğuma çekilmek bile beni rahatlatmıyor. Ev eskiden bir kaçış noktasıydı, şimdi birer duvar gibi. Son çare. Mecburiyetten ve biraz da olsa keyfimi yerine getirmesini beklediğim eğlenceli suyumla klavye başında kelimeler tıklatmak da onun bir uzantısı..

Sosyal medyada estetik kareler paylaşmak elbette hoşuma gidiyor. -Şu sıra montaja alabileceğim bir ortama da girmedim belki onun depresyonudur ahahah- ama bir noktada “keşke profilimde yansıttığım hayatı her gün yaşayabilsem” diyorum. Özel olması gereken günlerde bile kopuk ve yapmam gereken şeyleri yaptıktan sonra ee şimdi? Şimdi mi eğlenme anı? Yoksa 15 dk sonra mı? gibi saçma bir tavşan deliğine düşüyorum. Etrafımdaki sevdiklerimin de tadını kaçırdığımın farkındayım ve bu da cabası.

İleride, keşke o zamanlara dönsem dediğim dönemdeyim ama anımsayacağım bir anı yaratamadığım için bir hayal kırıklığındayım ve bunu kendim dışında kimsenin çözemeceyeceğinin de farkındayım.

“Ne kadar gülersen o kadar ağlarsın” ya da tam tersi emin değilim ama şimdilik beni motive eden cümle de bu. Evet sıkılıyorum. Evet zamanımı core memory olacak şeylere harcamak istiyorum ama belki de bir sonraki evre o kadar iyi olacak ki o yüzden böyle bir boşluk, geçiş dönemi yaşamam gerekiyormuş demek istiyorum.

Bilmem derdimi anlatabildim mi?

That’s all.

-Ferhunde👠

Zaman değişti, moda değişti, kadınlar da değişti.

İlk filmde bir asistan, bir editör ve bir kariyer çatışması izlemiştik. Ama şimdi… influencer devrimi yaşandı, dijital editörler, Metaverse defileleri, algoritmalar, beden politikaları sahneye çıktı. Vogue’un baş editörü Anna Wintour’dan esinlenen Runway dergisinin Miranda Priestly’si, bu atmosferde hâlâ ayakta mı, yoksa modası geçti mi?

Miranda'nın Son Baharı

Benim tahminim şu: Miranda hâlâ tahtında ama artık iktidarını tehdit eden genç bir dijital ekip var. Algoritma dostu, TikTok estetiğiyle çalışan, sürdürülebilirlik naraları atan bir kuşak. Runway, dönüşmek ya da ölmek zorunda. Ve Miranda dönüşmek istemiyor.

Belki de yönetim kurulu onu “emekliye ayırmak” istiyor. -ilk filmdeki gibi- İşte tam bu noktada eski bir dost/hasım olan Andy devreye giriyor. Artık gazeteciliğin ötesinde kendi medya şirketini kurmuş, güçlü ve saygın bir medya figürü. Miranda ile ittifak kurmak zorunda kalıp yeniden kadrajı paylaşıp, birbirlerine karşı değil, birlikte bir sorunun üstesinden gelecek olabilirler. Aynı kadrajda tekrar göz göze geldiklerini hayal edin. Ben de bir heyecanlanmadım değil şimdi…

Ve tabii ki Emily. Emily Blunt olmadan bir devam filmi düşünemiyorum. Belki artık kendine ait bir moda PR ajansı vardır. Belki Runway’in rakibi olmuştur. Belki de Miranda’nın koltuğuna göz dikmiştir. Belki de… o artık Miranda’dır.

Ve en acıklısı: Belki Andy de artık biraz Miranda’dır. Bu film, kadınların güç kazandıkça nasıl aynı sistemin içinde şekillendiğini de sorgulayabilir.

Yeni Nesil Stajyer: Gen Z'nin Ayak Sesleri

İşin en heyecan verici kısmı ise bence yeni jenerasyon karakter. Tüm bu çatışmaların ortasında Gen Z’den biri, bir stajyer, kameranın odağına oturur. Belki non-binary, belki küçük bir taşra kasabasından gelen ama dijital dünyada viral olmuş bir moda fenomeni. Miranda’dan öğrenir, Andy’den ilham alır, Emily’den korkar.

Yani yeni bir “Andy” hikayesi izleriz ama bu kez mesele sadece çanta taşımak değildir. Bu kez mesele, sistemi yeniden yazmak olabilir.

Peki ya erkekler?

Nate hâlâ Andy'nin makarnasına burun mu kıvırıyor? Yoksa pişman mı? Açıkçası onun yerine gerçek hayattan popüler bir figğr cameo’su tercih ederim. -Alex Consani, Kelly Rutherford veya Bella Hadid gibi- Ama belki Christian Thompson (Simon Baker) Andy'nin karşısına yeniden çıkar; yaşlanmış, yorgun ama hâlâ karizmatik sarış saçlarıyla. Bu sefer end game olacak şekilde…

Demem o ki, The Devil Wears Prada 2, sadece bir sequel değil; belki de bu jenerasyonun kadınlık, iş hayatı, güç ve moda üzerine yeniden düşünmesine yol açacak bir zeitgeist olabilir.

Belki de en sonunda hepimiz Miranda'nın o meşhur bakışını, bu kez farklı bir kadında görürüz.
Ve o kadın aynaya bakıp şunu fısıldar:
"That’s all."

-Ferhunde👠

Kendimden örnek verecek olursam eğer; benim kahve seçimlerimde süt ve şurup bulamazsınız. Ya americano, ya cold brew, ya da espresso kızıyım. Tatlı aromaları da çok severim ama bana biraz gereksiz bir eklenti gibi geliyor. Her parmağa yüzük takıp, bir çift koca küpe ve koca kolye ile eşleştirmek gibi…. -alınmaca yok burada patavatsız konuşacağımı en başta belirtmiştim- jean giyerken kemer taksan da olur takmasan da…

Normların dışında giyindiğim söylenemez ama basic giyiniyorum diyecek kadar düz bir dolabım olduğunu da söyleyemem. Tıpkı double espressom gibi içten, net ve özgüvenli. -İçime sinmeyen bir şey ile dışarı çıktıysam özgüven kısmını atabiliriz- Mesela, full length bol kesim bir jean + kayık yaka kolsuz bir tişört + wales bonner samba + vintage Gucci güneş gözlüğü + anneciğimin ördüğü kahve deri çanta + saat, altın bir yüzük ve hiç çıkarmadığım earcuff’ım kesinlikle benim günlük tarzımı özetliyor diyebilirim. Ne de olsa kahvede süt sevmeyen kız, biraz oryantal takılır diyerek şahmeranı da unutmamak gerek.

Fazlalıktan hoşlanmıyorum. Yani “yalınlık = zayıflık” değil, tersine bana o kişinin kendinden emin olduğu bir güç göstergesi gibi geliyor.

Şöyle bir çevreme baktığımda ise kahve & stil eşleşmelerinin bazı kalıplara oturduğunu fark ediyorum. Kendinizi hangisine ait hissediyorsunuz, bilmiyorum. Belki biraz ondan biraz bundan...

☕️ Filtre Kahve Kızları

Ya tamamen maximalist ve kaotik bir dolabı var ya da minimal, net çizgiler, Scandi sadeliği. Arası yok.
Zara Basic beyaz gömlek, bol jean ve tote bag üçlüsü
Pinterest klasörleri düzenlidir, kitap okurken bazı cümleleri highlightlarlar ve notlar alır.
Stil anlayışları işlevsel ama estetik. Giyinmek bir ihtiyaç olduğu kadar bir kompozisyon onlar için.

🍵 Matcha Latte Takımı

Clean girl estetiğinin ön saflarında yer alır.
Set üstü takımlar, keten dokular, bronzlaşmamak için 30 spf krem ile dolaşır…
Gününü, matcha içerken Instagram’da gece kimler ne story atmış diye gezinir.
Moda onlar için hem bedensel hem de zihinsel bir konfor alanı: Yoga sonrası brunch için giyinmiş gibi bir aura hakimdir.

☁️ Şuruplu Kahve Sevenler

Feminen, playful ama her an herşeyden çabuk sıkılır.
Renk paleti geniş bir dolabı vardır ama dönemsel tek bir renge odaklanır.
Buluşmadaki en heyecanlı dedikodu malzemesi onlardadır.
Kahve onlar için bir deneyimse, stil de öyle: gösterişli, eğlenceli ve bolca selfie’lik.

☕️ Sade Espresso Kızları

Oversized blazer, deri kemer, siyah gözlük — maskülen dokunuşlarla zamansız bir ifade.
Konuşmasa bile odada fark edilen o “soğukkanlı coolluk ve biraz snobluk” bu stilde mevcut.
Moda anlayışı: less is more, ama bu “less”, dikkatle seçilmiş bir statement.

🧊 Sütlü Kahve Taktikçileri

Mevsimlik mod değişimlerine ve trend radarları her zaman açık.
Her türlü duruma ve olaya adapte olabilirler.
Yaz kızları, ama biraz downtown New York havası da taşıyorlar.
Stilleri cool ama ulaşılabilir; bir gün pötikare ikili bir takımla, ertesi gün siyah derin v yaka bir elbise ile karşınıza çıkabilirler.

🔮 Türk Kahvesi Kızları

Sabırlı, detaycı, hafif mistik.
Dolaplarında illa ki vintage bir parça, dantel bir üst, altın takılar ve mutlaka "anlamı olan" bir şey bulunur.
Her gün öyle aman aman giyinmez ama bir kombin yaptı mı, üç gün unutulmaz.
Kokularla, renklerle, dokularla yaşar. Kahveyi de, stili de hissederek tüketir.
Moda anlayışı: ritüel gibi. Telvesi kadar yoğun, fincanı kadar estetik.

Moda da kahve gibi: bir tercih, bir hal, bir ruh.
Bazı günler üst üste hem süt köpürtürüz hem karamel şurup bocalarız, bazı günlerse basit bir filtre kahve yaparak üşengeç davranırız. Sonuçta tercihler değişkendir.

Pekiii, senin kahve siparişin tarzını yansıtıyor mu?

That’s all.

-Ferhunde👠

1. Sepeti paylaş.

2. Kutuyu aç.

3. En trend parçayı giy, 10 poz ver, çıkar.

Yani özgünlükten çok "en hızlı kim tüketti?" yarışı var. Bir stil yaratmak ya da kendi estetik dünyanı kurmak mı? Uluslararası mecralarda yer alan influencerlar içerik üretirken bizim for you page’imiz Türkiye’ye uyarlanan yabancı içeriklerle dolu… Onlar bir blazer'ı 15 farklı şekilde giyiyor, biz 15 farklı kızdan aynı blazer'ı görüyoruz.

Çünkü bizde “stil” değil, “sahip olma” gösterisi ön planda. Ve ne yazık ki şu “elalem” merakı da başkasının hayatını izlemeyi gereğinden fazla eğlenceli buluyor. çoğu influencer hâlâ bir şeyleri giymeden önce onun “ne kadar trend” olduğunu sorguluyor, ne kadar kendine ait olduğunu değil.

“Alışverişin Kendisini İçerik Sanmak”

Türkiye’de influencer olmak demek, alışveriş yapmak ve onu belgelemek demek. Ürünün nasıl kullanıldığı veya tarza göre nasıl adapte edildiği değil; hangi markadan alındığı, kutunun ne kadar şık olduğu ve “linki aşağı bırakıyorum” kısmı önemli.

Yani daha ürünü deneyimlemeden, “aşırı beğendim kızlar” deniyor. İçerik üretmekten çok, satın alma anını yüceltmek üzerine bir sistem var. Sanki o kart çekildiği an, içerik de tamamlanmış zannediliyor.

Halbuki yurtdışında, ürün sahip olunmak için değil, giyilmek ve anlatılmak için alınıyor.
Size verebileceğim ve hepimizin aşina olduğu iki isim söyleyeyim: Hailey Sani ve Nil Sani. Bu iki kız kardeşi yeteri kadar konuşmuyoruz. Onlar da türk influencer olara sayılabilir ancak yaptıkları hiçbir işbirliği veya reklam “BEN BUNDAN KAZANÇ SAĞLIYORUM O YÜZDEN ÇEKMEK ZORUNDAYIM” diye bağırmıyor. Kendi yaratıcı profillerine uyarlayarak ve takipçilerini aptal yerine koymadan o ürünle bir hikaye anlatıyorlar. PR paketi açılımları elbet onlar da çekiyor ama haftanın 5 günü fanfinfon markasından ayırttığım çantayı sonunda aldım” videosu yumurtlamıyorlar...

“Tarz mı, Trend mi?”

Burada işin kalbine dokunalım:
Türkiye’de birçok influencer trendleri takip ediyor, ama neredeyse hiçbiri kendi tarzını inşa etmiyor. Çünkü “stil” üretmek vakit, gusto ve cesaret gerektiriyor. Trend takip etmek ise kolay: aç TikTok’u, gör ne modaymış, sepeti al.

Sonra ne mi oluyor?
Herkes aynı blazer. Aynı elbise. Aynı küpe. Aynı ışıksız aynada bir selfie storysi...
Moda değil, kopya yayılıyor. Stil değil, tekrar bölümler izletiliyor.

Yurtdışındaki influencer’lar çoğu zaman bir alt-kültürle özdeşleşiyor:
Birisi sokak stilinin içine punk karıştırıyor, bir başkası minimalist giyinip 90’lardan esinleniyor. Kimin neyi sevdiği, kimin neyi temsil ettiği belli.

Bizde ise influencer olmak için önce bir sessiz lüks havasına bürünülür. Turnusol kağıdı noktasına erişince de zaten birbirine benziyenler, Influencer olduktan sonra da daha fazla birbirine benziyor.

Türkiye’de içerik üreticiliği hâlâ “ne tuttuysa onu yap” sistemine dayanıyor. Anacak bana sorarsanız içerik üreticiliği “neyin tuttuğu”ndansa “neyin seni temsil ettiğiyle” ilgili olmalı.

Türkiye’de niş olmak hâlâ bir cesaret meselesi.
Farklı giyinmek = linç riski.
Vintage giymek = "eski mi bu?" sorusu.
Aşırı sade giyinmek = “basic, sıkıcı” yorumu.

Marka çanta ve ayakkabı giymek= “tarz” yorumu.

Yani burada “moda” kişisel ifade değil, bir tür toplumsal onay alma yöntemi hâline gelmiş durumda. Bu da influencer’ları “güvenli parçalar”a, “güvenli kombinler”e yönlendiriyor. Güzel görünmeye çalışıyorlar ama hatırlanmaz hâle geliyorlar.
Çünkü gerçek stil biraz karakter ister. Ve karakter, bazen göze batmak anlamına gelir.

Benim zevkle takip ettiğim 3 influencer:

Yani uzun lafın kısası, Türkiye’de influencer olmak çoğu zaman kıyafet giymek değil, alışveriş göstermek.
Kutu açınca tarz olunmuyor.
Sepet ve wish list’ini paylaşınca da stil doğmuyor.

Tarz sahibi olmak, biraz da senin kim olduğunla ilgili.
Ama herkes aynı blazer’ı giyiyorsa…
Kimse kimseyi tam olarak tanıyamıyor. Ve o follow tuşuna da basmıyor.

That’s all.
- Ferhunde 👠