Abonneer nu

De halve zomer kwam ik regelmatig naar aanleiding van een aanstekelijke instagram-reel al een Affogato zonder frutsels drinken. Dit is zo een ongeëvenaard koffietje-met-ijs dat het de 8 euro waard is. Het rauwmelkse Dulche di Lecce ijs is zo een smaakervaring dat chocoladeversierselen die niet moeten verstoren. Ik fiets er steeds weer voor om of vindt een reden om nog een klein klusdingetje bij de naastgelegen Gamma te kopen.

Burgemeester

De grote koffiemok zorgvuldig gevuld met gelato wordt met een klein espressootje aan tafel geserveerd en dan volgt het schenkritueel dat de klant zelf mag doen. De espresso vult precies de ruimte die binnenin de koffiemok vrijgehouden is van gelato. Wat een smaak, wat een geweldige traktatie!

Anne straalt. Ze zegt dat ze de burgemeester van Den Haag wil worden. Ze gaat nu eerst bestuurskunde studeren, anders neemt niemand haar serieus, zegt ze. Met mijn 20+ jaar ervaring in de politiek wil ik haar nog meegeven dat het de haters niet zal uitmaken wat je hebt gestudeerd, maar ik ben trots, want Anne van As (met één s) gaat studeren en wordt op een dag de burgemeester van Den Haag. Straks heeft ze de wil én het papiertje op zak. Geen hater kan haar dan nog stoppen.

Ze vertelt dat ze onlangs lid is geworden van een politieke partij. Wat een bofkonten! Als het mijn partij was, zette ik haar nu al bovenaan de kieslijst. Anne, je bent nu al een ster en burgemeester van Den Haag word je met jouw kracht, werklust en positieve uitstraling vanzelf, ik geloof in je!

Politieke memoires? #NOT

Voor de derde keer tijdens de aanhoudende hitte, zit ik een midweekje in een huisje in oost-Drenthe in eenzame opsluiting een nieuw boek te schrijven. Nee, geen sappige politieke memoires, het is een nieuw boek over de zorg. ‘Laat het toch los’, zeggen vrienden tegen me. Maar ik kan het niet loslaten. Het is ónze zorg. Oók die van de meest sceptische mensen onder ons. Onze zorg staat op springen. Het arbeidsmarkttekort is al opgelopen tot 70.000 medewerkers, een gat dat elke dag door collega’s ingelopen wordt, waardoor de werkdruk nóg verder toeneemt. De situatie van onze zorg is zo precair, ik kán het simpelweg niet loslaten. Straks klapt de zorg en dan heb ik niet alles eraan gedaan.

Natuurlijk, als minister is het gelukt om samen met de ambtenaren van het ministerie in een onderhandelingstraject met de vertegenwoordigers van 20 branche- en koepelorganisaties, patiënten- en cliëntenvertegenwoordigers, medeoverheden, toezichthouders en publieke uitvoeringsorganisaties het AZWA-akkoord en het HLO-akkoord te sluiten waarmee het arbeidsmarkttekort van nu 70.000 en stijgend naar 128.000 in 2028 kan worden verminderd met 100.000 en hoe steviger de afspraken worden nagekomen, hoe groter de vermindering.

Share

Wat als?

Deze plannen kwamen tot stand met de 5 miljard euro van Wilders. Maar toen kwam het minderheidskabinet-Jetten en zij willen die 5 miljard euro komend jaar direct al onder de afspraken vandaan trekken, gevolgd door nog 3 miljard euro extra bezuinigingen op de zorg. En dan?

Wat als er niet genoeg ambulanceverpleegkundigen zijn om uit te rukken in geval van nood? Wat als er niet genoeg operatie-assistentes zijn om noodzakelijke operaties door te laten gaan? Wat als er niet genoeg verloskundigen zijn om vrouwen bij te staan voor en tijdens de bevalling? Wat als er niet genoeg helpenden zijn om onze alleroudsten te helpen met wassen, aankleden, tandenpoetsen, haren kammen, eten, drinken en een praatje maken? En dan?

Einde verhaal voor de zorg?

Ja, wat dan? Dan klapt de zorg. Net als in het Verenigd Koninkrijk. Daar weet inmiddels niemand meer hoe ze de situatie moeten oplossen. Het functioneren van de National Health Services (NHS) in Engeland schiet inmiddels zodanig ernstig tekort als het gaat om arbeidsmarkttekorten en wachtlijsten dat de recent afgetreden minister van Volksgezondheid, Wes Streeting zegt dat de NHS ‘simpelweg kapot’ is.

En dan? Dat lees je in mijn nieuwe boek Onze zorg is GOUD waard. Evenals de oplossingen.

Nu nog een uitgever.

Bingo!

Had iemand BINGO! gescoord? Werd er getrouwd? Maar twee keer in een kwartier? Het moest wel foebal zijn. Wie speelde er eigenlijk? In ieder geval niet Ronaldo, tot zover was ik bij. Op X gingen mooie plaatjes, teksten en beelden rond van een terugblikkende en scorende Portugees voor wie je alleen maar bewondering kunt hebben.

Pas een dik uur later - ik was inmiddels aangekomen waar ik moest zijn - kwam terloops het WK ter sprake. ‘Wie heeft er eigenlijk gewonnen?’ En met een nog verwarder hoofd: ‘Wie speelden er eigenlijk?’ Enfin. Messi had blijkbaar gewonnen. Nóg veel later scrolde ik langs de comments: the game was rigged. Messi moet winnen.

Balletdansers

Zoals je voor Ajax óf Feyenoord bent, Barcelona óf Madrid, Liverpool óf ManU, Juventus óf AC Milan, kun je niet voor Ronaldo én Messi zijn. Behalve natuurlijk als je een vrouw bent die niets met voetbal heeft. Het enige wat ik zie zijn twee mannen, die iets kúnnen en die in wát zij kunnen, de beste willen zijn. Ze dansen over het veld, althans, die lange. Die andere sjokt een beetje rondom het doel. De Portugees springt de hoogte in, de Argentijn behaagt het om af en toe de bal een trap te geven. Als ik naar de bal kijk, struikel ik al over mijn eigen voeten. Deze mannen dánsen met de bal, terwijl ze 19 anderen op het veld gék maken. En daarna de keeper ook nog een keer.

Daar kun je niet anders dan bewondering voor hebben. Je hoeft geen kant te kiezen. Hoewel die kant gisteravond wel erg makkelijk was: de emotie van de Egytpische bondscoach was GEWELDIG. Amazing. The best. Hossam Hassan wond er geen doekjes om: the game was rigged. ‘Als ze zo graag willen dat Argentinië wint, waarom nodigen ze dan de andere teams uit om mee te doen?’.

Hakem no fair! Ziko was er ziek van. Hakems zijn nooit fair maar dit was toch best sneu.

Sla de finale over

Ik hou van emotie. Zoals ik ook van idiotie houd. De Amerikaanse president die eist dat er een speler tóch opgesteld wordt terwijl zelfs ik begrijp dat rood betekent: wedstrijd missen. De Amerikaan stond op het veld. Messi won. Waarom worden er überhaupt nog wedstrijden gespeeld? Sla ook die finale maar over. The game is rigged.

En niet alleen het voetbal game. Alles is te koop. Alles. Behalve misschien Ronaldo.

Balletdansers

Zoals je voor Ajax óf Feyenoord bent, Barcelona óf Madrid, Liverpool óf ManU, Juventus óf AC Milan, kun je niet voor Ronalde én Messi zijn. Behalve natuurlijk als je een vrouw bent die niets met voetbal heeft. Het enige wat ik zie zijn twee mannen, die iets kúnnen en die in wát zij kunnen, de beste willen zijn. Ze dansen over het veld, althans, die lange. Die andere sjokt een beetje rondom het doel. De Portugees springt de hoogte in, de Argentijn behaagt het om de bal een trap te geven. Als ik naar de bal kijk, struikel ik al over mijn eigen voeten. Deze mannen dánsen met de bal, terwijl ze 19 anderen op het veld gék maken. En daarna de keeper ook nog een keer.

Daar kun je niet anders dan bewondering voor hebben. Je hoeft geen kant te kiezen. Hoewel die kant gisteravond wel erg makkelijk was: de emotie van de Egytpische bondscoach was GEWELDIG. Amazing. The best. Hossam Hassan wond er geen doekjes om: the game was rigged. ‘Als ze zo graag willen dat Argentinië wint, waarom nodigen ze dan de andere teams uit om mee te doen?’.

Sla de finale over

Ik hou van emotie. Zoals ik ook van idiotie houd. De Amerikaanse president die eist dat er een speler tóch opgesteld wordt terwijl zelfs ik begrijp dat rood betekent: wedstrijd missen. De Amerikaan stond op het veld. Zoals Messi won terwijl het niet klopte. Waarom worden er überhaupt nog wedstrijden gespeeld? Sla ook die finale maar over. The game is rigged.

En niet alleen het voetbal game. Alles is te koop. Alles. Behalve misschien Ronaldo.

Bellen, just do it!

Ik belde haar.
Ze had geen idee met wie ze sprak en daar hou ik van. Het werpt je terug naar jong zijn, naar beginnen aan het leven. Blanco benadering zonder vooroordelen. Ik vroeg of ze mee wilde werken aan onze podcast #Winning. Ze aarzelde want wie ben ik, wat is dit, waar wordt het uitgezonden - maar ze sprak het niet uit. En ik deed waar ik goed in ben, misschien wel de beste: ik was eerlijk. Openhartig en oprecht. “Ik zal u zeggen dat u minder aan de podcast heeft dan wij, want onze podcast is nog niet bekend en we zijn hier net mee gestart. Maar ik zou het geweldig vinden, en Fleur ook, als u mee wilt werken. We komen naar u toe, en we maken er mooie opname van.” Spontaan zei ze ‘ja’ om eraan toe te voegen: ‘20 mei doen?’

Blijf Lenny blijf!

Mijn verjaardag.

Is er een leukere manier om je verjaardag door te brengen dan met een iconische vrouw, die voor mij het DNA van Nederland vertegenwoordigt en daarbij aangeeft wat mijn grootste nachtmerrie is: Nederland verlaten? 20 mei werd in de agenda gezet.

Ik kocht kaarten voor haar voorstelling in Dordrecht. Ondertussen werd ze gecanceld in het Rosa Spierhuis maar ook genomineerd voor de Pim Fortuynprijs. De uitreiking daarvan viel op 20 mei, dus we besloten de podcast daarna in Den Haag op te nemen. Mijn verjaardag werd met de minuut leuker!

Behalve dan dat waar Lenny Kuhr doorheen gaat alles behalve leuk is. Migratie is het moeilijkste wat er is, de verheerlijking daarvan als het gaat om lieden die naar Nederland komen, is absurd - maar daarover een andere keer. De laconieke houding als het om Kuhrs vertrek gaat, is absurd in het kwadraat. Hoe kán het dat niemand verbolgen is, dat er geen kamervragen gesteld worden en dat er geen actiecomité BLIJF LENNY BLIJF is opgericht? Waarom worden haar ervaringen niet serieus genomen, onderzocht en aangepakt? Hoe kan het dat het ons niet raakt dat mensen vertrekken uit ons land, ons Nederland, onze mensen maar volksstammen wél op de barricaden staan om vreemdelingen met wie we niets delen, binnen te halen?

Singer songwriter

Ik snap dat niet. Zoals ik ook niet snap dat we iconen niet serieus nemen. Kuhr is een muzikant die ver voor haar tijd het pad heeft geëffend voor vrouwelijke singer-songwriters. Lang voordat boze meisjes hun gitaar tevoorschijn haalden en zich achter hun lange haren verscholen terwijl ze de microfoon en het publiek bespeelden, stond Lenny Kuhr er. Dat we het allemaal normaal zijn gaan vinden dat ook meisjes een muzikale carrière hebben, komt mede door de vrouwen die deze meisjes voor zijn gegaan. Iconen die iets wilden, iconen die iets deden, iconen die iets bereikten. Hoe kan het dat we onze iconen opzijschuiven en zelfs uitzwaaien? Zijn we zó dom, zo stom, zo overtuigd van ons eigen gelijk dat we niet willen horen van iconen dat Nederland onbewoonbaar, onleefbaar is geworden? Waarom is het zo moeilijk om te beseffen dat Kuhr gelijk heeft en hoe kan het dat we haar in de kou laten staan? Hoe kan het dat we wegkijken bij geweld tegen een icoon, wegkijken bij het cancellen van een icoon? Heeft de Tweede Wereldoorlog dan werkelijk niets geleerd?

In tranen

Supertrots ben ik dat Lenny Kuhr met Fleur en mij wilde praten. Totaal niet trots ben ik op het feit dat ik moest huilen. Eerlijk? Ook bij haar concert in Dordrecht moest ik huilen. Haar woorden en ervaringen doen pijn. Andermans lijden is niet om aan te zien. Migratie is de hel, en de migratie van iemand die aan Nederland toevoegt, is iets waar je je als land voor moet schamen. Als burger voor moet schamen en dat dat niet gebeurt is gekmakend. En on a personal note: de generatie van mijn ouders heeft Nederlands geleerd door te luisteren naar de muziek en teksten van Lenny Kuhr, Toon Hermans. Door te luisteren naar de conferences van Wim Kan en Wim Zonneveld. Door te lachen om André van Duin, Frans van Dusschoten en Corrie van Gorp. Deze iconen zijn het DNA van ons land. Ons DNA sterft uit; dat dat door natuurlijke oorzaken gebeurt, het zij zo. Dat het door menselijk falen komt: onvergefelijk.

Mét beeld, inclusief tranen.

Winning

Ik mis de barricaden die voorkomen dat een icoon als Lenny Kuhr vertrekt. Ze mag blijkbaar oprotten.

En ik verafschuw de barricaden die het pad effenen voor de kopschoppers, hun familie en soortgenoten. Dit land is haar morele kompas volledig kwijt. Wij zullen met de gevolgen hiervan moeten leven. Mevrouw Kuhr gun ik een betere, veiligere, gezelligere plek met haar familie. Van harte. En bedankt dat u mee wilde werken aan onze podcast. Forever #WINNING

Bellen, just do it!

Ik belde haar.
Ze had geen idee met wie ze sprak en daar hou ik van. Het werpt je terug naar jong zijn, naar beginnen aan het leven. Blanco benadering zonder vooroordelen. Ik vroeg of ze mee wilde werken aan onze podcast #Winning. Ze aarzelde want wie ben ik, wat is dit, waar wordt het uitgezonden - maar ze sprak het niet uit. En ik deed waar ik goed in ben, misschien wel de beste: ik was eerlijk. Openhartig en oprecht. “Ik zal u zeggen dat u minder aan de podcast heeft dan wij, want onze podcast is nog niet bekend en we zijn hier net mee gestart. Maar ik zou het geweldig vinden, en Fleur ook, als u mee wilt werken. We komen naar u toe, en we maken er mooie opname van.” Spontaan zei ze ‘ja’ om eraan toe te voegen: ‘20 mei doen?’

Blijf Lenny blijf!

Mijn verjaardag.

Is er een leukere manier om je verjaardag door te brengen dan met een iconische vrouw, die voor mij het DNA van Nederland vertegenwoordigt en daarbij aangeeft wat mijn grootste nachtmerrie is: Nederland verlaten? 20 mei werd in de agenda gezet.

Ik kocht kaarten voor haar voorstelling in Dordrecht. Ondertussen werd ze gecanceld in het Rosa Spierhuis maar ook genomineerd voor de Pim Fortuynprijs. De uitreiking daarvan viel op 20 mei, dus we besloten de podcast daarna in Den Haag op te nemen. Mijn verjaardag werd met de minuut leuker!

Behalve dan dat waar Lenny Kuhr doorheen gaat alles behalve leuk is. Migratie is het moeilijkste wat er is, de verheerlijking daarvan als het gaat om lieden die naar Nederland komen, is absurd - maar daarover een andere keer. De laconieke houding als het om Kuhrs vertrek gaat, is absurd in het kwadraat. Hoe kán het dat niemand verbolgen is, dat er geen kamervragen gesteld worden en dat er geen actiecomité BLIJF LENNY BLIJF is opgericht? Waarom worden haar ervaringen niet serieus genomen, onderzocht en aangepakt? Hoe kan het dat het ons niet raakt dat mensen vertrekken uit ons land, ons Nederland, onze mensen maar volksstammen wél op de barricaden staan om vreemdelingen met wie we niets delen, binnen te halen?

Singer songwriter

Ik snap dat niet. Zoals ik ook niet snap dat we iconen niet serieus nemen. Kuhr is een muzikant die ver voor haar tijd het pad heeft geëffend voor vrouwelijke singer-songwriters. Lang voordat boze meisjes hun gitaar tevoorschijn haalden en zich achter hun lange haren verscholen terwijl ze de microfoon en het publiek bespeelden, stond Lenny Kuhr er. Dat we het allemaal normaal zijn gaan vinden dat ook meisjes een muzikale carrière hebben, komt mede door de vrouwen die deze meisjes voor zijn gegaan. Iconen die iets wilden, iconen die iets deden, iconen die iets bereikten. Hoe kan het dat we onze iconen opzijschuiven en zelfs uitzwaaien? Zijn we zó dom, zo stom, zo overtuigd van ons eigen gelijk dat we niet willen horen van iconen dat Nederland onbewoonbaar, onleefbaar is geworden? Waarom is het zo moeilijk om te beseffen dat Kuhr gelijk heeft en hoe kan het dat we haar in de kou laten staan? Hoe kan het dat we wegkijken bij geweld tegen een icoon, wegkijken bij het cancellen van een icoon? Heeft de Tweede Wereldoorlog dan werkelijk niets geleerd?

In tranen

Supertrots ben ik dat Lenny Kuhr met Fleur en mij wilde praten. Totaal niet trots ben ik op het feit dat ik moest huilen. Eerlijk? Ook bij haar concert in Dordrecht moest ik huilen. Haar woorden en ervaringen doen pijn. Andermans lijden is niet om aan te zien. Migratie is de hel, en de migratie van iemand die aan Nederland toevoegt, is iets waar je je als land voor moet schamen. Als burger voor moet schamen en dat dat niet gebeurt is gekmakend. En on a personal note: de generatie van mijn ouders heeft Nederlands geleerd door te luisteren naar de muziek en teksten van Lenny Kuhr, Toon Hermans. Door te luisteren naar de conferences van Wim Kan en Wim Zonneveld. Door te lachen om André van Duin, Frans van Dusschoten en Corrie van Gorp. Deze iconen zijn het DNA van ons land. Ons DNA sterft uit; dat dat door natuurlijke oorzaken gebeurt, het zij zo. Dat het door menselijk falen komt: onvergefelijk.

Mét beeld, inclusief tranen.

Winning

Ik mis de barricaden die voorkomen dat een icoon als Lenny Kuhr vertrekt. Ze mag blijkbaar oprotten.

En ik verafschuw de barricaden die het pad effenen voor de kopschoppers, hun familie en soortgenoten. Dit land is haar morele kompas volledig kwijt. Wij zullen met de gevolgen hiervan moeten leven. Mevrouw Kuhr gun ik een betere, veiligere, gezelligere plek met haar familie. Van harte. En bedankt dat u mee wilde werken aan onze podcast. Forever #WINNING

Anniko van Santen typeerde de daders die maar bleven schoppen tegen het hoofd van een 19-jarige jongen in een Groningse Albert Heijn in het televisieprogramma Opsporing Verzocht als “hongerige roofdieren”. Deze typering is treffend.

Meisjes mep je niet

Kopschoppen bestond nog niet in mijn jeugd. En mijn jeugd was niet naïef. Opgroeiend in het café van mijn ouders stond ik al jong achter de bar, later ook in verschillende uitgaansgelegenheden in Zaandam en Amsterdam. Als er te veel bier in de man was, vlogen er weleens vuisten door de lucht. Maar dan golden er grenzen aan het geweld. Ook waren er ongeschreven regels over de omgang met degenen die de woede-uitbarsting wilden stoppen. Als meisje sprong ik vaak tussen de ruziemakers om de gemoederen tot bedaren te brengen. Dat kon, want ik kon erop vertrouwen dat een meisje nooit een klap zou krijgen.

Roedel hyena’s

Tegenwoordig lijken die grenzen verdwenen en zijn de daders niet eens meer katje-lam. In Groningen zou het een onwelgevallige opmerking van de 19-jarige jongen zijn geweest, dat de woede deed ontsteken bij de roedel hongerige hyena’s. Door social media zien we meer van wat er in de wereld gebeurt, maar we zien ook nieuwe dingen. Meisjes die harde klappen krijgen en jongens met wie het helemáál slecht afloopt.

Er wordt niet alleen geslagen, er wordt ook geschopt. Tegen iemands hoofd. Herhaaldelijk en vaak door meerdere personen na elkaar. En wie dat doet, weet dat het hoofd kwetsbaar is. Eén verkeerde trap kan een leven verwoesten of beëindigen. Waarom zien we dan toch steeds weer die groepen op een weerloos slachtoffer blijven intrappen? Waar komt deze morele verloedering vandaan? Nam de massa-immigratie dit in haar kielzog mee ons land binnen? Wanneer werd kopschoppen normaal en waarom wordt dit tij niet gekeerd?

Abonneer nu

Levenslang

Kopschoppen lijkt inmiddels een vertrouwd onderdeel van straatgeweld geworden. Godzijdank grepen de jonge supermarktmedewerkers in tegen de meute agressors. De jongen heeft het op dit moment overleefd, hopelijk herstelt hij en kan hij het navertellen. Maar kan hij dan na zo’n trauma nog rustig over straat, of is hij voor zijn leven getekend?

Kennelijk is de afschrikking voor daders van zware geweldpleging met kopschoppen onvoldoende. Dat zouden we niet moeten accepteren. Wie bewust tegen het hoofd van een ander schopt, neemt willens en wetens het risico diens leven te beëindigen. Daarom zou de straf daarop aanzienlijk zwaarder moeten zijn. Ik pleit voor levenslang om zo daders twee keer te laten nadenken voordat ze hun schoen tegen iemands hoofd laten landen.

Pas wanneer de gevolgen voor daders net zo onontkoombaar worden als de gevolgen voor slachtoffers, maken we duidelijk dat er een grens bestaat die nooit overschreden mag worden en dan wordt ons land misschien weer het land uit mijn jeugd waarin meisjes knokkende, dronken jongens uit elkaar konden halen.

upgraid naar paid

2000 debatten, 1000 moties

Maar ook troostte ik me aan de soms trieste realiteit van onze zorg die bijna twintig jaar mijn dagelijks leven was. Er waren talloze verdrietige verhalen van mensen die je soms alleen maar te woord kon staan, maar lang niet altijd bij machte was om ze echt te helpen. Het wisselde zich af met stralende zorgprofessionals die iets nieuws hadden bedacht waarmee hun patiënten een beter of langer leven konden krijgen of waarmee de werkdruk van collega’s kon worden verlicht. De zorg was zo veelzijdig en het was mijn alles. Er waren altijd wel mensen om voor op te komen, Kamervragen te stellen, teksten voor zo’n 2000 debatten te schrijven en zo’n 1000 moties om in te dienen.

Onverwacht kreeg ik de kans om minister te worden. Het was na zeventien jaar zorgwoordvoerderschap het exact juiste moment. Dat onze zorg op klappen staat vanwege arbeidsmarkttekorten die onbeheersbaar dreigen te worden en wat er moest gebeuren om dat af te wenden, stond me glashelder voor de geest.

Yep, ik steun team #Winning

Koers uitgezet

Het ministerie van VWS bleek bevolkt met ambtenaren met een diep doorleefde loyaliteit naar de zorg en samen met de staatssecretarissen en de onderhandelaars van de zorgbranches hadden we al snel alle neuzen dezelfde kant uit en werden er vele dagen tot middernacht onderhandeld, resulterend in het Hoofdlijnenakkoord Ouderenzorg (HLO) en het Aanvullend Zorg- en Welzijnsakkoord (AZWA). Twee onafhankelijke partijen rekenden de akkoorden door en becijferden dat ze het arbeidsmarkttekort met 100.000 arbeidsplaatsen kunnen afwenden.

De koers was uitgezet en natuurlijk was ik graag de minister geweest die nog jaren de koers had vastgehouden, maar dat mocht helaas niet zo zijn. Het kabinet viel en ik moest dat waar ik zo verknocht aan was, loslaten. Het nieuwe kabinet trad aan. En hoewel ze met het AZWA door willen, trekken ze het geld eronder vandaan door het eigen risico te verhogen. Dat dat nergens voor nodig is, schrijf ik nog één keer op in mijn nieuwe boek over de zorg dat in navolging van mijn eerste boek Verzilveren, GOUD gaat heten.

GOUD

Maar het leven is ook loslaten, dan kun je nieuwe, leuke dingen starten. Ebru en ik zaten te brainstormen over het maken van een podcast samen toen Jutta Leerdam haar GOUDEN race reed. ‘Hoe fantastisch zou het zijn om een podcast te maken met mensen die winnen op hun geheel eigen manier?’, dachten we. Wars van de regeltjes en hoe het hoort, stippelen ze hun eigen pad uit, maar zijn wel WINNING! Haha. Onze gasten zijn overwinnaars, soms gaat dat gepaard met een harde val, maar altijd staan ze weer op en geven ze het uiterste, op naar GOUD!

We zijn van start gegaan met Richard de Mos die maar liefst 16 van de 45 raadszetels in Den Haag won bij de onlangs gehouden gemeenteraadsverkiezingen en Annabel Nanninga die met de 9 zetels voor JA21 die ze oprichtte, tijdens de Tweede Kamerverkiezingen nu wel een Tweede Kamerzetel won.

Mail ons!

Voor onze komende gasten stappen Ebru en ik de wereld van de politiek uit en gaan op zoek naar mooie gesprekken met unieke winnaars. We’re in de WINNING mood! Op naar nieuwe, leuke dingen, op naar verhalen van GOUD! Wie mag van jou niet missen op ons lijstje? Mail ons! Liefs, Fleur

Heb je onze podcast #Winning al beluisterd?

P.S. Ebru’s column gemist? Die lees je hier!

Meisjes, jongens - en een studio

En naast #winning vooral inspirerend. Wat drijft ze, wat maakt dat ze doorgaan, wanneer zijn ze succesvol en tevreden? Afgelopen week bezochten we Richard de Mos. Bij hem op het Haagse stadhuis; Richard had zelfs een heuse podcaststudio, ingericht door een ‘meisje’, zo’n jonge medewerker die ‘het’ snapt en zijn socials doet. Ze wilde een podcaststudio en die kreeg ze. Ik wil ook een podcaststudio en terwijl de ruimte het probleem niet is, is de apparatuur dat wel: ik snap werkelijk niet hoe die werkt maar goed, ook dat gaan we leren. Trouwens, Richard heeft dan een meisje, Fleur en ik hebben een jongen. Die snapt het ook. En sjouwt bovendien ook nog met onze apparatuur - waarvoor dank Davy!

Ondertussen hebben Fleur en ik vooral veel lol bij het maken van Winning. Het is ook goed om de fijne uitspraken uit te werken maar zoals ik al zei: Fleur en ik hebben zoveel tijd. Dus we máken tijd!

Yep, ik steun team #winning

Lekker bezig

Dan heb ik nog een paar huishoudelijke mededelingen:

1. Jullie zijn de abonnees van #Ebruland, als je deze podcast niet wilt volgen, kun je je uitschrijven van #FleurenEbru

2. Wie willen jullie dat we spreken? Laat het ons weten, dan gaan we het gesprek aan!

3. En ja, we vinden het superfijn als je de podcast deelt. En als je ons volgt op de socials. We hebben een insta, een tiktok (…) en je weet ons te vinden op Twitter/ X: @umarebru of @fleuragemapvv

4. Tot slot: je kunt ons gratis volgen of je kunt voor heel weinig een betaald abootje op onze substack nemen. Dan houden we je op de hoogte waar we mee bezig zijn.

Richard de Mos dus

We waren welkom bij de veroveraar van Den Haag. Dank daarvoor! En we gunnen de Hagenezen het beste - als iemand die stad weer wat gezond verstand kan bijbrengen, is De Mos het wel. Luister maar naar #Winning, de podcast van Fleur en Ebru!

(Ja er komt ook nog beeld bij. Waarschijnlijk op Youtube. Maar op Insta en TikTok hebben we al snippets). De kop is eraf, en wij vonden het leuk. We hopen jullie ook> ENJOY!!!