Ama son zamanlarda hem çevremde hem kendimde gördüğüm şey şu oldu: İpi ne kadar sıkı tutarsan tut, eğer o ip senin için değilse, sana uygun örülmediyse, istediğin kadar güç harca; yine de kopar, yıpranır ya da bozulur. Zaten olacak olan olur.

Ama “İyi ki olmuş.” düşüncesinden çok beynimizde yankılanan şey, “Neden böyle oldu? Her şeyi ayarlamıştım. Her şey olması gerektiği gibiydi.” cümleleri oluyor. Sonra da kendimizi bunlarla yiyip bitiriyoruz.

Şu sıralar kendime sürekli tekrarlamaya çalıştığım düşünce ise ipi salmak. Gevşetmek. Bazen hiç tutmamak, hatta fırlatmak.

Böyle insanlara oldum olası özenmişimdir. Belki aileden gelen bir şeydir, belki sonradan öğrenilmiş bir çaresizlik. Ama artık bunu kendi hayatımda seçiyorum.

“Bazen olur.”

“Bazen olabilir.”

Bu düşünceyi kafama ne kadar yerleştirirsem o kadar mutlu olacakmışım gibi geliyor.

Çünkü mesele, her şeyi kontrol ettiğinde hissettiğin mutluluktan çok, bazen dağılmış, her tarafa saçılmış şeylerin arasında da mutlu olabilmek belki de.

Her zaman farkında olmak, her şeyi sezmek, ipi kolun morarana kadar dolamak bana ne kattı ki? Belki de artık ipi salmanın zamanı gelmiştir.

Bir de şöyle dinle.

Peki, şunun gibi düşünsen de değişmez miydi?

Sorular yavaş yavaş önemini yitirdi gözümde.

Kendim olmanın dayanılmaz özgürlüğünü ve mutluluğunu yaşamadan önce, kendimi onlarca farklı seste, pencerede, herkesin dediği “farklı açılarda” yorumlamaya çalışırken kayboldum.

Kaybolmak demek buna güzel bile kalıyor olabilir. Kaybolmak, hâlâ bir şeyler bulma ihtimaliyle yanıp tutuşarak dolaşmak demektir.

Bizimkine, biz baştan yazılmış bir yanılgı diyelim.

Olaylara bakış açıları yoktur; insan ve düşüncesi vardır.

“Mış gibi” yapmak canımı oldum olası rahatsız ediyor. O an güvenli gelse de, gayet iyi becerebilsem de, sonrasında içime çöken hüzün ve kendi bedenimin içinde tanımsızlaşmak, anlık mutluluğumun önüne adeta kocaman bir taş koyuyor.

Farklı fikirler dinlemek, farklı düşünmeye çalışmak ufuk açar, geliştirir. Ama her zaman gerek de yoktur buna.

Öğretilmiş bakış açılarına ve mutluluklara sığınmak yerine, bana ait mutsuzluklarımla hüzünlenmeyi tercih ediyorum.

Anlam yüklemek de bir özgürlüktür. Herkesin yüklediği anlama saygı duyarak, kendi anlamlarıma sahip çıkmak istiyorum.

Yıllarca didaktik bir şekilde söylenen “Sakın belli etme.”, “Azıcık gülsene.”, “Mutlu olsana.”, “O öyle değil, biz daha iyi biliyoruz.”  sözlerinin oluşturduğu ortak benlik duygusu hepimizde vardır elbette.

Fakat benim düşüncelerim artık isyankâr bir şekilde bu meseleyi inada bindirdi. Belki de bazı şeyleri artık düzeltmeye çalışmak yerine, oldukları hâlleriyle bırakmayı öğreniyorum.

Bazen sadece öyle düşünürsün. Öyle gözükürsün. Ve senin dışarıdan nasıl göründüğün, sadece senin gözündeki gibi olmalıdır.

Bir olay karşısında hissettiğin hisler ve duygular da yerli yerinde kalmalı, yaşanmalıdır.

Hislerinle beraber karanlık odanda ağlayabilirsin. İlla ki başka bir pencereden sıvışarak, zorla bir yerlerini daha çok acıtarak kendini yormak zorunda değilsin.

Hisler nehrindeki akıp giden düşüncelerin seyrinin tadını çıkar.

Otur.

Ve izle.

Hayatta ne çok derdimiz var… Küçüğünden büyüğüne. Dertler herkeste farklı gösterir kendini; bazen birinde küçük bir su birikintisi gibidir, bazen birinde kocaman bir göl… Bazen de inanılmaz hızlı fışkıran bir fıskiye gibi.Kimde nasıl göründüğü aslında çok önemli değildir ama herkesin istediği de budur “Önemli olduğunu bilmek.”

Keşke herkes, içimdeki denizde bitmek bilmeyen dalgaların içinde yüzebilse… Keşke onlar da bir kere o dalgaların nasıl vücuduma çarptığını görebilse. Keşke onlar da, denize ilk adımımı attığımda o soğuğun etkisiyle nasıl çırpındığımı görebilse…

Ama bu tamamen bir yanılgı.

Bir başkası benim denizimde ne yapacak ki? Hayır, o kişinin vücuduna da çarpsa o dalgalar, neye yarar? Ben daha mı iyi hissedeceğim?

Aa evet, öyle olması gerekir değil mi? “Sonunda beni anladı ya” derim… “Sonunda anlaşıldım” “Sonunda çözüldüm, ” derim…

Görmesinler fırtınanı. İçinde kopsun.

Nolmuş ki? Kontrol sende değil mi? Bu deniz, göl, her neyse. Sana ait değil mi? Sana ait.

Sana ait olan şeyi başkasıyla paylaşırsan, ne önemi kalır? Geriye ne kalır?

Sen kalırsın… ama sana ait şeyleri paylaşmış olursun orda, burda.

Anlaşılmak için izin verirsin o derinliğin içine girmelerine. Sonra çok pişman olursun.

Ama tekrar yaparsın.

Çünkü anlaşılmak istersin, rahatlatılmak istersin, düzeltilmek istersin.

Üzgünlüğün ardından, o düzenini… güzel kokan bahçeni başkası bozdu diye yine o düzeltsin istersin.

Yine sokarsın bahçene… ama bu sefer kökünden alıp koparmakla kalmaz, çiçekleri, toprakları bile alır.

Merak etme. Yine çiçekleri açtıracak olan kişi sensin. Yine sularsın, yine bakarsın, yine güzel bir bahçen olur.

Bazen çiçeğinin ne kadar güzel koktuğunu sadece sen bilsen, yeterli olur. Kanıtlama ihtiyacı duymazsın. Çünkü zaten eminsindir.

Bahçenin bozulmasından da korkma. Kendin boz ama bozdurtma.

Bırak, anlamasınlar seni. Biliyorum, çok zor. Sen gibi, ben gibi, herkes gibi.

Fakat herkesin zorluğu… kendine. Kendime. Kendimize.

Neler olurdu?

Ben de bilmiyorum.

Ve bence bilmeyen birçok insan daha. Bazı insanlara kendileri hakkında sorular sorduğumuzda genelde sanki tanımadıkları yabancı birileri hakkında sormuşuz gibi davranabiliyorlar.

Genelde cevapları, kendi çevresindeki insanlarda ararlar: “Ben buna cevap veremem ama arkadaşlarım, benim ne kadar güçlü olduğumu bilir. Onlar cevaplasın.”

Ya da “Benim için en iyisini her zaman ailem bilir. Benim neler yapabileceğimi, potansiyelimi bilirler.” derler.

Subscribe

Ne zamandan beri kendi değerimiz, kendi özelliklerimiz, kendi gücümüz başka insanların ağızlarında sakız oldu?

Bir de biz bunları bir cevap olarak, bir sonuç olarak alıp aklımıza yerleştirmeye başladık ya. Ne kadar doğru ne kadar yanlış yaptık?

Başkalarının bizim hakkımızda yaptığı yorumlar, bizi çok fazla etkileyebiliyor.

Günlerce, aylarca, aklımızdan çıkmıyor. Bazen bakıyoruz bizi tamamiyle değiştirebiliyorlar.

Fakat neden biz kendimize pozitif ya da güzel yorumlar yaptığımızda kendimize etki edemiyoruz. Beynimizde ufacık bir değişim bile sağlanmıyor. Kendimiz diyoruz ya önemsiz.

Bazı sorunların kendimizi görüşümüzde başladığını düşünüyorum. Eskiden yani bunları sorgulama evresine girmeden önce, kendimi ne kadar küçük gördüğümü fark etmemiştim. Ne kadar küçük bir parça.

Fakat biz kendimiz için bu boşlukları doldurdukça büyüyebiliyoruz.

Büyüdükçe belki çicek açıyoruz. Belki çok güzel bahçeler oluyoruz. Kendimiz, kendimizle ilgileniyoruz. Başkalarının gelip bizi sulamasına, ekmesine ihtiyacımız kalmıyor.

Şuana kadar hayatımda tanıdığım insanlar arasında hep bir şeylere anında tepki gösterebilen, çizgilerini, sınırlarını bilen insanlar, başkalarından etkilenmiyor oldular.

Kimse tabi ki de hakkını yedirtmez; herkes, kendi değerinin farkında. Benim bahsettiğim şey ise, zaten açıkça kötü olan durumların dışında da, sadece kendi hislerin için sesini çıkarabilmek.

Sadece kötü şeylerde değil, iyi şeylerde de yalnızca kendin hakkında konuşabilmek… Bu hakkı kendine tanımak.

Herkes çok farklı karakterlere sahip. Herkes çok farklı dünyalarda. Bu yüzden senin vereceğin en ufak tepki bile diğerlerinden çok farklı olacak. Düşüncen belki çok uç olacak, belki çok fazla olacak.

İçinde o boşluğu hissedersin, acıyı hissedersin ama sebebini bulamazsın ya. Bul o sebebi. Acısını kendinden çıkar demiyorum. Bu boşlukların nedenini bul.

Ben kimim? Ne zaman tam anlamıyla kendim olurum, ne zaman maskelerim devreye girer?

Neleri severim? Kalbimi hafifçe kımıldatan şeyler neler? Nelerden hoşlanmam? Ruhumu sıkan, içimi daraltan ne varsa… Neler onlar?

Herkes kendini tanır, bilir. Fakat biz oturup düşünmeden; hislerimizin içinde yüzüp giderken, bunların farkında olamıyoruz. Hayatımızı herkese ayak uydurarak mı geçireceğiz? Yoksa kendi benliğimizle mi barışacağız?

Kendinize gerekirse ebeveynlik yapın, bakın. Kendinizi sanki küçük bir bebekmişsiniz gibi sevin. Kendi bebeğinizmişsiniz gibi. O şefkatle yaklaşın. Sonra bir daha düşünün.

Evet insan kendine yakalanır hatta yaralanır. İşte sen sadece kendine yakalanırsın, kendinden yaralanırsın. Tüm sorunların çözümü sensin. Tüm cevaplar da sende.

Artık, seninle en dibi yaşamamış insanlarda kendinin en zirve halini aramayı bırak.

🐇

Kali Uchis - After the storm

So if you need a hero

Just look in the mirror

Koyduğum fotoğraflar da “The Egde of Seventeen” filminden. Bu konuyu düşününce, aklıma bu film geldi. 🤍

Konusunu anlatmama gerek var mıdır bilmiyorum ama tabii ki gençlik, dram, kaos, aşk, arkadaşlık ve herkese yetecek kadar (dizide yetmiyor, o ayrı bir mesele 🙂‍↔️) yakışıklı, güzel ve çekici karakterlerimiz var. Yani kısaca ne ararsanız var diyebiliriz!

Dizi aslında iki birbirinden farklı dünyanın birleşmesiyle başlıyor. Farklı diyorum ama birleştikten sonra yaşanan patlamanın aslında tek sebebi: her şeyin ve herkesin birbiriyle sonsuz bir bağlantı içinde olması.

Bu bağlantılar zaman zaman insana çığlık attırıp “yeter be!” dedirtiyor ama dizide kendinden o kadar şey bulabiliyorsun ki bunlar tatlı sitemler olarak kalıyor.

1) En sevdiğim karakter: Brooke Davis 👠

İzlediğim dizi ve filmlerden anladığım kadarıyla oldukça asabi, hafif kötü fakat göstermediği tarafta pamuk gibi bir kalbe sahip olan karakterlere karşı fazla bir sempatim var 😩

Aslında bu karakterlerde asıl beğendiğim şey: her zaman mükemmel ve zeki olmaları değil; kesinlikle zamanla çok büyük bir karakter gelişimi göstermeleri.

Kendisi anlattığım tanıma çok uyuyor. Okulun en popüler kızı, oldukça asabi ve gerektiğinde fazlasıyla kötü. Fakat Brooke bu kadar mı?

Değil. Kendisi, gösterdiği kısımdan çok daha fazlası. Böyle popüler insanlar için genelde “sahte ve yüzeysel arkadaşlıkları vardır” diye bir algı vardır.

Fakat kendisi arkadaşlarına inanılmaz değer veren, yeri geldiğinde kendinden oldukça feragat eden, yeri geldiğinde ise çok büyük yaralar alsa bile oldukça affedici olan biri.

Brooke’un en iyi özelliği, benim için, her zaman var olan ve hep olacak “genç kız” — ya da öyle demeyelim — her gencin yaşadığı sendromları dibine kadar yaşıyor olması.

Fazla iyi olmamaktan, fazla güzel olmamaktan, fazla zeki olmaktan

sürekli korktuğundan bahseder ama dışarıdan dünyanın en iyi hayatını yaşıyormuş gibi gözükür.

Zamanla içini açabildiğinde ise kendini geliştirmeye belki bunların çoğu sorun bile sayılmasa da bunları çözmek için yola çıkar.

Önemli olan çözmek ya da çözmemek değildir. Eğer kendini geliştirecek güce sahipsen ve yola çıkıyorsan, bu kesinlikle bana daha çok geçen bir şey.

2) Dizideki “Kasaba Ruhu”

Küçük kasaba olayını hep sevmişimdir. Kasabadaki herkesin geldiği bir kafe, tek bir alışveriş merkezi, herkesin beraber eğlendiği bir gece kulübü ve daha fazlası…

One Tree Hill’de de herkes birbirini tanıyor. Dediğim gibi, herkes inanılmaz bağlantılı ve olayları kopartan şey bu oluyor. Ama bu dizilerde aşırı sıcak ve samimi bir ortam yaratıyor.

Benim de en sevdiğim şey hep bu oluyor.💌

3) Kıyafetler: düşük bel pantolonlar, kat kat giyilmiş atletler 👀

Dizide özellikle ilk sezonlarda bolca gördüğümüz düşük bel kot pantolonlar,

– Kat kat giyilen atletler (özellikle farklı renklerde üst üste giyilenler),

– Converse ve Vans tarzı spor ayakkabılar,

– Kolye, bileklik gibi bolca kullanılan takılar,

– Tarzlarıyla birbirinden ayrılan karaktere özgü stiller,

– Deri ceketler, mini etekler, grafik tişörtler gibi dönem parçaları…

Bunların hepsi o dönem gençliğinin stilini ve ruh halini yansıtıyor. Her karakterin kendi tarzı: Brooke’un şıklığı, Peyton’un ‘rock chick’ havası, Haley’nin tatlı sadeliği… One Tree Hill, 2000’ler modasının canlı arşivi gibi bence.

Bana kattığı en güzel şeylerden biri kesinlikle bu tarz. Diyebilirsiniz ki: “Zaten 2000’ler modası gayet yaygın bir şey, yeni mi kavrayabildin?”🤧

Doğru. Fakat bir tarzı, dizide sevdiğin karakterlerle gördüğünde bence insanın daha da içi ısınıyor.

En azından benim için öyle oldu. İzledikçe koşarak annemden bir şeyler almaya gidiyorumm 🫶🏻

4) Dizideki Duygusal Derinlik

Dizideki duygusal derinlik bence çoğu zaman bir kitap gibi hissettiriyor.

Özellikle Lucas’ın bölümlerin başında ve sonlarında kitaplardan alıntı yapması ve derin bir şekilde konuşması beni çok etkiliyordu.

Sadece bu değil; kaybı, acıyı, yeniden başlamayı, ihaneti, kaygıları… her şeyi çok düzgünce işlemeleri.

Ve dizideki her karakterin, aslında hepimizin ortak sorunlarıyla ilgili çok içten bir şekilde söyledikleri “küt” cümleleri olması… Bence izleyiciler ve benim için “yalnız olmadığımızı” hissettiren şeylerden biri.

Herkesin farklı sorunlarla boğuşması, büyüme süreçleri ve iç dünyaları var. Hiçbiri “kusursuz” değil. Bu da onları bize daha yakın yapıyor.

Ve son olaraak; duygusal sahnelerde kullanılan müzikler aşırı güzel oluyor genelde. Özellikle, dizinin kendi müziği olan Gavin DeGraw – “I Don’t Want to Be” şarkısını ilk keşfettiğimde kendisi

Her breakdown’uma ortak olan bir dert ortağıydı, aşırı seviyorumm 🩷

Bazı diziler vardır, sizin için sadece bir heves olur izlersiniz biter.

Bazılarıysa, sizin içinizden bir parça olur, içinizde büyür size bir sürü şey katar.

One Tree Hill de benim için tam da böyle bir dizi.

—

Okuduğunuz için çok teşekkür ederim 🌷 İlk defa bu tarz bir şey yazdım bu yüzden yorumlarınız varsa bekliyorumm 🩷

Duygularımızı yansıtmak bu kadar mühim mi?

Ya da bizim için dağ gibi olan hislerimiz başkaları için bu kadar önem taşıyor mu?

Elbette hayır. Benim için aslında tüm çözüm yolu, son sorunun cevabında yer alıyor. Ben bunu yeni anlıyorum. Aslında herkes o kadar kendi sorunlarıyla, hisleriyle meşgul ki, başkalarının neyi yansıtıp yansıtmadığını kimsenin ilgisini çekmiyor. Eskiden kendimi yansıttığımda karşımdakinin de beni bir o kadar hissedip, hatta bunun üzerine düşüneceğini, aynı hisleri paylaşabileceğini sanıyordum. Tahmin edin neden?

Kendim bunu o kadar yapıyordum ki, hâlâ yapıyorum. İnsanlarla o kadar empati kurabiliyorum ki, hislerini kavrayabiliyorum ki bazen ağır geliyor. Eskiden başkaları da benim için bunu yapacak sanıp kaçıyordum. Meğersem böyle bir dünya yokmuş. Bu dünyanın sadece benim için var olması hem bir yandan üzdü, hem de aslında ne kadar boşuna endişelendiğimi ve herkesin bir noktada aynı şeyleri yaşadığını anlamam iyi hissettirdi.

Küçükken annemin ya da bir büyüğümün yanında içimden geldiği gibi davranamadığımda, arkadaşıma gerçekten farklı bir noktadan kırıldığımda fakat bunu tamamen içimden geldiği gibi açıklayamadığımda, birini sevdiğimde gerçekten sevdiğimde ona karşı ne kadar yoğun hissetsem de sadece belirli bir kısmını gösterme hakkını kendime tanıdığımda, biriyle bir şeyler yaparken en iyisi olmayı ya da en azından öyle hissetmeyi istediğimde fakat bu şekilde istediğim gibi davranamadığımda, aklımdan hep fazla olduğum geçiyordu.

Fazla düşünüyorsun.

Fazla hissediyorsun.

Sakın kendini ya da neler hissettiğini bu kadar belli etme.

İnsanın sadece saçma sapan belli kalıplar içinde davrandığı ya da sadece ve sadece başkalarının duygularıyla ilgilendiği bir zaman dilimi olunca, bu hislerle savaşmayı öğreniyor. İçinde sonsuza kadar tutmak, hatta hiç çıkarmamak daha kolay geliyor. Ama şunun anlaşılması gerektiğini düşünüyorum: hiçbir zaman duygularımız konusunda fazla olan biz olmayız, karşımızdaki insanlar eksiktir.

Umarım her zaman, fazlalıklarımızı özgürce yaşayabildiğimiz insanlarla yolumuz kesişir.