Alacada…

Yazın kendine has bir hali var. Güneş tepede, geceler uzun bazı şeyler olduğundan daha canlı, bazılarıysa olduğundan daha uzak görünür. İnsan, sıcağın ve ışığın içinde bile kendi soğuk karanlığını yanında taşır.

Geceye Çizik’in üçüncü sayısı, işte bu arada duruyor.

İlk sayımızda karanlığa daldık. İkinci sayımızda içimizdeki aşkın yasını tuttuk. Bu kez biraz dışarı çıktık. Güneşe, rüzgara, geceye, bir başkasına duyulan özleme ve insanın kendi içinde kurduğu dünyalara baktık.

Ama Geceye Çizik’in karanlığı kaybolmadı.

Çünkü yazın ışığı da bazen insanın içindeki bazı şeyleri daha görünür kılar. Bir ses, bir koku, bir bakış, yıllardır unutulduğunu sandığımız bir şeyi yeniden hatırlatabilir. Bir gece, bir yaz akşamı, insanı hiç beklemediği bir düşüncenin içine bırakabilir.

Alacada, biraz bu halin sayısı.

Kesin sınırları olmayan, ışıkla karanlığın birbirine karıştığı bir yerdeyiz. Ne tamamen aydınlıkta ne de bütünüyle karanlıkta. İnsanın kendisi hakkında kafasının karıştığı en ikircikli hal bu olabilir.

Bu sayıda şiirler, hayaller, aşklar, geceler ve içimizde yankılanan sesler var. Birine, kendimize ve varoluşun kendisine bakıyoruz.

İyi okumalar...

Caner Kösedağ

Geceye Çizik Fanzin #3 ALACADA Oku

Gelecek Sayılar İçin Yazılarınızı Bekliyoruz

Sizin de kaleminizi gelecek sayılarımızda görmek isteriz.

📧iletisim@geceyecizik.com.tr

Çizim, Edebiyat & TTRPG Forumumuz

🖌️campfire.milospark.tr

X (Twitter): Geceye Çizik (@geceyecizik) / X

Instagram: https://instagram.com/geceyecizik

YouTube: https://www.youtube.com/@geceyeçizik

TikTok: https://www.tiktok.com/@geceyecizik

Dungeons & Dragons, Call of Cthulhu gibi masaüstü rol yapma oyunlarını belki duymuşsunuzdur. Bilmeseniz bile bir kulak aşinalığı olabilir.

Ama DnD ve diğer TTRPG’lerin ortak bir gereksinimi var: arkadaş grubu. Arkadaş yoksa bu oyunlar da pek oynanamaz.

Fakat farklı bir alternatifimiz daha var: solo/duo RPG’ler.

Solo RPG’ler tek kişilik oynanan (isteğe bağlı duo veya trio da oynanabillir) bir masaüstü rol yapma oyunu türü.

Tarot yahut poker kartlarıyla veya zarlarla oynanan ve gelişimi, süreci bir deftere kaydettiğiniz, günlük tuttuğunuz oyunlardır.

Solo RPG’lerin de kendi içinde alt türleri bulunmakta. Ama benim bu yazıda bahsedeceğim “solo journaling RPG’ler”.

Yani günlük tutmaktan hariç harita çizilen, zindanlarda NPC’lerle boğuşulan rogue-like mekanikleri olan veya sıfırdan bir maceracı olup yükselişi oynadığınız oyunlar da bulunmakta.

Ve journaling olanlar…

Kısaca bahsetmek gerekirse, siz bir karakter yaratırsınız. O karakterin maceralarını oynarsınız. Peki bu maceralar nasıl gelişecek: kartlar yahut zarlar ile. Kart çeker veya zar atarsınız ve çıkan sonuca göre oyunun kural kitabında yer alan prompt tablosunda denk gelen prompt sizin maceranızı başlatır. Çeşitli olaylar, NPC’ler, nesneler cereyan eder bu prompt’larla.

Kartlar/zarlar burada bir rastgelelik unsuru olduğu için oyuncuya her defasında “şimdi ne olacak” sorusunu sordurtuyor. Macera gelişirken siz de maceranızı istediğiniz şekilde -genelde bu bir deftere not almak olur - not alırsınız. İster düz, ister hikaye dili, isterseniz de daha eksantrik üslupta…

“Be Like A Crow” oyunundan örnek vereyim.

Bir karga oluyorsunuz. Evet! Bir karga olup karganın gözünden dünyada macera yaşıyorsunuz. Yavru kargadan yaşlı kargaya kadar olan süreçte sizi birçok görev bekliyor.

Poker kartları (52 + 2 Joker’li) ile oynanıyor. Karganızı (karakterinizi) yarattıktan sonra poker destesinden bir kart çekiyorsunuz. Bu kartların denk geldiği siyah yahut kırmızı suitteki numarada size prompt veriliyor. Prompt’ta size görev verir, olay verir, NPC verir, düşman verir…

Olay şu: bu ögeler arasındaki bağlantıyı kurup hikayeselleştirmeyi yapan sizsiniz. Yani belli bir hikaye yok. Tamamen size verilen prompt’larla kendi hayal gücünüze göre yeni bir hikaye, macera, kahraman yaratırsınız.

Belki fark etmişsinizdir, solo journaling RPG’ler bir çeşit yaratıcı yazarlık motoru olarak da işlev görüyor. Yani edebiyat kasınızı çalıştırmak için birebir. Öykü mü yazacaksınız, tıkandınız mı, bir iki görev yapın bu oyunlarda ve o tıkanıklığın, blokajın açılmasına izin verin.

Subscribe now

Bu yazıyı yazmamın bir sebebi de yakın zamanda canlı yayın serisi yapmak istemem.

Bu pazar günü (31 mayıs) saat 19.00’da Geceye Çizik’te Be Like A Crow ile ilk solo RPG deneyimimi canlı yayında paylaşacağım. Bir yavru karganın ilk uçuşundan başlayıp, talih izin verirse yaşlı bir kargaya dönüşmesine kadar olan hikayesini birlikte keşfedeceğiz.

Ben de oyunu ilk kez oynayacağım. Dolayısıyla bu yayın bir uzman gösterisi olmayacak. Daha çok bir hikâyenin doğuşuna tanıklık etmek gibi olacak.

Kartlar çekilecek. Prompt’lar gelecek. Karşıma hangi görevlerin, hangi karakterlerin ve hangi tehlikelerin çıkacağını ben de bilmiyorum.

Belki bir eşyayı yuvasına taşımaya çalışan sıradan bir karga olacağız. Belki bir insanın kaybettiği bir şeyi bulacağız. Belki de bir kediden canımızı zor kurtaracağız. Belki bir mezarlıkta lanetlerle uğraşacağız. Açıkçası ben de merak ediyorum.

Bakalım bu karga bizi nereye götürecek?

Bir Karganın İzinden

Bu yazıda örnek olarak bahsettiğim Be Like A Crow, Tim Roberts tarafından tasarlanmış bir solo journaling RPG.

Eğer bir gün siz de bir karganın gözünden dünyaya bakmak, kartların yön verdiği küçük hikayeler kurmak isterseniz oyunu aşağıdaki bağlantıdan inceleyebilirsiniz:

Be Like A Crow - Critical Kit

Bakalım benim kargamın hikâyesi nerede başlayacak ve nerede sona erecek...

Editörden

Takvimler 14 Şubat’ı gösteriyor. Kalplerin sıcak aşklara yöneldiği günde -bazıları sahte de olsa, biz Geceye Çizik olarak kalbin soğuduğu, katılaştığı ve sonunda çatlayıp kırıldığı anlara bakıyoruz, ve sizi de bu anlara tanık etmek istiyoruz.

İkinci sayımız “Cam ve Kül”, bir zamanlar alev alev yanan ama artık sadece tortusu kalmış hikâyelerin sayısı. Kapakta gördüğünüz kalp... Yaşananların ağırlığıyla sertleşmiş, dokunsanız kırılacak ve parçacıklarıyla keskin yaralar açabilecek bir cama dönüştü. İçindeki karanlık birikinti ise sönmüş bir yangının, bitmiş bir aşkın külü.

Bu 14 Şubat’ta kutlanacak bir zaferimiz yok, ama anılacak çok kaybımız var. Soğuk aşklar uğruna, kırılan tüm kalplere...

İyi okumalar!

-Caner Kösedağ

Geceye Çizik Fanzin, ikinci sayısı “Cam ve Kül” ile devam ediyor ve bu sayıda soğuk aşkların sesi oluyor.
Bu sayımızda, Edgar Allan Poe’nun “Kuzgun”u ile gotik edebiyata saygı duruşunda bulunurken, Trajikozmik Köşe’de “Memur Cthulhu” ve “Poe-sk” mizah ile hayatın absürtlüğüyle dalga geçiyoruz. Caner Kösedağ, Güneş Bal ve Berat Sengir’in kaleminden dökülen şiirler ve eşlikçi küçürek öykülerle, sizi sönmüş yangınların tortusunda, kendi sessizliğinizle baş başa kalmaya davet ediyoruz.

Cam ve Kül'ü oku!

Subscribe now

Gelecek Sayılar İçin Yazar Arayışımız Sürüyor

Sizin de kaleminizi gelecek sayılarımızda görmek isteriz.

📧 iletisim@geceyecizik.com.tr

X (Twitter): https://x.com/geceyecizik

Instagram: https://instagram.com/geceyecizik

YouTube: https://www.youtube.com/@geceye%C3%A7izik

TikTok: https://www.tiktok.com/@geceyecizik

H.P. Lovecraft şöyle der:

Lovecraft haklıydı. Ama sanırım kendisi hiç ay sonunu getirmeye çalışan bir memur olmamıştı. Veya marketteki etiketlerin değişim hızına şahitlik etmemişti. Eğer etseydi Cthulhu’yu okyanusun derinliklerine değil, bir devlet dairesine hapsederdi.

Geceye Çizik olarak, 14 Şubat’ta yayınlayacağımız ikinci sayımıza hazırlanırken, işin içine biraz kara mizah katmak istedik. Ortaya kozmik dehşet ile trajik gerçeğin çarpışması çıktı: Trajikozmik Köşe.

Yukarıda gördüğünüz "Memur Cthulhu", aslında hepimizin her gün yaşadığı o absürt çaresizliğin bir yansıması.

Bu çizim 14 Şubat'ta yayınlayacağımız fanzinimizden sadece ufak bir tadımlık.

Memur Cthulhu ve daha fazlası için 14 Şubat’ı bekleyin. O zamana kadar, market fişlerine bakarken akıl sağlığınızı korumaya çalışın.

Karanlıkta kalın.

Geceye Çizik’in ilk sayısı:

GECE VE KEMİK SAYISI

X (Twitter): https://x.com/geceyecizik
Instagram: https://instagram.com/geceyecizik
YouTube: https://www.youtube.com/@geceye%C3%A7izik
TikTok: https://www.tiktok.com/@geceyecizik

Substack’e, Medium’a veya kişisel WordPress sitemize yazımızı yazıyoruz ve “Publish/Yayımla” butonuna basıyoruz. Yazdığımızla, ürettiğimizle gurur ve heyecan duyuyoruz. Pek doğal olarak…

Ama ya ürettiğimizi elimize alsak… Fiziksel olarak… Ve bazı raflarda, çantalarda yer edinmek nasıl olurdu sizce -URL’lerde, linklerde olmak yerine…

Daha böyle nasıl desem… Kalıcı olmak… Sizce nasıl olurdu?

Bu konu açısından zin/fanzinlerden bahsetmek istiyorum.

Neden?

Çünkü ben bir fanzin çıkardım. Ve neden olmasın?

Kısaca bahsetmek gerekirse, fanzin, kişinin kendisini somut bir cisimle -fiziksel kopyalar gibi- anlam dünyasına sabitlediği bir yayın türüdür.

Fanzin nedir?

Fan ve magazine kelimelerinin harmanı olan fanzin, amatör, bağımsız, özgür ruhlu, alternatif akım dergi türevi yayınlardır.

Peki neden…

Neden Bir Fanzin Çıkarmalısınız?

Senin Özgür Alanın

Fanzinlerde başkalarının beğenisi, "like" sayıları veya algoritmalar olmadan üretim yaparsınız. Bu size inanılmaz bir özgürlük sağlar.

Beğenilme, okunma kaygısı gütmeden sırf yapmak, üretmek için üretir, yazar, çizer ve ortaya bir sonuç koyarsınız.

Adeta güvenli alan gibidir.

İster gotik bir öykü yazın, ister kişisel bir deneme... Fanzin, yazarın zihninin en rahat ettiği, en samimi olduğu yerdir.

Google SEO endişesi taşımadan bildiğiniz istediğiniz gibi yazar, tasarlarsınız ve dağıtırsınız.

Eldeki İmkanlar Neyse O!

Fanzin, özgür ruhludur. Samimidir. Eldeki imkanlar neyse, o imkanlarla bir fanzin çıkarabilirsiniz.

Misal olarak, ben kendi fanzinimde AI görseller kullandım. Asıl sanat olan metinler, öyküler, şiirler. Görselleri destekleyici olarak koydum.

Yapay zekâ etiği hala tartışmalı, gri bir alanda olsa da ve fanzin yapımında AI kullanımı tepki çekebileceği gibi ben fanzin ruhunun eldeki imkanlar neyse o dediğini düşünüyorum.

Yani benim 3 seçeneğim vardı:

• AI görsel kullanarak görsel destekli şekilde bir edebiyat fanzini çıkarmak

• Safi metin içerikli çıkarmak -ki bu benim içime sinmezdi

• Hiç çıkarmamak -bu asla düşünülemez bile, çünkü fanzin ruhuna 180 derece aykırı

Fanzin samimidir. Eğer çizerim olmadığı ve çizim becerim olmadığı için sıfır noktasında dursaydım bu fanzin ruhuna tersti. Ve proje benim içimde kalırdı.

Yani yapamıyorum diye yapmamak bu işin doğasına ters. Eldeki imkanlar neyse onu kullanmak gerekir -benim fikrim bu doğrultudadır.

Kalkın siz de AI kullanın demiyorum. Sadece çizemem, yazamam, edemem demeyin diyorum. İşin bir tarafından tutun, gerekirse destek alın ve üretime geçin.

Ben Geceye Çizik için parasıyla domain + hosting + VDS sunucu satın aldım.

Ama siz zorunda değilsiniz.

Substack var. Medium var. Kendi yaptığınız PDF’leri bu yollarla dağıtabilirsiniz.

Evet PDF! İlla fiziksel olarak bastırmak zorunda değilsiniz. Günümüzde bloglar, Substack’ler bu işin yerini aldıysa da bu iş ölmedi. PDF şekilde tasarlayıp çıkarabilirsiniz.

E-fanzinler de yaygınlaştı şu süreçte.

Tasarım mı bilmiyorsunuz, mizanpaj, dizgi yapmayı mı bilmiyorsunuz?

Ben ilk sayımı Canva’dan yaptım. Ücretsiz, kolay, hızlı.

Yeter ki anlatacak bir derdiniz olsun, bir hikâyeniz olsun, bir şeyiniz olsun…

mor ve ötesi gibi “Bir Derdim Var” diyebilin.

Bir İz Bırakma İsteği

Fanzinler, e-fanzin olarak, PDF olarak da çıkabilir. Ve emin olun, PDF > URL/link.

PDF’nin bir ağırlığı var.

Ama fiziksel baskının daha da bi’ ağırlığı var.

Ben fotoğrafta gördüğünüz ilk kopyaların ilk kopyasını elime alınca çok heyecanlanmıştım. Çok hoşuma gitmişti.

Fiziksel baskılar arşiv niteliği taşır. Bir tane bile olsa bastırdığınız fanzininiz rafınızda, dolabınızda fiziksel bir yer kaplar. Bir rafta hacimce yer kaplaması bir sunucunun SSD’sinde kapladığı yerden çok daha değerlidir.

Bir arkadaşına, sevdiğin birine kendi ürettiğin bu tarz bir çıktıyı hediye etmenin manevi değeri paha biçilemez.

Ben mesela şunu yaptım. Hayatımda yapmadığım şeyi…

Sahaf sahaf gezdim ve kopyaları dağıttım.

Adana belediye otobüsüne bindim ve gözüme kestirdiğim kişilere vermeyi teklif ettim. Alan aldı.

Kafelere gittim. Bir hanımefendiye verdim. Hem teşekkürü aldım hem de onların çantasında bir yer edindim.

Ve geceye çizik attığım gibi onların hafızasında da ufak da olsa bir iz bıraktım.

Sürecin Kendisini Sevmek

Sürecin kendisi terapötik. Görsel seçmek… Pek tabii yazmak… Canva’dan ya da Affinity’den dizgisiyle uğraşmak… VDS sunucuda forum kurmak. WordPress sitesinde PDF’yi yayımlamak. Sosyal medya hesaplarından paylaşımlar yapmak… Kopyaları dağıtmak için gezmek, yürümek…

Bunlar işte terapi gibi. Salgıladığınız endorfin ve dopaminin haddi hesabı yok. :)

Sonuç: Kendi Sesinizi Bulun

Mükemmel olmak zorunda değilsiniz. Sadece içinizdekini dışarı vurmanın bir yolunu bulun. Fanzin, bunun en samimi yollarından biridir.

Belki binlerce kişiye ulaşmayacak ama doğru kişiye, en önemlisi de kendinize ulaşacak. Kendiniz için arşivlik bir ürün yaratmış olacaksınız.

Ne yazacağım diye düşünmeyin pek. Substack’te, Medium’da, dijitalde ne yazıyorsanız fanzininize de onu yazabilirsiniz. Fiziksel, analog bir blog gibi düşünebilirsiniz.

Geceye Çizik’in ilk sayısı:

GECE VE KEMİK PDF

X (Twitter): https://x.com/geceyecizik

Instagram: https://instagram.com/geceyecizik

YouTube: https://www.youtube.com/@geceye%C3%A7izik

TikTok: https://www.tiktok.com/@geceyecizik

Sevgili karanlıktan olan okurlar,

geceyecizik.com.tr adresinde PDF formatında yayımlanan ilk fanzin sayımızı duyurmaktan büyük heyecan duyuyorum.

Geceye Çizik Fanzin Sayı #1, artık indirmeye hazır!

Karanlığa ilk dalış...

Bu sayıyı hazırlarken, kelimelerin karanlığı nasıl aydınlatabileceğini düşündüm. Gecenin sessizliğinde yazılan satırlar, ölümün eşiğinde dans eden karakterler, ve içimizdeki o derin boşluk...

Geceye Çizik, bir kaçış değil, tam tersine bir yüzleşme. Korkulan şeylerle, karanlık köşelerle, unutmak istediğimiz anılarla yüzleşme.

Geceye Çizik Fanzin, ilk sayısı “Gece ve Kemik” ile yayın hayatına başlıyor.

Aralık, Ocak ve Şubat aylarının dondurucu soğuğuna eşlik edecek bu sayı;
bir kaçış değil, tam tersine bir yüzleşme sunuyor.

Bu ilk sayımızda; varoluşun ağırlığı altında ezilen karakterlerin, Ophelia’nın soğuk öpücüğünün ve kozmik dehşetin çağrısının izini sürüyoruz.

Edgar Allan Poe’nun karanlık romantizminden beslenen öyküler ve ruhun melankolik çığlıklarını taşıyan şiirlerle, sizi kendi karanlığınızla baş başa bırakacak bir iç yolculuğa davet ediyoruz.

Edgar Allan Poe’nun Gölgesinde

“Her nevi güzellik, en yüce hâline ulaştığında, hassas ruhu kaçınılmaz olarak gözyaşlarına boğar.”

İlk sayımızı, gotik edebiyatın büyük ustası Edgar Allan Poe‘nun bu sözleriyle kapatıyoruz.

📥 Fanzini İndirin

PDF formatında, ücretsiz:

SAYI #1 - GECE ve KEMİK

🗣️ Mahzen’de Buluşalım

Geceye Çizik’in topluluk forumu Mahzen açıldı! Kendi karanlık öykülerinizi, şiirlerinizi paylaşın, diğer yazarlarla sohbet edin, tartışmalara katılın.

🌐 mahzen.geceyecizik.com.tr

✍️ Gelecek Sayılar İçin Yazar Arayışımız Sürüyor

Sizin de kaleminiz gotiğin ağır havasını taşıyorsa, kozmik dehşetin felsefi boyutlarında dolaşıyorsa...

Gelecek sayılarımızda yerinizi alın!

📧 iletisim@geceyecizik.com.tr

Gotik, kozmik korku, karanlık fantezi, romantizmin karanlık yüzü, tuhaf kurgu... Tüm karanlık türler kapımızdan girebilir.

Son Söz

Bu fanzin, rahat okunacak bir dergi değil. Sizi rahatsız edecek, belki biraz ürkütecek, ama sonunda kendi karanlığınızla baş başa bırakacak.

Ve bu yolculukta yalnız değilsiniz.

Karanlığa hoş geldiniz.

X (Twitter): https://x.com/geceyecizik

Instagram: https://instagram.com/geceyecizik

YouTube: https://www.youtube.com/@geceye%C3%A7izik

TikTok: https://www.tiktok.com/@geceyecizik

Edgar Allan Poe’nun gotik edebiyatın zirvesi sayılan ölümsüz eseri “Kuzgun” (The Raven) şiirini amatörce seslendirdim.

Bir Aralık gecesi, sönmekte olan şöminenin başında yas tutan bir adam ve odasına giren o davetsiz misafir...

Aklın sınırlarını zorlayan, melankoli ve delilik arasındaki o ince çizgide yürüyen bu karanlık anlatıya davetlisiniz.

Siz de kendi öykü, şiir veya diğer edebi içeriklerinizi paylaşmak isterseniz topluluğumuza gelebilirsiniz: https://mahzen.geceyecizik.com.tr

Künye:
✒️ Yazan: Edgar Allan Poe
✍️ Çeviri: Ülkü Tamer
🎙️ Seslendiren: Caner Kösedağ

Merhaba,

Adana’nın akşam yağmuru altında, sinsi soğuğu etrafta iken yılın son ayına girmişken sana bu satırları yazıyorum. Pazar kahveni (veya akşam çayını) yudumlarken, Geceye Çizik’in kabuk değiştirişine şahitlik etmeni istedim.

Bildiğin gibi burası uzun süredir benim kişisel notlarımın, gotik denemelerimin eviydi. Ancak karanlık, paylaştıkça çoğalan—veya belki de bizi daha sıkı saran—bir şey. Bu yüzden “tek kişilik” bir blog olmaktan çıkıp, yaşayan, nefes alan bir ekosisteme dönüşmeye karar verdim.

Artık 5 noktadayız:

• Fanzin: Edebiyat dergisi ayağı | geceyecizik.com.tr

• Gazete: Kültür ve sanat haberleri | gazete.geceyecizik.com.tr

• Mahzen: Tartışma ve topluluk forumumuz | mahzen.geceyecizik.com.tr

• Substack: Geceye Çizik’in bülten kolu

• Medium: Medium kolu medium.com/geceyecizik

Bu bültende hem haftanın gelişmelerini bulacak hem de bu yeni yapının bir parçası olman için sana yaptığım çağrıyı okuyacaksın.

Hoş geldin.

🗞️ Geceye Çizik Gazete

Geceye Çizik Gazete, kültür ve sanat haberlerinin yeni durağı. Bu hafta gözümüze çarpanlar:

EDEBİYAT

Yerdeniz Büyücüsü Çizgi Roman Oldu

Ursula K. Le Guin’in fantastik kurgu başyapıtı Yerdeniz Büyücüsü çizgi roman oldu ve geçen ay Türkçe’de satışa çıkmasının akabinde 1 ay içinde ikinci baskısını yaptı.

🔗 https://gazete.geceyecizik.com.tr/2025/12/03/yerdeniz-buyucusu-cizgi-roman-oldu/

Korku Kralının Duma Adası Yeni Baskısıyla Raflarda Yerini Alıyor

Stephen King’in kült eseri Duma Adası Altın Kitaplar’ca yeni kapağıyla raflarda yerini alıyor.

🔗 https://gazete.geceyecizik.com.tr/2025/12/04/korku-kralinin-duma-adasi-yeni-baskisiyla-raflarda-yerini-aliyor/

Stephen King’in O (It) Romanı Rusya’da Geri Çekildi

Ünlü korku yazarının kült eseri O romanı Rusya’da yasalarla uyumsuzluktan dolayı geri çekildi.

🔗 https://gazete.geceyecizik.com.tr/2025/12/06/stephen-kingin-o-it-romani-rusyada-geri-cekildi/

SİNEMA & TV

Oyuncak Hikayesi 5: Oyuncaklar Tablete Karşı

Pixar’ın efsane animasyon serisi 5.filmiyle vizyona hazırlanıyor.

🔗 https://gazete.geceyecizik.com.tr/2025/12/05/oyuncak-hikayesi-5-oyuncaklar-tablete-karsi/

OYUN

Cyberpunk 2077, 35 Milyon Sattı | Cyberpunk 2 Yolda

CD Red Projekt, gelecekte geçen aksiyon RPG oyununun satışlarını açıkladı. Ve yeni projeler yolda…

🔗 https://gazete.geceyecizik.com.tr/2025/12/05/cyberpunk-2077-35-milyon-satti-cyberpunk-2-yolda/

PSİKO-KÜLTÜR

Piyanonun Esmer Tuşları: Can Temiz’in ‘Misafir’ine Psikanalitik Bakış

Can Temiz’in Misafir şarkısına Jung’un “gölge” kavramı perspektifinden bakıyoruz.

🔗 https://gazete.geceyecizik.com.tr/2025/12/02/piyanonun-esmer-tuslari-can-temizin-misafirine-psikanalitik-bakis/

İNCELEME & DOSYA

Ateşli Silahlar ve Bilardo: Sokak Ağzı, Varoluş Sancısı ve “If Else” Döngüsü – Can Bonomo

Rock yıldızı Can Bonomo’nun ilk romanına bir bakış atıyoruz.

🔗 https://gazete.geceyecizik.com.tr/2025/12/06/atesli-silahlar-ve-bilardo-sokak-agzi-varolus-sancisi-ve-if-else-dongusu-can-bonomo/

✒️ Fanzin: Kara Mürekkep

Burası işin kalbi. Öyküler, şiirler ve karanlık denemeler.

📢 AÇIK ÇAĞRI: Karanlığın Öykücülerini Arıyoruz

Geceye Çizik Fanzin, yeni döneminde kapılarını diğer yazarlara da açıyor. Eğer çekmecende bekleyen gotik, kozmik korku veya tekinsiz öykülerin varsa; ya da Lacancı bir bakışla korku sinemasını incelemek istiyorsan, seni aramızda görmek istiyoruz. (Not: Bu türler odaklı olsa da her türe açığız.)

Biz sadece öykü yayınlamıyoruz; bir yeraltı kültürü inşa ediyoruz.

✉️ İletişim & Gönderim
Her türlü soru ve eser gönderimi için:
📧 iletisim@geceyecizik.com.tr

🕸️ Topluluk

Bu bülten sana her pazar akşamı ulaşacak. Ama biz hafta boyunca Mahzen Forum‘da tartışmaya, kitap & film önermeye ve edebiyat üretmeye devam ediyoruz.

Sen de gel, gölgeni bizimkine kat.

mahzen.geceyecizik.com.tr

Haftaya görüşmek üzere, karanlıkla kal.

X (Twitter): https://x.com/geceyecizik

Instagram: https://instagram.com/geceyecizik

YouTube: https://www.youtube.com/@geceye%C3%A7izik

TikTok: https://www.tiktok.com/@geceyecizik

Forumumuza katılmak istersen, buyur, ücretsiz:

Geceye Çizik Mahzen'e Katıl!

Yazmak, çoğu zaman dipsiz, karanlık bir kuyuya taş atmak gibidir.

Taşı elinizden bırakırsınız, süzülüşünü izlersiniz ve o çarpma sesinin, o yankının geri gelmesini beklersiniz.

Bugüne kadar Geceye Çizik sayfalarında taşı atan bendim, sessizce dinleyen ise sizdiniz.

Gotik dehlizlerde, kozmik korkunun derin boşluklarında ve zihnin kıvrımlarında tek başıma dolaştım. Sizin orada olduğunuzu, bu satırları okuduğunuzu biliyordum ama bu çoğu zaman tek kişilik bir monologdu.

Oysa şahsen düşünüyorum ki, aynı psikolojik derinliği, kolektif bilinçdışında taşıyoruz. Çekirdek psişe olarak farklı olsak da bazılarımızla benzer geceleri paylaşıyoruz.

Bu ortaklığı monologdan diyaloğa çevirmek adına Mahzen’in kapılarını açtım.

Mahzen nedir?

Mahzen; Poe’nun kuzgununun tüneği, Lovecraft’ın tekinsiz dokunaçlarının kozmik haritası, Stoker’ın dişlerinin izini süreceğimiz bir yeraltı sığınağı.

Burası o samimi forum kültürünü, gotik ve entelektüel bir atmosferle birleştirdiğimiz bir buluşma noktası.

Beğenip geçmek için değil, durup düşünmek ve tartışmak için tasarlandı.

Peki aşağıda sizi neler bekliyor?

• Edebiyat Mahzeni: Sadece okur olmayın. Kendi öykülerinizi, şiirlerinizi veya denemelerinizi ”Yazar Masası”na bırakın, üzerine konuşalım, birbirimizi geliştirelim. Ya da klasikleri, o tozlu raflardaki korku ustalarını birlikte analım.

• Karanlık Sanatlar: Sinemanın, müziğin ve oyunların en “karanlık” tonları burada. Jump-scare ucuzluğundan uzak, atmosferik korku filmlerini veya ruhunuza dokunan o karanlık parçaları burada paylaşabilirsiniz.

• Felsefe ve Bilim: Zihnin ve evrenin sınırlarını zorlayan, Lacancı psikanalizden Sokrates’e uzanan derin sohbetler.

Çağrı: Meşalenizi Kapın ve İnin

Burası benim değil, bizim alanımız. Bir topluluk ancak üyelerinin nefesiyle yaşar.

Kapı aralandı. Merdivenler aşağıya, serin ve loş bir salona doğru iniyor.

İster elinizde bir meşaleyle hararetli sohbetlere katılın, ister karanlık bir köşede sessizce diğer gezginleri izleyin.

Ama mutlaka orada olduğunuzu hissettirin.

Yalnızlık, paylaşıldığında daha katlanılır bir hal alır.

Aşağıda görüşmek üzere…

Mahzen'e inin!

Sevgiler,

Geceye Çizik…

Sevgili Geceye Çizik okurları,

Burası -Substack- benim için gecenin en karanlık saatlerinde kaleme alınan, kişisel bir gotik sığınaktı. Şimdi, o çizik büyüyor, derinleşiyor ve kendi sınırlarını ilan ediyor.

Geceye Çizik, kişisel bir yayından çıkıp, gotik edebiyat, karanlık fantezi ve kozmik korkunun felsefi ve psikolojik derinliğine adanmış bağımsız bir fanzin platformu olma yolculuğuna çıkıyor!

Artık kendi yerimiz var. Kalemizin kapıları açıldı: geceyecizik.com.tr

geceyecizik.com.tr, sadece öykülerin yayımlandığı bir blog değil; felsefi analizler, psikolojik derinlikler ve sıradan korkunun ötesindeki edebiyatı keşfe adanmış bir dijital fanzin evi olacak.

Fanzin nedir: Fanzin, fan ile magazin kelimelerinin karışımıdır. Bağımsız, amatör ruhla yayımlanan dergi tipi olarak görebiliriz.

Karanlık Çağrı| Yazarımız Olun

Bu yeni kaleyi birlikte inşa etme zamanı. Yalnızca okur değil, aynı zamanda yaratıcı ruhlar arıyoruz!

Eğer sizin de kaleminiz gotiğin o ağır, düşündürücü havasını taşıyorsa, kozmik dehşetin felsefi boyutlarında dolaşıyorsa; Geceye Çizik Fanzini’nin gelecek sayılarında yerinizi alın!

Geceye Çizik gotik, kozmik korku, karanlık fantezi odaklı olsa da diğer türlere kapalı değildir. Yani aşkın karanlık yüzünü yansıtan romantizm, tuhaf kurgu gibi türlere de açıktır.

✉️ İletişim & Gönderim
Her türlü soru ve eser gönderimi için:
📧 iletisim@geceyecizik.com.tr

Eser gönderimi yapmak isterseniz:

• .docx veya .odt formatında | LibreOffice kullananları unutmadım!

• Belge adı “TÜR - ESER ADI - YAZAR ADI” olacak şekilde gönderebilirsiniz. Örnek: ŞİİR - KUZGUN - EDGAR ALLAN POE

Substack Kanalı Ne Olacak?

Substack, Geceye Çizik’in resmi duyuru ve bülten kanalı olmaya devam edecek! Tüm fanzin sayıları, yeni yazar çağrıları ve özel gelişmeler buradan duyurulacak, ancak içeriğin tamamı (öyküler, şiirler vs.) sadece geceyecizik.com.tr adresinde yayımlanacak.

Aboneliğinizi sürdürerek, karanlıktan gelen tüm mesajları almaya devam edeceksiniz.

Gelecek Planları

Fiziksel Basım

Adana’da fiziksel basımı düşünüyorum. Koleksiyon hissiyatını ve kağıt kokusunu hissettirmek için böyle bir düşüncem var.

Podcast

Edebiyat odaklı podcast yapmayı düşünüyorum.

Tabii ki tüm bunlar sizlerle mümkün olacak -ciddiyim :)

Gölgelerde buluşmak üzere,

geceyecizik.com.tr

Subscribe now

Neden Sürekli Okuruz?

Bazı metinler bizi bir kere okuyup geçmemize izin verir. Bir polisiye roman, bir fantastik macera -bunları bitirdiğimizde gizem çözülür, kapanış gelir ve akabinde rafta yerine geri döner.

Ama bazı metinler böyle değildir. Onlara dönüp dururuz. Yıllar sonra yeniden okuruz. Gecenin bir yarısı aklımıza gelirler, sabah kalktığımızda hala oradalar, zihnimizde, rahatsız edici bir şekilde.

Poe’nun “Kara Kedi”sini düşünün. Ya da Lovecraft’ın kozmik dehşeti. Veya gotik bir öyküde, yağmurun altında sevdiğini kaybetmiş bir adamın, gecenin karanlığında sanrılara dalarak mezarlıkta kendi kalbini yitirişini anlatan o sahneyi -kendi öyküm Pluvia’dan bahsediyorum. Bu metinler neden bizi bırakmaz?

Yani kastettiğim şu: Poe’nun bir öyküsünü aşırı beğenmişseniz benim gibi, o yazarın başka öykülerine de bakmak istersiniz. Misal ve gerçek olarak, Berenike öyküsünden sonra Poe’nun bütün öykülerini içeren seti aldım ve okumaya başladım. Daha fazlasını istedim Poe’dan. Okuduğum metin değişse bile yazarı sabit kaldı. Bir şey buldum onda. Ve devamı sürekli geldi.

Klasik cevaplar - “iyi yazılmış”, “etkileyici”, “derin” - yeterli değildir. Asıl mesele başka bir yerdedir: Okuma edimi bir arzu edimidir. Ve Lacancı psikanalizin bize öğrettiği, arzu her zaman bir eksiklikten doğar.

Özne, Eksiklik ve Arzunun Yapısı

Lacan’ın psikanalitik kuramında insan öznesi “bölünmüş özne” olarak tanımlanır. Bu bölünmüşlük ontolojiktir, yani varlığımızın ta kendisine aittir. Kendimizi hiçbir zaman tam olarak bilemeyiz çünkü bilinçdışımız bize kapalıdır. Konuştuğumuzda söylemek istediğimizden fazlasını söyleriz (yahut asıl söylemek istediğimizden azını) -Freudyen sürçmeler bunun delilidir. “Ben kimim?” diye sorduğumuzda vereceğimiz yanıt asla gerçekten tam bir cevap değildir. Daima asıl benliğe, hislerinize, “Ben kimim?” sorusunun bedensel deneyimi arasında mesafe olacaktır.

Bu eksiklik yapısaldır -ontolojik bir durumdur, kapatılabilecek geçici bir boşluk değildir!

“Arzu, Öteki’nin arzusudur.”. Yani biz, Öteki’nin (toplum, kültür, ebeveyn figürü, sembolik düzen) neyi arzuladığını arzularız. Dostoyevski’yi “herkes okuyor” diye okuruz. Kafka’yı “entelektüel olmak için” okuruz. Ama bu arzunun ardında yatan şey nedir? Eksikliğimizi kapatma çabası. Biz, Öteki’nin sahip olduğunu düşündüğümüz bir şeye (bilgi, kültürel sermaye, estetik deneyim) sahip değiliz —ve işte bu eksiklik bizi harekete geçirir.

Lacan buna objet petit a der: Arzunun neden-nesnesi. Ona sahip olamayız ama onun etrafında döneriz. Onu elde etseydik, arzu sönerdi. Arzuyu ayakta tutan, onun erişilmezliğidir.

Peki bu okuma edimini nasıl açıklıyor?

Metin-Okur-Yazar Üçgeninde Arzu Dinamiği

Yazar: Fantazmatik Öteki ve İlksel Neden

Edgar Allan Poe dendiğinde ne görürüz? Melankolik bir deha, alkol bağımlısı, erken ölen, acı çeken trajik bir yaşama sahip olmuş bir yazar imajı. Peki bu yazarlar hakkında gerçekten ne biliyoruz? Biyografilerini okusak onların gerçek benliklerine erişim sağlayabilir miyiz? Hayır!

Eğer Edgar Allan Poe sizin için bir gotik öykü yazarı ise sizin onla ilişkiniz pek ciddi değildir. Ama benim gibiyseniz, yani yukarıda saydığım imaja sahip bir yazar görüyorsanız…

İşte bu fantazmatik bir öteki demek oluyor.

Yazar, okur için bir fantazmdır -bir projeksiyon yüzeyidir. “Acı çeken dahi”, “isyankâr sanatçı” gibi imajlar, aslında okurun kendi fantazmatik yapısının ürünleridir. Aslında öyleler mi yoksa biz kendi görmek istediğimizi mi onlara atfediyoruz, buna bi’ bakmak gerekiyor. “Edgar Allan Poe trajik bir yaşam yaşamış melankolik bir dahi.” söylemini sembolik düzleme taşırken yani bu cümleyi maddi aleme taşırken içinizde bir enerji patlaması hissediyorsanız, bir böyle nasıl desem… Böyle bir heyecan, taşkınlık hissediyorsanız Poe sizin için, ve kesinlikle benim için, fantazmatik bir diğer kişidir.

Yazar metni üreten figürdür, evet -ilksel nedendir, metni var eden ontolojik kaynaktır. Ama metin bir kere yazıldıktan sonra, yazar silinir.

Sonrasında metin-okur arasına kimse giremez. Okur yalnızca metinle karşı karşıyadır. Kağıt üzerinde yazılan maddi ibareler -harfler, kelimeler, noktalama işaretleri vs- asıl etkileyicidir okur üzerinde -yazar değildir. Artık metin bağımsızlaşmıştır.

Eğer biz bir metne yazarından dolayı değer veriyorsak yazarın fantazmatik bir öteki olabileceği fikrine bir bakalım derim. Yazar ile tek ilişki şudur: metni yazmış kişidir. Yani metin ile yazarı özdeşleştirmişizdir. Ama bu özdeşim, yazarın okura etki ettiği anlamına gelmez.

Metin: Arzuyu Organize Eden Yüzey

Metin, okurun kendi eksikliğini yansıttığı bir projeksiyon yüzeyidir. “Pluvia” öyküsünü okuyan biri kayıp, ölüm, melankoli temalı kendi deneyimlerini oraya yansıtır. Poe’nun “Ligeia”sını okuyan biri ölümsüzlük arzusunu, “Usher Evi’nin Çöküşü”nü okuyan biri çöküş ve yıkım korkusunu orada bulur.

Ama metin objet petit a gibi işler: Bir şey vaat eder - anlam, bilgi, estetik haz - ama asla tam olarak vermez. Gotik edebiyat bu konuda özellikle üretkendir: Her zaman bir şey gizli kalır, bir şey açıklanmaz, bir şey belirsizliğin içinde kaybolur.

Okur: Eksikliğini Kapatmaya Çalışan Özne

Bir metni okumak demek o metni arzulamak demektir. Eğer bir öykü sizi okumaya itiyor, hatta zorluyorsa, bu şu anlama gelir: O metnin sunduğu şeye sahip değilsiniz.

Üç boyutta düşünebiliriz:

1. Entelektüel doyum: “Bu metni anlarsam bir şeyler öğreneceğim, bilgim artacak, eksikliğim kapanacak.”

2. Estetik haz: “Bu deneyimi yaşarsam, bu korku/dehşet/melankoli duygusunu tadarsam, bu müthiş bir deneyim olacak.”

3. Öteki’nin arzusu: “Herkes Poe okuyor, ben de okumalıyım -böylece Öteki’nin sahip olduğu kültürel sermayeye ben de sahip olacağım.”

Ama sonuç her zaman aynıdır: Tam bir tatmin asla ama asla gelmez. Kaypak olan küçük nesne a daima başka bir şeye kayar ve arzunuz oraya yönelir.

Metnin Eksikliği: Neden Edebi Metinler Bizi Asla Tam Tatmin Etmez?

Şimdi kritik soruya geliyoruz: Eğer metin bize bir şey vaat ediyorsa -entelektüel bilgi, anlam, estetik haz vb, neden bizi asla tam olarak tatmin etmez?

Çünkü metin de eksiktir.

Dilin Yapısal Eksikliği: Gerçek Asla Tam Yazılamaz

Lacan’da Gerçek (le réel) sembolik düzenin dışında kalandır -dil tarafından kavranamayan, yazılamayan. “Pluvia” öyküsündeki anlatıcı, sevdiğini kaybetmenin acısını anlatmaya çalışır: “Hastalıklı kalbim ile tezat oluşturacak şekilde... kaybımı düşünüyordum.” Ama o deneyimi hiçbir kelime tam olarak aktaramaz.

Poe da “Annabel Lee”de kayıp sevgiliyi anlatmaya çalışır, ama kelimelerin ötesinde bir şey vardır -bir boşluk, bir sessizlik, bir yazılamazlık. Lovecraft’ın kozmik dehşeti zaten tanımlanamaz olandır: “İnsan zihninin kavrayamayacağı şeyler...” Ne kadar anlatırsa anlatsın, o dehşetin özü dilde tutulamaz.

Her metin bu yapısal eksiklikle doğar: Dil semboliktir, deneyim Gerçek’tir, ve aralarında daima kapatılamaz bir mesafe vardır.

Gösterenin Fazlalığı: Metin Kendini Bilmez

İkinci eksiklik kaynağı: Gösterenler (maddi formda olan ibareler: harfler, kelimeler, ses vs.) her zaman söylenmek istenenden fazlasını söyler.

“Pluvia” öyküsünde toprak motifi nedir? Ölüm mü? Doğum mu? Dönüşüm mü? Yağmur ve toprak ilişkisi neyi simgeler -kayıp mı, yeniden doğuş mu, melankoli mi? Öyküde Pluvia’nın adı “yağmur” anlamına gelir -bu ne demek? Canlılık mı, ölüm mü, her ikisi mi?

Yazar bilinçli olarak bunları “çok anlamlı” yapmış olabilir ya da olmayabilir. Ama sonuç aynıdır: Metin çok anlamlı hale gelmiştir, tek bir yoruma indirgenemez. Bu çok anlamlılık, metnin kendini tam söyleyememesi, metnin eksikliğidir.

“Dil anlamı sonsuza öteler.”

Yazarın Bilinçdışı Sızar: Metin Yazardan Özerkleşir

Üçüncü eksiklik: Yazar ne yazdığını tam olarak bilmez çünkü bilinçdışı oradadır.

Gotik öykü yazarken, yazar bilinçli olarak gotik gösterenler üretmeye çalışır ama bilinçdışı başka şeyler de yazar: Kendi kayıpları, kendi travmaları, kendi çözülmemiş çatışmaları. “Pluvia”nın yazarı olarak ben öyküyü diğer tüm öykülerimde olduğu gibi bilinçdışı akışla yazdım. Normalde bilinçli olarak plan dahilinde yazsak bile bilinçdışı oraya fazlalık katar anlamsal olarak. Ama ben bilinçdışı akışla yazmışım hepsini. Ne kadar anlam çıkar Allah bilir! Ben belli bir imgeler zinciri yazmışımdır ama metin daha fazlasını söyler: Deliliğin eşiği, benlik kaybı, toprakla birleşme fantezisi... Bunlar bilinçli bir tasarımın ürünü değildir. Hele yazar benim gibi kendi bilinçdışı akışıyla yazmışsa…

Metin yazarın elinden çıktığı anda özerkleşir. Artık yazarın niyetinden bağımsız bir yaşama sahiptir.

Poe’nun “Kara Kedi”sinde kedi nedir? Suçluluk mu? Bilinçdışının dönüşü mü? Kader mi? Poe bir şey söylemiştir ama gösteren zinciri kontrolden çıkmıştır - okurlar yüz yıldır farklı şeyler okumaktadır. Kuzgun belirsizlik mi, bilgelik mi, ölüm mü, yalnızlık mı? Bu zincir daha gider de gider…

İki Eksiklik Birbirini Nasıl Besler?

Şimdi en kritik noktaya geliyoruz: okurun eksikliği + metnin eksikliği = sonsuz arzu döngüsü.

“Pluvia”: Ölüm-Yeniden Doğuş Arketipinin Patolojik Boyutu

“Pluvia” öyküsünde anlatıcı sevdiğini kaybetmiştir. Gecenin karanlığında yürüyüşe çıkar, sanrılar görür, sonunda mezarlıkta Pluvia ile karşılaşır ve kendi kalbi ayrılıp Pluvia’ya gider -akabinde bedeni toprağa karışır.

Okurun eksikliği: Belki okur da bir kayıp yaşamıştır. Belki melankoli, yalnızlık, yas tutan biridir. Belki “ölüm karşısında, kayıp karşısında benlik ne olur?” sorusunu düşünmektedir.

Metnin eksikliği: Öykü anlatır ama açıklamaz. Pluvia gerçekten geri mi döndü? Bu bir sanrı mı? Anlatıcı delirdi mi? Toprakla birleşme metafizik bir birleşme mi yoksa sadece ölüm mü? Metin söylemiyor. Tamamen okura bırakılmış bir boşluk söz konusu.

Karşılıklı beslenme:

• Okur metinde kendi kaybını, kendi melankolisini görür.

• Ama metin ona net bir “anlam, zemin” vermez. Sadece imgeler, duygular, belirsiz semboller sunar.

• Okur tekrar tekrar okur zaman içinde.

• Ama her okumada farklı bir şey görür: ilk okumada yas, ikinci okumada delilik, üçüncü okumada Eros ve Thanatos’un birleşmesi...

• Metnin eksikliği zengindir, bu yüzden sonsuz yoruma açıktır.

Poe’nun “Ligeia”: Ölümsüzlük Arzusu ve Belirsizliğin Dehşeti

Poe’nun “Ligeia”sında anlatıcı, ölmüş karısı Ligeia’yı unutamaz. İkinci karısı Rowena hastalanır ve ölür -ama bir gece, Rowena’nın cesedi canlanır ve Ligeia olarak geri döner.

Okurun eksikliği: Sevgi, aşk ölümden güçlü mü? sorusunu soruyordur. Belki okurun kaybı vardır. Ölüme giden yolda sevgiliye varılır mı? sorusu içte bir yerde aktif olabilir.

Metnin eksikliği: Poe söylemez. Bu gerçek bir dönüş mü yoksa anlatıcının bir sanırısı mı, belirsizdir. Ligeia metafizik bir güce mi sahip yoksa bu anlatıcının fantazması mı? Belirsizlik öykünün özüdür.

Karşılıklı beslenme:

• Okur tatmin olmaz, çünkü cevap tam gelmez.

• Yeniden okur, eleştiri okur (psikanalitik, felsefi yorumlar...).

• Ama hiçbiri metni “kapatmaz” çünkü metnin özünde bir belirsizlik, bir söylenemezlik vardır.

• Okur bu eksikliği taşımaya devam eder, belki başka Poe metinlerine geçer -ama arzu hiç sönmez.

Okur tatmin olmaz, metin onu bırakmaz. Yüzyıllar sonra hala yorumlar üretilir çünkü metin eksiktir ve bu eksiklik onu canlı tutar.

Neden Bazı Metinleri Bir Kere Okuyup Bırakırız?

Buraya kadar okuyan biri şöyle diyebilir: “Ama ben bazı metinleri bir kere okudum ve bir daha dönmedim. Hatta bazı ‘klasik’ metinleri sıkıcı buldum!”

Çünkü her metin aynı şekilde eksik değildir ve her okur her metnin eksikliğiyle aynı şekilde ilişki kurmaz, aynı şekilde rezonansa girmez.

Az Eksik Metinler

Standart bir korku öyküsü okudunuz: Bir hayalet var, kahraman araştırıyor, gizem çözülüyor, ruh huzura kavuşuyor, son. Her şey açık, hiçbir belirsizlik yok.

Bu tür metinler fazla nettir, fazla tamamlanmıştır. Sizi rahatlatırlar, o anki küçük bir arzuyu karşılarlar (eğlenmek, vakit geçirmek) ama sizi dönüştürmezler, düşünmeye zorlamazlar.

Eksiklikleri minimumdur, bu yüzden bir daha dönülmez.

Eksiklik Uyuşmazlığı

Lovecraft’ın “Dağların Deliliği”ni birisi “şaheser” der, yıllarca okur. Siz okursunuz: “Çok yavaş, anlaşılmıyor, sıkıldım.” Ben dedim en azından.

Neden?

Çünkü o metnin eksikliği sizin eksikliğinizle rezonansa girmedi. O metnin belirsizlik türü (kozmik dehşet, dil oyunları, mitolojik katmanlar) sizin arzunuzu tetiklemiyor. Sizin eksikliğiniz başka türden bir metin arıyor -belki daha psikolojik, belki daha duygusal. Her okurun eksikliği farklıdır, bu yüzden aynı metin herkesi aynı şekilde etkilemez.

Geçici Arzular

Bazen belirli bir ruh haliyle bir metin okuruz. Yalnızken melankolik gotik bir öykü, kayıp yaşadığımızda bir yas hikayesi... O an bizi tatmin eder ama o arzu geçicidir. Altı ay sonra o acı geçmiş, o eksiklik kapanmış ya da başka bir forma bürünmüştür. Artık o metne ihtiyaç yoktur. Arzu kaydı çünkü eksiklik değişti. Artık başka bir objet petit a ararız.

Büyük (Gotik) Edebiyat Nedir?

Peki hangi metinler “klasik” olur? Yüzyıllarca okunmaya devam eder?

Eksikliği zengin, çok katmanlı, sonsuz yoruma açık metinler.

Poe’nun öyküleri 150 yıldır okunur çünkü belirsizlikleri tükenmez: Psikanalitik okumalar, sembolik okumalar, felsefi okumalar... Hepsi bir şeyler bulur ama hiçbiri metni “kapatamaz.”

Lovecraft’ın kozmik dehşeti yüzlerce yoruma ilham verir çünkü kendini tam söylemez.

Kendi öykümü de örneklere katmaya devam etmek isterim. Benim öyküm büyük edebiyat değil elbet. Sadece koymak istedim. Fantazm…

“Pluvia” gibi bir öykü, okuru düşünmeye davet eder çünkü bir sürü boşluk bırakır: Pluvia gerçekten geri döndü mü? Bu yas mı, delilik mi, metafizik bir birleşme mi?

Okur bu boşlukları kendi eksikliğiyle doldurur. Kendi eksikliğini bu boşluklara projekte eder. Ama eksiklik eksiklikle dolmaz. Ve bundan dolayı hep bir “tam olan anlam” isimli nesneye mesafeli kalırız. Bu da büyük edebiyatı doğurur.

Bir Engel Olarak Metin

Objet petit a asla elde edilemez bir arzu neden-nesnesidir. Yani elde etmek isteriz, elde ettiğimizde kayar, bu da sürekli bir arzu döngüsü demektir.

Objet petit a, engele tabidir. Yani erişilemezlik onu ayakta tutar. Erişilebilir olsaydı arzu sönerdi. Arzu sönseydi, hayatta biterdi.

Arzuyu noktalayan tek şey ölümdür.

Bu erişilemezlik niteliğini temsil eden şeyler sürekli değişebilir. Objet petit a kaypak olduğu gibi engeli de kaypaktır.

Metnin Maddiliği: Gösterenler, Yapı, Tür

Bir metni okuduğunuzda onu başka bir şekilde göremezsiniz. Elbette farklı anlamlar, bağlamlar çıkar. Ama maddilik size bir yerde, bazı noktalarda direnç gösterecektir.

“Pluvia” öykümde şöyle bir pasaj var: “Doğrudan ona, Pluvia’nın eline gitti. Pluvia elindeki kalp parçasını kendi göğsüne koydu, içine çekti ve bütünleşti.”

Siz bunu “Pluvia kalp parçasını geri verdi.” şeklinde okuyamazsınız. Harfler, mürekkep size direnç gösterecektir. Buradaki direnç persistant bir direnç.

Benzer şekilde, bir gotik öyküyü komedi gibi okuyamazsınız. Bir şiiri roman gibi okuyamazsınız. Metnin yapısı, ritimleri, türü sizin okuma deneyiminizi kanallar, yönlendirir, sınırlar. İşte tam da bu direnç arzuyu besler. Ben gotik öykü seviyorum dedirten şey tam da bu dirençtir.

Kolay Metinler Tatmin Etmez

Çok kolay bir metin düşünün. Her şey açık, hiçbir direnç yok, istediğiniz gibi okuyabiliyorsunuz. Böyle bir metin sizi tatmin etmez çünkü fazla erişilebilirdir, fazla hazırdır. Arzu için bir boşluk, bir engel, bir olmayan lazımdır.

Karşıt örnek: Poe’nun “Usher Evi’nin Çöküşü”nü düşünün. Öykü size bir şeyler anlatır ama hep bir şeyler gizler. Madeline gerçekten ölü müydü? Roderick’in hastalığı neydi? Evin çöküşü gerçek miydi yoksa metaforik mi? Metin size direnç gösterir, anlamı erteler, sizi oyalar.

Ve işte bu yüzden o metne dönüp dönüp okursunuz. Yahut metnin özdeşim kurulduğu Poe’ya dönersiniz.

Lacancı Formül: Objet Petit A ve Metnin Direnci

Objet petit a:

• Ona sahip olamazsınız ama onun etrafında dönersiniz.

• Onu elde etseniz kaybolur çünkü arzuyu ayakta tutan onun erişilmezliğidir.

Metin de budur: size bir şey vaat eder (anlam, haz, hakikat) ama asla tam vermez. Verseydi zaten onu arzulamazdınız.

Arzu, arzunun arzusudur.

Metnin direnci -belirsizliği, çok anlamlılığı, sizden bir şeyler gizlemesi- aslında sizin ona olan bağınızın kaynağıdır. Okuduktan sonra yeni sorular sorarsınız. O soruların cevaplarını bulduktan sonra yeni sorular… Bu kaypaklık sizin arzunuzu canlı tutar.

Gotik edebiyat bu konuda ustadır: Her zaman bir kapı aralıktır, bir şey loş ışıkta görülür ama tam açığa çıkmaz, bir ses duyulur ama nereden geldiği anlaşılmaz. Bu belirsizlik, bu eksiklik, bu direnç -işte arzunun kaynağıdır.

Okuma Etiği: Eksiklikle Dans Etmek

“Peki, ne yapmamız gerekiyor? Bu eksiklik sorununu nasıl çözeriz?”

Cevap: çözmeyiz.

Edebiyat Eksikliği Kapatmaz, Onunla Yaşamayı Öğretir

Lacancı etik der ki: Eksikliği reddetme, ondan kaçma. Eksikliğinle yaşamayı öğren.

Edebiyat bize eksikliğin kapatılamayacağını öğretir. Ama onu katlanılabilir, hatta verimli kılar. Gotik edebiyat bu konuda özellikle güçlüdür: Bize dehşeti, kayıpları, belirsizliği gösterir ama bunu estetize eder, oyunlaştırır.

“Pluvia” öyküsünde anlatıcı deliliğin eşiğindedir, kalbini kaybeder, toprağa karışır -ama bu deneyim estetik bir deneyim halindedir. Okur korkar, gerilir ama aynı zamanda büyülenir. Çünkü metin eksikliği taşınabilir kılar.

Metin ve Okur: Karşılıklı Dönüşüm

Son olarak şunu söylemeliyiz: bu ilişki tek yönlü değildir.

Okur metni değiştirir -her okuma yeni bir metin yaratır. Sizin 2025’te okuduğunuz “Pluvia” ile beş yıl sonra okuduğunuz “Pluvia” aynı metin değildir çünkü siz değişmişsinizdir, eksikliğiniz farklı bir forma bürünmüştür.

Metin okuru değiştirir -bilinçdışınızla yüzleştirir, eksikliğinizi görünür kılar, sizi başka türlü düşünmeye zorlar.

İki eksiklik dans eder, hiçbiri kapatılmaz ama ikisi de üretken hale gelir.

Sonuç: (Gotik) Edebiyatın Sonsuz Üretkenliği

Yazının başında sorduğumuz soruya dönelim: “Neden bazı kitaplara dönüp dururuz?”

Çünkü hem biz hem metinler eksiğiz.

Eğer tam olsaydık, eksikliğimiz kapanmış olsaydı, okumayı bırakırdık. Eğer metinler her şeyi söylemiş olsaydı, hiçbir belirsizlik bırakmamış olsalardı, bir kere okuyup geçerdik.

Ama öyle değil. Bu eksiklik bir kusur değil, bir zenginliktir.

Gotik edebiyat bunu en iyi bilen edebiyattır: Poe’nun karanlık koridorları, Lovecraft’ın kozmik uçurumları, Stoker’ın dişleri, Kösedağ’nın kayıpları…

Edebiyat bitmeyen bir konuşmadır: Okur-metin-okur... Her okuma bir yorumdur, her yorum yeni bir okumaya davet eder. Klasikler her dönemde yeniden okunur çünkü her okur kendi eksikliğini o metne yansıtır, metin de her seferinde başka bir eksikliğini açığa vurur.

Belki de en değerli metinler, bize asla teslim olmayan, bizi sürekli arzulatan, eksikliğimizi kapatmak yerine onunla yaşamayı öğreten metinlerdir. Poe’nun “Kara Kedi”sindeki duvarın arkasındaki ses gibi -duyarız ama asla tam olarak anlamayız. Lovecraft’ın “adı söylenemez” varlıkları gibi -biliyoruz ki oradalar ama asla tam göremeyiz. “Pluvia”nın toprağa karışan anlatıcısı gibi -ölüm mü, dönüşüm mü, birleşme mi? Asla tam bilemeyiz.

Ve işte bu bilmemenin içinde, bu eksikliğin ortasında -edebiyat yaşar, arzu devam eder, okumaya sürekli döneriz.

Tek Asker

Ölmek istiyorum.
Aynı zamanda istemiyorum.
İçimdeki Eros ve Thanatos savaşıyor — yine…
İçimde farklı bir savaş var…
Ama savaş hep var, hep savaş var.
Kararlar arası savaş…
Mutluluk ve üzüntü,
Kaygı ile rahatlık arasındaki savaş…
Sürekli atladığım dallar arası savaş…
Birçok cephe açıldı içimde.
Eskiden beri açık olanlara ek…
Yalnız tek asker vardı her birine denk;
O benim, benim tek.
Yalnız, yardım ve yataksız,
Savaşıyorum kendimle ve Öteki ile.
Hiç bitmeyen bir savaş belki de,
Hiç bitmeyecek olan bir savaş belki de.
Bi’ öyleyim, bi’ böyle.
Bipolarım, bi’ depresifim öylece.
Ve yazdım bugünü böylece…
Noktalıyorum artık;
Mürekkebin ardındakini göresiniz diye.
Ölmek istemiyorumdur ben belki de…

Şair: Caner Kösedağ

Şiiri bilinç akışıyla yazdım. Dolma kalemi kağıda değdirdim ve yazdım. Ham. Sadece paylaşmak istedim. Umarım beğenmişsinizdir.

Subscribe now

Leave a comment

Kızıl Yıldızlar

Bulunduğum ruh sağlığı hastanesindeki hemşireden biraz daha Lorazepam istiyordum. Bir enjeksiyon daha beni çektiğim acılardan kısıtlı bir süre de olsa kurtarırdı. Aldığım Venlafaksin, Risperidon, Mirtazapin ve saymak istemediğim geçmişte kullandığım tonla ilaç acımı dindirmiyordu. Bu kadar kimyasalı alıyordum -maksimum stabilize ediyordu arada. Ama derinlerde acım vaki idi. Ağlama krizleri, intihar dürtüsü ve yalnızlığın getirdiği acı… Tükenmişliğim o kadar ağırdı ki artık çekmek istemiyordum, sadece bir enjeksiyon ve… Ve biraz uyku…

Bir, iki, üç… En son altıncı kez istediğimde hemşire pes etti ve iğneyi yaptı. Yarım saate kalmadan etken madde ilacın sedasyon etkisi başladı. Akabinde derin bir uykuya daldım -ya da dalmalıydım. Bir sorun vardı. Aah! Evet! Uyumuştum. Uykumda bir sorun vardı, bu sorun uyku anında vuku bulmuştu. Rüya görüyordum. Size normal gelebilir. Nihayetinde yaşadıklarım, acılarım, aldığım psikoaktif ilaçlar vs. Klasik Freudyen bir bakışla bilinçdışı rüyalarından biri sadece diyebilirsiniz. Fakat bu farklıydı.

Rüyamda bir tepenin üstündeydim. Göğe bakıyordum. Vücudum huzurla doluydu. Tekinsiz bir şekilde... Demek istediğim… Bu kadar huzurlu olmamalıydım. Yani bu bana yabancıydı. O kadar uzun süredir gerçeği yaşıyordum ki, huzur bana… Onun gibi geliyordu. Tanıştığım, yakınlaştığım ve… Uzaklaştığım… Sonsuza kadar… Ölüme kadar…

Bu tüm hücrelerime, zihnimin her köşesine nüksetmiş huzur bana tekinsiz geliyordu -zihnimin en derinlerde. Sanki bu huzur benim değilmiş ya da olmamalıymış gibi geliyordu. Sanki bu huzuru elde etmişim ama karşılığında bir bedel ödemişim gibi. Bundan ötürü huzursuzdum da. Neyin huzuruydu bu, neyin huzursuzluğuydu bu?

Zaman derin geceydi. Hava temizdi, o kadar berraktı ki gecenin karanlığı kalbime yansıyordu. Hoş bir karanlıktı bu hissettiğim. Sanki tüm günahları işleyebilecek cesareti almıştım -geceden.

Geceyi, gök karanlığı seyrediyordum. Kalbimde cesaret, ciğerlerimde huzur, zihnimin derinlerinde çekirdek bir tekinsizlik… Hepsini hissediyordum. Tüm bu hislerle gece sahnesini seyrediyordum. Evet, sahne! Sanki başrol oyuncu misali birini bekliyordum ya da beklemek istiyordum.

Fark ettiyseniz size tüm canlılığıyla rüyamı aktarabiliyorum, sanki siz de benimle birlikte aynı rüyayı görüyormuş gibi, burada benimle birlikte seyirciymişsiniz gibi anlatabiliyorum. İşte garip olan bu! Bir rüyayı bu kadar hatırlayabilmem, tüm canlılığıyla aktarabilmem normal mi? Hele de öyle ilaçlardan sonra… Beynimi uyuşturan…

Olan bu da değil yalnızca, bedenim de zihnim gibi aktif ayrıca. Gerçekte her nefes alışverişimi hissediyordum, ve her nefesimde rüzgar yüzümü, boynumu okşuyordu. Her nabızda beynimin içinde sanki zaman azalıyormuşçasına tik tak misali işlev gören bir his vardı. Zaman azalıyor ve başrol oyuncusu geliyordu bu gece sahnesine. Bunu uydurmuyorum hayır ya da evet, belki de. Ama kendimden değil. Sadece bana verileni, hissettiklerimi, gördüklerimi aktarıyorum. Başka hiçbir şey değil. Bedenimle, zihnimin bu denli açık, aktif oluşunun garipliği beni garip meşum bir hale itiyordu.

Gökyüzüne baktığımda -rüyamdaki her zamanki halim- yıldızlar ve Ay’ı görüyordum. Normal şekilde… Rüyamda, bilincimin bu denli aktif oluşu, bedenim ile birlikte, rüyamdaki yalnızlığımı dehşetengiz bir deneyime sürüklüyordu, gerçek dünyadaki yalnızlığıma karşın rüyamda daha da yalnızdım. Ama hiç yoktan gerçek dünyada diğer hastalarla -şarkı söyleyen, kendi kendine konuşan, rahatsız edici şekilde uykuya izin vermeyen şizofrenler de olsa- birlikte bilindik iki ayaklılar ile birlikteydim. Rüyamda izlediğim ya da onların beni izlediği yıldızlar ve Ay’dan başka bir şey yoktu. Evren benimleydi gerçi ama kalsın. Zihnime hükmeden, kalp ve ciğerlerime işleyen hayali, imgesel bir evren istemiyordum. Ne var ki bunda diyebilirsiniz? Altı üstü rüya, belki lüsid rüya diyebilirsiniz. Fakat için içine bedenimin uyanıklığı ve zihnimin benle bir oyun, tiyatro oyunu içinde oluşu bana pek tekinsiz bir alemdeyim hissi veriyordu. Ve ben bunu istemiyordum. Buna bir de rüyanın sizlere olan canlı aktarımını da eklersek altı üstü rüya demek benim için pek güç gelmektedir.

Birden zihnime sesler gelmeye başladı. Bağrış, çağrışlar alelade bir şekilde geliyordu. Gökyüzü daralmaya başladı, üstüme üstüme geliyordu. Yıldızlar düşmeye başladı. Neler oluyordu? Her şey çok hızlı şekilde gerçekleşiyordu. Evren… Rüyam… Yıkılıyordu… Huzur yerini bilindik acıya, gerçekliğe bırakmıştı. Uyanmıştım…

Kahvaltı vaktiydi. Hastalar heyecanlı şekilde sıraya girip kahvaltılıklarını alacaktı. Akabinde öğle yemeği vakti geldi. Sonrasında diğer hastalarla dışarı çıktık. Hastanenin bahçesinde sohbet, müzik, dans, top eşliğinde günlük hava alımı yapıyorduk. Ben kendi halimde kenarda dursam da diğer hastalardan birkaçı sürekli gelip gelip rahatsız ediyorlardı. İyi niyetlerinin göstergesi olarak sohbet etmeye çalışsalar da ben pek o tarafta değildim. Güneş’in tenimde gezinmesini seviyordum. Yıkılan yıldız ve Ay’dan sonra Güneş iyi gelir diye düşünüyordum. Güneş tenimde gezinirken benim aklım hala ondaydı. Onu seviyordum. Hastalığımın getirisi olumsuz, pek kötü olaylar sebebiyle buraya düşmüştüm. Ondan ayrılmıştık, ayrılmak zorunda kalmıştık. Bunun acısını kalbimde derin, sonsuz bir boşluk açmıştı. Uzaydan daha derin bir boşluk. Venüs’süz, Mars’sız, yıldızsız, Ay’sız… Güneş’siz… En azından uzayın bunları vardı.

Dışarda Güneş’e bakınca dehşete düştüm birden. Aklım yerinden çıkacaktı, zihnimin kaydığını fiziksel olarak hissetmiştim. Çığlıklar atmaya başladım. Titrek titrek konuşuyor, genelde konuşmuyor, bağırıyor, çağırıyordum. Korkudan deliye dönmüştüm. Hastalığımın tipik belirtilerinden biri değildi bu. Halüsinasyon görebilirdim ama bu bu kadar büyük, ciddi düzeyde değildi hiçbir zaman. Hemşireler de şaşırmıştı. Bağırıyor, haykırıyordum, “Güneş! Güneş! Kahverengi, Güneş sarı değil, Güneş kahverengi! Patlayacak! Kırmızıya dönecek ve tamamen patlayacak!”.

Hemşireler beni sıkıca tutmaya çalıştı. Güvenlik görevlisi geldi ve beni sıkıca tutarak zapt etti. Enjeksiyon hazırlanıp vuruldu. Bu sefer farklıydı. Yarım saati bırak, saniyesinde bayılmıştım. Fakat zihnim uyumadı. Önceki gece gibi pek âlâ şekilde aktifti. Rüyadaydım yine… Aynı mekan, atmosfer… Tekrar aynı rüyanın içinde olmaktan dehşete düşmüştüm. Dışarıda bedenim hareketsiz iken burada zihnim delirircesine oynaktı.

Kalbim de bu sefer daha hızlıydı. Zamanın akışı hızlanmıştı. Uzayda zaman göreceli midir demişti Einstein. Bizzat deneyimliyordum. Zamanın akış hızı artarak ivme kazanmıştı. Normalde gerçek zamanda bir saniyede üç saniye geçiyorsa şimdi artarak saniyede dört, beş, altı, yedi diye gidiyordu. Hem akıyor hem de artış ivmesi kazanmıştı. Bu anda kalbim de bu zamanın tik tak göstergesiydi. Göğsümden fırlayacak gibi atıyordu. Kalp damarlarından kopacak gibiydi.

Kendimi değersiz, önemsiz, acınası hissediyordum. Köşeye sıkışmış küçük bir kedi gibiydim. Önceki rüyamdaki huzur gitmiş -tekinsizlik de olan- salt acı vardı artık. Gerçek, rüyama sızmıştı ve ben engellemiyordum. Elimden bir şey gelmez biçare kalmış şekilde gökyüzüne bakıyordum.

Yıldızların hepsi kayıyordu, sabit değildi. Gökte bir telaşe vardı. Sanki sahneyi dekore edip başrol için hazırlık yapıyorlardı. Evet! Bunu bana rüyam söylüyordu. Sanki olacak olan şeylere hakimmiş, biliyormuş ve bu bilginin sahipliğinden dolayı hissettiğim dehşetten kalbim deliye dönmüştü.

Tepenin üstünde yalnızdım. İçgüdüsel olarak bu sefer arkama baktım, kaçacak -evet kaçacak, nedenini bilmediğim bir şekilde böyle bir dürtü var- gidecek bir yer var mı diye kontrol etmek istedim. Az ötede sınırı belli olan ve ötesi görülmeyen ışığın yutulduğu kara, kapkara bir yol vardı. Oraya dönünce korkunç fısıltılar gelmeye başladı. Önceki rüyamdaki cesaretin kaynağı olarak hissettiğim karanlığın fısıltıları…

Zihnimin dört bir yanı işgal edilmiş halde iken gözüme keskin bir ışık ilişti. Baktığımda Güneş’in doğduğunu gördüm. Kıpkırmızı kızıl bir Güneş idi bu. Güneş yükseliyordu gitgide. Ve ışığı yıldızları boyuyordu. Gök karanlıktaki yıldızlar kızıl-kahverengi karışık bir renge evrimleşiyordu. Yıldızların kayması yavaşlamış ve durağanlamıştı.

Kara gök sahnedeki yıldızlar başroldü. Yıldızlar durduğunda onu görüyordum. Ama çok farklıydı. Tam olarak o değildi. Bu gördüğüm tüketen, tiksinti duyuran, ürperti veren ürkünç bir varlık suretindeydi. Giderek yaklaşıyordu. O yaklaşıyordu. Gökten bana doğru yaklaşıyordu. Zihnimde bir ses, “Zaman burada yok. Burada ancak ölüm, sonsuzluk vardır.”. Benimle konuşuyordu ve giderek yaklaşıyordu. Sayamadığım yüzlerce yıldız… Arkama tekrar baktım ve yine o karanlık çağıran yol.

Gölgelerle dolu o karanlığa koşmak geliyordu içimden -yaşama içgüdüsü gereği. Ama ben, ilginçtir, beni tüketmeye gelen bu yıldızlar bütününü beklemeye başladım. Kaçmadım… O karanlıkta başka evrenler, yıldızlar olabilirdi. En azından bu yıldızları, kızıl Güneş’in yansıması olan bu yıldızları tanıyordum. Sevgilim…

Instagram'dan takip et!

Pluvia

Hastalıklı kalbim ile tezat oluşturacak şekilde, kendince diğer solgunluklarla aynı kaderi paylaşan evimde, yalnız başıma, şöminedeki kor alevlerin kızgın bir şekilde bana göz kırpışlarını izler halde, kaybımı düşünüyordum.

Onun kestane rengi saçlarında kaybolabilirdim, her an, sanki derin sevgi labirentlerine girmek istercesine, kendi zihnim gibi ölüleri gömdüğümüz toprak değil de, daha açık renkli, ebemkuşağındaki turuncuyu andıran canlılığın simgesi olan, toprağı andıran saçlarının yanında, onun adı Pluvia’ydı. Ah! Canım Pluvia’m! İri kahverengi gözleriyle gökteki yıldızlardan feyz almış -ya da yıldızlar ondan feyz almış- gibi pırıltılı gülerken ki canlılığını ben bile hissedebiliyordum, kara topraktan feyz alan ben bile -onun aksine.

Amansız bir hastalığa yakalanan Pluvia’m her gün gözlerimin önünde eriyordu. Düşüncelerinin en dolambaçlı hale girdiği geceden bedenimin, ruhum gibi, tükendiği gündüze kadar çalışıyordum, onu yaşatabilmek, Hipokrat’ı unutmuşçasına hizmet veren -pahalı bir şekilde- doktorlara sikke yetiştirebilmek için. Ama nafile gibiydi, eridiği bariz belliydi. Beş yaşındaki masum bir çocuk bile, aklı yeni yeni gelişen bir çocuk bile, onun narin ve canlı bedeninin gittikçe bittiğini, adını taşıdığı yağmurun -ah canım Pluvia’m- ıslattığı, yeni canlar bitirdiği, ölüleri altına alan toprağa yaklaştığını görebilirdi.

Ve yüce Ay en tepedeyken çanın çalmasıyla o ruhunu teslim etti. Onun ölümü ne acıdır ki, kaybından delireceğim. Delirmeye o kadar yaklaşıyordum ki, dehşete düşüren rüyalar yetmediği gibi bilincimin açık olduğu saatlerde de imgelemler, sanrılar görüyordum. Bu sanrılar o kadar dehşet vericiydi ki, yağmurun altında, karanlığın güçsüzleri affetmeyeceği vakitte bir Tanrı’nın kulunun bulunmadığı bir yerde, uzaklarda olan Ay ve çocuklarının izlediği, izlemekten başka bir şey yapamadığı, yapamayacağı yahut ilahi kanunlar gereği yapmadığı anlarda, yalnız başına kalan, ya terk edilmiş ya da ettirilmiş bebek gibi ağlayasım geliyordu.

Dehşetten ağlıyordum. Her gece, her gün, onun kestane rengi saçlarının kokusunun bulunmadığı yatağımıza -eskiden yatağımızdı- başımı koyduğumda, gözümün yaşlanması ve yastığımı yağmurun toprağı ıslattığı gibi ıslatması beni kahrediyordu. Fakat bu hüznümün ve kaybımın yanında gördüğüm sanrılar.. Beni delirtiyordu. Deliliğe yaklaşmaktan deliliği yaşamaktan o kadar çok korkuyordum ki, göz yaşlarım yine geliyordu, sanki Pluvia’yı hatırlarcasına. Hayali korkunç çürümüş fareler, penceremde beni izleyen karanlığın bakışı timsali kediler, evimin çürümüş deliklerinden çıkan böcekler… Zihnim gittikçe çürüyordu. Önce çok irkiliyordum ama sonrasında gelen hüzün -aklımın yerinden gittikçe çıkıyor olmasının getirdiği…

Kafamı toplamalıydım. Gece yürüyüşe çıksam lanet gibi nail olduğum yalnızlığın yanında, doğanın bahşettiği serinlik ile zihnimin açılması pek iyi bir fikir gibi geldi; başta durum böyleydi. Şehrin sokaklarında yürümeye başladım. Kaldırımlarda her bir adımımla yüzüme hafif bir esenlik veren rüzgarı hissediyordum. Ruhum daha iyiydi, doğrusu güvendeydi -kendimi emin ellerde gibi hissediyordum sanki. Kaldırımlarda yürürken önüme çıkan dikilmiş ve kökü kara toprakta olan dev ağaçların dallarını süsleyen canlılığın, varlığın temsilcisi olan açık yeşil yaprakları beni rüzgarda beni selamlıyor gibiydi. Ben de onlara saygımdan -böyle olsa gerek- Müslümanların namaz adındaki ibadetlerinde yaptığı gibi rüku misali eğiliyordum. Ama aslında olan çok farklıydı. Bu dediklerim sadece kurtarılmayı bekleyen, yarım kalmış ruhumun söyledikleri.

Gerçekte olan rüzgar katı soğukluğunu içime, nakış gibi işliyor, gecenin zifiri karanlığından duyduğum tekinsizliğin korkusuyla karışık şekilde titrediyordu, tüm bedenimi, aciz kalmış, onun yokluğundan. Ağaçlar -kara toprağın koyu kara yeşil yapraklı ağaçları- ise önümü kesiyordu, sanki ruhumun refahına giden bu yolu kapatırcasına. Ben de eğiliyordum, çaresizliğimin dışavurumu olarak, doğaya karşı -elini bükemediğim.

Biraz daha ilerledikten sonra garip şeyler olmaya başladı. Koca ağaçların yaprakları gitgide siyaha çalmaya başladı. İri gövdeleri çürüme göstermeye başladı, ruhumun yansıması olan, ama daha beter bir şekilde. Ağaçların çürüyen yerlerinden böcekler çıkıyordu, kapkara olan bu böcekler, dehşete düşen gittikçe dağılan aklıma ters olarak düzenli bir sıra izliyorlardı. Ağaçların gövdelerinde sarmal şekilde ilerleyen bu haşereler saat yönünde döne döne aşağı, toprakta açılan çukurlara giriyorlardı, kalbimdeki gibi olan. Onun yokluğundan sonra kalbimde dev bir çukur açmıştım, onu gömmek için… Şimdi bu çukur tekrar açılıyordu sanki.

Nefes nefese kalmış haldeydim. Yürüyüş hızımı arttırdım. Biraz daha hızlansam koşuyor olacaktım. Korkuyordum. Şaşkındım ve yönünü kaybetmiş, elinden annesini kaçırmış çocuk gibi sadece önüme yürüyordum. Kalbim çok hızlıydı, göğsümü parçalayıp yaracak gibiydi. Her nabızda göğüs kafesim öne doğru kırılacaktı sanki. Refleks olarak kafamı yukarı çevirdiğimde karanlığından kendisinden başka bir şey yoktu. Gözlemci Ay ve çocukları da yoktu. Yalnızdım.

Biraz daha hızlandım. Kalbime ayak uydurmam gerekiyordu. Kalbim benden de hızlıydı, kalbim bana değil, ben kalbime hizmet ediyordum. Göğüs kafesim ciddi boyutta zorlanıyordu, her nabızda kırılmamak için. Ağaçlar, rüzgarın daha da hiddetlenmesi ile daha da hareketlendi. Hızlı tempoda kalbime yetişmek için artık koşuyordum. İlerlerken gittikçe hızlanan ağaçlar dallarıyla bedenimde çizik açtılar. Bedenimde açılan çiziklerden kan, bedenimden gittikçe daha da fazla şey eksilirmişçesine akmaya başladı. Vücudumda salınan hormonların etkisiyle çiziklerin acısını duymuyordum. Fakat kan akışına baktığımda dehşete düşmüştüm. Sanki canlı bir sıvıymış gibi aşağı, toprağa doğru akıyordu. Toprakla buluşmak istiyordu. Daha da ilerledim. Kalbim daha da, daha da hızlıydı. Bu hızda bir kalp insanı öldürürürdü. Ama ben hayatta kalıyordum. Çok korkunç! Ölmek istiyorum! Delirmek… Bunlar… Bana fazla! Hayır! Ölmek istiyorum! Zihnim parçalanıyordu. Bunu hissediyordum. Şehir yıkılıyordu. İnsanlara barınak olan evler birer mezar taşına dönüşüyordu.

Bir an kendimi düşer gibi hissettim. Başım döndü. Ruhumun karanlığını unuttum, etrafın karanlığından. Ruhumu unuttum, düştüğüm mezarlıkta. Tam ortasındaydım, ormanlık bir alanın. Ağaçlar sessizdi, rüzgar sakindi. İşte bu daha da dehşet vericiydi. Mezar taşlarının çevremi sardığı, ağaçların sanki az sonra olacaklara ilahi şahitlik yapacağı, çiçeklerin kuruyup çürüdüğü, etrafımı ve benliğimi karanlığa bürüdüğü bu ormanda tek başınaydım. Bu sessizlik bana gerilimin en âlâsını yaşatıyordu. Kendimi bir örümceğin ağına yapışmış, tuzağa yakalanmış gibi hissediyordum.

Sağ ve solumdan hışırtılar gelmeye başladı. Rüzgar hareketlendi ve yaprakların arasından kulağıma toprağın sesini taşıdı. Toprak hareketliydi. Toprak hareketliydi, sanki yeni bir bitirecek gibi…

Sağ ve solumdan, toprak parçaları toz gibi arkamdan yanlarıma doğru ve oradan da tam karşıma doğru hareket ediyordu. Gittikçe şekilleniyordu. Ana hatları belli oldu, bu bir insan siluetiydi. Hayır… Hayır! Bu bir insandı. Zayıftı, zarifti. Ve… Çok güzeldi… Ama aynı zamanda kalbimdeki çukuru daha da derinleştirerek çok korkunçtu. Bu Pluvia’ydı. Ah! Canım Pluvia’m!

Toprağın şekil almasından sonra tamamlanan bu güzel ilahe elini uzattı. Avuç içi açıktı ve benden bir şey istiyordu. Ona doğru adım attım. Bir şey olmadı. İkinci adımımı da attım. Ah! Saçmalama! Bu Pluvia! Benim güzel Pluvia’m! Ona doğru koştum! Yaklaştığımda birden felce uğradım. Vücudum kaskatı kesildi. Kalbim yine hızlanmaya başladı. Nabzımın hızının yanında benim hareketsizliğim… Boğuyordu… Sıkışmışlığın en beterini yaşıyordum. Öyle ki hücre hapsi şu an bana lütuf gelirdi.

Gitgide kalbim hızlanıyordu ve göğüs kafesimi zorluyordu. Pek vakit ilerlemeden göğsümde kemiklerin kırıldığını yüksek bir acıyla hissettim. Kalbimde bir patlama hissi duydum. Göğsüm yarılmıştı. Kazdığım ve onu gömdüğüm çukur açılmış gibiydi. Parçalanan göğsümden kalbimin bir parçasının çıktığını gördüm. Doğrudan ona, Pluvia’nın eline gitti. Pluvia elindeki kalp parçasını kendi göğsüne koydu, içine çekti ve bütünleşti. Bana olan bakışları ölü gibiydi. Ama artık canlanıyordu. Burada ilk karşılaştığımda ölümü hatırlatan kapkara saçları tekrar benim tanıdığım Pluvia’nın saçlarına, kestane rengine dönüyordu. Beyaz, cam gibi gözlerinde kahverengi irisin oluştuğunu görebiliyordum.

Ben… Bana… Ölüyordum… Bedenim toprağa dönüyordu. Toz haline gelip toprakla bütünleşiyordum, aşağı çekiliyordum. Ah! Pluvia’m! N’aptın bana? Yağmur yağmaya başladı, tamamen toprağa döndüğümde.

Yazar: Caner Kösedağ

Orijinal olarak Sahir Dergi’de yayımlanmıştır.

Instagram: caner_kosedag
Bluesky: canerkosedag

🕯️ Yapıbozum Serisine Hoş Geldiniz

Yapıbozum, kendi yazdığım öyküleri, belki şiirleri çözümlediğim bir seri olacak. Gotik atmosfer, psikolojik çözülme, semboller, yapısal kırılmalar… Hepsi bu çözümlemelerin bir parçası olacak.

İlk yapıbozum “Ophelia’nın Öpücüğü” hakkında olacak. Bu öykünün yapısının içine bakacağız.

Ha unutmadan ekleyeyim, öykülerin yayımından biraz süre sonra yapıbozumu gelir. Yani okurun kendisinin de çözümlemesi için fırsat tanımış olacağım aynı zamanda.

Bu seri ile gotik öykülerin ne kadar etkileyici olabileceğini, ne denli psikolojik, felsefi derinlik barındırabileceğini göreceğiz.

Yapıbozum #1: Ophelia'nın Öpücüğü

I. Giriş

Öncelikle şundan bahsetmek istiyorum: benim öykülerim bilinçdışı akışla, otomatik yazı tekniğiyle yazılmıştır. Yani yaptığım şey şu ki, kalemi kağıda değdirip yazmak. Sadece yazmak. Bu bağlamda bu öyküler, hele ki gotik öyküler, güçlü psikolojik ve sembolik materyal sağlamakta. Bu materyalleri anlamak, dürüst olmak gerekirse, bir nevi, kendimi de anlamak demek.

Ophelia’nın Öpücüğü öykümü okumamış iseniz öncelikle buradan okumanızı öneririm. Yorumlarınızı duymak memnun eder. Daha sonra buraya gelip öykünün yapıbozumunu okuyabilirsiniz -ya da önce kendiniz anlamaya çalışabilirsiniz. 🦇

Bu öykü, belki de ölüm korkusunun, arzunun ve kaçışın iç içe geçtiği bir anlatı. Belki de yalnızca bir kurgu değil, daha derin bir içsel çatışmanın dışavurumu. Kim bilir?

II. Anlatıcı

Bu öykünün temelinde aslında Carl Gustav Jung bulunmakta. Ona atfedilen ama aslında doğrulanmayan bir söz:

Aslında bu söz ondan çok da uzakta değil.

İnsan gerçekten, otantik bir şekilde yaşayamama korkusu güttüğü zaman bu korku ölüm korkusu olarak tezahür eder -ana fikir bu.

Yani insan dünyaya gelmiş, yemiş içmiş ama hayatın anlamını çözmemiş, değerlere hizmet etmemiş, kendi hayatına anlam katmamış biri ya da böyle hissediyorsa ilerleyen zaman karşısında ölüm korkusu gelişiyor çünkü ölüm otantik bir şekilde yaşama şansını sonsuza kadar insanın elinden alan bir olgudur.

Burada kilit sözcük zaman. Öyküde gördüğümüz gibi zaman, anlatıcı için karşı koyulamaz, ezici, entropinin (bozulmanın) doğasında bulunan güç olarak işlev görmektedir.

Anlatıcımız hayatında, gençliğinde lay lay lom yaşamış, ilerleyen zaman içinde de bir varoluşsal krize girmiştir. Bu krizin bir temel dinamiği kendisinden statü ve maddi anlamda aşağı olan insanlardan kaynaklanıyor diyebiliriz. Anlatıcıda narsisistik bir yaralanma var. Kendisinden aşağı olan insanlar hayatını sürdürür, hayatın anlamını çözmüş, tatminkâr iken kendisi ortaya hiçbir yararlı şey koymamıştır.

Ailesinden bahsederken ise “miras” kelimesinden öteye gitmiyor. Yani madde odaklı, mekanik, soğuk bir aile profili tahmin edilebilir diyebiliriz. Bu da anlatıcının sevgi deposunun boş olduğunu, özşefkat deposunun boş olduğunu düşündürebilir. Hele bir de süperegosu yani içsel vicdan yargı makamı kendisine sürekli baskı yapan biriyse bu anlatıcı: kendisinin cezayı hak ettiğini söylüyordu, hatırlıyor musunuz?

Tüm bunlar ışığında malikâne, yalnızca fiziksel bir mekân değil; anlatıcının zihninde kurduğu, zamanla örülmüş bir hapishanedir. Anlatıcının kendine uygun gördüğü, kendi kendine çekildiği bir hapishane.

III. Ophelia

Ophelia bir karakter değil, bir varlık. Belki de bir yansıma. Belki de anlatıcının zihninde şekillenen, korkularının ve arzularının beden bulmuş hâli. Onu anlatıcının gözünden tanıyoruz ama bu tanıma, bir tanımadan çok bir projeksiyon gibi. Ophelia, anlatıcının hem en büyük arzusu hem de en derin korkusudur.

Ophelia öyküden anlaşılacağı gibi bir vampir. Vampir ise insanoğlunun erişmek istediği ama asla erişemeyeceği Lacancı bakıştan bir objet petit a (nesne a), yani ulaşılmak istenen ama asla ulaşılamayan eksikliği giderecek olan nesne.

Anlatıcı da ölümden korkuyor ve ölümsüzlüğü arzuluyor. Anlatıcının nesne a’sı ölümsüzlük. Ophelia’nın -bir vampir olarak- kendisini uygun ritüelle ölümsüz bir vampire çevirmesini arzuluyor.

Öyküde anlatıcının Ophelia’ya karşı olan sevgisinden, aşkından tam olarak emin olmadığını okumuştuk. Aslında hayatı sevdiğini, Ophelia’yı sevmediğini dillendirmişti. Bu bağlamda söyleyebiliriz ki, Ophelia sağlıklı şekilde aşık olunan sevilen kişi değil, bağımlı olunan psikopatolojik bir narsisistik bir nesne.

Lacancı bakıştan sevdiğimiz kişiler aslında bizim kendi eksikliğimizin giderilmiş idealize edilmiş benliklerimizin bir yansıması. Burada bir ölümlü olan anlatıcı, bir ölümsüz olan Ophelia’yı sevmekte, daha doğrusu ona kendi ideal, arzu ettiği benliğini yansıtmaktadır. Anlatıcı-Ophelia arasındaki bu ilişki ise çok sağlıksız bir durumdur.

Ophelia Freudyen kuramdan Eros ve Thanatos’un yani yaşam içgüdüsü ile ölüm içgüdüsünün geriliminin somutlaşmış halidir. Kırmızı dudaklar, kırmızı irisler yaşamı, canlılığı simgelerken solgun ten ve siyah saçlar ise cansızlığı, soğukluğu, ölümü simgeler. Bu karşıt durum Eros ve Thanatos’un doğrudan gerilimini göstermektedir.

Ophelia ölümdür, değil mi? Ölümden korkan birinin ölümü evine alması ne ilginçtir! Aslında burada travmatik geçmişten ve belirsizlik korkusundan bahsedebiliriz. Ne zaman geleceği belli olmayan ölümü kontrol etmek için ölümü ya da ölümü temsil eden -Kara Melek’in temsilcisi- bir varlığı/durumu/nesneyi eve almak bir tür psikolojik mekanizması olarak okunabilir.

Fakat bu durum anlatıcı için trajik olur, çünkü kaçtığı ölüm daha da yakınlaşır ve sonunda yüzleşme gerçekleşir.

Ophelia’dan anne olarak da bahsedebiliriz. Anlatıcının geçmiş aile yapısına dair pek bir şey bilmeden spekülatif yorum yapacak olursak anne bağlamında sevgi deposu ve özşefkat deposu boş dersek Ophelia ile yaptığı cinsel birleşmeler bir tür anne karnına geri dönme arzunu gösteriyor olabilir.

Ophelia… Gotik edebiyattaki femme fatale arketipinin iyi bir örneği olarak karşımıza çıkar: güzel, çekici, cazibeli ama tekinsiz de.

IV. Malikâne

Gotik edebiyatın klasik mekânlarından biri olan “tekinsiz ev”, burada anlatıcının iç dünyasının bir dışavurumu hâline geliyor. Malikâne, dış dünyadan kopmuş, zamanın akışını durdurmuş, kendi içine çökmüş bir yapı. Tıpkı anlatıcının kendisi gibi.

Malikâne aynı zamanda bir sığınak. Anlatıcı dışarı çıkmıyor çünkü dışarısı yaşamın kendisi. Ve yaşam, onun için tehditkâr. Dışarıda insanlar var, hayvanlar var, yaşamı bilenler var. O ise içeride, yaşamı bilmeyen, yaşamaktan korkan biri. Bu yüzden malikâne, hem bir korunak hem de bir mezar.

“Malikânenin tatlı yalan sıcaklığına son verdi, gerçekliğiyle.” . Bu cümle, dış dünyanın -ve Ophelia’nın- içeri girişiyle anlatıcının kurduğu yanılsamanın yıkıldığını gösteriyor. Gerçeklik, soğuk bir rüzgar gibi içeri giriyor ve anlatıcının inşa ettiği sahte huzuru yerle bir ediyor.

Malikâne aynı zamanda bir ritüel mekânı. Ophelia ile yaşanan birleşmeler, yalnızca cinsel değil; ölümle yapılan törensel bir dans gibi. Her odada yankılanan sesler, bir orkestra gibi yükseliyor.

V. Kreşendo

“…gitgide yükselen bir kreşendo gibiydi.”. Bu ifade, yalnızca anlatıcının Ophelia ile yaşadığı fiziksel birleşmeyi değil, aynı zamanda ölümle olan içsel gerilimini de betimliyor. Kreşendo, müzikte sesin giderek yükselmesi demektir; burada ise ölümün yaklaşmasını simgeler. Her temas, her öpücük, her iç çekiş, anlatıcıyı biraz daha sona yaklaştırır. Anlatıcı artık yok oluş ritmine kapılmıştır.

Ophelia ile yaşanan birleşme, klasik anlamda bir cinsellikten çok daha fazlasıdır. Bu bir ritüeldir. Bir tür kurban töreni. Anlatıcı, her seferinde kendi ruhundan bir parça vererek bu ritüeli tamamlar. Ve her seferinde biraz daha eksilir. Eksiliş fiziksel değil, ruhsal, varoluşsal bir tükeniştir.

Kreşendo aynı zamanda anlatıcının kontrolü kaybettiği andır. Öncesinde ritmi o belirlerken, artık orkestrayı yöneten Ophelia’dır. Bu da anlatıcının ölüm karşısındaki çaresizliğini simgeler. Önceden ölümle dans eden anlatıcı, şimdi onun tarafından yönetilmektedir. Bu güç dengesinin tamamen değiştiği andır.

“Orkestrayı yönetemiyordum, kurtulmak istiyordum.” ifadesi anlatıcının artık kendi fantezisinin bile esiri olduğunu gösterir. Ölümle kurduğu tensel ilişki, artık bir haz değil, bir tutsaklıktır. Tutsaklık ise onun ölüme sürüklenişini hızlandırır.

Kreşendonun doruk noktası anlatıcının ölümle tam anlamıyla birleştiği andır. Hem fiziksel hem de ruhsal bir teslimiyettir. Anlatıcının en büyük korkusunun nihayet gerçekleştiği andır: Ölüm artık bir metafor değil, bir gerçekliktir. Kanının boynundan çekiliyor hissi bu gerçekliğin fiziksel acısıdır.

VI. Sonuç

Ve sonuç… Anlatıcının trajedisi ölümden kaçarken onu bir fanteziye dönüştürmesinde yatıyor. Onu kontrol ettiğini sanıyor ama sonunda onun tarafından tüketiliyor.

“Ophelia’nın Öpücüğü” yalnızca gotik bir vampirik aşk anlatısı değil, aynı zamanda ölümle, arzuyla ve kaçınılmaz sonla kurulan çelişkili ilişkinin bir metaforu. Belki de hepimizin içinde bir Ophelia vardır —bizi hem büyüleyen hem de tüketen. Ve belki de en büyük trajedi, ondan kaçarken ona sarılmamızdır.

Bu yazı, bir çözümleme olduğu kadar bir davet de olabilir: kendi içsel Ophelia’nızla yüzleşmeye, onun neyi temsil ettiğini sormaya. Çünkü bazen en karanlık öyküler, en derin aynalara dönüşür.

Peki ya siz? Kendi Ophelia’nızla hiç göz göze geldiniz mi? Yorumlarda görüşelim.

Leave a comment

Beni Instagram'dan takip et!

Merhaba!

🎉 Teşekkür

Bu sabah kalkıp Substack’i kontrol ettiğimde 100 aboneye ulaştığımızı görmek beni çok mutlu etti! Her birinize tek tek teşekkür ediyorum. Sağ olun, var olun!

100 kişi kalemimin sesini, geceye attığım çiziğin sesini duydu. Bu çok güzel bir his.

Peki ya bundan sonra?

🚀 Gelecek Planları

Öykülerimi, şiirlerimi, blog yazılarımı okuyup beğenmenize çok sevindim! Yazmak ve bir kitleye hitap etmek, okurlara ulaşmak çok güzel bir şey!

Sizlere 100 abonenin verdiği cesaret ve heyecanla yeni içerikler sunmak için can atıyorum.

Bu planlar kesin değil, değişebilir, dönüşebilir, çıkarılabilir. Ama aklımda güzel fikirler var.

• 🌒📖✒️🕯️ Bir Ritüel Olarak Yazmak: Gece olmasa da akşam, Ay’ın göründüğü saatlerde kahvemizi -belki en kara kahvenizi- alıp masa başına oturup dolma kalemle (normak kalem de olur :)) defterimizin başına oturduğumuz bir ritüel seansını sizlerle yapmayı çok isterim. Sizlerle beraber geceye çizik atmak pek güzel olurdu. Bir de mum ışığında yapıyor olsak ne kadar güzel ve etkileyici olabileceğini hayal edemiyorum.

• 🖋️ Yazma Kampı: 3 gün üst üste öykü yazdığımız bir seri düşünün. Tekrar ışıkların kısıldığı, karanlığa kendimizi bıraktığımız 3 akşam… Müthiş!

• 📕 Özel PDF İçerikler: Eğitim misali sizlere sunacağım PDF’ler… Takipte kalın!

Bu fikirler okuru pasif okuyucu konumdan alıp proaktif katılımcı konumuna çıkarmayı hedeflemektedir. 10 sadık abone > 100 çevrim dışı aboneden daha iyidir. Bu bağlamda sizleri de işin içine katmak istiyorum. (Aslında belki size Edgar Allan Poe sevgisini zorla aşılamaya çalışacağımdır, kim bilir?)

🗒️Anket

Bu anket sizleri tanımam için önemli. Sadece 2-3 dakikanızı alacaktır, emin olabilirsiniz. Anketi doldurmak için zaman ayırdığınız için teşekkür ederim!

Ankete git

Sevgiyle, Caner… 🌙

Subscribe now

Podcast’in ilk bölümünü yazdığım ilk şiiri seslendirerek yayınlıyorum. Umarım beğenirsiniz.

‘Parçacık’ hayatımda yazdığım ilk şiir, bu yüzden bende yeri ayrıdır, özeldir. Her bir dizesi ruhumdan bir iz taşıyor.

Şiir duygusal bir yolculuk sunuyor.

Çocukluktaki mutluluğun bir yanılsamadan ibaret olabileceğini; yavaş yavaş, belli olmadan ekilen o kara tohumların nasıl yıkıcı duygulara dönüştüğünü anlatıyor. Masumiyette alınan bir hasarın ardından, "aşk limanında" yaşanan o kısa umut vakti… Ve oradan da benliğin parçalanmasına uzanan yıkıcı bir hikâye…

Dinlerken size neler hissettirdiğini, hangi dizede kendinizden bir parça bulduğunuzu merak ediyorum. Yorumlarda buluşalım... 🖤✒️

Şiir ve Seslendirme: Caner Kösedağ

Günahımla Cennet'e Düştüm

Kullar misafirperver olur, bir akşam vakti,
Gök Çınar bizi kollar, bir çağrıyla bitecek günün akdi,
Ay izler durur, gökte karanlığın örtüsü bitti,
Ve bir tekbir öncesi, bu karanlık bizim için bir itki.

Türlü türlü günahlar işlenir, bu vakitte,
Şahitli şahitsiz ölümlüler şişlenir, bu vakitte,
Nefret kusan diller bilenir, her vakitte,
Bir çocuğun hayatı karalanır, tek vakitte.

Bu dünyadan kopmuş bir yatakta,
Yalnız ben ve o varız bu mekânda,

Bedeni bedenime, teni tenime,
Seviyor, sevişiyoruz, ekseriyetle,

Bir an geliyor ve,
Gözü gözümde,
Tarifsiz,
Bir tek kelime gelmiyor dilime,
Çoktan kayboldum ben,
Onun ruhunun derinliklerinde,
Sanki ruhum düştü Cennet'e,
Tek fark, dirilmek istemiyorum bu yerde,

Seni seviyorum...

Yazan: Caner Kösedağ

Subscribe now

Instagram: caner_kosedag
Bluesky: canerkosedag

Kestane Ağacının Altında

Senin yanındaydım,
Meydanı sessiz kıldım
—gözlerim dile gelsin diye.

Kestane ağacının altındaydım,
Başımı yasladım
—kokun dağları yıksın diye.

Rüzgarın yüzümü okşadığı yataktaydım,
Göğe bakındım
—şekerli dallar eğilsin diye.

Akşamdaydım,
—boynum bükük tatlı bir hüzün,
Meydan hâlâ sessiz,
Bakışın, tebessümün... Eşsiz...
Kalpler bakışıyor, Can, Can'a değiyor,
Bir veda ve ben,
Ay atanın ışığında, yürür giderim
—Güneşin ateşi
hiç
sönmesin diye…

Yazan: Caner Kösedağ

Yorumlarınız çok değerli. 🖤

Leave a comment

Instagram: caner_kosedag
Bluesky: canerkosedag