Hiç yaşamadığınız ama içten içe hep yaşamayı arzu ettiğiniz bir hayatın yasını tuttunuz mu?

Carl Jung bu konuyla ilgili şöyle diyor: “Hiç yaşanmamış bir hayat, insanı mahvedebilecek denli şiddetli bir hastalıktır.”

Jung’un kastettiği şey, içimizde yaşayamadığımız potansiyeller. Varlığından haberdar olduğumuz ama bir türlü adım atmadığımız, korkudan, ertelemeden ya da hayat şartlarımızdan dolayı ulaşamadığımız o paralel benlikler. Onlar orada bir yerde, bizim için yaşanmayı bekliyorlar. Ve hep aklımızda ‘ya olsaydı’ ihtimali ile yaşıyoruz.

Jung’a göre her sabah kalktığımız hayat, hayalini kurduğumuz hayattan bizi bir adım daha uzağa götürüyorsa, içimizdeki öfke ve kaygı gittikçe büyür. İnsanların bu kadar mutsuz olmasının sebeplerinden biri de içlerinde bu öfkeyi ve yası taşımalarıdır.

Past Lives ve yaşanmamışın yası

Past Lives filmini izlediniz mi? İzlediyseniz bilirsiniz: Filmin ana karakterleri Hae Sung ve Nora, çocukken tanışırlar ve birbirlerini severler. Saf, masum, henüz hayatın ağırlığını taşımayan bir sevgidir bu. Sonra hayat onları ayırır. Aradan yıllar geçer ve bambaşka kıtalarda yaşayan bambaşka insanlara dönüşürler. Ve bir gün New York’ta tekrar karşılaştıklarında aralarına koskoca bir soru oturur: “Ya olsaydı?”

‘Ya bir arada olsaydık? Ya birlikte büyüseydik? Ya beraber olmayı seçseydik ne olurdu?’

Film boyunca yaşanmamış hayatın ağırlığını en derininizde hissedersiniz. Final sahnesinde Nora ağlar. Ama ağladığı şey Hae Sung’u kaybetmek değildir. Nora’nın ağladığı şey, hiç yaşayamadığı bir hayatın ihtimalidir.

Bence hepimizin içinde bir Nora var. Herkesin bir “ya olsaydı”sı var. Peki bu hisle ne yapacağız?

Küçük bir ziyaret

Bence panzehir, hayatı baştan yazmaya çalışmak değil. Çok daha küçük bir şey: o kayıp hayata doğru küçük bir ziyarete çıkmak. Bir zamanlar bize canlılık hissi veren, başladığımız ama bıraktığımız ne varsa, ona doğru küçük bir adım atmak.

Belki çocukken çizdiğimiz ve bir daha elimize almadığımız resim defteri.

Belki hep yazmak istediğimiz ama cesaret edemediğimiz o hikaye.

Belki özlediğimiz ama aramadığımız bir dost.

Belki de sadece “bir gün mutlaka” deyip ertelediğimiz o küçük şey.

Küçük bir eylem. Sadece ziyaret etmek. O kapıyı tıklatıp açılacak mı diye bakmak.

Yas da bir cevaptır

Peki ya o şey artık canlı değilse? Ya yapma ihtimalimiz yoksa? Ya o hayat gerçekten geride kaldıysa?

O zaman yas tutmak da bir cevaptır. Bazen bir hayali bırakmak, ona tutunmaktan daha cesur bir eylemdir. Kaybettiğiniz ve yaşayamadığınız bir hayattan daha hüzünlü olan tek şey, onu her gün aynı şekilde kaybetmeye devam etmektir. Her sabah aynı yarayı yeniden açmaktır. Her gece aynı “ya olsaydı” sorusuyla uykuya dalmaktır.

Bazı hayatlar yaşanmaz. Bazı kapılar kapanır. Bunu kabul etmek de kendimizle barışmanın bir yoludur.

Sevgiyle,

Bilge

Buna bir çözüm bulmam gerektiğini fark ettim. Ve şunu yaptım:

Telefonda kaydırmak yerine yapabileceğim 100 şeyin listesini çıkardım. Hepsini bir kağıda yazdım. Her biri küçük, gerçek, uygulanabilir şeyler.

Şöyle kullanıyorum: Canım sıkıldığında ve elim telefona gittiğinde, listeyi önüme alıyorum. Gözümü kapatıyorum. Parmağımı rastgele bir maddenin üzerine koyuyorum. Gözümü açıyorum. Ve seçtiğim şeyi yapmaya başlıyorum.

İşte o 100 Şey:

1. Gerçekten ilgini çeken bir konuda 20 dakikalık bir belgesel izle.

2. Goodreads hesabı aç, okuduğun kitapları logla, başkalarının listelerine bak.

3. Bir kitap kulübü kur ya da var olana katıl.

4. Montaigne’in Denemeler’inden rastgele bir bölüm oku.

5. Yürüyüşe çık, kulaklıksız.

6. Podcast kaydetmeyi dene, sadece kendin için. Telefonuna basit bir ses kaydı alman bile yeterli.

7. Bir arkadaşına “bu kitabı okudun mu” diye mesaj at.

8. Kütüphaneye git, rastgele bir raftan kitap çek.

9. Defterine sadece bugün hissettiklerini yaz.

10. Yeni bir yemek dene tarifi dene.

11. Babanı ya da anneni ara, çocukluğuna dair hiç sormadığın bir şey sor.

12. İkinci el kitapçıya gir, en eski kitabı bulmayı dene.

13. Bullet journal başlat.

14. Pinterest’te hayalindeki eve ait bir moodboard oluştur.

15. Fotoğraflarını bas, fiziksel albüm yap.

16. Google Scholar’da hep merak ettiğin o konuyu araştır.

17. Dua et, meditasyon yap, sessizce otur, hangisi sana iyi geliyorsa.

18. Bir dil öğrenmeye başla. Duolingo’da 5 dakika bile sayılır.

19. Satranç oyna.

20. Dans et, kimse izlemezken.

21. Yoga yap, YouTube’dan.

22. Pilates dene.

23. Yatağını topla.

24. Dolabını ayıkla, giymediklerini bağışla.

25. Bitki al, adını koy.

26. Mum yak, caz aç, otur.

27. Bir tabloyu yeniden yapmaya çalış, ne kadar kötü olursa olsun.

28. Boyama kitabı al.

29. Bir arkadaşına el yazısıyla mektup yaz. Yada mektuplardan yazılmış bir kitap ‘Muhabbet’i oku.

30. Kendine solo randevu planla kahve, yürüyüş, sinema.

31. Gün doğumunu ya da batımını izle, telefonunu çıkarma.

32. Yemek sofrası hazırla ve arkadaşlarını çağır.

33. Temalı film gecesi yap.

34. Studio Ghibli animasyonlarını baştan izle. İşte liste: https://letterboxd.com/nuella/list/ghibli/

35. Bir enstrüman öğrenmeye başla.

36. Şiir ezberle.

37. Kendi şiirini yaz.

38. Dışarı çık, gördüğün bir ağacın türünü araştır.

39. Kuş seslerini tanımaya çalış.

40. Yürüyüş rotanı değiştir.

41. Her hafta bir sokak kedisine isim tak.

42. Gönüllü ol. Barınakta, kütüphanede, bir sivil toplum kuruluşunda.

43. Komşuna kek yap.

44. Kariyerinle ya da kişisel markanla hiç ilgisi olmayan bir şey öğren.

45. Seramik yap.

46. Tığ işi dene.

47. Fotoğraf çek, ama paylaşma.

48. Letterboxd indir, izlediğin filmleri logla.

49. Eski bir fotoğraf albümünü çıkar, ailenle bak.

50. Sesli kitap dinle.

51. Mutfağı temizle.

52. Mahallende hiç gitmediğin bir sokağa gir, kaybol.

53. Bir yazarın tüm kitaplarını kronolojik okumaya başla.

54. Kendi kendine yemek tarifi yaz.

55. Spotify’da hiç dinlemediğin bir tür seç, ve dinle.

56. Evindeki bütün kabloları düzenle.

57. Bir arkadaşına sesli mesaj bırak, “iyi ki varsın” de.

58. Banyoda mumları yakıp, uzun bir cilt bakımı rutini yap.

59. Bir fincan kahve al, hiçbir şey yapmadan otur ve iç.

60. YouTube’da “1920’ler caz” yaz, çal, temizlik yap.

61. Telefonundaki kullanmadığın uygulamaları sil.

62. Eski bir günlüğünü aç, kendine mektup yazmış gibi oku.

63. Yıldızları izlemeye git. Şehir dışına çıkman gerekebilir.

64. Gardırobundan uzun süredir giymediğin bir şeyi giy.

65. Bir haftalık yemek planı yap.

66. Hiç bilmediğin bir ülkenin tarihini oku.

67. Sokakta yürürken gördüğün 5 güzel şeyi say.

68. Bir arkadaşınla ortak bir playlist yap.

69. Kendi kahvaltılık granolanı yap.

70. Bir kelime seç, etimolojisini araştır.

71. Duvarına asmak için bir alıntıyı güzelce yaz.

72. Ertesi gün için kıyafetlerini önceden hazırla.

73. Bir podcast bölümünü yavaşlatıp not alarak dinle.

74. Aynaya bak ve kendine iltifat et.

75. Eski bir eşyayı onar ya da yeniden boya.

76. Gökyüzüne bakıp hayal kur.

77. Hiç tanımadığın birine içten bir iltifat et.

78. Bir hafta boyunca harcadığın her kuruşu yaz.

79. Sevdiklerine doğum günlerini sormadan hatırla, takvime not al.

80. Eline bir harita al, hayalindeki rotayı çiz.

81. Bir şeyi ilk defa dene. Ne olduğu fark etmez.

82. Sabah sayfaları yaz: Uyanır uyanmaz 3 sayfa yaz.

83. Kütüphanende okumadığın en eski kitabı oku.

84. Bir bitkinin büyümesini her gün fotoğrafla.

85. Bir kutuya “2026 anıları” yazıp içine ufak şeyler at.

86. En sevdiğin 10 filmi sırala, nedenini yaz.

87. Bir tarif defteri başlat.

88. Bir arkadaşına fiziksel bir hediye paketi hazırla.

89. Saat kur, 10 dakika boyunca sadece nefesine odaklan.

90. Bir sandalyeye otur, pencereden dışarı bak, 10 dakika orada dur.

91. Kendine bir mektup yaz, 1 yıl sonra aç.

92. Telefonu uçak moduna al, 3 saat dokunma.

93. Şehrindeki hiç gitmediğin bir kafeye git ve kitap oku.

94. Tek başına sinemaya git.

95. Aklından bir renk tut ve dışarı çık. O renkte gördüğün her şeyi fotoğrafla.

96. Örgü ör.

97. Reçel yap ve sevdiklerine birer kavanoz hediye et.

98. Sana iyi hissettiren şeylerin bir listesini yap.

99. Çok sevdiğin birine hediye al.

100. Hiçbir şey yapma. Gözlerini kapat ve sadece var olduğun için memnun olduğunu hisset.

     ---

Sevgiler,

Bilge

Son zamanlarda şunu fark ettim: Mutluluğun bir sırrı varsa o da mutlu olmayı beklememektir.

Arayışın Yorgunluğu ve “Olma” Hali

Ben sabit durabilen bir insan değilim; karakterim, düşüncelerim ve varoluşum sürekli bir devinim içinde. Hayatın anlamının büyümekte ve deneyim elde etmekte olduğuna inanıyorum. Ancak bu “sürekli büyüme” arzusu, bazen insanı bitmek bilmeyen bir arayışın içine hapsediyor. Bir şeyi arıyoruz, bulduğumuzu sanıyoruz, sonra onun yetersiz kaldığını fark edip yeniden yollara düşüyoruz.

Modern dünya ise bu durumu daha da kötüleştiriyor. Hep daha fazlasını istememizi ve bizim buna layık olduğumuzu söylüyor. Sürekli bir şeyleri başarma, bir yerlere yetişme, birilerini tüketme halindeyiz. Sadece eşyaları değil; duyguları, insanları ve romantik ilişkileri bile birer “başarı kıstası” veya “tüketim nesnesi” haline getirdik.

Kendimi ne zaman dış dünyanın beklentilerine kaptırdığımı fark etsem aklıma Carl Jung’un şu sözünü getiriyorum: “Dışa bakan rüya görür, içe bakan uyanır.”

Wu Wei: Yapmadan Yapmak

Bu süreçte karşıma çıkan ve beni çok etkileyen bir felsefeden bahsetmek istiyorum: Wu Wei. Kadim bir Taoist öğreti olan Wu Wei, “çabasız eylem” veya “yapmadan yapmak” anlamına geliyor.

Bu, hiçbir şey yapmadan yatmak demek değil. Aksine, hayatın ritmiyle uyumlanmak demek. Ne çok çaba, ne de tamamen çabasızlık... Yaşamın akışı içerisinde ritmik bir şekilde hareket etmek. Tıpkı bir nehrin akması gibi; nehir çaba sarf etmez ama denize ulaşır. Sadece akıştadır.

Kendi hayatımda bu ritmi yakalamak için şunları yapmaya çalışıyorum:

• Sadece ihtiyacım olanı tüketiyorum.

• Daha çok meditasyon yapıyor, uzun yazılar yazıyorum.

• Sosyalleşme baskısını üzerimden atıp sadece sevdiğim insanlarla, derin bağlar kuruyorum.

• Mutfakta yemek yaparken ya da evcil hayvanımla ilgilenirken o “an”ın içinde kayboluyorum.

  

Biyolojik Bir Tuzak: Dopamin vs. “Şu An” Kimyasalları

Peki neden durmakta bu kadar zorlanıyoruz? Çünkü beynimiz bizi mutlu etmek için değil, hayatta tutmak için evrildi. Beynimizdeki dopamin, aslında “beklentinin” molekülüdür. Bize o elbiseyi alırsak veya o kişiyle birlikte olursak çok mutlu olacağımızı vaat eder. Ama o hedefe ulaştığımız an, dopaminin etkisi geçer ve bize yeni bir hedefe doğru gitmemizi söyler.

Buna karşılık, Daniel Lieberman’ın Beyin Daha Fazlasını İster isimli kitabında bahsettiği “Şu An” (Here and Now) kimyasalları var: Serotonin, oksitosin ve endorfin. Bunlar ancak yavaşladığımızda, elimizdekine şükrettiğimizde ve bir şeyleri tüketmek yerine “deneyimlediğimizde” salgılanıyor.

Dengeyi Bulmak: Sanat ve Üretim

Dopamin (gelecek odaklılık) ve “şu an” kimyasalları (mevcut ana odaklılık) arasında bir denge kurmalıyız. Bu dengeyi kurmanın en iyi yolu ise sanat ve fiziksel üretimdir.

Son zamanlarda başladığım dans dersleri bana bunu öğretiyor. Dans ederken hem bir sonraki adımı öğrenmek istiyorum (ilerleme=dopamin) hem de o anki müziğin ve hareketin içinde müthiş bir keyif alıyorum (şu an=serotonin). Yemek yapmak, dikiş dikmek veya uzun yürüyüşler yapmak da benzer bir etki yaratıyor.

Son Söz: Bir Nefes Alın

Mutluluğu bir av gibi kovalamaktan vazgeçtiğimizde, o zaten bizi şimdiki anın içinde buluyor . Tıpkı Herman Hesse’nin Siddhartha’sında söylediği gibi; hayat bir eylem değil, bir “oluş” sürecidir.

Şimdi derin bir nefes alın. Şu ana gelin. Kendinizi hırpalamadan, çaba ve çabasızlık arasındaki o ince çizgide yürümeye çalışın. İçinize bakın, çünkü uyanış orada başlıyor.

Gündelik hayatınızı güzelleştirecek, öğrenme yolculuğunuzu kolaylaştıracak bilgiler ve modern hayatın problemlerine ilaç olacak bilgelik için İlham Posta’sına abone olmayı unutmayın.

🎧 Bu konudan detaylı bahsettiğim podcast bölümüm👉 Mutluluğun Sırrı : Yapmadan Yapmak

Bir dahaki bültene kadar sevgiyle kal.

Bilge

Ara sıra kendime soruyorum: Neden her yılbaşında aynı heyecanı hissediyoruz ama Mart geldiğinde her şey eskiye dönüyor?

Belki de sorun hedeflerimizde değil. Belki de kendimize nasıl yaklaştığımızda.

2025’i kapatırken eğer içinde bir “bir şeyler değişmeli artık” duygusu varsa, bu mail tam sana.

Yeni yıla net ve ilham dolu girmek ister misin?

Aklında onlarca fikir, kalbinde “daha iyi bir ben” hayali var; ama ilk adım hep eksik mi kalıyor?

25 Aralık akşamı, 2026’yı birlikte tasarlayacağız.

İçi boş motivasyon konuşmaları yapmayacağız.
Gerçekçi olmayan hedefler listesi oluşturmayacağız.
Ocak’ta unutulacak “yeni ben” yaratmayacağız.

Bunun yerine:
Psikoloji, nörobilim ve felsefeden beslenen, gerçekten işe yarayan araçları kullanacağız.

Bu Atölyede Sana Ne Sunuyorum?

Nörobilim temelli hedef belirleme → Beynin nasıl çalışır ve sen bunu nasıl daha iyi bir hayat için kullanırsın?
Kimliğe dayalı hedefler → “Ne yapmak istiyorum?” değil, “Kim olmak istiyorum?”
AI destekli vizyon çalışması → Yapay zekayı düşünce partnerin yap.
Yeni yıl meditasyonu → İçsel rehberliğini bul.
Yıllık plan kitapçığı + Vision board şablonu → Yıl boyu yanında olacak.
Kendine anlattığın hikayeyi değiştir → Artık korkmadan adım at.

Modern vision board → Gerçekçi vision board nasıl oluşturulur ve vision board’un psikolojiisi

ATÖLYEYE KAYIT OL → https://genelsesler.com/

Bu Atölye Senin İçin mi?

Eğer bunlardan biri seni tanımlıyorsa, evet:

→ “Yine bir şey olmadı” duygusuyla 2025’i kapatıyorsan.
→ Hedeflerini yazıp unutmaktan yorulduysan.
→ Zamanını ve zihnini daha verimli kullanmak istiyorsan.
→ Bir dönüm noktasındaymış gibi hissediyorsan.
→ Hayallerini gerçekleştirmek için sağlam bir yol haritasına ihtiyacın varsa.

Geçen Yılki Katılımcılar Ne Dedi?

“Atölye sunumunun bazı bölümlerini ağlayarak dinledim. İyi ki katıldım.”

“Sanırım ilk defa hedeflerimi korkmadan yazacağım.”

“Kendimi tanıma yolumda seni tanıdığım için çok mutluyum.”

Önemli Detaylar

Tarih: 25 Aralık 2025
Saat: 20:00
Süre: 2 saat (+ 1 ay boyunca tekrar izleyebilirsin) -eğer canlı yayına katılamazsan kayıt sana iletilir-
Platform: Google Meet
Hediyeler: Dijital yıllık plan kitapçığı, dijital vision board şablonu, AI promptları

Atölye; anlatım, uygulama ve ritüellerle birlikte ilerleyen interaktif bir deneyimdir.

Son Bir Şey…

Atölyeye katılan herkese hediye edilecek yıllık plan ve farkındalık kitapçığının içeriği şu şekilde:

• Doğru hedefleri belirlemek için kendine sorabilecegin sorular

• Günlük, aylık, yıllık plan sayfası

• Alışkanlık takibi sayfası

• Hedefler sayfası

• Günü güzelleştirecek tavsiyeler

• Kitap ve film önerileri sayfası

• Kendi kitap ve film listeni yazma sayfası

• Ekstra makale ve podcast tavsiyeleri

• ATÖLYEYE KAYIT OL → https://www.shopier.com/genelsesler/41919634

25 Aralık tarihinde görüşmek üzere :)

Sevgiler

Bilge

Sosyal medyada başlattığım beynimizi kurtarma işini artık ciddiye alıyoruz. Ekran sürelerimizin uzun saatleri bulduğu, zor şeyleri anlama kapasitemizin azaldığı, kitap okumayı unuttuğumuz bu dönemde artık bir dur demek istedim.

Dikkatimizi geri toplamak, zihnimizi toparlamak ve boş zamanlarımızı yeniden kazanmak için Aralık ayı boyunca her gün uygulayacağımız mini görevlerden oluşan bir takvim hazırladım.
Bu ay, adım adım zihinsel kapasitemizi parlatacağız; yani tam anlamıyla bir “zihinsel glow up” yaşayacağız.

Gelişmeleri Instagram hikayelerimde ve arada buradan güncelleyeceğim.

‘Zihinsel glow up’ ne demek diyorsan bu videomu izleyebilirsin.

https://www.instagram.com/reel/DQW-jg2jEfG/?utm_source=ig_web_copy_link&igsh=MzRlODBiNWFlZA==

👉 Takvimi indir

Bir dahaki bültene kadar sevgiyle kal.

Bilge

Bir karar veriyorsunuz, kendinize söz veriyorsunuz: "Bu sefer kesinlikle şu yeteneği öğreneceğim."

Gitarı, programlamayı, yabancı dili, resmi, yazılımı... Ne olursa olsun.

İlk birkaç hafta motivasyonunuz tavanda. Her gün pratik yapıyorsunuz. Arkadaşlarınıza anlatıyorsunuz. Instagram'da story atıyorsunuz.

Sonra bir şeyler ters gitmeye başlıyor.

İlerlemiyormuş gibi hissediyorsunuz. Başkaları çok daha hızlı öğreniyor gibi görünüyor. "Belki de bende yetenek yok" diye düşünmeye başlıyorsunuz.

Ve bir sabah uyanıyorsunuz ki... Artık o yeteneği öğrenmeye çalışmıyorsunuz bile.

Bu size tanıdık geliyor mu? Çünkü araştırmalar gösteriyor ki insanların %87'si yeni bir yetenek öğrenmeye başladıktan sonra ilk 3 ay içinde bırakıyor.

Peki neden böyle oluyor? Ve daha da önemlisi, bu döngüden nasıl çıkabilirsiniz?

Herkesin Düştüğü "Mükemmel Başlangıç" Tuzağı

Yeni bir yetenek öğrenmeye karar verdiğinizde ilk ne yapıyorsunuz?

Muhtemelen şunları:

Google'da saatlerce "en iyi [yetenek] öğrenme yöntemleri" araştırması yapıyorsunuz. YouTube'da onlarca video izliyorsunuz. Reddit'te hangi kitabın, hangi kursun, hangi uygulamanın en iyi olduğunu soruyorsunuz.

Haftalarca bu araştırmayı sürdürüyorsunuz.

"Eğer en doğru yöntemi bulabilirsem, en hızlı şekilde öğrenebilirim" diye düşünüyorsunuz.

Bu mantıklı görünüyor, değil mi? Kimse zamanını boşa harcamak istemez.

Ama sorun burada başlıyor.

Bu "mükemmel plan" arayışı aslında sizi başlamadan önce bitiriyor. Çünkü:

İlk olarak, araştırma yapmak öğrenmekten çok daha kolay ve daha az korkutucu. Beynimiz gerçek çabadan kaçmak için kendini meşgul edecek bahaneler bulma konusunda ustadır. "Araştırma yapıyorum" öğrenmeden kaçmak için mükemmel bir bahane olabilir.

İkinci olarak, çok fazla seçenek arasında kayboluyorsunuz. 50 farklı yöntem gördüğünüzde, hangisinin doğru olduğunu bilmek imkansız hale geliyor.

Üçüncü olarak, ilk zorlukla karşılaştığınızda "yanlış yöntem seçtim, o yüzden başarılı olamıyorum" deyip bırakıyorsunuz.

Gerçek şu: En iyi yöntem, başladığınız yöntemdir.

Çünkü öğrenme, teorik değil deneyimsel bir süreçtir. Hangi yöntemin size uygun olduğunu ancak deneyerek anlayabilirsiniz.

Neden Herkes İlk Aylarda Bırakıyor? Beyin Bilimi Bunla İlgili Bize Ne Söylüyor?

İnsan beyni yaklaşık 86 milyar nörondan oluşur. Yeni bir yetenek öğrendiğinizde, bu nöronlar arasında yeni bağlantılar kurulur.

İlk başta bu bağlantılar çok zayıf olur. Sanki ormanın içinde ilk kez açtığınız patika gibi. Bir kez geçmekle yol oluşmaz. Çaba gerekir.

Ama her tekrarla bu patika biraz daha belirgin hale gelir. Yüzüncü tekrardan sonra bir yol, bininci tekrardan sonra ise otoyol oluşabilir.

İşte sorun şu: İlk 1-2 ay boyunca hâlâ ormanda patika açıyorsunuz. Bu süreçte ilerlemediğinizi hissediyorsunuz çünkü sonuçlar henüz gözle görülür değil.

Çoğu insan bu noktada "bende yetenek yok" deyip bırakıyor.

Oysa beyin bilimi bize şunu söylüyor: Her insan her yeteneği öğrenebilir. Sadece bazıları başlangıç avantajına sahip, o kadar.

Peki bu başlangıç avantajı nedir? Genetik üstünlük mü?

Hayır. Kötü olmaya tahammül edebilme yeteneği.

Ustalar Nasıl "Kötü" Başlangıçlardan Büyük Başarılara Ulaştı?

Şimdi size hepinizin bildiği birkaç isimden bahsedeceğim:

Steve Jobs. Teknoloji dünyasının efsane ismi. Ama 1984'teki ilk Macintosh tanıtım sunumunu izlediniz mi? Sık sık takılıyor, gergin görünüyor, bugünkü Apple sunumlarına hiç benzemiyor.

Michael Jordan. Basketbol tarihinin en iyilerinden biri. Ama lise takımından kovulduğunu biliyor musunuz? Antrenörü onu "yeterince iyi" bulmamış. Jordan bu reddedilmeyi kariyerinin dönüm noktası olarak anıyor.

J.K. Rowling. Harry Potter serisiyle milyonları büyüledi. Ama ilk kitabı 12 farklı yayınevi tarafından reddedildi. "Çocuk kitaplarında para yok" dediler.

Bu örneklerin ortak noktası ne?

Hepsi berbat başladılar. Ve devam ettiler.

Burada kritik olan nokta şu: Bu insanlar özel değillerdi çünkü yetenekliydiler. Özel oldular çünkü başlangıçta kötü olmaya tahammül edebildiler.

Çoğumuz şunu bekleriz: "Eğer gerçekten yetenekliysen, hemen iyi olmalısın."

Bu tamamen yanlış.

Gerçek şu: En büyük yetenek, başlangıçta kötü olmaya tahammül edebilmektir.

Öğrenme Sürecinin 4 Aşaması (Ve Çoğumuzun 2. Aşamada Bırakma Nedeni)

Psikologlar her yetenek öğrenme sürecinin 4 aşamadan geçtiğini keşfetti:

1. Bilinçsiz Beceriksizlik

Ne bilmediğinizi bile bilmiyorsunuz. Bu aşamada kendinizi güvende hissedersiniz çünkü zorluğun farkında değilsiniz. "Ne kadar zor olabilir ki?" diye düşünürsünüz.

2. Bilinçli Beceriksizlik

İşte kritik nokta burası. Ne kadar kötü olduğunuzun acı verici şekilde farkına varıyorsunuz. Ego'nuz sarsılıyor. Kendinizi aptal gibi hissediyorsunuz.

%87 öğrenmeyi burada bırakır.

Çünkü bu aşama rahatsız edici. Kimse kendini beceriksiz hissetmek istemez.

3. Bilinçli Yeterlilik

Çaba harcayarak, konsantre olarak öğrendiğiniz şeyi yapabiliyorsunuz. Henüz otomatik değil ama sonuç alıyorsunuz.

4. Bilinçsiz Yeterlilik

Artık otomatik olarak, düşünmeden yapabiliyorsunuz. Bu aşamaya ulaştığınızda çevrenizdekiler "çok yeteneklisin" der.

İkinci aşama en kritik çünkü burada ego'nuz size şunu fısıldar: "Bu iş benden olmaz. Başkaları çok daha hızlı öğreniyor. Belki de ben farklı bir şeye odaklanmalıyım."

Bu fısıltıya kulak vermeyenler zamanla o işte ustalaşıyor.

"20 Saat Kuralı": Herhangi Bir Yeteneği Öğrenmenin Bilimsel Formülü

Florida Üniversitesi'nden Dr. Josh Kaufman, binlerce insanla yaptığı araştırma sonucunda şaşırtıcı bir bulgu elde etti:

Herhangi bir yeteneği temel seviyede öğrenmek için ortalama 20 saat yeterli.

Ama bu 20 saatin nasıl kullanıldığı kritik. Çoğu insan bu 20 saati yanlış dağıtıyor.

İşte doğru yöntem:

İlk 5 Saat - "Hızlı Keşif" Aşaması

Hedef: Neyi bilmediğinizi öğrenmek.

• YouTube'da o konuyla ilgili en çok izlenen 5-6 videoyu izleyin (toplam 2-3 saat)

• O alandaki en popüler kitabın sadece ilk 2 bölümünü okuyun (1 saat)

• Temel terimleri ve kavramları not alın (30 dakika)

• Hemen pratik yapmaya başlayın, mükemmel olmasını beklemeyin (1.5 saat)

Bu aşamada amaç mükemmel bir temel atmak değil, neye odaklanacağınızı anlamak.

Sonraki 10 Saat - "Kasıtlı Berbatlık" Aşaması

Bu ismi verme nedenimiz basit: Bu aşamada berbat olacaksınız ve bunu kabul etmeniz gerekiyor.

Hedef: Temel motor becerileri ve sinir bağlantılarını güçlendirmek.

• Her gün minimum 30 dakika pratik yapın (hafta sonları dahil)

• Mükemmel olmaya çalışmayın, sadece tekrar edin

• Her seans sonunda 2-3 hata tespit edin ve not alın

• "Bugün dün yaptığım en büyük hatayı tekrar etmemeye odaklanacağım" deyin

Bu aşamada ilerleme çok yavaş görünecek. Normal. Beyninizdeki patika henüz yeni açılıyor.

Son 5 Saat - "İnce Ayar" Aşaması

Hedef: Temel yeteneklerinizi kullanılabilir hale getirmek.

• Sadece en sık yaptığınız 3 hataya odaklanın

• Mümkünse geri bildirim alın (mentor, arkadaş, video çekip kendinizi izleme)

• Küçük ama sistematik iyileştirmeler yapın

• İlk projenizi/performansınızı tamamlayın

Bu aşamanın sonunda artık "biliyorum" diyebileceğiniz seviyede olacaksınız.

Kritik Uyarı: Zaman Dağılımı

Bu 20 saat mutlaka 2-3 aya yayılmalı, 20 güne değil.

Neden? Çünkü öğrenme aslında uyku sırasında gerçekleşir.

Gündüz pratik yaptığınızda beyniniz bilgiyi "geçici deposuna" koyar. Gece uyurken bu bilgi kalıcı hafızaya aktarılır ve sinir bağlantıları güçlenir.

Bu yüzden her gün biraz pratik, haftada bir kez uzun pratikten çok daha etkili.

Bu kuralı hayatıma nasıl uygulayacağım:

Bir süredir sosyal medyada içeriklerimi daha iyi getirmek için video editi konusunda uzmanlaşmak istiyorum. Temel bilgim mevcut ancak ilerlemeye ihtiyacım var. Önümüzdeki iki ay toplam 20 saatimi bu işe ayıracağım. İki ayın sonunda deneyimimi buradan paylaşacağım.

Son Sözler: En Büyük Engel Kendinizsiniz

Bu yazıyı okuduktan sonra muhtemelen şöyle düşüneceksiniz:

"Bu mantıklı görünüyor ama benim durumum farklı. Ben çok meşgulüm. Yaşım ilerledi. Daha önce hiç böyle bir şey yapmadım."

İşte tam olarak bu düşünceler sizi geriye çekiyor.

Çünkü her engel aslında zihinsel bir inşaat. Gerçek değil, algı.

30 yaşında piyano öğrenen insanlar var. 50 yaşında programlamaya başlayan insanlar var. 40 yaşında resme başlayıp ünlü olan ressamlar var.

Tek fark: Onlar bahane üretmek yerine başladılar.

Ve şunu unutmayın: Başlamadığınız her gün, başlamak zorlaşıyor.

Çünkü beynimiz değişimden kaçar. Ne kadar uzun süre aynı rutinde kalırsanız, o rutinden çıkmak o kadar zorlaşır.

Şimdi size soru:

Hangi yeteneği öğrenmek istiyorsunuz ama sürekli "doğru zaman" bekiyorsunuz?

Spoiler verelim: Doğru zaman hiçbir zaman gelmeyecek.

En doğru zaman şu an. Bu yazıyı okuduktan hemen sonra.

Yorumlara yazın hangi yeteneği öğrenmek istiyorsunuz. Ve bugün atacağınız ilk adımı da belirtin.

Böylece hem sosyal baskı yaratmış olacaksınız, hem de ilk adımı atmış olacaksınız.

Bu yazı size değer kattıysa, paylaşıp daha fazla insana ulaştırabilirsiniz.

Gündelik hayatınızı güzelleştirecek, öğrenme yolculuğunuzu kolaylaştıracak bilgiler ve bilgelik için İlham Posta’sına abone olmayı unutmayın.

🎧 Son podcast bölümümü dinle 👉 29 yılda öğrendiğim 29 ders

Bir dahaki bültene kadar sevgiyle kal.

Bilge

İlham postasının on birinci bültenine hoşgeldin. Uzun bir aradan sonra tekrar birlikteyiz :) Bültenin bu sayısında kendimce mücadelesini en çok verdiğim şeylerden birine değinmek istedim. Odaklanmak ve buna bağlı olarak verimliliği arttırmak. Sürekli bildirimlerin, sosyal medyanın ve bilgi bombardımanının ortasında verimli çalışmak giderek zorlaşıyor. Ve bu konuyla ne yapacağımızı bilemiyoruz. Her kafadan bir öneri geliyor. Ancak nörobilim bize gösteriyor ki, beynimiz bir kas gibi eğitilebilir ve odaklanma yeteneğimizi geliştirebiliriz. Bu bültende bilimsel olarak etkinliği kanıtlanmış ve bizzat kullanıp faydasını gördüğüm yöntemleri sizlerle paylaşacağım.

Odaklanma gücümüzü neler zayıflatıyor?

Araştırmalar, odaklanma yeteneğimizi bozan üç temel faktörü ortaya koyuyor:

1. Dijital Dikkat Dağıtıcılar: Telefonumuza gelen her bildirim, prefrontal korteksimizdeki dopamin sistemini tetikliyor ve beynimizi "ödül ara" moduna geçiriyor. Ve o ödülü almak için telefonumuzu açıp sonsuz bilgi ve içerik akışının içinde kayboluyoruz.

2. Kronik Stres: Sürekli yüksek kortizol seviyesi, hipokampüsümüzü (hafıza merkezi) küçültürken, amigdalamızı (duygusal tepki merkezi) büyütüyor. Bu, mantıklı düşünme ve odaklanma yeteneğimizi azaltıyor.

3. Yetersiz Uyku: Bir gecelik uyku yoksunluğu, odaklanma yeteneğimizi %40'a kadar düşürebiliyor. Uyku odaklanma ver öğrenme becerilerimiz için oldukça önemli. Bununla ilgili Dr. Matthew Walker'ın "Niçin Uyuruz?" kitabını okuyabilirsiniz.

Peki beynimizi nasıl eğitebiliriz?

1. Dikkat Kasını Güçlendirme

Nörobilimci Dr. Rangan Chatterjee, dikkatimizin tıpkı bir kas gibi güçlendirilebileceğini söylüyor. Yapılan MRI çalışmaları, düzenli meditasyon uygulamasının odaklanmadan sorumlu beynimizin ön bölgesini (prefrontal korteksi) fiziksel olarak kalınlaştırdığını gösteriyor.

Burada önemli olan, dikkat kasını kademeli olarak güçlendirmek. Tıpkı spor salonunda ağırlıkları yavaş yavaş artırdığımız gibi meditasyon süremizi yavaş yavaş arttırarak ilerleyebiliriz.

Egzersiz Önerisi:

İlk hafta günde 3 dakika, sadece nefesine odaklanarak meditasyon yap. İkinci hafta 5 dakikaya çıkar. Dikkatinin dağıldığını fark ettiğinde, nazikçe odağını tekrar nefesine getir. Nefesine odaklanmak dikkatini bir noktada toplayabilmen için önemli bir pratik. Sonraki haftalarda süreni 15 veya 30 dakikaya çıkarabilirsin.

2. Derin Çalışma Ortamları Oluşturma

Harvard Üniversitesi'nden Dr. Cal Newport'un araştırmaları, çevremizin beyin kimyamızı doğrudan etkilediğini gösteriyor. Çalışma ortamımızdaki her potansiyel dikkat dağıtıcı, prefrontal korteksimizin iş yükünü artırır. Bu durumu önlemek için:

- Telefonunu başka bir odaya veya göremeyeceğin bir çekmeceye koy

- Çalışma masanı yapacağın işe göre düzenle

- Kulaklıkla beyaz gürültü dinleyebilirsin (beynin bunu "güvenli bir ortam" olarak algılar)

- 1-2 saatlik "derin çalışma" bloklarını takviminde önceden planla

3. Dopamin Detoksu

Dr. Anna Lembke, "Dopamine Nation" kitabında, modern dünyada beynimizin sürekli dopamin artışına maruz kaldığını ve bunun odaklanma yeteneğimizi ciddi şekilde azalttığını anlatıyor.

Sürekli sosyal medya kontrol etmek, video izlemek ve bildirimlerle yaşamak, dopamin reseptörlerimizi aşırı uyarıyor ve sonuçta normal, günlük işlerden ve sıradan olaylardan dopamin alamaz hale geliyoruz. Bu da odaklanma zorluğu yaratıyor.

Bunu önlemek için egzersiz önerisi:

Haftada bir gün 6-12 saatlik bir "dopamin orucu" uygula. Bu süre zarfında:

- Hiçbir ekrana bakma

- Sosyal medya kullanma

- Yüksek uyarıcı içeriklerden uzak dur

- Doğada yürüyüş yap, kitap oku, el işleri yap

Bu kısa detoks, dopamin reseptörlerinin hassasiyetini yeniden ayarlamaya yardımcı olur. Bu detoksu bir haftalık veya aylık süreyle yapanlar da var. Ancak ben gerçekçi olması açısından 6 veya 12 saatlik sürelerle ara ara yapmayı tercih ediyorum.

4. Bilişsel Geçiş Maliyetini Azalt

Kaliforniya Üniversitesi'nden yapılan araştırmalar, bir görevden diğerine geçtiğimizde beynimizin ortalama 23 dakika süreyle tam verimlilikle çalışamadığını gösteriyor. Bu süreye "bilişsel geçiş maliyeti" deniyor.

Her dikkat dağıtıcı, e-posta bildirimi veya mesaj, beynimizin 23 dakika süreyle dikkatinin dağılmasına sebep oluyor. Günde 50 kez dikkatimiz dağılsa, ödediğimiz geçiş maliyeti nedeniyle neredeyse hiç derin odaklanma zamanımız kalmıyor. Ki gündelik hayatta maruz kaldığımız bildirim sayısı 50’den daha fazla.

Egzersiz Önerisi:

- Günde 2-3 kez e-posta ve mesaj kontrolü için belirli saatler belirleyin. Ve sadece o sürelerde kontrol edin.

- Bildirimleri kapatın.

- Günlük programını geçiş sürelerini minimuma indirecek şekilde planlamaya çalışın.

Beslenme ve odaklanma ilişkisi

Nörobilim araştırmaları, beslenmenin beynimizin odak yeteneğini doğrudan etkilediğini gösteriyor. MIT'den Dr. Lisa Mosconi'nin çalışmaları, özellikle şu besinlerin bilişsel fonksiyonları desteklediğini ortaya koyuyor:

- Omega-3 Yağ Asitleri: Somon, ceviz, keten tohumu

- Antioksidanlar: Yaban mersini, çilek, yeşil çay

- Kolin:Yumurta sarısı, karaciğer

- Magnezyum: Koyu yeşil yapraklı sebzeler, kabak çekirdeği

Gün içinde kan şekerindeki ani dalgalanmalar da odaklanmayı ciddi şekilde etkiler.

Yoğun odaklanma gerektiren çalışma seansları öncesinde kompleks karbonhidratlar, protein ve sağlıklı yağlar içeren dengeli bir öğün yemek mantıklı olabilir.

Uyku ve beyin performansı

Tek bir gecelik uyku yoksunluğunun, bilişsel performansı yüzde 40'a kadar düşürebileceğini bültenin başında yazmıştım.

Uyku sırasında beynimiz "glimfatik sistem" adı verilen bir temizleme mekanizması ile toksinleri atıyor. Bu sistem yetersiz çalıştığında, beynimiz optimal şekilde çalışamıyor.

Gece 7-8 saat uyuduğumuz bir uyku rutini oluşturmak oldukça önemli. Yatmadan 1 saat önce tüm ekranları kapatmayı deneyin çünkü mavi ışık melatonin üretimini baskılar ve uykuya dalmayı zorlaştırır.

Ben hayatıma bu adımları nasıl uyguluyorum?

Sabah uyandığımda, her ne kadar istesem de telefonumu kontrol etmiyorum. Bunun yerine, 10 dakika boyunca sadece nefesime odaklanarak meditasyon yapmaya çalışıyorum. Meditasyon dikkat süremde ciddi artışa sebep oldu. Sonrasında, günün en önemli görevini belirleyip 25 dakika boyunca derin odaklanma ile çalışıyorum. En zor görevi sabah ilk iş olarak yapmak beni oldukça iyi hissettiriyor. Uyku ve beslenmeyle ilgili kısımlara ise sadece odağımı toplamak için değil bir hayat tarzı olarak dikkat etmeye çalışıyorum.

Bu süreçte küçük ve tutarlı adımlarla ilerlemek önemli. Unutma ki, derin odaklanma yeteneği geliştikçe, hayatın her alanında daha verimli ve yaratıcı olacaksın. Ve şu an pek çok insanın kaybetmiş olduğu bir yeteneğe sahip olacaksın.

Kitap Önerileri:

Pürdikkat - Cal Newport

Çalınan Dikkat - Johan Hari

Podcast Önerisi:

Huberman Lab - "Focus & Attention: How to Improve It" bölümü

Bir dahaki bültene kadar, daha derin odaklanma ve daha verimli çalışma dileğiyle.

📖 Kitap kulübüne katıl 👉 https://www.shopier.com/32954138

🎧 Son podcast bölümümü dinle 👉 Sosyal Medya İlişkilerimizi Nasıl Mahvediyor?

Bir dahaki bültene kadar sevgiyle kal.

Bilge

İlham postasının onuncu bültenine hoş geldin. Bir süredir sadece kitap önerisi üzerine bir yazı yayınlamak istiyordum. Önce bu yıl okuduğum en iyi kitapları paylaşmayı düşündüm, sonra ise daha kapsamlı bir öneri listesi yapmaya karar verdim. Kitap okumak en büyük tutkum ve okumasaydım çok daha farklı bir hayatım olacağını biliyorum. Yaşam felsefemi, hayata bakışımı ve işimi dahi okuduklarım sayesinde inşa ettim. Bu listede felsefeden bilime pek çok kitap var. Her birini okumanızı içtenlikle öneririm. Eminim benim hayatımı değiştirdikleri gibi sizinkini de değiştireceklerdir.

1- Saçmalıklar Çağı - Michael Foley

Modern toplumun hız ve tüketim takıntısına dair eleştirilerle dolu olan bu kitap, gündelik yaşamın tuhaflıklarına ayna tutuyor. Foley, insanları mutluluk, başarı ve anlam arayışında karşılaştıkları saçmalıklarla yüzleştiriyor. Hayatın anlamının belki de hiç bakmadığımız yerlerde gizli olabileceğini gösteriyor.

Bu kitaptan bahsettiğim podcast bölümümü dinlemek için 👉 Hayatın Anlamı Çabalamak Olabilir Mi?

2- Mutluluk Tuzağı - Russ Harris

Bu kitap, mutluluğun anlık hazlardan öte, kabul ve karalılık terapisinin (ACT) rehberliğinde nasıl daha kalıcı hale gelebileceğini anlatıyor. Harris, sıkça içine düştüğümüz mutluluk tuzaklarını ve zihinsel tuzakları aşma yollarını paylaşıyor. Bu kitap özellikle stres ve kaygıyı yönetme konusunda en büyük yardımcılarımdan bir.

3- Spinoza’nın Sevinci Nereden Geliyor? - Çetin Balanuye

Spinoza’nın felsefesini kolay ve anlaşılır dille anlatan en iyi kitaplardan biri. Neşe, özgürlük ve anlam gibi kavramları Spinoza felsefesi üzerinden tartışıyor ve Spinoza’nın yaşam, doğa ve insan üzerindeki fikirlerini hayata uyarlamayı öneriyor.

4- Büyük Resim - Sean Carrol

Bu kitap evrenin doğasını ve hayatın anlamını bilimsel bir bakışla keşfetmek isteyenler için. Fizik, felsefe ve biyoloji bir araya gelip hayatın anlamını ve evrenin işleyişini anlatıyor.

5- Koşmasaydım Yazamazdım - Haruki Murakami

Murakami, yazma ve koşma arasındaki bağı anlatarak, yaratıcılık ve disiplin üzerine kişisel bir yolculuğa davet ediyor bizi. Hem yazarlığın hem de koşmanın zorlukları, ödülleri ve kendini geliştirme süreçlerinden bahsediyor. Romanlarını bayılarak okuduğum Murakami’den öz hakiki bir kişisel gelişim kitabı.

6- Olmak Cesareti - Paul Tillich

Bu eser, varoluşçuluk ve din üzerine derin bir felsefi inceleme sunarak, insanın “olma” cesaretini anlamlandırmaya çalışıyor. Tillich, hayatın anlamını bulmak için korkuyla yüzleşmenin gerekliliğini savunuyor kitap boyunca. Varoluşsal kaygılardan özgürleşme sürecine dair cesur ve anlamlı bir yaklaşımı var.

7- Sevme Sanatı - Erich Fromm

Fromm, sevgiyi bir beceri olarak görüp sevginin kişisel ve toplumsal yönlerini inceliyor. Sevginin öğrenilmesi gereken bir sanat olduğunu ve insanı insan yapan temel değerlerden biri olduğunu savunuyor. Modern ilişkilerde gerçek sevgiyi arayan, sevginin ne olduğunu anlamak isteyenler için vazgeçilmez bir kitap bence.

8- Zihnin Gizli Yaşamı: Beyniniz Nasıl Düşünür, Hisseder ve Karar Verir - Mariano Sigman

Sinirbilimci Mariano Sigman, beynin karmaşık yapısını günlük yaşamımıza etkileriyle birlikte ele alıyor. Beynimizin gizli yönlerini anlamamızı sağlayan bilimsel bir yolculuk. Unutmayın, beynimizi anlamadan kendimizi anlayamayız.

9- Olan Biteni Kaçırma Keyfi: Aşırılık Çağında Kendine Hakim Olmak - Svend Brinkmann

Bu kitap kendini keşfetme ve huzuru bulma adına "yavaşlamanın" değerini savunan bir kitap. Belki de mutlu olmak için daha fazlasına sahip olmaya değil de daha iyi bir insan olmaya, sevdiklerimize değer vermeye ve her şeye yetişmemeye ihtiyacımız vardır.

10- Sessiz: Konuşmadan Duramayan Bir Dünyada İçe Dönüklerin Gücü - Susan Cain

Dışa dönük olmanın övüldüğü bu gürültülü çağda içe dönükler genelde kendilerini yalnız ve anlaşılmıyor gibi hissediyor. Bir içe dönük olarak yıllarca topluluk içinde yaşadığım problemleri, yalnız başıma kalma ihtiyacımı anlamlandıramadım. Ta ki bu kitabı okuyana kadar. Özellikle içe dönük olduğunu düşünen herkesin okuması gerektiğini düşündüğüm bir kitap.

Elbette bu liste daha uzar gider. Ancak şimdilik 10 tane kitap paylaşmak istedim. Eğer isterseniz gelecekte devamı mutlaka gelir.

📖 Kitap kulübüne katıl 👉 https://www.shopier.com/32954138

Bir dahaki bültene kadar sevgiyle kal.

Bilge

Subscribe now

İlham postasının dokuzuncu bültenine hoş geldin. Eğer 24 saat sana yetmiyorsa doğru yerdesin :) Zaman yönetiminde zorlanan insanlarda gördüğüm iki ayrı uç var. Birincisi gerçekten çok fazla işi olup hiçbirini yetiştiremeyenler, ikincisi ise kaygı ve erteleme nedeniyle azıcık işi bile olsa zamanı kendilerine yetiremeyenler. Bu yazıda her iki tarafa da yardımcı olacak pratik öneriler sunacağım.

Zaman hiç şüphesiz hepimizin sahip olduğu en kıymetli şey. Çünkü ölümlü varlıklarız ve bu dünyada vaktimiz kısıtlı. Zamanımızı kullanma biçimimiz hayatımızı nasıl yaşadığımızı belirliyor. Bu nedenle zamanımı kimle geçirdiğim ve nasıl geçirdiğim konusunda oldukça dikkatliyim. Zamanımı optimize ederken pek çok farklı yöntem denedim ve bu konuya dair zihnimde bir bakış açısı geliştirdim. Bu bakış açısı sayesinde kaygılanmaya yatkın zihnimi sakinleştirmeyi ve tek bir işe odaklanmayı öğrendim.

Öncelikli olarak vaktimizin kısıtlı olduğunu kabul etmeliyiz. Herkese ve her şeye ‘evet’ diyerek zamanımızı yönetemeyiz. İstemediğimiz şeylere hayır diyebilme yeteneği anlamlı işlere vakit bulabilmek için yapmamız gereken ilk şey. Çağrıldığımız her yere gitmek, bizden istenen her şeyi yerine getirmek zorunda değiliz. Zaman yönetimine dair ilk önerim, sizin için öncelikli olan şeylerin bir listesini yapmak. Sonrasında ise önceliklerinize giden yolda sizi yavaşlatacak şeylere hayır demek.

İkinci olarak ise her saniyemizi dolu dolu geçirmek zorunda olduğumuza dair yanılsamadan kurtulmalıyız. Bazen dinlenmeye, eğlenceli vakit geçirmeye veya sadece tavana bakmaya ihtiyaç duyarız. Sürekli bir performans göstermek zorunda değiliz. Sanırım verebileceğim en iyi zaman yönetimi tavsiyelerinden biri dinlenmeyi bilmek oldurdu. Kendine ve sevdiklerine vakit ayırmak bir suç değildir. Bu şekilde erteleme tuzağından da kurtuluş sağlayabiliriz. Belli bir süre işlerimizi hallettikten sonra dinlenmeye zaman ayırdığımızı bilmek içimizi rahatlatabilir.

Tam burada minik bir duyuru yapmak istiyorum :) Üretkenliğini artırmak ve hayatını düzenli bir rutine oturtmak isteyenler için bir atölye düzenliyorum. Bu atölyede; kişiselleştirilmiş rutinler inşa etmek, motivasyon kaynaklarımızı keşfetmek, hayattan keyif alma kapasitemizi artırmak ve üretken ama dengeli bir hayat için neler yapabileceğimizi konuşacağız. Birlikte alıştırmalar yapacağız. Detayları linkten inceleyebilirsiniz. 👉 Hayatını Şekillendir: Üretkenlik Ve Rutinler 6 Ekim’e kadar geçerli %10 indirim kodu: ATOLYE10

Ve sıra geldi şimdiye kadar kullandığım en iyi zaman yönetimi taktiğine: Zaman bloklama. Gün içinde yapmak istediğiniz herhangi bir iş için belli bir zaman dilimi ayırmak ve o zamanın içerisinde sadece hedeflenen işle uğraşmaya zaman bloklama deniyor. Eğer gün boyu çalışıyorsanız akşam kitap okumak için belli bir zamanı bloklayabilirsiniz. Veya benim gibi gün içerisinde birkaç tane zaman bloğu oluşturup işlerinizi halletmeyi deneyebilirsiniz. Bu bloklanan zamanlarda dikkat dağıtıcılardan uzak durmayı ve tek işe odaklanmayı unutmayın. Burada kendi kişisel takvimimden bir örnek bırakıyorum. Hafta içinde yapılacak diğer iş ve toplantılarımı bu zamanların dışına serpiştireceğim.

Son olarak, biliyorum ki tam çalışırken pek çoğumuzun içimden telefonu alıp sosyal medyada gezinmek geliyor. Sosyal medyaya girip anlamsızca kaydırmaya başlamak hepimizin düştüğü bir tuzak. Genelde bu tuzağa düştükten sonra kendimizi kötü hissediyoruz. Çünkü odağımız dağılmış ve enerjimiz düşmüş oluyor. Bundan korunmak için uyguladığım iki yöntem var. İlki zamanımı blokladığım yerlerde telefonu odanın dışında bir yere bırakmak ve sessize almak. İkincisi ise kendime çalışma sürem bittikten sonra yarım saat telefonda vakit geçirme hakkı tanımak. Yarım saat sonra sosyal medya uygulamalarını kapatmam için ayrıca bir hatırlatıcı kuruyorum. Bu sayede en azından zamanımı elimden geldiğince kendi kontrolüm altında tutmuş oluyorum.

Her şeyin odağımızı ve zamanımızı çalmak üzerine kurulduğu bir sistemde yaşıyoruz. Bu sisteme birey olarak karşı koymak ve zamanımızı hiçbir dikkat dağıtıcıya kurban etmeden optimize etmek çok zor. Ancak yine de kendimiz için bir şeyler yapabileceğimize inanıyorum. Hayatımızın büyük bir kısmının çöpe gitmesinden belki de bu sayede kurtulabiliriz.

Yorumlarınızı ve fikirlerinizi benimle paylaşmayı unutmayın :)

Haftanın Favorileri:

Bültenin bu kısmına geçtiğimiz hafta severek tükettiğim içerik ve kitapları bırakıyorum.

📚 Kitap: Zaman Yaratmak - Jake Knapp

🎬 Film: En Sevdiğim Pastam

🎧 Podcast: 99% Invisible

🎧 Son podcast bölümümü dinle 👉 Manifesting: İstediğim Her Şey Gerçek Oldu (mu)?

📖 Kitap kulübüne katıl 👉 https://superpeer.com/bilgesen/collection/kitap-kulubu-felsefe-edebiyat-ve-psikoloji-uzerine-okumalar

Bir dahaki bültene kadar sevgiyle kal.

Bilge

İlham postasının yedinci bültenine hoş geldin. İtiraf ediyorum iş yoğunluğundan düzenli yazamıyordum. Ancak sizden gelen mesajlar beni yeniden klavye başına oturmam için ikna etti. Hepiniz iyi ki varsınız -minik bir duygulanma anı :)- Başlıkta kullandığım ‘yaşam görevi’ kavramını ilk Robert Greene’in yazdığı ‘Her Güne Bir Yasa’ isimli kitapta okumuştum. Ve o günden beri de aklımda. Bu kavramın pek çoğumuzun hayatında olumlu bir etki yaratacağına inandığım için üzerine bir yazı hazırlamak istedim.

Robert Greene’e göre yaşam göreviniz bu hayatta gerçekleştirmeniz gereken en önemli şeydir. Ve daha çocukluğunuzda kendini göstermeye başlar. Greene kitabında yedi yaşındayken yazar olmaya karar verdiğinden bahsediyor. Çocukken kitaplara ve sözcüklere olan ilgisini keşfetmiş. Ancak üniversiteden mezun olduktan sonra başladığı gazetecilik işinde çalıştığı editörlerden biri ona berbat bir yazar olduğunu, hiç yeteneği olmadığını ve farklı bir işe yönelmesini söylemiş. Bunun üzerine çok üzülen Greene, işi bırakmış. Dünyayı gezerek farklı farklı işlerde çalışmaya başlamış. Yıllarca garsonluktan inşaat işçiliğine kadar pek çok işte çalışmış. 36 yaşına geldiğinde pek çok deneyim yaşamış, bir sürü yer gezmiş, birçok insan tanımış ve insanların doğasına dair içgörüsü artmış, ancak herhangi bir işte başarı sağlayamamış bir haldeymiş. Tam bu zamanlarda aklına İktidar: Güç Sahibi Olmanın 48 Yasası isimli kitabı yazmak gelmiş. Çünkü insanların çoğunun güç peşinde ne türlü oyunlar çevirdiğini yıllar içinde gözlemleme fırsatı bulmuş. Bu kitap ona sadece başarı getirmekle kalmamış aynı zamanda yaşam görevini yerine getirmesini sağlamış. Robert Greene yaşam görevini kucakladıktan sonra varlığının sonsuza dek değiştiğini söylüyor. Ve insanın yaşam görevini kucaklamasının bir yaşı olmadığını savunuyor. 40, 50, 60’lı yaşlarda dahi yaşam görevinizi bulabilirsiniz.

Subscribe now

Peki yaşam görevimizi nasıl bulacağız ? Kitapta bu arayışta bize yardımcı olabilecek birkaç soru ve öneri var. Bunların bir kısmını buraya bırakıyorum. Belki elinize bir defter kalem alıp hemen yanıtlamaya başlamak isteyebilirsiniz.

1. Bir şekilde çocukluğunuzdan beri ilgi duyduğunuz, takıntılı olduğunuz veya yetenekli olduğunuzu hissettiğiniz bir şey var mı?

2. Çocukken yapmayı sevdiğiniz ve yetişkin olunca yapmayı bıraktığınız bir şey var mı? Bu şeyi hemen bugün yeniden yapmaya başlayabilir misiniz?

3. Çocukluğunuzdan beri sizi tanıyan insanlara kendinizle ilgili sorular sorabilir misiniz? Nasıl bir çocuktunuz, sizi neler coşkulandırırdı?

4. İnsanların farklı bulduğu, garip biz özelliğiniz var mı? O özellikten kurtulmak yerine kucaklamayı deneyebilir misiniz?

5. Sizi derinden etkileyen ve ilham aldığınız biri var mı? O kişide sizi etkileyen şey neydi?

6. Şu an kendi yolunuzu mu, yoksa başkalarının yolunu mu izliyorsunuz?

   ---

   Bu sorulara vereveğiniz yanıtların kendinize ve hayatta yapmak isteyeceğiniz asıl şeye dair zihninizde bir kapı açmasını diliyorum. Hepinize kendinizle daha yakından bağ kurduğunuz ve yaşamınıza anlam katan şeylerle ilgilendiğiniz bir hayat diliyorum. Bir dahaki bültene kadar kendinize iyi bakın. Ve yorumlarınızı benimle paylaşmayı unutmayın.

   Leave a comment

Haftanın Favorileri:

Bültenin bu kısmına geçtiğimiz hafta severek tükettiğim içerik ve kitapları bırakıyorum.

📚 Kitap: Ustalık - Robert Greene

🎬 Dizi: Gilmore Girls -sonbahara en yakışan dizi budur-

🎧 Son podcast bölümümü dinle 👉 Bizi Biz Yapan Kaçırdıklarımızdır

📖 Kitap kulübüne katıl 👉 https://www.shopier.com/32954138

Bir dahaki bültene kadar sevgiyle kal.

Bilge

İlham postasının yedinci bültenine hoş geldin. Kendimi bildim bileli kitap okumayı çok seviyorum. Çocukluğuma dair hatırladığım bütün anılarda okumayı biliyordum. Çok küçük bir yaşta okumayı öğrenmemin temel nedenini doğuştan okumayı sevmeme bağlıyorum. Ergenliğimde ve yetişkinliğe ilk adım atmaya başladığım zamanlarda da kitaplar en büyük yoldaşlarım oldu. İş yaşamına aktif olarak 26 yaşında girdim. Ondan önce çalışmadığım için çok fazla vaktim olurdu ve haftada bazen beş kitap okurdum. Babam bu kadar okuduğum için gözlerimin bozulduğunu söyleyip dururdu -ki bu doğru değil, doktor doğuştan olduğunu söyledi :) -

Fakat sonra bir şey oldu. Çalışmaya başladım ve artık okumak için vakit bulamadığımı fark ettim. Zamanım sanki sadece çalışmaya, sosyalleşmeye ve uyumaya yetiyordu. Okuduğum kitap sayısı gittikçe azalmaya başladı ve buna bağlı olarak zihnimin çölleşmeye başladığını hissediyordum. Kendimi yeniden toparlamak ve motivasyon kazanmak için bazı adımları takip ettim. Bu adımların kitap okumayı hayatına daha fazla dahil etmek isteyen herkese yardımcı olacağını düşünüyorum.

1- Nedeninizi bulun

Neden kitap okumak istiyorsunuz? Bunun size ne gibi bir faydası olacağını düşünüyorsunuz? Bir şeyi yapmak için geçerli bir nedeniniz yoksa bu size zamanla anlamsız gelecektir. Ve başlamanızla bırakmanız arasında az bir zaman farkı olacaktır. Daha fazla okumak için size birkaç neden bırakıyorum:

• Okumak empatiyi ve diğer insanların duygularını, düşüncelerini anlama kapasitemizi arttırır - özellikle kurgu kitaplar-

• Nöroplastisite üzerinde direkt etkisi vardır. Okuduğunuz her cümle beyninizde yeni sinaptik bağlar oluşturur. Buna bağlı olarak yaratıcılığınız ve derin düşünme kapasiteniz artar.

• Okumak kelime haznenizi geliştirir, iletişiminizi ve kendinizi ifade etme şeklinizi güçlendirir.

• Her şeyin hızlıca tüketildiği bu çağda, okumak yavaşlamayı ve odaklanmayı öğretir.

2- Okumaya sevdiğiniz kitaplarla başlayın

Eğer okuma alışkanlığını yeni yeni kazanmaya başlıyorsanız, size okumanız gerektiği söylenen kitaplarla değil seveceğinizi düşündüğünüz kitaplarla başlayın. Sosyal medyanın etkisiyle kısalan odaklanma süremiz sevmediğimiz bir kitabı okumamıza zaten izin vermeyecektir. İlgimizi çeken bir kitapla okuma serüvenimize başlayıp, odak süremiz arttıkça ve okuma kaslarımız güçlendikçe farklı türlere geçmek faydalı olacaktır.

3- Bir topluluğa katılın

Bizler sosyal canlılarız ve etrafımızda bizim hoşlandığımız şeylerden hoşlanan insanların olmasından motivasyonel olarak çok etkileniyoruz. Bir gruba ait hissettiğimizde hem bağlarımız güçleniyor hem de bizimle aynı şeyleri okuyan, ilgi duyan insanlarla konuşma fırsatımız oluyor. Böyle bir oluşumu kendiniz yaratabilirsiniz veya herhangi bir kitap kulübüne katılabilirsiniz. Yaklaşık 1.5 yıldır devam eden ve her hafta buluştuğumuz bir kitap kulübüm var. Kitap kulübümüzde her ay 2 kitap okuyoruz. Toplantılarda ben kitapla ilgili bir sunum gerçekleştiriyorum, sonrasında ise hep beraber kitabın üzerine konuşuyoruz. Bağımızı güçlendirmek ve iletişimde kalabilmek için de Telegram grubu kurduk. Okumayı seven insanların arasına katılmak ve düzenli okuma alışkanlığı geliştirmek isterseniz beklerim :)

📖 Kitap kulübüne katıl 👉 https://superpeer.com/bilgesen/collection/kitap-kulubu-felsefe-edebiyat-ve-psikoloji-uzerine-okumalar

4- Küçük hedeflerle başlayın

Bir şeye başlamak için önce bir adım atmamız gerekir. Büyük veya küçük fark etmez. Önemli olan adım atmaktır. Ancak insan beyni aşırı zorlanmaktan hoşlanmaz. Bu nedenle başlangıçta adım adım ilerlemek, sonra hızı artırmak mantıklı bir tekniktir. Alışkanlık oturdukça o şeyi yapma isteğimiz de artar. İlk başta her gün 1 saat kitap okuma hedefi koyup vazgeçmektense, her gün 10 sayfa kitap okuma hedefi koymak ve bunu aralıksız devam ettirmek daha etkilidir.

5- Kendinize okuma ortamı yaratın

Evimde en sevdiğim yer okuma köşem. O köşeye kıvrılmak, okuma müziklerimi açmak, mumlarımı yakıp güzel bir kitabın sayfalarında kaybolmak şu dünyadaki en büyük zevklerimden biri. Sadece evimde değil, bazı kafelerde de kendime okuma köşesi yarattım. O kafelere sadece kitap okumak için gidiyorum ve lezzetli bir kahve sipariş verip genelde günümün büyük kısmını orada geçiriyorum. Bir okuma köşenizin olması kitap okuma alışkanlığı geliştirmekte oldukça faydalı olabilir. Çünkü zihnimiz bağlam kurmayı sever. Eğer zihniniz o köşeyi veya kafeyi kitap okumakla bağdaştırırsa, ne zaman oraya gidip otursanız kitap okumayı istersiniz. Burada önemli olan bir diğer şey, okuma yerlerinizde başka bir şey yapmamanız ve zihninizin kurduğu bağlamı bozmamanızdır.

Leave a comment

Haftanın Favorileri:

Bültenin bu kısmına geçtiğimiz hafta severek tükettiğim içerik ve kitapları bırakıyorum.

📚 Kitap: Koşmasaydım Yazamazdım - Haruki Murakami

🎬 Dizi: Shogun

🎧 Podcast: 99% Invisible

🎧 Son podcast bölümümü dinle 👉 Hayattan Öğrendiğim En Önemli 9 Ders

📖 Kitap kulübüne katıl 👉 https://superpeer.com/bilgesen/collection/kitap-kulubu-felsefe-edebiyat-ve-psikoloji-uzerine-okumalar

Bir dahaki bültene kadar sevgiyle kal.

Bilge

İlham postasının altıncı bültenine hoş geldin. Biliyorum henüz Eylül ayı gelmedi ama çok az kaldı. Eylül ayı beni en az yeni yıl kadar heyecanlandırır. Yaz boyu gezdik, eğlendik, az çalıştık, kafamız dağınıktı ama artık toparlanma zamanı geldi der bana. Yaz boyu hedef odaklı olmayı bilinçli bir şekilde kenara koyarım. Yaşayacak kadar çalışırım. Ancak Eylül ayının ilk gününden itibaren eski tempoma ve rutinlerime geri dönerim. Ağustos’un son günlerini de hazırlık yapmaya ayırırım. Eve yaz sonu temizliği yapmak, Eylül’de başlayacak yeni işler için plan oluşturmak, hedeflerimi yeniden kategorize etmek ve motivasyonumu artıracak kitaplar okumak bu hazırlığın birer parçasıdır. Bültenin bu sayısında sizlerle Eylül ayı için kategorize ettiğim hedeflerimi ve kendimi motive tutmak için okuduğum kitapları paylaşacağım. Belki size de ilham olurum. Ne de olsa bu bültenin amacı ilham vermek :)

Subscribe now

Hedeflerimi her zaman yaptığım gibi 5 başlığa ayırdım:

1- Sağlık

Bedensel sağlığımıza önem vermek ruhsal sağlığımızı da iyileştirecek bir şey. Ne zaman sağlığıma dikkat etmeyi bıraksam kendimi daha yorgun ve keyifsiz hissediyorum. Bu nedenle yazın ara verdiğim egzersiz rutinime geri döneceğim.

• Haftada 5 gün egzersiz yapmak.

• Olabildiğince protein ve sebze odaklı beslenmek.

• Her gün 10.000 adım atma rutinime geri dönmek.

Hedeflerimi daha hızlı gerçekleştirmek için çevremi düzenlemeye oldukça önem veriyorum. Mesela, beslenme düzenimi oturtmak adına haftalık menümü önceden yazmayı, egzersiz düzenim içinse spor kıyafetlerimi akşamdan hazırlayıp kenara koymayı planlıyorum. Bu şekilde yoldaki engeller azalmış oluyor.

2- Öğrenme ve Kişisel Gelişim

İş dışında sadece kendime ait bir öğrenme alanımın olması benim için oldukça önemli. Bu alandaki hedeflerim şu şekilde:

• Düzenli makale ve kitap okuma rutinime geri dönmek + okuma listelerimi güncellemek.

• Video editi ve tasarım alanında kendimi geliştirmek için daha fazla pratik yapmak.

• Mindfulness üzerine yeni bir eğitim almak.

Eğer siz de benim gibi kişisel gelişim ve öğrenme alanına önem veriyorsanız hayatınızın her noktasına dokunacak olan Öz Disiplin ve Zaman Yönetimi atölyemi izlemenizi öneririm. Bu atölyeyi Nisan ayında yapmıştım. Orada anlattıklarımı hatırlamak için geçen gün yeniden izledim ve planlarımı yaparken beni oldukça motive etti. Katılım linkini bırakıyorum detayları linkteki açıklamadan inceleyebilirsiniz 👉 Öz Disiplin ve Zaman Yönetimi Atölyesi

3- İş

Normalde işle ilgili çeyrek ve yarım hedeflerim de oluyor. İş noktasında hayatımdaki diğer alanlara göre daha takıntılıyım. Ancak Eylül ayına özel olanları şu şekilde maddeledim:

• Uzun zamandır hayalini kurduğum bir şey için ilk adımı atmak - ne olduğunu şu an burada yazamıyorum ama yakında öğreneceksiniz-

• Düzenli podcast kaydetme rutinime geri dönmek.

• İş sistemimde bir takım yeniliklere gitmek.

4- Zihinsel ve duygusal sağlık

• Her gün 10 dakika meditasyon veya nefes egzersizi yapmak.

• Sabah sayfaları yazmaya geri dönmek.

• Duygu günlüğü tutmak.

5- Sosyal İlişkiler

Biz insanlar her şeyden önce sosyal hayvanlarız. Önceden sosyal yaşamımı hiç önemsemezdim. Yalnız kalmak her zaman daha cazip gelirdi. Ama uzun süre yalnız kalmanın ruhuma sandığım kadar iyi gelmediğini zamanla anladım. Hepimizin sosyal bir çevreye ve aidiyet hissetmeye ihtiyacı var. Bu nedenle sosyal ilişkilerimi düzenlemek hedeflerim arasına girdi.

• Arkadaşlarımla beraber yapabileceğim bir grup aktivitesi ayarlamak -spor, dans olabilir-

• Benim gibi uzaktan çalışan insanlarla tanışabileceğim paylaşımlı bir ofis veya kafeye üye olmak.

Kitap Listesi

• Çalınan Dikkat - Johann Hari

• Büyük Sihir - Elizabeth Gilbert

• Terapi Olarak Sanat - Alain de Botton

• Ustalık - Robert Greene

• Hayata Nereden Bakmalıyız - Svend Brinkmann

  Leave a comment

Haftanın Favorileri:

Bültenin bu kısmına geçtiğimiz hafta severek tükettiğim içerik ve kitapları bırakıyorum.

📚 Kitap: Çalınan Dikkat - Johann Hari

🎬 Film: Sonsuzluk ve Bir Gün

🎧 Son podcast bölümümü dinle 👉 Paranın Psikolojisi

📖 Kitap kulübüne katıl 👉 https://superpeer.com/bilgesen/collection/kitap-kulubu-felsefe-edebiyat-ve-psikoloji-uzerine-okumalar

Bir dahaki bültene kadar sevgiyle kal.

Bilge

İlham postasının beşinci bültenine hoş geldin. Bu sefer okuduklarımdan öğrendiklerimi değil, hayattan öğrendiklerimi seninle paylaşacağım. 14 Ağustos tarihinde 28 yaşına gireceğim ve her yıl yaptığım gibi doğum günümden bir ay önce hayatımı sorgulamaya, yaptıklarımı ve öğrendiklerimi gözden geçirmeye başladım. Uzun yazılar yazdım, sessizce meditasyona oturdum ve düşündüm. Her şeyi tekrar ve tekrar gözden geçirdim. Henüz ne kadar az şey bildiğimi ve yolun başında sayılabileceğimi bilsem de hayatın bana birkaç güzel ders verdiğini gördüm. Bu dersleri öğrenmek zordu ama sonrasında hayatımı daha güzel bir hale getirdiler. Şimdi seninle bunlardan beş tanesini paylaşacağım.

1- Kimseye benzemek zorunda değilsin

‘‘Kimseye benzemek zorunda değilsin. Gerçekten değilsin. Bu hayatın sahibi sensin, başkalarının hayatı yaşama şekli sana uymak zorunda değil. Daha marjinal, daha muhafazakar, daha seküler olmak zorunda değilsin. Sadece iyi bir insan olmaya çalış, bu yeterli. Kendi istek ve arzularına, sınırlarına saygı duymak seni çok daha mutlu edecek.’’

Bu cümleleri üç ay önce günlüğüme yazmıştım. Direkt olarak paylaşmak istedim. Uzun süre olduğum kişiyle kavga ettim. Dışlanmamak, bir şeyleri kaçırmamak, daha fazla sevilmek için olmadığım gibi davrandığım, istemediğim şeyleri yaptığım çok zaman oldu. Fakat zamanla fark ettim ki; bu şekilde davranmak hiçbir şeyi değiştirmiyor. Kalabalıkların içinde kim olduğumu unutup kaybolmaktansa, kendimle baş başa kalmayı tercih ederim. Bu yıl; içe dönük yapımı, herkesle uyum sağlayamadığımı, sessizliği sevdiğimi, köklenmenin bana iyi geldiğini, tek başıma hiçbir şey yapmadan durmaktan keyif aldığımı, büyük hırslarım olmadığını ve herkesin benden hoşlanmayacağını kabul ettim. Benlik akışkan bir şey olduğu için belki bunlar zamanla ve yaşanmışlıklarım nedeniyle değişir. Eğer değişirse de o zaman o halimi kabul ederim.

2- Yetişkin olmayı öğrenmek kendine yapabileceğin en büyük iyilik

Hepimizin içinde farklı farklı parçalar var. Çocuk yanımız, içselleştirdiğimiz ebeveyn sesleri ve yetişkin parçamız. Çoğu insan yaşları büyüse bile yetişkin bir birey olmayı öğrenemiyor. Çünkü yetişkin olmak hem kendine hem de başkalarına yetebilmek demek. Yetişkin olmak sorumluluk alabilmek demek. Ben de yıllarca kendi hayatımın sorumluluğundan kaçtım. Birileri beni kurtarsın diye bekledim ve hep suçladım. Bundan vazgeçmek hayatımda yaptığım en zor şeylerden biriydi. Çünkü artık kendimle baş başaydım. Zamanla kendi kendimin ebeveyni olmayı, iyi ve kötü yanlarımı aynı anda kabullenmeyi, kendimi ve sevdiklerimi kollamayı, belirsizlikle baş etmeyi ve kimseden özür dilemeden olduğum gibi olmayı öğrendim. Ve fark ettim ki; çevremdekiler bana saygı duymaya başladı. Yolculuğumu henüz tamamlayabilmiş değilim. Ama bu hayatta sağlıklı bir yetişkin olarak var olmak için elimden geleni yapmaya devam edeceğim.

3- Vazgeçmeyi bilmelisin

Olmayan bir işten, bazı ilişkilerden, bana iyi gelmeyen ama yine de sıkıca tutunduğum inanışlardan vazgeçmeyi öğrendim. En yakınlarımız bir gün bizi hayal kırıklığına uğratabilir, değiştirmek istediğimiz o insan asla değişmeyebilir ve bazı işler sadece olmaz. Yola devam etmek ve olmayanı geride bırakmayı bilmek bana göre bir erdem. Bu yıl bazı sevgilerden vazgeçmeyi öğrendim. Bir zamanlar en yakın olduklarımız, birden en uzağımızdakilere dönüşebilir. Yakınımdaki insanlara çok değer veriyorum ama hiç kimsenin vazgeçilmez olmadığını da biliyorum. Bunu kabul etmek için sırtımı herkesten önce kendime dayamayı öğrenmem gerekti. Herkesten önce kendime güveniyorum. İşimi kaybedersem yenisini kurabilirim, sevgilimi kaybedersem başka birini sevmeyi öğrenebilirim, ebeveynlerim beni hayal kırıklığına uğratırsa kendi kendime ebeveynlik yapabilirim. Birilerine umutsuzca bağlı kalmaktansa her zaman kendime ait olmayı seçerim.

4- Ekonomik özgürlük çok önemli

Kadın erkek fark etmez herkes ekonomik özgürlüğü için çabalamalı. Bunu ilk fark ettiğimde 25 yaşındaydım. İlk önce ailemden bağımsızlaşmak istedim. Onlardan para almaya devam ettiğim müddetçe kendi kurallarıma göre yaşayamayacağımı biliyordum. Ailemden bağımsızlaştıktan sonra ekonomik özgürlük kavramı bende farklı bir boyuta taşındı. Artık sadece ailemden değil, gelecek kaygımdan ve sevmediğim işlerden de bağımsızlaşmak istiyordum. Bunun için parayla ilişkimi anlamam ve finansal okuryazarlığımı geliştirmem gerektiğini fark ettim. Bu konuda bana en çok Morgan Housel’in yazdığı Paranın Psikoloijisi isimli kitap yardımcı oldu. Bunun dışında takip ettiğim birçok yayın ve okuduğum kitaplar var. Bu konu hakkında yakında yapacağım podcast bölümleri de olacak. Bu yıl paranın bir şeyleri satın almanın çok ötesinde bir gücü olduğunu ve onu doğru kullanmayı öğrenmenin beni özgürleştirebileceğini öğrendim.

5- Hayat her şeye rağmen yaşamaya değer

Bazen ne kadar zorlansam da gözümü her gün yeni bir olasılığa açtığımı bilmek, doğada vakit geçirmek, sevdiklerimle kahkaha atabilmek, güzel bir kitap okumak, uzun yürüyüşler yapmak ve hep daha iyi bir insan olmak için çabalamak. İşte benim için hayatı güzel kılan şeyler bunlar. Her şeye rağmen yaşamayı seviyorum. Her şeye rağmen ilerlemeyi ve bu dünyadaki kısıtlı zamanımı doya doya yaşamayı seçiyorum.

Haftanın Favorileri:

Bültenin bu kısmına geçtiğimiz hafta severek tükettiğim içerik ve kitapları bırakıyorum.

📚 Kitap: Aşk ve İrade - Rollo May

🎬 Film: Kefernahum

🎧 Podcast: Günün ve Güncelin Edebiyatı

📝 Makale: https://bigthink.com/neuropsych/reading-fiction-empathy-better-person/

🎧 Son podcast bölümümü dinle 👉 Kalabalıklar İçinde Yalnız Hissetmek

📖 Kitap kulübüne katıl 👉 https://superpeer.com/bilgesen/collection/kitap-kulubu-felsefe-edebiyat-ve-psikoloji-uzerine-okumalar

Bir dahaki bültene kadar sevgiyle kal.

Bilge

Leave a comment

İlham postasının dördüncü bültenine hoş geldin. Bu bültenin başlığı olarak kullandığım cümleyi ilk olarak Svend Brinkmann’ın yazdığı ‘Olan Biteni Kaçırma Keyfi’ isimli kitapta okumuştum. Ve okuduğum ilk andan beri aklımdan çıkmadı. Üzerine o kadar uzun süre düşündüm ki en sonunda bu düşünceleri yazıya dökmeye karar verdim.

Yaşadığımız bu çağda ana odaklarımızdan biri tüketim. Her şeyi tüketiyoruz. İnsanları, eşyaları, doğal kaynaklarımızı, deneyimleri… Bu liste uzar gider böyle. Tüketmek kötü bir şey değil, ancak sınırsızca tüketmek bizi amansız bir döngüye sokuyor. Her şeyi istemeye, her şeyi kendimize hak görmeye başlıyoruz. Potansiyelimize dair söylenen yalanlara kanıyoruz. Daha fazla harcamak ve yaşamak için kıymetli zamanımızı istemediğimiz işlere harcıyoruz. Her yerde bir şeylerin daha iyisine, daha fazlasına, daha hızlısına layık olduğumuza dair sloganlar duyuyoruz. Peki gerçekten öyle mi? Belki sürekli bir şeyleri yakalamaya çalışırken hayatın asıl güzelliklerini göremiyoruzdur. Artan beklentilerimizi karşılayamadıkça daha büyük bir mutsuzluğa düşüyoruz. Gerçek şu ki; hayatta her şeyi yaşayıp, deneyimleyemeyiz. Deneyimlesek bile sandığımız kadar mutlu olamayız. Çünkü hedonik adaptasyon denen bir şey var.

Subscribe now

Hedonik Adaptasyon: Olumlu veya olumsuz başımıza gelen olaylara ve değişikliklere karşı duyarlılığımızın zamanla azalması. Örnek verecek olursak; yeni bir araba almak, terfi almak veya tatil yapmak gibi deneyimlerden sonra kısa bir süre için mutlu oluruz, ancak zamanla bu mutluluk hissi azalır ve normal mutluluk seviyelerine döneriz. Ya da yeni alınan bir eşya en fazla birkaç ay mutlu eder. Sonra ona alışırız. Artık eskisi kadar tatmin edemediği için yeni arayışlara gireriz ve bu böyle devam eder.

Kısaca, sürekli yeni şeyler deneyimlemek bizi mutlu etmeyecek. Son zamanlarda oldukça sık duyduğumuz bir kavram var: FOMO (bir şeyleri kaçırma korkusu). Yazar Sven Brinkmann’ın bizi bir şeyleri kaçırma korkusundan kurtarıp, olan biteni kaçırmaktan keyif alacak hale gelmemize yardımcı olacak bir önerisi var: Bir şeye değer vermek. Her şeyi istememiz için elinden geleni yapan obur bir sistemde yaşarken bir şeye değer verip odaklanmak elbette kolay değil. Felsefeci Harry Frankfurt şöyle der:

Bir şeye değer vermek, onu arzulamak veya şehvetle istemekten farklı bir şeydir. Bir şeyi bir an canınız çekip sonra hemen unutabilirsiniz. Fakat bir şeye bir an için değer veremezsiniz. Değer vermek, zamanla olan, hayatınızı yaşama biçiminizin ve kimliğinizin parçası haline gelen -başka deyişle, bir nevi temiz kalpliliğe ulaştığınızda olan- bir şeydir.

Değer verdiğimiz şey bir insan olabilir veya yaptığımız işte bulduğumuz anlam olabilir. Her ne olursa olsun bir şeye değer vermek onu her şeyiyle kabul etmeyi içerir. Değer verdiklerimiz bizi hayal kırıklığına uğratabilir, üzebilir, istediğimiz şeyi vermeyebilir. Ama tüm bunlar değer vermeyi kötü yapmaz. Aksine büyüme ve insan olma maceramızda yaşamamız gereken şeylerdir bunlar. Bir şeye değer verdiğimizde geri kalanlar önemsizdir artık. Kaçırdığımız hiçbir şey yoktur. Sahip olmak istediğimiz her şey zaten yanı başımızdadır.

Bunu hayatıma nasıl uyguladım?

Kişisel hayatımda bir şeye değer verme olgusunu bölümlere ayırmaya karar verdim. İş, ilişkiler, yaşadığım yer ve hedeflerim gibi kategoriler oluşturdum. Ve her kategoride elimden geldiğince bir şeye önem vermeye karar verdim. Özellikle işle ilgili zihnimde onlarca fikir ve hayal ettiğim çok fazla şey vardı. Tüm bu isteklerim gittikçe beni kıstırıyordu ve kendimi yetersiz hissetmeme sebep oluyordu. Öncelikle her şeyi aynı anda yapamayacağımı kabullendim ve kendime bir harita çizdim. Bu harita şu anda tek bir yöne gidiyor. Diğer seçeneklerin hepsini bir kenara bıraktım. Anlam bulduğum bir şeye doğru ilerleyeceğim ve sonunda hayal kırıklığı yaşasam bile kendime bu yolun yürümeye her zaman değer olduğunu hatırlatacağım.

Bizi biz yapan kaçırdıklarımızdır; çünkü yürümeye değer yolumuz, kendisinden başka her şeyi arkamızda bırakmayı hak eder.

Leave a comment

Haftanın Favorileri:

Bültenin bu kısmına geçtiğimiz hafta severek tükettiğim içerik ve kitapları bırakıyorum.

📚 Kitap: Doğru Düşünme Sanatı - Rolf Dobelli

🎬 Dizi: Daisy Jones & The Six

🎧 Podcast: The Psychology of Your 20's

📝 Makale: https://bigthink.com/smart-skills/kakeibo-money/

🎧 Son podcast bölümümü dinle 👉 Kalabalıklar İçinde Yalnız Hissetmek

📖 Kitap kulübüne katıl 👉 https://superpeer.com/bilgesen/collection/kitap-kulubu-felsefe-edebiyat-ve-psikoloji-uzerine-okumalar

Benimle yorumlarını paylaşmayı unutma :)

Bir dahaki bültene kadar sevgiyle kal.

Bilge

İlham postasının üçüncü bültenine hoş geldin. Bu satırları çok sevdiğim bir kafede oturmuş ve yüzümde bir gülümsemeyle yazıyorum. Çünkü yazarak kendimi ifade ettiğim bir alana sahip olduğum için çok mutluyum. Abone olduğun ve yazılarımı takip ederek beni motive ettiğin için sana çok teşekkür ederim. Bugün hayattaki değerlerimizle ilgili biraz düşüneceğiz. Eğer hazırsan başlayalım :)

İnsanı en mutsuz eden şeylerden birinin ‘kıyas’ olduğunu düşünüyorum. Ve kendimizi birisiyle kıyaslamak çok kolay. Yapmamız gereken tek şey elimize telefonu alıp sosyal medyaya girmek. Orada birileri harika yerlerde tatil yapıyor, işinde terfi alıyor, başarılı girişimler yapıyor, çocuk doğuruyor, yurtdışına taşınıyor veya harika bir ilişki yaşıyor. Hiçbirimiz hayatımızın her alanında aynı anda başarılı olamayız. Mutlaka bir yerlerde pürüz yaşayacağız, sıkıntı çekeceğiz. Ama sosyal medyada birileri bizim bir türlü aşamadığımız o sorunları aşmış gibi görünüyor. Bir ay sonra 28. yaşıma gireceğim. Ve son bir aydır kendimi sürekli yaşıtlarımla kıyaslarken buluyorum. Hayatımda neler yaptım, istediğim noktaya geldim mi, neden diğerleri benden daha iyi gibi sorularla dolu zihnim. Tüm bunların sonucunda insan kendini kıyaslaya kıyaslaya motivasyonunu kaybediyor. Yapmak istediği gerçek şeyleri unutuyor. Sahi gerçekten ne yapmak istiyoruz? Bu hayatı nasıl yaşamak istiyoruz?

Bu soruların cevabı değerlerimizde gizli. Büyük ihtimalle ‘değerlerine göre yaşa’ cümlesini daha önce duydunuz. Ama üzerine gerçekten düşündünüz mü? Değerlerimize odaklanmak, sosyal medyada veya arkadaş çevremizde gördüğümüz başarılarla kendimizi kıyaslamaktan kaçınmamıza ve hayatımızdaki önemli şeylere tutunmamıza yardımcı olabilir. Eğer benim değerlerimden biri çevremdeki insanlarla iyi ilişkiler kurmaksa bunun için çabalarım. Ve başkalarının ne yaptığından daha çok kendi değer alanlarımla ve onları geliştirmekle ilgilenirim.

Değerlerini Belirlemek

Değerlerinin ne olduğunu bilmek, yüzeysel bir şekilde onları listelemekten daha fazlasıdır. Eğer o değerleri içselleştiremiyorsak ve onları hayatımızın her noktasına taşıyamıyorsak yaptığımız listeler bir kenarda unutulacak kağıt parçalarından başka bir şey olamaz.

Egzersiz Önerisi:

Senin için gerçekten önemli olan şeyleri bulmak kendine şu soruyu sorabilirsin: Başka bir gezegende hayat olduğunu ve oraya taşındığını hayal et. Yanında neleri götürürdün? Aklına gelen ilk 3 şeyi hemen yazabilirsin.

Bu soruyu ilk duyduğumda aklıma direkt kitaplarım, defterim, kalemim, birkaç arkadaşım ve sevdiğim müzikler geldi. Bu yanıtlardan yola çıkarak hayattaki değerlerimin öğrenmek, yaratıcılık, dostluk ve kişisel gelişim olduğuna karar verdim. Ve yeni yaşıma girerken yapmam gereken tek şeyin bu değerler ekseninde yaşayıp yaşamadığımı sorgulamak olduğunu düşünüyorum. Artık her gün defterime kaydetmek üzere kendime şu soruları soruyorum: Bugün yeni neler öğrendim? Bugün sevdiklerimle ilişkimi güçlendirmek için ufak dahi olsa bir şey yapabildim mi? Bugün kendimi yaratıcı bir şekilde ifade edebildim mi? Bugün düne göre daha iyi olmak için neler yaptım? Bu sorulara verdiğim olumlu yanıtlar kendimi daha iyi hissetmemle doğru orantılı oluyor.

Elbette ki hayat inişler ve çıkışlarla dolu. Bazen neyi neden yaptığımızı unutabiliriz, değerlerimiz aklımızdan çıkıp gidebilir ve kendimizi yeniden başkalarıyla kıyas bataklığında bulabiliriz. Böyle zamanlarda önemli olan silkelenmek ve yeniden bizim için değerleri olan şeyleri hatırlamaktır. Bu sayede enerjimizi doğru yöne yönlendirmeyi başarabilir ve başkalarından çok kendimiz için hayatımızı yaşayabiliriz.

Haftanın Favorileri:

Bültenin bu kısmına geçtiğimiz hafta severek tükettiğim içerik ve kitapları bırakıyorum.

📚 Kitap: Paranın Psikolojisi - Morgan Housel

🎬 Film: Ters Yüz 2

🎧 Podcast: Didik Didik Freud

📝 Makale: https://fs.blog/whats-the-biggest-barrier-to-accomplishing-great-things/

🎧 Son podcast bölümümü dinle 👉 Kalabalıklar İçinde Yalnız Hissetmek

📖 Kitap kulübüne katıl 👉 https://superpeer.com/bilgesen/collection/kitap-kulubu-felsefe-edebiyat-ve-psikoloji-uzerine-okumalar

Bir dahaki bültene kadar sevgiyle kal.

Bilge

Leave a comment

İlham postasının ikinci bültenine hoşgeldin. Normalde her hafta pazartesi yayınlanacak olan bu bülten geçirdiğim ağır hastalık nedeniyle biraz aksadı. Nereden kaptığımı bilmediğim bir enfeksiyon nedeniyle bir haftadır gündelik işlerimi yapmakta dahi zorlanıyorum. Ancak bu süreçte bol bol düşünmeye ve yaşamın kıymeti hakkında bazı farkındalıklar kazanmaya vaktim oldu. İnsan hasta olunca sağlığının ve sadece acı çekmeden adım atabilmenin bile ne kadar kıymetli olduğunu anlıyor. Hepimizin güzel, biricik ve tamamen kendine has bir hayatı var. Ve o hayatın içinde en iyi halimizle var olmayı hak ediyoruz. Bana soracak olursanız insan hayatın içinde en güzel yaratıcılığını kullanarak ve üreterek var oluyor. Bu hafta kitap kulübümüzde severek okuduğum ‘‘Yaratıcı Eylem: Bir Var Olma Biçimi’’ isimli kitabında Rick Rubin şöyle diyor:

Belki bir şeyler üretmek istiyorsun, belki sanatını insanlara duyurmak istiyorsun, belki de sadece var oluşunun bir sanat olmasını istiyorsun. Tüm bunları yapman ve içindeki yaratıcılığı parlatman için sana birkaç önerim olacak.

1- Çevremizdeki Dünyayı Fark Etmek

Pek çoğumuz yaşadığımız çevrenin farkında değiliz. Yürüyüşe çıktığımızda kulaklıkla bir şeyler dinliyoruz, evi temizlerken dizi açıyoruz, azıcık tek başımıza kalsak hemen telefona sarılıyoruz ve sosyal medyanın sonsuzluğuna savruluyoruz. Zaten hepimiz çok meşgulüz. Sürekli çalışıyoruz, koşturuyoruz, hep bir yerlere yetişme çabasındayız. Oysa etrafımızı saran yüzlerce güzellik var. Bir saniye olsun nefeslenip onların farkına varmayı ve şükretmeyi tercih etmiyoruz. Etrafımızın farkında olmak yaratıcılığımızı arttırmakla kalmaz aynı zamanda fırsatları ve güzellikleri yakalamamızı da sağlar.

Aksiyon önerisi: Çevrenizle aktif olarak etkileşime geçin. Ayrıntıları gözlemleyin, konuşmaları dinleyin, ağaçların hışırtısına, kahvenin kokusuna, yeni bir insanın hayatınıza katacağı renge kayıtsız kalmayın ve günlük deneyimlerdeki güzelliğin tadını çıkarın.

2- İlham Aramak

Görebilen için ilham her yerdedir. Ama bazen kaynaklarımızın tükendiğini bir türlü yeni fikirler bulamadığımızı hissederiz. Böyle zamanlarda bir kitabın rastgele sayfasını açmak, daha önce izlemediğimiz bir filmi izlemek veya doğada vakit geçirmek aradığımız ilhamı bize sunabilir. Çünkü yazar Rick Rubin’in dediği gibi ‘Sebepsiz yere engin denizleri seyre dalmanın çekimine kapılmayız. Derler ki o engin denizler kim olduğumuzu tüm aynalardan daha iyi yansıtır.’

Aksiyon Önerisi: Ne zaman ilham perimin artık benimle olmadığını hissetsem uzun bir yürüyüşe çıkarım. Bursa’da yaşadığım zamanlarda tercihim deniz kenarından yana olurdu. Ama şimdilerde yaşadığım şehirde deniz olmadığı için tercihimi parktan yana kullanıyorum. Uzun yürüyüşlerin sonunda eve gelip sevdiğim bir şiir kitabının kapağını açmak veya beni anladığını bildiğim bir arkadaşımı aramak genelde ilham perime yeniden kavuşmamı sağlıyor. Deneye deneye kendimize ilham olacak yöntemleri bulmak en iyisi.

3- Hatıralar, Bilinçaltı ve Rüyalar

Yaratıcı fikirlerimizin çoğu bilinçaltımızla oldukça bağlantılı. Bilinçaltı bizim farkında olduğumuz bir yer değil. Genelde eski yaşanmışlıkları, unutmak istediklerimizi, karakterimizin istemediğimiz yanlarını, özgüvensizliklerimizi oraya zorla itiyoruz. Fakat insan iyi, kötü, sevimli, sevimsiz, gölge, aydınlık her yönüyle bir bütündür. Bilinçaltını ve eski hatıraları yok saymak kendimizi yok saymak gibidir.

Aksiyon önerisi: Rüya günlüğü kavramını daha önce duymuş muydunuz? Gece yatmadan önce yastığınızın altına bir defter koyun. Ve sabah uyanır uyanmaz, yataktan kalkamadan önce ilk iş olarak o deftere gördüğünüz rüyaları yazın. Bu bilinçaltımızla iletişime geçmenin en etkin yöntemlerinden biridir. Kim bilir belki de yazmak istediğiniz o kitabın konusunu bir gece rüyanızda göreceksiniz. O rüyaları kaçırmayın.

4- Özgüvensizlikle Baş Etmek

Çoğu zaman insanlar yaratıcı işler yapmaktan korkarlar çünkü ellerindeki işi berbat edeceklerinden endişe ederler. Kafalarındaki mükemmel resme ulaşamayacaklarını düşünürler. Ama olay şu ki; mükemmelliğin ilginç bir yanı yoktur. İlk podcast bölümümü kaydettiğimde yayınlamam 3 ayımı almıştı. Çünkü mükemmel olamamaktan, beğenilmemekten çok korkuyordum. Ve o ilk bölüm elbette ki mükemmel değildi. Podcast yapmaya başlayalı 2 yılı geçiyor ve ben hala mükemmel bölümler çıkaramıyorum. Çünkü mükemmel diye bir şey yok. Hatalar yapmak, eksik ve kusurlu işler çıkarmak sürecin bir parçası. Ayrıca hiç kimse mükemmel bir şey görmek istemiyor. İnsanlar gene de emek verilmiş, üzerine düşünülmüş ve aynı insan olamanın kendisi gibi belli başlı kusurları içinde barındıran şeyleri görmeyi seviyor. İnsanlar baktıkları yerlerde kendilerini görmeyi seviyor.

Bu bültenin sonuna gelirken aklıma severek okuduğum David Eagleman’ın yazdığı Yaratıcı Tür isimli kitabın sonu geldi. Şöyle diyordu: Şimdi tek yapacağınız, bu kitabı kapatıp dünyayı yeniden kurmaya başlamak. O halde siz de şimdi bu maili kapayın ve dünyanızı yeniden kurmaya başlayın. İnsanı insan yapan en güzel özelliklerden birinin yaratıcı gücü olduğunu unutmayın.

Kitap Kulübümüze katılmak ve her ay okuduğumuz birbirinden güzel kitapları birlikte okumak için buraya tıklayabilirsin. Ayrıca kitap kulübüne katıldığında geçmiş bütün yayınların kayıtlarına ve atölyelere ücretsiz ulaşabileceğini unutma :)

Haftanın Favorileri:

Bültenin bu kısmına geçtiğimiz hafta severek tükettiğim içerik ve kitapları bırakıyorum.

Kitap: Yaratıcı Eylem: Bir Var Olma Biçimi - Rick Rubin

Dizi: House of Dragon

Podcast: The psychology of self doubt

Makale: https://bigthink.com/smart-skills/happy-high-performer-hedonic-treadmill/

Bir dahaki bültene kadar sevgiyle kal.

Bilge

Leave a comment

İlham postasının ilk bültenine hoşgeldin. Yeni şeyler beni hep çok heyecanlandırmıştır. Ve sonunda yazarak kendimi ifade edebildiğim yeni bir alan bulduğum için de ekstra heyecanlıyım. Seninle bu bülten sayesinde her hafta iletişimde olacağız.

Oldum olası spiritüel konulara, evrenle ve burçlarla ilgili meselelere hep çok uzak kaldım. Herkesin dilinde dolanan rezonans kanunu, manifesting gibi kavramlarsa hiçbir zaman radarıma girmedi. Bana göre elde edilen başarıların hep tek bir açıklaması vardı; bol çalışma ve biraz şans. Bu konuda fikrim hala değişmedi ama bakış açım genişledi. Yaklaşık 6 ay önce bir sabah her zamanki gibi mumlarımı, tütsülerimi yakmış sabah sayfaları yazarken ufak bir aydınlanma yaşadım. Şimdiye kadar derinden istediğim her şey gerçek olmuştu. Sadece istediğim şeylerden bahsetmiyorum, gerçekten kalbimin en derininde arzuladığım şeylerden bahsediyorum. Bir şeyi böylesine istemek çok kolay değildir. Mesela şu an istediğim bir şeyler var ama delicesine, bütün varlığımla istediğim hiçbir şey yok. Ki bu da beni farklı düşüncelere sevk ediyor. Ancak bu bültenin konusu bu değil.

Herkesin imkansız gördüğü bir şey gerçekten sadece bizim istememizle mümkün olabilir mi? Hayatında pek çok kez imkansız denen şeyleri gerçek kılmış biri olarak buna yanıtım ‘evet’. Ancak sadece istemek yetmez. Başka şeyler de yapmak gerekiyor.

Tam burada sizinle Dr. Tara Swart'u tanıştırmak istiyorum. Kendisi psikiyatrist ve nörobilimci. Bir arkadaşımın "mutlaka izlemelisin" diyerek gönderdiği bir video sayesinde tanıştım ve sonrasında katıldığı tüm podcastleri dinleyip kitabını okudum. Onu diğerlerinden ayıran en temel özellik, yeni çağda sıkça dilimizde olan "manifesting" gibi kavramları bilişsel bilimlerle birleştirmiş olması.

Dr. Tara Swart'a göre, bir şeyi gerçek kılmanın ilk adımı, az önce bahsettiğim gibi, istemek. O, bu isteme şeklini "manyetik arzu" olarak tanımlıyor.

Egzersiz Önerisi:

Bir şeyi gerçekten isteyip istemediğinizi fark etmek için elinizi kalbinize ve karnınıza koyun. Kendinize şu soruları sorun: "Bu şeyi gerçekten istiyor muyum? Kendimi delicesine o isteğe çekilirken görebiliyor muyum?"

Manyetik arzuyu üç maddede tanımlayabiliriz:

1- Bir şeyi gerçekten istemek

2- Her yerde onunla ilgili şeyler görmek.

3- Ve ondan asla vazgeçmemek.

Dr. Tara Swart bir şeyi istemenin motivasyonu anlatırken karşısındaki kadına şöyle bir soru soruyordu: "Şimdi hayal et ikimiz de Almanca öğrenmek istiyoruz. Sen Almanya’da tatil yapmak istiyorsun ben ise erkek arkadaşım Alman olduğu için Almanca öğrenmek ve onunla daha rahat iletişim kurmak istiyorum. Sence hangimiz daha hızlı öğreniriz?" Elbette ki buradaki doğru yanıt erkek arkadaşı Alman olan kişinin daha hızlı öğreneceğidir. Çünkü isteme motivasyonu çok güçlü ve erkek arkadaşını her gördüğünde bu isteği hatırlıyor.

O halde adım bir: Bir şeyi istemek için doğru motivasyonu bul ve o isteği kalbine yerleştir.

Adım iki ise bolluk zihniyetine sahip olmak. Evrimimiz gereği beynimizde kayıptan kaçınmaya çalışan bir yer var. Bundan yüzyıllar önce atalarımız güzel ve sulu bir elma gördüğünde onu koparmak ve yemek isterlerdi. Ancak ağacın yanında yırtıcı bir hayvan varsa hayatta kalma içgüdüleriyle o elmadan vazgeçerlerdi. Beyinlerinin onlara verdiği mesaj oldukça açıktı: Daha fazlasını isteme ve tehlikeden kaçın. Beyin insanı daha ileri taşımak üzerine değil hayatta tutmak üzere evrilmiştir. Oysa bizim gelişmeye ve yeni şeyler istemeye ihtiyacımız var. Eğer bu ihtiyaca kulak vermezsek her gün aynı işe gideriz, aynı sofraya otururuz ve karnımızı doyururuz. İçten içe bir rahatsızlık hissederiz, bir şeylerin yolunda gitmediğini biliriz. Çünkü artık savanalarda yaşamıyoruz. Beynimiz nefret ettiğimiz işi bırakmayı hayatımızı tehlikeye sokan yırtıcı bir hayvan olarak görüyor ve ağaçtaki o elmayı yememize -hayallerimize kavuşmamıza- engel oluyor. Bolluk zihniyeti fırsatların her yerde ve herkes için var olduğuna inanmaktır. Elbette elinizde belli güvenceler olmadan sevmediğiniz o işten ayrılmayın. Ancak yeterli istek ve çalışmayla kendinize yeni alanlar yaratabileceğinize inanın.

Adım üç: Süreklilik. Beynimiz gelişen ve değişen bir yapıdır. Biz buna kısaca nöroplastisite deriz. Bu konuyla ilgili zamanında bir podcast bölümü kaydetmiştim. Dinlemek istersen buraya bırakıyorum.

( Nöroplastisite ve Beynin Kendini Değiştirme Gücü )

Beynin bu değişimi yaratması kolay değildir. Uzunca bir süre elde etmek istediğimiz şeyler için gerekli olan zihin yapısı üzerine çalışmamız gerekir. Değerli olduğumuza, yetenekli olduğumuza ve bizde olmadığına inandığımız özellikleri yeşertebileceğimize inanmamız gerekir. Beyin böylece yeni yollar kurmaya ve farklı düşünmeye başlar. Bir şeyleri yapmaya başladığımızda genelde hiçbir şey olmaz. Çabalarız çabalarız ve yine olmaz. Sonra bir gün biz bile ne olduğunu anlamadan çabaladığımız o şey gerçek olur. Yaptığımız şeylerde devamlı olmamıza yardımcı olacak, bizi motive edecek bazı olumlamalar kullanmak bize oldukça yardımcı olabilir. Benim kendime en sık söylediğim cümle şu: İlerlemeye çalıştığımda hayat daha iyi oluyor, ne olursa olsun ilerleyeceğim.

Son adımımız ise bir vizyon panosu oluşturmak. Dr. Tara buna aksiyon panosu demeyi tercih ediyor. Ki ben de böyle söylemeyi daha çok sevdim. Aksiyon panosu kavuşmak istediğimiz şeylerin görsellerinin olduğu bir pano. Bu dijital de olabilir analog da. Fikir vermesi açısından buraya örnek bir resim bırakacağım. Bu pano bana ait değil sadece bir örnek.

Böyle bir pano hazırlamak uzunca bir zaman bana saçma geldiği gibi size de gelebilir. Ancak hedeflerimizi bu şekilde görselleştirmek ve görebileceğimiz bir yere koymak kendimize ne için çalıştığımızı her gün hatırlatmak demek. Bazı günler moralim çok bozuk oluyor, hiçbir şey yapmak istemiyorum ve herhangi bir şeyi başaracağıma dair içimde bir güç bulamıyorum. Öyle günlerde aksiyon panoma günde 5-10 defa bakıyorum. Beynim yapabileceği şeyleri ve gelecekten beklentilerini yeniden hatırlıyor. Ve bu beni yeniden toparlanmaya sevk ediyor. Beynimiz gelişmektense hayatta kalmaya odaklı olduğu için onu geliştirmeye itecek hayalleri her gün hatırlamamız gerekiyor.

Toparlamak gerekirse günün sonunda her şey neyi hak ettiğimize inandığımız, neyi görmeyi seçtiğimiz ve ne için çabaladığımızla ilgili. Kişisel bir yorum bırakmak istiyorum buraya: İsteklerinizi bir kağıda yazıp bırakmak veya evrene söylemek gibi şeyler hiçbir zaman işe yaramayacak. Ancak isteklerinizle derin bağlar kurmak ve onları her gün düşünüp, çalışmak işe yarayacak. Bu yazının sonuna geldiğinize göre şimdi kendinize bir iyilik yapın ve yazının başına dönün. İlk adımdan başlayarak uygulamaları takip edin. Umarım bütün hayalleriniz gerçek olur.

Kitap Önerisi:

Kaynak - Dr. Tara Swart

Youtube Video Önerisi:

Bu yazıya ilham olan o video

Bir daha ki bültene kadar sevgiyle kalın.

Bilge