Een tijd geleden schreef ik een Substack over het niet meer hebben van een kinderwens. Ik sluit niet uit dat het niet meer gebeurt, maar het is voor mij niet noodzakelijk om een rijk leven te leiden. Dat resulteerde in een stortvloed aan positieve respons op zowel dit platform, als op andere socialmediakanalen. Ik weet niet of dat is, omdat ik doorgaans lak heb aan andermans mening en mijn tegendraadse opinie zonder concessies verwoord, of omdat mijn stuk een bubbel heeft bereikt in een specifiek algoritme met gelijkgestemden. Misschien een beetje van beide. Liever nog bereik ik de ‘andersdenkenden’. Met een goede discussie boek je meer vooruitgang, dan preken voor eigen parochie.

Niet dat ik om medestanders verlegen zit, maar het is wel geinig om te zien dat steeds meer vrouwen ‘heT HuWELijK’ en ‘eEN gEziN’ niet meer als het hoogst haalbare in hun leven zien. Dat is namelijk ook totaal onnodig. Je waarde is niet te meten aan het aantal keren dat je hebt gebaard of dat je simpelweg getrouwd- en/of een moeder bent geworden. Waar je waarde dan wel in zit? Ik denk; de relatie tot jezelf en hoe je je verhoudt tot anderen. Lief zijn, goed doen. Je kent het wel.

Volgens recent gepubliceerde artikelen en statistieken krijgen steeds minder 30-plusvrouwen kinderen in Westerse landen. Daar wordt het een en ander van gevonden en dat is ook niet zo gek. Naast dat wat conservatievere mensen graag zien dat een vrouw het huis bezemt en de kinderen verzorgt, zodat de man vooral lekker ‘man’ kan zijn, bestaan er ook nog genoeg andere argumenten om deze ontwikkeling als zorgwekkend te ervaren. Neem bijvoorbeeld: Vergrijzing. Dat kan ons in de toekomst financieel nog eens flink dwars gaan zitten als er tegelijkertijd ook niemand is om onze billen af te vegen in het bejaardentehuis. Vergrijzing is iets wat we serieus moeten nemen, maar complexiteit in acht genomen, vermoed ik dat we technologisch gezien in de toekomst wel weer een oplossing, óf een veel groter probleem hebben gevonden.

Subscribe now

De gezinspropaganda weet mij al heel lang niet meer te prikkelen, al geldt dat niet voor iedereen. Er zijn mensen die nog altijd twijfelen aan hun plek in de wereld als persoon die geen ouderschapswens (meer) heeft of ze wellicht simpelweg niet kan krijgen, vanwege al het ongevraagde commentaar dat zij moeten verduren, als ook de zeer zwakke beargumentatie daarvan. Als je even niet oplet, lijken flinterdunne opiniestukken en columns als de enige waarheid te gelden, enkel en alleen omdat de commentsectie, door het algoritme volledig volgepompt met paladijnen, een realistische weergave van de samenleving veinst.

Per abuis stuitte ik deze week zelf op een column van een Britse dame in The Telegraph:

‘Young women are completely wrong about relationships

Unfortunately for single feminists, true fulfilment comes from a partner and children – not a job that doesn’t love you back’

Als columnist weet ik dat het goed is om je standpunt in de titel te verwerken, dus werd ik geheel volgens plan getriggered door die van haar. Niet zozeer om mezelf, want het maakt mij niet zo veel uit wat ze van mijn leven zonder gezin vindt. Waar ik me wél aan erger, is haar argument: hoe ze dat oordeel naar alle vrouwen doortrekt, en hoe dat vervolgens bij anderen landt.

Het begint al bij de ondertitel waarin Mills pleit dat echte voldoening voortkomt uit het hebben van een gezin, niet uit een baan die niet van je houdt. Daarin stelt ze deze twee zaken loodrecht tegenover elkaar, alsof het voor de single bewust enkel het een of het ander is. Dat er nog ‘tig andere zaken kunnen resulteren in een gevoel van voldoening wordt voor het gemak van haar statement overgeslagen.

Vervolgens wordt er een onderzoek van Morgan Stanley aangehaald. Handig. Data.
Morgan Stanley is overigens een bank, geen persoon.
In het onderzoek wordt gesuggereerd dat jonge vrouwen tegenwoordig meer gefocust zijn op het ontwikkelen van hun carrière, het verlangen naar financiële zelfstandigheid, er een hogere relatiestandaard op nahouden en persoonlijke voldoening prioriteit geven boven andere zaken. Om de alinea af te sluiten met als reactie op bovenstaand: “Ouch.” Mogen we? We hebben toch niet voor niets gestreden om gelijke rechten. Om te mógen werken überhaupt? Met steeds hogere relatiestandaard is overigens helemaal niets mis. Ja, we zijn tegenwoordig soms ook extreem kieskeurig vanwege bijvoorbeeld keuzestress, maar er een (te)lage standaard op nahouden kan je ook doodongelukkig maken, tot de dood je scheidt. Partnerschap mag best goed overwogen worden. Ook als dat betekent dat je daardoor pas later aan kinderen begint. Of niet.
Met een simpele reactie van het kaliber “ouch” devalueert Eleonor Mills met één woord alle eerder genoemde redenen om het hebben van een gezin niet als prioriteit te stellen, terwijl elke persoonlijke reden niets anders dan rechtvaardig en valide is.
Ik vind dat niet zo sterk.

Vrouwen zouden een voorbeeld aan Mills moeten nemen. Zij doet het namelijk allemaal wél. Ze heeft een carrière, kinderen én een liefdevolle partner die de balans in het gezin mede-bewaakt door zich flexibel op te stellen. De liefde van die laatste twee kan een baan je nooit bieden. Vrouwen zouden ‘gezien, geliefd en gewaardeerd worden’ missen als ze niet kiezen voor een gezin, maar voor een carrière. Maar, dat is te kort door de bocht. Het draait, volgens mij, bij single vrouwen zonder kinderen helemaal niet om ‘de baan’. Het gaat om autonomie. Zelf bepalen hoe een leven én een lichaam worden ingevuld en daarmee ook worden; vervuld. Bovendien: Single vrouwen snappen ook wel dat een baan geen mens is. Het is een beetje vermoeiend dat er mensen met kinderen zijn die niet kunnen willen begrijpen dat niet alle mensen de ervaring van een gezin nodig hebben om een volwaardig leven te leiden.

Oud worden met een partner klinkt gezellig en romantisch, maar we weten allemaal dat uit elkaar gaan en een scheiding tegenwoordig niet verrassend is, en partners niet meer bij elkaar blijven puur omdat het makkelijker is of, omdat het hoort. Mijn ex-vriend en ik zeiden altijd tegen elkaar dat we samen oud op een veranda in een schommelstoel zouden zitten. Inmiddels zijn we al zes jaar uit elkaar. Dat betekent niet dat ik straks alleen zit te schommelen. We hebben tegenwoordig een hechte vriendschap en zitten later waarschijnlijk nog steeds samen heen en weer te wiegen, alleen niet meer als liefdespartners, maar als beste vrienden. Dat is voor mij even waardevol.

In het stuk van Mills staat richting het einde dat ambitieuze vrouwen beter goede keuzes kunnen maken als het aankomt op het vinden van een partner, zodat ze iemand naast zich hebben die hen in hun carrière kan steunen. Die partners moeten dan niet te macho zijn om huishoudelijk werk te doen of om de kinderen van school te halen. Leuk bedacht. Het vinden van een matchende partner is in de praktijk echter niet zo makkelijk, anders waren er niet zo veel singles. Laat staan als de eisenpakketten ook nog eens worden uitgebreid.
Partners die aan bovenstaand voldoen zijn zeer schaars kan ik toch wel heel zelfverzekerd concluderen. Wat we nodig hebben is dan ook niet het zoeken naar het gouden ei, maar goedkopere kinderopvang, zodat ook als vrouwen wél kinderen willen, geen van beide partners concessies hoeft te doen in het ontplooien van de ambities die ze hebben.

Het hele pleidooi wordt afgesloten met de conclusie dat Eleonor Mills aan haar carrière heeft kunnen bouwen, maar de diepste liefde toch voortkomt uit het hebben van een gezin. Helemaal super voor haar. Een single zonder partner en kinderen weet inderdaad niet hoe diep de liefde voelt voor zo’n eenheid, maar laten we alsjeblieft eens ophouden met doen alsof dat dan de enige weg is naar een leven vol voldoening en geluk.

Naast werk hebben single vrouwen zonder kinderen namelijk ook nog wel eens vrienden, familie of zelfs dieren die liefde invullen welke niet wordt ontvangen vanuit de constructie van een relatie en/of gezin. En ja, soms voelt dat een beetje alleen. Anderzijds heb ik me zelden zo alleen gevoeld als tijdens mijn - liefdevolle - relatie. Het gras is niet groener aan de overkant.

Een gezin biedt namelijk geen garanties; geluk en voldoening zijn niet per definitie een bijkomend gegeven. Ook niet bij iedereen die naar zijn lieve kinderen kijkt. Het zit in de factoren die voor elk mens individueel belangrijk zijn om het leven te verrijken, wat dat precies inhoudt moet je lekker zelf weten.

Single vrouwen zitten niet als een hoop droevige feministen te snikken op de bank, omdat ze niet hebben wat voor Eleonor Mills; de enige weg naar echt geluk is. Ze zijn ook niet te ambitieus om te begrijpen wat een gezin wellicht wél voor ze kan betekenen. Er wordt, heel simpel, gewoon niet voor gekozen.
Gelukkig hebben we decennia lang gestreden om zelf te bepalen wat voor ons een volwaardig leven is.

Donneer een koffie via een Tikkie

JOBS

Ben je op zoek naar een goede baan of stage in de creatieve industrie of iemand die je kent? Hieronder een gecureerde lijst van de meest recente open posities op mijn vacaturewebsite whoknowsginny.com die passen bij de doelgroep van deze Substack:

Bedankt voor het lezen van mijn Substack.

De reden dat mijn stukken gratis te lezen zijn, is omdat ik wil dat het voor iedereen toegankelijk is. Wil je mij supporten? Dat kan door een donatie te doen via deze Tikkie-link. Kan ik weer een loeidure espresso betalen terwijl ik de volgende nieuwsbrief tik: TIKKIE

Ik heb geen ambitie meer om moeder te worden en dat vinden veel mensen toch lastig te begrijpen. Dat laatste is in principe niet erg, ware het niet dat ik dan doorgaans lastig gevallen wordt met vragen als: “Ook niet als je héél verliefd wordt?”. Daar valt überhaupt geen antwoord op te geven, want ik kan niet in de toekomst kijken. Het is een vraag om twijfel om te zetten in een voorspelling waar ze zich comfortabeler bij lijken te voelen, want een vrouw van 41 zonder kinderwens is praktisch onvoorstelbaar.

Huilen, zeuren, boos worden

Zoals ik al eens in een eerder stuk heb geschreven wilde ik in het verleden wel kinderen. Graag zelfs. Ik ben een meisje en moeder worden hoort daar bij. Het leek me altijd leuk om een minimensje te hebben waar je voor kunt zorgen. Een soort Baby Born opvoeden, samen met iemand waar je veel van houdt. Natuurlijk had ik er een romantisch beeld bij. Het zou leuk en gezellig zijn. Dat kinderen heel veel tijd en aandacht van je vergen, huilen, zeuren, boos worden, kortom; emoties hebben en uiten, waar je ook weer mee moet dealen, je altijd ‘aan’ staat, je zorgen maakt, daar dacht ik niet aan. Daar werd ik ook niet mee geconfronteerd, want ik was zelf nog een kind.

In mijn puberteit en tijdens mijn jaren als jonge twintiger keek ik regelmatig naar MTV’s Sixteen and Pregnant. Die realityshow over kids die, basically, kids kregen. Veel te jong om de noodzaak van ouderlijke verantwoordelijkheden te snappen dan wel te nemen, ging dat eigenlijk altijd goed mis. Baby daddies die de benen namen, verslaving, ruzies, alles was kut. Behalve de liefde voor die kinderen dan. De teen moms die er wel enigszins wat van konden maken, kwamen uit een goed milieu en hadden een support system om op terug te vallen. In alle gevallen was hun onbezorgde leven in ieder geval voorbij.

Eigenlijk was dat de eerste keer dat ik zag hoe hard de realiteit van kinderen krijgen en opvoeden kon zijn. Dat het ook heus geen walk in the park is voor volwassenen, was nog niet eens aan de orde. Toen mijn eigen kinderwens up and running was, dacht ik daar ook totaal niet over na.

We lost a few good men out there

Tijdens mijn zeven jaar-durende relatie, samenwonend en al, kregen steeds meer vrienden kinderen. Iedereen was inmiddels de dertig gepasseerd en dan wordt het tijd. Is het niet omdat je/jullie het zelf echt wil(en), dan is het wel, omdat het anders misschien niet meer kan. Voor de dames dan. Tijd is een construct, maar de biologische klok valt niet te ontkennen. Dat zorgt in mijn optiek bijna altijd voor extra spanning die wij vrouwen in onze dertiger jaren meedragen. Onze baarmoeder wordt gehighjacked door Moeder Natuur. Dom kutwijf.

De sociale aftrap van de zwangerschap van een stel begint vaak bij een Instagrampost van dikke buik of echo. Ik vind dat altijd zo gek. Een doodnormale gebeurtenis, gepresenteerd alsof men iets extreem bijzonders heeft gedaan. Nou is zwanger raken echt niet zo makkelijk, maar niemand is de eerste. Iedereen weet ook meteen dat je hebt gewipt. “Hey hallo, wij hebben succesvol geneukt!” Ik vraag me altijd af wat er tijdens die vrijpartij allemaal is gebeurd. Is de baby verwekt in een scenario waarin ook standje 69 werd gedaan? Heeft hij haar met z’n leuter op haar wang geslagen? Misschien ga ik volgende keer als met iemand naar bed ben geweest ook maar eens een Instagrampost doen. ‘Niet zwanger, wel geneukt!’

Vanaf het moment van aankondiging treden vrouwen toe tot zo’n genootschap van likeminded mensen die het ook is gelukt. Zwanger worden, kinderen krijgen. Zij die wat de natuur hen heeft opgedragen, succesvol hebben volbracht. Trots, en dat mag. Maar, die portie medelijden voor een ieder die het (nog) niet is gelukt, of wie het niet wil, mag men gewoon houden. Dat je je niet hebt voortgepland, betekent niet dat je bent mislukt.

Goed. Wanneer die mijlpaal van een geslaagde zwangerschap zich heeft voltrokken, merk ik dat vrouwen die voorheen nog participeerden in allerhande gespreksonderwerpen, afbuigen naar zaken die te maken hebben met een baby en ouderschap. Ook niet, gek; het leven draait nu niet meer alleen om hen. Ik vind dat doorgaans wel vermoeiend, want ondanks dat ouders veelal het gevoel lijken te hebben dat hún kind echt speciaal is, hoor ik weer een generiek gesprek aan over simpelweg een nieuw individu. Vervolgens knik ik weer slaafs enthousiast als mij wordt verteld dat de baby een bepaalde fase succesvol al dan niet sneller dan verwacht heeft volbracht. “Wow! Ja heel bijzonder.”
Maar, dat is het eigenlijk zelden tot nooit. Vaak kijk ik naar een gemiddeld melkwit schedeltje met een vleespetje en donkerblauwe aderen, die niets interessants doet dan wat simpele basiszaken. Of dwingt men mij weer een video van het kind uit te zitten die altijd te lang duurt.

MTV’s 35 and single

Mijn ex en ik gingen zes jaar geleden uit elkaar. Vijfendertig was ik toen. Corona woekerde over de planeet en daten was beperkt tot een wandeling in het park of Netflix & Chill. Ik wist dat mijn leven drastisch veranderde toen ik het ideale toekomstplaatje van de gemiddelde dertiger opgaf voor een onzeker bestaan als single zonder kids. Kinderen was in de jaren daarvoor nog een zwaar onderwerp in onze relatie geweest, en het was niet gelukt ze te krijgen in die tijd. Hoe belangrijk wilde ik die wens in de nabije toekomst nog maken? Over mijn jarenlange relatie was ik niet bepaald snel heen en door de regels en lockdowns was op zoek gaan naar een nieuwe liefde überhaupt niet te doen. Daarom besloot ik mijn kinderwens te parkeren. Ongeacht mijn biologische klok. Ik schreef er een coverartikel voor voor het magazine &C en schonk mezelf de vrijheid om op het nog wél krijgen van kids voorlopig geen druk te leggen. We zien wel hoe het loopt. Die vrijheid, bleek me eigenlijk wel te bevallen (no pun intended).

Terwijl die vrienden om me heen de eerste jaren na de geboorte van hun kind voornamelijk in- en rondom huis doorbrachten en ze ook best vaak belandde in een sociaal isolement, kreeg mijn sociale leven plots een impuls. Omdat ik met niemand rekening hoefde te houden, had ik opeens alle tijd. Mijn vriendenkring werd vele malen groter en ik was voornamelijk te vinden buiten de deur. Een avondje uit hoefde ik niet te plannen en als ik naar het buitenland wilde stapte ik zo op de trein. Natuurlijk kreeg ik soms de vraag bij wie ik dan aan de kersttafel zit over een jaar of tien, waarop mijn antwoord altijd is geweest: bij mijn vrienden. Het equivalent van een vrouw met geen kids blijkt in veel ogen; eenzaamheid. Alsof er niemand is die met me wil gourmetten op kerstdag nummer twee. Eenzaamheid tegengaan, zit overigens niet in het verzamelen van mensen om je heen, maar als je het mij vraagt, in rust en tevredenheid vinden bij- en met jezelf. Ik heb geen gezin nodig om me te vermaken. Alles wat de meeste mensen met iemand samen doen, doe ik zonder moeite met mij alleen.

Een volwaardig mens en een gelukkig leven

Ondanks dat ik heus moeder wilde worden heb ik die wens, voortgekomen uit een een andere levensfase, gewoon laten gaan. Ik wil het niet meer. Bang zijn dat ik iets groots mis, iets wat alles overstijgt, doe ik niet. Zero FOMO. Het enige waar ik nieuwsgierig naar ben is hoe het voelt om zwanger te zijn. Maar die ervaring kan ik ook prima missen.
Inmiddels weet ik dat ik beter functioneer zonder de constante zorg voor een ander. Alleen al de overprikkeling op het gebied van geluid is iets waar ik echt niet meer naar uitkijk. Daarbij, mijn zenuwstelsel is systematisch en chronisch al overbelast genoeg. Er zijn nog heel wat jeugdtrauma’s die behandeld moeten worden om generationele pijn niet over te dragen op een kind, en geld geef ik wel gewoon uit aan mezelf. Ik voel me niet minderwaardig omdat ik liever geen snottebel of kinderkont afveeg.

Mijn leven zonder kinderen is niet leeg, maar heel rijk. Geluk haal ik uit de momenten met vrienden en kleine dingen gedurende een dag. Daar hoef ik geen nageslacht voor op de wereld te zetten, mijn dromen zijn vergeleken met mensen die kinderen willen gewoon niet hetzelfde.

De avonturen die ik beleef, omdat ik morgen kan gaan en staan waar ik wil, zijn de benzine die zorgen dat mijn motor blijft draaien. Al kan ik die gigantische tooth gem die ik laatst tijdens een avondje borrelen heb laten zetten; ook wel prima missen.

In ieder geval: nee, ik laat mijn eitjes niet invriezen, ik hoef ook geen kind.
Ik heb er ook geen zin in dat je er naar vraagt.

En mocht ik tóch nog over m’n oren verliefd worden en de bloedlijn willen voortzetten, dan zien we de opties en mogelijkheden dan wel weer.

Wat nu betreft: Ben ik veel liever vrij.

Het is alweer een tijd geleden dat je hebt kunnen ‘genieten’ van een Substackpost van mijn hand. Wil je me supporten? Dan is dat heel welkom!
Je kunt simpelweg een kleine donatie doen, via deze Tikkie: HIER!

Wist je dat ik een heel leuk vacatureplatform heb? Het staat vol met creatieve jobs die je anders niet zo snel vindt.

Je vind alle beschikbare banen hier:

WHO KNOWS GINNY

Have you read my previous list on what to leave in 2025? Because in my opinion there are plenty of things that don’t belong in the year of the Horse.

Here’s part two of what I highly recommend to ghost on the 31st of December.

THE LIST PART II

Is romanticizing a dream job a realistic goal?

In an era where everything seems feasible and we see people online who literally claim to have created their dream job, just know that it’s probably not that dreamy all the time.

As an entrepreneur in the job market for over twelve years, my business is helping people find a job they actually like. I’ve created multiple online job boards for people and companies to connect in the creative industry and it’s wonderful to be able to help people spend their time doing something they love. The one important thing I always need to share when talking about a job search this specific, is: expectation management is crucial. Stop thinking a job will be perfect, it will most likely never be.

In my job field, I come across and meet many people weekly who create such romantic, extremely high expectations of what their future must entail, the actual job ceases to exist. At least, in their perspective, because the jobs that comes closest to meeting their requirements also comes with unwanted tasks. And so they keep looking for something better that fits their expectations completely. By that, they often forget that they postpone next steps and step ups, because they put actual experience on hold.

As a person that had multiple dream jobs in her life (music, PR, writing, a.o.), my dream jobs mostly meant 60% wonderful and 40% mweh. I also had to do administrative tasks I absolutely hated, but I accepted them as a small part of doing something I loved. A dream job is a healthy balance between things you like and things you - sometimes - even loathe. Perfection does not exist.

Not willing to compromise on what you’re looking for will get you stuck in a vicious cycle of feeling unhappy and unfulfilled. I wholeheartedly believe you will get more out of trying to see if it is good enough, than doing nothing at all. At least it’ll gain you experience and more insights on what you like and dislike, but also what you’re capable of.

Sure, a dream job exists. If you accept it’s not gonna be dreamy all the time. My best advice? Manage your expectations and rationalize what is acceptable in 2026 if you’re on the hunt for a job. You might even find one!

Check my free job board here

Do we neer more Private Member Clubs?

Yes, I get it. Since we’re all in our own little echo chambers community bubbles these days, sparked by social media algoritms, we want to hang out with our fellow members in real life too.

When I was young, there was no social media as it is now. We had some popular platforms that were ‘social’, but no algorithms. We had limited chat services like basic texting, MSN or an occasional online message here and there. If we wanted to see the people we wanted to see, we went to the club and most of the time, we weren’t even sure if they would be there. The club was a place where people from different ‘scenes’ would come together, as long as they had a valid ticket. Or, guestlist like many insiders who refused to support their friends. It had a community feeling, but it was inclusive to all.

Now, the concept of communities are booming and we’re in the middle of a Private Member Club wave. In New York there’s been an explosion of new PMCs and even in fairly small Amsterdam, new member clubs are opening more and more often. High membership fees is what makes them even more exclusive and therefor: eligible. Most of them have concierge-like services, with wellness areas and an environment to create the best version of ourselves. If anything, they are a communal space where ‘your network grows’. Online and offline, our world will become even more homogeneous. We want to surround ourselves with likeminded people.

That’s a great business model and all. I mean, look at Soho House (even though word on the street is they’re in a massive decline for years now) but: we don’t need more bubbles. Especially not in the real world. What we need is more diversification. People from all layers of society, different opinions, looks and points of view to meet each other outside and actually talk to each other, instead of staying inside behind a keyboard pointing fingers at those who don’t share our views. Or, in this case meeting at a club house where people without access are not allowed in.

We’re just creating dream worlds and dream expectations in every aspects of our lives, but if you ask me, the state of the world requires us to snap out of it. Isn’t it time to wake up? What we need it to come together and build inclusive communities. You know what? Let’s go to a café more often in 2026. There you’ll find a real diverse range of people, but you might have to participate in a discussion or two.

Subscribe now

Overall

Striving for perfection and the increase of homogeneity will divide us even more in 2026. Time to relieve ourselves from creating more illusion and start being ‘real’ again. Set achievable goals so you won’t get stuck in a loop of being inactive, because you’re afraid of what you might not like. As far as the increase of communities? It’s a great thing to be around people who share the same views or values, but make sure those are not the only people you interact with, or your world might become smaller then a grain of sand.

Thank you for reading my Substack. Recently I switched to English, since that’s the language I publish on social media anyway. It might be a little rusty, writing longform English and I don’t use ChatGPT to translate, but practice makes ‘perfect’. Or at least…

If you want to support my publications, you can always donate a little coffee. My publications remain free so they’re accessible!

Donate a coffee: Here

See you next time!

My longtime internet followers know I love to write and post about things that get under my skin. One of those ‘things’ are people who own a Dodge Ram 1500 in a crowded city like Amsterdam, using three parking spots to park their ego park a car with no cargo, or: cortisol inducing spinning classes given by cultish instructors who scream “THIS TOO SHALL PASS” through their Britney Spears coded headset.

I stopped posting this type of content on Instagram to focus on other stuff, but my presence on Substack as well as all the end-of-year posts, made me come back from this specific hiatus. Here I am to offer you my opinion on important matters I rather not see returning in the year 2026.

THE LIST PART 1

Poverty cosplay

To visually belong to a certain subculture or community takes no effort these days. Every style is literally one digital click away. Fast fashion replicates looks almost immediately, so you can buy every style and/or item a mere week after it was first spotted or blew up online. It’s delivered to your doorstep within 24 hrs, probably unethically produced in far away countries.

With my own two eyes, I have witnessed how fairly bland people rebranded into a more edgy version of themselves within a blink of said two eyes. Not by incorporating personal style and by sourcing unique items, but by simply stepping into a whole new visual identity almost overnight.

Per example: with just a shag cut at the hairsalon and popping in-and-out an Urban Outfitters, people can look like they grew up poor, working an underpaid summer job in the slums of Napoli. One of the hottest looks in 2025.

The world calls it ‘broke core’ or ‘poverty cosplay’. Looking like you were raised by a suffering family on foodstamps with only one set of clothes is surprisingly: an aesthetic these days.

Ironically, this particular style is worn by young people who walk around with expensive matcha lattes and designer items (Y2K era) sourced from curated vintage stores, looking terminally bored while performative reading a book outside the newest coffee salon, judging you for stepping out in a basic outfit, albeit their look is a mere creation of algoritmic copy+paste inspiration without a single trace of authenticity.

One of the few things people really suffer from these days in the Western world is spending money on dinners, sweet little treats and trinkets to numb the pain of not being able to buy a house. Other than that, “we have”.

Maybe we dress poor, not because we truly are poor, but because we feel poor in a time where even the people with fairly good jobs have a hard time keeping up with the rising cost of living.

Is the interpretation of poverty shifting? In that case poverty cosplay is the uniform of a new subculture, with the visual identity of an old one. Individual polarisation at it’s best. A way to show you suffer from the growing discrepancies in modern day society.

Just don’t judge me for dressing up Old Money style in ill fitting Zara items. I like to pretend I will actually own a house one day.

Vapes

Unfortunately, I am an occassional analog smoker (preferably Vogue slims because they look like I love to selfdestruct in a sophisticated way) and I have a hard time dealing with progress. Vaping was supposedly a more healthy solution to inhaling tar, but by the rise of that global lie, that now leaves me seeing people walking down the street dragging a USB-C charged bubbling dynamo, exhaling a near atomic mushroom cloud of apple berry watermelon cotton candy scented vapor, the equivalence of ten hookah-lounges being on fire on one block.

If people continue to suck on a battery in 2026, at least develop re-fillable vape cartridges with the scent of Oudh so I don’t have to inhale the artificial smell of fruits I don’t like to consume anyway.

Subscribe

Kelly Wearstler interiors

Kelly’s interiors are so extremely loud, everytime I see a picture or step into a KW inspired area, my vagus nerve is crashing out and I have to do a minimum of three Breathe with Sandy Youtube-sessions before I stop spiralling into near psychosis.

It’s not that I don’t respect her (great) taste, but every single item screams for my attention. Everything needs to be registered and looked at and therefore it’s impossible to overlook, because each detail either has a different structure, patern, material, color or shape. A bunch of attention whores. Or, a daycare full of crying babies who all need to be comforted at the same time. It’s just too much.

Seeing this maximalist style translated into the decors of many restaurants and households these days makes me fully understand that Kanye West & Kim Kardashian white and organic interior by Axel Vervoordt back in the day. It was a complete deprivation of any form of sensory stimuli, which - honestly - really calms the crowded and cluttered mind. And, I get it. In my humble opinion, rooms should not consume us, they need to be complementary to us.

When this hysterical maximalist Wearstler trend wears off, people will be stuck with pink marble kitchentops and golden cranes, electric blue sofas and leopard print rugs. Not that we need more beige and bouclé, but I believe there’s a middle. Somewhere.

In 2026, for the love of God, I wish for more balance when it comes to interior, just so I can relax for once, when I step inside a room.

Follow me on Instagram

Algoritmic content

Algoritms are not evil, but they do give a distorted perception of reality, facilitating online bubbles.

I, for one, thought smoking was on trend again, but my critical thinking skills luckily have not completely left my brain yet and so I had to draw the conclusion that it’s not smoking that is back, but that I liked a few cigarette memes (to make me feel less guilty of destroying my body for short term ‘pleasure’), which made the algoritm serve me even more cig content. If you like a few Reels about running, you’re gonna get Reels about running. The power is always in repetition.

If an original concept works and gets a lot of likes and engagement on social media, it will be picked up by the algoritm. That sparks other creators to create a video with the same concept, because it will likely perform well. These days people call it ‘trends’. What you see is copies of copies of copies. You’ll swipe across the same motivational running quotes created by different creators within no time.

There are a gazillion women who post the same ‘eyeliner for hooded eyes’ videos (I know this because I’ve watched them all), podcast registrations of men who show off an affordable Datejust while complaining about the bodycount of their imaginary future wifes, and ‘how to style’ videos of fashionistas wearing balaclavas and wide pants, narrating a perfectly aesthetic registration of trendy outfit combinations using the same monotoneous voice as all the others.

Capitalism has deeply penetrated into our cells and selves. We believe we are creating a personal brand, but we’re just creating more capital for big platforms like Meta. With revenue, but especially with data, leveraged by letting us think we accomplish great things by making content. The truth is we’re just creating what the algoritm is telling us to make.

If anything: seeing the same stuff everywhere, makes me want to move to an Eastern European forrest where I build a tiny wooden house with my own bare hands, while listening to a radio, go trough old magazines and talk to my friends via a satelite phone.

But hey, if you want to be the quadrillionth person who sells online courses, validated trough the popularity of your social media account, sparked by the algoritm; you do you. I just think more people will grow tired of the same repetitive visual slob and brainrot soon. Being able to truly stand out and be original will become the most eligable softskill of 2026. Or at least, it should be.

Follow my creative job board on Instagram

Thank you for reading part 1 of my ‘2026’ short series.

Part 2 will feature Private Member Clubs and more…

I want to thank the people who’ve donated a coffee in the past. You are truly a great support!

If you also want to contribute to my writings by making a small donation, you can find the link here:

Donate a coffee

Met het risico dat ik mezelf als een zure single van veertig portreteer, wil ik toch even het podium pakken om één van mijn allergrootste irritaties op sociale media te verkondigen: content van andermans’ vlees en bloed.

Veel te regelmatig zie ik in mijn timeline foto’s en video’s voorbij komen van (bevriende) ouders die iets totaal onbenulligs van hun kinderen posten. Dat ze een briefje hebben geschreven, een tekening hebben gemaakt, een teringzooi hebben veroorzaakt, of iets anders compleet normaals wat ze absoluut niet onderscheidt van alle andere kleine menspersonen die de wereld rijk (of arm) is.

Bijschriften als “Dit is toch te lief???” of “zó trots!” gaan dikwijls gepaard met documentatie van iets wat ieder kind doet.

Ik swipe op Instagram langs een papiertje waarop met hanenpoten fonetisch is geschreven dat een kamer off limits is. Vaak is er dan per ongeluk een lettertje omgedraaid of één letter is behoorlijk uit verhouding in vergelijking met de rest. Ook tref ik jaarlijks filmpjes aan waarin ik moet toezien hoe de eerste basisschooldag met een veel te grote-, en spuuglelijke rugzak tegemoet wordt gesloft.

Elke ogenschijnlijke mijlpaal voor een ouder is voor mij als toeschouwer zonder nageslacht een totaal generieke kinderlijke gedraging, waar absoluut helemaal níets bijzonder aan is. Dat iemands’ kind een doodnormale ontwikkeling doorgaat vind ik dan ook volstrekt oninteressant en alles behalve verrassend.

Subscribe now

Filmpjes (die godvergeten lang duren)

Onlangs liep ik met een vriend over straat toen hij vertelde hoe grappig zijn kind had gedanst en dat hij daar een leuk filmpje van had. Ik voelde mijn hele lichaam in verzet komen, want ik was me reeds bewust van het feit dat ik iets moest gaan bekijken waarin ik niets ongewoons zou zien, maar er wél van mij verwacht werd dat ik het wel degelijk exceptioneel grappig-, en ronduit fenomenaal zou vinden. Exact hoe die vriend/ouder van zijn eigen kind de situatie zelf natuurlijk wel had bevonden.

Omdat ik nog langer weiger te participeren in de ouderlijke waanzin als het aankomt op de verwondering over hun kinderen, besloot ik dat mijn grenzen niet langer overschreden moeten worden. Na enkele seconden te hebben gekeken naar een klein mens dat gewoon lollig danst en ik na negen oneindig durende seconden- óók nog dringend werd geadviseerd even door te kijken, want “dan zou het grappige deel komen” (kwam niet), heb ik die vriend op respectvolle wijze medegedeeld, dat hij en ik niet op dezelfde manier naar zijn kindercontent kijken. Als argument heb ik aangedragen dat mijn complete desinteresse voornamelijk voortkomt uit het feit dat er geen DNA van mij is doorgegeven aan dat andere mens, en ik dus ook niet verbluft ben dat ik er één heb geschept.

Ik begrijp dat als je jarenlang je kop eraf hebt geschroefd in café dan wel club en je nu opeens nieuw leven hebt weten te produceren, je dat shocking en speciaal vindt vanwege het contrast. Nou kan ik me er niets bij voorstellen, want ik ben nooit zwanger geweest en heb dus ook geen kinderen, maar het líjkt mij ook een vreemde gewaarwording dat er opeens een heel nieuw persoon uit je is ontstaan. Desalniettemin wil ik een ieder er graag op wijzen dat voortplanting: normaal is. Kinderen worden elk moment van de dag: geboren.

Laat mij alsjeblieft geen foto’s en video’s meer van je kinderen moeten bekijken op het moment dat we afspreken (of daarbuiten). Al helemaal niet als het je neefje of nichtje betreft. Het delen van kindercontent bewijst enkel en alleen dat jullie doodnormale zoogdieren simpelweg: bestaan.

Share

Een kind is gewoon een mens

“Hij is al zo ver voor zijn leeftijd”. Als er één ding is waar ik als aanschouwer en slachtoffer van de Onterechte Ouderlijke Verwondering en Trots een bloedhekel aan heb, is wanneer ouders opscheppen over het ontwikkelingstempo van hun kind(eren). Op vakantie zag ik eens een klein gozertje van een paar maanden op beide benen rondschuifelen in een winkel. Helemaal niet goed voor zo’n klein skeletje, maar die ouders waren natuurlijk apetrots.

Zodra een kind ook maar één leveltje verder is dan een ander kind van dezelfde leeftijd, wanen ouders zich de illusie dat hun kind een genie is. Daarbij zelden in acht genomen dat een kind niet op één vlak ontwikkelt, maar op een heleboel tegelijk, en waar het sneller is op het gebied van het één, dat ook waarschijnlijk weer wordt gecompenseerd met het achterlopen op het gebied van het ander. Maar daar hoor je ze niet over.

Tenzij je baby van drie maanden het wint van een internationale schaakkampioen van tweeënvijftig- wil ik over het niveau van de ontwikkeling niets horen. Ik zie vanzelf wel wanneer het niet meer in een luier schijt.

Leden van de OOVT (Onterechte Ouderlijke Verwondering en Trots) genieten allen het onvermogen om vanuit een ander perspectief naar het gedrag van hun nakomelingen te kijken en daarmee vertonen zij allen net zulk generiek gedrag als hun kinderen. Ze zijn gewoon mens. Daar bestaan er heel wat van en er hebben er ook best al wat op aarde rondgelopen. Dat relativeringsvermogen en dat hun kind dus niet bijzonder is, ligt helaas niet binnen de ouderlijke capaciteit.

Op sociale media volg ik mensen meestal, omdat ik op de hoogte gehouden wil worden van tenminste één aspect van hun leven/visie welke mij aanspreekt. Dat kan werkelijk van alles zijn, maar het moment dat er een zwangerschap wordt aangekondigd en ik iedere godganse dag content van die zwellende buik geprioritiseerd zie worden, begint mijn interesse af te nemen. Wanneer de baby geboren is, switched de persoon die ik volg niet geheel incidenteel van individu naar vader/moeder en diens content dus ook.

Nu lees ik bepaalde katernen van de krant niet als deze mij niet interesseren. Kindercontent is de rubriek op social media die ik dus ook niet vrijwillig consumeer. Dat vind ik een gedegen reden om iemand te ontvolgen, al kan ik dat bij mijn beste vrienden (helaas) niet maken (tot mijn grote spijt). Als ik er mee weg kan komen, wordt er stiekem iemand uit mijn vriendenkring gemute.

Gewenst kindloos

Met mijn vorige vriend wilde ik graag kinderen. Moedergevoelens heb ik jarenlang gekoesterd en dus was het even omschakelen toen mijn relatie op mijn vijfendertigste eindigde en het ideale toekomstbeeld dat ik voor ogen had verdween.

Dat de kans dat ik nog kinderen zou krijgen zou slinken is niets waar ik wakker van heb gelegen. Waar mogelijk neem ik neem de dingen als het even kan voor wat ze zijn. Er een agendapunt van maken om een nieuwe potentiële vader van mijn kinderen te zoeken vond ik te veel druk veroorzaken en bovendien heb ik nooit de ambitie gehad om op ‘latere leeftijd’ nog te ‘moederen’.

Zodoende ben ik het idee van ouderschap langzaam aan los gaan laten. Eitjes invriezen was voor mij geen wens. Het kost veel geld, biedt geen garanties en, nogmaals, ik wil geen zeurende puber moeten verzorgen als ik al lang en breed op een cruiseschip wil zitten met mijn zuurverdiende geld.

De aversie jegens andermans kindercontent heb ik wel even moeten toetsen bij mezelf. Komt het niet gewoon, omdat ik strontjaloers ben op hun ideale plaatje? Maar dan zie ik weer hoe een ouder lijdt aan chronisch slaapgebrek vanwege een strontvervelend doorsnee kind, terwijl ik net midden in de nacht achterop de motor van mijn date door de lege straten van Parijs ben gescheurd. Dan weet ik wel weer waar ik het gelukkigst van word: vrijheid. Mijn leven is ook zonder kinderen buitengewoon rijk ;)

Misschien zijn mensen ook geen groot fan van mijn content en de sporadische thirst traps die ik (meestal) te onpas op hun netvlies plak, maar het staat hen tevens vrij daar wat te vinden. Een heel stuk te schrijven over hoe oninteressant mijn leuke leven is, misschien.

Het is ook niets persoonlijks naar die kleine griezeltjes toe. Op sommigen ben ik best wel dol, maar ouderschapspropaganda waar gedaan wordt alsof hele saaie dingen, super exceptioneel zijn, is een biologische scam van Moeder Natuur waar ik niet voor val.

Einde.

Bedankt weer voor het lezen van mijn opinie vertaald in woorden in plaats van enkel gedachten. Hopelijk heb ik jullie weer kunnen entertainen. Deze Substack is gratis, maar je mag altijd iets doneren in ruil voor mijn kosteloze content op het www.

Dat kan via deze TIKKIE

Een maand geleden bracht ik een bezoek aan een vriend in London die bij YouTube werkt. Aangezien dit videoplatform een dochteronderneming van de allergrootste zoekmachine ter wereld is, trad ik binnen in the mainframe het Google hoofdkantoor. Op mijn Uber Lime (ik hóu van dat concept!!) zoefde ik via respectievelijk stoep- en busbaan richting afspraak in een rok die zo brutaal omhoog waaide, dat een geërgerde passant me toeschreeuwde;
"PUT SOME F*CKING CLOTHES ON!”.
Een middelvinger mijnerzijds en twee straten verder arriveerde ik bij het gebouw met het gekleurde logo op de gevel.

Eenmaal binnen had ik het gevoel dat het gebouw alles over me wist.
Of er alternatieve behandelingen waren voor mijn moeder’s uitgezaaide borstkanker in 2012, en hoe snel ze dood zou gaan. Wanneer ik zelf denk dat ik een hartaanval heb en erachter kom dat ik gewoon een Rennie moet nemen. Hoe je het snelst over een depressie heen komt zonder al te veel moeite, en waar ik op moet letten als ik mijn aandelen verkoop. Google verschaft me al decennia informatie, waarmee ik denk grip op mijn leven te krijgen. Al is het om een perfect gekookt eitje te bereiden.

Nadat ik me had aangemeld bij de non-binaire receptionist met knalblauw haar, werd ik opgehaald door mijn host, een vriend van een vriend en dus ook een beetje van mij. Een kleine tour door de bedrijfskantine (ik hóu van bedrijfskantines!!), het uitzicht vanaf het dakterras en een heel leuk gesprek over zijn werk bij YouTube verder, stond ik in de lift naar beneden. Iedereen die ik boven zag was vrolijk en gedreven en de koffie was er goed. Bovendien was het type medewerker enorm divers, zowel qua culturele achtergrond als leeftijd.

Toen ik mijn Uber Lime unlockete bedacht ik me dat als het allemaal niet zou lukken met mijn eigen onderneming, ik later bij Google wilde werken. Het voelde er fijn.

Doortje (Smithuijsen) en ik kennen dezelfde persoon binnen YouTube.
Zo kwam het dat we beiden waren uitgenodigd om de livetalk over contentcreatie van hem én zijn andere leuke collega bij te wonen.
Ditmaal niet in Londen, maar gewoon in Amsterdam.
Terwijl ik me stond aan te melden bij de receptie op de vijftiende verdieping, appte Doortje; Ze kon het gebouw niet vinden. Begrijpelijk, want de Zuidas is volgebouwd met hoge torens die niet individueel genummerd zijn, maar wel allemaal op elkaar lijken.

Temidden van een aantal beauty-influencers namen we twee verdiepingen lager plaats op extreem comfortabele conferentiestoeltjes, met uitzicht op bankiers en advocaten die in andere kantoorgebouwen aan het ploeteren waren om shareholders revenue te multiplyen.

Tijdens de boeiende talk moesten we af en toe gniffelen om de contradictie dat uitgerekend zij en ik, bij YouTube, ín het Google-gebouw, óp de Zuidas, braaf zaten te luisteren. ‘Hoe je ad revenue kunt genereren met het creëren van short-form content’. “Besef je wel dat we ons in het hart van kapitalisme begeven?” smiespelde ik in Doortjes oor.

Terminaal online

Volgens mij ben ik sinds 1997 niet meer offline geweest. Ook ik consumeer content alsof het zakken chips zijn, waar ik achteraf spijt van heb bij elke oprisping die me nog aan mijn vraatzucht herinnert. Die telefoon wegleggen gaat al lang niet meer. Bij elke seconde verveling scroll ik door het oneindige aanbod van inhoud, dat grotendeels uit leegte bestaat. Het concept infinite scroll—de functie die je aan het eind van je feed, content van andere gebruikers laat zien, zodat je blijft doorscrollen, is gecreëerd om je op het platform te houden. Bestond dat niet, dan had ik mijn telefoon vaker weggelegd. Ik had ‘m ook weer opgepakt hoor, daar niet van. Maar, dan had ik in de tussentijd de vaatwasser wél uitgeruimd, in plaats van dat ik naar video’s zou staren van mensen die in hun garage LIVE snoepzakken vullen.

De uitleg over hoe je simpel advertentie-inkomsten kunt genereren met het maken en plaatsen van video’s, enthousiasmeerde me. Hoeveel moeite is het maken van zo’n filmpje nou? Als ik alle regels van het platform volg; een goeie hook, een goeie inhoud, een goeie niche, een goeie looptijd, een consistent uploadrooster-, dan zou ik vrij makkelijk extra geld kunnen verdienen. En ik wíl extra geld.

Ik bedacht me hoeveel nevenactiviteiten ik al wel niet ontplooi en voelde mijn lichaam zwaarder worden. Had ik echt zin om voor een gigantisch platform als een advertentiezuil te fungeren? Zodat dat platform nóg meer geld genereert en ik, met heel veel effort; een beetje? Zo begon het wel te voelen toen ik mijn honger naar financiële liquiditeit en mijn ego liet slinken.

Mijn ambities liggen helemaal niet bij het maken van videos. Die droom streefde ik twintig jaar geleden misschien na. Nu wil ik gewoon mijn telefoon uit het raam flikkeren, om mezelf maar éven te kunnen focussen op het lezen van een boek. Al ben ik wel blij dat anderen die video’s wel maken. Dan kan ik tenminste leren hoe je een perfect eitje kookt, of ooit—waar ik nu van droom, mijn eigen huis bouwen met behulp van YouTube-videos.

Op de gang keek ik Doortje met grote ogen aan:
“Ik wíl dit denk ik niet. Ik ben nu al dóódmoe!”

Corpsintellect

Wanneer ik met consistente regelmaat mijn corpsvrienden vergezel naar horecagelegenheden als Hoppe of Brandon en, niet in de laatste plaats, mede vanwege het verleden (en heden en toekomst, want lid ben je voor het leven) van één van mijn lievelings-exen als lid van ASC/AVSV, kom ik veelal in aanraking met corporale types. Met hen drink ik dan ook dikwijls pils. Wat veel niet-leden en ik vaak (misschien wel wat hautain) concluderen, is dat de corpsbal in groepsverband vaak niet te harden is. Het ontbreekt de gecopy+paste heren niet aan testosteron, als wel aan intellect zodra de compagnie zich samen heeft gevoegd. Dat, terwijl ze tegelijkertijd individueel vrijwel altijd een superleuk én intelligent persoon blijken te zijn.

Corpsknaapjes worden in groepsverband dikwijls door knorren in hechtenis gehouden in de alom bekende ‘irritatiezone’. Wie aan een enclave studentikoze zijscheidingen denkt zal deze groepen ongetwijfeld binnen enkele seconden met de geur van bier-, kromgetrokken houten tokovloeren-, een gemeenschappelijk Marktplaatsbankstel- en diepvriespizza’s associeren. Evenals luidkeels gehoon in de vorm van gesprekken over werken bij o.a. Heineken, een family office, beleggen in pandjes, het neuken van geile wijven, alsook waarom hun wijven alleen nog maar kunnen zeiken, hoe chill het nieuwe sloepje is, hoeveel pils er nog gehaald moet worden en, met een beetje pech, wordt er ook nog een clublied ‘gezongen’ wat vaak niet onder doet voor de hymne van een schare doodsbange soldaten die zichzelf de illusie voorhouden dat ze ooit generaal worden, maar waarvan we allemaal weten dat ze al flauwvallen in de achterhoede zodra de hoef van het paard van de tegenstander bovenaan de heuvel verschijnt. Een enkeling is zich bewust van de treurige staat van de wereld en draagt bij wijze van activisme een aaibaar Patagonia-vestje. Zijn moeder was waarschijnlijk ooit lerares of psycholoog.

Het tenenkrommende gedrag van corpsballen is het gevolg van de onverwoestbare peer pressure die binnen de corpscultuur sluimert en die de participanten maar niet verlaat. Tevens een knap staaltje programmeerwerk, want gedragingen als deze zijn de verscheidene corpsgeneraties niet vreemd. En, zelfs al is de studie ruimschoots afgerond en het studentenpaleis verruild voor een Lovens bakfiets en een onderkelderd miljoenenpandje in Oud-West; stoer doen met de amices blijft een relevante uiting van het verdoezelen dat men niet buiten het collectief geplaatst willen worden. Nu is vervelend groepsgedrag niets nieuws, maar wie het vermogen bezit om jarenlang met meurende katers een universitaire studie af te ronden en pretendeert bij te dragen aan het concept ‘beschaving’, moet daar ook maar eens naar handelen.

In tegenstelling tot het vaak gehoorde beklag, worden corpsballen niet door linkse mensen geframed. De sociale detentie die ze toegekend wordt door de rest van het gewone volk is niemand anders aan te rekenen dan henzelf vanwege de schaarste van groepsintellect en het prioriteren van dergelijke.

Ondertussen associeer ik me als geopinieerde knor nog steeds heel graag met leden hoor. Maar dan hooguit in samenstellingen van max. vijf. Alles boven dat aantal bereikt al gauw mijn irritatiegrens vanwege het ontbreken van inhoud en de wil om fatsoen boven ploerterigheid te verkiezen. Het liefst laat ik daarom af en toe enkel het corporale individu vervroegd vrij wegens goed gedrag.

*Auteur is knor en Volt-stemmer.

Dit was mijn nieuwsbrief klaagpleidooi weer voor deze editie.
Mocht je genieten van mijn onstilbare honger om altijd maar online te zijn en daar mijn mening te verkondigen, zodat jij deze kunt consumeren? Een gedoneerde koffie wordt altijd gewaardeerd en dat kan voldaan worden middels dit open TIKKIE!

Jaren geleden zag ik een Instagrampost van Vice voorbij komen over ‘coffin homes’ in Hong Kong; leefruimten die je kunt vergelijken met de afmeting van een doodskist. Huurders kunnen er in liggen en boven het matras zweven wat plankjes waar men wat bezit op kan uitstallen.

Een deep dive in deze onmenselijke woonomstandigheden humblede mijn langetermijnwens om ooit een heel grachtenpand te bezitten per omgaande. De reden dat ik zo’n exorbitante toekomstdroom heb, is omdat ik graag een ruime schilderstudio in huis heb, evenals een diepe tuin, een terrasje en een grote keuken om, voornamelijk, in te borrelen met vrienden. Een wens die misschien niet gaat uitkomen, maar one can dream. Als ik niet altijd maar streef naar meer en beter, dan stagneert mijn motivatie en wordt ik depri. Daarnaast leg ik de lat graag extreem hoog voor mezelf, omdat ik vind dat ik mezelf continu moet bewijzen om mijn bestaan en talent te valideren.

Hoewel mijn ego een grachtenpand kan vullen, heb ik daar fysiek natuurlijk niks te zoeken in m’n eentje. Zoveel woonoppervlak heb ik helemaal niet nodig. Het appartement waarin ik nu woon is voor Amsterdamse begrippen groot, want; slaapkamer (staat alleen een bed van muur tot muur), eetkamer(!!), woonkamer, keuken, douche/toilet én balkon. Het is fijn dat het wat ruimer is, want ik kan er - al dan niet op een krappe 1m2 - ook schilderen. Echt gegeten wordt er zelden in mijn eetkamer, want het dient naast schilderstudio ook als administratiekantoor en Vinted-opslag. Met andere woorden: het is er een teringzooi. Als ik die eetkamer niet had, had ik m’n troep nergens kwijt gekund en was het al lang en breed niet meer in mijn appartement te vinden. Maar, omdat ik de vierkantemeters bezit (oké—huur), vul ik ze.

Een docu op Netflix van het ietwat irritante duo The Minimalists, die een minimalistisch leven prediken, deed me realiseren dat we hier in het Westen echt teringverwend zijn als het aankomt op de categorie ‘wonen’. Hoeveel jonge gezinnen ik wel niet ken die Amsterdam verlaten. Niet per se, omdat ze de woonlasten niet meer kunnen dragen, maar voornamelijk omdat ze méér woonruimte willen. Een grotere slaapkamer, een grotere tuin. Kinderen die in het groen moeten opgroeien. Excusez moi, maar volgens mij vind je kroost het prima om te stoepranden in De Pijp. Die grotere woning leegte buiten de stad ga je waarschijnlijk opvullen met meer tyfuszooi en de afstand van koelkast naar bank wordt alleen maar langer. Als ik vroeger naar MTV Cribs keek vroeg ik me toen al doorgaans af hoe vaak een celeb daadwerkelijk gebruik maakte van zitkamer nummer zeven. Het antwoord is waarschijnlijk: nooit.

Misschien mogen we dus best eens nagaan of we dat streven naar meer en beter kunnen richten op andere zaken dan woonruimte. Als de muren op je afkomen snap ik dat je wat meer space wil, maar wat we in deze kapitalistische rat race maar al te vaak vergeten is ‘tevredenheid’. Groter betekent niet automatisch meer geluk. Je raakt ook daar gewoon weer aan gewend, maar dan met meer zooi om je heen.

In Hong Kong zijn er momenteel naar verluid 108.200 onderverdeelde woonruimten van het type ‘coffin home’ en zo’n 215.700 mensen die daar gebruik van maken. Voor de coffin home een stukje terug in dit artikel wordt door de huurder omgerekend €283,43 per maand betaald.

Zoveel kost dat riante appartement in Amsterdam dus ook weer niet. En laten we wel wezen, een groot deel van de wereldbevolking woont in een plaggenhut met golfplaten. Je bent gewoon een beetje verwend.

In dit artikel van de Hong Kong Free Press lees je meer over de complexiteit die gepaard gaat met het opheffen van coffin homes.

Sociaal Kapitaal als asset

Sociaal kapitaal: - wie je kent x je relatie tot elkaar x je gunfactor/authenticiteit -, is enorm belangrijk als je het wil maken in de stad. Een vorm van denkbeeldige valuta dat het langst voor je werkt als je niet nep bent of met een hele domme deal komt. Natuurlijk kan je het inzetten vanuit een transactioneel oogpunt; jij doet wat voor mij, ik doe wat voor jou. Echter, een duurzamer businessmodel is met mensen werken, omdat je oprecht bent. Zelfs als ze niks voor je terugdoen. Pay it forward.

Een voorbeeld: In Amsterdam - en ook daarbuiten - zijn er zat goede PR-bureaus en dito medewerkers al dan niet eigenaren. Zo word ook ik iedere week wel door een aantal agencies benaderd voor socialmediasamenwerkingen of barterdeals, en altijd wordt het verzoek verpakt met een digitale glimlach. Hoe brutaal het verzoek ook mag zijn. Maar, waar deze tone-of-voice bij veel PR-mensen tijdelijk en zeer transactioneel is, en ik ze regelmatig uit hun rol zie schieten zodra ik me heb omgedraaid, zijn er af en toe ook mensen bij wie dat niet per definitie het geval is.

Zij lachen je niet alleen toe als ze wat van je willen, maar met hun kun je ook chillen als je niet naar hun event komt of hun klanten promoot. Door deze laidback mentaliteit hebben ze in ieder geval bij mij veel meer leverage.
No love lost als je niet wil of kan, er zijn tenslotte nog zat anderen in hun poule. En de volgende keer slaan ze je heus niet over. In een wereld waar alles nep en gehaast is, blijven zij authentiek en relaxed. Wanneer ik wél naar een van hun events kan of een deal met ze sluit, zet ik vaak een tandje bij content wise, omdat ik het ze gun en zij mij. Dat converteert. Bovendien kun je deze mensen altijd om een gunst vragen en zal deze gegarandeerd worden beantwoord met een vorm van hulp. Deze altruïsten snappen (onbewust) wat voor positief effect het op het brein kan hebben, wanneer je oprecht aardig bent voor een ander. Lees dat ook hier in dit mooie essay.

Het is een katalysator van elkaar’s rug hebben, zonder dat daar voorwaarden aan verbonden zijn. Een waanzinnige vorm van je netwerk op een sociale manier kapitaliseren. Het versterkt ook nog eens het communitygevoel.

Ik koppel sinds jaar en dag mensen in mijn netwerk aan elkaar. Dat doe ik gratis en daar had ik, als ik het wat commercieler had ingestoken, echt wel al veel centen mee kunnen vergaren. De reden waarom ik altijd alles en iedereen kosteloos met elkaar in contact breng (afgezien van vacatures dan), is omdat ik gewoonweg blij wordt als ik anderen blij maak. Dat geeft mij betekenis (en die validatie). Een knaller van een dopamineshot in mijn dopamine-arme brein *permanent sad face*.
Door deze onbaatzuchtige diensten heb ik veel sociaal fortuin vergaard, dat ik eigenlijk zelden anders inzet dan om anderen te helpen. Een enkele keer vraag ik zelf schoorvoetend om hulp, welke ik dan ook nog eens verwacht niet te krijgen. Maar, omdat ik er zo zorgvuldig en duurzaam mee omga, zit ik nog steeds op een berg kapitaal. Ik kan er alleen geen grachtenpand mee kopen. Nou ben ik heus niet vies van geld, maar ik ben zeker weten niet ploerterig genoeg om stinkend rijk te zijn. Dat vind ik bovendien overbodig, tenzij ik mijn fortuin met mijn matties kan delen. Boven alles ben ik net te onzeker om mezelf naar miljoenen te bluffen.

Resumerend lijkt het mij een uitstekend advies naar de mensen toe om eens wat minder naar materialisme te streven en het collectief wat sterker te maken. Bijvoorbeeld door je sociale kapitaal te multiplyen, in plaats van de crypto-portefeuille. Een stuk minder stressvol dan speculeren met je buitenhuis in Zuid-Frankrijk. Zul je zien dat wanneer je stocks instorten, je in ieder geval nog bij iemand uit je netwerk op de bank mag crashen.

Subscribe now

Spiegels in Parijs en woonoppervlak

Reflectie

Men zegt dat Fransen narcistisch zijn en dat kan ik enerzijds beamen als ik even kijk naar wat voor type Fransozen ik heb gedate (maar dat kan ook gewoon aan mij liggen), als ook de outdoor spiegelratio in de stad. Het is je vast wel eens opgevallen dat er in deze waanzinnige metropool heel veel spiegels in het straatbeeld aanwezig zijn. Is het niet van onder tot boven tussen (winkel)pandjes, dan zijn het wel rechthoekige spiegels die op ooghoogte aan muren zijn bevestigd.

De inwoners lopen er zelfs casual nog beter bij dan de gemiddelde medewerker van de Nederlandse VOGUE, dus ik snap wel dat de Fransozen ook gefaciliteerd willen worden in het onderhouden van hun persoonlijke voorkomen. De ijdeltuit in mij zou wíllen dat dit in Amsterdam ook het geval was, maar aangezien ons volk al te nuchter is om zich anno 2025 van de afritsbroek te ontdoen, acht ik de kans klein dat dat ooit gaat gebeuren. Calvinistisch? Ja. Narcistisch? Nee. Helaas moet ik hier op straat nog steeds in een autoruit gluren om te zien of ik er nog een beetje knap bijloop.

Woonruimte

Wat we ook allemaal weten is dat woonruimte in Parijs niet riant is. Veel mensen die er wonen leven op enkele vierkante meters. Waar we hier mijmeren over kleine studio’s, is dat daar gewoon een volwaardig appartement. Niemand die erover zeurt dat ze een oeuf vanuit bed kunnen bakken. Het zorgt er ook nog eens voor dat mensen buiten leven, wat de stad tenminste doet bruisen op any given time or day.

Wat ik extra interessant vond is dat men daar in tegenstelling tot het Amsterdamse, niet ongekend veel gigantische tuinen bezit. Als er ruimte is achter een huizenblok, dan wordt daar gewoon weer een huizenblok neergeplempt, met hooguit een doorloop in de vorm van een binnenplaatsje. Hier gluur ik al ruim tien jaar naar de overwoekerde vierkante tuinmeters die door het gros van de bewoners onbenut wordt gelaten, maar waarvoor wel verhuisd wordt buiten de stad, want het moet groener en groter.

Een oproep aan krakers om eens niet een bestaand pand te bezetten, maar voortaan in die verrotte ongebruikte Amsterdamse tuinen een heel huizenblok met de troep van anderen te bouwen.

Ik heb nog een halve eetkamer aan rotzooi om te doneren.

Bedankt voor het lezen.

Wil je mijn gratis content supporten, aangezien ik geen subscriptionmodel hanteer, omdat ik wil dat info en vermaak zo toegankelijk mogelijk is? Een koffie sponsoren mag altijd en kan via deze Tikkie-link:

KOFFIE VOOR GINNY

Share

De blij-niet blij ratio

Het excessief gebruik van social media zijnde een exhibitionist (de geobserveerde) geeft mij een bevredigend gevoel van controle. Jij ziet enkel wat ik wil dat jij ziet. Dat jij, de voyeur, daar vervolgens een interpretatie bij verzint laat ik los. Althans, meestal. Soms vind ik het vreselijk om geobserveerd te worden, meestal als de interpretaties collectief té ver van de- (mijn) werkelijkheid vandaan liggen. Bijvoorbeeld, als men uit social media concludeert dat ik een fantastisch leven heb. Een aaneenschakeling van welvaren en geluk. Ik snap waarom dat gedacht kan worden, ik heb het tenslotte heel leuk en dat zie je ook. Aan de andere kant heb ik vanaf jongs af aan al verschrikkelijke dingen rondom de dood meegemaakt en heb ik daar tot op heden last van. Zo zijn er nog genoeg andere dingen die mijn leven net zo duister maken als dat het soms licht kan zijn. De perspakketjes van PR-bureaus die gratis spullen toesturen, veroorzaken dat laatste in ieder geval niet. Al hou ik van cadeautjes en kan ik - tijdelijk - dolgelukkig zijn met de producten en kleding die ik gratis krijg. Toen er ooit zes pakketten bij mijn voordeur stonden, kon ik echter alleen maar denken hoe ik níets van de inhoud daadwerkelijk nodig had. Kwijt kon ik het al helemaal niet. Het conflicteert wellicht met het kleine gat in mijn hand, maar bezit vind ik maar een last. Vaak voel ik me schuldig vanwege de overdaad die mijn vierkante meters bezetten. Mijn geweten geeft het daarom vaak weg.

Bij tijd en wijle deel ik ook de sombere momenten in mijn leven. Mijn emotionally slutty uitspattingen vinden doorgaans plaats rondom mijn menstruatie, wanneer de controle over mijn emoties mij ontglipt. Hoewel ik deze instabiliteit maar al te graag wijdt aan hormonale disbalans, weet ik dat ik heus niet tijdelijk ontoerekeningsvatbaar ben. Ik ben nog altijd zélf verantwoordelijk voor mijn gedrag en wat ik van hoofd-, naar taal en/of geschrift converteer. Gepaard met incidentele cringe, kun je dus uit mijn Instagramposts concluderen dat ik me ook meer dan eens depressief en angstig voel. De contentratio tussen happy life en sad life is alleen niet per definitie fifty-fifty.

Dries een poot uitdraaien

Niet lang geleden had ik een parfum van Dries van Noten besteld. Niet om de fles van 100ml, als wel om de twee 4ml complementaire samples die je mag uitkiezen. Via een eerdere — exorbitant prijzige — aanschaf, werd mij duidelijk dat je altijd gratis twee van die proefjes krijgt meegestuurd als je iets bestelt. Toen ik eens betoverd werd door hun parfum ‘Rock the Myrhh’, wist ik dat ik mijn bankrekening niet ging raadplegen voor een blijvende aanschaf, maar een product zou bestellen om deze vervolgens te retourneren. De twee maal 4ml parfum kon ik dan lekker houden. Ik loev Dries van Noten, maar praat deze anti-kapitalistische daad van verzet goed, net als de Zelfscan Soldaat die een paprika ‘vergeet’ te scannen: niemand wordt hier écht minder van.

Naast mijn persoonlijke Instagramaccount en mijn memeaccount heb ik ook nog Terminal Hanxiety, waarmee ik graag denkfouten aan de kaak stel. Om voor één van mijn posts te testen hoe makkelijk mensen ontbrekende informatie zelf invullen aan de hand van het kleine beetje informatie dat ze wél hebben, besloot ik de Dries van Noten-verpakking waar mijn parfumdoos en samples in zaten, op mijn Stories te plaatsen. Eens zien hoe men hierop ging reageren. Binnen enkele minuten kreeg ik de vraag wat voor kledingstukken ik had gekozen, applausjes voor mijn goede smaak (ik heb wel daadwerkelijk Dries van Noten kledij, dat wil mijn ego jullie graag even meegeven), en mensen die zich enigszins afgunstig afvroegen waar ik het geld vandaan had om designerkleding te veroorloven van The Antwerp Six. Zoals ik al had verwacht deed iedereen aannames — elke vraag was al verpakt in een conclusie, gestaafd door reeds vergaarde broodkruimels. Zoiets noemen we availability bias. Ginny bestelt Dries van Noten kleding > heeft een goede smaak > barst van het geld. Alledrie niet per definitie de waarheid, maar een beeld dat (logischerwijs) snel gecreëerd is in het brein van een ander.

Avatar

Als ik kijk naar hoe andere exhibitionisten (de geobserveerden) zichzelf op social media portretteren, zie ik online persona’s die soms niets meer van doen hebben met de realiteit. Waar cosplay ooit nog was voorbehouden tot mensen die incidenteel als hun favoriete fictionele karakter verkleed- naar een beurs vol met andere fictieliefhebbers afreisden, cosplayen mensen nu in veel grotere getale fictionele characters voor likes en beloningen.

Een scroll door TikTok schotelt mij creators voor voor die als game characters bewegen en praten. Daar woorden ze voor beloond met virtuele cadeaus die omgezet kunnen worden in real life dinero. Hoewel hun online persona een overdreven groot contrast zal vormen met hun real life versie die naar de supermarkt gaat, hebben zij-, net zo goed als andere mensen die zichzelf online tentoonstellen, een dissociated versie van zichzelf ontwikkeld en gepubliceerd die anderen interpreteren als de enige versie van die personen.

Als ik naar drags kijk die verkleed zijn als de vrouw waar ze in hun jeugd naar opkeken, vergelijk ik dat vaak met mensen die een online karakter hebben gecreëerd. Het is een prachtige, soms tragische en extreem uitvergrootte droomversie van jezelf die nooit je enige identiteit zal zijn, hoe graag je ook zelf ook zou willen.

Paris Hilton

Vanwege mijn grootschalige- en diverse netwerk, waar ik zo nu en dan feestjes voor geef, evenals het gebrek aan partner en kinderen, waardoor ik nog regelmatig op vrijdagavond een drankje doe, word ik regelmatig bestempeld als socialite of partyqueen. Deze conclusie komt grotendeels voort uit de content die ik van deze momenten deel. Dat ik keihard werk en de meeste dagen van de week op de bank lig tot maximaal kwart voor negen ‘s avonds, om vervolgens naar bed te gaan en om zes uur ‘s ochtends op te staan deel ik meestal niet. Deze informatie herhaalt zich dus ook minder op mijn social kanalen, waardoor weinig mensen over deze informatie beschikken. Conclusie: men denkt al snel dat ik heel veel buiten de deur leef en feest. Zelfingevulde scenarios. Dat is makkelijker zo, want mensen houden van hokjesdenken (ook ik) en ik ben gewoon écht niet zo makkelijk in een hokje te proppen. Ik werk o.a. in de literaire wereld, ik ken veel ondernemers, heb meerdere platformen — waaronder mijn tweede banenplatform —, schilder abstract en ben columnist. Zelfs ík vind dat te veel en te divers om te onthouden, dus, vooruit, socialite dan maar. Zo ben ik langzaamaan de sociale harlekijn van Amsterdam geworden. Een soort Paris Hilton of Derek Blasberg, de keuze is aan jullie. Mensen weten wel ongeveer wat ik doe, maar ze denken vooral dat ik een heel leuk leven heb, mezelf met paradijsvogels en bekende mensen omgeef, drie keer per week wat bestandjes op mijn computer open en op woensdagmiddag een fles rosé opentrek. En hoewel me dat soms dwarszit, ben ik uiteindelijk zelf de regisseur van het narratief. Dat mensen misschien helemaal niet zitten te wachten op het zien van al mijn fulltime ondernemersactiviteiten op social kanalen anders dan LinkedIn, is een angst die ik zelf in mijn hoofd heb gecreëerd. Bij gebrek aan volledige informatie.

Hoewel ik denk mijn volgers te kennen, vul ik antwoorden in zonder eerst vragen te stellen. Mijn brein knoopt dus óók zelfverzonnen touwtjes aan elkaar.

Eigenlijk moet ik de conclusie trekken dat discrepantie de boventoon voert in dit stuk. Ik sleutel middels dit stuk tóch aan jullie interpretatie van mijn online persona, een avatar, de digi-Ginny, om te vertellen wie ik echt ben, om vervolgens nog steeds online níet mijn echte zelf te laten zien, maar wél telkens te zeggen dat jullie interpretatie niet klopt. En weer zeggen dat ik jullie interpretatie loslaat.

Misschien wil ik helemaal niet dat men de echte Ginny kent. Misschien is de vraag die ik zou moeten stellen, maar het antwoord niet op wil hebben: weet ik eigenlijk zélf wel wie de echte Ginny is? Of wie Ginny wil zijn? Want als ik bij mezelf te raden ga; Volgens mij bestaat de echte Ginny helemaal niet.

Subscribe now

Slechte mensen vliegen niet privé

Aristrocraten in Madrid

Afgelopen maand was ik met een vriendin mee op haar werkreis naar Madrid. Dat was een waanzinnige vierdaagse, omdat we een grote en charismatische internationale artiest op zijn perstrip vergezelden. Zo kwam het dat we onder andere in een prijzig — ietwat over the top — restaurant zaten tussen een levensgrote-, maar geen levensechte olifant, als ook zeer welvarende, veel te knappe mensen die luidkeels meebrulden met snoeiharde reggeaton. We ontbeten met mimosa’s tussen de aristocraten in Madrid’s mooiste hotel waar iedere outfit quiet luxury schreeuwde, en zaten naast twee oudere dames die over Trump leken te klessebessen alsof hij een familievriend was. Dat bleek ook zo te zijn.

De terugreis vlogen we privé, omdat dat werktechnisch zo geregeld was. Voor de tweede keer in mijn leven reisde ik mee in een luxueuze jet. De eerste keer was een aantal jaar terug na een huwelijk. Graag zou ik ook quiet luxury uitdragen, maar de situatie was zo absurd (er vloog ook een nieuwe puppy mee en bovendien zag ik eruit als een Spaanse diplomaat), dat ik een foto van het reisgezelschap en de Citation CJ2 op mijn Instagram Stories heb gepost. Wie niet begrijpt dat ik dat echt niet doe, omdat ik me dan beter voel dan anderen, kent de echte Ginny niet (haha.)(maar oordeel maar lekker).

(Stijltechnisch niet esthetisch) door security

Op de commerciële heenvlucht van Amsterdam naar Madrid werd ik vrij snel gehumbled door security. Mijn laarzen moesten uit en wat het personeel evenals de mensen achter mij in de Sky Priority-rij toen aantroffen was respectievelijk: een panty en een paar wanstaltig lelijke en aftandse sokken waar ik vier jaar geleden al afscheid van had moeten nemen.

Op de terugweg onttrok zich een heel ánder tafereel. Bij aankomst in de speciale — doodstille en klinische — terminal voor privévluchten, werden we begroet door een drietal over het totaaloppervlak verstrooide medewerkers. Elk individu ging gepaard met een verveelde verwelkoming: “Buenas diasss…” Ik geef ze geen ongelijk, hun gemoed verraadde dat hun dag nou niet per se heel bueno was.

Nu moet je weten dat een vlucht met een privéjet doorgaans een godsvermogen kost, tenzij je een lege ‘leg’ koopt. Een vlucht van een jet die van A naar B moet, maar niet is geboekt. Zo kun je extreem luxe vliegen tegen een gereduceerd tarief, om de vlucht op te vullen. Soms is het verschil niet eens zo extreem veel met dat van een laat geboekte commerciële vlucht. Nou goed, als je van Amsterdam naar Maastricht vliegt dan. Reizigers die een privé-terminal doorgaans passeren variëren van o.a. jet-eigenaren, miljonairs/miljardairs, nepobabies, belangrijke mensen en ster en/of artiest. En ik.

In de betegelde hal vind je meestal een klein aantal desks, waarachter iemand op een telefoon zit te scrollen. Ook is er ergens dichtbij een stukje security: zo’n röntgenapparaat waar je koffer doorheen moet en een ogenschijnlijke aluminium poort. De laatste twee bewaakt door — meestal — een man op stoel. Bij het benaderen van ‘security’ is er geen lijntje, geen koordje en geen streep waarachter je wachten moet. Je loopt door security alsof je richting je eigen koelkast sloft en flikkert je koffer op de band. Deze rolt dusdanig snel aan de andere kant naar buiten dat je je niet eens kunt afvragen of je je überhaupt nog moet ontdoen van ring, riem en/of schoen.

On y va

Wanneer je in je privélounge hebt genoten van de complementaire dranken en versnaperingen en je vliegtuig is ready, wordt je opgesnord door een medewerker die je — indien nodig — in een busje zet, zodat je naar de jet kunt worden gereden. In sommige gevallen staat die nog net niet, maar wel dichtbij, een stel auto’s geparkeerd, alsof het eigenlijk gewoon een toegankelijk vervoersmiddel betreft.

In ons geval reden we wat leek op twee keer schakelen voor we arriveerden bij de jet. Daar staan een piloot en een co-piloot je op te wachten om je te verwelkomen en eventueel te helpen met jas en tas. Wij hadden Florian en Rui, twee bijzonder aardige knapen uit Duitsland en Portugal. Als je privé vliegt ligt de wereld aan je voeten. Iedereen is aardig en dienstbaar, zelfs de mensen die het toestel besturen. De captain kwam voor take-off onze champagne inschenken en de co-piloot serveerde het lunchbuffet, bestaande uit luxe belegde broodjes in de vorm van een mini-baguette.

De kenmerken van een rijke

Hoewel er onwijs veel geboefte onder rijkelui huist, negeren we dat vaak genoeg maar al te graag. De dag van de vlucht droeg ik lange laarzen, een stijlvolle rok en een stevig linnen jasje; ik zag eruit alsof ik in het privé-vehikel hoorde. Toen Rui me zijn gehele vluchtinformatie had verschaft en eveneens had uitgelegd hoe luchtstromingen werkte, welke codes er allemaal relevant zijn tijdens een vlucht en hoe je landingscoördinaten instelt, én we de Eiffeltoren reeds waren gepasseerd, realiseerde ik me pas iets wat eigenlijk niet zou moeten kunnen:

Mijn paspoort was nergens en door niemand gecheckt.

De koffer waarmee ik kwam, mijn handbagage en ikzelf gingen door security zijnde Ginny, maar ik had ook Esmeralda kunnen zijn geweest. Dat had ik ook wel bij mijn rok vinden passen. Het terminalpersoneel misschien ook wel, maar niemand die het nodig vond om te verifiëren.

Blijkbaar vliegen enkel goede mensen privé.

Je brand monetizen is niet zonder risico

Nu iedere journo/duider/schattie/whatever op de Substack bandwagon is gesprongen en de abo’s me om de oren vliegen, vraag ik me af: wanneer gaan we weer écht werken voor ons geld?

Al jaren is het mogelijk om je personal brand via online te converteren naar mensen die producten en diensten bij je afnemen. Merchandise, theatertours, abonnementen, god mag weten wat er allemaal te koop is omtrent personen die je volgt. Zo’n beetje iedere fashion-fluflu heeft een kledinglijn, wat vaak gewoon bedrukte loungewear blijkt en je kunt je abonneren op de hersenspinsels van mensen die observeren en duiden.

Mijn tweede banenplatform WHO KNOWS GINNY is gratis te gebruiken voor mensen die op zoek zijn naar klussen of werk. Alleen bedrijven - de adverteerders dus - moeten (een klein bedrag) betalen voor hun job ad. We scrapen niet eens je data.

Deze nieuwsbrief, als je ‘t zo wil noemen, is ook gratis. Ik wil dat wat ik de wereld in tyf gewoon vrij toegankelijk is voor iedereen. Bovendien, ben ik op deze manier niet zo verschrikkelijk afhankelijk van mijn eigen sales, een eventuele decline of zelfs; een schandaal. Alles wat ik publiceer of creëer post ik een paar keer online en als het wordt bekeken; leuk. Zo niet; dan niet. Ergens aan moeten trekken, omdat ik financieel afhankelijk ben van het continu moeten doen van sales ipv me focussen op mijn creativiteit? Mij niet bellen. In het geval van een onderneming heb je daar mensen voor, maar als ik wil schrijven dan neem ik niet iemand aan voor mijn financiële liquiditeit.

Als je je creatieve brand monetized analyseer je je stats en ik geloof dat dat invloed heeft op wat je maakt. Dat je sales gaan bepalen hoe je langzaamaan gaat doen wat werkt, wat je publiek van je verlangt, in plaats van dat je doet wat werkt voor jou. Voor mij staat dat gelijk aan het verliezen van mijn vrijheid.

De beste money monetizer is nog altijd een (bij)baan of onderneming on the side. Eentje die niet puur afhankelijk is van je persoonlijke online brand, maar een prettige constante waarbij je niet de hele tijd met jezelf hoeft te lopen leuren of bang bent dat je je huur niet bij elkaar kunt lullen, omdat een ander je bedrukte joggingsbroek niet koopt of je Substack abo op heeft gezegd.

Daarom zal deze Substack ook in de toekomst vrij toegankelijk blijven en plaats ik onderaan een Tikkie. Als je mijn content met plezier consumeert, dan kun je iets doneren. Heb je daar geen behoefte aan? Dan heet ik je alsnog van harte welkom op mijn kanalen.

Héél veel dank dan ook voor de donaties van vorige week! Jullie zijn fantastisch <3

TIKKIE

Luv ya <3, xoxo Ginny

Sinds enige tijd ben ik (tegen mijn principes in) lid van Soho House. Nu vind ik een betaald lidmaatschap om bij een exclusieve groep te horen het allerdomste wat er bestaat, omdat het in mijn ogen kansenongelijkheid faciliteert.

De voordelen die het lidmaatschap van een community biedt zouden wat mij betreft toegankelijk moeten zijn voor iedereen, en niet enkel voor de mensen die het zich kunnen veroorloven. Vaak zijn het mensen met (generationeel) privilege en níet de edgy dan wel struggling artists, die ik in een sociëteit als Soho House zie rondlopen — echter, is het merk daar in het laatste geval wel zo’n beetje op gebouwd. Al dan niet door branding by association. Spijtig genoeg, houdt mijn argument tegen (fors) betaalde lidmaatschappen niet bepaald stand als ik bij mezelf te rede ga — en niets aan te merken heb op de WNF Ranger Club waar ik zelf niet-praktiserend lid van was. Evenals de turnvereniging en de lokale manege.

Het maakt ook allemaal niet uit, want ik ben dus alsnog lid van Soho House. De reden is vrij simpel; de gym heeft een sauna, er is een bioscoopje, je kunt workshops volgen en je komt er altijd wel mensen tegen die je kent. Het is de pure luiheid in mij die mij nu steevast doet afspreken in het clubhuis voor populaire mensen. Ik hoef namelijk niet meer te verzinnen waar ik met vrienden en zakenrelaties meet in de enorme metropool genaamd Amsterdam.

Als ik tussen de succesvolle en knappe mensen heb gesport rol ik de wellness in, waar ik met nog vijf bekenden en een meditatiemuziekje mijn weg door de fikkende waterdamp en mijn first world problems adem.

Met vriendin Doortje app ik met enige regelmaat vroeg in de ochtend als de rest van de wereld nog slaapt. Vaak worden tussen zes en zeven observaties, vraagstukken, evenals bevestigende schouderklopjes uitgewisseld. Zodoende voelde ik de behoefte om aan niemand anders dan aan haar te rapporteren dat ik én lid was geworden bij Soho, én mij iets eigenaardigs was opgevallen…

Waar je in Thermen2000 (terecht) struikelt over het voetrubber, heb ik in de afgelopen vier maanden slechts vier keer iemand op het dragen van slippers in de Soho wellness kunnen betrappen. Gek, want voor zover ik heb geleerd zijn de vochtige vloeren van zwembaden, douches, kleedkamers en wellness areas geboortegrond van ons aller gemeenschappelijke vijand; Schimpie.

Als ik naar een spa-wellness ga, komt het niet eens bij me op om -verplicht of niet- zónder slippers rond te schuimen. Het idee alleen al om de vloer met honderden andere natte voeten te delen triggert mijn germophobia. Echter, in de kleedkamer-, en spa van Soho loopt vrijwel níemand op slippers. De vloeren zijn er niet minder nat dan in ieder ander willekeurige spa. Het regelementenbordje dat pontificaal op de vanity in de kleedkamer staat, stelt het schoeisel in deze ruimtes niet verplicht en daarom rijst bij mij de vraag: Dragen leden van Soho House geen badslippers uit gemak of, omdat het minder waarschijnlijk lijkt om een groen uitgeslagen teennagel te krijgen van iemand met sociaal kapitaal en een goed salaris?

Gek genoeg zitten mijn slippers wél gewoon in mijn tas. Ze hebben de vochtige tegels van Soho House alleen tot op heden niet gezien.

Subscribe now

Is alles een performance?

Als ik op Instagram en TikTok scroll zie ik vaak ‘candid’ video’s van mensen op straat die worden gefilmd zonder dat ze het door hebben. Meestal in de context dat er iets schattigs of leuks gebeurt dat het sentiment van de kijker weet te bereiken. Dat converteert dan weer handig in een like, tag of comment. Goed voor de datacollectie van sociale platformen. In sommige gevallen kan het het hoofdpersonage in de video instant roem en geld opleveren. Denk maar eens aan hoe Hawk tua Girl snel wist te kapitaliseren op deze viral video. Overigens was haar roem van korte duur. Momenteel is ze compleet van de radar na een enorm crypto-schandaal. Verrassend.

Omdat er tegenwoordig echt o-ver-al en door iedereen gefilmd dan wel gefotografeerd wordt, vraag ik me af of we ons nu inmiddels wél collectief bewust zijn van het gegeven dat we - buitenshuis - vrijwel constant worden geregistreerd. We hadden natuurlijk al de beelden van beveiligingscamera’s in openbare gebieden, maar daar wordt - voor zo ver we weten - niet zomaar iets mee gedaan.

Het filmen plus publiceren van anderen in de openbare ruimte is tot op heden niet verboden. Vanwege dat gegeven kan je dus óók van het ene op het andere moment met een tirade op Dumpert verschijnen. In dit geval gelukkig geanonimiseerd. Want, waar vroeger de tranen over mijn wangen rolden van dit fragment, bekijk ik het nu met een kleine knoop in mijn maag. Er wordt inderdaad gespeeld met zijn privé.

Aangezien ik soms vanwege stressgerelateerde klachten ook nogal hoog in mijn adem-, en laag in mijn incasseringsvermogen zit, ben ik me er tegenwoordig van bewust dat als ik iemand in de publieke ruimte zou aanspreken op zijn/haar/hen’s gedrag en het zou uit de spreekwoordelijke hand escaleren, dat mogelijk mijn hele leven kan beïnvloeden. Ik behoed mezelf liever van het verschijnen op de Dumperts van het internet, dús hou ik me meestal maar gedeisd. Dat ik daardoor de kans op het verwerven van internetheld- en/of cultstatus minimaliseer is een ingecalculeerd risico.

Hoe dan ook biedt ieder moment buiten de voordeur o.a. deze mogelijkheden;

1. Je wordt onderweg van A naar B wel/of niet geregistreerd en daar wordt niets mee gedaan.

2. Je wordt onderweg van A naar B geregistreerd in een negatieve setting met of zonder context, met de mogelijke consequentie dat je ongevraagd op het www verschijnt en er mogelijk miljoenen mensen over je oordelen, die de viraliteit van de beelden faciliteren door het collectief verkneukelen, verontwaardigen of verhitten aangaande de inhoud van de content.

3. Je wordt onderweg van A naar B geregistreerd in een positieve setting met of zonder context, met de mogelijke consequentie dat je ongevraagd op het www verschijnt en je wordt onthaald als een (internationale) held of cutie door - wie weet - miljoenen mensen, die de viraliteit van de beelden faciliteren bij wijze van het collectief ophemelen van de geregistreerde.

Als je je bewust bent van het feit dat je geregistreerd kunt worden, kun je je gedrag aanpassen naar een zeer bewust openbaar optreden. Ieder moment kan tenslotte op het web verschijnen, dus je gedraagt je voorbeeldig of superleuk. Maar, ik bedacht me dat zelfs het ervoor kiezen om dat níet te doen ook onderdeel is van een performance.

Rest mij de vraag: is gedrag buiten de deur nog authentiek vanaf het moment dat je weet dat je ongevraagd onderdeel kunt zijn van een narratief? Wie is er dan nog echt en wie niet?

Ik moet mijn gescheld en getier op de fiets in ieder geval maar weer eens noodgedwongen onder de loep nemen.

Mijn ✨anxiety✨ verminderd door deze twee Instagramaccounts

Ook ik heb helaas regelmatig last van crippling anxiety en ik zoek immer manieren om daar vanaf te komen, ondanks het gegeven dat ik heus wel weet dat de angstaanvallen accepteren de snelste weg naar verlichting biedt. Wat mij enorm helpt om enigszins te kalmeren als ik wéér in fight-or-flight mode verkeer, is het scrollen door twee specifieke Instagramaccounts.

Shintaro Oya die in een piepklein huis in - volgens mij - Japan woont (maar het kan ook Korea zijn). Hij filmt zijn dagelijkse bezigheden die voornamelijk ‘rommelen’ en koken behelzen. Hij heeft een eenpersoonsbed in de vorm van een uitrolbaar matje. Het lijkt me een ergonomische nachtmerrie, maar hij ziet er dolgelukkig uit als hij zijn bed weer opbergt.

Het andere account is van een Koreaans (dit weet ik zeker) meisje woonachtig in Japan (dit weet ik ook zeker) genaamd Hailey, met de Instagram handle @burningkaluli . Een referentie naar haar sportieve lifestyle. In haar Reels zie je hoe ze zich klaarmaakt voor de gym, een lange werkdag, wat vrije tijd en het bereiden van een maaltijd op een enkel pitje.

Zowel Shintaro als Hailey hebben beiden een minuscuul huis met een eenpersoonsbed en koken hele maaltijden op slechts één pitje. Hun leven is repetitief, gestructureerd en simpel. Ondanks dat er uit de videos niet blijkt dat er hele bijzondere uitspattingen in hun leven plaatsvinden, lijken ze ogenschijnlijk tevreden met hun ietwat saaie leven.

In Amsterdam zou men hun woonoppervlak vergelijken met dat van een gevangeniscel, maar het blijkt maar weer dat ook wij waarschijnlijk heus een prima leven leiden als we geen loze tientallen vierkante meters huren/bezitten. Laten we wel wezen; het grootste deel van onze Westerse woonoppervlakken worden doorgaans niet benut. Behalve voor het verzamelen en tentoonspreiden van rotzooi dan.

Mijn grootste angst is om dakloos te worden. Iets dat is voortgekomen uit het verlies van beide ouders en dus: mijn basis. Zodra er iets mis gaat in mijn leven waar ik geen invloed op heb, bekruipt mij dan ook de irrationele angst dat ik met één been in de daklozenopvang sta. Gevolg is dagen- of wekenlang aanhoudende anxiety.

Door het kijken naar de kalme en kleine levens van de twee influencers, word ik er aan herinnerd dat ik - in het ergste geval dat er iets rampzaligs in mijn - toch wel behoorlijk gestructureerde leven gebeurt -, ik hooguit een kleiner huis en een redelijke baan moet scoren. En, ook ik dán heus nog steeds tevreden zal zijn.

Dat probeer ik te voorkomen, want ik moet mijn rommel ergens kwijt. Voorlopig betaal ik dan ook nog braaf iedere maand een half maandsalaris aan huur en kijk ik naar mensen in een heel heel klein appartement om me beter te voelen over mijn loeidure vierkante meters.

Dit was mijn nieuwsbrief voor deze week. Een dikke pil, maar hopelijk heb je genoten. Omdat ik mijn zielsroerselen al sinds jaar en dag kosteloos te grabbel gooi op het internet, mag je altijd een donatie doen als blijk van waardering:

TIKKIE

Liefs en kus

Er is iets aan before/after-foto’s op social media dat mij enorm entertaint. Net als dat ik homemake-overprogramma’s vroeger met veel plezier verslond, om te zien hoe een krot een paleis werd, geeft een positieve transformatie het gevoel dat van niets, iets te maken valt. Met andere woorden: het is een visuele bevestiging dat de hoop op ‘beter’ gegrond is. Eigenlijk altijd mogelijk mits je bereid bent een financiële investering te doen. Zo zijn we allemaal getuige geweest van de esthetische metamorfose van Kylie Jenner die zij doormaakte in de jaren ‘10. Daar is ongetwijfeld meer dan het jaarsalaris van een Zuidas associate aan gespendeerd. Toegegeven — ze ziet er knetterlijp uit. En dat bedoel ik positief.

Hoewel ik in de puberteit altijd fashionmagazines las, hadden de knappe, dunne modellen geen effect op mijn zelfbeeld. Pas toen Instagram groot werd en we overal vergelijkingsmateriaal voorgeschoteld kregen, viel het me op dat de mensen die op sociale media en masse werden aanbeden en grote volgersaantallen hadden, veelal knappe, fitte mensen zijn. Zij maken fantastische trips om de wereld, kunnen wél huizen kopen en hun mediakanalen monetizen. Dat laatste gaat natuurlijk gepaard met een goede zakelijke strategie, maar als ik het even reduceer naar de kern: ze doen het (financieel) goed — omdat ze hot zijn. Kylie is biljonair, omdat ze haar lippen opspoot en daardoor aantrekkelijker werd gevonden.

Lelijke mensen hebben geen pretty privilege. Die moeten het dan meestal van een vlotte babbel of een sympathiek karakter hebben en een beetje harder werken. Hoewel we het afgelopen decennium hebben gestreden voor body positivity, zie ik nu nog een enkele keer een dikke meid op een cover staan, maar nóóit een lelijke. En hoewel we nog steeds doen alsof er weinig plek is voor oudere vrouwen in campagnes, zie ik die wel degelijk, maar zijn het tot op de dag van vandaag bijna altíjd grijze vrouwen met lang haar, en een smal en spits gezicht. De beautystandaard is lang geleden gezet en af en toe verandert er tijdelijk iets na veel ophef, wat een paar jaar later geen deuk in een pakje boter blijkt.

Als ik doemscrollend door Reels swipe kom ik vaak before/afters tegen. Dat heb ik volledig aan mezelf te danken, daar ik het algoritme al likend naar mijn interessegebied heb geloodsd. Meestal ben ik gevoelig voor beautycontent als ik me op mijn lelijkst voel: vlak voor mijn menstruatie. Op het moment dat ik een trol in de spiegel terug zie staren, wil ik graag geloven dat ik er ooit nog aantrekkelijk uit zal zien.

Gelukkig ben ik me bewust van de onzekerheden die de beautyindustrie ons aanpraat, om ons vervolgens óók de oplossing te verkopen. Een crème dat zegt veroudering tegen te gaan is aan mij niet besteed. Daar heb je grof geschut voor nodig, geen potje zalf. Beautyproducten heb ik heus. Sommige dingen werken prima, maar mijn expectation management is on point. De enige realistische dagelijkse vorm van controle die ik over mijn gezicht heb, komt neer op make-up. Na het aanbrengen van wenkbrauwpoeder en wat blusher heb ik respectievelijk weer een gezichtsuitdrukking en lijken mijn wangen doorbloed.

Wat me dwars zit als het aankomt op hoe ik voor de dag kom, zijn de allergieën en intoleranties die invloed hebben op mijn looks. Deze resulteren namelijk niet in anafylactische shock, als wel in een gezicht dat er om de haverklap puffy uitziet. Het enige dat helpt is veel te frequent sprayen met een zeer sterke anti-histaminespray. Dit middel tast mijn slijmvliezen aan, maar doet mijn gezicht weer slinken, terug naar de originele blauwdruk.

Er is een alternatief, al valt die onder de discutabele alternatieve geneeswijzen. Het geneest in dit geval niet zozeer medisch als wel esthetisch: ik heb het over de gua sha-techniek om o.a. lymfedrainage te stimuleren. Het internet staat bomvol voorbeelden waar het allemaal wel niet goed voor zou zijn, maar op Instagram wordt deze techniek vooral aangeraden om je jukbeenderen, oogleden en kaaklijn terug te krijgen. J’adore een goede leugen als ik daarmee mijn gezicht kan de-puffen! Gelukkig gaan er zeer anti-kapitalistische tips rond om het effect van een zichtbare botstructuur te bewerkstelligen. Zo legt @brownricebandit op zeer sympathieke wijze uit hoe je je eigen knokkels kunt gebruiken als gua sha tool.

Zodoende werd ik gegrepen door de belofte — dat als ik slechts twee keer per dag, een keer of vijftien met mijn twee knokkels over mijn schedelstructuur schraap, ik zo mijn lymfedrainage stimuleer en het overtollige vocht mijn lichaam uit escorteer, langs mijn hals naar beneden. Dat het terugkrijgen van facial features eigenlijk voornamelijk te maken heeft met afvallen, wordt in allerhande gua sha tutorials buiten beschouwing gelaten. En toegegeven, vanwege de simpele-, en gratis handeling kan het geen kwaad om toch te wíllen geloven dat ik van niets, iets kan maken. Vaak voel ik daarom mijn knokkels obsessief meerdere keren per dag richting mijn kaaklijn glijden.Ook middenin een zakelijke meeting.

De vrees dat mijn gezicht eruit komt te zien als Kirby is groter dan de angst om raar gevonden te worden, omdat ik mijn lymfen stimuleer op ongepaste momenten. Maar, als ik mijn eigen before/afters zo bekijk zie ik niet eens heel veel verschil. Misschien moet ik toch maar weer op die neusspray gaan focussen, want toegegeven, dit is ook geen gezicht.

Hip is het het roken van tabak met vloei nooit geweest, eerder noodzaak. Tot niet heel lang geleden associeerde we shag roken met krakers, vrachtwagenchauffeurs en de buurvrouw in de bijstand; mensen zonder geld. Diegenen met budget of edge en gevoel voor stijl, rookten sigaretten. Met een filter, soms met een smaakje. Uitzonderingen daargelaten, rookte je enkel shag uit budgettechnische overwegingen. Bovendien: Shag meurt, een sjieke Belinda tolereerden we.

Nu het pakje sigaretten á twintig stuks inmiddels de €12,50 aantikt en het voor velen gewoonweg een veel te dure hobby wordt, zijn er om mij heen hier en daar wat mensen principieel gestopt. Als zelfs het uitdelen van een sigaret op een terras ‘s avonds laat een financieel ongunstige daad wordt, is het begrijpelijk om deze vorm van zelfdestructie te heroverwegen. Zo ben ook ik, al dan niet om gezondheidsredenen, maar ook zéker vanuit financieel oogpunt, gestopt met het asfalteren van de longen.

Wat me echter opvalt de afgelopen maanden, is de terugkeer van het pakje shag in de stad. Bij eetgelegenheden in Noord, credible ADE-evenementen als ook in het immer sophisticated Parijs; ik zie hippe individuen shag draaien én oproken ook.

Armoede ervaren is momenteel on trend. Althans, de bijbehorende esthetiek. Een vlassig snorretje met in de nek een vettige mat—broeken met vlekken die niet onder doen van pis, petten met gaten. Een bezoeker van een hippe ravebunker in dure designer doet niet onder voor een arme tiener uit een bijstandsgezin. It’s giving ‘Gummo’—een ietwat niche-referentie, maar if you know, you know.

Laten we de populariteit van blikjes overpriced sardines, gekookte eieren en brood met boter als ‘volwaardige’ gang op een menukaart niet vergeten.
De stad zit in zijn Voedselbank-era.

Shag roken is een goedkoop alternatief voor sigaretten en, zoals het een toegeëigende trend vaker betaamt; maken we gretig gebruik van de kenmerken van communities met een achterstandspositie, zonder daar echt onderdeel van te zijn. En dus is de simpele combinatie tabak + vloei een uitstekend complementair accessoire voor het doen alsof we arm zijn, terwijl we nog nooit zo rijk zijn geweest.

We hebben namelijk wel gewoon geld. We kunnen het alleen niet steken in het kopen van een huis. Daarom geven we het maar uit en het liefst dan maar meteen aan luxe. Dure handzeep, wekelijks uiteten en overwinteren in warme oorden. Zo verzachten we de pijn dat we waarschijnlijk moeten werken tot de dood.

Blijkbaar zit er wel een grens aan dat financiële hedonisme; die peuken van twaalf euro vijftig. Want die vinden we dus opeens pricey. Maar stoppen énkel om financiële redenen is makkelijker gezegd dan gedaan. Stoppen moet je willen.

In plaats van een Marlboro zie ik welvarend volk nu rustig een shaggie roken. Zo worden die luxe uitgaven in ieder geval érgens gecompenseerd, terwijl het in de esthetiek van de huidige tijdsgeest past.

We kunnen momenteel misschien geen huis kopen, maar we genieten gelukkig nog genoeg ander privilege. Nou ja, behalve een echte peuk roken dan.