Zaman durmuş.

İlk ne yapardın?

Çoğumuzun aklına önce eğlenceli şeyler gelir. Dünyayı ücretsiz gezmek, istediğimiz mağazaya girmek, sınavları ertelemek ya da kimsenin bizi yargılamadığı saatler geçirmek…

Ama biraz düşündüğünde başka bir soru ortaya çıkıyor: Bütün bunları paylaşacak kimse yoksa, gerçekten aynı heyecanı hisseder miydin?

Belki de zamanın en değerli yanı, onun akıyor olmasıdır. Çünkü anıları özel yapan şey sonsuza kadar sürmeleri değil, bir gün bitecek olmalarıdır.

Zaman dursaydı, kimse yaşlanmazdı. Kimse seni beklemezdi. Kimse seni özlemezdi. Dünya kusursuz bir fotoğraf karesine dönüşürdü. Güzel görünürdü ama içinde hayat olmazdı.

Belki de ilk kez gerçek sessizliği duyardın. Trafik yok, bildirim sesi yok, konuşmalar yok… Sadece sen ve düşüncelerin.

Ve belki de en zor şey bu olurdu.

Çünkü çoğu zaman insan kalabalıklardan değil, kendi zihninden kaçıyor.

Belki zamanı durdurmak istememizin sebebi daha fazla vakte ihtiyaç duymamız değildir. Belki sadece nefes almak, yetişmeye çalışmayı bırakmak ve kendimizi duymak istiyoruz.

Peki ya sana gerçekten bu güç verilseydi?

İlk ne yapardın?

Yoksa birkaç saat sonra, zamanın yeniden akmasını isteyen ilk kişi sen mi olurdun?

Subscribe

Bir odada onlarca insan olabilir. Kahkahalar yükselebilir, sohbetler birbirine karışabilir. Ama bazen bütün o seslerin arasında, kimsenin seni gerçekten duymadığını hissedersin.

Kalabalık garip bir şeydir.

Ne kadar çok insan varsa, bazen o kadar yalnız hissedersin.

Belki de bu yüzden yeni başlangıçlar beni heyecanlandırdığı kadar korkutuyor. Yeni yüzler, yeni sesler, yeni isimler… Herkes birbirini tanıyormuş gibi görünürken sen sadece etrafı izlersin. Konuşmak istersin ama kelimeler boğazına düğümlenir. Gülmek istersin ama önce ait hissetmek istersin.

Belki de korktuğum şey kalabalık değildir.

İçinde kendime bir yer bulamamaktır.

Bir gün insanların arasına karışıp, kendi sesimi duyamamaktan korkuyorum. Kendim olmaya çalışırken başkalarına benzemekten… Fark edilmek için değişmek zorunda hissetmekten…

Ama sonra şunu düşünüyorum.

Belki de hiçbirimiz, ait olduğumuz yeri ilk bakışta bulmuyoruz. Belki herkes, görünmeyen korkularını içinde taşıyarak yürüyor. Sadece bunu birbirimize göstermiyoruz.

Belki kalabalığın içinde yürüyen her insanın içinde, kimsenin bilmediği sessiz bir hikâye vardır.

Ve belki de cesaret, hiç korkmamak değildir.

Subscribe

Belki de insan da böyledir.

Hepimizin içinde, kimsenin bilmediği bir oda vardır. O odada söylenmemiş cümleler, yarım kalmış hayaller, unutulduğunu sandığımız anılar ve kimseye anlatamadığımız korkular yaşar. Dışarıdan ne kadar güçlü görünürsek görünelim, o odanın sessizliği yalnızca bize aittir.

Gün içinde gülüyoruz, konuşuyoruz, planlar yapıyoruz. İnsanlar bizi tanıdıklarını düşünüyor. Oysa gördükleri yalnızca kapısı açık olan odalar. Asıl benliğimiz, çoğu zaman kimsenin girmesine izin vermediğimiz yerde saklı kalıyor.

Bunun nedeni her zaman korku değildir. Bazen bazı duyguların kelimelere döküldüğünde anlamını yitireceğini hissederiz. Bazı acılar anlatıldığında hafiflemez; sadece daha görünür olur. Bu yüzden onları sessizliğe emanet ederiz.

Belki de insanı karmaşık yapan şey budur. Aynı anda hem anlaşılmak isteriz hem de kimsenin bizi tam olarak anlamasına izin vermeyiz. Çünkü içimizdeki o oda, bizi biz yapan en kırılgan parçaları taşır.

Peki bir gün o kapıyı tamamen açabilir miyiz?

Belki doğru insana, doğru zamanda… Belki de hayat boyunca o odanın anahtarını yalnızca kendimiz taşırız. Ve bu kötü bir şey değildir. Çünkü insanın kendine ait bir sessizliği, kimseyle paylaşmak zorunda olmadığı bir köşesi olması da özgürlüğün bir parçasıdır.

Belki herkesin içinde gerçekten kimseye göstermediği bir oda vardır.

Ve belki de olgunlaşmak, o odayı başkalarına açmak değil; önce kendin girip orada seni bekleyen kişiyle barışabilmektir.

Subscribe

Peki çocukluğumuzun gerçekten bir kokusu var mı?

Belki de vardır. Ama bu tek bir koku değildir. Kimimiz için yeni yıkanmış çarşafların kokusudur, kimimiz için yağmurdan sonra ıslanan toprağın. Kimisi annesinin yaptığı kekin fırından yeni çıkmış hâlini hatırlar, kimisi eski kitapların sayfalarını çevirdiğinde çocukluğuna döner. Her insanın çocukluğu farklıdır; bu yüzden kokusu da farklıdır.

Bilim, kokunun hafızayla güçlü bir bağı olduğunu söylüyor. Ama bunu anlamak için bilim insanı olmaya gerek yok. Çünkü hepimiz, beklemediğimiz bir anda duyduğumuz bir kokuyla geçmişe ışınlanmışızdır. Bir parfüm, eski bir sabun, yaz akşamlarında açılan pencereden gelen serin hava… Hepsi bize unuttuğumuzu sandığımız anıları geri getirir.

İlginç olan şu ki, bazen özlediğimiz şey çocukluğun kendisi değildir. O günlerde hissettiğimiz güven, merak ve kaygısızlıktır. Belki de bir koku bizi geçmişe götürdüğünde, aslında geri dönmek istediğimiz yer bir ev değil, içimizde kalan o küçük çocuktur.

Zaman ilerledikçe yüzümüz değişiyor, yaşadığımız şehirler değişiyor, hatta “ev” dediğimiz yer bile değişebiliyor. Ama bazı kokular değişmiyor. Yıllar sonra bile aynı hissi uyandırabiliyorlar. Sanki zaman, o kokuların içine dokunamıyor.

Belki de bu yüzden çocukluğumuzun kokusunu arıyoruz. Çünkü o koku bize, her şeyin biraz daha basit olduğu günleri hatırlatıyor. Henüz büyümek zorunda olmadığımız, yarının ne getireceğini düşünmeden yaşayabildiğimiz günleri…

Belki çocukluğun tek bir kokusu yoktur.

Ama hepimizin içinde, bir gün ansızın burnumuza geldiğinde “İşte burası benim çocukluğum.” dedirtecek bir koku mutlaka vardır.

Subscribe

Bence hayır.

Çünkü ev, bazen çocukluğunda duyduğun bir kahkahanın yankısıdır. Bazen mutfaktan gelen tanıdık bir yemek kokusu, bazen de uzun bir günün sonunda kendini güvende hissettiğin tek yerdir. Bir evi ev yapan şey duvarların rengi ya da odalarının büyüklüğü değildir; o duvarların arasında biriken anılardır.

İnsan, kendini ait hissettiği yerde nefes alır. Bu yüzden bazı evler çok güzel görünse de soğuktur. İçeri girdiğinde her şey yerli yerindedir ama ruhunu dinlendirecek bir sıcaklık bulamazsın. Bazı küçük ve mütevazı evlerde ise eksikler vardır; buna rağmen içeri adım attığında omuzlarındaki yük hafifler. Çünkü orada seni anlayan insanlar, paylaşılan anılar ve koşulsuz bir kabul hissi vardır.

Belki de bu yüzden hayatımız boyunca aslında bir bina değil, ait olduğumuz duyguyu arıyoruz. Bazen bunu ailemizde buluyoruz, bazen dostlarımızda, bazen de tek başımıza oturup sessizliği dinlediğimiz bir köşede.

Zaman geçtikçe şehirler değişiyor, insanlar uzaklaşıyor, odalar boşalıyor. Fakat gerçekten “ev” dediğimiz his, doğru insanlarla yaşadığımız anılarda yaşamaya devam ediyor. Bir şarkı, eski bir fotoğraf ya da yıllar sonra duyduğun tanıdık bir koku bile seni bir anda o duyguya geri götürebiliyor.

Belki de bu yüzden “eve dönmek” her zaman aynı adrese gitmek anlamına gelmez. Bazen bir sarılmaya, bazen bir dost sohbetine, bazen de uzun zamandır unuttuğun kendine geri dönmektir.

Ev; dört duvar arasında sıkışmış bir yer değil, kalbinin “Burada huzurluyum.” dediği her yerdir.

Çünkü insanın gerçek evi, kendini ait hissettiği duygudur.

Subscribe