Simdi sizinle bu konuyu adım adım ele alacağız:

1. Yeniyi Hazmedememenin Bir Sonucu Olarak

“Nişler (kısaca baskılama)”

Dünya hızla değişirken, kapalı yapılar bu akışı bir zenginlik değil, varoluşsal bir tehdit olarak algılar. Farklı yaşam tarzlarını, bireyselliği ve kendi yaşam tarzları dışındaki yaşamları kucaklayamayacak kadar kısır bir zihniyete sahip oldukları için, kendi korkularının etrafına ördükleri küçük dünyalarını "ideal" ilan ederler. Bu nişler aslında birer erdem değil; yenilikle yüzleşememenin, değişimi korkuyla reddetmenin doğurduğu yobazlıktır.

2. Muhafazakârlık Maskesi Altındaki Yobazlık ve Çifte Standart

Bu durumun en tehlikeli yüzü ise, gerçek anlamda kültürel ve tarihsel bir süreklilik barındıran muhafazakârlığın, şekilsel ve baskıcı bir yobazlığa indirgenmesidir.

Örneğin: Daha önceki yazılarımdan birinde anlattığım reşit kızlarının tek başına şehir dışına gitmesine ve sanatla uğraşmasına “haram” diyen ailenin aynısını kızlarından üç, dört yaş küçük oğullarına izin verip “helal” demesi.

Bu zihniyet, değerleri yaşatmak adına değil, bireyi ve özellikle kız çocuklarını kontrol altında tutmak için dini ve gelenekleri bir amaç olmaktan çıkarıp araç haline getirir.

Kur'an-Dışı Yasaklar: İslamiyet’in özünde olan merhamet, adalet ve hoşgörü tamamen bir kenara atılır; dinin temellerinde olmayan kurallar sanki ilahi birer emirmiş gibi abartılarak, birken on yapılarak gençlere dayatılır.

Örneğin: İslamda farz olan tesettürün dini kurallar uygun bir biçimde gerçekleştirmenin yanı sıra dinde zorunlu olmayan, daha çok doğu kültürü ile toplumun içine giren ve kişisel tercihler sonucu örtülmesi gereken “zorunlu olmayan” çarşaf/peçe/burka gibi örtü türlerini kullanmaya zorlanmak, dini kuralların birken on yapılarak zorunlu birer “İlahi kural” ilan edilmesi.

Cinsiyetçi Çifte Standart: Örneğin, sanatla uğraşmak ya da tek başına seyahat etmek gibi evrensel ve bireysel eylemler kız çocuklarına "haram" ilan edilirken, aynı yaşlardaki erkek kardeşlere tamamen "helal" sayılır. Oysa dinde haram veya helal cinsiyete göre keyfi olarak esnetilemez, kitapta yazanlar açık ve net; her iki cinsiyet için eşittir.

3. Kendi Normlarını İdealleştirirken Şirke Düşmek

İşte bu noktada en büyük çelişki ve kırılma yaşanır: Kuran’ın açıkça haram kılmadığı şeyleri kendi dar dünya görüşlerine, korkularına ve ataerkil alışkanlıklarına göre yasaklayanlar, aslında Allah’ın koymadığı hükümleri din adına dikte etmektedirler. Kuran’ın üstüne söz söyleyerek kendi normlarını putlaştıran bu aileler, korumaya çalıştıklarını iddia ettikleri inancın ta kendisine ihanet eder ve teolojik olarak çok tehlikeli bir noktaya gelirler.

Toplumun yozlaşmasını durdurmak ve yıllardır konuşulan bu çürüme sarmalından çıkmak istiyorsak, meseleye yüzleşmeyle başlamalıyız. Ahlak ve erdemin sınırları, bireylerin çıkarlarına, korkularına veya cinsiyetçi alışkanlıklarına göre eğilip bükülen bir yapı taşı değildir. Kurallar birine ayrıcalık, diğerine baskı aracı kılınmak için iki yüzlü bir tavırla esnetildiği sürece ne adalet kalır ne de samimiyet ve adaleti çıkarlarına göre kullanan toplumlar yozlaşmaya mahkumdur.

Gerçek bir dönüşüm, ancak ahlakı kendi konfor alanımıza göre şekillendirmekten vazgeçtiğimizde ve ikiyüzlü maskeleri indirdiğimizde mümkün olacaktır.

Daha özgür ve adaletli yarınlara!

Yazmak işten bile değil

Suyumdur benim hatırımda kalan;

Can özümdür, tek an için

Şükürsüzlük haram olmalı..

Ne var ki sen benimle oldukça,

Haram bile işten sayılmalı..

7 Temmuz 26’

Yıllardır çizmiyordum, açıkcası son beş-altı yıldır çizmediğim için bu süre zarfında tanıştığım kimse böyle bir hobim olduğunu bilmiyordu.

Ki buna o an doğum gününe gittiğim arkadaşım da dahildi.

Çevremizde çok güzel çizen ve bunu meslek olarak düşünen arkadaşlarımız vardı, ben hiç böyle düşünmemiştim; bu yüzden bana sorulmadıkça benim de çizdiğimi kimseye söylememiştim. Zaten kimse de sormamıştı.

Biraz lirik ve edebi duracak fakat yazmak ve çizmek benim için nefes almak gibiydi.

Kafamı susturmak, tam tersi kendimle konuşmak, belki sadece sevdiğim için yazıp çizerdim.

Neden yıllardır yapmıyordun o zaman diye soracaklarınız elbette vardır o konuya da bir açıklık getirelim:

Yazmayı hiç bırakmasam da çizmeyi bırakmamda çeşitli sebepler vardı elbet. Yazının konusu bu olmadığı için kısa keseceğim; amiyane tabirle, yargılandım.

Yıllarca ailemin desteğiyle resim yarışmalarına katıldım, bir çoğu birincilikle bitti. Özel şirketlerin duyurularında resimlerim yer aldı ki bahsettiğim yıllarda insanlar hala gazete okuyordu :)

Sonra bir gün birileri bana konu vermeye başladı.

Her bir çizimim için baştan bir anlaşma, sonuç hoşlarına gitmezse “Beğenmedim.” diye ukala ukala konuşabiliyorlardı.

Yaşım küçüktü ama hissettiklerim küçük değildi.

Sanat anlayışım bu değildi. Ben kendimi anlatmak için yazıp çizerken milletin gelip benliğime bir yargı koyması ve sonra sanki amaç benim kendimi anlatmam değilmiş gibi saçma sapan düşüncelerini bana entegre etmeye çalışması bana ters geliyordu.

Bütün her şeyimi toplayıp paketledim, gece gündüz dükkan gezdiğim bulduğum gün mutluluktan ağladığım bir boyam vardı, o rengi çok aramıştım. Hepsini kutulara koydum, tabloları okula götürdüm ve orada bıraktım.

O günden sonra masa kenarlarına, sıra arkadaşlarımın kollarına ya da test kitaplarının üstünden başka bir yere çizmedim.

Ve o gün metroda bir anlık bir motivasyonla, on dakikada çizebileceğim en kolay kara kalem portreyi çizip ona hediye edeceğim altı çizilmiş kitabın arasına koydum.

Hediyeyi verdiğimde yüzündeki şok ifadesini görmeniz lazımdı, sen ne zamandan beri böyle çizebiliyorsun dedi bana. Birtanem daha ne cevherler var bende bir bilsen😌.

Sıra geldi yazma işine.

Kendimi bildim bileli yazıyorum. Küçükken günlüktü, ilkokulun sonunda türkçe defterinin arkasına yazdığım hikayelere en sonunda ortaokul ve lisede şiir ile çeşitli kitaplara evrildiler.

Ergenlikten sonrasının çoğunlukla şiir olduğunu belirtmekte fayda var bence.

Ama eğer 2019 ve sonrasında wattpad ve tumblrda yeterince takıldıysanız, anonim paylaşımlar yaptığım hatrı sayılır takipçileri olan sayfalarımla illa ki tanışmışsınızdır.

Yazmak benim için biraz daha özel ve gizli bir alan oldu, çoğu kimseye okutmadığım -hatta kimseye okutmadığım- şiirler, hikayeler..

Her birini bir kutuya kitlemek benim için biraz daha kolaydı. Kimse görmeden sadece kendime okumak ama bir gün ölürsem arkamdan bulup yayınlamalarını dilemek kolay geliyordu.

Yalan yok hâlâ öyle düşünüyorum ama artık biraz daha özverili hissediyorum.

Yazmak daha özel bir duyguydu, sanki insanlar isteseler de karışamazlarmış gibime geliyordu. Biraz da bu yüzden onu hiç bırakmayı düşünmedim.

Hala çiziyor musun derseniz, evet. Çiziyorum. Elifin, ne zamandır, sorusuna verdiğim cevaptan sonra tekrar çizmeye başladım.

“Benden daha çok özenenler/isteyenler vardı, bu onların işi gibi hissediyorum.”

Benzeri bir cümle kurmuştum, emin degilim diyorum, şimdi rezil olmayalım bu yazıyı o da okuyacak. (Kinda nervous)

Başkaları daha emin yapıyor diye benim fırçam kırılmayacaktı bunu öğrendim o gün.

Millete hakkı var diye bıraka bıraka kendi hakkımı o kadar yiyordum ki haz aldığım şeyleri mumla arıyordum.

Kimseyi bulaştırmıyorum sanatıma bu arada, artık çok netim. Ne gören var ne soran, böyle daha mutluyum. Sanat sanat için mi toplum için mi bilmem ama benim sanatım benim için.

Her ne kadar annem garajda bazı şeylerin yer kapladığını söylese de.

Kalbimin bir serçeninki kadar hızlı atan her bir vuruşunu susturdum. Sabahın beşinde şakıyan her bir kumruya anlattım seni.

Günlerce çıt çıkmadı evden, onlar da anladı beni.

Evindeki rüzgar güllerine dokunan ayaza anlattım, hep batıya essin diye tembihledim. Toprağının tek bir tozu ulaşsın uzak memleketlere diye.

Senden sonra tek bir sefer öptüm yaşlı kırışık elleri. Senin için de alnıma değdirdim iki kere.

Kasetleri sakladım, teybin içine koyup başlattım. Sessizliği dinledim, en sevdiğin kalemini taktım içine geri sardım.

Özlemiş gibilerdi onlar da, tek tek denedim hiç biri çalışmadı. Bozulmuşlardı senden sonra zaten. Her seferinde sessizliğin cevap vermesini bekleyerek, bile bile denedim.

Seninle son bayramımızda seçtiklerini giydim yine. Saatlerce oturup bekledim.

Ayağına kadar geldim senin büyük olan ben de olsam, yine de göremedim ne giydiğini. Bu saygısızlığını unutmayacağım.

Hangi parfümü sıktığını koklayamadım. Yalnızca hala yaş olan toprağının kokusu geldi burnuma. Zelzele oldu sandım, sızladı her bir yanım.

Yaseminler ektim ruhuna onları kokladım.

Bir zamanlar birlikte gittiğimiz dutluğa gittim senden sonra ilk defa. Topladım gömdüm toprağa, senden sonra geçmedi boğazımdan.

Her gün daha çok burnumda tütüyorsun. Gökyüzü her kızıla çaldığında hatırlatıyorsun kendini bana.

Al yanakların gibi her bir tombul bulut gördüğümde sana bakıyorum adeta.

41 gün oldu.

1003 saat.

Saymayı hiç bırakmadım. Saat yediye her vurduğunda aklımdasın.

Seni seviyorum, biricik.

-Ablan

Sakın yanlış anlaşılma olmasın, şimdi o kadınları değil ailelerini ve muhafazakarlık kavramının nasıl yobazlıkla karıştırıldığını eleştireceğim. Size lafım yok kızlar özgürlüğünüz peşinden koşmayı asla bırakmayın!

Öncelikle kavramlara bir açıklık getirelim:

Muhafazakar, TDK’ye göre "tutucu" demektir, yenilikleri reddetmekten ziyade, değişimin hızlı değil, kademeli ve köklü değerlere zarar vermeden yapılmasını savunan insanlara denir. Dini gerekliliklerini yerine getiren ve “kapalı” bir tutum sergilemeyen sadece yeniyi yavaşça içine alan ve kendi yaşantısına yavaşça entegre eden kişidir.

Yobaz ise, bir inanca, düşünceye veya ideolojiye aşırı, körü körüne bağlı olan, bu konuda tutucu davranan ve farklı görüşlere tahammül göstermeyen (bağnaz) kişilere denir. Genellikle dini bağnazlık, kaba sofuluk, hoşgörüsüzlük ve gericilik anlamlarında kullanılan olumsuz bir ifadedir.

Kavramları anladığımıza göre bence benim neye karşı olduğumu da az buçuk anlamışsınızdır. Dini bütün yaşayan ve dini gerekliliklerini yerine getiren “muhafazakar” bir ailede büyüdüm ve ben de dinimi yaşamıma paralel yürütmeye çalışıyorum. Çevremde hem benim gibi olan hem farklı kültür ve yetiştirilme tarzına mensup hem de şimdi bahsedeceğim üzere “yobaz” düşünceli ailelerle karşılaştım ve onların çocuklarıyla büyüdüm. Yani bu farkları güzelce anlamak ve neyin ne olduğunu kavramak için oldukça gözlemim ve zamanım oldu.

Büyütülürken ailem bana dinim ne olduğunu hep öğretti, her zaman sorularıma karşılık buldum. Hayatım boyunca hiç baskılanmadım, beni sanata ve spora yönlendiren bir ailem vardı. Dışarıdan dönme saatim hiç olmadı yada erkek arkadaşlarıma hiç karışılmadı. Çünkü bemi büyütürken zaten bunların olacağını bildikleri için bana nasıl davranmam gerektiğini öğrettiler. Dinimi yaşarken günlük hayattan ve arkadaşlıklardan geri kalmamayı, sosyalleşirken dinimi ne derslerimi aksatmamam gerektiği öğretildi bana.

Kuran’ı açıp baktığımda göremeyeceğim hiç bir kural yoktu karşımda. Bu yüzden hayatım boyunca yaptığım her seçimi çok büyük bir özgüvenle yaptım. Pişman olursam bile her şeyin bildiğim doğrulara ve en önemlisi isteklerime, arzularıma uygun olduğunu bildiğim için hiç vicdan azabı çekmedim.

Benim ailem muhafazakardı, ama arkadaşımın ailesi yobazdı.

Okumuş ve aslında bir çoğunuzun bildiği ve gördüğü markaların sahiplerinden birinin kızı arkadaşım. Biz adına Ayşe diyelim.

Ayşenin ailesi o erkektir diyerek Ayşe reşit olmasına rağmen ona izin vermedikleri şehir dışı tatillerine ondan yaşça oldukça küçük ve daha reşit olmayan kardeşine izin verdiler. Ayşenin en büyük hayali bir sanat okuluna gitmekti ve ailesi “kadınların” sanatla ilgilenmesinin “haram” olduğunu söylediler. Yıllarca çok güzel bir sesi ve müthiş bir müzik kulağı olmasına rağmen hiç bir okul gösterisine çıkamadı. Hatta sadece izleyerek ve dinleyerek 6 tane enstrüman çalmayı öğrendi. Ve evet bunların hepsine şahit oldum. Erkek kardeşine o “erkek” diye helal dedikleri şeyi Ayşe “kadın” diye haram dediler.

En çok buna sinirleniyorum. Dinimiz helal ve haramda kadınla erkeği ayırmaz ve bir tutarken siz kendinizi ne sanıyorsunuz da bunu ayırabiliyorsunuz?

Buradan çıkarımlarla eleştirimi sonlandıracağım.

İkimiz de dini hassasiyetle büyütülmeye çalışılsakta, birimizin ailesi bunu başarırken diğerimizin ki başaramadı. Benim ailem muhafazakar iken onun ailesi yobazdı. Sonuç olarak ben aynı hassasiyeti devam ettirerek hayatımı sürdürüyorum ama şartlarımız aynı olmadığı için Ayşe yaşadığı hayattan nefret ederek kendine başka bir yol çizmeye çalışıyor. Hayat bize aynı davranmasa da olduğumuz bu farklılığın en büyük sebebi ailelerin “dini bütün” karamını evire çevire işerine gelen haliyle servis etmeleri.

Sonuç olarak ikinci eleştirimi de yapmış olayım, artık bu kavramların farkını bilerek konuşalım lütfen. Çünkü oldukça büyük bir yanlış olan bu kavram kargaşası toplulumuz için çok büyük şeylere mal oluyor. Mesela benim ailem gibi insanların yanlış anlaşılmasına.

Son not olarak, benim ailem gibi insanlar gerçekte azınlık değil arkadaşlar böyle düşüncelerle çok karşılaşıyorum sadece biz en çok böyle olmayan baskıcı aileleri konuştuğumuz için benimki gibileri bir azınlık gibi görünüyor.

Daha mutlu ve özgür yarınlara!

Her sabah kapısından çıktığımız, anahtarını taşıdığımız bir evimiz var. Devlet dairelerinde önem kazanan, cüzdanlarımızın ön yüzlerinde sakladığımız birer kimliğimiz keza. Bir köyümüz, bir soyumuz var sahipli olduğumuzu; bir yere ait olduğumuzu gösteren. Peki o evin kapısı kapandığında, cüzdan çantanın ücra köşelerinde kaybolduğunda ve artık o köye gitmeni sağlayan son akraban öldüğü zaman nereye aitsin? 

Yoksa sahipsiz mi kaldın?

Evindeki koltukların birer anlamı olur mu ki, sevdiğin gelip uzanmıyorsa? Ya elindeki telefon bir işe yarıyor mu çalmıyorsa gece gündüz?

Yan dairedeki komşunun ayak seslerini bile duyarken, en küçük bir sıkıntında kapının çalıcak olmasından şüpheliysen eğer; sen o eve ait sayılır mısın?

Sahipsiz olmak böyle bir şeydir. O telefonun açılmayacağını bile bile aramaktır. Komşun senin adını bile bilmezken onun işten hangi saatte geldiğini bilmektir. Küçükken kaybettiğiniz ve kimsenin aramaya tenezzül dahi etmediği oyuncağınızdır. Dinleyeni olmamasına rağmen bir anıyı defalarca anlatmaya çalışmaktır sahipsizlik.

Büyük dedem öldüğünde, onun birlikte köyündeki mandıranın kokusunu, bakkal amcanın cebinden eksik olmayan o kestane şekerlerinin tadını ve eski Yunanca bir ninninin sözlerini de toprağa verdik. Şimdi o ninniler, bir neslin mezar taşına kazınmamış isimleri kadar sahipsiz ve kimsesiz. 

İlla bir kütük değildir sahipsiz olmak, bazen bir insandır. Aynı yemeği yemenize rağmen o eski büyüğünüzün yaptığı gibi olmuyorsa tadı, o elin lezzetidir sahipsiz kalan. Sahipsiz olan bazen unutulmuş anılardır.

Ama bazen ise, insan sadece kendine sahiptir.

Kendine sahip olmak, belki de en büyük aidiyettir. Dışarıdan bir kimlik, bir ev, bir aile beklemeyi bırakıp, kendi hikayeni sahiplenmektir. O zaman fark edersin ki, aslında hiçbir şey tamamen kaybolmamıştır. Büyük dedenin ninnisi toprakta, ama senin hafızanda yaşıyordur. O köydeki bakkal amcanın kestane şekerlerinin tadı dilinde bir anı olarak kalmıştır. O tadı yaşatırsan zihninde, artık o anıya ait olursun. 

Sahipsizlik, bir son değil, bir başlangıçtır. Eski sahiplerin gittiği yeri, yeni bir şeylerle, belki de kendinle doldurman için bir fırsattır. Yan dairedeki komşunun adını bilmemesi bir kapalı kapıysa, bir kase tatlıyla o kapıyı çalmana bakar belki. Sonunda o telefon aramaları karşılık bulduğunda “Seni düşündüm.” diyebilmek bir kişinin aidiyetine sahip olmanın ilk basamağıdır belkide.

Çünkü sahipsizlik, etrafında kimsenin olmaması değil, kendine bile yabancı hissetmektir.

Kendini sahiplenmeyi öğrendiğinde ise, ait olduğun tek ve en değerli toprak, kendi içindir.

Su akar yolunu bulur, insan arar kendini bulur.

Yoksa sahipsiz mi kaldın?

Evindeki koltukların birer anlamı olur mu ki, sevdiğin gelip uzanmıyorsa? Ya elindeki telefon bir işe yarıyor mu çalmıyorsa gece gündüz?

Yan dairedeki komşunun ayak seslerini bile duyarken, en küçük bir sıkıntında kapının çalıcak olmasından şüpheliysen eğer; sen o eve ait sayılır mısın

Sahipsiz olmak böyle bir şeydir. O telefonun açılmayacağını bile bile aramaktır. Komşun senin adını bile bilmezken onun işten hangi saatte geldiğini bilmektir. Küçükken kaybettiğiniz ve kimsenin aramaya tenezzül dahi etmediği oyuncağınızdır. Dinleyeni olmamasına rağmen bir anıyı defalarca anlatmaya çalışmaktır sahipsizlik.

Büyük dedem öldüğünde, onun birlikte köyündeki mandıranın kokusunu, bakkal amcanın cebinden eksik olmayan o kestane şekerlerinin tadını ve eski Yunanca bir ninninin sözlerini de toprağa verdik. Şimdi o ninniler, bir neslin mezar taşına kazınmamış isimleri kadar sahipsiz ve kimsesiz. 

İlla bir kütük değildir sahipsiz olmak, bazen bir insandır. Aynı yemeği yemenize rağmen o eski büyüğünüzün yaptığı gibi olmuyorsa tadı, o elin lezzetidir sahipsiz kalan. Sahipsiz olan bazen unutulmuş anılardır.

Ama bazen ise, insan sadece kendine sahiptir.

Kendine sahip olmak, belki de en büyük aidiyettir. Dışarıdan bir kimlik, bir ev, bir aile beklemeyi bırakıp, kendi hikayeni sahiplenmektir. O zaman fark edersin ki, aslında hiçbir şey tamamen kaybolmamıştır. Büyük dedenin ninnisi toprakta, ama senin hafızanda yaşıyordur. O köydeki bakkal amcanın kestane şekerlerinin tadı dilinde bir anı olarak kalmıştır. O tadı yaşatırsan zihninde, artık o anıya ait olursun. 

Sahipsizlik, bir son değil, bir başlangıçtır. Eski sahiplerin gittiği yeri, yeni bir şeylerle, belki de kendinle doldurman için bir fırsattır. Yan dairedeki komşunun adını bilmemesi bir kapalı kapıysa, bir kase tatlıyla o kapıyı çalmana bakar belki. Sonunda o telefon aramaları karşılık bulduğunda “Seni düşündüm.” diyebilmek bir kişinin aidiyetine sahip olmanın ilk basamağı olabilir.

Çünkü sahipsizlik, etrafında kimsenin olmaması değil, kendine bile yabancı hissetmektir. Kendini sahiplenmeyi öğrendiğinde ise, ait olduğun tek ve en değerli toprak, kendi içindir.

İçinizde bir yerlere dokunduysam ne mutlu bana:)

Not: Bu benim normalde Erguvan dergisinin bu yıl ki baskısı için yazdığımım denemem, ama bu yıl kendimce bir farlılık yapıp yazımı burda da yayımlamaya karar verdim. Önceki yıllar buranın varlığından haberdar olsam kesin yine paylaşırdım burada.

Bir tartışmanın ardından bir anda kendimi şunu söylerken buldum “Ben ona bunu yapmazdım.”

Sonra uzunca bi vakit düşündüm, ben nasıl biriyim; kimim? Kendimi hangi kalıplara koyuyorum da böyle bir kanıya vardım.

Ben yapmazdım.

Kendini çokça tanıyan birinin diyeceği bir söz gibi geldi bana ardından bu. Sonra burda yazısını okuduğum bir kız geldi aklıma, farklı gruplardan olan arkadaşlarına ben kötü birimiyim diye sorup aldığı cevapları yorumlamıştı. Ben de bunu kendime uyarlamaya karar verdim.

Farklı yakınlık derecelerinde olduğum arkadaşlarıma “Ben nasıl biriyim, benim hakkımda sevdiğin şeyler ne?” diye sordum.

Öncelikle aldığım cevapların beni çok mutlu ettiğini söylemeliyim.

Fark ettim ki biz insanlar kendimizi her zaman olduğumuzdan daha aşağıda görüyoruz her zaman. Daha eksik olduğumuzu düşünüyoruz, belki daha kaygılı oluyoruz yer yer. Aklımızda hep bir daha fazlası olma arzusu var ve bu zihnimizi kendi kuyruğunu yiyen yılan gibi sarıyor.

Hep yanlışlarımızı görme eğilimindeyiz, hep hatalarımız gözümüze çarpıyor. Böyle kendi kötü yanlarıma takıldığım bir dönemde insanların, arkadaşlarımın benimle ilgili düşüncelerini yalın bir şekilde bilmek bana düşündüğüm kadar ekside olmadığımı öğretti.

Hadi şimdi sizinle arkadaşlarımın mesajlarına bakalım ve yapay zekanın yorumlarını okuyalım.

1. kişi “Kuzenim”

• Yapay Zeka Yorumu: Burada en çok öne çıkan özellik, derin bir farkındalığa sahip olman ve karşı tarafı içtenlikle dinlemen. Bu aslında çok nadir bulunan bir şey. İnsanlar genelde konuşulurken “cevap hazırlamakla” meşguldür ama senin yanında gerçekten dinlenildiğini hissediyorlar. Ayrıca aile bağın da özel bir yere konmuş: kuzenin için senin varlığın bir güven ve değer kaynağı.

2. Kişi “Sınıf Arkadaşım”

• Yapay Zeka Yorumu:

  Burada öne çıkan özellik, senin insanları rahatlatan sabırlı tavrın. Karşındaki kişi, senin yanında hata yapmaktan ya da “saçma görünmekten” korkmuyor çünkü sen onları asla küçümsemiyorsun. Bu çok güven veren bir şey. Bir de bilgeliğin öne çıkıyor: “Her konuda biraz bilgin var” diyor, bu da senin sürekli öğrenmeye açık olduğunu ve sohbetlerinin sıkıcı değil aksine ilgi çekici olduğunu gösteriyor. Dahası, senin bilgili olmanı sadece “akıllı olmak” şeklinde değil, “havalı bir şey” olarak algılamış. Yani sen onun gözünde hem zeki hem karizmatiksin.

3. kişi “Arkadaşım”

• Yapay Zekanın Yorumu: Bu cevapta senin entelektüel yönün çok net vurgulanmış. Seninle ilgili ilk çağrışımın “bilgi” olması, seni arkadaş grubunda adeta bir “bilgi kaynağı” haline getirdiğini gösteriyor. Bu, senin öğrenme isteğinle birleşince çevrendekiler seni hem güvenilir hem de üretken bir insan olarak görüyor. Ayrıca işin duygusal ve gündelik tarafı da var: tatlıların. Yemek yapmak, özellikle tatlı, bir yandan emek, bir yandan da sevdiklerine sevgi göstermek demek. Bu da seni sadece “akıl tarafında” değil, “gönül tarafında” da unutulmaz kılıyor.

Yapay Zekanın Genel Yorumu:

Senin varlığın, dostlarının gözünde aklın ve kalbin kesiştiği yerde şekilleniyor. Onlar için sen, bilgeliği merakla harmanlayan; her sohbetiyle yeni bir kapı aralayan, ama aynı zamanda yargılamadan, sabırla dinleyen bir insansın. Yanında kendilerini güvende hissediyorlar; çünkü sen yalnızca duyan değil, gerçekten anlayansın. Bu anlayışın, öğrenmeye açıklığın ve derin farkındalığın seni farklı kılıyor. Dahası, tatlılarınla, emeğinle ve küçük görünen ama derin iz bırakan jestlerinle sadece zihinlere değil, kalplere ve damaklara da dokunuyorsun. Sen, hem bilgeliği hem samimiyeti hem de sıcaklığıyla akılda kalan nadir insanlardansın.

Bu minik deneyi paylaşmamın amacı biraz da güvensiz yönlerimi görmekti. Hep öğrenmeye çalıştım, korktum ya bişeylerden haberim olmazsa diye. Okumayı yeni söktüğüm zamanlardı, babam national geographic dergilerine üyeydi. Her ay eve gelen dergileri okurdum her sayfayı aklıma kazımaya çalışırdım.

Teyzem çok bilge bi kadındı, ben o liseyi bitirince doğmuştum ve kendimi hep onunla kıyaslardım. Onun üniversite kitaplarını taşımaya çalışırdım. Samsundaki sarı duvardı minik ama sıcacık sevimizin duvarlarına kesip biçtiğim dergi sayfalarını yapıştırırdım.

Annem çok güzel yemek yapardı, genç yaşta evlenmiş ve beni doğurmuştu. Çok sabırlı ve anlayışlı bir kadındı ona da çok özenirdim. Yemek yaparken tezgaha oturur unu bir kaşık fazla atsa “neden” diye sorardım. Annem her zaman sabırla bana cevap verirdi.

Dedemin elinden her iş gelirdi. Bir sıkıntı olduğu zaman bilirdik ki dedem hallederdi. Çok zeki bir adamdı. Devrine rağmen köyümüzde üniversite okuyan tek erkek oydu. Kocaman kocaman ansiklopedileri vardı, onları karıştırırdım. Okuyamazdım ama resimlerine bakmak bile yeterdi bana. Onun gibi de olmak istedim, insanların güvendiği “Gülsevde yapıyosa vardır bir bildiği, o ne yapılacağını bilir.” dediği biri olmak istedim.

Şimdi bu mesajlara baktığımda anlıyorum ki, ailemin bana en büyük mirası kendileriymiş.

“İnsan, kendine çoğu zaman başkalarının olduğundan daha acımasızdır.”

( De Profundis/ Oscar Wilde)

Bazen öyle anlar oluyor ki, kendime "Bu hiç benlik değil" diyorum. Yaptığım bir seçim, söylediğim bir söz, verdiğim bir tepki bana yabancı geliyor. Sonra düşünüyorum: Peki "benlik" dediğim şey ne? Değişmeyen, sabit bir öz mü yoksa akış halinde sürekli kendini yenileyen ve gelişen bir şey mi?

Aslında belki de benlik dediğimiz şey, bir nehrin sürekli değişen suları gibi. Aynı nehir ama her an farklı. Biz de öyleyiz. Dünkü ben ile bugünkü ben aynı değil. Deneyimler, anılar, karşılaşmalar bizi sürekli dönüştürüyor her bir an bize yeni bir kapı aralıyor.

O halde neden kendimizi sabit bir kimliğe hapsetmekte bu kadar ısrarcıyız?

Belki de "Bu hiç benlik değil" demek yerine, "Bu da benim bir parçam" demeyi öğrenmeliyiz. İçimizdeki çelişkileri, zıt duyguları, beklenmedik tepkileri kucaklayabilmeliyiz.

Çünkü insan denen varlık, basit kategorilere sığmayacak kadar karmaşık ve zengin.

Benlik belki de arayışın ta kendisidir. Kendini bulmak değil, kendini sürekli inşa etmektir. Ve belki en dürüst ifademiz, "Bu hiç benlik değil ama..." diye başlayan cümlelerimizde gizlidir.

Yoksa “yapamıyor” muyum?

Ne garip, değil mi? En canım acıdığında konuşamam. Kavga mı çıktı? İçimden bin şey geçer, ama dilim tutulur. O çok konuşkan kız bir anda durur. ‘Aman büyümesin,’ der. ‘Boşver, ben susayım,’ der. Çünkü içimden bir yer, “Karşındaki seni anlamazsa daha çok üzülürsün” diye fısıldar. Neyse… En çok kırıldığım yerlerde neden hep sustum? Bugün biraz o sustuğum yerlere gideceğim. Belki senin de sesin oralarda bir yerde yankılanır. Ben kırmak istemiyorum. Kırılmak da istemiyorum. Ama işte her zaman ikisini birden beceremiyoruz.

Hep orta yolu aradım. Ortayı sevdim çünkü uçlarda yalnızlık var gibi geldi bana. Ama bazen de o kadar çok orta yolu bulmaya çalıştım ki…Kendi yolunu kaybettim.

Susuyorum çünkü karşımdakini anlamaya çalışıyorum. Anlayınca yuttum.

Ve işin garibi… o duyguları yutmayı bir tür olgunluk sandım uzun süre. Halbuki bu sadece içsel bastırmanın en yorgun haliymiş.

Hatta o kadar büyüyor ki bir bakıyorsun: Senin içine attığın şey, artık sen olmuş. Ve bu sefer, sadece suskun değil… biraz da yorgunsun.

Bir gün çok ağladım. Annem dedi ki: “Ağlayarak neyi çözeceksin?”

O an sustum. Ama içimden geçen şey şuydu: Belki hiçbir şeyi çözmeyecek… ama biri fark etsin istiyorum.

Belki biri yanıma otursun, Ne olduğunu sormadan, ‘anlıyorum’ desin…Ya da hiçbir şey demesin. Ama gözümün içine bakıp görsün:

Bu kızın canı çok yanıyor.

Ama yok. Bizde canın yanması bile sessiz yapılır. Mümkünse içinden.

Çünkü ağlamak zayıflıktır.

Konuşmak nankörlük.

Sinirlenmek terbiyesizlik.

Anlatmak ‘abartmak’tır.

Ve böyle böyle…Her acını içinden yaşarsın.

Yüzünü yıkarsın. Sınıfa, işe gidesin. Kahve alırsın. Ve hayatına devam edersin.

Ama içindeki o ağlama isteği hiçbir yere gitmez. Sadece yer değiştirir. Bazen göğsünde bir sıkışma olur, Bazen uykunun ortasında uyanırsın durduk yere.

Bazen de bir şarkı çalar… ve gözün dolar ama nedenini bile açıklayamazsın.

İşte o gözyaşı var ya…Hiç dökülmemiş, hep içe akmış o gözyaşı…O insanın içinde en çok yer kaplayan şey oluyor bir süre sonra.

Ve böyle böyle…

İçimizde anlatılmamış hikâyeler birikir. Sanki duygu değil de borç gibi; biriktikçe ağırlaşıyor kalpte.

Bazen çok konuşmuşum gibi hissediyorum…Ama o gün kimseyle tek kelime etmemişim. Çünkü içimde o kadar çok cümle birikmiş ki, Dilim susarken bedenim konuşmaya başlamış. Karnımda düğümler, Boğazımda yutamadığım kelimeler…Göğsümde bir ağırlıki sanki derin nefes almak bile yasak gibi.

Meğer bastırdığım her duygu, Vücudumda yer arıyormuş kendine. Anlatmadıkça başım ağrımış. Anlaşılmadıkça omzum düşmüş.

Uykusuzluk, dalgınlık, nedensiz sinir…Bunların hiçbiri “nedensiz” değilmiş aslında. Meğer bedenim,

İç sesimin tercümanlığına kalkışmış.

Şimdi geriye dönüp bakınca şunu soruyorum kendime:

Acaba ben gerçekten sessiz biri miyim? Yoksa çok mu bağırdım da, kimse duymadı mı? Belki de en çok sustuğum yerde en çok konuşmak istedim. En gürültülü iç sesime hep ‘şşşt’ dedim.

Sustukça birikiyor.

Biriktikçe de… ya taşırıyor ya da küstürüyor.

Kendime söyleyemediklerimi sana söylüyorum ki ikimiz de yalnız hissetmeyelim. Ve bir gün biri sana, “Niye sustun ki?” derse… Sen sadece gül. Çünkü anlatmaya kalksan, zaten susmazsın. İşte bu bölüm, o cümleyi söyleyemeyenler için geldi:

“Canım çok yandı… O yüzden sustum.”

Belki de en çok konuşanlar, en sessiz acıları taşır.

Hep ev diye tanımladığım şeyi aradım hayatımda. Yuva hissi hep uzaktı çünkü bana, hiç kendimi evimde gibi hissetmemiştim. Hep bir ama vardı hayatımda. Şehir şehir gezdim, başka şehirlerde belki başka ülkelerde aradım evimi.

Londra’nın bir sokağındaki sahafta bulduğumu sandım evimi, sonra aynı hissi Cordoba’da bir çiçekçide ve Üsküdar’da bir plakçıda da yaşadım. Ankara’nın ayazlı izbe sokakları mıydı yoksa benim evim?

O hissi yaşar gibi oldum sonra, sevdiğim bir adama sarıldım; dost diyebildiğim insanların gece kahvelerinde, ağlamaklı gözlerle dizine başımı koyduğum dedemin yaşlı bedeninde…

Hepsi o hisse çok çok yakın hissettirdi beni bana ama hep bir şeyler eksikti sanki. Ben hala bir arayışta hissediyordum kendimi.

Kitaplarda aramaya başladım bu hissi; şiirlere baktım romanlarda kendimi buldum…

Cemal Süreya mıydı benim evim acaba yoksa Sabahattin Ali mi? Her bir şiirde kendimi bulurken ben acaba kaç parçaydım? Kaç benliğim vardı da ben her birine ayrı bir yuva aramıştım?

Tiyatrolar ve sinema içine çekmişti beni. Her bir replik bir sanattı ve ben o sanatın içinde varolan bir parçaydım sanki.

Sahne kararmıştı çoğu zaman ama ben hep oradaydım, kuliste bekleyen bir oyuncu gibiydim. Perde her açıldığında içimde bir yer titrerdi; o titreme belki de evime biraz daha yaklaştığımın işaretiydi. O yüzden belki de hep oyunlara kaçtım, hep senaryolara sığındım… çünkü yazılmış bir hikâyenin içinde olmak, kendi yazamadığım hayatımdan daha güvende hissettiriyordu beni.

Sonra bir gün, bir pencere kenarında çay içerken fark ettim… Belki de ev sandığım şey, bir yer değil; bir an’dı. Bir gülüşün içinde gizli, bir şarkının ilk notasında saklı, birinin ses tonunda yankılanan bir sesti belki de. Belki “yuva” dediğimiz şey; tek bir adrese sığmayan, ama her güzel histe kendini hatırlatan bir duyguydu.

Ben bunca yıl evimi aramıştım ama belki de ev zaten bu yolcuktu. Ev zaten bendim. Arayıp durduğum ve hep eksikliğini hissettiğim o ev zaten benim yıllarım ve anılarımdı. Belki de eksik sandığım bu ev, aslında beni ben yapan bir bütünün parçasıydı.

Hep ev diye tanımladığım şeyi aradım hayatımda. Yuva hissi hep uzaktı çünkü bana, hiç kendimi evimde gibi hissetmemiştim. Hep bir ama vardı hayatımda. Şehir şehir gezdim, başka şehirlerde belki başka ülkelerde aradım evimi.

Londra’nın bir sokağındaki sahafta bulduğumu sandım evimi, sonra aynı hissi Cordoba’da bir çiçekçice ve Üsküdar’da bir plakçıda da yaşadım. Ankara’nın ayazlı izbe sokakları mıydı yoksa benim evim?

O hissi yaşar gibi oldum sonra, sevdiğim bir adama sarıldım; dost diyebildiğim insanların gece kahvelerinde, ağlamaklı gözlerle dizine başımı koyduğum dedemin yaşlı bedeninde…

Hepsi o hisse çok çok yakın hissettirdi beni bana ama hep bir şeyler eksikti sanki. Ben hala bir arayışta hissediyordum kendimi.

Kitaplarda aramaya başladım bu hissi; şiirlere baktım romanlarda kendimi buldum…

Cemal Süreya mıydı benim evim acaba yoksa Sabahattin Ali mi? Her bir şiirde kendimi bulurken ben acaba kaç parçaydım? Kaç benliğim vardı da ben her birine ayrı bir yuva aramıştım?

Tiyatrolar ve sinema içine çekmişti beni. Her bir replik bir sanattı ve ben o sanatın içinde varolan bir parçaydım sanki.

Sahne kararmıştı çoğu zaman ama ben hep oradaydım, kuliste bekleyen bir oyuncu gibiydim. Perde her açıldığında içimde bir yer titrerdi; o titreme belki de evime biraz daha yaklaştığımın işaretiydi. O yüzden belki de hep oyunlara kaçtım, hep senaryolara sığındım… çünkü yazılmış bir hikâyenin içinde olmak, kendi yazamadığım hayatımdan daha güvende hissettiriyordu.

Sonra bir gün, bir pencere kenarında çay içerken fark ettim… Belki de ev sandığım şey, bir yer değil; bir an’dı. Bir gülüşün içinde gizli, bir şarkının ilk notasında saklı, birinin ses tonunda yankılanan bir sesti belki de. Belki “yuva” dediğimiz şey; tek bir adrese sığmayan, ama her güzel histe kendini hatırlatan bir duyguydu.

Ben bunca yıl evimi aramıştım ama belki de ev zaten bu yolcuktu. Ev zaten bendim. Arayıp durduğum ve hep eksikliğini hissettiğim o ev zaten benim yıllarım ve anılarımdı. Belki de eksik sandığım bu ev, aslında beni ben yapan bir bütünün parçasıydı.

Bir gün lise arkadaşlarımla felsefe hocamızla birlikte verilen tercihler ve sonuçları hakkında konuşuyorduk. Bu başlık benim fikrimdi.

“Tercih etmemek de bir “tercih”dir.

Tercih ettiğin bir şeyin ardından gelen sonuçları da sen tercih etmişsindir çünkü bir şeyi seçerken ardın gelecekleri düşünüp ona göre karar veririz. Her insan yaptığı seçimin getirdiği sonuçları çekmekle yükümlüdür.” demiştim.

Herkes karşı çıkmıştı bu fikrime aslında ben herkesin bunu düşündüğünü hatta kibirli bir yerden bakarsak “farkında olduğunu” düşünürdüm. Eğer sandalyeden tek bir ayağımın üstüne basarak kalkmayı seçersem denge kuramayıp düşersem eğer, suçu sandalyeye atamam çünkü zaten ben seçmiştim böyle ayağa kalkmayı. Onlara da bu örneği vermiştim.

Bütün arkadaşlarım bana saçmaladığımı söylemişti. Çünkü tercih sadece bir tercihtir arkasından gelen bizi ilgilendirmez demişlerdi. Ve bunu savunan arkadaşlarım şunu da savunmuşlardı.

Seçmediğin şeyin sorumluluğunu üstlenemezsin.

Nasıl yani?

İçimden düşünmüş ve sormuştum, “Siz hiç bir dilenciye para vermediğiniz için vicdan azabı çekmediniz mi?”

Bu da sessizce yapılan bir tercih değil miydi oysa? Bence bir şeyi seçmemek de bir seçimdi. Bana çok düşünüyorsun Gülsevde takma bu kadar demişlerdi ama nasıl bir şeyi seçmeyebilirlerdi ki?

Hayatta zaten her şey bir seçim değil miydi?

Yolun sağından yürümeyi tercih ettiysem, solundan yürümemeyi tercih etmiş oluyordum. Her bir adım her bir hareket bir seçimdi bana göre.

Ağızdan çıkan her bir lafın getirdiği tek bir gram ağırlık bile ağır bir yüktü bu yüzden benim için. Seçtiklerimizin ve vazgeçtiklerimizin yükleri çok ağırdı. Her bir tercihin getirdiği her bir sonuçtan sorumluyduk bana göre ve bu yüzden her kırıldığımda “İstese yapardı.” dedim.

İstese gayette tercih ederdi. Etmemeyi seçtiyse insanoğlu getirisine de katlanmak boynumuzun borcuydu.

Bir süre sonra gerçekliğini terk etmeye başladı bir şeyler. Kinimi hissedemez oldum mesela. Yazdım, çizdim, kırdım, bozdum tamir de ettim aslında ama içimdeki hep beslerim diye düşünüp her gece bin bir cesaretle kucakladığım nefretimi ve kinimi kaybettim.

İçimdeki o bomboş olan korkunç his hiç bir zaman yerini terk etmedi. Varlığının doldurması gereken, hatta bazen kendimi inandırmayı fazla kaçırıp yokluğunun varlığıyla bile doldurmaya çalıştığım o boşluk yine kaldı bedenimin tam ortasında.

Ama her şeye rağmen çok acınası bir şey vardı ki ben o boşlukların varlıklarına da alışmıştım ve dolmasını da istemiyordum.

Zihnimi körükleyen tek şey yine anılarım ve hatırladığım sözler oldu.

Hatırlamak en büyük silahtır. Fakat fazla hatırlamak o silahı kendine doğrultmaktır.

Çok düşünürdüm, çok empati yapardım. Duyguları hep en üstte yaşardım. Empati bir düğer düşmanımdı benim. Kendimi ne kadar kırıyorsam tek başıma bile, diğer insanların halini düşüp bir de onlar için üzülüp kırılırdım.

Kırardım, kırılırdım, üzerdim, üzülürdüm her şeye rağmen çok takar taktıkça her bir anıyı zihnime kazır ve kazıdıkça daha da düşünürdüm. Bakmayın yani öyle geçmiş zamanla konuştuğuma, ben yedimde neyde yetmişimde de oyum.

Özür dilemesine gerek yok. Kusura da bakmadım zaten. Ölüm var sonuçta. Ben içimde hesaplaştım onunla, onu haklı da çıkardım yer yer. Kendi kendime affettim de aslında onu, kabullendim bir bakıma. Bir süre sonra varlığı da rahatsız etmemeye başladı beni. Vardı o, evimdeydi ve ben tamamdım buna.

Meğerse ben hep affetmişim. Hiç durup düşünmemişim bana verdiği zararları. Hiç aklıma oturtmamışım anılarımızı. Hep montumu alıp dışarı çıkmışım. Asla üstüne kafa yormamışım.

Der ya Şebnem Ferah, “ Neyin bildin ki değerini, benimkini bileceksin. Bunu da tabii mahvedeceksin.”

Asla yaptıklarının bir cezası olmalı diye düşünmedim ki ben. Hep kabul ettim öylece. Kimisi o böyle dedi zaten kimisi sen onu alttan al. Ben hep onun zaten olanı da batırıp gerice kül bile bırakmayacağını bilerek yaşadım. Halbuki düşünmem gerekmiş aslında kötülüğü pat diye kabul etmemem gerekdiğini, biraz sorgulamam; niye hep böyle yapıyor demem.

Kötü şey yapan ben olunca herkes demediğini bırakmazken ben niye olanı olduğu gibi kabul ettim ki? Yanlış yapan ben miydim yoksa doğru yapan mı?

Peki doğruyu olduğu gibi kabul etmek ruhumu rahatlatırken nedendi hatalıyı kabul etmenin içimde bıraktığı bu burukluk?

Konu sevgi olunca, kabul ederken gönlümüze bir soylu gibi, kalbimizin içinde ağırlarken ağırlaştıkça içimizi hoş ederken neden nefrete dönüştüğünde bir taştan daha ağır olurdu?

Onun nefreti mi ağır gelmişti bana yoksa benim içimdeki sevgi mi o kadar yoğundu ki onda bir bunaltı yaratmıştı?

Ben okyanusları bırak bir ömrü sığdırmıştım gözlerimden akan yaşlara da o görmemişti. Annemin dizlerindeki eteğine dökmüştüm her bir damlamı da büyüdükçe büyümüş kocaman olmuştum yine de bir santim kayamamıştım kıyılara.

Varlığı zarardı da bana, yokluğu ziyan değildi.

Yokluğu bir alışkanlıktı bende. Her gün aynı sokaktan geçmek gibiydi, her sabah su verdiğim bir köpekteki alışkanlıktı bende yokluğu.

Anılarımdaki boşluk değil yokluğuyla bile bende yara açan bir babaydı.

Zaman zaman, hayatımın belirli dönemlerinde kişilime çok zıt karakterde insanlarla arkadaşlık ettim. Ve hepsine karşı anlayışlı olmaya çalıştım. Ne olursa olsun her bir cümlemi karşımdakinin de bir insan olduğunu bilerek kurdum.

Annem buna olsunsun dedi, psikoloğum insanları seni kırdıkları gibi kırmak istemiyorsun dedi.

Yavaş yavaş içime o kadar işledi ki birilerine tahammül etmek, o kadar çok benimsedim ki kendimi yitirip gitmeyi ve aslında bu hayatı yaşayanın ben olduğumu hatırlamayı bile unuttum. Kendimi unuttum. Aslında neydi benim sevdiğim kahve? Yada kahveyi mi yoksa bitki çaylarını mı tercih ederdim? Neydi en sevdiğim kitap, en sevdiğim yazarı neden severdim? Sıklıkla uğradığım Üsküdardaki o sokak arası kahveci neden favorimdi?

Başkalarının doğrularını o kadar çok kabul etmiştim ki artık kendi doğrularım yabancı gelmeye başlamıştı bana. Kendi kendime yabancılaşmıştım.

İlla bir rengi en sevdiğim diye ayırmak zorunda mıydım? Yada neden hiç nefret ettiğim şeylerden bahsetmiyordum? Ben kendimi insanların kalıplarına uydurmaya çalışırken ve her biri için bir şeyimi yontup kendimden verirken kimse de dönüp bana “Gülsevde ben seni yanında sen olduğun için istiyorum.” demedi. Hep çabalayan bendim oysa.

Annemle doğum günü yaklaşan bir arkadaşıma hediye almam gerektiği hakkında konuşurken, sabunlu ellerini beline koyup kalçasını tezgaha yasladı ve onlar sana ne almıştı dedi.

Annemden ilk defa duymuyordum ben bu sözleri ama o an ilk defa üzerinde düşündüm. Ben hiç bir zaman bana alınanı düşünmemiştim ki. Hediyeler karşılık beklemeden verilirdi benim lügatıma göre. Karşılık bekliyorsan onun adı zaten hediye olmazdı ki.

Aradan iki ay geçti ve sıra benim doğum günüme geldi. Okul için bir programımız vardı ve hepimiz görevli olduğumuz için çıkışta okulda kalmıştık. Bütün gün bir sürpriz beklemiştim. İstediğim şey hediye değildi. Topluca yapılan bir sarılma ve o günü diğer günlerden farklı kılıcak bir şey beklemiştim ben. Sonuçta yanımdakiler en yakın arkadaşlarımdı ve ben yıllardır doğum günü kutlamamış ve arkadaşları tarafından hadi akşam kutlarız diye umutlandırılmış bir kızdım.

Moralim düştü biz hiçbir şey yapmayınca tabii. Bu halimi gören ara sıra katta karşılaşıp konuştuğumuz bir kız arkadaş grubumdan yakın bir arkadaşımla konuşup bana bir pasta almıştı ve biz topluca hazırlanırken bir anda getirip üzülmene dayanamadım demişti. İstediğim sadece düşülmekti ve o ikisi bunu gerçekleştirmişti.

Aradan bir süre geçti ve o günün konusu açılınca sözde en iyi arkadaşım “O bizim günümüzü çaldı, onun haddine miydi seni kutlamak? Ben o kutladı şovunu yaptı diye sana pasta almadım. Ayrıca sen de şımarıklık yaptın başka gün kutlasak da olurdu çocuk musun üzüldün bişey olmayınca? dedi.

O gün o laftan sonra anladım ki beni, bizi üzen şeyler sadece insanlardan ne beklediğimiz ve ne alamadığımızmış.

Nazının geçmesi.

Sahip olabileceğiniz en iyi konfor.

Siz siz olun, nazınızın geçtiği; sizi siz olduğunuz için, düşüncelerinize ve duygularınıza siz olduğunuz için deger veren insanları bulun. Böyle sizin duygularınızla bir pastacının kremayla oynadığı gibi oynayıp ardından verdiğiniz minimum tepkilere sanki siz abartıyormuşsunuz gibi reaksiyon gösteren manipülatörlerden uzak durun.

İlk defa buraya bir yazımı ekliyorum, duygularımdan bahsetmenin daha kolay ve samimi olduğunu düşündüm. Umarım yazımı beğenmişsinizdir. 💗