Şarkıyı her dinlediğimde içimde tuhaf, tarif edemediğim bir sızı başlıyor. Ama benim sızım mesafelerden değil. Ben evimden 500 mil uzakta değilim. Ben tam olarak "ev" denilen o dört duvarın ortasındayım. Ama burası benim evim değil. İçindeki insanlar da benim insanım değil.

Uzun zamandır içimde hiç kimseye karşı o filmlerdeki "büyük, uğruna ölünecek" sevgilerden olmadığını fark ettim. Kimseyi canımdan çok sevmiyorum. Hatta dürüst olayım: Annemi bile sevmediğimi anladım bir gün. Sadece onun o zor hayatına karşı içimde bir acıma duygusu var, o kadar. O da beni sevmiyor zaten, sadece seviyormuş gibi davranıyor, bunu her hareketinden hissediyorum.

Ve bu durum, yani içimde hiç kimseye karşı bir sevgi taşıyamıyor olmak beni o kadar çok üzüyor ki... İnsan bazen sadece normal hissetmek istiyor. Birini çok sevebilmek, bir dostu için canını feda edebileceğini bilmek istiyor. Bu eksiklik içimde öyle soğuk bir boşluk yaratıyor ki, bir ara kendimi ciddi ciddi sorguladım. "Bende mi bir tuhaflık var?" dedim. "Acaba ben hastalıklı mıyım? Neden kimseyi sevemiyorum, neden bu kadar hissizim?"

Çünkü geçmişi düşününce, ben hep böyle değildim.

Henüz on yaşındaydım. Bir gece annemle yan yana uyumuştuk. O benden önce dalmıştı uykuya. Onun nefes alışlarını dinlemiş, yüzünü izlemiştim. Kokusunu içime çekmiştim ve birden gözlerimden yaşlar süzülmeye başlamıştı. "Bir gün annem ölürse ben ne yaparım?" diye düşünüp ağlamıştım. Onsuz bir hayat fikri o kadar korkunç, o kadar yabancı gelmişti ki, hıçkıra hıçkıra ağlamıştım. O küçük çocuk, annesinin kaybı düşüncesiyle dünyası yıkılan o saf çocuk nereye gitti o zaman?

Dünyada en çok güvendiğin, seni koşulsuz korumasını beklediğin o ilk insandan, yani kendi annenden böyle bir soğukluk görmek o kadar garip ve ağır bir şey ki. İnsan bunu kime anlatacağını, nereye koyacağını bilemiyor.

On iki yaşındaydım. Bir gün kardeşim, ben ve annem oturmuş sohbet ediyorduk. Konu kız kardeşimin bacağındaki doğum lekesine geldi. Annem gülerek ona hamileyken canının aşırı kiraz çektiğini anlattı, neşeyle gülüştük. Sıra bana geldiğinde ise yüzüme baktı ve "Sana hamileyken gece vakti canım elma çekmişti" dedi. "Baban dışarı çıkıp dükkan aramış ama her yer kapalıymış. En sonunda bir dükkanın yanında kalmış çürük elmaları bulup getirmişti, ben de onları yemiştim. Sen o yüzden böylesin... Çürük elma!"

Bunu söyleyip kahkahalarla güldü. Dümdüz, içten içe "Sen zaten defolusun, sen zaten çürüksün, yetersizsin" diyordu bana. On iki yaşındaki bir çocuğun zihnine bu değersizliği çakıp karşısında gülmek... Üstünden yıllar geçti ama o günden beri ne zaman bir şeyde başarısız olsam, ne zaman işler yolunda gitmese o "çürük elma" sözü anında kulaklarımda dönmeye başlıyor.

Daha bugün, bu yazıyı yazmama sebep olan o şey yaşandı mesela. Anneannemin benim için diktiği bir pantolonu eve getirdi annem. Suratında o her zamanki sert ifadeyle "Bunu çöpe atacağım" dedi. Şaşkınlıkla nedenini sorduğumda aldığım cevap şuydu: "Ben orada denedim, bana olmadı. Bizim bedenlerimiz aynı, bana olmadıysa sana da olmaz."

Kendi evladını kendisiyle yarışa sokan, onun ayrı bir insan olduğunu kabul edemeyen bir kafa... "Seninle benim bedenimin bir alakası yok, giyeceğim ve bakacaksın" dedim. Pantolonu giydim. Üzerime tam oturdu, hatta, bol bile kaldı. Annem pantolonu görünce bana öyle tuhaf, öyle garip baktı ki... Suratındaki o ifadeyi ömrüm boyunca unutmayacağım. Kurduğu o "Sen benden daha iyi olamazın" oyunu bozulunca hemen konuyu değiştirip, "Beğenmedim, çöpe atacağım" diye kıvırmaya başladı. Tabii ki pantolonumu ona vermedim, vermeyeceğim de.

Bana karşı o kadar çok şey yaptı ki, sadece bunlarla bitmiyor tabii. Sayfalar dolusu anlatılacak irili ufaklı o kadar anı var ki yükü omuzlarımda duran..

Ama şimdi anlıyorum ki, bendeki sevgisizlik bir hastalık değil, bir hayatta kalma yolu. Kendimi o zehirli oklardan, "çürük elma" imalarından, ruhuma vurulmaya çalışılan o prangalardan korumak için ördüğüm bir duvar.

Ben şu an fiziki olarak bu odadayım, bu evin içindeyim. Ama ruhsal olarak o tren raylarının üzerindeyim. Evimden çok uzaklardayım. Henüz kendi evimi, maskesiz sevilip saygı duyulacağım o güvenli yeri bulamadım. Ama o tren bir gün benim için de hareket edecek. Kendi ayaklarımın üzerinde durduğum, kendi dünyamı kurduğum gün, o gerçek "evime" varmış olacağım.

O güne kadar kulaklığımda aynı melodi dönmeye devam edecek: Lord, I'm five hundred miles from my home...

Bazen oturup kendime dışarıdan bakıyorum. Sanki zihnimin tam ortasında duran o devasa figür, benim içimdeki bitmek bilmeyen mükemmelliyetçi tarafım.

Tepemde dikilmiş, her adımıma, her detayımı kontrol ederek bakıyor. "Daha güzel görünmeliydin", "Daha iyisini yapabilirdin", "Ya yeterince kusursuz değilsen?" diye fısıldayıp duruyor. O kadar devasa, o kadar baskıcı ki... Güzel olmaya, her şeyi kusursuz yapmaya dair kurduğum o yüksek standartlar, en sonunda beni kendi hayatımın içinde küçücük bırakıyor.

Aynaya bakarken bile bazen o devin gözünden bakıyoruz kendimize. Burnumuzun şekli, gözlerimizin formu, duruşumuzun kusursuzluğu... Ama sonra durup düşünüyor insan:

Gözlerinin rengi ya da şekli ne olursa olsun, baktığın o gün batımının veya sevdiğin bir manzaranın güzelliği değişiyor mu gerçekten? Deniz kokusunu içine çekerken burnunun ne kadar kusursuz göründüğünün bir önemi var mı? Ya da en sevdiğin şarkı çalarken kulaklarının şekli o melodinin ruhuna dokunmasına engel olabiliyor mu? Bizi biz yapan şey o kalıplar değil; hissettiğimiz, gördüğümüz ve yaşadığımız o bütünüyle "gerçek" anlar.

İşin absürt tarafı da bu zaten. Biz kafamızda bu devasa baskıyla boğuşurken, her detayı günlerce düşünüp kusursuz yapmaya çalışırken dünya dönmeye devam ediyor. Dün saatlerce üzerine düşündüğümüz bir şeyi paylaşıyoruz; insanlarsa sadece birkaç saniye bakıp ekranı kaydırıyor. Dün izlediğimiz bir hikayeyi bugün nasıl hatırlamıyorsak, başkaları da bizim o "hayati" sandığımız kusurlarımızı hatırlamıyor bile. Birkaç saniye bakıp geçtikleri bir dünyada, biz kendi zihnimizde devasa krizler yaratıyoruz.

Küçük bir hata yapmaktan veya kusurlu görünmekten o kadar korkuyoruz ki, bazen sırf mükemmel olmayacak diye yaşamayı erteliyoruz.

Belki de mükemmelliyetçilik dediğimiz şey, kendimize koyduğumuz devasa bir illüzyondan ibaret. Başkalarının birkaç saniyede unuttuğu bir dünyada, kendi zihnimizin gölgelerinde kaybolmaya gerek yok. Tepemizdeki o baskıcı düşünce yığını ne kadar büyük olursa olsun, biz aşağıda tam da olduğumuz gibi — kusurlarımızla, küçük adımlarımızla ve özgürce — var olmaya devam edelim.

Çünkü hayat mükemmel detaylarda değil, o devasa beklentilere rağmen nefes almayı başardığımız küçük, samimi ve kusurlu anlarda gizli.✨

Her şeyden biraz uzaklaşmak istediğinizde siz ne yaparsınız? Ben genellikle kulaklığımı takıp en sevdiğim playlisti açarım ya da beni tamamen başka bir dünyaya götürecek bir dizinin karşısına geçerim. Bu yazıda, benim için yeri çok ayrı olan, bazen dördüncü duvarı yıkıp beni hikayenin içine alan, bazen çocukluğuma döndüren, bazen de bana kocaman bir aile sıcaklığı veren o dizilerden bahsetmek istedim.

SUPERNATURAL

Benim güzel dizim... O kadar çok seviyorum ki, hissettirdiklerini kelimelerle anlatmam gerçekten imkansız. Ne zaman sığınacak bir yer arasam, kendimi Winchester kardeşlerin o tanıdık ve bitmeyen yolculuğunda buluyorum.

FLEABAG

Her genç kızın mutlaka izlemesi gerektiğini düşünüyorum. Yetişkin ögeleri biraz fazla bulabilirsiniz ama hikayesi ve anlatımı tek kelimeyle harika. Dizide dördüncü duvarın yıkılmasını, Fleabag’in kameraya dönüp attığı o ikonik bakışları izlemeyi hep çok anlamlı bulmuşumdur. Olaylar yaşanırken kameraya her baktığında, sanki bana “Bunu sen de yaşadın, sen de biliyorsun,” diyormuş gibi hissettiriyor. İki sezonluk ve her sezonu altı bölümden oluşan kısa bir dizi; kısa ama bir o kadar da derin ve etkileyici.

H2O: JUST ADD WATER

Bazen rastgele bir bölümünü açıp izlerim. Bana anında çocukluğumu hatırlatır ve günümü güzelleştirir. İçinizi ısıtan, öyle kendi halinde ve çok güzel bir dizi.

MODERN FAMİLY

Sanırım en sevdiğim sitcom.. Bu diziye ne yazsam, sevgimi anlatmaya yetmezmiş gibi geliyor. Modern Family benim için sadece bir dizi değil; modu her düştüğünde sarıldığın o sıcak battaniye, seni her halinle kabul eden ve her izlediğinde yüzünü güldürmeyi başaran kocaman, gürültülü ama çok samimi bir aile gibi.

THE MENTALİST

O kadar iyi bir dizi ki! İsterseniz izlemeye iki ay ara verin, döndüğünüzde yine aynı heyecan ve merakla kaldığınız yerden devam edebiliyorsunuz. Her bölümde farklı bir olayın çözülmesi diziyi inanılmaz dinamik kılıyor, izlerken asla sıkılmıyorsunuz.

Aslında o kadar çok sevdiğim dizi var ki... Ama birçoğu şu an yarım bıraktıklarım arasında bekliyor ya da dönüp dönüp aynı bölümlerini izlediklerim yüzünden listeyi şimdilik burada kesmek zorunda kaldım. Yoksa bu liste uzar gider, biliyorum.

Benim güvenli alanım, ruhumu dinlendiren köşelerim şimdilik böyle. Peki ya sizin? “Bu listede mutlaka olmalıydı” dediğiniz, ne zaman modunuz düşse sığındığınız o comfort diziniz hangisi?

Bir insan bir şeyi gerçekten nasıl ister? Ancak o şeyi hak ettiğini düşünürse isteyebilir. İnsan, gönülden istemeye ve o şeyin kendi hakkı olduğuna inanmaya ancak bu şekilde cüret edebilir. Sana imkânsız gelen bir şeyi istemeye bile cürret edemezsin. Sana olamayacakmış gibi gelen bir şeyi hayal bile edemezsin. çünkü o, senin zihninde ulaşabileceğin bir noktada konumlanmamıştır. Eğer bir şey gerçekten senin hayalindeyse ya da bir şekilde kafanın içinde dönüp duruyorsa, bu onu başarabileceğin içindir. Ya da o şey, derinlerde bir yerde sana ulaşılabilir geliyordur.

Ama sen o hedef için bir türlü adım atmıyorsan ya da adım atsan bile bir şekilde kendini bir şekilde sabote ediyorsan; "hayatımı düzene sokuyorum" deyip bir türlü sokamıyorsan ya da "artık bunun için çalışacağım" deyip çalışmıyorsan demek ki o şeyi gerçekten istemiyorsundur.

Diyelim ki kilolu bir insansın ve kilondan memnun değilsin. Bu durum sağlığını etkiliyor, kendini kötü hissetmene sebebiyet veriyor ve bedeninden utanıyorsun. Kilo vermek istediğini söylüyor, diyetisyene gidiyorsun ama diyete uymuyorsun. Spora yazılıyorsun; bir gidiyor, iki gidiyor, sonra bırakıyorsun.. Gerçekten kilo vermek istiyor musun? Eğer gerçekten isteseydin, o kiloyu verirdin. Bunu kilo dışındaki her konuya aynı şekilde uyarlayabilirsiniz.

Bir şeyi istediğinizi söylüyor ama onun için gerekeni yapmıyorsanız, aslında onu istemiyorsunuzdur. Örneğin, hayatınızda iyi hissetmek istediğinizi söylüyorsunuz ve bir anlığına gerçekten iyi hissediyorsunuz. Fakat hemen ardından, sizi kötü hissettirecek bir düşünce yüzeye çıkıyor. Neden çıkıyor? Çünkü sen, kötü hissetme duygusunun orada olması gerektiğine inanıyorsun. Belki de iyi hissetmek senin için gizli bir suçluluk duygusu barındırıyor; ya da "iyi hissedersem başıma kötü bir şey gelir" korkusu taşıyorsun. Hem depresyondan çıkıp iyi hissetmek istediğini söylüyor, hem de bu döngüyü besliyorsun. Burada büyük bir ikilem oluşuyor.

Aynı durum başarı için de geçerli. Başarılı olmak istediğini söylüyorsun ama başarının getireceği o büyük sorumluluktan korkuyorsun. Sürekli "başarmak istiyorum" deyip bir türlü çalışamıyor, kendini sabote ediyorsun. Normal koşullarda, bir insanın bir şeyi gerçekten isteyip de yapamadığını ben hiç görmedim. Hatta bir insan bir şeyi kalpten dilediğinde, bir noktadan sonra çok fazla çabalamasına bile gerek kalmıyor. Çünkü insan öyle bir canlı ki, gerçekten istediği şeyin kapıları önünde kendiliğinden açılmaya başlıyor.

Hiç olmayacak yerlerden, hiç olmadık fırsatlar doğuyor. Atıyorum bazı insanların bir kafeye gittiğinde bile şıp diye karşısına bir fırsat çıktığına şahit olursunuz. Bu durum dışarıdan çok ütopik gibi görünse de, bunu gerçekten deneyimleyen insanlar var. Peki, o insanların bizden farkı ne? Tek bir şey: GERÇEKTEN İSTEMELERİ.

Benim asıl söylemek istediğim şu: Bir şeyi isterken, onu gerçekten istiyor muyuz? Çünkü gerçekten isteyince oluyor. Hayatınıza objektif bir gözle bakmanızı istiyorum; gerçekten canıgönülden isteyip de olmayan ne vardı? Ya da olması için çok zorladığınız ama aslında olmaması için size defalarca işaret gönderilmiş neler yaşadınız?

Şansı zorlamak, nasibi zorlamak.. Bazen olması gereken bir şey değilse, ne yaparsanız yapın olmuyor. Bunu nerede fark ettim biliyor musunuz? Benim bir kedim var; genel olarak kedilere ve sokak hayvanlarına çok düşkünümdür, onları çok severim. Bazen sokakta bir kedi görüyorum, aç olduğunu hissedip hemen markete girip mama alıyorum. Fakat geri geldiğimde o kedi orada olmuyor. Arıyorum ama yok.. O kedinin nasibinde o yemek yokmuş diyorum. Bunu kendi hayatınıza da uyarlayın. Bazen nasibinizde yoksa olmuyor ve bazı şeyleri de zorlamamak gerekiyor.

Merhabaa💞 Bugün Substack'in açılışını tam anlamıyla eğlenceli bir fikirle yapmak istedim. Düşündüm ki, bir gün aniden çok ünlü olsam, kendi adıma açtığım fake bir hesaptan ship editlerimize 'kesin real bunlar' yazacağım erkek ünlüler listesi yapayım..

Jensen ackles - ben de bu adama yanıyorumm listenin başını hak eden adamm

Drew Starkey - bu adamın garip bi havası var aşırı beğeniyorum

Jamie Campbell Bower - o tarz yorumlar atıp bir de soranlara cok yakın arkadaşız derdim😭 what the hell are we

Jacob Elordi - frankenstein’da Mia Goth’un rolunu kapıp shiplenme işi..

Jared Padalecki - yorum yok.. şakayla karışık flortlesip fanlara malzeme vermeye bayılırdım

Matthew McConaughey - kemik bi kitlemiz kesinlikle olurdu diye dusunuyorum. ve gizlice desteklemekten cok zevk alirdim.

James Franco - yapılan editleri düzenli olarak gizlice izleyip üstüne bir de hiçbir şey yokmuş gibi davranırdım..

Mads Mikkelsen - buna bir şey söylemeye gerek yok bence 😝

Peki bu listede olmamalı dediğiniz ya da sizin de eklemek istediğiniz biri var mı??