Nu ga ik langzaam richting de vijftig en licht het gevoel van onbegrensde mogelijkheden me nog steeds op. Een kritische stem zegt: het leven is niet maakbaar. En toch geloof ik dat lekker niet. Ik wil dat niet geloven. Omdat het gevoel dat je dromen kunt hebben om waar te maken, een doel kunt hebben om na te streven, me gewoon ontzettend gelukkig maakt.

De afgelopen jaren brachten veel nieuwe dingen op mijn pad. Zo heb ik vijf jaar geleden samen met mijn man de kerstbomenkwekerij van mijn schoonouders overgenomen en zijn we op die mooie plek in het landelijk gebied gaan wonen. Natuurlijk was dat in het begin niet makkelijk. Er moest veel gebeuren om het onze plek te laten worden en het heeft wel twee jaar geduurd voordat ik me er echt thuis voelde. Vanaf dag een had ik allerlei plannen voor de plek, waarvan de meeste nog niet zijn uitgevoerd. Ik wilde misschien te snel, maar de droom hield me wel op de been om door de moeilijkheden heen te komen. En nu zie ik voor het eerst de mogelijkheden om die dromen ook echt te realiseren. Voor het eerst heb ik weer zin gekregen om vanaf deze plek een of meerdere bijeenkomsten te gaan organiseren, vanaf 2027.

Inmiddels is het ook alweer bijna tien jaar geleden dat mijn roman Moederwond uitkwam. Daarna dacht ik dat ik schrijver moest zijn. Ik begon ijverig aan een nieuwe roman en aan een boek over mijn therapeutische schrijfmethode. De laatste is bijna klaar, de eerste is halverwege ergens gestrand. Nergens had ik het gevoel dat ik ermee door moest gaan. Zelfs het boek dat bijna af is, kon ik niet oppakken om te voltooien. Sterker nog, ik had helemaal geen zin meer om te schrijven. Alles wat mijn klanten ooit zeiden — ‘niemand zit te wachten op mijn verhaal’, ‘ik heb niets te vertellen’ — zei ik nu zelf. En ik bedacht me: misschien is het echt zo dat ik nu even uitgepraat ben. Ik denk dat dat waar is.

Waar ik vooral behoefte aan had, was aan dóen. Ik had veel online gewerkt en veel alleen achter mijn laptop gezeten. Dat voedde mijn creativiteit, maar mijn doe-mentaliteit niet. Hoewel ik altijd al twee à drie keer per week hard sportte, begon ik nu nog actiever te bewegen. Ik kocht een wielrenfiets, ging weer schaatsen en werd lid van de sportschool. Het klinkt misschien veel, maar voor mij is veel sporten heel fijn. Ik kan er mijn energie in kwijt en ik word er rustig van in mijn hoofd. Vooral het fietsen vind ik erg leuk, ik zit echt met een lach op de fiets. Behalve bij tegenwind.

En ik dacht aan het kind dat ik ooit was: altijd in beweging, veel sporten. En plezier in het ontdekken van nieuwe dingen. Zo ben ik in 2024 een studie psychologie gestart aan de Open Universiteit, die ik op een langzaam tempo volg. Ik heb al een master, dus het diploma is geen doel op zich. Ik volgde ooit een coachopleiding en vond de kennis te veel getrechterd. Ik was op zoek naar meer overkoepelende kennis op het gebied van psychologie en die vind ik in deze studie.

Daarnaast ben ik offline gegaan. Al mijn online cursussen zijn gestopt en ik pak ze ook niet meer op. Door de verschillende marketing- en coachingprojecten die ik de afgelopen jaren heb gedaan, heb ik ervaren hoe fijn het is om gewoon met mensen te zijn, in het echt in plaats van online. Dat wil ik zeker voortzetten.

Tot slot ben ik heel lang bezig geweest om een hokje voor mezelf te verzinnen. Een functienaam, een tagline, iets wat alles wat ik doe vangt in een woord. Ik weet het nog steeds niet en ga er ook niet meer naar op zoek. Wat ik wel weet, is dat ik me de komende tijd als coach verder wil ontwikkelen. En dat ik van onze plek (Sparrenveld) een mooie plek wil maken om mensen te ontvangen.

En dat ik weer vaker wil schrijven. Gewoon, over wat me bezighoudt. Voorlopig hoef ik niet na te denken of Labyrint daar een goede naam voor is. Maar ook dat komt ongetwijfeld nog wel een keer voorbij.

De meedoemedaille. Ik kan er geen sympathie voor opbrengen. Misschien hoort dat bij halverwege de veertig zijn. Misschien is het ouderwets.

Voor mij is een medaille een beloning voor een sportieve prestatie. Je bent de beste, net niet de beste of de beste van de rest. Meer kleuren zijn er niet.

Toch zie ik steeds vaker dat er meedoemedailles worden uitgereikt bij jeugdwedstrijden. Meedoen stimuleren? Daar ben ik voor. In mijn jeugd kregen alle deelnemers aan de clubkampioenschappen een vaantje. De medailles waren voor 1, 2 en 3. Inzet werd gezien. Prestatie beloond.

Nu krijg je een medaille voor opdagen. De lat mag niet te hoog liggen, want: stress. Maar leggen we de lat niet te laag? Welk signaal geef je af als iedereen een medaille krijgt? Dat meedoen genoeg is.

Is dat zo? Of vermijden we vooral het ongemak? Het gesprek waarin je zegt: je was niet goed genoeg. Nog niet. Dat je beter kunt worden, meer kunt trainen. Of dat je misschien nooit gaat winnen.

Dat is het ongemak. Niet iedereen wint. De meeste kinderen verliezen.

En juist daar zit iets waardevols. Dat je leert omgaan met verlies. Dat je toch weer meedoet. Dat je plezier kunt halen uit het spel, het trainen, het samen strijden zelfs als dat nooit een medaille oplevert.

Misschien is dat wel belangrijker dan winnen. Ongemak leren verdragen.

De inspiratie bleef uit.
Het gevoel van: ‘het hoeft allemaal niet meer over mij te gaan’ overheerste. Mijn persoonlijke verhalen waren niet op, maar de drang om ze op deze manier te delen was weg.

Ik maakte plannen, zette ze op papier en er gebeurde niets.
Waar ik vroeger zou denken dat ik harder mijn best moest doen, weet ik nu: als de drive er niet is, dan is dat een signaal.

Dus deed ik niks. Ik kabbelde voort.

En het verrassende was: dat was prima. Ik had het naar mijn zin.

Ik vond mijn plek in de kerstbomenkwekerij die ik samen met mijn man run. Niet tussen de bomen, maar achter de computer. Mezelf niet langer dwingen in een rol die niet past, gaf rust.

Daarnaast werk ik inmiddels ruim een jaar aan twee freelance projecten: gebiedsmarketing voor Landschap Pauwels en een coachende rol bij een voormalig werkgever. Beide in het werkveld van sport, bewegen en recreatie.

En als ik kijk naar de kern van dat werk, komt steeds hetzelfde terug:
wie zijn we, klopt het met wat we doen en wat we uitstralen?
En waar schuurt het nog?

Daar ligt mijn werk.
Het zichtbaar maken van die mismatch en het weer kloppend krijgen.

Zodat wat je doet, klopt met wie je bent.
En prestaties verbeteren.

Achteraf gezien deed ik dus al wat ik wilde doen.

Alleen had ik het nog niet zo scherp benoemd.

De komende tijd ga ik daar meer over schrijven.
Hier en op LinkedIn.

Wordt vervolgd.

Gwyneth

November vloog voorbij. Drukke weken in de kwekerij, kerstbomen voor de groothandel, daarna de particuliere verkoop. Ik zag er als een berg tegenop. Maar zodra ik vroeg in het veld stond met mist, stil en de kou op mijn wangen kwam er weer ruimte in mijn hoofd.

Het liefste plof ik aan het einde van de dag op de bank. Dat gaat niet, want de kinderen hebben schaatstraining en als zij schaatsen, sport ik in hetzelfde gebouw. Na zo’n dag nog sporten? Ik lijk wel gek. Maar ik zette een rustig tempo aan op de loopband, oortjes in en ik voelde hoe mijn lijf rustiger werd. Eenmaal thuis voelde ik me fitter dan toen ik vertrok. Bewegen blijft mijn beste manier om mijn hoofd stil te krijgen.

Waar ik mee bezig ben

Ik schreef onlangs over somberte. Nu hoorde ik op het nieuws dat november de maand is waarin veel mensen zich somber voelen—te weinig licht. Ik merkte het zelf ook. Toen ik door het kerstbomenwerk wel naar buiten moest, ging het beter. Donker, half acht ’s ochtends en toch stond ik daar met een lach. Buiten zijn helpt. Misschien moet ik het niet alleen doen als het moet, maar vaker een reden zoeken om naar buiten te gaan.

Geschreven afgelopen maand

• Ik ben introvert, maar kom over als een extravert

• Geen inspiratie
  👉 Alle blogs vind je hier: https://gwynethleermakers.nl/

Speciaal voor jou

Een adventkalender, start op 1 december. Elke dag een reflectiemoment of gewoon iets leuks om over na te denken. Niet te zwaar, niet te veel, zie het als een chocolaatje bij de koffie. Of een dag met zon na een grijze dag.

Naar adventskalender

Wat me inspireerde

Laatst merkte ik hoe snel mijn stemming verandert zodra ik buiten ben en in beweging kom. Ik ben geneigd om extra veel te gaan analyseren als ik niet lekker in mijn vel zit, maar het beste is: naar buiten en in beweging komen.

Ik wens je een fijne decembermaand met mooie momenten om van te genieten op jouw eigen manier.

Liefs,

Gwyneth

Subscribe now

We gaan de nacht van het jaar in. Binnenkort zijn ook de prachtige herfstkleuren verleden tijd.

Ik merk dat ik vaker thuis wil zijn. Kortere dagen, de aandacht naar binnen gericht. Ik denk na over het afgelopen jaar: wat ik niet heb gedaan, maar wel had willen doen. En over de patronen die steeds terugkomen. Die me niet meer dienen, maar waar ik ook moeilijk afscheid van neem.

“One part of wisdom is knowing what you don’t need anymore and letting it go.”

— Jane Fonda

Waar ik mee bezig ben

In deze periode zou ik het liefst in een holletje kruipen. Met volop eten in de kast, een stapel nieuwe boeken en een blanco notitieboek. Maar dat is niet de realiteit. Het kerstbomenseizoen is begonnen en de drukste weken van het jaar staan voor de deur.

Ik zie er altijd tegenop. Geen adempauze. Een ultraloop. Dat past niet bij mijn natuur. Ik presteer goed met ruimte voor alleen-tijd en momenten van ontspanning. Daar zat lange tijd schaamte op, want altijd maar doorgaan lijkt sterker.

Geschreven deze maand

• Moet je voldoening halen uit werk? – Alles draaide voor mij om de zoektocht naar voldoening en plezier in mijn werk. Het is niet gelukt.

• De tol van aanpassen – Ik was een kameleon. Op de vraag wat ík nu echt wil, had ik geen antwoord.

• De lat wat lager – ambitie hebben en tevreden zijn met wat er al is, hoe doe je dat?
  👉 Alle blogs vind je hier: https://gwynethleermakers.nl/

Speciaal voor jou

Vorig jaar maakte ik een adventkalender om elke dag stil te staan en te genieten van de kerstperiode.
Niet ja zeggen terwijl je nee bedoelt.
Niet vasthouden aan tradities die je niet meer dienen, maar eigen tradities starten.

Vanaf 1 december tel ik weer met je af tot kerstmis.

Wat me inspireerde

Vorig jaar las ik Overwinteren van Kari Leibowitz.
Het hielp me om anders naar de winter te kijken. Ik ga het deze maand opnieuw lezen.

Deze blog schreef ik er eerder over: https://gwynethleermakers.nl/overwinteren-hoe-ik-mijn-wintermindset-veranderde/

Als je geen zin hebt om te lezen, dit haalde ik eruit:

• Je mindset bepaalt je verwachtingspatroon — en andersom.

• Mindset is niet simpelweg positief denken.

• Korte termijn beloning werkt beter dan lange termijn motivatie.

Laat deze maand alles wat ondergronds zit maar naar boven komen.
Pas als je echt eerlijk bent, kun je iets veranderen. Dat ga ik ook proberen.

Liefs,

Gwyneth

Subscribe now

Vroeger voelde ik me vaak wat somber in deze maanden. Nu probeer ik van elk seizoen te genieten. En steeds vaker lukt dat.

In de zomer is buiten zijn vanzelfsprekend, maar juist in de herfst is het heerlijk. De natuur is prachtig met zijn oranje, geel- en roodtinten. Ochtendmist met het subtiele zonlicht erachter is vaak magisch. Als je buiten komt, zie je dat. Kun je ontzag ervaren voor onze mooie natuur en dat helpt om je fijn te voelen.

Waar ik mee bezig ben

De komende weken sta ik sowieso veel buiten. Het kerstbomenseizoen begint weer. Koud, soms nat, soms guur. Ik houd van die dagen, omdat niets fijner is dan daarna binnen op te warmen bij het haardvuur. Misschien schrijf ik daar binnenkort meer over.

Voor nu wilde ik je even laten weten dat ik mijn blog heb opgefrist. Alle berichten vind je op mijn website. Via Substack stuur ik je één keer per maand deze e-mail. En als je premiumlid bent, krijg je toegang tot mijn online trainingen.

Geschreven deze maand

Afgelopen weken schreef ik onder andere over:

• De tol van aanpassen – over de prijs die je betaalt bij pleasegedrag

• Verboden boeken krijgen een stem – over mijn roman Moederwond in de bibliotheek

• September was te druk – over volle agenda’s en grenzen stellen

• Dit vind ik heel eng: schrijven over mijn eigen leven – en waarom ik het toch doe

• Multipotentialite, of heb ik het gewoon nog niet gevonden? – over zoeken en alles willen

• Jezelf uitspreken: wanneer wel en wanneer niet (twee simpele vragen)

Alle blogs vind je hier

Speciaal voor jou

Wil je aan de slag met het schrijven van je levensverhaal? Ik schreef er een blog over die je als leidraad kunt gebruiken. Je vindt hem hier: Hoe het schrijven van je levensverhaal je richting kan geven in het vinden van zingeving

Ik wens je een fijne herfst. Met dampende thee, dikke sokken en rode wangen van de kou.

Liefs,

Gwyneth

De gang vol schoenen. Broodtrommels op tafel. Het ochtendnieuws op de achtergrond. In mijn hoofd loop ik de week alvast door. Mijn horloge adviseert een ontspanningsoefening: stress hoog.

Als ik even later aan mijn bureau deze nieuwsbrief typ, lees ik deze spreuk van Omdenken: ‘Als je moe bent komt dat niet omdat je te veel doet, maar omdat je te weinig doet waar je energie van krijgt.’ Ik schreef het eerder op en vergat het precies op de momenten dat het nodig was.

Jarenlang sportte ik vijf keer per week. Voor sommigen is dat buitensporig; voor mij was het normaal. Later werd het twee keer (soms drie). “Geen tijd,” zei ik. Meestal betekent dat: geen prioriteit. En wat dan voorrang krijgt, is zelden wat energie geeft.

Nu sport ik weer vijf dagen, soms zes. Dat voelt goed. Mijn dochter is hetzelfde als ik: graag vaak. Mijn zoon juist niet; vijf keer per week is voor hem veel te veel. Conclusie: ritme is persoonlijk. Maar zo zien we het vaak niet. Kijk naar werk. Een fulltime werkweek is veertig uur, dat is de norm. Voor de een is dat weinig en voor de ander is het veel.

Nu alles na de zomer weer in het gareel valt, knelt het. Ik wil veel en het idee van te weinig tijd geeft druk. Mijn eerste reflex is alles in een planning proppen. Blijft het zeurende buikgevoel? Dan weet ik: prioriteiten. Wat wel, en vooral wat niet.

Een prioriteit voor september is schrijven. Ik begin er nu drie ochtenden per week mijn dag mee.

De afgelopen weken heb ik deze blogs geschreven:

• Opstart na de zomer

• Mijn haat-liefde verhouding met schrijven

• Hoe ik ooit begon met bloggen

• Stel je voor: je hebt nog 25 zomers. Wat doe je ermee?

Ik mail één keer per maand. Tussendoor staat nieuw werk op mijn blog.

Fijne opstart na de zomer. Op naar wat voor je ligt.

Gwyneth

Subscribe now

De wereld volgens Eva — zo heette mijn allereerste blog. Ik geloof dat ik er drie berichten op heb geplaatst. Ik heb de blog niet meer terug kunnen vinden. Geïnspireerd door Carrie Bradshaw (Sex and the City) begon ik eraan toen ik werkte als marketingmanager. Ik voelde de drang om te schrijven over mijn verwonderingen en vooral ook mijn overpeinzingen.

Dat schrijven deed ik trouwens al sinds mijn communiefeest. Ik kreeg toen van de buren een dagboek cadeau en vanaf dat moment ben ik nooit meer gestopt. De wereld volgens Eva was slechts het begin.

Al vrij snel had ik geen behoefte meer aan een pseudoniem. Na de geboorte van mijn eerste kind begon ik met de blog Mama in spagaat. Ik schreef over de worsteling tussen werk en moederschap. Het zoeken naar balans. Hoewel ik er veel over geschreven had, heb ik die balans niet gevonden. Het enige wat echt hielp was simpelweg accepteren dat mijn leven niet meer zo zou worden als het was. En dat ik tien maanden na de bevalling weer in mijn oude spijkerbroek paste. Alsof ik iets van mijn oude zelf terug had.

Inmiddels weet ik: balans is geen eindpunt. Geen status die je bereikt en dan voor altijd vasthoudt. Misschien leek het zo, voor ik kinderen kreeg, maar de waarheid is dat balans voortdurend aanpassen betekent.

Zoals je lichaam werkt, denk ik weleens. Je temperatuur moet rond de 37 graden blijven. Je hartslag heeft een ritme. Je lijf zoekt voortdurend naar evenwicht — homeostase. Misschien is dat het: dat je zoekt naar jouw persoonlijke randvoorwaarden. Binnen welke range van waarden voel ik me prettig? En wat is daarvoor nodig?

Toch mocht schrijven op een gegeven moment niet meer 'gewoon' schrijven zijn. Mijn innerlijke marketeer vond dat er een verdienmodel aan moest hangen. En veel mensen vroegen dat ook. Wat ga je ermee doen? Wat wil je ermee?

Ik vond het rare vragen. Ik wil gewoon schrijven. Delen wat me bezighoudt. Maar blijkbaar moest het nut hebben. Het moest ergens toe leiden. Liefst met geld.

Dus dook ik in de wereld van online ondernemen. En wie ooit een kijkje in die wereld heeft genomen weet dat het is als een kind in een snoepwinkel. Magisch. Opwindend. Alsof alles binnen handbereik ligt en je nooit buikpijn krijgt van te veel.

Mama in spagaat werd Fabulous Business Mom. Ik gaf trainingen over startend ondernemerschap en marketing. Daar kon ik een deel van mijn creatieve energie in kwijt, maar het was toch anders.

Elke blog die ik schreef stond ineens in dienst van de verkoop. En daar is niets mis mee, maar het liet mijn hart niet sneller kloppen.

Uiteindelijk keerde ik alles de rug toe. Ik wilde een boek schrijven.

En schrijven… voelde weer als vanouds. Het hoefde niet nuttig te zijn. Niet slim of strategisch. Het mocht weer over mij gaan, over wat me raakte.

Ik schreef om mijn hart te laten spreken.

Het gaf me een diep gevoel van voldoening. Ik wist: dit is wat ik altijd al zocht. Schrijven zou ik altijd blijven doen. Al zou ik er nooit een cent voor krijgen.

Net zoals sporten mijn lijf in beweging houdt, houdt schrijven mijn geest in beweging.

En toch trapte weer in dezelfde valkuil. Ik mocht alleen schrijven als ik er mijn werk van kon maken. Dus werd schrijven opnieuw een bron van inkomsten. En dit keer speelde er nóg iets mee: ik vond eigenlijk ook dat mijn werk financieel gewaardeerd mocht worden.

Geld als vorm van erkenning.

En eerlijk? Ik voelde ook teleurstelling. Ik was geen grote schrijfster geworden. Niet iemand die elk jaar een nieuw boek uitbrengt en verder met rust wordt gelaten. Dus was ik niet goed genoeg? Of had ik mijn marketing niet goed gedaan?

Het duurde jaren voordat ik weer begon aan een tweede boek.

Ik schreef nog wel — maar de teleurstelling bleef. Wie denk jij dat je bent?

Dus stond mijn schrijven weer in dienst van een verdienmodel. Inmiddels had ik een schrijfcommunity opgezet waarin ik anderen hielp met hun levensverhaal en met intuïtief schrijven. De community was succesvol. Ik heb het twee jaar met plezier gedaan. Het was een eer om te mogen luisteren. Om deelgenoot te zijn van iemands verhaal. Het raakte me. Het vervulde iets in mij.

Maar het was een afgeleide van wat ik zelf echt wilde.

Ik zei het weleens tegen de groep: ik ben galeriehoudster geworden, terwijl ik eigenlijk kunstenaar ben. En galeriehoudster zijn kan ik goed. Maar kunstenaar zijn is moeilijk.

Want dan komt weer die stem: Wie ben jij eigenlijk?

Precies met dat stuk had ik anderen jarenlang geholpen.

Uiteindelijk stopte ik met het hele online ondernemen. Het was een wereld waarin ik me niet thuis voelde.

Ik opende een Substack-account. Onder mijn eigen naam. Met als titel: Labyrint.

We lopen allemaal een labyrint. We weten niet waar we uitkomen. We nemen een draad mee als houvast, maar onderweg komen we onze demonen tegen. Soms slaan we een verkeerde weg in. Dan keren we om. Kijken opnieuw.

Ik heb lang gezocht naar hokjes. Naar de juiste naam. De juiste functie. Maar ik ben gewoon een meisje dat graag schrijft. En dat is precies wat ik hier ga doen.

Waar het me brengt? Geen idee. Maar ik volg de draad.

Subscribe now

De zon scheen veelvuldig — ook in mijn leven. Misschien is het zo dat je op deze leeftijd (ergens in de veertig) wat makkelijker tegen zaken aankijkt. Ik hoef mezelf niet meer zo nodig te bewijzen. Mijn eigenwaarde hangt er niet meer vanaf.

En dat betekent ook: minder pleasegedrag.
Als je minder bezig bent met de behoeften van anderen, komt er vanzelf meer tijd en energie vrij voor die van jezelf.

Zo ontdekte ik een nieuwe sport: wielrennen.
En ook wat het me leerde over weerstand:
Weerstand – over fietsen, keuzes en zachter worden

Ik sloot ook vrede met het feit dat ik meerdere interesses heb — en afwisseling nodig heb om uitgedaagd te blijven. Niet één ding de hele week, maar meerdere projecten naast elkaar. Hoewel het chaotisch klinkt, lukte het me om rust te creëren:
Meerdere interesses? Zo breng je rust in de chaos

ChatGPT kwam de afgelopen maanden ook vaak voorbij. Ik gebruik het inmiddels dagelijks — als schrijfpartner, coach en sparringpartner. In dit artikel vertel ik hoe ik het inzet én wat ik daarvan heb geleerd:
Hoe ik ChatGPT dagelijks gebruik (en wat ik heb geleerd)

Nieuw aanbod

Ik werkte de afgelopen maanden aan twee online trainingen, die beschikbaar zijn voor betalende abonnees:

• De kracht van journaling – Herschrijf je verhaal en creëer een leven dat écht bij je past

• Storytelling met ChatGPT – Schrijf teksten die harten raken én resultaat opleveren

Daarnaast broed ik op een nieuwe community hier op Substack: De Rode Draad.
De rode draad in je leven, die je de weg wijst in het Labyrint.
Nog in de ideeënfase — maar wordt vervolgd.

Wil je mijn trainingen volgen?
Dan kun je betalend abonnee worden:

• €5 per maand (maandelijks opzegbaar)

• Of €50 per jaar (jaarlijks opzegbaar)

Subscribe now

Tot slot nog even dit.
Ik werk al jaren aan een nieuw boek. Het is bijna af — ik hoef het alleen nog maar te redigeren. Vorige week kreeg ik een appje van iemand die pas Moederwond had gelezen. En dat was misschien wel het zetje dat ik nodig had om dit boek nu echt af te maken.

Dus weet hoezeer ik het waardeer dat jij leest wat ik schrijf.

Gwyneth

PS
Vond je het leuk om te lezen? Stuur ’m gerust door naar iemand anders die er ook iets aan kan hebben. En reageer vooral als je iets wilt delen — dat vind ik altijd leuk.

Refer a friend

4.1. Praktisch aan de slag – Nieuwsbrief, Salespagina & Social Media

In dit hoofdstuk maken we de stap van verhaal naar vorm. Een goed verhaal is waardevol, maar het wordt pas écht krachtig wanneer je het toepast in een concreet format – zoals een nieuwsbrief, salespagina of social post. Dan wordt je verhaal tastbaar, toepasbaar en direct inzetba…

Read more

3.1. Waarom storytelling zo overtuigend is

Storytelling is een van de meest krachtige manieren om je publiek te overtuigen. Het maakt complexe ideeën begrijpelijk, wekt emotie op en creëert een diepere verbinding.

Een sterk verhaal combineert drie klassieke overtuigingsstijlen:

Ethos – Jouw geloofwaardigheid als verteller. Dit komt voort uit je exp…

Read more

2.1. Hoe journaling de basis legt voor storytelling

Journaling is een krachtige manier om je gedachten, gevoelens en ervaringen te verkennen. Het helpt je om patronen en thema’s te ontdekken die essentieel zijn voor jouw persoonlijke en professionele verhaal.

Maar storytelling gaat verder: het vertaalt deze inzichten naar een verhaal dat verbindin…

Read more

1.1 Wat is journaling en waarom werkt het?

Journaling is een eenvoudige maar krachtige manier om jouw unieke stem te ontdekken. Het gaat verder dan alleen gedachten opschrijven; het helpt je om structuur te geven aan je ideeën, emoties en ervaringen. Volgens Kathleen Adams, auteur van Journal to the Self, is journaling als een spiegel voor je inn…

Read more

Read more

"Dat is toch normaal dat je dat spannend vindt," zei ze.

Dat had nog nooit iemand tegen me gezegd. Ik was even in verwarring. Want het zenuwachtige gevoel als ik iets nieuws begon of een ruimte in liep waar ik niemand kende, was iets waarvan ik dacht dat het niet ‘hoorde’. Het ging zelfs zover dat ik dacht dat ik sociale angst had. Misschien moest ik daar iets aan doen.

Hoe meer ik over sociale angst las, hoe aannemelijker het werd dat ik het ook had. Mijn gedachten bevestigden het: Zie je wel, dit gaat over mij. Hoe meer ik me erin verdiepte, hoe meer ik mezelf erin herkende.

Maar toen ik bij deze coach zat, begon het me te dagen: alles waar ik tegenaan liep, was eigenlijk gewoon menselijk. Er was niets mis met mij. Alleen had nooit iemand dat tegen me gezegd. En omdat ik dacht dat er wél iets mis was, moest dat een naam hebben. Want met een label kon ik het begrijpen, en nog belangrijker: ik kon er iets aan doen.

Maar wat als er helemaal niets gerepareerd hoefde te worden?

Hoe zelfdiagnose ons denken beïnvloedt

We leven in een tijd waarin we steeds meer psychologische kennis binnen handbereik hebben. Je hoeft maar een paar zoektermen in te tikken, en je vindt lijstjes met symptomen die je op jezelf kunt toepassen. Hoe vaker je die leest, hoe groter de kans dat je iets herkent en gaat geloven dat het op jou van toepassing is.

Dat is niet gek—dit fenomeen is onderzocht. Medische studenten denken vaak dat ze symptomen hebben van ziektes waar ze over leren (Medical Student Syndrome). Dit gebeurt ook met psychische diagnoses. Hoe meer we weten, hoe sneller we menselijk gedrag bestempelen als een mogelijke stoornis.

Natuurlijk is het waardevol als een diagnose erkenning geeft. Maar de keerzijde is dat steeds minder wordt gezien als ‘gewoon menselijk’. We nemen minder ruimte voor normale variaties in gedrag en emoties.

De normaalverdeling en het verkleinen van het midden

Stel je voor dat we de normaalverdeling van lengte zouden verkleinen. Op dit moment heeft grofweg 95% van de volwassen Nederlanders een lengte tussen de 156 cm en 198 cm. Er zijn mensen die groter of kleiner zijn maar het grootste deel valt in het brede middengebied. Stel nu dat we dit middengebied gaan verkleinen? En we besluiten dat alleen mensen tussen de 165 cm en 185 cm ‘normaal’ zijn? Ineens vallen veel meer mensen buiten de norm, terwijl ze een paar jaar geleden nog als normaal werden beschouwd.

Dit is precies wat we aan het doen zijn met psychische en mentale eigenschappen. We verkleinen het ‘middengebied’. Waar vroeger iemand ‘een beetje druk’ was, wordt hij nu gediagnosticeerd met ADHD. Waar iemand ‘wat verlegen’ was, krijgt hij nu de stempel sociale angst.

Natuurlijk zijn er situaties waarin diagnoses enorm helpend zijn, maar wat als we de definitie van normaal iets ruimer maken?

Wat als we zeggen:
Sommige mensen zijn drukker dan anderen, en dat is prima.
Sommige kinderen hebben meer tijd nodig om iets te leren, en dat is normaal.
Sommige mensen hebben moeite met grote groepen, en dat betekent niet per se dat ze een sociale stoornis hebben.

Door ‘normaal’ te laten zijn wat normaal is, verminderen we het gevoel dat alles wat afwijkt meteen een probleem is dat opgelost moet worden.

De kracht van normaliseren

Toen ik besefte dat zenuwachtig zijn in bepaalde situaties niet betekende dat er iets mis was, voelde dat als een opluchting. De zenuwen verdwenen niet, maar mijn interpretatie ervan veranderde. Ik hoefde er niets mee—behalve erkennen dat het erbij hoort.

Als we vaker tegen elkaar zeggen dat iets normaal is, nemen we een enorme last weg. Niet alles wat ongemakkelijk voelt, is een teken dat er iets mis is. Niet alles wat lastig is, hoeft gediagnosticeerd of opgelost te worden.

Misschien moeten we vaker tegen elkaar zeggen dat iets gewoon menselijk is in plaats van afwijkend en zorgelijk.

Wil je bewuster omgaan met je gedachten en overtuigingen?

Mijn training De kracht van journaling helpt je om je gedachten te onderzoeken en je eigen verhaal te herschrijven—zodat het voor je werkt in plaats van tegenwerkt.

Voor slechts €5 per maand heb je direct toegang:
Meld je hier aan

Wat denk jij? Moeten we vaker normaliseren in plaats van psychologiseren? Laat het me weten in de reacties!

De eerste relatief warme dag van het jaar, en ik begin over de wintermindset. Lekker op tijd! Toch wil ik hier graag iets over delen, omdat wat ik heb geleerd over de wintermindset ook op andere gebieden toepasbaar is.

Winter is sowieso niet mijn favoriete seizoen. Tot en met december gaat het nog prima, met de feestdagen in het vooruitzicht—mooi verlichte straten in de avond, volop bezig met de verkoop van kerstbomen, winkelen in kerstsfeer. Een kleine energieboost in deze donkere tijd.

En dan komt januari.

De dagen zijn nog steeds kort en het blijft donker. Dat is meestal het moment waarop het gevoel van somberheid toeslaat. Met kerst gaf ik mezelf het boek Overwinteren van Kari Leibowitz cadeau. Het zette me aan het denken over hoe ik de winter beleef.

Wat ik eruit leerde:

• Je mindset bepaalt je verwachtingspatroon—en andersom.
  Als je de winter vooral ziet als iets dat je moet uitzitten, voelt het ook zo. Maar als je kijkt naar wat juist in deze tijd fijn of uniek is, wordt de ervaring anders. Zoals genieten van de witte vorstlaag in de ochtend, buiten glühwein drinken, wandelen in het bos zonder iemand tegen te komen, binnen opwarmen bij de open haard, schaatsen op de ijsbaan, hardlopen zonder oververhit te raken, of een boek lezen in bad.

• Mindset is niet simpelweg positief denken.
  Het gaat er niet om dat je jezelf dwingt de winter ‘leuk’ te vinden, maar dat je een manier vindt om er anders mee om te gaan. Je ontkent de negatieve aspecten niet, maar doet er wel iets mee. Ik vind het bijvoorbeeld vervelend dat het 's avonds zo vroeg donker is. Als ik dat gevoel heb, is dat voor mij het moment om kaarsjes aan te steken, licht in huis te brengen en bewust de tijd te nemen om te lezen.

• Korte termijn beloning werkt beter dan lange termijn motivatie.
  We weten allemaal dat naar buiten gaan en bewegen goed voor ons is, maar in de winter voelt het vaak als een opgave. Iets doen omdat het ‘goed voor je is’ op de lange termijn, motiveert meestal niet. Wat wél werkt, is een korte termijn beloning. Dus niet alleen naar buiten gaan omdat je weet dat het goed voor je is, maar omdat je jezelf daarna trakteert op een warm bad of een kop koffie met iets lekkers erbij.

Hoewel het erop lijkt dat de winter op z’n retour is en de lente zich langzaam laat zien, raad ik dit boek toch van harte aan—al is het maar ter voorbereiding op de volgende winter.

Mijn online trainingen zijn terug

Naast overwinteren ben ik de afgelopen weken ook opnieuw begonnen met mijn online trainingen. Ik weet het—ik nam er ooit afscheid van. Maar soms gooi je het kind met het badwater weg.

Waar ik tegenaan liep, waren drie dingen:

1. De techniek – Ik vond het vervelend om constant een website te moeten bijhouden en meer bezig te zijn met het technische gedeelte dan met de inhoud van de trainingen.

2. De financiële druk – Ik wilde niet afhankelijk zijn van de inkomsten uit online trainingen en continu bezig moeten zijn met promotie.

3. De eenzaamheid – Ik vond het te alleen om alleen achter mijn bureau te werken en had meer echt contact met mensen nodig.

Die problemen zijn nu opgelost. Ik gebruik Substack als platform—het is gratis, eenvoudig en biedt de mogelijkheid om trainingen direct toegankelijk te maken voor abonnees. Daarnaast werk ik aan een paar mooie projecten waarbij ik volop in contact ben met anderen.

Mijn eerste online training: De kracht van journaling staat nu live

In deze training ontdek je hoe je jouw verhaal kunt herschrijven, zodat het voor je werkt in plaats van tegenwerkt.

📌 Voor slechts €5 per maand heb je direct toegang:
👉 Meld je hier aan

Meer lezen?

Deze week schreef ik ook over:

Je gevoel helpt niet altijd – Waarom je gevoel niet altijd een betrouwbare raadgever is en hoe je ermee om kunt gaan.

Maximaliseren: Het beste uit jezelf halen – Over hoe je kunt groeien zonder jezelf uit te putten.

Dank je voor het lezen!

Groeten,

Gwyneth

Subscribe now

We hebben allemaal een verhaal dat we onszelf vertellen. Over wie we zijn en wat we mogelijk achten voor onszelf. Sommige van die verhalen helpen ons vooruit. Andere houden ons tegen.

De vraag is: welke verhalen vertel jij jezelf?

Journaling heeft mij al vanaf jonge leeftijd geholpen om mijn gedachten te ordenen. Het was mijn manier om helderheid te krijgen, om pijnlijke ervaringen te verwerken en om verlangens zichtbaar te maken. Later, toen ik mijn roman Moederwond schreef, ontdekte ik hoe diepgewortelde familiepatronen mijn keuzes beïnvloedden. Door te schrijven kon ik zien wat ik had meegekregen – en bepalen wat ik niet wilde doorgeven aan mijn kinderen.
Schrijven heeft me geleerd dat verandering niet begint met een drastische keuze. Het begint met woorden op papier.

Dat is wat deze training je biedt.

Wat je kunt verwachten

Dit is geen ‘geef-me-tien-minuten-per-dag-en-je-leven-verandert’ training. Dit is een proces waarin je jezelf beter leert begrijpen. Waarin je ontdekt hoe je jouw verhaal kunt herschrijven, zodat het je helpt in plaats van tegenhoudt.

De training bestaat uit 6 modules, waarin je leert:

• Wat journaling voor je kan betekenen – en waarom het zoveel krachtiger is dan alleen ‘je gedachten opschrijven’.

• Hoe je denkpatronen werken – de automatische verhalen die je vertelt over jezelf, en hoe je ze kunt veranderen.

• Wat je écht wilt – jouw verlangens en waarden helder krijgen, zonder alle ruis van buitenaf.

• Hoe je je verhaal herschrijft – en welke woorden, overtuigingen en patronen je niet langer dienen.

• Hoe je in actie komt – want inzichten zijn mooi, maar verandering gebeurt door te doen

• Hoe je van journaling een gewoonte maakt – zodat je ook na deze training de kracht van schrijven blijft benutten.

Voor wie is deze training?

Deze training is voor jou als je:

• Je vaak vastzit in dezelfde gedachten en patronen.

• Meer helderheid wilt over wat je écht wilt.

• Bewustere keuzes wilt maken in je leven.

• Een manier zoekt om jezelf beter te begrijpen, zonder dat het zweverig wordt.

• Nieuwsgierig bent naar journaling en wat het voor je kan betekenen.

Hoe werkt het?

Deze training is onderdeel van mijn betaalde nieuwsbrief. Voor €5 per maand krijg je direct toegang tot alle 6 modules, inclusief schrijfoefeningen en hand-outs.

Inclusief bij Labyrint Premium: €5 per maand
Geen vast ritme, geen druk. Jij bepaalt je tempo.

Schrijf je in en begin vandaag.

Subscribe now

Als je er maar hard genoeg in gelooft, dan wordt het vanzelf waarheid. Sinds ik ooit The Secret las, bleef ik geïnteresseerd in het thema manifesteren. Hoewel ik er vaak heel veel onzin over tegenkom, is er altijd een stemmetje dat zegt: stel dat het wel werkt?

En stel inderdaad dat manifesteren echt werkt. Is het dan niet de moeite waard om het gewoon eens te proberen?

Hoe werkt manifesteren niet?

Manifesteren wordt vaak eenvoudig voorgesteld als positief denken om je verlangens waar te maken. Negatieve gedachten zouden ervoor zorgen dat je het negatieve manifesteert, terwijl positieve gedachten het positieve werkelijkheid maken. Dit idee kan echter leiden tot angst voor negatieve gedachten. Alsof je ‘verkeerd’ kan denken.

Het resultaat? Je stopt negatieve gedachten of emoties weg, omdat ze er niet mogen zijn. En juist dat kan averechts werken. Als je negatieve gedachten wegstopt, doe je er niets mee. Je accepteert ze niet en gaat ze niet te lijf. Daardoor blijf je vastzitten in oude patronen.

Voorbeeld: Stel je wordt vaak boos op je kinderen als ze hun kamer niet opruimen. Je schaamt je daarvoor en probeert het gevoel weg te stoppen. Je visualiseert een opgeruimde kamer en rustige gesprekken, maar als je weer een rommelige kamer ziet, schreeuw je opnieuw. Het positieve denken werkt niet, omdat je de onderliggende oorzaak (je boosheid en hoe je daarmee omgaat) niet hebt aangepakt.

Wat werkt dan wel? Erken dat je boos wordt en accepteer dat het gebeurt. Zodra je dat onder ogen ziet, kun je werken aan oplossingen. Misschien ontdek je dat je aan het eind van de dag sneller boos wordt, en besluit je ‘s ochtends rustig met je kinderen te praten. Zo ontstaat ruimte voor nieuwe, effectievere manieren van reageren.

Waarom een self-fulfilling prophecy werkt

Manifesteren mist wetenschappelijk bewijs. Een self-fulfilling prophecy daarentegen, laat zien hoe verwachtingen werkelijkheid worden door je gedrag. Er is veel wetenschappelijk onderzoek gedaan naar dit fenomeen, zoals het bekende Pygmalion-effect.

Een self-fulfilling prophecy is een fenomeen waarbij jouw verwachtingen leiden tot gedrag dat je verwachting werkelijkheid maakt. Een bekend voorbeeld is het Pygmalion-effect, onderzocht door Rosenthal en Jacobson (1968), waarbij verwachtingen van leraren over leerlingen hun prestaties verbeterden. Door meer aandacht en vertrouwen te tonen, werden de verwachtingen werkelijkheid.

1. Leraargedrag: Leraren behandelden de geselecteerde leerlingen anders: ze gaven meer aandacht, stelden uitdagendere vragen en gaven meer positieve feedback.

2. Leerlingreactie: De leerlingen voelden het vertrouwen, ontwikkelden meer zelfvertrouwen en motivatie, en verbeterden daardoor hun prestaties.

De aanvankelijke (foutieve) verwachting van de leraar werd realiteit door het gedrag dat eruit voortvloeide.

Hoe maak je een self-fulfilling prophecy werkbaar?

Je kunt dit mechanisme bewust inzetten om positieve resultaten te bereiken. Hier is een stappenplan:

Stap 1: Stel je verwachtingen in

Begin met een positieve overtuiging, bijvoorbeeld: “Ik leef gezond en voel me energiek.” Dit legt de basis voor je gedrag.

Stap 2: Visualiseer het resultaat

Zie jezelf als iemand die al gezond leeft. Hoe voel je je? Wat doe je anders? Door dit beeld voor ogen te houden, kun je je acties erop afstemmen.

Stap 3: Neem kleine acties

Ondersteun je verwachting met kleine, haalbare stappen. Kies er bijvoorbeeld voorom je dag te starten met een gezond ontbijt of een korte wandeling. Elke actie bevestigt je positieve overtuiging.

Stap 4: Omarm negatieve gedachten

Negatieve gedachten horen erbij. Vecht er niet tegen, maar laat ze toe en verleg je aandacht naar wat je wel kunt doen. Denk: “Ik vind het lastig, maar ik zet een kleine stap vooruit.”

Stap 5: Herhaal en bouw op je successen

Elke keer dat je gedrag aansluit bij je positieve verwachting, versterk je je overtuiging. Dit motiveert je om door te gaan en nieuwe stappen te zetten.

Voorbeeld: Je verwacht dat je gezonder kunt leven (stap 1). Je visualiseert jezelf als fit en energiek (stap 2). Je begint met dagelijkse wandelingen en gezondere maaltijden (stap 3). Op een dag sla je een training over, maar je denkt: “Eén dag bepaalt mijn traject niet” en pakt het weer op (stap 4). Na een maand merk je dat je je fitter voelt en vaker gezonde keuzes maakt (stap 5).

Uiteindelijk zijn de verwachtingen die je had werkelijkheid geworden doordat je gedrag consistent was met je positieve overtuiging. Je hebt zelf een gezonde levensstijl gecreëerd door het krachtig inzetten van een self-fulfilling prophecy. Het werkt niet door magie, maar door de kracht van je eigen gedrag en mindset. En dat is wellicht het proberen waard.

Meer ontdekken?

De kracht van journaling helpt je om inzicht te krijgen in je denkpatronen, je verhaal te herschrijven en keuzes te maken die echt bij je passen. Met journaling creëer je de ruimte om bewust om te gaan met verwachtingen, overtuigingen en de acties die je toekomst vormgeven.

De training “De kracht van journaling” is nu beschikbaar voor slechts €5 per maand. Word een betalend abonnee en start vandaag nog.

Subscribe now

Naast de modules in deze training krijg je ook toegang tot extra prompts voor specifieke thema's. Deze prompts helpen je om dieper te reflecteren op verschillende aspecten van je leven, zoals:

• Relaties: Reflecteer op je relaties en ontdek wat je nodig hebt om gezonde, vervullende relaties te onderhouden.

• Werk: Krijg helderheid over je doelen, uitdagingen …

Read more

Doel: Maak journaling een vast onderdeel van je leven.

Welkom

Je hebt nu de tools om journaling te gebruiken als een krachtig instrument voor reflectie en verandering. De volgende stap is om van schrijven een gewoonte te maken. Dit betekent dat journaling niet alleen een eenmalige oefening is, maar een terugkerend ritueel dat je ondersteunt in je dagelijk…

Read more