Toiletpapierhond

Ik heb zelf geen hond, maar ik denk een keer of vijf per week: “Zal ik een hond nemen?” Meestal denk ik dat na een succesvolle interactie met een hond. Ik aai de hond en spreek hem toe: “Is het zo’n braaf beest? Ja hè? Och, wat is het een braaf beest.”

De betreffende hond kijkt me doorgaans aan alsof hij dit allemaal heel erg kan waarderen.

Onlangs las ik Inside of a Dog, waarin gedragswetenschapper Alexandra Horowitz erachter probeert te komen hoe het is om een hond te zijn. Het is een verhelderend boek dat elke (aspirant) hondenbezitter zou moeten lezen. Heel kort samengevat: honden begrijpen veel meer van mensen, dan mensen van honden.

Ik neem steeds toch maar geen hond. Ik herinner mezelf altijd net op tijd aan de praktische bezwaren. Je blijft stofzuigen met al dat hondenhaar, en je moet twee à drie keer per dag je hand in een zakje van afbreekbaar plastic steken. Met die handschoen zonder vingers raap je de nog warme drollen van de straat - een ritueel dat me niet per se aanspreekt.

Maar bij de bovenstaande toiletpapierhond zijn de rollen eens een keertje omgedraaid! Nu mag jíj kakken, en staat de hond paraat om je te helpen met het opruimen van de rommel.

In Inside of a Dog wordt de vraag ‘kunnen honden zich vervelen?’ op een wetenschappelijke manier beantwoord. Ja, het lijkt erop dat honden zich kunnen vervelen. Het is dus wel een beetje zielig dat de toiletpapierhond het grootste deel van de tijd in een donker kamertje zit te wachten totdat er eindelijk eens iemand langs komt voor een grote boodschap.

En vanuit mensen-perspectief zou het ook geen aantrekkelijke taak zijn om geduldig een rol WC-papier vast te houden voor iemand die naast je zit te poepen. Zelfs als het iemand is waar je genegenheid voor voelt denk je toch: “Nee, niet lekker”. Maar bij honden ligt dat genuanceerder.

In Inside of a Dog beschrijft Horowitz honden als creatures of the nose. Het verschil met mensen is gigantisch: een beagle-neus heeft 300 miljoen geurreceptoren, een mens een armzalige zes miljoen. Een hond ruikt de wereld oneindig veel gedetailleerder dan wij. Het zou dus voor een hond helemaal geen straf zijn om deze rol te vervullen. Integendeel; met de geur die vrij komt bij de stoelgang wordt een prachtig, veelkleurig portret van het baasje geschilderd.

Marlboro jongen

Van Beeren is een exponent van een nieuw soort eetcafé, waar je lekker kan eten, met lekkere wijn erbij, in een no-nonsense ambiance, zónder dat het een godsvermogen kost. Het klinkt als een trend waar je het moeilijk mee oneens kan zijn. Elke avond zit het dus vol, met een mix van buurtbewoners en hippe horecajeugd.

Ik wandelde vanaf de Nieuwmarkt door de Koningsstraat naar het eetcafé. Voor de deur stond een groepje mensen te roken. Ze waren jong, knap, goed gekleed en ze rookten met overgave, ondanks dat je er de kans om dood te gaan aanzienlijk mee verhoogt. Zelf wil ik liever niet dood, dus ik rook niet. Maar ik geef toe: het ziet er wel sexy uit.

Toen ik binnen aan tafel zat viel het me op dat één van de rokers een trui droeg met het Marlboro-logo. De voor de hand liggende conclusie is dat hij de sigaretten van Marlboro zó goed vindt dat hij zijn liefde voor het merk actief wil uitdragen.

Het Marlboro-logo is prachtig; een belangrijke reden waarom het het meest succesvolle sigarettenmerk ooit is, wereldwijd, en één van de meest winstgevende consumer brands. De keerzijde van dat succes is dat Marlboro het favoriete merk was van 2,5 miljoen tabaksdoden per jaar.

Het lijkt dus een beetje raar om rond te lopen in een trui van een erkende massamoordenaar, maar dat is misschien toch te snel geoordeeld. Ik lees deze logo-trui liever als een krachtig pleidooi voor zelfbeschikking. Deze trotse roker laat zien: je kan sigaretten nóg zo duur maken, je kan nog zoveel foto’s van hele enge ziektes op het pakje zetten, ik laat me niet betuttelen en blijf fier achter mijn Marlboro staan.

Worstman

Er zijn plekken op de wereld waar je verfijnder kan eten dan in Hastings, maar de manier waarop de matige etenswaren er aangeprezen worden is wél gezellig en leuk. Je ziet tegenwoordig veel van die flapperende opblaaspoppen voor eetgelegenheden staan. Die zijn goedkoop en het zou best kunnen dat dat geflapper wervend werkt, maar hierboven zien we een ouderwetse, ambachtelijk geproduceerde, niet-flapperende worstman.

Het procédé werd begin jaren zestig ontwikkeld door International Fiberglass in Californië: eerst wordt door een beeldhouwer een worstman gemaakt, van hout of schuim. Van de verschillende onderdelen (romp, ledematen) worden mallen gemaakt. De mallen worden bekleed met glasvezel en polyesterhars, en de aldus verkregen ledematen en romp worden aan elkaar geplakt. Tot slot wordt de worstman met airbrush beschilderd. Zo kan je in grote aantallen worstmannen produceren, maar elke worstman is uniek.

Even terug naar de eerste stap in het procédé: de beeldhouwer die de worstman geschapen heeft. Hij heeft een aantal opvallende keuzes gemaakt. Door de twee armsgaten verandert het broodje in een bodywarmer-achtige jas, het servetje is een soort cape. Armen en benen lijken van hetzelfde materiaal als de romp - vermoedelijk zijn dat dus kleinere, eetbare worstjes - de vingers van de handen zijn op hun beurt óók weer worstjes.

Door de worstman twee sausflessen te laten vasthouden gebeurt er iets interessants met de schaal; de sausflessen zijn op ware grootte, dat betekent dat dit een heel grote worstman is - de worstvingers zijn dus eigenlijk hotdog-worstjes op ware grootte. Deze worstman is geen tussendoortje voor de lekkere trek, maar een volwaardige maaltijd voor, bijvoorbeeld, een compleet voetbalteam.

Toch krijg ik ook een ongemakkelijk gevoel bij de worstman. Hij brengt saus aan op zichzelf; hij bereidt zijn eigen consumptie voor. Het is geen worst die vreest opgegeten te worden; hij brengt zichzelf op smaak, met zichtbaar genoegen.

“Mmm, wat ben ik lekker,” lijkt hij te willen zeggen, met een soort gewillige, bijna extatische medeplichtigheid aan zijn eigen einde. De worst ondergaat zijn lot niet, hij vraagt erom. “Eet mij”.

Jim Morrison portretjack

In Saint-Ouen, de voormalige ‘drugssupermarkt van Parijs’, vind je de grootste rommelmarkt ter wereld. Nou ja, noem het maar rommel; ik kwam er niet één, maar twee varianten tegen van de Helicoid wenteltrap van Roger Tallon. Helaas heb ik al een trap.

Op de rommelmarkt vond ik ook dit spijkerjack, met een handgeschilderd portret van Jim Morrison. Het portret was een tikkie minder geslaagd dan de wenteltrappen, maar ook veel minder kostbaar.

Het belachelijke portret deed me denken aan een social media-trendje van een tijdje geleden, waarbij koppels elkaars portret schilderden. Ik kan daar niet naar kijken zonder heel hard mee te lachen. Opvallend: vrouwen beelden hun mannelijke geliefde heel gunstig af, terwijl de vrouwen door de ogen van de mannen stuk voor stuk veranderen in afzichtelijke monsters.

Een mislukt portret roept sterke emoties op. Een klassieker is de meltdown van actrice Tjitske Reidinga bij het tv-programma Sterren op het Doek. Eén voor één worden drie portretten van Tsjitske onthuld, gemaakt door professionele kunstenaars. Bij elke onthulling groeit haar ontreddering. Ze moet bijna huilen wanneer ze beseft: zo zien de mensen mij dus.

Enfin. Terug naar de Jim Morrison-jas. Jim Morrison is zoals bekend de vroeg gestorven zanger van The Doors. Ik denk dat ik nog nooit uit vrije wil een liedje van die band heb opgezet. Riders on the Storm is een pathetisch lied met een haastig in elkaar gebroddelde tekst, maar er zijn veel mensen die daar héél anders over denken. Sterker nog, Doors-fans gedragen zich een beetje alsof ze lid zijn van een geheim genootschap: samen met andere ingewijden diepzinnig whisky drinken en wiet roken bij het graf van Jim Morisson op Père Lachaise.

Vanwege dat nabijgelegen graf lopen er genoeg potentiële klanten voor een Jim Morrison portretjas over de rommelmarkt, want bij die bijna religieuze aanbidding hoort een jas met een handgeschilderd portret. Een kort (online) onderzoekje leverde tientallen (ik overdrijf niet) jassen met Jim Morrison portretten op, ik heb voor jullie een paar extra lelijke exemplaren gecureerd.

Het is jammer dat Jim Morisson de portretjassen zelf niet meer in levende lijve kan zien. Met de bescheiden, grappige en charmante Tjitske had ik te doen, toen ze geconfronteerd werd met drie hele enge versies van zichzelf.

Maar de ijdele kwast Jim Morrison had ik het wel gegund: het schokkende moment dat je opeens door andermans ogen naar je eigen rotkop kijkt.

Formule 1

Formule 1-races zijn ongeveer even oninteressant als The Doors, maar de fans zijn minstens zo fanatiek. Deze fan toont haar bewondering voor een coureur door het dragen van een cape. Moet je nou toch kijken: de contouren van het gezicht van de Formule 1 coureur vallen precies samen met het lichaam van deze Formule 1-fan.

We hebben zesendertig jaar geen last gehad van dat gedoe in Zandvoort, totdat Prins Bernhard jr. - de Vastgoedprins - iets terug wilde geven aan de samenleving. Hij zette zich in om het spektakel terug te brengen naar Nederland, en sinds 2021 wordt het straatbeeld in Amsterdam weer jaarlijks verlevendigd door fans met malle jacks, petjes en capes.

Voor de duidelijkheid: Formule 1-fans hebben dus diepe bewondering voor iemand die heel goed een auto kan besturen. Zó bijzonder is dat niet; elke idioot heeft een rijbewijs. En een gaspedaal heel diep intrappen is ook niet zó ingewikkeld.

Ik zou véél eerder rondlopen met een cape van iemand die bijvoorbeeld heel goed is in (ik noem maar wat) bloemschikken.

Dat is niet te vergelijken! werpen de fans tegen. Formule 1 is echt topsport, je moet er keihard voor trainen want het is lichamelijk ont-zet-tend zwaar. En het is misschien nog wel zwaarder om als coureur ronde na ronde je concentratie erbij te houden. Dat laatste begrijp ik wel, want alleen al ernaar kijken vind ik een hele lange zit. Sorry, maar ik vind het wereldkampioenschap bloemschikken, de World Cup Floral Art, nog steeds interessanter dan de Formule 1.

Ja maar, je kan alleen maar een goede coureur worden als je héél jong begint!

Dat is waar. De meeste coureurs zijn op hun zesde begonnen in een ‘kart’, en om jaren later in de buurt van een F1-stoeltje te komen ben je al gauw een paar miljoen verder. Meestal gefourneerd door een ambitieuze papa. Terwijl bloemschik-kampioenen vaak pas op latere leeftijd begonnen zijn. Kijk maar naar de virtuoze wereldkampioen Tomasz 'Max' Kuczyński.

Nog een kanttekening bij het autoracen: uiteindelijk wint degene die de beste auto heeft. Het ene team gooit er jaarlijks een paar honderd miljoen aan motoren, carbon en aerodynamica tegenaan, terwijl de auto van het andere team met duct tape bij elkaar gehouden moet worden.

Dan zou bij het wereldkampioenschap bloemschikken de ene bloemist dus een onbeperkte hoeveelheid dahlias en lelies en amaryllissen krijgen, terwijl de andere bloemist wat bij elkaar mag rommelen met een beetje gipskruid en drie paardenbloemen. Maar zo werkt het gelukkig niet bij bloemschikken, daar is iedereen gelijk.

De vorige editie van de World Cup Floral Art, vorig jaar in Den Haag, heb ik helaas gemist, maar bij de volgende editie ben ik erbij, en knoop ik de cape van mijn favoriete bloemist om.

Een telefoon om in te bijten

In dezelfde week dat Meta als dealer in verslavende socialemediaplatforms 17,1 miljard aan schadevergoedingen moet betalen, kwam ik deze peutertelefoon tegen. Every step of the way, staat er rondom het hoofd van een éénjarig jongetje geschreven. Een telefoon om in te bijten! De Nûby heeft ‘poppende drukknoppen’ die de tastzin stimuleren en ‘meerdere bijtvlakken met textuur’. Op bovenstaande foto is de baby nét bezig met het stimuleren van de tastzin.

Hij kijkt dromerig voor zich uit. Misschien ziet hij een huisdier langslopen. Misschien ziet hij stofdeeltjes dansen in het zonlicht. Misschien ziet hij hoe de omgeving wordt weerspiegeld in een glimmende theepot. Misschien hoort hij de buurman, die steeds dezelfde passage oefent op de piano, steeds ietsje beter dan de keer ervoor. Misschien ruikt hij een geur die hij nog nooit eerder geroken heeft (het zijn eieren met spek, maar dat weet hij dus nog niet).

Ik heb hierboven even geprobeerd om de belevingswereld van het onbedorven kind poëtisch te beschrijven, als aanloopje om verontwaardigd te kunnen doen over een smartphone-vormig speelgoedje. Maar kom op - dat telefoons en social media helemaal kut zijn, ja hèhè, dat weten we nou wel. Zelfs Meta gaat door het stof.

Nûby weet het ook, en gaat met een smartphone-vormig speeltje heel eigenwijs tegen de stroom in. Terwijl iedereen probeert om kinderen van de smartphone weg te houden, geeft Nûby ze er eentje om op te bijten. Ze mikken op ouders die zoiets kopen als ironisch gebbetje. Slim!

Dat biedt mogelijkheden voor een hele range aan grappige gebruiksvoorwerpen om in te bijten. Allemaal vormgegeven als spulletjes die je liever uit de buurt van kinderen houdt. Hoe leuk is het om je baby te laten knabbelen op een pakje sigaretten, een crackpijp, een handvuurwapen of een kleine kettingzaag?

Heerlie de Peerlie tegel

Een ‘tegeltjeswijsheid’ is een hapklare levensles in één of twee zinnen. Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd, en dat dan op een Delftsblauwe tegel. Wie goed doet, goed ontmoet. Zo’n tegel is een handig hulpmiddel om jezelf en anderen eraan te herinneren waartoe je op aarde bent.

Ik kwam er net achter dat de gewoonte om wijsheden op delftsblauwe tegeltjes te plakken veel minder oud is dan de delftsblauwe tegel zelf. De spreuken waren een geinige toevoeging van illustrator Arie Kortenhoff, die voor de Utrechtse Tegelfabriek Westraven tussen 1920 en 1950 een serie van 235 tegels uit zijn mouw schudde. Schattige tekeningetjes, met de spreuk in een sierlijke rood/paarse belettering. Hieronder een tegel met een eigenwijze visie op de rolverdeling tussen man en vrouw.

Dat een vrouw met haar poes binnen moet blijven, terwijl de man in de buitenlucht op avontuur gaat, die tegel kon je in pakweg 1935 gewoon ophangen, zonder gezeik. De tegels en de spreuken zijn een interessante weerspiegeling van de heersende moraal.

Dat blijkt vandaag de dag nog steeds zo te zijn; in het tuincentrum kwam ik een tegel tegen met een eigentijds levensmotto. Je staat ’s ochtends op, en je vraagt je af waartoe je ook alweer op aarde bent. Deze tegel geeft antwoord.

Heerlie de Peerlie zegt de tegel, in een vormgeving die knipoogt naar de zorgeloosheid van de sixties. Het is misschien wat cryptisch, maar ik lees dit als een hedendaagse interpretatie van het aloude Pluk de Dag. Tuurlijk, er is veel rottigheid en ellende in de wereld en het zou best kunnen dat we met z’n allen rechtstreeks op de apocalyps afstormen, maar er zijn ondertussen óók nog een heleboel dingen om heerlie de peerlie van te genieten.

Japans huis voor vermogende psychopaat

Lelijke Dingen-scout Bruno stuurde me een link naar een huis dat te koop aangeboden wordt in de Falckstraat in Amsterdam, voor iets minder dan vierenhalf miljoen euro.

‘Ja, lelijk,’ stuurde ik terug.

‘Lelijk? Japans!’ riposteerde Bruno. Hij dacht dus dat ik het mooi zou vinden. Want: Japans.

Ik keek naar de plaatjes; het was onduidelijk of het huis al helemaal in ‘Japanse’ stijl was verbouwd en ingericht, of dat de verkopers deze online brochure hadden samengesteld met AI-impressies van een mogelijke toekomstige inrichting. Het bovenstaande plaatje van een ruimte in het souterrain deed me onmiddellijk denken aan de doodenge film Backrooms.

Ik vroeg me af op welke doelgroep de makelaar zich richt voor een ‘Japans’ huis van 4,5 miljoen in de Falckstraat. De pagina Location Map in de online brochure maakte veel duidelijk: Explore curated nearby spots, handpicked to match your interests.

Dit is dus een huis voor iemand die niet zelf kan bedenken waar hij naartoe moet om iets te eten of te drinken. In de ‘gecureerde’ horeca-lijst worden café’s op loopafstand (Krom en Oosterling) overgeslagen; de toekomstige bewoner wordt naar onder andere Visque in Amsterdam-Zuid gedirigeerd. De speciale terminal voor privé-vliegtuigen op Schiphol wordt ook onder de aandacht gebracht. Het is altijd sympathiek wanneer een makelaar een beetje meedenkt.

Ik scrolde verder, langs een bonsaiboom en een inktgeschilderd tweeluik in suiboku-ga stijl. De andere ruimtes van het Japanse huis waren maar een héél klein beetje minder eng dan het souterrain. Al met al lijkt het huis geschikter als decor voor een horrorfilm dan voor daadwerkelijke bewoning, hoewel ik me wel kan voorstellen dat het ideaal zou zijn voor een alleenstaande, bemiddelde seriemoordenaar.

Mocht je de komende tijd in de omgeving Falckstraat / Utrechtsestraat (of op het terras van Visque) aangesproken worden door een goed geklede man van middelbare leeftijd, die vraagt of je zijn ‘Japanse huis’ wil bekijken - doe het niet.

Rob Heilbron kookt nooit

Net als Heerlie de Peerlie is Rob Heilbrons Instagram account eigenlijk een moderne variant op de spreukentegel. Hij is inmiddels een beetje de muze van deze nieuwsbrief over Lelijke Dingen; via Instagram slingert hij de ene na de andere levensles* de wereld in, waarmee hij zijn volgers een spiegel voorhoudt en ze aan aan het denken zet. Hij was deze week weer op stap met een onzichtbare interviewer, die hem een prikkelende vraag stelde: “Rob, kook jij weleens thuis?”

”Thuis koken? Zie je het al voor je? Ga je daar, ga je eerst naar de Albert Heijn allemaal teringtroep kopen, weet ik veel allemaal. Dan ga je dat THUIS klaarmaken. Sta je daar in je eentje een beetje te goochelen, en tegen de tijd dat het klaar is ga je alleen aan die tafel zitten. Ja, sommigen hebben er een vrouw bij, maar zo ver ga ik nog niet eens. En dan zit je daar in je eentje te vreten. Nou: nooit.”

Ik haal niet al mijn teringtroep bij de Albert Heijn, maar okee, ik geef toe dat ik er meerdere keren per week kom en daar voel ik me altijd een beetje schuldig over - Albert Heijn is de duivel, dat heeft Rob Heilbron goed gezien. En ook het vervolg beschrijft hij treffend. Dan sta ik daar als een gek een beetje te goochelen met die bij AH gekochte ingrediënten, totdat het klaar is. En het komt inderdaad óók voor dat ik dat dan als een idioot helemaal in mijn eentje op ga zitten eten, of nog erger: met een vrouw erbij! Wie verzínt zoiets!?

De schellen vallen me van de ogen. Het is, zie ik nu, een beschamende vertoning, waarvoor ik door de jaren heen ook nog eens allemaal bespottelijke pannen, messen, mandolines, ovenschalen en wat niet al heb aangeschaft. Ik slaap er nog een nachtje over, maar wees niet verbaasd wanneer ik al die rommel morgen naar de kringloopwinkel breng en vanaf dat moment, net als Rob Heilbron, NOOIT meer thuis zal koken.

Zodra ik een beetje trek krijg zal ik me zo snel mogelijk naar de dichtstbijzijnde eetgelegenheid begeven, waar iemand met kennis van zaken een lekker hapje voor me in elkaar kan goochelen. Het Rob Heilbron-postuur dat bij deze masculien-bourgondische levensstijl hoort neem ik op de koop toe.

*Eerdere adviezen van Rob Heilbron zijn terug te vinden in Lelijke Dingen aflevering 6, 26, 28, 47, 48, 60, 64 en 66. En hier staan alle eerdere afleveringen op een rijtje.

Italiaanse sierfles

Bij de Eurodrink in Ventimiglia worden uitstekende wijnen verkocht. Dat zou je aan de buitenkant niet zeggen, want deze slijterij-keten heeft niet bepaald een chique uitstraling. Maar sinds de wijnfundamentalist J. me nogal dwingend wees op de pareltjes in het assortiment kom ik er af en toe. Gek genoeg is de wijn bij Eurodrink verstopt in een stoffig zijkamertje. De gemiddelde klant komt er kennelijk voor andere dingen.

Bijvoorbeeld: Italiaanse sierflessen. Op bovenstaande foto zien we een penisvormige sierfles gevuld met crema di fragole. Vermoedelijk is crema di fragole een romige, Baileys-achtige likeur met aardbeiensmaak. Dat klinkt superlekker, en je kan de crema op ludieke wijze rechtstreeks uit de sierfles zuigen. Eenmaal leeg kan je de sierfles een mooi plekje op de schoorsteenmantel geven, of misschien kan je er ook nog heel andere dingen mee doen. Proost!

Het Barbecue Varken

Ooit zullen we als mensheid met verbazing en weerzin terugkijken op het carnivore tijdperk. Gelukkig is de ontvlezing inmiddels ingezet, er zijn al veel mensen die inzien dat massavernietigingskampen voor dieren niet de schoonheidsprijs verdienen.

Nog niet iedereen is er klaar voor om het vlees definitief te laten staan. Ook ik ben nog steeds niet helemaal overtuigd. Sorry, ik bouw het af en ondertussen word ik geplaagd door schuldgevoel. Maar er is iets wat ik nog laakbaarder vind dan mijn eigen vleesconsumptie. Varkens die heulen met de vijand, de mens.

Lachende varkentjes die voor de slagerij heel blij aankondigen dat de karbonaadjes in de aanbieding zijn, die kennen we al heel lang. Maar het Barbecue Varken in Vallecrosia is nog gewetenlozer. Hij ontspringt de dans, vult en passant zijn zakken, en lijkt het verder allemaal wel best te vinden.

Met z’n protserige zonnebril en met een zelfvoldane grijns op zijn snuit gooit hij in stukken gehakte soortgenoten op de grill. Maar hij kan wel écht heel goed barbecueën, hij is eraan gewend dat de mensen zeggen: “Wat heb je dat toch weer héérlijk klaargemaakt, Barbecue Varken!” En de mensen betalen het varken vorstelijk, want wanneer hij de barbecue bemant heb je een heel gezellige avond met topkwaliteit gegrild vlees.

‘s Avonds laat, als de laatste kooltjes gedoofd zijn, klapt hij de barbecue dicht. Hij schraapt vet en vleesresten van zijn instrumentarium: tangen, vorken, spiesen, spatels. Eenmaal schoon steekt hij ze in een vintage leren etui dat hij altijd bij zich draagt, want goed gereedschap is superbelangrijk voor het Barbecue Varken.

Met zijn geleaste Mercedes G-Klasse is het maar een paar minuutjes rijden naar zijn ruime appartement in het beroemde, onlangs volledig gerenoveerde Hotel Angst. Het is stil, iedereen slaapt. Het Barbecue Varken zit op het balkon en steekt maar weer eens een sigaar op, een vergeefse poging om de indringende geur van gegrild vlees, die nog duidelijk ruikbaar in zijn vacht zit, te maskeren. Hij drinkt veel te veel limoncino, uit het ene na het andere vioolvormige sierflesje van de Eurodrink.

Het begint al een beetje licht te worden, daarom heeft hij On The Nature Of Daylight van Max Richter opgezet. De weemoedige muziek heeft een ontwapenende uitwerking; het schild dat hij ophoudt voor de vretende, dansende menigte valt als vanzelf af. Op die momenten beseft het Barbecue Varken donders goed hoe gecorrumpeerd hij is. En eenzaam. De andere varkens willen niks meer met hem te maken hebben - begrijpelijk. Zelfs de wilde zwijnen spreken schande van zijn huichelachtige gedrag. En van de mensen weet hij dat hun vriendschap flinterdun is.

Stoppen is geen optie, hij moet blijven barbecuen. Niet alleen om zijn toch redelijk luxe levensstijl te bekostigen, maar ook omdat hij de mensen inmiddels goed genoeg kent. Hij maakt zich geen illusies: de dag dat het Barbecue Varken stopt met barbecuen, ligt hij dezelfde avond zélf op de grill.

Dominantie in een nieuw jasje

Er zijn de laatste tijd veel nieuwe vervoermiddelen te zien in het Amsterdamse stadsverkeer. In het kielzog van de Biro zie ik allemaal nieuwe koddige elektrische karretjes rondrijden, en ik blijf me toch verbazen over hoeveel mensen, van alle rangen, standen en leeftijden, rondrijden op een ‘fat bike’. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is om je als volwassen man te verplaatsen op een hele grote kinderfiets.

Want dát geldt voor zowel een Biro-achtig karretje als voor een fat bike: stoer is het allemaal niet. CF Moto is in dat gat gesprongen. Dominantie in een nieuw jasje - zo beschrijft CF Moto zelf zijn uitgebreide range quads. Het model op bovenstaande foto is de CFORCE 1000 TOURING OVERLAND PREMIUM L7, het topmodel. Voor €17.499 kan je op de stoep bij het Waterlooplein laten zien wie er de baas is, maar je kan er net zo makkelijk mee door een rivierbedding of woestijnlandschap knallen.

Ik wil op deze plaats toch even een ode brengen aan mijn oude vriend Martijn. Ik zou alle aspirant quad-rijders met klem willen adviseren om eerst even deze onovertroffen video te bekijken. Martijn heeft al héél lang geleden als quad-rijder laten zien hoe ‘dominantie in een nieuw jasje’ er écht uitziet.

Damesslip met tekst erop

Filmrecensent en Lelijke Dingen-scout vond deze damesslip op een Italiaans eiland. Ik antwoordde haar dat dat wel héél toevallig was; ik was op dat moment namelijk net een verhaaltje aan het schrijven over lelijke Nijntje-sloffen. Nijntje is zoals bekend een konijn, met konijnenoren dus. En op de slip staat óók een tekening van konijnenoren! What are the odds?

Het achterliggende idee van deze slip lijkt me dat je als drager mensen uitnodigt om een bepaalde seksuele handeling te verrichten. En dan dus het liefst met ongeremde gulzigheid. Het buffet is geopend, schroom niet om een tweede of een derde keer op te scheppen! Maar je zou het ook kunnen lezen als waarschuwing: weet waar je aan begint; alleen de écht grote eters zijn welkom in dit etablissement.

Rest nog de vraag wat konijnenoren met beffen te maken hebben. Het wordt bijna een soort cryptogram-achtig raadsel: deze langoor lust er wel pap van (9 letters).

Met worst of kaas gevulde pizzakorst

Onlangs was ik op bezoek bij de Pizza Academy in De Bilt. De Bilt is geen plek die ik meteen associeer met pizza, maar geloof me: er is niemand met een Nederlands paspoort die meer van pizza’s afweet dan Marcel. Hij leerde de kunst in Perugia, en deelt zijn know how nu via dit pizza-kenniscentrum. Tijdens een kopje koffie kreeg ik een spoedcollege over de verschillen tussen de Napolitaanse en de Romaanse stijl.

In het kort: Het deeg voor de Napolitaanse pizza heeft een lange rijstijd, maar is op 400-500°C in een minuutje klaar. Hij heeft een dikke, luchtige rand - de cornicione - terwijl het midden bijna een beetje zompig is. De Romaanse pizza gaat in een ander type oven, op een lagere temperatuur (325°C). In een minuut of zes krijg je dan een dunne, meer knapperige pizza.

Marcel legde uit dat men buiten de Randstad de Napolitaanse stijl nog steeds niet goed begrijpt. De mensen daar vinden die pizza vaak ‘te slap’. Er is wat dat betreft in de jaren tachtig veel schade aangericht, door de intensieve Iglo Pizza Crossa campagne.

Maar okee Marcel, allemaal leuk en aardig die tradities, maar het zijn juist de kruisbestuivingen tussen verschillende culinaire stromingen die interessante gerechten opleveren. Gelukkig zijn er ook pizza-innovators die niet blijven hangen in dat navelstaarderige gedoe van jou.

Kijk nou eens naar McLa Pizza in Saint-Ouen, net buiten de Parijse Périphérique. Het idee is even simpel als geniaal; veel mensen eten het midden maar laten de korst liggen, en dat past niet in een tijd waarin we strijden tegen voedselverspilling. De oplossing: de rand vullen met iets smakelijks!

Maar het ontwikkelen van zo’n procédé is niet eenvoudig. Het is een knappe culinaire prestatie: ín de korst van de Hot Dog Pizza zit een worst verstopt. En bij de Cheesy 360° word je verrast wanneer je een hap neemt en lucht verwacht, en er opeens gloeiend hete gesmolten kaas over je kin druipt.

Ik ben benieuwd of Marcel het met me eens is; nu deze bak-technische hobbel eenmaal genomen is, en we ‘iets’ in de rand van een pizza kunnen stoppen, zijn de mogelijkheden onbegrensd.

Watermeloen shotje

Pien, Lelijke Dingen-scout voor de regio Breda, maakte mij attent op het fenomeen Rutger van Barneveld. Dat blijkt een Brabantse volkszanger te zijn die na jarenlang buffelen in de marge nu eindelijk dé zomerhit van 2026 in de tas heeft: Zwoele Zomernachten. Waarschuwing: luister er niet naar, want het refrein is een onuitroeibare parasiet die je nog dagenlang tot waanzin zal drijven.

Maar daar ging het Pien nu even niet om. Het ging haar om het verschijnsel ‘shotjes’ - kleine glaasjes alcoholhoudende drank die in hoog tempo naar binnen geshot moeten worden - en dan in het bijzonder het product dat Rutger van Barneveld op daadkrachtige wijze gekoppeld heeft aan zijn succes: De Zwoele Zomernachten Shot met watermeloensmaak:

“Kruidig en verfrissend, met de zoete essentie van watermeloen. Geniet van een perfecte combinatie van frisse noten en een zomerse vibe in elke slok.”

Frisse noten, dat klinkt lekker! Maar ik denk dat ik dit rondje shotjes toch even oversla.

Nu ik Pien toch sprak vroeg ik haar of zíj misschien wist wat het verband is tussen beffen en konijnenoren. Dat wist ze niet, maar ze trok wel meteen een toepasselijke beerput open, met nóg meer kneiters van zomerhits. Zon Op m’n Flamoes van DJ DR1 (een mooi voorbeeld hoe je AI kan gebruiken om je creatieve visie gestalte te geven), en Zon Op m’n Piemel van Zonnie M en de Kakkeroetjaas, met bijbehorende video.

‘Zon Op m’n Piemel’ is een Nederlandstalige versie van het Cubaanse volksliedje ‘Guantanamera’. De originele tekst uit 1929 is gebaseerd op verschillende verzen uit de dichtbundel ‘Versos Sencillos’ van de Cubaanse dichter José Martí; over de liefde voor zijn vaderland Cuba en over solidariteit met de verschoppelingen van deze aarde.

De Nederlandse ‘hertaling’ van Zonnie M gaat over, nou ja, over zon op z’n piemel dus.

Voetbalkapsel

Stiekem, veilig vanachter mijn cappuccino en met een glazen ruit ertussen, maakte ik een fotootje van dit malle voetbalkapsel. Normaal gesproken moedig ik onalledaagse kapsels aan; als iedereen hetzelfde kapsel had, zou het maar een saaie boel worden op straat.

Maar ik weet niet wat het is - hoeden en petten met het klassieke patroon van vijf- en zeshoeken zien er altijd een beetje dommig uit.

Het voordeel van zo’n hoed is dat je ’m, in tegenstelling tot een kapsel, gewoon af kan zetten als je het voetbal even zat bent. Wat zou deze jongen bezield hebben om voor dit voetbalkapsel te kiezen? Ik ging het hem toch maar even vragen. De jongen gaf ruimhartig toestemming om zich te laten fotograferen.“Sure, no worries mate.” Het was hem duidelijk al vaker gevraagd.

“But WHY?” vroeg ik.

Hij vertelde enthousiast over Mexico Stad, waar hij alle WK-wedstrijden van het Australische team bezocht had. Wat een stad, en wat een avontuur; zijn ogen begonnen te glimmen toen hij eraan terugdacht. Het Australische team had het niet ver geschopt, maar dat was bijzaak. Dankzij zijn haardracht had hij veel nieuwe vrienden gemaakt.

Lieve jongen. Best leuk haar ook, eigenlijk. Staat ’m goed.

Nijntje Holland-sloffen

Dick Bruna is een leven lang bezig geweest met het opruimen van overbodige rommel. ’s Avonds ging hij tevreden slapen omdat hij minder lijnen dan gisteren nodig had om Nijntje te tekenen. De volgende ochtend stond hij alweer te popelen om Nijntje nóg simpeler, helderder en krachtiger te tekenen. En dat dus tientallen jaren achter elkaar.

“Ik geef ieder kind de ruimte om zijn eigen fantasie in te vullen,” zei hij zelf over zijn sobere illustraties.

Zijn boekomslagen zijn minder bekend, maar het zijn stuk voor stuk kunstwerkjes. Hij maakte er bijna tweeduizend. De man heeft niet stilgezeten. Bijna tweeduizend keer is over elke vorm, elke lijn en elke kleur heel goed nagedacht.

De beheerste stijl van Nijntje sprak ook tot de verbeelding in Japan. Het ligt voor de hand om te denken dat de Japanse Hello Kitty, twintig jaar na de geboorte van Nijntje, een beetje wilde meeprofiteren van het succes. Maar oké: Hello Kitty is een kat, en Nijntje is een konijn. Maar toen Hello Kitty een vriendinnetje kreeg, het konijntje Cathy, werd het zelfs Dick Bruna een beetje te gortig.

“Toeval,” zeiden de Japanners.

“Jaja, toeval. Maak dat de kat wijs,” zei Dick Bruna. Advocaten werden aan het werk gezet, er werd geprocedeerd, en konijntje Cathy moest sterven.

Hello Kitty mocht wél gewoon blijven leven. Het assortiment bestaat inmiddels uit 50.000 artikelen met een jaaromzet van bijna een miljard. Daarbij vergeleken is Nijntje een kleine speler - maar sinds een jaar of twee worden er opeens veel nieuwe Nijntje-initiatieven ontplooid.

Er is bijvoorbeeld een animatieserie waarin Nijntje volume heeft gekregen. Een 3D-Nijntje waar je zelf niks meer bij kan fantaseren. Ze heeft een matglanzende plastic huid - dat lijkt me niet heel erg konijn-achtig.

Qua huid zijn de zachtpluchen Holland-sloffen dan wel weer heel konijn-achtig, maar ik ben er niet zeker van of Dick Bruna ze zelf zou hebben aangetrokken.

Rob Heilbron haat zitfeestjes

Moet ik de voormalige watersport- en lingerietycoon nog introduceren? Ik heb inmiddels al een keer of vijf, zes aandacht aan hem besteed. Misschien nog wel vaker. Ik worstel met de vraag: wil de Lelijke Dingen-abonnee meer, of minder Rob Heilbron?

Hoe het ook zij, ik ben enorm geboeid door een speciale interviewtechniek die wordt gebruikt op Robs Instagramkanaal. Een onzichtbare interviewster roept een willekeurig steekwoord; Rob kaatst meteen een leerzame bespiegeling terug.

Deze week gooide de interviewster het steekwoord ‘zitfeestjes’ in de lucht. Rob Heilbron, zittend op zijn pleziervaartuig en gestoken in een zomerse combinatie van een wit linnen hemd en shorts van seersucker stof, kopte het voorzetje in:

“Zitfeestjes? Ja, ik zie toevallig hier mensen, die zitten allemaal aan tafel. Een zitfeestje: dat is eigenlijk het meest ernstige wat je kan overkomen. Bij een zitfeestje, dan zit je naast iemand die je eigenlijk helemaal niet trekt. Dan zit je er gewoon naast hè? Want dan ben je ingedeeld. Ik hou van stá-feestjes, weet je. Gewoon lekker aan zo’n sta-tafeltje, gewoon lekker een beetje zuipen, een beetje rondlopen. Van die, naar die, naar die. Maar zitten… Dat is zo fokking burgerlijk!”

Ik wist natuurlijk al dat zitten ongezond is. Maar dat het ook burgerlijk is, dat wist ik helemaal niet. Overigens kon ik me niet volledig concentreren op Robs betoog, want mijn aandacht werd getrokken door zijn wijdbeense zithouding en de geprononceerde cameltoe, die - eigenlijk heel illustratief - juist door het zitten werd veroorzaakt.

Andrew Tate arrestatie-outfit

De Tate-broers zijn gearresteerd; veel mensen kregen een heel goed humeur van dat nieuwsbericht. Andrew Tate werd in de boeien geslagen voordat hij in Miami de co-host zou zijn van het IBA bare knuckle boxing gala.

We staan vandaag even stil bij de arrestatie-outfit van de beroemde voorvechter van een traditionele rolverdeling tussen man en vrouw.

Het is opvallend dat alfa-man Tate, bij een uitgesproken masculien evenement rond het blotevuist-gevecht, een meer androgyne kant van zichzelf laat zien. Ik ben blij dat er video’s en foto’s zijn van de arrestatie; men buitelde over elkaar heen om Tate’s outfit te becommentarieren.

Maar wat ik eigenlijk nog boeiender vond was de outfit van één van de leden van het arrestatieteam. Deze agent was hoogstwaarschijnlijk undercover aanwezig bij het vechtgala, en hij mocht daar, om ontdekking te voorkomen, niet uit de toon vallen.

Van het kapsel met opscheer en quiff tot de hybride tuxedo joggerpants, en van het goudkleurige dinner jacket met pochet tot de glanzende zwarte slip-ons met contrasterende witte sok - de proleterige uitdossing klopt van top tot teen. Hebben ze bij de politie van Miami soms een professionele stylist in dienst?

Ik denk de laatste tijd weleens na over een AI-bestendige carrièreswitch. Ik twijfelde tussen pizzabakker, electriciën en massagetherapeut, maar nu weet ik wat mijn droombaan zou zijn: politiestylist. Het moet geweldig zijn om je te kunnen verdiepen in de codes en modetrends van verschillende criminele milieus. Een verantwoordelijke job: als politiestylist kies jíj het petje of polshorloge waarmee de infiltrant zich zonder argwaan kan opwerken binnen een criminele organisatie.

Ondertussen hoeven de Tate-broers zich de komende tijd niet meer druk te maken over hun outfit. Twee dagen na hun arrestatie werden ze voorgeleid aan de rechter, beide in een comfortabele oranje-beige onesie, die ze hopelijk nog heel lang aan mogen houden.

Goedmakertjes automatiek bij de bouwmarkt

Andrew Tate zou het beamen: als er in huis geklust moet worden, dan is dat uiteráárd een taak voor de man. Veel manosphere-theoretici bespreken het aangeboren instinct van de man om dingen te bouwen, te construeren, tot stand te brengen; een vrouw heeft dat nou eenmaal niet. Die is vooral toegerust op het verzorgen en voeden van de bouwer.

Dat is ook het uitgangspunt van de onvolprezen reality-show Help, mijn man is klusser. Het format, samengevat: een man heeft een grootse visie over de verbouwing van de gezinswoning, maar na een reeks bouwkundige en financiële tegenslagen moet het gezin al tweeënhalf jaar in een emmer in een hoek van de woonkamer kakken, afgeschermd door een lap oranje bouwplastic.

Het programma is al sinds 2005 op televisie. WAT?? Eénentwintig seizoenen?! Ere wie ere toekomt: een fantastische reeks, mogelijk gemaakt door al die Nederlandse mannen van wie de verbouwingsplannen groter zijn dan de daadkracht en/of skillset.

Wat het TV-programma interessant maakt is de dynamiek tussen de klusser en zijn partner. Vanuit haar verzorgende inborst roept zij externe hulp in om de klus-impasse te doorbreken. Pas na lang aandringen van de empathische presentator John Williams geeft de klusser toe dat hij het verbouwingsproject misschien ietsje anders had moeten aanvliegen.

Ik begon zelf ook weer eens aan een projectje, dus ik ging binnen bij de bouwmarkt KARWEI. Bij de entree stond een grote Daily Flowers cadeautjes-automatiek. Ik dacht: wat een rare plek om bloemen en knuffels te verkopen, er komen hier toch alleen maar stoere kerels voor een nieuwe boorhamer of 25 kilo Geelband?

Maar toen dacht ik aan John Williams en begreep ik de commerciële meesterzet van Daily Flowers. De Automated Flower Stores zijn strategisch gepositioneerd bij bouwmarkten, zodat je als klusser met tegenslag precies het soort spulletjes kan kopen dat het vrouwtje mooi vindt. Via een touchscreen kan je kiezen uit 26 verschillende boeketten en knuffels, of combinaties van die twee.

Neem het boeket Pink Heaven Luxury; niet goedkoop (€40), maar daarmee koop je ongetwijfeld weer genoeg krediet voor een maand of vijf ongestoord hannesen met je nieuwe boorhamer.

Opblaas vis en opblaas pizzaiola

Er zijn al aardig wat inflatables besproken als Lelijke Dingen. Van een hele enge kipman tot een vriendelijke chef die je uitnodigt om gezellig een teringlange durum op te komen eten.

Ik kreeg tot mijn vreugde een paar internationale bijdrages opgestuurd. Lelijke Dingen-scout Ela spotte een heel onduidelijke vis die blij is dat hij gepaneerd, gefrituurd en opgegeten gaat worden, maar in afwachting daarvan zelf patat eet. Misschien wel de lelijkste inflatable tot nu toe (in Hastings, waar schoonheid en lelijkheid dichter bij elkaar liggen dan waar ook ter wereld).

Lelijke Dingen-scout Pien was in het pittoreske Ganges in de Cévennes (Zuid Frankrijk), en vond daar een ongezellig parkeerterrein waar een lelijke opblaas-pizzaiola in de ene hand een opblaas-pizza vasthield en met de andere hand argeloze Nederlandse vakantiegangers wenkte om binnen te komen.

Mocht je ergens op de wereld nog wervende inflatables tegenkomen, schroom niet ze te fotograferen en op te sturen!

Piercing klomp

Door omstandigheden zat ik in Pathé de Munt te kijken naar Supergirl. Liggend op een Relax Seat, met de beentjes gestrekt, werd ik af en toe door het vernieuwde Dolby-surround systeem wakker getrild. Als ik mijn ogen open deed zag ik steeds de angstaanjagende tronie van Krem of the Yellow Hills, de tegenstrever van Supergirl. Bij de aftiteling bleek dat Krem vertolkt wordt door de aantrekkelijke Belgische acteur Matthias Schoenaerts. Onherkenbaar, met al dat ijzer in zijn gezicht!

In deze familiefilm onderscheidt Krem zich door de complete familie van een minderjarig meisje uit te moorden én een projectiel met dodelijk gif in Supergirls onafscheidelijke hondje, Krypto, te schieten. Supergirl gaat samen met het minderjarige meisje achter Krem aan, om wraak te nemen en het hondje te redden. De rest zal ik niet verklappen, maar nee: het is zeker niet fraai wat die Krem allemaal presteert.

Ik ben slecht thuis in dat hele superhelden-universum, en dat wil ik graag zo houden. Maar ik genoot stiekem wel van de (overduidelijk van Mad Max geleende) aesthetic van de film. Kort gezegd: rommelige, brutalistische doe-het-zelf ruimteschepen, en slechteriken die er uitzien alsof ze allemaal lid zijn van dezelfde post-apocalyptische motorbende. Je kan over Krem zeggen wat je wil, maar hij besteedt wél aandacht aan zijn kleding en persoonlijke verzorging.

Na de film liep ik langs Piercings Works, in de Reguliersbreestraat. Het was alsof de etalage speciaal voor Krem gecureerd was. Het pronkstuk, de Piercing Klomp, had precies de combinatie van functionaliteit en esthetiek waar Krem zo van houdt. Bovenop de klomp was de Premium Pearl Skull (€980) geplaatst, en de klomp werd geflankeerd door een reeks gepiercete siliconen-naveltjes.

De klompen zijn helaas niet te koop, maar dat maakt voor Krem natuurlijk niks uit. Krem koopt niet, hij neemt.

Opgezette wasbeer als mode-accessoire

Nu we het toch over superhelden hebben en het WK bijna afgelopen is - de Noorse voetballer Erling Haaland lijkt daadwerkelijk over superkrachten te beschikken. The New Yorker schreef een (ook voor niet-voetballiefhebbers reuze amusant) profiel over hem.

Haaland scores goals at a higher rate than almost any soccer player ever. (In a junior game, he scored nine goals against Honduras, and some Honduran players cried.) He has said, “I think of football all the time.” His wake-up alarm plays the theme song for the Champions League. He once posted a photo of himself on a plane, staring ahead intensely, with the caption “Just raw dogged a 7 hour flight no phone no sleep no water no food only map.” The Guardian once called him a “ravenous Nordic goal-yeti.”

Voetballers, ook Erling Haaland, zijn de laatste jaren in toenemende mate stijl-iconen geworden. Ik kijk bijvoorbeeld heel graag naar video’s van de Franse spelers; ze arriveren één voor één bij het trainingscentrum in Clairefontaine, in outfits die er op gericht zijn om hun teamgenoten pijn te doen. Mijn favoriet: Jules Koundé.

Frankrijk kwam een stuk dichter bij het wereldkampioenschap dan Noorwegen, maar Erling Haaland is voor mij toch de held van dit WK. Het moet angstaanjagend zijn wanneer deze viking van 1,95 meter grommend op je af stormt, maar het is nog intimiderender dat hij tijdens wedstrijden vriendelijk lachend grapjes maakt met zijn tegenstanders. Net als je denkt ‘goh, lieve jongen eigenlijk’ vliegt hij op drie meter hoogte over de verdedigers heen om de bal meedogenloos in het doel te koppen. Daarna juicht hij niet maar verandert hij tijdelijk in een bronzen standbeeld, zodat zijn teamgenoten hem als kleine kinderen kunnen beklimmen.

Ook op modegebied gaat Haaland nog verder dan de Franse spelers. Hier zien we hem met links nog net zichtbaar een fraaie Dolce & Gabbana tas; rechts draagt hij een opgezette wasbeer die een fles drank vasthoudt. Opgezette dieren als mode-accessoire - een nouveauté die ongetwijfeld navolging zal krijgen bij voetballers die een beetje Haaland willen zijn. Misschien zelfs wel bij Jules Koundé en zijn teamgenoten!

Bij het café om de hoek waar ik vaak ’s ochtends koffie drink bleek ik hetzelfde horloge te dragen als de barista. Sindsdien word ik er aangesproken als horloge meneer. Als in: “Goedemorgen horloge meneer, een kleine cappucino?”

Ik wil daar graag vanaf. Ik wil niet de horloge meneer zijn; ik wil een beetje Erling Haaland zijn. Binnenkort laat ik mijn horloge thuis en zal ik mijn cappuccino bestellen terwijl ik nonchalant een opgezette cavia vasthoud.

Vleesfluencer Rob Heilbron

Rob Heilbron geeft ons fascinerende inkijkjes in zijn leven als succesvolle zakenman en levensgenieter. Ik ben blij met Robs levenslessen, een kijkje op zijn Instagram account stelt zelden teleur. En ondanks dat ik me vaak vrolijk maak over alles wat hij daar uitkraamt, vraag ik me toch af: Hoe krijgt hij het toch voor elkaar om op zijn 80ste zó vitaal te zijn, met allemaal lekkere wijven (van maximaal 30 jaar) aan boord van zijn pleziervaartuig?

Onlangs tilde hij een tipje van de sluier op. Zoals we weten is levensstijl een belangrijke factor om gezond oud te worden. Rob’s geheim: vlees.

Big Tobacco zet tegenwoordig cigfluencers (celebrities die onbezorgd roken op social media) in om de sigaret uit het verdomhoekje halen. Ook de vleeslobby weet hoe dit spel gespeeld wordt - een dieet van uitsluitend vlees is in de manosphere heel gebruikelijk. Maar soms schiet dat zijn doel voorbij. Bijvoorbeeld: The Liver King heeft miljoenen volgers, maar zijn gewoonte om zich uitsluitend te voeden met rauw orgaanvlees staat sommige mensen toch een beetje tegen.

Maar Rob Heilbron is het vriendelijke en gezellige gezicht van de pro-vlees beweging. Een vitale senior met smaak, die ons meeneemt naar zijn favoriete vlees-adresjes. In dit geval de Vlees & Co Meat Experience, een vleesketen met vestigingen in Arnhem, Nijmegen, Eindhoven en Amsterdam Noord. Rob zit tevreden kauwend achter een trog met hompen gegrild kwaliteitsvlees.

“Rob, waar ben je nu?” wordt hem gevraagd. De vleesfluencer antwoordt dat hij - de rode gloed op zijn gezicht verraadt al iets - ‘letterlijk in de hemel van de gebakken koeien’ terecht is gekomen.

De hemel van de gebakken koeien: een wereld waar overal, waar je ook kijkt, metershoge vuren gestookt worden. De deuren van een monumentale poort gaan ratelend en piepend open, en de koeien die naar binnen worden geleid schrikken van de plotselinge, verzengende hitte. Er verschijnen boosaardig grijnzende wezens die de dieren met stokken en drietanden dwingen om door te lopen. Wat gebeurt hier in hemelsnaam?

De website van Vlees & Co, de hemel van de gebakken koeien, legt het uit: Op onze menukaart staan verschillende vleesrassen, zoals USA Prime, Japans Wagyu en Schots Angus. Van ieder kiezen wij de beste delen, met als pronkstuk het originele Japanse Wagyu vlees.

Zo gaat dat, in de hemel van de gebakken koeien: het is een oorverdovend gekrijs wanneer de keurmeesters - die gek genoeg net als de koeien óók hoorntjes hebben - met kettingzagen en vlijmscherpe hakbijlen de malse delen scheiden van het taaiere spul. Duizenden liters bloed komen via een rommelig netwerk van goten terecht in een traag stromende rivier, die de hemel van de gebakken koeien in tweeën deelt. Vanaf de oever worden de mooiste stukken vlees in bootjes gegooid, die af en aan varen naar een honderden meters lange grill aan de overkant.

Het originele Japanse Wagyu vlees heeft op deze helse barbecue slechts een halve minuut aan beide zijden nodig, en alleen een beetje zout en peper, voordat het geserveerd kan worden aan Rob Heilbron.

Plastic Bonsai

Het idee was dat Maarten en ik een gezamenlijk hobby zouden hebben, dan zouden we daar tijdens bijeenkomsten, zoals verjaardagen, gezellig over kunnen praten. Bonsai leek me daarvoor heel geschikt. Ik kocht twee bomen. Eén voor Maarten, één voor mezelf.

Bonsai bleek een heel universum: vaktijdschriften, honderden blogs en YouTube-tutorials, en eindeloos veel dingen om geld aan uit te geven - fijne Japanse mini-schaartjes, handgemaakte bonsai-schalen van Japans keramiek en peperdure voedingsstoffen.

Ook interessant: de verschillende stromingen in de bonsai-wereld. Je hebt puristen en nieuwlichters. Maarten en ik zouden samen ons pad moeten vinden. Misschien zouden we andere opvattingen ontwikkelen over het trainen van onze bomen, met verhitte discussies over het al dan niet snoeien van een tak. Er zijn internationale bonsai-congressen die we samen zouden kunnen bezoeken, en tentoonstellingen waar eeuwenoude boompjes te koop aangeboden worden, voor honderdduizenden euro’s. Misschien zouden onze boompjes over 30 jaar wel een prestigieuze bonsai-prijs winnen!

Het liep anders; bij mijn boompje trad al na een maand of twee de herfst in, zo leek het, en toen de winter. Maar de lente zou nooit komen. Mijn boom was dood.

Maarten nam intussen zijn van levenslust blakende exemplaar mee op vakanties en voerde er intieme gesprekken mee. Bij hem thuis keek ik schielijk naar zijn boom, die stond te stralen in een cirkelvormige nis.

Jaren later viel ik opnieuw in een bonsai-rabbithole, nu op veilingsite Catawiki. Ik bracht een winnend bod uit op vier boompjes. Een half jaar later stonden ze allevier dor in de vensterbank. Tijd om de waarheid onder ogen te zien: een prijswinnende bonsai-kweker zou ik nooit worden.

Maar de serene uitstraling die een bonsai boom aan mijn interieur geeft wil ik natuurlijk niet missen. Gelukkig is de ultieme gemaksboom tegenwoordig gewoon te koop (€19,99 bij Intratuin). Lang nadat ook Maartens boom gesneefd zal zijn staat deze er nog net zo mooi bij als vandaag.

BasicFit-rugtas

Lelijke Dingen-scout Bruno nam me mee naar Homelanding, een festivalletje op nog geen vijf minuten fietsen van mijn huis. Op Homelanding waren verfrissend weinig lelijke dingen te zien, en vooral leuke en mooie dingen. Ik was dan ook teleurgesteld om er de BasicFit-rugtas tegen te komen, die al heel lang geaccepteerd is als universeel lelijk. Bruno liet me zien dat er zelfs een Instagram-account bestaat dat niets anders doet dan BasicFit-rugtassen spotten, in het wild.

Je krijgt deze lelijke tas gratis bij een BasicFit-lidmaatschap. Dat is van alle budget-gyms veruit de meest schamele sportschool, met in BasicFit-oranje uitgevoerde fitness-machines die er moedwillig goedkoop uitzien, en notoir smerige douches waar je schimmels oploopt. Ik was me dus al aan het verkneukelen toen ik stiekem de man met de BasicFit-rugtas fotografeerde. Haha, ga ik lekker verhaaltje over maken.

Maar ik werd onverwacht met beide beentjes op de grond gezet. Een dag na Homelanding liep ik langs een hippe vintage kledingwinkel, en ja hoor, daar hing ie: de BasicFit-rugtas. Vijfentwintig euro.

Ik had het natuurlijk al kunnen weten toen ik ’m bij Homelanding signaleerde. De man vertoonde zich expres met de BasicFit-rugtas tussen de culturele avant-garde van Amsterdam. Een klassiek staaltje counter-signaling. Door de tas te dragen zet hij mensen als ik op hun plaats: in jouw bekrompen wereldje is dit misschien een Lelijk Ding, maar joh, ik ben alweer drie stappen verder.

Verleidelijk: voor 25 euro verover ik met de originele BasicFit-rugtas in één klap een plekje in de grootstedelijke culturele voorhoede. Een koopje.

Emoji drol is het nieuwe badeendje

In Amsterdam zijn er volgens de laatste tellingen zes (6) winkels waar je uitsluitend badeendjes kan kopen. Ik schreef al eens over de Mama Duck Stores, en over de kankergrote badeend in de etalage die als spectaculaire conversation piece klanten naar binnen moet lokken.

De Spaanse Lelijke Dingen-correspondent G. stuurde een reportage van al het lelijks dat je kan vinden bij de Ale-Hop, een giftshop die goed vertegenwoordigd is op het Iberische schiereiland. Bij het schap met emoji-drollen moest ik aan de badeendjes denken. Ze zijn gemaakt van hetzelfde materiaal, en ze zijn ook in allerlei verschijningsvormen met verschillende attributen (brillen, hoofddeksels, etc.) verkrijgbaar.

Toch is er ook een verschil tussen emoji drollen en badeendjes. Het badeendje is halverwege de vorige eeuw ontwikkeld, het is sindsdien een archetypisch levensgenietertje dat je gezelschap houdt tijdens het badderen. De emoji drol is een hulpmiddel om in het digitale domein op een luchtige manier je ongenoegen kenbaar te maken. De drol was dus helemaal geen ‘ding’, maar een plaatje, een minuscuul stukje digitale informatie. Maar bij de Ale-Hop is de emoji drol als Funny Poop voor het eerst tastbaar gemaakt.

Waar en hoe gebruik je een emoji drol? Als ik in bad per se zou moeten kiezen tussen een eendje of een drol, doe dan in godsnaam maar dat eendje. Maar is er verder nog iets dat je kan doen met een emoji drol? Op de website van Ale-Hop laten ze er ook niet al teveel over los, behalve dat het the craziest way to relieve stress is. Aha, je moet er in knijpen en dan ervaar je ontspanning.

Het maakt me verder ook niet uit wat je ermee kan doen. Maar het zou voor de diversiteit van het Amsterdamse winkelaanbod wel goed zijn als tenminste één badeendjeswinkel de overstap zou maken naar emoji drollen.

Revolvermok

In de etalage van deze winkel voor kampeer- en survivalbenodigdheden zien we rechtsonder een zakmes liggen, waarin een vork, een lepel en een kurkentrekker verstopt zitten. Dat is natuurlijk superhandig; steek ’m in je zak en je bent op bijna alles voorbereid.

Maar wanneer je graag koffie drinkt tijdens het plegen van een gewapende roofoverval heb je er niks aan. Daarvoor kies je één van deze twee Revolvermokken. De milieubewuste crimineel kan er honderden overvallen mee plegen zonder elke keer een wegwerpbeker te verspillen.

Een professionele overvaller straalt kalmte en overwicht uit: we zijn nu even met z’n allen in een stressvolle situatie verzeild geraakt, maar als iedereen rustig blijft is het zo weer voorbij. De juwelier stopt colliers en polshorloges in een sporttas; de koffiedrinkende veelpleger houdt hem onder schot, maar neemt af en toe een slokje uit de revolvermok. Zelfs de slachtoffers geven achteraf toe: het is natuurlijk vervelend om beroofd te worden, maar deze keer was het eigenlijk gewoon een gezellige koffiepauze.

De revolvermok kan gewoon in de vaatwasser.

Partijdige scheidsrechter Geert Wilders

Politici aan de rechterzijde van het politieke spectrum vinden het dolletjes om stomme AI-plaatjes van zichzelf te delen via sociale media. Trump als Jezus Christus, het wordt lastig om dat nog te overtreffen, maar voorafgaand aan de wedstrijd Nederland - Marokko liet Geert Wilders zichzelf zien als scheidsrechter op het WK.

‘Komt goed,’ postte Geert onder het beeld waarop hij tot ontzetting van twee niet-bestaande Marokkaanse voetballers de rode kaart trekt.

Tsja, het was voor het Nederlands elftal spijtig dat Wilders niet was aangesteld om Nederland - Marokko te leiden. Het is ongebruikelijk dat een scheidsrechter zich tot het stadionpubliek richt, maar Wilders zou hierop een uitzondering zijn. “Willen jullie méér, of mínder Marokkanen?” zou hij vragen aan het oranje-legioen op de tribune. “MINDER!” zou het publiek als één man antwoorden.

En jawel hoor, binnen tien minuten zou hij Saibari, Hakimi en Mazraoui de rode kaart getoond hebben. ‘Eruit jullie,’ zou hij zeggen, zonder dat er een duidelijke reden was waaróm ze eruit moesten. Tegen acht Marokkanen in plaats van tegen de gebruikelijke elf had Oranje zeker een kansje gehad om het superieure Marokkaanse team te verslaan.

Ondertussen was het vermakelijk om naar de reacties te kijken bij Geerts Instagram post. Veel mensen van Marokkaanse afkomst verbaasden zich vóór de wedstrijd een beetje meewarig over zijn ‘obsessie met Marokkanen’. En na de wedstrijd kwamen ze even langs om Geert onder zijn post te bedanken: het was inderdaad goed gekomen.

Kroonluchterleeuw

Lelijke Dingen-scout Ruud komt als professioneel muzikant op veel interessante plekken. Zo speelde hij onlangs als begeleider van een zeer populaire zanger op Paleis Soestdijk; de voormalige koninklijke residentie is tegenwoordig in gebruik als evenementenlocatie.

De Oranjes hadden de boel totaal uitgewoond achtergelaten, maar de huidige exploitant, de MeyerBergman Erfgoed Groep, heeft geprobeerd om de oorspronkelijke grandeur weer terug te brengen. Ook de hal bij de kleedkamers is aangepakt. Het pronkstuk is deze kroonluchter, hangend boven een spiegeltafel. Hij heeft de vorm van de Nederlandse Leeuw, een verwijzing naar de voormalige bewoners.

Ik verwachtte dat de kroonluchterleeuw en spiegeltafel te koop zouden zijn bij de Kwantum of de Trendhopper, en ik zat alweer klaar om de boel ironisch af te zeiken. Maar toen kwam ik erachter dat de kroonluchter een werk was van de gerenommeerde kunstenaar Hans van Bentem, die onder andere Madonna en Viktor & Rolf tot zijn klanten mag rekenen.

De leeuw is onderdeel van een uitgebreide collectie gekke kroonluchters. Sommige doen qua lelijkheid niet onder voor de kroonluchterleeuw, maar er zijn ook zeer geslaagde kroonluchters van zijn hand. Bijvoorbeeld de schitterende kroonluchterpiemel. Waarom is de piemel nou zoveel krachtiger dan de leeuw? Tsja. Ik denk dat ik mijn kroonluchters toch liever symmetrisch wil hebben.

Ik kende het werk van Hans van Bentem niet goed; de man blijkt even veelzijdig als productief. Ik ben jaloers op zijn daadkracht: het lijkt alsof hij élk idee dat in hem opkomt onmiddellijk uitvoert. Toch denk ik dat Van Bentems werk erbij gebaat zou zijn wanneer hij in een iets minder hysterisch tempo kunstwerken zou afscheiden, en in het geval van de kroonluchters iets kritischer zou zijn op de onderwerpkeuze.

Ik zou hem willen adviseren om de kroonluchters in de vorm van dieren, vuurwapens en muziekinstrumenten te beperken, en zich volledig toe te leggen op kroonluchters in de vorm van symmetrische geslachtsdelen.

Algen

Een van de prestigeprojecten van Donald Trump, het opknappen en verfraaien van de Reflecting Pool at the Lincoln Memorial, kampt met tegenslag. Er was al járen gedoe met de vijver. Samengevat: het water lekte weg, er was hardnekkige algenvorming en het spiegelende wateroppervlak had de verkeerde kleur.

Trump belde zijn vaste zwembadmannetjes en gaf ze zonder aanbesteding een budgetje van 16,7 miljoen dollar om de probleempjes eens en voor altijd op te lossen.

Ik volgde de ontwikkelingen rond dit project met belangstelling. Het leek rampzalig te verlopen. De bodem werd voorzien van een coating in de juiste kleur, American Flag Blue, maar al een half uur nadat de vijver weer gevuld was met water vormde zich een grimmige groene laag op het wateroppervlak. Er werden daarna een paar grote vaten waterstofperoxide in de vijver getiefd. Het goedje is (soms) effectief tegen algen, maar het werkt óók als verfverwijderaar. Het resultaat was een prachtige groen-gele soep waarin grote blauwe schilfers losgekomen coating dreven.

Ik noem het ‘prachtig’, want de foto’s van dit akkefietje waren intrigerend, en, omdat ik niet weet hoe ik het anders moet zeggen: mooi. Waarom ze mooi zijn is lastig uit te leggen, maar zeg nou zelf: lekker groot aan de muur van een monumentale expositieruimte zouden ze niet misstaan.

Ik stuurde de fotografen een berichtje. Ik zou graag de bestanden van hun foto’s verwerven om ze op groot formaat uit te laten printen. Ik wilde opeens heel graag een paar vierkante meter van het niet-reflecterende oppervlak van de Reflecting Pool aan mijn muur hangen.

Behalve dat de foto’s er aantrekkelijk uitzien, krijgen ze ook waarde omdat het vijver-project ongetwijfeld een enorm hoofdpijndossier voor Trump is. De foto’s zijn een stukje leedvermaak waar je als kijker frisse energie van krijgt.

Daarnaast leveren de foto’s het bemoedigende bewijs dat als je alles verkeerd doet - en vervolgens iedereen behalve jezelf er de schuld van geeft - het tóch iets waardevols kan opleveren!

Nog net-draagbare speaker met kutmuziek voor kinderen

Jaren geleden hielp ik Staatsbosbeheer om meer mensen het bos in te krijgen. Ik ben even vergeten waaróm er meer mensen het bos in moesten, maar één van de manieren om het voor elkaar te krijgen was: leuke spullen neerleggen in de Staatsbosbeheer giftshops.

We lieten de geweldige Aimée Groen daartoe een ‘Knuffelboom’ ontwerpen. De boom zou verkocht worden bij de winkeltjes van Staatsbosbeheer. Maar voordat het zover was gebruikten de betrokkenen (ikzelf inbegrepen) in talloze vergaderingen heel vaak, en met een serieus gezicht, het woord ‘Knuffelboom’.

Als één van de betrokkenen bij het project kreeg ik een doos met Knuffelbomen, die ik bewaarde in mijn berging. Ze kwamen goed van pas wanneer ik iemand een cadeautje moest geven; iedereen was blij met een Knuffelboom. Maar op een dag bereikte ik de bodem van de doos; ik had mijn laatste Knuffelboom weggegeven.

Onlangs was ik op Kasteel Groeneveld in Baarn, een statig landgoed, beheerd door Staatsbosbeheer. In de giftshop speurde ik naar een vergeten exemplaar. Niks natuurlijk. Dus: mocht je nog ergens een Knuffelboom hebben in redelijke staat, dus niet helemaal kapot geknuffeld, dan wil ik daar een serieus geldbedrag tegenover stellen.

Teleurgesteld liep ik naar buiten. Daar ontdekte ik dat er tegenwoordig, in plaats van Knuffelbomen, muziek wordt ingezet om de mensen de natuur in te krijgen. De titelsong van Pippi Langkous in een eigentijds jasje, om precies te zijn. De kutmuziek schalde uit een grote, nog nét draagbare speaker, die bediend werd door een clown.

‘Wat is hiervan precies de bedoeling?’ vroeg ik aan de clown. Hij draaide de muziek iets zachter, en legde iets uit in een Oost-Nederlands accent dat ik niet goed kon verstaan. Het kwam er geloof ik op neer dat er kinderen waren, en de muziek was voor hún bedoeld. Voor de kinderen, niet voor mij.

Ik beende weg, als een verzuurde, oude man. Ik hoorde mezelf mopperen dat die kutkinderen niet een wísten wie Pippi Langkous was. Later deed ik research en kwam ik erachter dat de titelsong van Pippi Langkous - toch een dierbare jeugdherinnering - is ontheiligd door ene DJ Jex, die er een zogenaamde Carnaval Edit van gemaakt heeft. Ik adviseer met klem: zorg dat je dit nooit te horen krijgt. Dus niet op de link of op onderstaand plaatje klikken!

Opblaas robot

Op dit moment maken veel mensen zich zorgen over hun baan, die misschien in de nabije toekomst wordt ingepikt door een robot. Die ontwikkeling is al langer aan de gang; vooral in de kebab-, kip-, en dönerbranche zien we veel opblaasrobots die het werk hebben overgenomen van de enthousiamerende restaurateur. Die stond nog maar kort geleden gewoon zélf op de stoep om voorbijgangers uit te nodigen om binnen te komen.

Ik had al eerder nachtmerries gekregen van de dreigende opblaaskip van Dilek Chicken en ook wanneer ik de enge pop van Cans Buns (volgens mij een opblaasversie van Can zelf) passeerde voelde ik me niet 100% veilig. Maar: de opblaas chef van Maydonoz Döner in Utrecht heeft een vrolijke snor en een sympathieke uitstraling. Ik had jammer genoeg haast, anders was ik zeker op zijn uitnodiging ingegaan.

Mijn belangstelling was gewekt, dus later bekeek ik Maydonoz op Instagram. Hier zijn het geen opblaasrobots, maar échte döner-medewerkers van vlees en bloed die vertellen wat Maydonoz allemaal te bieden heeft. De pièce de résistance is de unieke XL durum van 45 centimeter:

“Dit is de allereerste zaak van Nederland met een 45 centimeter durum. Dit is geen normale durum; dit is 45 centimeter aan kip, saus en liefde.”

Josh Hokit

Jaja, rustig maar, wanneer je even omlaag scrollt kom je vanzelf bij andere belangrijke onderwerpen, zoals mini sombrero’s en Rob Heilbron.

Maar deze nieuwsbrief over Lelijke Dingen kán niet anders dan – opnieuw – aandacht besteden aan het kooigevecht in de tuin van het Witte Huis. Bij de onvolprezen Jeff Tiedrich las ik dat er - een dag eerder - óók nog een voorprogramma bij het Witte Huis was, het Nitro Circus met schansspringende motorfietsen. Eerlijk is eerlijk, ik heb niks gezien. Geen motorfiets acrobatiek en ook geen kooigevecht. Ik was een beetje moe van het hele gedoe. Ik hoopte alleen op onweer met zware hagelbuien om Trumps verjaardagsfeestje te verzieken.

Maar toen stuurde Lelijke Dingen-scout Bruno me een video waarin Josh Hokit na zijn gevecht geïnterviewd wordt. Nee, ik had ook nog nooit van Josh Hokit gehoord. Buiten de vechtkooi trekt hij de aandacht met clownesk gedrag, en op deze feestelijke avond krijste hij “Michelle Obama is a man! Am I right, America?” in de microfoon van Joe Rogan, die de post-match gesprekjes voor zijn rekening nam.

Wat de merkwaardige complot­theorie ‘Michelle Obama is eigenlijk een man’ te maken heeft met kooivechten werd niet duidelijk, maar het aanwezige publiek juichte er niet minder hard om. En voor het besmuikt lachende gezichtje van Trump is er in het Engels het onvertaalbare werkwoord ‘to smirk’.

Mensen proberen deze hele kermis soms in perspectief te plaatsen door ’m te vergelijken met de spektakelstukken in het Colosseum in Rome, een jaar of tweeduizend geleden. ‘Kom op, maak je niet druk, dit soort geintjes waren in het Romeinse Rijk, de bakermat van onze beschaving, heel gewoon’.

Niet helemaal; het Colosseum was gratis toegankelijk voor iedereen, terwijl de Witte Huis gevechten alleen te zien zijn door een abonnement te nemen op een streamer waarin Trump een stevig financieel belang heeft.

Maar ik houd de vergelijking liever dichter bij huis, door me voor te stellen hoe ónze regeringsleider, Rob Jetten, zich op zijn verjaardag laat feteren tijdens een kickboksgala op het Binnenhof. Er is daar een tijdelijke arena gebouwd, met in het midden een boksring. Op de tribunes zitten, op uitnodiging, de vrijwilligers van de Mobiele Eenheid, en op de eerste rij wordt Jetten geflankeerd door kopstukken uit het Nederlandse bedrijfsleven.

Wanneer er een hardstyle remix van het Wilhelmus over het Binnenhof galmt betreden de vechters de arena. Badr Hari heeft een glimmende oranje broek aan, en Rico Verhoeven eentje met de Nederlandse driekleur. Tijdens het interview achteraf, door Wilfred Genee, verkondigt Rico dat de vrouw van Geert Wilders eigenlijk een man is. Het publiek juicht en klapt, Rob Jetten kijkt smirkend om zich heen.

Mini-sombrero’s

Ik heb ooit een milde obsessie gehad voor de Fiat Panda, die uitmondde in de aanschaf van een fraai, donkerblauw exemplaar. Eentje met Italiaans kenteken, want anders telt het natuurlijk niet. De Panda is niet meer in mijn leven, maar het verlies wordt (bijna) geheel goed gemaakt door een miniatuur Panda (schaal 1:64), die geparkeerd staat op een richeltje boven mijn toilet. Nét zo mooi als eentje op ware grootte, maar véél minder onderhoud.

Nog een anekdote over een schaalmodel: ik dacht dat ik een ongelooflijke slag had geslagen op Whoppah, een zo goed als nieuwe Wiggle Side Chair, voor maar €189! Dat kon niet waar zijn! Ik rende opgewonden naar de deur, waar de bezorger me een klein pakket overhandigde. Inderdaad ja, een miniatuurtje van Vitra. Dit was trouwens nog een van de goedkopere varianten - de Eames Lounge Chair (op schaal 1:6) is te koop voor €845. Je kan er niet op zitten, maar verder is hij net zo mooi als de echte. Nee: nog mooier!

Mini hoofddekseltjes zijn ook leuk. Innocent is ooit begonnen met hun flesjes vruchtensap in de winter aan te kleden met schattige gebreide mutsjes. Die mutsjes werden gemaakt door een vrijwillige brei-brigade, vorig jaar werden er 1,3 miljoen mutsjes gebreid. Mensen waren bereid om iets meer te betalen voor een mutsdragend flesje. Ja, logisch, en de opbrengst van de mutsjes gaat al sinds 2003 (!) naar goede doelen.

En dan zijn er nu dus ook flesjes Mexicaans bier die een plastic mini-sombrero dragen. Een sombrero is op ware grootte een aanstellerige hoed, maar op de plek waar hij thuis hoort (Mexico) is het gewoon een functioneel ding. Je hebt een schaduwrijk afdakje op je hoofd, en gecombineerd met een poncho die een eventueel briesje vrij spel geeft is het een heerlijke dracht voor een warmer klimaat.

Bovenstaande mini-sombreros geven geen schaduw en ze zamelen ook geen geld in voor een goed doel. Ze zijn er om de twijfelende bierdrinker te helpen. Wat moet hij nu toch weer drinken bij zijn burrito? Hij twijfelt tussen een no-nonsense drinkbier van Nederlandse bodem, altijd lekker bij een pittig gekruid gerecht, en een exotisch Mexicaans bier dat helemaal over de oceaan hier naartoe gesleept is. Het is een lastige keuze, maar de bierdrinker wordt uiteindelijk tóch over de streep getrokken, door de flesjes die zo’n geinige mini-sombrero dragen.

Rob Heilbron

De ex-watersporter en ex-lingeriekoning Rob Heilbron deelt via zijn Instagram-account zijn inzichten, vaak over de verhouding tussen de seksen. Rob is een man van principes; hij was eerder al duidelijk over de leeftijdsgrens die hij stelt aan zijn vriendinnen.

‘Ouder dan dertig, daar kan ik het niet mee,’ zo lichtte hij zijn standpunt toe. Onlangs had hij de behoefte om de selectieprocedure nóg strenger te maken. Rob heeft zijn liefdespartners liever niet té intelligent.

Intelligentie is een lastige eigenschap wanneer je urenlang met Rob Heilbron over het Nieuwe Meer moet varen, terwijl hij na elk glas champagne een tikkeltje bronstiger wordt. Een intelligente vrouw wéét dat het niet lang meer duurt voordat Rob voor anker gaat in een afgelegen lagune. Het volgende programmaonderdeel van het boottochtje zal zich, als het aan de kapitein ligt, afspelen in een liefdesnestje in het vooronder.

Rob ziet zichzelf nog steeds als onweerstaanbare watersportkampioen, en met zijn jongensachtige bravoure slaagt hij er naar eigen zeggen nog steeds in om jonge, lekkere wijven in te schepen op zijn liefdesboot. En o ja, dus ook dom. Prima. Op elk potje past een dekseltje. Het is fijn dat er genoeg niet-intelligente vrouwen onder de dertig zijn die vallen op een 80-jarige man, jong van geest, met een heel mooie boot en een koelbox vol champagne.

Jumbo Juichjack

“Ik zie overal in winkels heel veel lelijke oranje dingen,” signaleerde Lelijke Dingen-scout Ela. “Wat is er aan de hand? Is er binnenkort een evenement ofzo?”

Terwijl ik worstel met de vraag of ik dat hele WK moet boycotten (dat zal Trump leren), is Ela waarschijnlijk de enige persoon in heel Nederland - uitgezonderd baby’s en demente bejaarden - die onwetend is van het aanstaande wereldkampioenschap voetbal. Ignorance is bliss.

Ik hoor weleens mensen zeggen dat de kleur oranje lelijk is, maar een kleur an sich kán niet lelijk zijn. Dat zou hetzelfde zijn als zeggen: ‘ik wil liever geen teksten met de letter P erin, want dat vind ik een vervelende letter,’ of: ‘melodieën waarin de C voorkomt, oh nee, vréselijke noot die C, daar luister ik niet naar’.

Je kan het de kleur oranje niet kwalijk nemen dat ie gebruikt wordt voor, bijvoorbeeld, het Juichjack (daar kan je voor sparen, met Juichzegels, bij supermarkt Jumbo). Het is een klassiek varsity jack; een referentie aan Amerika, waar het WK gespeeld wordt. En als je het jack eenmaal te pakken hebt kan je doorsparen om het te customizen met allerlei emblemen, zoals een roeptoetertje met het woord BRUL erop. Nu ik het allemaal opschrijf: leuk idee, dat Juichjack. Niks op aan te merken eigenlijk.

Toch even terug naar de kleur oranje. Het probleem is dat er geen gestandaardiseerde tint oranje gebruikt wordt; er zijn honderden, duizenden tinten oranje in omloop. Dát zorgt voor visuele overprikkeling; het brein verwacht één coherent oranje, en afwijkingen laten neurologische alarmbellen afgaan in de anterieure cingulate cortex. Hetzelfde deel in de hersens dat geactiveerd wordt door een vals akkoord of een spelfout. Sommige mensen kunnen tijdens het WK (of op Koningsdag) zelfs last krijgen van kleurenziekte, met ongemakken als misselijkheid en duizelingen.

Hieronder zien we Mattijs dit probleem treffend illustreren door het oranje van het Nederlands elftal te combineren met het oranje van het Jumbo Juichjack. Als je misselijk of duizelig wordt wanneer je naar dit plaatje kijkt - dat is dus je anterieure cingulate cortex die opspeelt en kleurenziekte veroorzaakt. Mattijs heeft daar zelf geen last van, want hij is vrijwel blind. Hij heeft nog slechts 2% zicht, en oranje is voor hem ongeveer hetzelfde als groen.

‘Elk nadeel heb z’n voordeel,’ zou Johan Cruijff in dit geval over Mattijs’ visuele beperking gezegd hebben. Cruijff was zoals bekend niet alleen de beste Nederlandse voetballer aller tijden, maar ook een verdienstelijk filosoof. Ela heeft overigens nog nooit van Johan Cruijff gehoord.

Koeman pop

De Staatsloterij hanteert - het hele jaar door - oranje als huisstijlkleur. Omdat ze in deze periode in het oranje feestgedruis niet opvallen, of misschien omdat ze geen bijdrage willen leveren aan al die rinkelende alarmbellen in de anterieure cingulate cortex, hebben ze deze Koeman pop een sportief zwart ensemble aangetrokken.

De bondscoach vestigt hier de aandacht op de Gratis Oranje Gelukspin. De Staatsloterij heeft een ingewikkelde actie bedacht waarbij je het eindcijfer van je staatslot kan laten corresponderen met het rugnummer van je favoriete voetballer, en dan krijg je een speldje met het betreffende nummer, en dat moet je dan dragen want dat brengt volgens de Staatsloterij geluk, en dan win je dus de Staatsloterij.

Dit levert een probleem op. Hetzelfde probleem als een voetbalwedstrijd waar de spelers van beide teams via een gebed aan God vragen om een handje te helpen. Je kan je afvragen of God niks beters te doen heeft dan zich te bemoeien met Brazilië - Spanje, maar goed: dan nog. Beide partijen bidden keihard dat ze mogen winnen. Dan zou die wedstrijd dus in een gelijkspel moeten eindigen - of zou God tóch stiekem een voorkeur hebben voor Brazilië?

Het is waarschijnlijker dat hij een fijngevoelig puntensysteem hanteert, waaruit blijkt dat het ene elftal toch net iets harder gebeden heeft dan het andere. Goddelijke interventie zorgt er vervolgens voor dat die bal in de laatste minuut niet in het doel gaat, maar tegen de paal.

(De verliezers vallen niet van hun geloof, maar staan drie dagen later alweer lieve dingetjes te prevelen - aan het adres van dezelfde God die ze een wedstrijd eerder nog heel lullig in de laatste minuut liet verliezen).

Wat ik zeggen wil: als iedereen de Staatsloterij-gelukspin draagt, waarom zou jouw gelukspin dan beter werken dan al die andere gelukspinnen?

De kartonnen Koeman pop draagt óók een gelukspin. Eentje zónder nummer - dit is de speciale gelukspin met het silhouet van Ronald Koeman. Hij heeft zichzelf dus een pin met zijn eigen beeltenis opgespeld. Koeman lijkt me wars van zelfverheerlijking, maar hier lijkt ie toch een beetje geïnspireerd door de president van het WK-gastland.

Het goede nieuws: Ronald Koeman is de enige bondscoach op het WK met een gelukspin op de revers!

De nieuwe pakjes voor de UFC Octagon Girls

14 juni is een bijzondere dag. Trump viert dan zijn verjaardag met een spectaculair kooivecht-gala in de tuin van het Witte Huis, toevallig op hetzelfde moment dat Koeman langs de lijn staat bij Nederland - Japan (waarschijnlijk in de ingetogen zwarte outfit, en hopelijk voor Oranje-supporters met de gelukspin opgespeld).

Lelijke Dingen-scout Bruno houdt me op de hoogte van alle lelijke dingen in de wereld van het Ultimate Fighting Championship (UFC). Hij stuurde me dus ook de nieuwe outfits van de UFC Octagon Girls, de vrouwtjes die in de pauzes door de vechtkooi (de Octagon) paraderen. Speciaal voor Trumps verjaardag is een uitgebreide feestcollectie ontwikkeld. Van stoeipoes tot tradwife, alles in glimmend rood, wit en blauw.

Of zoals ontwerper Marina Toybina zelf zegt:
The goal was to blend strength, athleticism, glamour, and American heritage into a wardrobe language that felt sophisticated, powerful, and unmistakably iconic. From streamlined silhouettes to dramatic statement pieces, each look played a role in an evolving red, white, and blue narrative. Rich textiles, custom embroidery, crystal embellishment, and patriotic motifs brought texture, movement, and a fresh interpretation of American glamour.

Ik wilde dat heel graag lelijk vinden, zoals alle dingen die bezoedeld worden door de wansmaak van de jarige Job. Maar het lukte niet. Ik geef knarsetandend toe: het zijn leuke pakjes. Vooral de kittige rode laarsjes kunnen mij bekoren. En waar de Nederlandse uitingen van nationalisme (Juichjack) toch altijd een beetje volks blijven, laat Marina Toybina zien dat patriottisme ook heel glamoureus kan zijn.

Veel te vaak scrollde ik langs de creaties van Toybina, terwijl ik worstelde met het idee dat mijn smaak raakvlakken heeft met die van Trump. Maar net op tijd kreeg ik een update van Bruno, hij stuurde me het zojuist gedropte Men’s ProSphere Blue UFC Freedom 250 Artist Series T-Shirt voor Trumps verjaardagsfeestje. Het kostte me gelukkig geen moeite om het lelijk te vinden.

Arrangement Planten met beertje

Een representatief gekleed sales-talent jakkert in een Skoda Elroq de regio midden-Nederland door. Knallen! In de file bellen met een veelbelovende lead, ondertussen een wrap met kipkerriesalade naar binnen proppen, zonder te knoeien. Van afspraak naar afspraak: “Okee, als je hier even een krabbeltje zet dan ga ik de boel in gang zetten”. Bam! Lekker gewerkt pik. Op naar de volgende.

En dan om kwart voor zeven: Tyfus! Kutkutkutkutkut! Neeeee! Dat is vandaag! Die fokking trouwdag!

Bij het tankstation is de keuze aan het einde van de dag wat schraal. Maar er is nog wel een Arrangement Planten, voor €15,99. Ze houdt van bloemen en van beertjes en er is ook een hartje. Perfect dus. Het geheel krijgt door het glimmende cellofaan misschien een, ja, toch wat tankstation-achtige uitstraling. Maar wat maakt het uit? Het gaat toch om het gebaar?

“Hoi schat. Kijk eens: ik heb iets voor je meegenomen. Voor óns, eigenlijk. Want het is ónze dag.”
Blij verrast pakt ze het Arrangement Planten aan.
“Wat ben je toch een attente lieverd,” zegt ze. “Je denkt altijd aan alles en je weet precíes wat ik leuk vind.”
Terwijl hij omhelsd wordt door zijn vrouw, knipoogt hij naar het beertje: Zo! Die penibele situatie hebben we mooi opgelost, makker.

Het Arrangement Planten krijgt een zonnig plekje in de vensterbank. Elke dag kijken ze er samen even naar. Ze leefden nog lang en gelukkig.

Beschilderd paard

Bij Camden Market in Londen staat dit paard. Behalve dat het paard beschilderd is in een eclectische mix van stijlen, staat er ook op geschreven dat het een eerbetoon is. Een eerbetoon aan paarden die in het verleden allerlei zwaar werk hebben moeten verrichten. Daar mag je best even bij stilstaan.

Het beschilderde paard is niet uniek, beschilderde dieren zijn populair. In de Londense wijk Elephant and Castle wordt het straatbeeld opgevrolijkt door een serie beschilderde olifantjes. En in verschillende winkeletalages zag ik een beschilderde hond en een beschilderde aap geduldig wachten op een koper.

Ik krijg ook opeens zin om allerlei dieren te beschilderen. De dieren leren mij een inspirerende les: dat ik een beperkte schilder ben die oninteressante dingen schildert - dat ligt dus níet aan mij! Het enige dat ik nodig heb is een paard-, hond-, olifant- of aapvormig canvas. Daarop wordt alles opeens hartstikke interessant.

De Cannabeer

Veel beren op de weg deze week. Deze lag létterlijk op de openbare weg te chillen. Het was zondag en het was 28 graden, ongewoon warm voor een lentedag in mei. Dus geef hem eens ongelijk.

De beer heeft een opmerkelijke vacht; er is een vrolijk, veelkleurig patroon in verweven. De basis vormt het iconische cannabis-blad. Dat patroon is vast geen toeval; de beer lijkt er zo te zien zelf ook wel pap van te lusten. Ontspannen heeft hij zich tegen een boom gevleid.

De beer doet me een beetje denken aan mezelf, toen ik een jaar of vijftien was. Ik was, zoals veel jongens van die leeftijd, een toegewijde beoefenaar van de vrijetijdsbesteding ‘blowen’. De kunst was om door te gaan tot de rook uit je oren kwam, maar je het bewustzijn nét niet verloor.

Zodra ik mezelf duizelig genoeg gemaakt had ging ik graag met mijn hoofd tussen twee speakers liggen, ik bouwde als het ware mijn eigen reuzenkoptelefoon. Een goeie manier om muziek echt geconcentreerd te ervaren. De buitenissige stereo-effecten van Reality Dub van Linton Kwesi Johnson kwamen in ieder geval optimaal tot hun recht.

Maar okee. Ik begrijp dat dat voor een beer op een parkeerterrein in Osdorp een beetje ingewikkeld is, om dat allemaal te organiseren. Ja, misschien morgen, maar nu even niet. Nu gewoon even rustig liggen. De beer luistert niet naar Linton Kwesi Johnson, maar naar het ruisen van de wind. En hij kijkt vol verwondering hoe het gebladerte boven hem meebeweegt met dat geluid. Een tevreden roker is geen onruststoker!

The Ugly Mug

Ik maakte een kleine omweg om in Tralee (Ierland) The Ugly Mug te bezoeken. De aantrekkingskracht van deze koffiebar was onweerstaanbaar.

The Ugly Mug is een koffiebar die je zou kunnen verplaatsen naar New York, Tokio of Parijs, en niemand zou daar dan denken: goh, wat een rare koffiebar. De typografie op de gevel is smaakvol, het interieur zorgvuldig gecureerd maar ongedwongen, en op de bar pronkt een knalgele La Marzocco koffiemachine, handgemaakt in Florence.

Terwijl de barista stond te malen en te doen, werd ik aangestaard door een mok met bloeddoorlopen ogen en een uitzinnige grijns, alsof hij vandaag al tientallen espresso’s had gedronken. Zou de koffiebar vernoemd zijn naar deze lelijkerd?

“Is dit heel toevallig de originele Ugly Mug?” vroeg ik aan de barista. Ze haalde haar schouders op, ze was hier om koffie te maken, niet om moeilijke vragen te beantwoorden. Maar ze vertrouwde me wel toe dat veel vaste klanten hun koffie graag uit de lelijke mok dronken. Sterker nog: het gebeurde regelmatig dat de mok al bezet was, en ze mensen moest teleurstellen.

Het kuddedier in mij werd wakker. De mok keek me nu uitdagend aan. Een tikkeltje hard to get, misschien zelfs. Hij wist dat ik hem wilde - voordat een vaste klant hem voor mijn neus zou wegkapen.

Vlinderkunst

Vlinders krijgen veel te weinig aandacht. Het is een van de weinige wezens die tijdens hun leven veranderen in iets heel anders. Dat is toch niet niks, zou je zeggen, maar ik hoor daar zelden iets over!

Stel je voor: je worstelt je door je aardse bestaan, met alle ups en downs die erbij horen, maar je weet ook: straks is alles anders. Dat moet een bevrijdende gedachte zijn.

Op een dag is het zover. Je neemt afscheid, toch wat weemoedig, want er is van alles waar definitief een einde aan komt. Al je bezittingen kunnen weg, want in je toekomstige gedaante pas je je kleren niet meer, en heb je ook qua huisvesting heel andere behoeftes. En die stapels ongelezen boeken, die ga je straks als vlinder niet meer lezen. Weg ermee.

Je zwaait nog één keer, en dan trek je je terug in je cocon. Daarbinnen wordt de hele boel afgebroken tot een soort dikke soep, en daarna wordt er van de losse onderdelen, op celniveau, iets totaal anders in elkaar geknutseld. Best eng, want wat je nu bent, dat is er straks niet meer, en je kan je dan ook niet meer herinneren wat of wie je ooit was.

Maar okee, je weet zeker: er is leven na de cocon. En je kan straks vliegen! Met heel grote vleugels die versierd zijn met prachtige kleuren en patronen. Vederlicht zal je dansen van bloem tot bloem. Gewoon voor de gein, en om hier en daar even wat nectar te drinken. Maar het is geen zinloos gefladder. En passant draag je stuifmeel over waarmee je een bijdrage levert aan de voortplanting van andere organismen. Wat een heerlijk tweede leven.

Jammer genoeg ondergaan mensen geen gedaanteverwisseling tot vlinder, we moeten het een leven lang doen met dat ene lichaam, en de vermoeiende en eindige strijd tegen de zwaartekracht. Maar we kunnen de vlinder wel de aandacht geven die hij verdient, met vlinderkunst, of met vlinderschoenen.

Hygiene in openbaar urinoir

Architect Tijmen Ploeg is een pleitbezorger voor het urinoir. Dankzij Tijmen werd er in het toilet van mijn woning, naast het reguliere toilet, ook een urinoir geïnstalleerd. Het was een heel bescheiden model dat nauwelijks ruimte innam.

In een tankstation wordt minder gecontroleerd geplast dan thuis, daarom hebben de urinoirs er een wijdere bek, zoals hier te zien bij een nostalgisch urinoir van Twyford.

Dat grote gebaar zien we ook terug in de hoeveelheid toiletblokjes. Hygiëne is belangrijk, vooral in openbare gelegenheden. Maar eerlijk gezegd: dit is wel een béétje overdreven. Twee of drie van die gele dingetjes hadden volstaan.

Het geel van de blokjes kleurt echter wel lekker bij het frissige appelgroen van de tegels. Ik hoop dat de dienstdoende schoonmaker dat zag, en dacht: kan mij het schelen, ik pleur gewoon die hele pot vol met geel, gewoon omdat ik het mooi vind.

UFC kampioensriem

Op 14 juni, bijna dus, wordt de 250ste verjaardag van de Amerikaanse onafhankelijkheid gevierd met een UFC kooigevecht in de tuin van het Witte Huis. Mocht je niet bekend zijn met het fenomeen UFC; het staat voor Ultimate Fighting Championship, een wereldwijd populair vechtsport-format waarbij twee mannen of twee vrouwen elkaar in een achthoekige kooi, de Octagon, te lijf gaan. Tijdens het gevecht is vrijwel alles toegestaan. Ja, je mag niet bijten, maar voor de rest mag alles, en wanneer je tegenstander bewegingloos op de grond ligt heb je gewonnen.

Ik moest denken aan het 5 mei concert op de Amstel, want onze bevrijdingsdag is wel een beetje vergelijkbaar met de Amerikaanse Independence Day. Ook bij ons worden pogingen gedaan om het allemaal niet té elitair te maken; Acda & De Munnik waren weer eens opgetrommeld om Het Regent Zonnenstralen te zingen. Ik zou zeggen, maak die 5 mei-viering nou eens écht toegankelijk voor een breed publiek. Hoe leuk zou het zijn om volgend jaar op de Amstel een drijvend kooigevecht te organiseren?

Maar terug naar het kooigevecht in de tuin van het Witte Huis. Independence Day is toch pas een paar weken later, op 4 juli? Jawel, maar Donald Trump is jarig op 14 juni! Zo maken we er een dubbel feest van. Er is voor de kampioenen van het feestgevecht een speciale championship belt ontworpen, die op bovenstaande foto alvast ligt te glimmen op het bureau van de president. Opvallend: zónder beeltenis van Trump erop.

Maar laat ik niet te lullig doen over de UFC. De vechters zijn gedisciplineerde atleten die jaren van hun leven besteden aan het fijnslijpen van een arsenaal aan verschillende vechttechnieken, van klassiek worstelen en judo tot kickboksen en jiu-jitsu. Als je zo’n wedstrijd wint, vooruit, dan heb je best een mooie prijs verdiend.

Een kampioensriem dus. Die kan je, in tegenstelling tot bijvoorbeeld een beker die je alleen maar op je schoorsteenmantel kan zetten, ook echt dragen. Ik zou me toch wel het mannetje voelen wanneer ik met de kampioensriem om bij de zelfscankassa zou staan, of met de riem om een biertje zou gaan drinken op het terras bij Fonteijn. En het mooie is: dat kán dus nu gewoon. Ook als je geen zin hebt om jarenlang dagelijks keihard te trainen, en te moeten vechten met moordmachines uit Kazachstan of Brazilië. Want je kan nú de kampioensriem nu gewoon bestellen! De UFC zelf zegt erover:

Witness the culmination of grit, skill, and unwavering determination with the UFC Freedom 250 Replica Title Belt. Representing the pinnacle of achievement in the octagon, this meticulously crafted replica embodies the spirit of combat sports. A symbol of triumph and dedication, this replica allows you to feel a tangible connection to the heart-pounding action and unforgettable moments within the world of mixed martial arts.

Voor $1499,99 ben jij de kampioen.

Wingy Crunch Crispy

Lelijke Dingen-scout Ela is een overtuigde vegetariër. Om de dieren en het milieu een plezier te doen natuurlijk, maar toch vooral omdat ze vlees goor vindt. Ze is echter wél een chocoladeconnaisseur, dus het is geen toeval dat juist zíj bij de Xenos deze chocola vermomd als gefrituurde kippenvleugel uit het onderste schap wist te vissen.

Eten dat eruit ziet als iets anders is altijd vermakelijk. In Engeland hebben ze de term illusion cakes voor taarten die zich zeer realistisch voordoen als iets anders. The Guardian maakte ooit een schitterend overzicht van goed gelukte taarten in dit genre, met taarten die eruit zien als: afgehakte mensenhoofden, een damesschoen, een papieren zak waar allerlei boodschappen uitrollen, een chihuahua (de hond), een rauwe kip vlak voordat ie de oven in gaat, zo’n geel/groen afwassponsje, een gebraden ham, een dode patrijs, en een gereedschapskist.

Die taarten zijn unieke kunstwerkjes, maar de idealist achter Wingy Crunch Crispy heeft grotere ambities. Die heeft gedacht: ik zal niet rusten voordat ik een stuk chocola vermomd als kippenvleugel kan maken, in industriële oplages, zodat mensen over de hele wereld voor een schappelijk bedrag hun kippenvleugel kunnen inruilen voor een chocoladekippenvleugel.

De kip op de verpakking kijkt ons aan vanuit een bucket gevuld met kippenvleugels. Ze is duidelijk opgelucht dat daarvoor geen soortgenoten gesneuveld zijn, Wingy Crunch Crispy is een 100% kipvriendelijke snack. “Mmh!” zegt ze, nadat ze zelf ook een hap heeft genomen. De kip ziet een toekomst voor zich zonder kippenmegastallen, een toekomst waarin alle gefrituurde kippenvleugels gemaakt zijn van chocola.

Kaasplank met boodschap

Een kaasplank die eruit ziet als een stuk kaas, dat sluit enigszins aan bij een kippenvleugel van chocola. Maar deze plank past binnen een andere traditie: eten serveren op (of in) een voorwerp dat dezelfde vorm heeft als het eten zelf. Er zijn bijvoorbeeld fraaie schalen in de vorm van een vis, waar je elegant een vis op kan presenteren. En het sympathieke Orangina-flesje heeft de bolle vorm van een sinaasappel, zelfs het ruwe sinaasappelhuidje is in glas nagebootst.

En dan hebben we nu dus ook een kaasplank in de vorm van een stuk kaas. Het is een vrij kleine plank, voor optimaal effect zou ik er graag één stuk kaas op neerleggen, met dezelfde vorm en grootte als de plank.

Goh, dat is toevallig: nét terwijl ik dit schrijf krijg ik bericht van Lelijke Dingen-scout Narouz; hij stuurt me een stuk kaas met frikandel speciaal-smaak. Dus ik snij daar een mooie punt van die precies op de plank past. Glaasje wijn erbij, en smikkelen maar.

Maar voordat ik het vergeet: de plank heeft ook een boodschap, die tevoorschijn komt wanneer je de kaas hebt opgegeten. Wanneer je je een beetje schuldig begint te voelen dat je wéér die hele fles in je eentje hebt leeggedronken en wéér die hele homp kaas met frikandel speciaal-smaak hebt weggewerkt, spreekt de plank je troostend toe: maak je niet druk, je mag er wezen en je vormt een gezellige drie-eenheid met wijn en kaas. Alles komt goed!

Lüks Kebab Le Suisse

Er zijn twee dingen die ik nooit eerder met elkaar in verband had gebracht: een broodje Döner Kebab en een Zwitsers winterlandschap.

Wat het extra verwarrend maakt, is dat Boursin hier de brug slaat tussen die twee onverenigbare werelden. De afzender van deze hallucinante wildplak-poster bleek Lüks Kebab: It’s not a kebab, it’s Lüks Kebab. Lokale celebrities halen híer hun kebab, in het 13e arrondissement van Parijs. Le kebab des stars!

Eenmaal binnen was de verwarring compleet, ik kon de poster niet rijmen met wat ik aantrof bij Lüks Kebab. Alles is er tot in de puntjes verzorgd. Van het interieur tot de zorgvuldig ontworpen verpakkingen. En Le Suisse is slechts één van de krankzinnige kebab-experimenten waarmee twee bevlogen kebab-ondernemers, zoals ze zelf zeggen ‘hun eigen kebab-universum gecreëerd hebben’.

Le Suisse zélf ziet er op de poster veel minder smakelijk uit dan in werkelijkheid (en het is jammer dat het handmodel die rouwrand onder zijn duimnagel niet even heeft weggehaald). Maar vergeet de poster. Kijk nou eens naar onderstaande video. Dát is de echte Le Suisse, en hé, wacht eens even, er zit dus óók nog bacon en crispy onion op!

Kijk naar de video, en laat me weten of er speekselklieren geactiveerd worden. Niet jokken!

Je hobby inzetten voor het goede doel

Op Amsterdam CS liep ik langs deze oproep van de European Sperm Bank: If you can, help those who can’t. De boodschap is dat je met jouw zaad andere mensen kan helpen.

In deze publieke communicatie is bewust de liefdadigheidskaart gespeeld - op de website was gekozen voor een heel andere incentive. Je krijgt namelijk gewoon €40 per donatie. Handje contantje!

Op de website stond nog meer informatie voor toekomstige donors. Er is een minimum van vier donaties per maand, maar een maximum is er niet. Er waren ook tips voor gezonde voeding en voldoende slaap. Met een beetje discipline en een gezonde levensstijl ligt het bij elkaar zwengelen van de maandelijkse huur dus zeker binnen handbereik. Anoniem doneren is niet mogelijk; in heel Europa kan het kind vanaf het 16e jaar de identiteit van de donor opvragen. Een donor kan maximaal 12 gezinnen in Nederland helpen, maar de European Sperm Bank heeft heel Europa als werkgebied. Dat kan nog aardig oplopen dus. In alleen de Benelux kan een donor de 36 nakomelingen al aantikken.

Terug naar de poster. Over het model is uiteraard goed nagedacht. Mannen tussen de 18 en de 45 jaar kunnen zich aanmelden, maar bij de European Sperm Bank mikken ze, zo doet de foto vermoeden, nadrukkelijk op de onderkant van dit segment; de blakende knul op de poster draait zijn hand niet om voor een zaadlozinkje meer of minder.

Toch bleef ik me afvragen waar meer 19-jarige donors op af zouden komen: de belofte om masturbatie onder het kopje ‘liefdadigheid’ te kunnen scharen, of de mogelijkheid om zelfbevrediging vanaf nu ‘werk’ te kunnen noemen. Handwerk ja, haha.

Maar ach, het een sluit het ander niet uit. De posterboy voor het zaaddonorschap kijkt tevreden en onbekommerd in de lens; precies de mindset die nodig is om een succesvolle zaaddonor te worden.

Tevreden met de combinatie naastenliefde + een extra zakcentje (ja, haha). Een totale win-win, eigenlijk. En onbekommerd dat zijn minimaal vier keer per maand ingeleverde topzaad tot een leger nakomelingen leidt, die over een jaar of zestien met z’n allen bij hem op de stoep staan om verhaal te halen.

Andy van der Meijde voor de Aldi

Lelijke Dingen-scout Narouz was woest over de optredens van Andy van der Meijde als gezicht van de Aldi. Als kunstenaar doet Narouz zijn boodschappen graag prijsbewust; van het uitgespaarde geld kan hij, bijvoorbeeld, een groot blok marmer kopen. Dankzij de Aldi dus. Maar met Andy van der Meijde was de Aldi echt te ver gegaan. Nóóit meer zou Narouz boodschappen doen bij de Aldi. Dat zou ze leren!

Ik had de commercials niet gezien, de Aldi ligt niet op mijn boodschappenroute, en Andy van der Meijde herinner ik me slechts als een niet onverdienstelijke voetballer. Tegenwoordig is hij de ster van zijn eigen reality-show. Het lijkt me een opgewekte, geile dikzak, die giechelend en knipogend door het leven gaat. Maar ik was benieuwd waarom Narouz, met zijn gelijkmatige gemoed, zó ontstemd was over een supermarktreclame.

Ik ging kijken en ik zag Andy met zijn vriendin Melissa heel veel goedkope boodschappen doen bij Aldi. Op bovenstaande still uit de laatste commercial ligt hij omringd door spotgoedkope ‘borrelhappen’ op een lounge-eiland in de tuin. Zijn humeur is nog beter dan anders, als gevolg van de spotprijzen bij Aldi.

Ja, sorry Narouz; ik begrijp de Aldi wel. Andy is een ondeugende levensgenieter waar de Nederlandse man zich graag aan spiegelt. Ja, nee, jij niet natuurlijk. Toch?

Marketingtribune besteedde aandacht aan de samenwerking: “Onder de noemer ‘Dat gaan we vieren!’ laat Aldi zien hoe Van der Meijde elke aanleiding benut om buiten een feestje te bouwen. Met de inzet van Van der Meijde kiest Aldi opnieuw voor de uitgesproken persoonlijkheid, die met zijn herkenbare enthousiasme moet bijdragen aan de toegankelijkheid en zichtbaarheid van de campagne.”

Goh. Toch frappant: ook Narouz heeft een legendarische reputatie als het gaat om feestjes bouwen. Ook hij heeft een uitgesproken persoonlijkheid. En bij de woorden ‘herkenbaar enthousiasme’ denk ik metéén aan Narouz Moltzer. Maar er zijn ook verschillen; terwijl Andy met zijn uitgesproken persoonlijkheid borrelhappen ligt te vreten in de tuin, staat Narouz, in een andere tuin, in zijn nieuwe blok marmer te hakken.

Ik las verder, nu in Foodpersonality: “In de nieuwe commercial, die deze week landelijk wordt uitgerold, zien kijkers de onnavolgbare dynamiek tussen Andy en Melisa’, aldus Aldi. ‘We hebben de rationele boodschap van onze prijsverlagingen verpakt in de herkenbare, humoristische chaos van Andy en Melisa’, zegt Mariëlle Rooswinkel, CMO van Aldi.”

Ik moest denken aan de onnavolgbare dynamiek tussen Narouz en zijn vriendin Amber. Ja, inderdaad: humoristische chaos!

Opeens begreep ik Narouz’ woede. Hij voelde verwantschap met Andy van der Meijde. Dat veroorzaakte barstjes in zijn zelfbeeld, en zijn primitieve, maar begrijpelijke reactie was om heel boos te worden op een supermarkt.

Ik weet niet hoe ik Narouz van zijn identiteitscrisis af zou moeten helpen. Maar ik zou de Aldi wel willen adviseren om, als ze binnenkort uitgekeken zijn op Andy en Melissa, eens een kijkje te gaan nemen bij Narouz en Amber. De vadsige ex-voetballer en zijn vrouw inruilen voor het slanke kunstenaarsduo op het Groningse platteland, die dankzij de prijsverlagingen van de Aldi steeds grotere blokken marmer kunnen kopen - ik zou er meteen mijn boodschappenroute voor aanpassen.

Intimiderende jas

Op 19 april overleed Desmond Morris, die vooral bekend werd door zijn boek De Naakte Aap (1967). Op een vermakelijke manier beschreef hij hoe wij (mensen) ons van alles verbeelden, maar dat we natuurlijk gewoon een stelletje apen zijn.

Het dagelijks leven in de stad is eigenlijk één grote illustratie van zijn theorieën; Morris was vast blij geweest met bovenstaande foto. In de dierenwereld hebben mannetjes een breed arsenaal aan visuele signalen ontwikkeld om rivalen te intimideren. Vechthanen pronken met hun kammen, mandrillen hebben felgekleurde achterwerken waarvan de intensiteit direct correleert met het testosteronniveau. Die signalen zijn meestal bedoeld om daadwerkelijke confrontatie te vermijden - liever indruk maken met een gekleurde staart of een stoer jack dan verzeild raken in een gevecht.

Het mannetje dat met de kreet Taller than your boyfriend zijn dominantie wil tonen schat ik in op 1.89 meter. In Nederland is dat niet overdreven groot. Jezelf groter maken dan je eigenlijk bent is een beproefde strategie; gorilla’s slaan op hun borst en lopen rechtop, katten zetten hun vacht overeind, hagedissen blazen zichzelf op. Het mannetje op de foto hoeft zichzelf niet letterlijk op te blazen, want hij heeft in tegenstelling tot de hagedis de beschikking over taal. Hij heeft gewoon (door Selwyn Senatori) op zijn rug laten schrijven dat hij groter is dan jouw boyfriend.

Het mannetje wandelt zelfverzekerd midden op het fietspad. Dominant. Wie maakt hem wat? Maar: qua seksuele aantrekkingskracht is het bij primaten óók belangrijk om een zorgzame kant te tonen. Mannetjes die geduldig en zachtaardig met jongen omgaan krijgen vaak meer paringskansen. Makaken-mannetjes dragen regelmatig baby’s van andere makaken met zich mee, het maakt ze aantrekkelijker voor vrouwtjes en vermindert agressie van andere mannetjes.

Bij mensen werken beide signalen: fysieke dominantie en zichtbare warmte tegenover kinderen of dieren. Het mannetje op de foto heeft niet alleen de intimiderende jas aangetrokken, maar heeft ook een kinderwagen én een dier bij zich.

Ik was razend benieuwd of er een echte baby in de kinderwagen lag, of dat het alleen een lokwagen was. Ik overwoog om er vlak langs te lopen zodat ik er een blik in kon werpen, maar ik deed het niet. Ik vond het toch een beetje een enge man.

Eten voordat je naar huis gaat

Ik woonde op de Admiraal de Ruyterweg, op de begane grond. Op de bovenste verdieping woonde de studentikoze levensgenieter Sander, samen met zijn vriendin. Haar naam ben ik vergeten (sorry, vriendin, maar het is meer dan twintig jaar geleden).

Wanneer ik de vriendin van Sander voor de deur tegenkwam hadden we het meestal over de inhoud van onze boodschappentassen. Beiden streefden we naar gerechten die lekker waren, maar óók gezond. Met veel groenten en niet elke dag vlees. Sander knikte instemmend wanneer zijn vriendin uitlegde wat ze met de inhoud van de boodschappentas van plan was. Hij leek in zijn nopjes met de liefhebberij van zijn vriendin.

Het was dus opmerkelijk dat Sander, elke dag tussen kwart over zes en half zeven, in ons portiek een Turkse pizza met extra kebab van bakkerij Yildiz naar binnen schrokte. Haastig veegde hij de knoflooksaus van zijn gezicht, stak de sleutel in het slot en begon aan de klim naar vier hoog. Zijn vriendin zette daar nét een lekkere en gezonde maaltijd op tafel, met veel groente en niet elke dag vlees.

Ik stelde me voor hoe Sander in zijn handen wrijft en ‘dat ziet er weer héérlijk uit schat’, zegt, en vervolgens een redelijk bescheiden portie opschept. De vriendin vraagt zich af hoe het kan dat haar geliefde een stevig postuur heeft, ondanks dat het helemaal geen grote eter is. Iets met een langzame stofwisseling waarschijnlijk, want Sander is écht geen grote eter.

Sander wilde zijn vriendin in haar waarde laten, maar als gezonde Hollandse kerel had hij ook gewoon zijn behoeftes. Bij de Friterie in Veenendaal weten ze dat Sander niet de enige is die worstelt met dit dilemma. Ze spelen hierop in met de slogan Eten voordat je naar huis gaat. Het is natuurlijk hartstikke lief wanneer de partner zich weer heeft uitgesloofd met sla en peulvruchten en parelgort en weetikveel wat, maar je bent ondertussen natuurlijk ook geen konijn.

‘Eten voordat je naar huis gaat’ is een prachtig compromis dat relaties kan redden. Dat bleek deze week, toen ik Sander en zijn vriendin tegenkwam op de Nieuwmarkt. Nog steeds samen dus! Ze kwamen met een volle boodschappentas uit de Amazing Oriental, de winkel met een rijk assortiment pan-Aziatische ingrediënten.

“Zo’n winkel, die hebben we niet in Bussum,” zei de vriendin, want daar woonden ze tegenwoordig. “En straks op de terugweg rijden we ook nog even langs bakkerij Yildiz. Daar heeft Sander het nog steeds over.”

Unox seizoensspecialiteit

Ik kwam niet in de verleiding om het broodje op bovenstaand plaatje te kopen. Vooral omdat ik de bedenker van deze sizoensspecialiteit niet wilde belonen voor de combinatie rookworst/truffelmayo, maar ook omdat de worst er bijzonder ongezellig bij lag, op dat half afgebakken broodje.

En Unox stond toch altijd voor gezelligheid? Ik wilde even checken hoe en wanneer dat er bij mij is ingeramd, en voordat ik het wist viel ik op YouTube in een rabbit hole van commercials uit de tachtiger jaren; nostalgie in het kwadraat. Hollandse winterlandschappen en grootmoeders die boerenkoolschotels voor logerende kleinkinderen maken. Intens gezellig, en van de eindshots met dampende boerenkoolschotels waarop de in plakjes gesneden rookworst was gedrapeerd begon mijn maag hoorbaar te knorren.

Maar die associatie met de winter heeft een keerzijde: als de lente begint worden er nauwelijks nog worsten verkocht. Hoe verkopen we ook in de lente en de zomer worst? Het antwoord hierop heeft iemand ooit in een vergaderzaal op een whiteboard geschreven: seizoensspecialiteiten!

“Laten we er eentje met truffelmayo doen,” zei een ambitieuze productmanager. “En Parmezaan. Een beetje Italiaans. Lekker zomers.” Hij had toevallig net in Frituurwereld gelezen dat er steeds meer truffelfood op de markt is, en truffelmayo is een blijvertje volgens het gezaghebbende vakblad. Zo gezegd zo gedaan.

De foodstylist kreeg bij de opdracht om de seizoensspecialiteit in beeld te brengen één uitdrukkelijke voorwaarde mee. Wat je ook doet, absoluut géén referentie aan winterse gezelligheid. Hoe ongezelliger, hoe beter.

Churros prullenbak

Ooit zat ik op school om de hoek bij de Leidsestraat. In die tijd maakte men zich zorgen over het winkelaanbod; veel reis- en uitzendbureaus, waardoor de straat niet meer ‘gezellig’ zou zijn. Voor de mensen die niet op vakantie wilden maar wel lekkere trek hadden was er gelukkig een FEBO, en even later ook een McDonalds.

De reisbureaus zijn verdwenen, maar of het gezelliger is geworden in de Leidsestraat, daar kan je over twisten. Er is de laatste jaren wel véél meer keuze wanneer je iets in je mond wil stoppen; de variatie in snacks is groot. Een tussendoortje dat de laatste tijd sterk in opkomst is, is de gefrituurde deegsliert met suiker en kaneel, die je op vijf verschillende plekken in de Leidsestraat kan kopen: churros.

Eén plek om churros te eten is voor de Leidsestraat wel genoeg, zou je zeggen. Het moet voor de verschillende churros-ondernemers ook vermoeiend zijn om de hele tijd churros-etende mensen langs te zien lopen die hun churros niet bij jou hebben gekocht, maar bij de churros-concurrent drie deuren verderop.

Een slimme churros-ondernemer heeft daarom een wervende churros-prullenbak voor de deur gezet. Het is het laatste churros-verkooppunt vóórdat de etende wandelaars het Koningsplein bereiken; veel mensen gooien hier hun voor driekwart opgegeten snacks en half opgedronken milkshakes in de bak. Binnen in de bak gebeurt iets mysterieus, iets alchemistisch. Uit de oersoep van afgedankte snacks op de bodem van de prullenbak groeit een trots boeket reuzen churros. Ik als hongerige voorbijganger zou denken: “Ja, híer wil ik mijn churros eten.”

Golden Power Energy Popcorn

In de Aldi in Baarn stuitte ik op popcorn met cafeïne, en ik vroeg me af wat precies het gebruiksmoment zou moeten zijn. Cafeïne is immers al in ruime mate beschikbaar, óók in Baarn. Om de hoek bij de Aldi is een etablissement dat net zo goed in Berlijn of Kaapstad had kunnen staan, een barista bereidt er met een ernstig gezicht de populaire drank ‘koffie’. Voor de mensen die behoefte hebben aan twintig koppen koffie in één geconcentreerde dosis is er een ruime keuze aan energiedrankjes, bij eerder genoemde Aldi, of bij de Albert Heijn ernaast.

Dus, popcorn met cafeïne - why?

Ik kreeg antwoord toen ik vorige week weer eens naar de bioscoop ging. Ik wilde heel graag Nicholas Braun (Greg uit Succession) weer eens zien, ook al was het in een film waarin schapen kunnen praten. Ik was al zó lang niet meer in Pathé de Munt geweest dat er van alles veranderd was. Zo was het helemaal langs me heen gegaan dat de bioscoopstoelen in zaal 10 inmiddels vervangen zijn door bedden.

Toen ik de zaal binnenkwam lagen veel andere filmliefhebbers al in bed. Ik was blij verrast. De bedden in zaal 10 zijn zacht en comfortabel, met knoppen waarmee je het bed elektrisch kan aanpassen aan je persoonlijke ergonomische wensen. In de zaal was het een aangename 22 graden, het licht werd langzaam gedimd, en vijf minuten na aanvang van de schaapjesfilm lag ik heerlijk te slapen.

Twintig minuten later werd ik wakker omdat mijn buurman nogal luidruchtig begonnen was aan zijn emmer popcorn. Vanaf dat moment begon de lijdensweg, de ongelijke strijd tegen de slaap. Ik probeerde mezelf wakker te knijpen, maar het was zinloos. Flarden dialoog uit de film vonden een plaats in verontrustende, onsamenhangende dromen. Na afloop was ik gebroken. Doodmoe strompelde ik naar buiten, mijn ogen dichtknijpend tegen de zon.

Ik zou Pathé graag adviseren: een film bekijken vanuit een warm bed - prima, maar geef er de volgende keer een grote emmer cafeïne popcorn bij.

Army Vodka

Bij slijterij De Vreng op de Nieuwendijk is een etalage ingericht met alcoholische dranken in grappige verpakkingen, geïnspireerd op oorlog. Deze mitrailleurfles is bijvoorbeeld gemodelleerd naar de AK-47. Een klassiekertje: wereldwijd het meest geproduceerde aanvalsgeweer ooit. De fles zit in een soort militaire veldkist waarin ook een drinkbare handgranaat zit. Er waren ook met wodka gevulde patronen voor antitankgeschut. Proost!

Drankverpakkingen en drinkgerei zijn een belangrijk onderdeel van de drinkbeleving. Bijvoorbeeld: ook al is de wijn heel erg goed, toch maar liever niet uit een kartonnen pak. Sterker nog, in Frankrijk heeft elke wijnregio een eigen fles en elke druif zijn eigen glas. Bier uit blik heeft een slechte naam, maar geeft een prettige drinkervaring. Maar dan wel een beschaafd 33cl blik; in zo’n jepperd van een halve liter wordt het bier lauw voordat het blik leeg is. Koffiekopjes mogen een dikke wand hebben, maar het hoeft niet. Bij waterglazen is juist een zeer dunne wand aangenaam aan de lippen. Thee drink je uit ondoorzichtig materiaal: een beker of mok van keramiek of aardewerk. Dus níet uit een glas. Kunnen we stoppen met die wiebelende duralexglazen op een wit schoteltje?

Allemaal zeer belangrijke overwegingen, behalve natuurlijk wanneer je in oorlogsgebied woont en je andere dingen hebt om je over te bekommeren. Zoals tussen de bombardementen door in de rij staan voor schoon drinkwater dat met een pollepel wordt uitgedeeld.

Enfin. Ik liep binnen bij slijterij De Vreng, waar een Engelssprekende jongeman mij vertelde dat de veldkist met flesgeweer en flesgranaat €200 kost.
“Kopen mensen dat?” vroeg ik. Dat was het geval.
“Laatst hadden we een tequila rifle, die liep super goed,” antwoordde de man. “Mensen zijn soms wel bezorgd of ze er het vliegtuig mee in mogen, maar dat mag gewoon. Ja, het is geen echt geweer, het is gemaakt van glas.”

Tsja. Een mitrailleurfles, het is weer eens wat anders. Je kan er een camouflagepak bij aantrekken, en dan als een gemaskerde commando schreeuwend naar binnen stormen op een feestje, met het wodka geweer in de aanslag. Als de mensen van de schrik bekomen zijn kunnen ze wel een borrel gebruiken, en terwijl je ze inschenkt kan je een geluid maken alsof je schiet met een mitrailleur: ratatatatata.

Of je kan, ook super grappig, de loop van het geweer aan je mond zetten. Dat is met een echte AK-47 niet aan te raden, maar in dit geval hoef je niet bang te zijn dat je jezelf per ongeluk doodschiet. Je moet alleen oppassen dat je je niet verslikt in een slokje wodka.

Brie happy

Ik begaf me bij uitzondering weer eens buiten de ring A10, en ik moet zeggen: de Lage Vuursche stelde mij zéker niet teleur. Er waren wandelpaden, weinig mensen, veel bomen, fluitende vogels, en een uitspanning: Theehuis ’t Hooger Erf. Fietsers (in speciale fietskleding) en wandelaars zaten ontspannen te keuvelen. Ik had ondertussen stevige trek gekregen van die 14.652 stappen door het bos. Verwachtingsvol sloeg ik de menukaart open om te kijken wat er op de geplastificeerde pagina’s te vinden was.

In de Amsterdamse horeca is het in toenemende mate gebruikelijk om een sobere menukaart te hanteren. Het Parool publiceerde daarover onlangs een diepgravende menukaarten-analyse. Veelal eenvoudige A4tjes, van elke opsmuk ontdaan. Geen bereidingswijzen, geen bijvoeglijke naamwoorden, geen verleidelijke beschrijvingen. Alleen de hoofdingrediënten, drie of vier, liefst zonder gebruik van hoofdletters:

biet - hazelnoot - koji

De producten voor zichzelf laten spreken. Wel stijlvol, maar misschien ook een beetje… Humorloos? Die zelf opgelegde soberheid heeft de Lage Vuursche nog niet bereikt. Hier spat het plezier nog van de menukaart af. Mag er misschien een béétje gelachen worden, mensen?

Ik appte bovenstaande plaatjes naar twee mensen (een vriend en mijn zus). Ze reageerden precies hetzelfde: “Jezus. Waar ís dit?” Hun verbazing laat zien dat horeca-ondernemers zich kunnen onderscheiden door het ingrediënt ‘humor’ toe te voegen aan de menukaart.

Mijn zus voegde er even later nog aan toe dat de uitbaters van het etablissement dood moeten, maar daar ben ik het niet mee eens. Bij ’t Hooger Erf waren de cappuccino’s extra groot, de bediening was vriendelijk en snel, en de broodjes waren smakelijk. Ik koos uiteindelijk voor de Avocadon’t stop me now, vooral omdat ik de uitdaging aan wilde gaan om dit broodje te bestellen zonder in lachen uit te barsten. Het lukte. Ook de serveerster gaf geen krimp.

Gek genoeg bleek de avocado op het broodje een ondergeschikte rol te spelen; zalm was het dominante ingrediënt. Ik stel daarom voor om het broodje om te dopen in Zalmte Kan U Redden. Ja, ik weet het - ’t Hooger Erf heeft de lat hoog gelegd en het is niet makkelijk om dat niveau aan te tikken. Suggesties zijn welkom!

Nostalgische Gevelreclames

Rotterdammers noemen Amsterdam ‘Het Openluchtmuseum’. Haha, ja, grappig. Maar okee, hoewel ik me heel erg thuis voel in ons knotsgezellige poppendorpje ben ik stiekem toch een beetje jaloers op Rotterdammers, die in een Echte Stad wonen. In dezelfde tijd dat we hier aan het kneutelen zijn met één extra halte voor ons schattige metrolijntje rammen ze daar veertig wolkenkrabbers uit de grond.

“Wow, it’s so old!” hoorde ik deze week een Amerikaanse toerist op de Herengracht roepen. Ik realiseerde me dat we niet moeilijk moeten doen. Dát is onze USP: nostalgie. Ook ik kijk graag naar foto’s in het Amsterdamse Stadsarchief, waarop je mensen 120 jaar geleden over het Spui ziet lopen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. De gebouwen zijn niet veranderd, maar de mensen hebben andere kleren aan. Veel meer hoeden. De winkels in de gebouwen zijn inmiddels al tien keer vervangen door andere winkels, en er wordt reclame gemaakt voor spullen waar al heel lang geen vraag meer naar is.

Gelukkig is er de Werkgroep Herstel Gevelreclames Amsterdam. Zij strijden al tientallen jaren met hart en ziel, en gesubsidieerd, voor het herstellen van bijna vervaagde gevelreclames voor niet verkrijgbare producten en lang geleden opgeheven winkels.

Een goed begin, maar ik pleit daarnaast voor een Werkgroep Traditionele Klederdracht Amsterdam, die ervoor zorgt dat de bewoners van de stad zich zo nostalgisch mogelijk kleden. Een Werkgroep Uitgestorven Vervoersmiddelen Amsterdam kan de comeback van de paardentram en de trekschuit bespoedigen. En een Werkgroep Nostalgische Beroepen Amsterdam zal nog vóór 2030 de voddenman, de kolenboer, de scharensliep en de schillenboer opnieuw zichtbaar maken in het Amsterdamse straatbeeld.

De Monarchie

Voorafgaand aan Koningsdag: is het niet een beetje raar, een groot ‘feest’ in het teken van de Koning en zijn achternaam? Zó bijzonder is die man nou ook weer niet. Desalniettemin geeft hij aanleiding tot grote euforie. Honderduizenden mensen zuipen zich ter ere van de Koning helemaal klem, en de hoofdstedelijke drugskoeriers draaien overuren om het feest meer dan een etmaal gaande te houden.

In mijn ideeën over het koningshuis ben ik beïnvloed door een aangetrouwd familielid. Een actieve anti-monarchist. Hij combineerde principiële bezwaren tegen de monarchie (het geboortebeginsel) met een grondige hekel aan de Oranjes; hij betichtte ze van gewetenloze zelfverrijking, wapenhandel, heulen met de vijand, en nog een heleboel andere dingen die ik me niet allemaal kan herinneren.

Ik herinner me nog wél dat deze anti-monarchist me de opdracht gaf om stickers op groot formaat te laten drukken met daarop een uitspraak van kunstenaar Gras Heyen, uit de tijd dat Juliana nog de scepter zwaaide, en Beatrix en haar zusjes werden aangeduid als ‘de prinsesjes’: De koningin is een lul, en de prinsesjes is ook een lul.

Op de avond vóór koninginnedag werd de sticker aangebracht op allerlei plekken in de openbare ruimte. Tot het moment dat de anti-monarchist en een vriend, beiden heren op leeftijd, staande werden gehouden door de politie. Er werd proces verbaal opgemaakt wegens vandalisme, en de stickers werden ingenomen.

Mijn bijdrage aan het slopen van de monarchie is beperkt gebleven tot de sticker. Ik heb het dus een beetje aan mezelf te wijten dat we nog jaren vast zitten aan Willem Alexander. Overigens lijkt het me geen lul, en de huidige lichting prinsesjes is volgens mij ook geen lul. Maakt ook niet uit verder - die hele koning zal de feestgangers in Amsterdam een rotzorg zijn, zolang er maar koud bier is.