bazen insan, sonları yasarken onların son oldugunu pek anlayamaz. belki de bu sebeple hayat, geriye dönüp baktıgımızda eksik kalmıs yüzlerce vedayla doludur. cogu zaman “son kez” dedigimiz anlar, ancak aylar veya yıllar sonra anlam kazanır. son kez dertlesmek, son kez beraber gülmek, son kez beraber aglamak ve belki de en carpıcı olanı, son kez sarılmak.

birine son kez sarıldıgımızı bilseydik, acele etmezdik. kollarımızı bir süre daha ayırmaz, o anın bitmesini hic istemezdik. belki bir sey söylemezdik; kokusunu hissetmeye, kalp atıslarını duymaya calısırdık. ruhlarımız konusurdu yalnızca. veda ederlerdi belki de.

hayat bize vedalar icin prova yapma sansı vermiyor. cogu ayrılık, sıradan bir günün icinde gizleniyor. “sonra görüsürüz” diyoruz, cünkü gercekten görüsecegimizi düsünüyoruz. kimse son kez gülümsedigini düsünerek arkasına dönmüyor. belki de bu yüzden kaybettiklerimizden cok söyleyemedigimiz seyleri tasıyoruz omuzlarımızda. “kendine iyi bak” diye biraz daha icten söyleyemedigimiz icin, son kez sarılırken biraz daha sıkmadıgımız icin, o birkac saniyeyi daha degerlendiremedigimiz icin..

ama belki de bütün güzellik burada saklıdır. eger hangi anın son oldugunu bilseydik, her vedanın agırlıgı yasamanın bir adım önüne gecerdi. belki de hicbir anın tadını tam olarak cıkaramazdık. aklımız sürekli bitisinde olurdu cünkü. yine de bu düsünce bize kücük bir sey ögretebilir: belki bugün sarıldıgımız insan, son kez sarıldıgımız insan olmayacak. ama ya öyleyse? o zaman neden sevgimizi erteliyoruz? neden söylemek istedigimiz cümleleri icimizde tutalım ki. neden yapmak istediklerimizi erteleyelim?

cünkü bazen hayat, pismanlıklarını keske biraz daha sarılsaydım cümlesinin icine sıgdırır.

“neredeyse” olmak, o kisinin hikayesine altyazı olarak yazılmaktır. ana karakter degilsindir, ama tamamen de silinmemissindir hikayeden. bazen aklına düsersin; belki bir sarkıda, bir dizi repliginde, bir kitap alıntısında, ne oldugunun pek de önemi olmaz. anlık hatırlanırsın cünkü. hatırlanırsın, sonra hayat devam eder. adın hicbir yere yazılmaz; ama silinmesi de gerekmez. cünkü zaten hic var olmamıssındır.

bir gün seni hatırlasa bile, “zamanında konustugum biri” der belki. oysa sen onunla konusulmamıs binlerce kelimeyi ezbere bilirsin. birbiriniz icin aynı anlama gelmiyorsunuzdur. sen hic yasanmamıs bir gelecegin hatıralarını tasırsın icinde, o ise gelecegini baskasıyla yazmıstır bile; sen o gelecekte altyazı bile olmazsın. cok gariptir ki insan cogu zaman yasadıklarından degil yasayamadıklarından ötürü yorulur. yasanan acının bir mezarı vardır; gider aglarsın, topragına bir cicek bırakırsın, sularsın. ama yasanmayan seylerin mezarı olmaz. nereye gitsen seninle gelirler. gölgen gibi sürüklenirler pesinde. gece saat 3te, kalabalıgın ortasında ansızın, bir sarkının arasında.. hic dogmamıs bir hikaye mezara kadar gelir seninle.

belki de en agır yük vedalasmaktır. cünkü vedalasmak bir son belirtir. oysa ki bizim bir sonumuz olmadı, baslangıcımız da yoktu zaten. ne sen bana ait oldun ne ben sana. ama insan ait olamadıgı yerleri evi zannediyor bazen. bir umut bagladıgı icindir belki. eger gercekten birbirimizi sevseydik bu kadar acıtmazdı. cünkü gercekler zamanla eskir, unutulur gider. ihtimaller seninle kalır. “böyle olsaydı daha mı mutlu olurduk?”, “böylesi daha mı iyi yoksa?”.. ihtimallerin arasında bogulur gidersin. ihtimaller yaslanmazlar, oldukları gibi kalırlar. ilk günkü kadar muazzam, ilk günkü kadar ulasılmaz. üzerinden yıllar da gecse aynı cümle düser insanın aklına:

“biraz daha farklı olsaydı..”

“neredeyse” kelimesi cok basit ve kücük gözükür. ama bazen insanın icinde tamamlanmamıs koskoca bir ömrü tasır.

okudugunuz icin tesekkürleer

sevginin karsılıgının gelmemesi icinde yavas yavas büyüyen bir sessizlik gibidir. dısarıdan bakıldıgında her sey cok normal gözükür ama icinde eksilen bir seyler vardır artık. en cok da, icinde o sevgiyi tasırken kurulan hayaller acıtır. sevgi zamanla sessizce tasınan bir yüke dönüsür; kimsenin haberdar olmadıgı bir acıya. sonra bir gün anlarsın ki insan aslında reddedildigi icin degil, icinde büyüttügü ihtimalleri tek tek suya atmak zorunda kaldıgı icin yorulur.

bazı insanların yolları birbirine dokunur ama aynı yere varmaz. ne kadar seversen sev, ne kadar deger verirsen ver olmaz bazen. en agırı da budur zaten; cabalamanın degil, elinden hicbir sey gelmedigini anlamanın verdigi yorgunluk. birini sevmekten vazgecmek bazen mümkün olabilir. ama o sevgiyi tasırken kurulan hayalleri unutmak cok daha fazla zaman alır.

cünkü bazı insanlar hayatımızdan cıkar gider, kendilerine yepyeni bir hayat kurarlar. ama onlarla kurdugumuz hayaller bir süre daha bizimle kalır.

ilk yazım oldugu icin biraz amatörce olabilir, sadece icimdekileri dökmek istedim. okudugunuz icin tesekkürler. 💙💙