Zingem is eveneens het dorp waar begin dit jaar het winnende EuroMillions lot werd verkocht. In bakkerij Taerwe op precies te zijn: brood en kansspelen. En niet één maar eenentwintig inwoners werden miljonair. Al geruime tijd zetten de stamgasten van café Sportpaleis samen in op de loterij. Ditmaal had ieder vijf euro ingelegd. Ze kregen er samen 123 miljoen voor terug. Een grote gebeurtenis in een klein dorp. Zo is er plots geen slager meer, die heeft een heleboel nullen kunnen bijschrijven op zijn rekening en wil niet langer koteletjes in rood wit geruit papier wikkelen.

Ik heb zelf niet genoeg toegang tot de dorpstamtam om te weten hoeveel wrevel de gouden nevel in café het Sportpaleis heeft opgeleverd. Of er een tooghanger is die de gezamenlijke pot steevast spekte maar vanwege omstandigheden deze ene keer verstek gaf en nu op zijn kin mag kloppen. Of er in een bepaalde straat maar één gazon is waar nu geen zwembad wordt uitgegraven. Ik hoop alleszins dat iemand die beter afgestemd is op het geroezemoes een streekroman over dit voorval zal schrijven.

Hoe dan ook was dit dus de eerste editie van Zingem rommelmarkt na de winst. Iets wat me bovenmatig bezig hield, en waar ik ondermaats over kan rapporteren. De man die zei “vragen kost niks, maar enkel vragen als het iets mag kosten, he” met de dikste, vettigste knipoog mogelijk, lijkt naast de pot aan het einde van de regenboog te hebben gevist. De oude Liefmans parasols op het terras van Het Sportpaleis zijn vervangen door witte vederachtige gevallen die beachbar in Knokke schreeuwen. Hoe dan ook leken de prijzen van de waren noch gestegen noch gedaald, en heb ik weer een buit binnen gehaald.

Zo is er een vrolijk gestreept t-shirtje dat ik voor vijftig cent kocht van een bejaarde vrouw die eveneens een erotische versie van Twister in haar kraam aanbood. Mijn jongste zus had het volgende te melden: “ik hou zo van kleren die feitelijk babyrompers voor volwassenen zijn.”

De hoofdprijs was echter een stapel dvd’s. Toen ik nog dronk beleefde ik een sardonisch plezier aan elitaire Letterboxd-bro’s op huisfeestjes te treiteren. Ik deed niets liever dan bloedserieus declameren dat film een lui medium is. Dan bazelde ik wat over dat je bij een schilderij een beeld krijgt maar zelf het verhaal moet invullen en dat je bij een roman het verhaal krijgt maar zelf het beeld moet invullen en dat film dus een aanslag is op onze verbeeldingskracht. Ik heb menig Tarkovsky-fan rood zien aanlopen om daarna een lauwe slok bier te nemen in een poging af te koelen. Ik weet zelfs niet eens of ik die uitspraak echt meende indertijd, dronken was ik gewoon heel graag heel onuitstaanbaar. Feit is dat je op een dag datgene wordt wat je zwoor te verwoesten. Ik heb ondertussen zelf een Letterboxd account en mijn dvd-speler is een trouwe metgezel. Ik vind weinig heerlijker dan naar de bibliotheek gaan, op het muffe tapis plein hurken, door de filmlades ratelen, en met het maximum aantal uitleenbare dvd’s in mijn tas terug naar huis te keren.

De films die ik wil kijken maar tot mijn spijt niet in de Krook-catalogus noch op streamingsplatforms terug te vinden zijn, schaf ik voor een zacht prijsje tweedehands aan. Mijn meest geslaagde aankoop tot dusver is de volledige Contes-reeks van Éric Rohmer. Conte d’hiver keek ik op de allereerste dag van dit jaar en ik liet een verdrietige traan toen het hoofdpersonage zei: “ik hou van je, niet genoeg om bij je te blijven, maar wel genoeg om niet je leven te ruïneren”, en een blije traan toen ik na lange tijd nog eens een geslaagd gelukkig einde zag. Conte d’été vind ik een van de mooiste zomerfilms ooit gemaakt. Conte de printemps keek ik met mijn O.L. (ongelukkige liefde) dus daar kan ik nu even niet over praten!!! En Conte d’automne spaar ik nog tot 21 september. Mijn minst geslaagde aankoop tot dusver is de Rozengeur & Wodka Lime boxset. Fantastische titel (zelfs sober kan ik dat toegeven) en fantastische premisse (Sex and the City in kikkerland). Maar die personages spreken een niet-ondertiteld Hollands dat zelfs na vier lange jaren in Amsterdam en uren Nederhop, onverstaanbaar blijft voor mij. Moest een van de zeven Zingem rommelmarkt dvd’s verandering brengen in deze ranking, zal ik het laten weten.

De andere twee dvd’s, Volver en Goodbye Lenin zag ik al eerder, maar gingen mee met mij naar huis omdat er bij deze oude De Morgen-filmcollectie edities een klein boekje zit met extra informatie, wat ik op een of andere manier een zeer ontroerend detail vind. Een beknopte handleiding voor een lui medium? Ik sol, geen zorgen. Drukwerk en dvd’s: twee zaken die al oneindig veel dood zijn verklaard maar die ik met alle liefde mond-op-mond beademing toedien.

Er is nog iets waar ik het in deze Zingemse ansichtkaart over moet hebben. De persoon op de rommelmarkt die niet langer fan van Laura Lynn wil zijn. Een kraam gevuld met secuur verzamelde memorabilia: een mok, een babyromper, een klok, een handtekening. Alles weg voor tien euro. Ik kuierde langs en moest aan Patricia De Martelaere denken. Vorige week las ik Taoïsme: de weg om niet te volgen, haar filosofische inleiding tot de Daodejing en Zhuangzi. Ik greep naar het boek in een poging los te laten. Als Patricia De Martelaere mij dat niet kan leren, dan niemand. Die overtuiging drong zich vooral op omdat weigeren los te laten, naar mijn mening, een centraal thema is in haar pre-tao niet-wetenschappelijke werk. De titel van haar essaybundel Een verlangen naar ontroostbaarheid zegt het al. Zolang je niet getroost bent, zit je nog lekker vast, is er misschien zelfs de hoop dat je niet langer getroost zal moeten worden, dat het object van verlangen nog terug keert. Het onverwachte antwoord is een lange lijdensweg van zes vrouwen die zich maar niet van G. kunnen of willen losschudden. In Littekens (wat De Avonden is voor jongens met een depressie, is dit boek voor meiden met een emotieregulatiestoornis) hadden Eva en Vincent vijfhonderd pagina’s voor de roman aanving elkaar al de rug moeten toekeren. Maar uit De weg om niet te volgen blijkt dat Patricia De Martelaere wel wist hoe het moest, of alleszins inzag dat niet willen loslaten misschien voortreffelijk proza oplevert maar geen fijn leven.

Een van de passages in De weg om niet te volgen die me het meest is bijgebleven is de volgende: “Het is daarom van het allergrootste belang dat men tijdig weet te stoppen, en tijdig de minieme tekens weet te onderscheiden die op een ontwikkeling in een bepaalde richting zouden kunnen wijzen. ‘Het is beter te stoppen dan tot de rand te vullen’.” Ik weet dat ik het gedachtegoed verbaster, maar ik moest na het lezen steeds denken aan een nummer dat je opnieuw en opnieuw luistert. Misschien ook omdat ik Oona in een prachtige Madonna-Confessions-on-a-Dance-Floor-achtige blouse was tegengekomen en ze vertelde dat ze niet kon stoppen met het begin van Helaas van Langa, Rijck, and Yssi SB te luisteren. Ze bleef terugspoelen naar die eerste twintig seconden die haar het gevoel gaven dat ze alles aankon. Neiging tot rennen!!! Het toeval wil dat ik exact dezelfde ervaring met exact datzelfde nummer had, tot ik plots op een ochtend tijdens het koffiezetten nog eens op repeat drukte en het als krijt op bord klonk. De keer te veel, de laatste rit op de achtbaan die je finaal doet overgeven, het bacchanaal waardoor je voor altijd stopt. Hoe dat te voorkomen? Hoe de minieme tekens die op een ontwikkeling in een bepaalde richting zouden kunnen wijzen te onderscheiden? Het lijkt aartsmoeilijk om los te laten zonder de sterretjes die je pas ziet nadat je voor de duizendste keer tegen dezelfde steen bent gestoten. Enkel dan wordt het donker. Om uit Helaas te citeren: “Waarom moet het zo zijn / Ik weet het ook niet”.

Dus heeft deze rommelmarktverkoper één keer te veel naar Laura Lynn geluisterd en moet nu alles geloosd worden uit walging, oversaturatie? Als dat het geval is zou ik hem misschien niet zo PDM-gewijs willen toe fluisteren dat ik ondertussen terug Helaas kan luisteren. Er moest gewoon wat tijd overgaan. De cyclus kan zich opnieuw herhalen. Na een poosje ben je blij je oude vertrouwde steen terug te zien en je hoofd er zachtjes tegen aan te nestelen. Leg Laura Lynn even op zolder.

Of dit kraam is van een EuroMillions-winnaar die samen met zijn slagerij, eveneens Laura Lynn aan de wilgen heeft gehangen, dat kan ook. Minieme tekens, ik probeer ze te onderscheiden.

Dikke zoen,

Ibe

Ik begin met een blog omdat ik graag schrijf en het me gewoon leuk lijkt. Zo luidde mijn allereerste post op Mademoiselle Rossele, de blog die ik startte in het goede jaar 2010. Ik was elf en had nog nooit van Virginia Woolf gehoord, maar zocht als overmoedig en eenzaam meisje in de Vlaamse Ardennen, een kamer voor mezelf. Een kamer waar ik kon ventileren en een geïdealiseerde esthetische wereld creëren, oftewel mijn dromen de vrije loop laten gaan. Ik zocht en vond. Mijn blog bleek een vluchtroute. Niet alleen omdat ik een paar jaar later regelmatig dispensatie kreeg van mijn middelbare school om defilés, persdagen en andere mode evenementen bij te wonen, waar ik arriveerde met Tipp-Ex vlekken op mijn vingers en er een dagtaak aan had coupes champagne af te slaan (wilde tijden). Maar ook omdat ik altijd en overal in mijn hoofd kon leven, in het virtuele, broedend op wat ik nog allemaal zou neerpennen.

De laatste tijd denk ik vaak terug aan de virtuele kamer die ik toen voor mezelf boetseerde. Als elfjarige had ik geen idee dat die blog het fundament legde voor het werk waar ik mijn dagen ondertussen mee vul: schrijven. Mademoiselle Rossele zou het ongetwijfeld fantastisch vinden dat ik nu twee échte, gedrukte boeken met ISBN-nummer op mijn naam heb staat. Maar Mademoiselle Rossele zou het minder fantastisch vinden dat ik door het beroepsmatig schrijven net de sleutel van die ene kamer voor mezelf ben verloren. De teksten waar ik mijn brood mee verdien liggen mijlenver af van mijn toenmallige spinsels (en dank god). Er is een angst in mijn praktijk geslopen (en opnieuw, maar iets minder daadkrachtig: dank god). In zekere mate was mijn recentste boek een poging om mijn angst te overwinnen, maar dat was eerder sidder-en-beef angst dan huis-tuin-en-keuken angst (je zou haast vergeten dat die ook bestaat). Met huis-tuin-en-keuken angst bedoel ik: Gaat mijn uitgeverij tevreden zijn? Is dit wat de opdrachtgever van mij verwacht? Ben ik niet te navelstaarderig? Wie boeit dit in feite? Ga ik mij hier later voor schamen? Zal ik een slechte recensie krijgen? Etcetera, etcetera, het net zo oude als banale riedeltje. Wat ik eigenlijk wil zeggen: mijn huidige schrijfpraktijk is geen kamer. Het is eerder een cohousing waar ik erg graag vertoef maar wel bijzonder daadkrachtig het afval moet buiten zetten en absoluut mijn vuile vaat niet uit het oog mag verliezen. Ik denk dat ik me daarom aan een nieuwe blog wil wagen, kijken of ik die kamer kan terugvinden, of alleszins een van de glittersleutelhangers die aan de sleutelbos hing. Een poging om wat teksten zonder al te veel angst aan elkaar te rijgen, denk ik, hoop ik. Daarnaast werk ik momenteel aan een roman en wil ik ergens mijn besognes, observaties en fixaties kwijt die ik van mezelf onder geen beding in mijn debuut mag verwerken (en nogmaals dank god). Bovendien gaf Ella me onlangs een levensgrote Bridget Jones’s Diary poster uit het depot van de Studio Skoop cadeau. Nu staart Renée Zellweger me iedere ochtend voor mijn kleerkast aan met haar rood dagboekje op schoot. Moest die film zich in 2026 afspelen, dan zou Bridget verwoed een Substack bijhouden, dat weten we allemaal. Een teken van god die ik ondertussen wel al genoeg heb bedankt, lijkt me.

Maar natuurlijk is er meer. En ik zal nu al mijn voornemen moeten nakomen om zowel zonder sidder-en-beef angst als huis-tuin-en-keuken angst te schrijven. Ik heb liefdesverdriet. Het is het soort liefdesverdriet dat me voortschrijdend inzicht biedt in de mensen die vijftien jaar geleden hun relatiestatus op Facebook veranderden naar het is ingewikkeld. Na onze eerste date, anderhalf jaar geleden, smste ik Reine: dit is of te wel het allerbeste of het allerslechtste dat me ooit is overkomen. Het bleek allebei even waar. Ik dronk koffie met mijn moeder en ze sprak me toe. Een hartverscheurende, ongelukkige liefde in stand houden is tijdsintensief werk, nu het voorbij is, heb je duizenden uren van je dag terug. Maar wat moet ik met al die teruggewonnen tijd die ik in de eerste plaats niet wou terugwinnen? Mijn oude methodes werken niet. Een paar flesjes Cristal 0.0 drinken en naar de zonsverduistering kijken met een mooie man wiens moeder bovendien astrologe is, maar je gedachten dwalen constant af naar de vertederende wijze waarop je ex-geliefde zijn nachtgebit inklikt. Dat is een ervaring die ik niemand toewens (behalve mijn ex-geliefde, misschien). Zo kan ik die duizenden uren niet vullen, of nog niet alleszins.

Ik moet steeds denken aan zijn auto. Ik voel een onweerstaanbaar verlangen om naast hem in zijn aftandse Toyota Yaris te zitten. We hebben kilometers afgelegd zonder ooit werkelijk op reis te gaan. Naar Antwerpen (zijn woonplaats), naar Gent (mijn woonplaats), naar zijn geboortestreek, naar mijn geboortestreek, naar Oostende (een hele avond regionale televisie kijken in een hotelbed), naar Cadzand, naar Nunspeet, naar Hilversum, naar graven van schrijvers, naar eindeloos veel plassen en rivieren, naar overal en nergens, zelfs naar Almere. Onlangs had ik een droom over die bijrijdersstoel. Een gemakzuchtige analyse zou zijn dat ik jaloers ben of alleszins een hybride aangedreven gemis op wielen ervaar. Het is waar dat mannen met rijbewijs, laat staan eigen auto en budget om te tanken en parkeren, in mijn omgeving dun gezaaid zijn. Een absoluut exotische ervaring. En toch vind ik dat geen bevredigend antwoord op de vraag waarom ik zo ontiegelijk graag met hem in transit was. Tenen bungelend uit het raam, vingers in elkaars haar. Het picknickdeken, de strandhanddoek, de paraplu: alles wat maar nodig was, aanwezig in de kofferbak.

Ik denk dat die Toyota Yaris een onbewoond eiland was, een vluchtroute, met twee verlost van verleden en toekomst: simpelweg onderweg. Juli Zeh schrijft in haar debuut Adelaars en Engelen (verder geen goed boek) over de speciale schemertoestand (...) die je alleen overvalt op autosnelwegen (...) wanneer bij hoge snelheden de beweging zelf wordt opgeheven en het je een zorg is waar je bent geweest of waar je zult aankomen. Je zou iedereen kunnen zijn en overal, je kunt je dromen de vrije loop laten gaan. Onttrokken van de werkelijkheid, en alles is mogelijk: de auto als een kamer voor onszelf, twee ongelukkige geliefden even niet meer zo ongelukkig. Ik wist niet dat ik hier ging eindigen, dat ik deze buitensporige parallel zou trekken tussen Virginia Woolf, mijn tijden als kind-blogger en de ritten met mijn ex-geliefde. Het is wat te Titane door Julia Ducournau naar mijn smaak. Alleszins is deze blog misschien een manier om een aantal van die duizenden uren mee te vullen.

Dikke zoen,

Ibe