Geçen hafta çok başka bir şehirde kendime ev tuttum ve taşınıyorum.

Üstelik bu benim ilk yetişkin evim. Yani hayata giriş 101 dersi alıyormuşum gibi bir his var üzerimde. Ne yapacağımla ilgili en ufak bir fikrim yok.

Bu habere şaşıranlar oldu, destekleyenler oldu, destekler gibi gözüküp alttan kötü niyetini yansıtanlar oldu. Hepsi sağ olsunlar.

Her şey sanki bir haftada değişmiş gibi duruyor ama hiç öyle değil.

Sizlere arkada hissettiklerimi ve bunu neden yapmak zorunda olduğumu anlatmak istiyorum.

Üstelik bu yazının korktuğu için yapmak istediklerini yapamayan kadınlara ulaşmasını çok istiyorum. Çünkü ben de sizden biriydim.

Hemen abone olun

Güvenli alanın bizi küçültmesi hakkında…

Bu doğru.

Ailemle yaşamayı çok seviyorum ve bunun için çok şanslıyım.

Hepimizin ayrı hobileri, ayrı rutinleri var. Herkes kendi sosyalliğini bireysel yaşar ve birkaç aktivite dışında birbirimizi yanımızda sürüklemeyiz. Herkesin kendine ait bir alanı vardır. Akşam saatlerinde kimse birbirini “bizimle otur” diye rahatsız etmez çünkü sosyalliğimizi yemek zamanlarında yaşar, kalan zamanlarda kendi ilgi alanlarımızla ilgileniriz.

Bunun için çok şanslı olduğumu, birçok genç kızın aile evinde daha büyük baskılara maruz kaldığını biliyorum ve bunun için her gün şükrediyorum.

Buna rağmen taşınmak mı istiyorsun yani, diye soracak olabilirsiniz.

Evet çünkü burada rahatım.

Rahat olduğum için burayı terk etmek istiyorum.

Rahatlığın ve aynı görünen rutinlerin yaratıcı insanların cehennemi olduğunu düşünüyorum.

Güvenli alanımda olduğum için şanslıyım. Sevdiğim yemekler yapıldığı için, hastayken birileri benimle ilgilendiği için, kira-fatura gibi günümüz ekonomisinde çok zorlayıcı şeyleri düşünmediğim için çok şanslıyım.

Ama bu kadar güvende olmak beni olmak istediğim kişiden uzaklaştırıyor.

Gözlerimi kapattığımda, ileride olmak istediğim kişiyi hayal ettiğimde güvenli alanda büyümüş bir kadın görmüyorum. Aksine kendi tırnaklarıyla kazımış, yalnız kalmak zorunda olsa da kendi yolundan gitmek için her şeyi yapmış bir kadın görüyorum.

İleride gerçekten o kadın olabilir miyim?

Açıkçası bilmiyorum.

Ama şu an denemezsem muhtemelen hiçbir zaman bu sorunun cevabını veremeyeceğim.

Korkuyorum.

Evet, gerçekten tir tir titriyorum ve bunu kabul etmekten çekinmiyorum.

Maddi ve manevi olarak bu kadar rahatken kilometrelerce ötedeki çok daha büyük bir metropol şehrine taşınmak ürkütücü. Sizler de benim gibi kafanızda bir imposter’la yaşıyorsanız beni çok iyi anlarsınız.

Ya olmazsa?

Ya düşündüğün gibi gitmezse?

Ya başaramazsan?

Ya geri dönmek zorunda kalırsan?

Bunlarla baş edebilmek için bu ay sayfa sayfa içimi boşalttım günlüğüme. Şaka değil, 20 sayfa yazmışım. Genelde yarısını zor görürüm.

Açıkçası burçlara pek inanmıyorum ama inanan arkadaşlarım bunun başak burcu olmamla ilgisinin olduğunu söylüyorlar. Takıntılı bir insanım. Tek günlük geziye bile orta boy bavulla giderim ve her zaman olabilecek olanların en kötüsünü düşünür, ona göre önlem alırım.

Bazı insanlar bu özelliğimin kanser edici olduğunu söylüyorlar, ben öyle düşünmüyorum. Çünkü bunu yaptığımda kendimi rahat hissediyorum. Akışta kalmak çok rahat olmaksa eğer akışta kalamıyorum, doğrudur. Ama bu kadar önlem alırken bir yandan anı yaşamak için de çok çabalıyorum. (Kendimle ilgili en çok çabaladığım yönüm bu olabilir.)

Belki de bu imposter kuruntularım yüzünden zihnimde yaşıyordur, kim bilir.

Bazen yol yakınken dön, diyor bana.

Şaşıracaksınız ama onu dinlememe engel olan şey de kuruntularımın ta kendisi. Olabilecek en kötü senaryoyu çiziyorum ve diyorum ki “böyle olursa şöyle olur.”

Ve bitiyor.

En kötü senaryo için bile bir çözüm bulduğumuzda o imposter’ın hiçbir gücü kalmıyor.

Üstelik başarmaya değil, denemeye çalışıyorum.

Kim bilir, belki düşündüğümden ve hayal ettiğimden çok daha iyisi olur. Hayat biraz da böyle değil midir zaten?

Tir tir titresem de yapmaya devam edeceğim.

Bu kararı almamın, harekete geçmemin ne kadar zaman aldığını anlatamam size. Arka planda çok fazla aksilik yaşadım, bağlarım sarsıldı. Her birinde de “acaba bu durmam için bir işaret mi” diye düşündüm.

Ama durmadım.

Açıkçası bu yolda şekil alırken kendimde değiştirmem gereken çok şey olduğunun farkındayım. Başta da finansal alışkanlıklarım geliyor maalesef ki.

Yapmam gereken şeyler birleştikçe kendimi daha da köşeye sıkışmış gibi hissediyorum. Geçen gün videomda bu durumu tam olarak şöyle açıklamıştım: Dünyanın en zor işi olmasalar da yapmam gereken çok şey var. Sanki bir matruşkanın sonunu bulmaya çalışıyor gibi hissediyorum ve bu bazen beni ağlatacak kadar sinirlerimi bozuyor.

Gerçekten de öyle.

Ama bir yandan da çok şanslı hissediyorum çünkü ailemde tek başına kendi evine çıkabilmiş tek kadın ben olacağım.

Bu yolda güvendiğim tek şey iletişim gücüm, meraklı zihnim ve bir şeyleri halletmek için olan gayretim.

Kolay olacağını hiç zannetmiyorum ve artık siz de biliyorsunuz, beynimde koca bir imposter’la yaşıyorum.

Ama yine de bu yolda adımlarımı atmaya devam ediyorum.

Bu yazıyı kendimi açıklamak için değil benim gibi hisseden, atması gereken o adımı atmaktan korkan insanlara ulaşmak için yazdım.

Üstelik!

Bu yaşlar denemek ve yanılmak için yok mudur zaten?

En kötü senaryo yanılmak ve yeniden başlamak olabilir ki baştan başlayabilmek bile ne büyük şans.

Çok şükür.

Hemen abone olun

Diğer sosyal medya hesaplarımdan beni tanıyanlar meraklı bir zihnimin olduğunu bilirler.

Gerçekten de öyle.

Meraklı bir zihnim var, öğrenmeyi seviyorum, öğretmeyi seviyorum ve yeri gelen yerlerde bu bilgileri satmaya bayılıyorum.

Aylin Balboa’nın Bu Hikaye Senden Uzun Osman kitabını okuduğumda çok mutlu hissetmiştim çünkü kitabın akışında aralara serpiştirilmiş bilgiler vardı. Yeri gelince yapıştırılan bu bilgilere hayranım ve tüm varlığımın bu minik bilgilerden oluşması için her şeyi yapabilirim.

Bu özelliğim kişiliğimin önemli bir parçası olduğu için sosyal medyada oldukça ilgi çekiyor ve sık sık da soru alıyorum: Nasıl yapıyorsun?

Bu yazıyı nasıl yaptığımı anlatmak için hazırladım.

Hemen abone olun

1. Kullanılmayan Bilgi Yok Olmaya Mahkumdur

Yazıya bir gerçekle başlayalım.

İstediğiniz kadar iyi öğrenin, sular seller gibi mekanizmalara hakim olun… Kullanmadığınız sürece o bilgileri unutmaya mahkumsunuz.

Bu yolculuğa bunu kabul ederek devam etmelisiniz.

Aslında benim ortamlarda bilgi satma heyecanım bilgilerimi unutmamak için doğmuştu. O bilgileri günlük hayatıma ne kadar yayarsam, ne kadar kullanırsam o kadar unutmam ve ortamlarda bilgi satmak bunun için harika bir pratik.

Mesela random bir konuşmada konuyu “biliyor musun, rüyamızda nereye bakarsak gözümüz oraya dönüyormuş” diye değiştirebilirim. Biri sütün kendisini şişirdiğini söylediğinde laktoz intoleransının aslında evrimsel bir basamakta oluştuğunu, asyalılar gibi bazı ırkların laktoz intoleransından daha büyük oranda muzdarip olduğunu söyleyebilirim.

Eğer kimseyi bulamazsam da Instagram kanalımda sizlere satabilirim.

Çünkü bunu yapmak o bilgileri yeri geldiğinde kullanmama ve bu sayede kalıcı hale getirmemi sağlıyor.

Bu özelliğimi duyunca sosyal medyada “ben yapsam arkadaşlarım beni yargılar” diyenler olmuştu, çok şaşırdım.

Benim tüm arkadaşlarım aynı bu şekilde bana bilgiler satıyor. Biriyle konuşurken psikoloji hakkında bilgileniyorum, biriyle tarih, başkasıyla genel kültür… Arkadaşlarınızı kendiniz gibi seçtiğinizde hem bağlarınız kalıcı oluyor hem de sohbetlerinizden verim alabiliyorsunuz.

Yeri gelmişken söyleyeyim, arkadaşlarıma bayılıyorum. <3

2. Unutulan Bilgiler Ne Olacak?

Tüm bilgiler ortamda satmaya müsait değil elbette.

Bazılarını bir gün unutacağımı kabul ederek öğreniyorum ama onun için de şöyle bir yöntemim var: Learning Journal! Yani bir öğrenme defteri.

Bir konuyu merak ettiğimde ve onu derinlemesine incelediğimde mutlaka öğrenme defterime bir başlık atıp onunla ilgili tüm bilgilerimi yazıyorum. Bunun amacı ileride unuttuğumda geri dönüp kendime ait bir kaynaktan hızlıca hatırlayabilmek.

Kaynak bana ait olduğu için not tutarken hızlı okunacak, önemli yerler hızlı görünecek şekilde yazıyorum. Yakında defter ekosistemimi daha detaylı anlatacağım yerler olacak, orada tüm detaylarıyla göstereceğim.

3. Bilgileri Nereden Bulacağım?

Asıl önemli soru bu, biliyorum.

Bunun için birkaç yöntemim var.

İlki: Dergi takip etmek.

Ben yıllardır Popular Science, All About The Space, How It Works gibi dergileri takip ediyorum. Her başlık ilgimi çekmiyor ama gördüğüm şeyler beynimde zincirleme meraklar doğurabiliyor. Bundan kaynaklı dergi okumaya mutlaka vakit ayırıyorum.

Mesela ıspanak yediğimizde dişlerimizin neden kamaştığını Popular Science’dan öğrenmiştim. Ispanaktaki oksalat tükürüğümüzdeki kalsiyumla birleşerek kalsiyum oksalat kristalleri oluşturuyor ve bu kristaller dişimize, dilimize oturarak pütür pütür bir his bırakıyor.

Uzun zamandır fiziksel dergi almıyorum, iPad’imden okuyorum. Eğer apple pencil’ınız varsa not alarak okumak ayrıca çok keyifli oluyor.

İkinci yöntem elbette ki kitap okumak.

Her kitabı okumuyorum, ilgi alanıma göre ve yazarına göre titizlikle seçiyorum.

Mesela son zamanlarda Bir Varmış 1 Yokmuş’u okumuştum. Kendisi matematik ve edebiyat arasındaki ilişkiyi açıklayan enfes bir kitap. Sayesinde hem edebiyata, hem de matematiğe ilgim iyice arttı.

Georges Perec’in lipogram örneği olan Kayboluş’uyla o kitap sayesinde tanıştım. Kendisi hiç e harfi kullanılmadan yazılmış, hiç e harfi kullanılmadan Cemal Yardımcı tarafından çevrilmiş. Üstelik kitap da tam olarak bir kayboluşla ilgili, enfesti.

Bununla beraber Calvino’nun kitaplarının arkasındaki geometriyi de bu kitap sayesinde öğrendim. Sık sık da ortamlarda satarım.

Başka bir örnek vermek gerekirse Bir Mamut Nasıl Yenir? çok severek okuduklarımdandı. 50 farklı yemek üzerinden insanlık tarihi anlatılıyor ki ben insanların beslenmeyle ilgili geçmişlerini çok merak ediyorum, bu konuda epey okumuşluğum var.

Hepimiz gladyatörlerin bir oturuşta bir koyun yediğini düşünürken onların aslında sadece tahılla beslendiğini, kutsal şarap olayının tarihini… Hepsini oradan öğrendim.

Daha okuduğum çok kitap var ama bunlar benim ilgi alanlarım. Kendi ilgi alanlarınız için kendi araştırmanızı yapmak çok daha uygun olacak.

Son yöntemim: Makale okumak.

Bu gerçekten zor çünkü makaleyi açıp okumak maalesef ki yeterli değil.

O makalenin tarihi, çalışma grubu, sınırlılıkları, çalışma yöntemi… Hepsini doğru bir şekilde değerlendirmeden makaleyi doğru okumak imkansız.

Ayrıca tek bir makaleden sonuç çıkartmak da doğru değil. Bir konuyu bilimde hiçbir zaman “kesin doğru” olarak kabul edemezsiniz. Çalışmaların çoğunu inceler ve en çok çıkan sonucu ele alır, ona da “böyle olabilir” dersiniz.

İnsanlar doğru makale okumayı bilmediği için kendi düşüncesini destekleyen bir tane bulup her şeye onu kaynak gösterebiliyor. Makaleler bizlere mutlak doğru sonuç vadetmezler.

Bu konuda nasıl okuma yapıyorum, neler yapıyorum çok soruluyor ama detaylı bir şekilde anlatmak çok zor. Çünkü ben bunları üniversitedeyken akademik personellere açılan veri tabanı kullanım eğitimlerine sızıp bol bol da hata yaparak öğrenmiştim.

Size tek önerim makalelerden aldığınız bilgileri cepte tutmanız ama mutlak doğru olarak kabul etmemeniz olabilir.

Bu yazıda bilgileri nasıl öğrendiğimi ve nasıl kullandığımı anlatmaya çalıştım.

Bana en çok sorulan konulardan biri olduğu için bu yazıyı yazmak çok mutlu hissettirdi. Umarım minik de olsa bir ışık olabilmiştir sizlere!

Bir sonraki yazımda görüşmek üzere,

Hemen abone olun

12 ay içerisinde favorim olan dört tane ay var ve ağustos bunlardan biri tanesi. Neden diye soracak olursanız, bu ay ben doğdum da o yüzden.😌

Sımsıcak bir ağustos ayında, pazartesi günü dünyaya gelmişim. Yazı uğurlar gibi ağustosun sonuna açmışım gözlerimi. Her doğum günümde aynı zamanda yazın gidişini ve yeni bir mevsimin başlayışını kutluyorum.

Beni takip ediyorsanız sizlerle sık sık günlüğüm için kullandığım journal prompt’larını paylaştığımı biliyorsunuzdur. Bu özel ay içerisinde kullanacağım tüm journal prompt’larını toparladım ve sizlerle de paylaşmak istedim.

Ağustosta enerji çemberime dahil olmak isterseniz benimle birlikte bu soruları cevaplandırabilirsiniz! (Söz veriyorum çok keyifli olacak, tamam? 🫵🏻)

Hemen abone olun

01. kendime yetişmek…

Bu yılın ilk yarısında kendimden çok şey bekledim. Bazılarını yapabildim, bazıları hiç hayal ettiğim gibi olmadı. Peki şimdi kendimden neyi beklemeyi bırakabilirim? Kendime bu kadar baskı kurmasaydım hayatımda neye daha fazla yer açardım?

02. artık aynı kişi değilim.

Bu yaz değişen, artık eskisi kadar bana ait hissettirmeyen neler var?

03. hayatımda sessizce yeşeren detaylar.

Bu yaz fark etmeden, minik minik hayatımı değiştiren neler oldu? Çok çalışırken bir yandan da bu detayları fark edip şükredebildim mi?

04. 2026 yazının bende bıraktıkları.

Bu yaz bana ne öğretti? Hayatımdaki değişimlere ayak uydurmaya çalışmak nasıl hissettirdi?

05. ağustos bir ara durak.

Ne yılın başındayım, ne de sonunda. Tam ortadayım, sıcak yaz günlerine veda ediyorum. Şu an hayatımın tam olarak neresindeyim? Neyi geride bıraktım, neleri fark etmeden affettim, nelerle hala mücadele ediyorum?

06. yeni yaşım gerçekten “yeni bir ben” mi olmalı?

Doğum günleri geldiğinde neden kendimizden “yeni bir versiyon” talep ediyoruz? Bu yaşımda değiştirmek istediğim çok şey var elbette ama bunlardan ziyade değiştirmek istemediğim özelliklerime odaklansam olmaz mı? Bu yaşıma geçen yaşımdan kalan neleri götüreceğim?

07. geçen ağustos ne olmuştu sahi?

Geçen ağustosta neler yapıyordum? Şu an yaşadığım şeyleri geçen ağustos yaşasaydım aynı tepkileri verir miydim?

08. kendime geri vermek istediklerim var.

Bu yıl acımasızca kendimden aldığım ama yeniden geri vermek istediğim şey ne? Zaman, merak, neşe, cesaret, dinlenme, suçlu hissetmeme… Onu geri alabilmek için bu ay nasıl bir adım atabilirim?

09. bir kapının eşiğindeyim.

Bir kapının eşiğinde duruyorum. Arkamda geçirdiğim yaşım, önümde ise henüz yaşamadığım yeni bir yaşım var. Arkamda bırakmak istediğim, yanımda götürmek istediğim ve henüz adını koyamadığım ama beni çağıran şeyler neler?

10. eylüldeki ben.

Her sonbahar bile isteye yeni bir persona açmayı çok seviyorum. Yaz personam eylüldeki Buse’ye neler söylemek isterdi? Belki minik bir mektup yazarım.

Günlüğüm benim en hassas alanım. Orada kendime sorular sormayı, zihnimin derinlerine gitmeyi çok seviyorum.

Bu sorular da ağustosta benim rehberim olacak.

Umarım hoşunuza gitmiştir! Bir sonraki yazımda görüşelim, olur mu?

Hemen abone olun

Diğer platformlarda kısa video formatında bu tarz içeriklerimi bulabilirsiniz ama yalan yok, hayalim her zaman bunları uzun uzun anlatmaktı. Neyse ki artık kişisel bir bültenim var! 👀

Lafı çok uzatmadan temmuzda bayıldığım her şeyden bahsetmek istiyorum. Hazırsanız temmuzuma hep birlikte bakalım!

Hemen abone olun

1. piranesi

Bu ay 10 tane kitap okudum.

Biliyorum, çıldırmış olmalıyım çünkü bunu yaparken bir yandan aktif olarak çalıştım, bir yandan içerik ürettim ve bir yandan da bol bol sosyalleştim.

Bunu yapmamı sağlayan birkaç alışkanlığım oldu tabii ki ama bunlar bu yazının konusu değil. Belki başka bir yazıda ayrı olarak konuşuruz. 🤓

Bu ayki favori kitabım Piranesi oldu.

Bu kitaptaki ana karakterimiz sonsuz gibi görünen devasa bir Ev’de yaşıyor. Evet, özel isim gibi yazdım çünkü kitapta Ev tam olarak böyle niteleniyor. Bu Ev sayısız salon, mermer heykeller ve gelgitlerle dolu alt katlardan oluşuyor. Ana karakterimiz, ki kendisini Piranesi olarak adlandırıyor, bu Ev’de yalnız değil. Düzenli olarak görüştüğü ve “öteki” adını verdiği başka bir adam daha var. Piranesi Ev’in sırlarını araştırırken günlükler tutuyor ve zamanla hem Ev’in hem de kendi geçmişinin sandığından daha farklı olduğunu keşfediyor.

Spoiler vermeden bu kadar anlatabildim ama atmosfer üzerine kurulan romanlara bayılıyorum. O kadar akıcı ilerledi ki iki günde yuttum kitabı resmen.

Bu yazıyı okuyorsanız bu aynı zamanda Piranesi’yi okumanız için de bir işaret, bana güvenin ve listenize ekleyin

2. kızarmış şeftali + dondurma kombinasyonu

Buna geç mi kaldım bilmiyorum ama hayatımın lezzetiyle tanışmış gibi hissediyorum.

Şeftali benim en sevdiğim meyve ve açıkçası Pinterest’te gezindiğim o malum güne kadar onu airfryer’a atıp üzerine de dondurma koymak aklıma hiç gelmemişti. Şimdi bunu öğrendiğimden beri neredeyse her gün yapıyorum. (Beslenme tavsiyesi değildir! 😮‍💨)

Şeftalilerin üzerine minicik tereyağı ve tarçın sürüyorum, airfryer’a 190 dereceye atıyorum. Zaman hakkında hiçbir şey diyemem, kontrollü gitmek lazım. Benim şeftalilerim sert olduğu için bir yarım saat sürdü ama muhtemelen yumuşak bir şeftali daha hızlı karamelize olacaktır.

Denerseniz benimle mutlaka paylaşın, olur mu?

3. tahinli affogato

Hazır dondurmadan gidiyorken bir diğer favorimi de eklemezsem olmaz.

Tahinli dondurma + 1 shot espresso ile yazın diğer bir favori tarifini yapabileceğinizi biliyor muydunuz? (Kimin favorisi demeyin, benim favorim!)

Susam reflümü tetiklediği için maalesef ki günlük hayatımda susamlı ürünleri tüketemiyorum ama susama da bayılıyorum. Tahini daha rahat tolere ediyorum, bu nedenle tahinli her şey benim favorimdir. Tahinli çörek, humus…

Bu dondurmanın markası da Karpedo bu arada, buraya da reklamdeğil yazmak gerekiyor mu bilmiyorum ama kendim satın alıyorum. Diğer aromaları da çok lezzetli, denerseniz beni anımsayın!

4. sabah sayfaları

Bu zamana kadar hayatıma dahil olan bir rutin değildi çünkü benim sabah rutinim hayli kabarık. Bu ay ilk defa vakit buldukça yapmaya başladım ve bunu olumlayan insanları çok iyi anladım.

Son zamanlarda stres seviyem en üst düzeylerde olduğu için zihnimin sürekli karıncalandığını hissediyorum ve bazen uyusam bile düşüncelerim beni rahat bırakmıyor. Hatta uykumdan bile uyanabiliyorum kafamda dönüp duran şeyler yüzünden.

Yazmak bu süreçte bana en iyi gelen şeydi, sabah sayfaları da zihnimi günün ilk saatlerinde rahatlatarak günümün geri kalanını kurtardı.

Kafamdaki karmaşa bir kağıdın üzerindeyken çok daha iyi.

5. yaz mumum!

Geçen ayı favorisi başka bir mumdu. Bu ay yeniden Bath & Body Works’den Peach Bellini’ye düştüm.

Ben bir turuncu koku hastasıyım. Citrus, şeftali… Sahip olduğum tüm kokular bu notaları mutlaka barındırır.

Peach Bellini de tamamen turuncu notalardan oluştuğu için uzun zamandır en sevdiğim mumum. Sanırım bittikçe yeniden alacağım tek mumum da olabilir.

Onu seviyorum.

6. speedcat babetler

Geçen hafta kanalımda bir oylama yapıp alacağım babetleri size seçtirmiştim ama sizi dinlemedim. (İlk defa!)

Onitsuka Tiger babetler ve Speedcat babetler arasında sizler Onitsuka’yı seçmiştiniz ama ben diğer seçeneği aldım. Hatta size pembe/siyah rengini atmama rağmen kırmızı olanları aldım.

Henüz elime ulaşmadılar ama buna rağmen favorilerime girdiler. Heyecanla bekliyorum!

Bu arada beğenmeyenler mutlaka olacaktır. Ben gerçekten çirkin ayakkabı seven bir kızım, ki bence sahip olduğum en çirkin ayakkabı değiller, bu nedenle çok hoşuma giderek dolabımı böyle ürünlerle dolduruyorum.

Zevkler tartışılabilir, diyoruz ve devam ediyoruz.

7. sabahları kobo’dan kitap okumak

Verimlilik hakkında bu kadar konuşmama rağmen kabul ettiğim bir özelliğim var: Ben bir ekran bağımlısıyım.

Ekrana bakarak çalışıyorum, ekrana not alıyorum (ipadkid), ekranda edit yaparak içerik üretiyorum ve boş tiktok kaydırmaya da bayılıyorum. Açıkçası ekran süremi azaltmak isterdim ama bu benim için pek realistik değil. Bu yüzden total olarak azaltmaktan ziyade sabah kalkar kalkmaz ekrana bakmamaya ve gece yatmadan yarım saat önce bırakmaya çalışıyorum.

İşte tam bu noktada Kobo hayatımı kurtardı!

Gece uyumadan önce başucuma koyuyorum ve sabah uyanır uyanmaz suyumun yanında okumaya başlıyorum. Hem bir ekranmış gibi hissettiriyor hem de günüm boş bir scrolling ile başlamıyor.

Son zamanlarda yaptığım ve hayatımı değiştiren rutinlerden biri oldu kendisi.

8. meyve tabakları

Belki biliyorsunuzdur, ben diyetisyenim ve işim sağlıklı beslenmeyi insanlara öğretmek.

Sen o kadar sağlıklı besleniyor musun, diye soracak olursanız evet derim. Ama her günüm böyle geçmiyor. Yazının devamında demek istediğimi anlayacaksınız.

En sevdiğim özelliğim ne olursa olsun her gün mutlaka üç porsiyon meyve yemem. Kışları bu beni biraz zorlasa da yaz geldiğinden beri o kadar keyifle yapıyorum ki bu işi…

Meyve tabaklarını hazırlamak bile dopamin salgılamamı sağlıyor, lütfen bir renklere bakın!

9. dominos jalapeno rolls

Yazının devamında anlayacaksınız demiştim.

Sık fast-food yiyen biri değilim ama yediğimde de %70 ihtimalle Dominos yiyorumdur.

Danışanlarım benim Dominos bağımlısı olduğumu duyunca çok mutlu oluyorlar. Hak veriyorum onlara, ben de diyetisyenimin Dominos’u çok sevdiğini bilsem rahatlamış hissederdim.

Bu ay yeni jalapeno rolls çıkartmışlar, bayıldım!

Sarımsak soslu, peynirli ve içi jalepeno dolu… Harika bir şey.

Çok yağlı olduğunu söylemeliyim. Ben bir günde 2 taneden fazla yemiyorum, kalanını buzdolabına kaldırıp sonra yiyorum veya ailemle paylaşıyorum. Porsiyon kontrolünü sağlayarak Dominos bağımlısı bile olabilirsiniz, söylemiş olayım! ✋😌

10. castle in the sky

Mayısın başından beri sizlerle beraber Ghibli maratonu yapıyoruz ve bu ay izlediklerimiz arasından en çok beğendiğimi de bu listeye eklemek istedim.

Gökteki Kale, benim çocukken çok sevdiğim bir filmdi. Pembe saçlı korsanlar, gökyüzünde uçan bir kale, kayıp bir prenses, sihirli bir taş… 8 yaşında bayılarak izlediğim bu filmi 23 yaşımda tekrar izlemek ve benzer hisleri hatırlamak eşsizdi. Sonunda da çok duygulandım… İyi ki izlemişiz!

Temmuz favorilerim bu kadardı! Sonradan aklıma birkaç şey daha geldi ama buranın destana dönmesini istemedim.

Bir sonraki yazıya kadar kendinize iyi bakın, olur mu?

Hemen abone olun

Geçenlerde kitaplığımı kurcalarken sadece “yeni bir soluk” için yaptığım kitap alışverişlerini anımsadım.

Bazen bir yazarla tanışmak için, bazen sadece yazarın anlatım tarzının büyüleyiciliği için, bazen de tamamen farklı bir dünyaya gitmek için okuyorum ve sahip olduğum bazı kitaplar bu kurgu işinde epey iyiydiler. Öyle ki onların evreninde olmayı çok sevdim, bir nefeste okudum ve kitap bittikten sonra o evrenden ayrılmanın hüznü çöktü içime.

İşte bana tam olarak böyle hissettiren yedi kitap seçtim kitaplığımdan. (Çünkü hayatta en nefret ettiğim şey gatekeeping, bana böyle hissettiren kitapları herkes bilmeli!)

Bu yazıda sizleri kitaplığımdaki yedi nefis kurguyla, bir diğer deyişle kitaplığımın yedi harikasıyla tanıştıracağım.

Hazırsanız, başlıyoruz!

Hemen abone olun

1. Rebecca - Daphne Du Maurier

Bu kitapla 2026’da tanıştım ve kendisi şimdiden 2026 favorilerimin arasında.

İsmini hiçbir zaman öğrenmediğimiz ana karakterimiz zengin bir dulla, ki kendisi Maxim de Winter olur, evlenerek Manderley Malikanesi’ne gelir. Ancak buradaki kimse Maxim’in ilk eşi olan Rebecca’yı unutamamıştır. Rebecca bir ölü olmasına rağmen kitabın en güçlü karakteri olur. Gülüşünü, tarzını, karakterini çok rahat çözeriz. Hatta kitabın ismi bile onunla anılmaktadır.

Rebecca kitap boyunca tek bir kelime bile konuşmuyor (çünkü kendisi ölü 🤓) ama herkes onun hakkında konuştuğu için sanki o hala bir yerlerde yaşıyormuş gibi hissediyoruz. Bir yandan hikayeyi onun açısından okuduğumuz ana karakterimizin ismini bile öğrenmiyoruz. (Ki bu kısım da beni epey etkiledi.)

Kitabı etkileyici yapan kısım tam olarak Rebecca’nın kendisi. Rebecca gerçekten nasıl biriydi, insanların zihninde yarattığı Rebecca ne kadar gerçekti? Kitap boyunca bunu sorguluyoruz.

“Diğer eş” teması, yaşlı ve çekici bir adam, tecrübesiz genç kız… Bu temalar size de tanıdık geldi mi?

Jane Eyre.

Gerçekten de temalarıyla bu iki kitap birbirine çok benziyor çünkü Rebecca ondan ilham alınarak yazılmış.

Jane Eyre ama gotik temada, gibi düşünebiliriz.

Gotik kitaplara bayıldığım için göğsümü kabartarak Rebecca’yı Jane Eyre’dan daha çok sevdiğimi söyleyebilirim.

Kurgu kendisini bir nefeste okutuyor, olayların akışında kayboluyorsunuz, duygular nokta atışı şekilde anlatılıyor… Bu kitap boşuna kitaplığımdaki en nefis kurgulardan biri değil.

Benim için bir kurguyu ileriye taşıyacak şeylerden biri mekanın canlı hissettirmesi.

Du Maurier gotik atmosferi o kadar ustalıkla kurmuş ki Manderley başlı başına ayrı bir karakter gibi. Sisli bahçeler, ağır perdeler, uzun ve tekinsiz hissettiren koridorlar… Okurken sanki sürekli birilerinin gözleri üzerimdeymiş gibi. Manderley kesinlikle canlı hissettiriyordu ve buna bayıldım.

Kitabın kurgusu kadar okuduktan sonra aklımda bıraktığı sorular da çok etkilemişti beni.

İnsanlar beni gerçekten olduğum kişi olarak mı hatırlayacak, yoksa onların görmek istediği kişi olarak mı?

Okuduktan sonra uzun bir süre bunu düşündüm ve sonunda şuna karar verdim: O kadar çok üretmeliyim ki kimse kafasında benimle ilgili istemediğim bir şey uydurmasın. Üretmek bunun için ne kadar yeterli olur bilmiyorum ama bu da başka bir yazının konusu olsun.

2. Son İnsan - Mary Shelley

Mary Shelley edebiyat tarihinin en etkileyici kadınlarından.

Onun adını duyunca hepimizin aklına Frankenstein geliyor, ki haklıyız. Kendisi tek başına en üst sıralardan bu listeye girmeyi hak ediyordu ama ben Mary Shelley’den bir kitap koyacaksam onun Son İnsan olması konusunda kararlıydım.

Son İnsan 1826’da yayımlandı ve dünya nüfusunun büyük bir salgın hastalık nedeniyle yok olduğu bir geleceği ele aldı. Romanın anlatıcısı Lionel Verney insanlığın yavaş yavaş silinişine tanıklık ediyor ve bizler de onunla birlikte bu maceraya dalıyoruz.

Dünyanın sonu dediğimde aklınıza muhtemelen daha survival bir şeyler geliyor. Bu kitap öyle bir şeyi anlatsa muhtemelen bu listede olmazdı çünkü kabul edelim, Robinson Crusoe’dan sonra bu kurgular bizi çok da etkilememeye başladı.

Fiziksel bir hayatta kalma mücadelesinin yanında umudu, dostluğu, sevgiyi ve insan olmanın anlamını da sorguluyoruz bu kitapta.

Mary Shelley beni gerçekten çok şaşırtıyor çünkü bu kitabı da yazıldığı döneme kıyasla çok fazla modern hissettiriyor. Küresel salgınlar, siyasi çalkantılar, iklimin ve doğanın insan yaşamı üzerindeki etkileri… Neredeyse 200 yıl önce yazılmış ama günümüz dünyasına ürkütücü bir benzerlik taşıyor. Bilimle yaratılan bir canavarı kaleme almış bir kadın için pek şaşırtıcı değil, biliyorum ama ben her seferinde hayran kalmaktan kendimi alıkoyamıyorum.

Temposu yüksek bir distopya değil kendisi. Daha melankolik, daha şiirsel ilerliyor ve hikayeyi en baştan alıyor. Gerçekten en baştan, Lionel’in babasından. Ben bu kadar baştan almasını çok sevdim çünkü tüm karakterlerin iç dünyasına odaklanabildik. Onların arasındaki bağa hakim oldukça hikaye daha büyüleyici oluyor.

Beni en çok etkileyen kısım son insanın tek başına kaldıktan sonra gittiği şehirdi. Çünkü kitabın başında kendime “dünyada tek ben kalsaydım, nereye giderdim” diye sormuştum ve cevabım son insanın kitabın sonunda gittiği şehirle aynıydı.

Spoiler olmaması adına söylemeyeceğim ama sizlere de sormak istiyorum: Dünyada tek siz kalsanız hangi şehre giderdiniz?

3. Güneş Saati - Shirley Jackson

Bu kitabı bitireli iki gün oldu ve kendisi hemen listede yerini aldı.

Shirley Jackson’la 2026’da ilk defa tanıştım ve Güneş Saati okuduğum üçüncü kitabı oldu. Tepedeki Ev ve Biz Hep Şatoda Yaşadık’tan biri bu listede olur diye düşünüyordum ama Güneş Saati’ni okuyunca fikrim tamamen değişti.

Shirley Jackson mekanlara hayat veren, çok başarılı bir gotik kurgu yazarı. Tüm kitaplarında gördüğüm ortak nokta hikayenin mekanın çevresinde oluşması ki bu durum Güneş Saati’nde de var.

Devasa bir malikanede yaşayan bir aile, vefat eden büyüklerinden birinin hayaletinin onları uyarmasıyla dünyanın sonunun geleceğine inanırlar ve kendilerinin tek kurtulan olacak “seçilmiş kişiler” olduğuna inanarak yaşamaya başlarlar.

İlk bakışta kıyamet temalı bir kitap gibi görünüyor ama aslında bu kitap insan doğası üzerine çok keskin bir gözlem.

Kitabın başında ailenin yaşadığı malikaneye hayran kalıp yazarın mekan tasvirleri konusunda ne kadar iyi olduğuna odaklanmıştım, sonuna geldiğimde Shirley Jackson’ın mekanlardan çok insan psikolojisinde usta olduğuna karar verdim.

Güç, paranoya, aile içindeki hiyerarşi ve insanların belirsizlik karşısında nasıl davrandığı ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi.

Kitabın sonuna bir hevesle geliyorsunuz, hevesiniz kursağınızda kalıyor ve ardından kitabın gerçekte ne anlattığını fark ediyorsunuz. Bu süreçte heyecan eksik olmuyor çünkü malikanenin içerisinde olaylar yaşanmaya devam ediyor.

Bu listeye girmeyi hak edecek kadar harika bir yolculuktu.

4. Usta ile Margarita - Mihail Bulgakov

Usta ile Margarita benim için anlatması zor bir kitap çünkü onu tek bir türe indirgeyemem.

Roman şeytanın Moskova’ya gelişiyle başlıyor ve bununla beraber her şey altüst oluyor. Fantastik unsurlar içeren, şeytanı anlatan bir kitap olduğunu düşünürseniz yanılırsınız. Fantastik unsurlar olsa da Bulgakov felsefeyi, aşkı, dini, siyaseti güçlü bir şekilde ele alıyor kurgunun içerisinde.

Özellikle ilk bölümü… O kadar başarılı ki.

Kitap girişlerine ayrı bir önem veriyorum. Bazı kurguların kitabın ortalarında yükseldiğini biliyorum, düşük bir girişte hemen pes etmiyorum ama bu kitap… İlk bölümünden beni aldı götürdü.

Kabul ediyorum, okumak kolay değil çünkü çok dikkat istiyor. Şans verirseniz mutlaka dikkatinizin yüksek olduğu bir dönemde okumanızı öneririm.

Bence kitap önerilerinde bir kitap dikkat gerektiriyorsa ekstra belirtilmeli çünkü düşük dikkat dönemime denk geldiği için yeniden okumam gereken çok kitap var. (Ve bu kitap da onlardan biriydi.)

Usta ile Margarita’yı ikinci okuyuşumda tüm dikkatimle okudum ve bayıldım. İlk okumamda hiçbir şey anlamamıştım oysa… Bazı kitaplar ikinci şansı gerçekten hak ediyor.

Bir de minik ama önemli bir bilgi: Yazar kitabı bitiremeden vefat etmiş ve karısı onun için sonunu yazıp bastırmış. Bundan kaynaklı kitabın sonu çok iyi değil, başka bir kalemden çıktığı epey belli oluyor.

Ama karısına kim kızabilir ki? Böyle bir eseri kim görse tamamlayıp dünyaya kazandırmak isterdi.

5. Kirpinin Zarafeti - Muriel Barbery

Sanırım listenin en sakin romanı bu oldu.

Paris’te bir apartman kapıcısı Renee ile on iki yaşındaki Paloma’nın hayatlarını okuyoruz. İki karakterin de ortak bir özelliği var: Toplumun onları nasıl gördüğüyle gerçek kişilikleri arasında derin bir uçurum olması.

Paloma tuhaf bir çocuk, ki farklı çocuk karakterler okumaya bayılırım, Renee ise kimsenin beklemediği kadar okuyan bir kadın.

Sanat, edebiyat, felsefe konuşuyoruz ama ana karakterlerimiz küçük bir çocuk ve bir apartman görevlisi.

Kitabın en sevdiğim kısmı insanları dış görünüşleriyle değerlendirme alışkanlığımızı sorgulatması. Dışarıdan öyle görünmeyen insanların iç dünyası düşündüğümüzden daha zengin olabilir.

Bir de sanırım ben Renee’nin Anna Karenina sevgisinden kaynaklı onunla bağ kurmuş olabilirim çünkü Anna Karenina’ya bayılıyorum.

Kabul ediyorum, kitabın sonuna kadar olaylar yavaş gidiyor ama yine de olayların akışı oldukça nefis. Muhtemelen bu listenin en yavaş ve sakin kitabı oldu kendisi ama yine de bana güvenin, bu yolculuğa çıkmaya kesinlikle değer.

6. Yıldız Gezgini - Jack London

Jack London en sevdiğim yazarlardan biri ve açıkçası bu listeye koymak için iki kitabının arasında kaldım. Diğer seçenek Deniz Kurdu’ydu ama ben Yıldız Gezgini’ni seçtim. İki kitabı da benzer hayranlıkla anımsıyorum ama bu liste için Yıldız Gezgini daha ağır bastı.

Bu kitapta ölüm cezasına çarptırılan bir mahkumu okuyoruz. Ana karakterimiz ağır işkencelere maruz kalırken zihniyle yolculuklara çıkmaya başlıyor ve geçmiş yaşamlarına dönüyor. Bir nevi astral seyahat yapıyor diyebiliriz, vücudu hücresinde ama zihni zamanın ve mekanların sınırlarını aşıyor.

Bu romanı sevmemin iki sebebi var:

İlki geçmiş yaşamlara dönme deneyiminin çok ilgi çekici olması ve her seferinde başka bir zamana, başka bir öyküye ışınlanabilmemiz. Dinamik hikayeler beni her zaman heyecanlandırmıştır.

Diğer sebebi ise kitabın özgürlük kavramını alışılmışın dışında ele alması.

İnsan gerçekten ne zaman özgür? Bedeni serbest olduğunda, rahatça gezebildiğinde mi yoksa zihninin sınırlarını aşıp tamamen serbest olabildiğinde mi?

Bu soruların mistik ögelerle harmanlandığı bir roman Yıldız Gezgini.

Sanırım üç kez hayatımın farklı dönemlerinde okudum. Hepsinde de çok etkilenerek bıraktım. Bu listede olmayı kesinlikle hak ediyordu.

7. Tavşan - Mona Awad

Bu kitap konusunda bana katılmayacak olanlar var, biliyorum.

Bazı kitaplar vardır, ne okuduğunuzu tam olarak anlayamazsınız ama kitabı elinizden de bırakamazsınız. İşte Tavşan tam olarak böyle bir roman.

Kitabın merkezinde yaratıcı yazarlık eğitimi alan Samantha var. Kendini ait hissedemediği üniversite ortamında, dışarıdan bakıldığında kusursuz görünen ve birbirlerine sürekli “tavşan” diye hitap eden gizemli bir arkadaş grubuyla yakınlaşmaya başlıyor ve tam olarak bu noktadan sonra gerçek ile hayal birbirine karışıyor.

Kitabı okurken aklınızda sürekli soru işaretleri oluyor.

Bunlar gerçekten yaşanıyor mu yoksa her şey Samantha’nın zihninde mi oluyor?

Kitabı tam olarak başından sonuna kadar bunu sorgulattığı için sevdim.

Absürt mizah ve gotik atmosferi bir araya getiren bir roman, keyif almamak imkansız ama baştan söyleyeyim: Kitabın sonunda o soru işaretlerinin hiçbiri gitmeyecek. Hatta muhtemelen yenileri gelecek.

Bu kitabın güzelliği de tam olarak burdaydı.

Herkes bu kadar belirsiz, boşlukta hissettiren romanları okumayı sevmeyebilir. Bu nedenle bu kitap hakkında benim söylediklerimin tam tersini söyleyen insanlar da olacaktır.

Kararı okuyarak vermenizi öneririm!

Bu yedi kitabı seçmek kolay olmadı çünkü sevdiğim çok fazla kurgu var. Umarım birilerinin okuma listesi için faydalı olmuştur!

Okuduğunuz için teşekkür ederim,

Hemen abone olun

Ve hayatımda hiçbir şey değişmedi.

Tanıştırayım, bu bahsettiğim rutin “wellness” kelimesinin medyada pazarlanma hali. Mükemmel rutinler, ismini duymadığımız supplementler, tüm günü “kendimizle ilgilenmeye ayıracak” kadar boş vakit…

Medya bize iyi hissetmeyi tam olarak böyle pazarlıyor.

Halbuki bunların hiçbirinin iyi hissetmeyle alakası yok, kendileri sadece “iyi hissetmeye benzetilmiş” bir estetikten ibaret.

Ben Buse ve bir zamanlar bu estetiğe bayılan, bu tarz pin’lerle dolu pinterest panoları oluşturarak motive hisseden bir genç kızdım.

Ne değişti de fikrin değişti derseniz, ben değiştim.

Oldum olası okumayı, araştırmayı çok seven bir kızdım ve birçok şeye kendim okumadan inanmazdım. Bu özelliğimin ekmeğini yiyerek 23 yaşıma kadar geldim ve şu anda sosyal medyada herkes beni “okuyan, araştıran ve kendine değer veren bir kız” olarak tanıyor. Çünkü insanlara en çok bu özelliğimi göstermek istiyorum ve medya çağındaki herkesin kendi fikirlerine sahip olması, bilgi kirliliğinin arasında doğrulara kendi başına ulaşması için bunları öğrenmesi gerektiğine inanıyorum.

Sadece wellness’a değil, birçok konuya benzer bir şekilde taktım ama bugün spesifik olarak wellness hakkında konuşmak istiyorum.

Kendi okumalarımla ve araştırmalarımla çok sevdiğim bu estetiğe bir gün inanmamaya başladım. Çünkü gerçek “iyi oluş” halinin bundan çok uzak olduğunu fark ettim.

Elbette fiziksel iyi oluş çok önemli ve yoga, pilates, sağlıklı tabaklar bunu çok rahat destekleyebilir. Ama iyi oluş hali tek boyutlu değil ki.

Fiziksel sağlık kadar mental sağlığımız, sosyal sağlığımız da önemli.

Wellness bunlara da değiniyor, diyebilirsiniz.

Evet, değiniyor olabilir.

Ama wellness sağlığın bireysel olduğunu bize söylüyor mu? Birine iyi gelen sabah rutininin bir başkasının iş temposunda sadece yıpratıcı olduğunu, sabah içtikleri supplementlerin %80’inin literatürde yeterince çalışılmamış olduğunu, herkesin bağırsağının birbirinden farklı olduğunu ve her vücudun farklı bir beslenme istediğini anlatıyor mu?

Hayır.

Bu farklılıkları konuşmayan bir akımın sağlığı yeterince ele aldığını söyleyemeyiz.

Ama yalan yok, iyi olma fikrine bayılıyorum.

Fiziksel olarak iyi olmak başlı başına büyük bir lütuf ama bununla birlikte kendimi geliştirmek, zihnimi çalıştırmak, yeni şeyler üretmek hep beni besleyen ve iyi hissettiren şeyler oldu.

Kendimde bunları yeni yeni fark ederken, onunla tanıştım.

Kreatif Wellness

Wellness’ın en az konuşulan taraflarından biri yaratıcılık.

Çünkü iyi yaşam denilince aklımıza sadece vücudumuzu iyileştiren şeyler geliyor: İyi beslenmek, hareket etmek, daha çok uyumak…

Sadece bedenden ibaret olsaydık bu geçerli olabilirdi ama zihnimizin de beslenmeye, merak etmeye ve üretmeye ihtiyacı var.

İşte yaratıcı wellness tam olarak burada masamıza bir sandalye çekip oturuyor.

Kreatif wellness’ı açıkla deseniz, şöyle açıklarım: Hayatla olan bağımızı yaratıcılık, keşif ve kendimizi ifade etme yoluyla güçlendirmek.

Bunun için illa bir sanatçı olmamız, büyük eserler yapmamız gerekmiyor. Kreatif olarak daha iyi olmak için yapabileceğimiz basit şeyler var:

• Bazen sabah sayfaları tutmak,

• Bir kitabı her tarafına notlar alarak, sindirerek okumak,

• Yeni bir tarif denemek, kafamızda yeni tat kombinasyonları hayal etmek,

• Eşyalarda/manzaralarda potansiyel görüp fotoğraf çekmek,

• Yeni bir şehri yürüyerek keşfetmek,

• Bazen bir fikrin peşinden gitmek.

Bunların hepsi zihnimize merak pratiği yaptırmanın yolları.

Hatta inanır mısınız, bu bülten benim kreatif wellness pratiğim. Bir gün zihnime bir fikir üşüştü. Minik bir kıvılcımdı, “bireysel bültenim olsa neler yapardım” diye sordum kendime. Hali hazırda bir yıldır başka bir bültende çok başka bir konuda yazıyordum. Uzun süre bu fikir zihnimde yarım kaldı ve bir gün yarım kalmış fikirlerimin peşinde gitme pratiği yaparken bu bülteni oluşturuverdim.

İyi ki de oluşturmuşum, ne güzel oldu!

Yaratıcılığı sadece “bir şey üretmek” olarak görmüyorum ben. Bence dünyayla daha canlı bir ilişki kurmamızı sağlayan minik bir pratikten ibaret kendisi.

Yaratıcı olduğumda tam anlamıyla beslenmiş hissediyorum. Yalan yok, matcha içmeyi ve tatlı takımlarla pilatese gitmeyi de çok seviyorum. Ama hiçbiri zihnimin yaratıcı olma seansları kadar besleyemiyor beni.

Sizi de bu yazıyla birlikte çok sevdiğim yaratıcı wellness’la tanıştırmış oldum. Bu yazıdan boş gitmenizi istemem, aşağıya kreatif wellness için 3 küçük pratik bırakacağım. Belki bugün denemek ve bana katılmak istersiniz!

Kreatif Wellness Pratikleri

1. Merak Molası

Beni tanıyan bilir, amaçsız scrolling yapılmayan zamanlara epey düşkünüm. Merak molası da tam olarak öyle bir pratik. Gün içerisinde aklımıza gelen, “bu neden böyle acaba?” dediğimiz her şeyi bir yere not alıyoruz ve gün içerisinde 10-15 dakikalık merak molaları veriyoruz.

Makale okuyabiliriz, o konuyu araştırabiliriz, belki yeni bir sanatçı/yazar keşfederiz.

Amacımız çok bilgili olmak değil (o sadece bir yan kazanım), zihnimizi yeniden hareket ettirmek.

2. Tüketim Orucu

Daha önce hesaplarımda bu pratikten bahsetmiştim. Tüketim orucu aslında bir gün boyunca hiç tüketmemek, sadece üretmek anlamına geliyor ama bunu bir gün boyunca yapmak biraz zor (özellikle benim gibi kitap okuma bağımlısıysanız). 5-6 saatlik bir periyot için de deneyebilirsiniz.

Üretmek deyince aklımıza hep büyük şeyler geliyor ama birkaç cümle yazmak, yeni bir playlist oluşturmak, fotoğraf albümü yapmak da üretmektir. Amacımız üretmenin saf enerjisiyle zihnimizi uyarmak, şaheser yaratmak değil.

Ben bunu ara ara yapıyorum, özellikle de tıkandığım zamanlarda yaratıcılığımın önünü açan bir pratik.

3. Floor Time!

Ben bir floor time bağımlısıyım. Yerde uzanmak, halıya temas etmek, her şeyi susturmak ve sadece ortam seslerini dinlemek…

Yaratıcı olmak için daha fazla uyaran değil daha az gürültü gerekiyor ve bu yer zamanları tam olarak bunu karşılıyor. Hiçbir şey yapmadan uzanmak, tavanı seyretmek düşüncelerimin zihnime sakince geri gelmesini sağlıyor. Bunu yaptığımda genelde yakınımda ilham defterimi bulundururum çünkü bittiğinde epey ilham gelmiş olur.

Yaşasın floor time!

Bültenimin ilk yazısının beni ben yapan konulardan biri olması çok iyi oldu. Yeni bir şeye başlarken genelde biraz çekinirim, yalan yok ama şimdiden sanki burada yıllardır yazıyormuş gibi hissediyorum.

Benim için abone olan, bültenin kurulma aşamasında desteklerini esirgemeyen herkese teşekkür ederim!

İlerleyen yazılarımda görüşmek üzere,