Yeni yaş almak

Geçtiğimiz bir senede ne kadar çok şey değişti diye düşünüyorum. Artık yirmi üç yaşındayım. Bu sene doğum günümü yine erken kutladım. Çok tatlı pembe bir pasta üfledim, çok güzel bir elbise giydim, çok güzel göründüm ama istemesem de bu yaş benim için tamamen negatifliği temsil ediyor. Küçükken ‘‘büyüyünce’’ diye başladığım cümlelerimde kastettiğim yaşlardan birine eriştim. Sadede gelirsem: büyümekle uzaktan yakından alakam yok. Benim gözümde büyümek, kendini önceliklendirmek ve kendi isteklerine göre davranabilecek güçte olmaktır. Ben bunların ikisini de bazı alanlarda yapamıyorum. Hala başkalarının fikirlerini önemsiyor ve onlara göre yaşıyorum, ailemden kopamadım, ekonomik özgürlüğümü kazanamadım, evde kavga çıkmasından ve gerginliklerden korkuyorum, bunlar yaşandığında ağlıyorum, her şey yolunda olsun diye diken üstünde yaşıyorum. Hal böyle olunca, görece daha büyük bir kız olmama rağmen istediğim noktada bulunamıyor oluşum bu yaşımı benim için negatiflikle eşliyor. Geç kaldım ve hiçbir şeye yetişemeyeceğim hissi uyandırıyor, her ne kadar yeterince vaktim olduğunu bilsem de.

Gitmenin görünmeyen biçimleri

Çok alakasız ve hiç beklemediğim zamanlarda farklı insanlarla tanıştım, yine buna benzer zamanlarda aynı insanlardan kaçtım, olur dediklerim olmadı; olmaz dediklerim oldu ve bunun gibi onlarca şey. Son zamanlarda kendimi duygusal olarak çok savunmasız hissediyorum. Büyüdükçe eskiden istediğim şeyler değişti, yenileri de doğdu ama hep var olan ve gittikçe büyüyen tek isteğimden eminim artık: gitmek. Sadece gitmek istiyorum.

İyi haber şu: elde etmem gereken şeyleri biliyorum, ne beni mutlu eder ve nerede nasıl yaşamak için yaratıldım? Bunu bilmek harika ama bunun için devamlı bir açlık duymak, her şey tıkırında giderken bile bunun açlığını çekmek zor. Arka planda daima her şeyin benim için tamam olduğu bu tasarlanmış dört dörtlük geleceğin hasretini çekiyorum, bunun için özlem duyuyorum. Dört dörtlük dediğime de bakmayın, süper yakışıklı bir sevgili, bahçeli bir ev, çok lüks giysilerden bahsetmiyorum. Bir yer olduğunu biliyorum, hayalimde böyle şatafatlı bir şey de değil. Aslında sadece varılması gereken bir yer. Belki benim için elde etmesi zor olacak, çok ter döküp çok kan kaybedeceğim belki; sürekli istek duyacağım ama biliyorum: bir gün oraya varacağım işte.

Gitmek ve kendi gerçekliğimi yaşamak, olduğum gibi olmak, üstüme küçük gelen rollerden kurtulmak, zarar görmemek adına pembe kılıflara dağıttığım her sıkıntıyı gün yüzüne çıkarıp; kendi yöntemlerimle, sakin sakin çözmek istiyorum. Aceleden, eleştiriden ve gerginlikten bıktım. ‘‘Olsun,’’ densin isterdim bana. Büyük meselelerde kabul görürken ufacık şeylerde nasıl üstüme çarpı çekiliyor bunu anlayamıyorum. Kimsenin kafasındaki ajandaya uygun şekilde komut almak, sadece bu doğrultuda tasdiklenmek istemiyorum. Tepkileri kestiremediğim için odadaki herkesin yüzünü okuyup onlara göre şekil almaktan ve kendimi duygusal olarak korumaya çalışmaktan diken üstünde yaşar oldum.

Kendimi memnun olduğum bir yere sabitleyemiyorum.

Kendimi çok iyi tanıdığımı ve kendimi kendime yetecek kadar çözdüğümü düşünürken, ortaya çıkmaz sanarak bastırdığım her şey bir bir önüme dikilmeye başladı. Kim olduğumu bilmiyorum. Sadece harcanan potansiyeller sürüsü, dış dünyanın etkisiyle korkup pısırıklığımdan dışarı çıkarmayı başaramadığım gerçek fikirlerim, kabul görmek adına susup oturmalarım, istesem de tam yansıtamadığım İdil. Yaş aldıkça üstümdeki baskının farkına varmak kaçınılmaz oldu, ağzımdan çıkan her cümlenin hesabı ve ‘‘neden’’ soruları üstüme yıkıldı. Veronica Raimo, ‘‘Bir aileden bir yazar çıkarsa, o aile bitmiş demektir. Aslında aileye bir şey olmaz, ezelden beridir böyledir bu. Oysa annesini, babasını ve kardeşlerini öldürmeye çabalarken, yazar kendi makus kaderiyle yüzleşip onları yeniden kanlı canlı karşısında bulacaktır.’’ diyor.

Büyümek bende çok şey değiştirdi bunu net görebiliyorum artık. Eskiden daha özgüvenli, işlere patır kütür girişen, öyle kolay etkilenmeyen ve tamamen neşeli biriydim. Sanırım duygusal olarak daha saldırgandım çünkü dünyada kendi yerimi belirlemeye çalışıyordum. Yapabildim mi, bir süreliğine bu yanılsamaya düştüm ama sanmam. Erkek otoritesi korkunç bir şey. Herkesin kaldırabileceği ve dik durabileceği bir şey olduğunu sanmıyorum, insan ister istemez hatta çoğunlukla fark etmeden geri geri adımlar atmaya başlamış olabiliyor. Belirleyemedim yani. Yapabilseydim kalıcı olurdu ve şu an bunları konuşmazdık gibi geliyor.

Yirmili yaşlarımla beraber içimde hep olduğunu bildiğim bazı duygular git gide büyümeye başladı. Genelde burada olmamalıyım, buradan gitmeliyim, yanlış yerdeyim gibi düşünceler. Bunlar da günümün çoğunu kapsıyor. Keşke dediklerim çoğaldı. Ne kadar mutlu olursam olayım kafamın içinde beni her zaman takip edecek bir melankolik versiyonum varmış ve beni ölene kadar hep yoklayacakmış gibi geliyor. Yalan yok, o versiyonum sayesinde kendi çapımda çok şey elde ettim. İnsanları daha kolay tanıdım, duygusal zekam çok gelişti, yazar olmamı sağladı, daha iyi ve farkındalık sahibi bir insan yaptı beni. Sadece bazen o kadar baskın bir karakter haline geliyor ki özümü unutuyorum.

Evet, durumlar böyle. Hala halka açık alanlarda üzgün olmak tuhaf geliyor. Sanki sadece neşeli olma hakkım varmış, neşe saçmalıymışım gibi bir yük var üstümde. Bugünlük bu yükten feragat ediyorum.

Sevgilerimi yolluyorum,

Okuduğun için teşekkürler 💋

xoxo, İdil

Son finalimizden çıktığımız gün, Edebiyat Fakültesi’nin kantininde zincirleme birkaç sigara içtiğimiz sırada, arkadaşlarımdan biri yüzüme baktı, baktı ve ardından şöyle söyledi: “İdil tam yaza benzemiyor mu ya? Direkt böyle temmuz, ağustos falan.” Bu iltifat sanırım tüm zamanlarımın favorisi çünkü çok sık duyduğum ve beni her seferinde çok mutlu eden bir şey. Benim cevabım ise her zaman aynı: “Benim doğum günüm bile yaz başlangıcı, herhalde yani.”

Her tatilde, ama özellikle yaz tatillerinde, günümün önemli bir kısmını kaplayan, çok sevdiğim bir şey var: mutfakta olmak. Mutfakta istediğin kadar vakit geçirebilmek ve bunu hiçbir sorumluluğun yokken yapmak. Hayat budur.

10 yaşımdan beri sahip olduğum İskandinavya obsesyonumu bir kenara bırakmaya çalışırdım ama bence bu, kişiliğimin önemli bir parçasını oluşturuyor. Muhtemelen bununla bağlantılı, birkaç senedir özel olarak arama motoruna yazıp baktığım bir yer var: Kopenhag’ta, Lille Bakery. Bir fincan kahve içip, yanında da tereyağlı, leziz bir Danimarka çöreğini mideme indirmek ve dünyayı bir süreliğine durdurmak istiyorum. Özellikle bakery’nin üst katından çekilmiş videolarda şunu görmeyi seviyorum: günlük telaşlar, şekerli güzel ruloların hazırlanma süreci, ödemeler ve teşekkür etmeler... Bunlar bile beni çok uzaklardan çok mutlu edebiliyor. Her insanın kafasının bir köşesinde, çalışmayıp bir fırın açma hayali vardır elbette ama benimki her geçen gün ciddileşiyor. Bazen okulu gizlice bırakırım, annemle babamı kandırıp belgeler imzalatırım ve her şeyimizi satıp gidip uzaklarda bir dükkân tutuveririm diye çok korkuyorum.

Yine takip etmekten çok keyif aldığım birisi daha var: Red Currant Bakery. Sloganı, “Be nice. Eat pancakes.”

Audrey, yani bu nefis yiyecekleri pişiren ve tarifleri yaratan kişi, yarı Alman, yarı Amerikalı. Üniversiteden mezun olduktan sonra, yanılmıyorsam, Alman tariflerini paylaşmak ve bir nevi uyarlamak için başlamış. İnternet sitesine göz atarsanız sunumlarının tatlılığına ve tariflerinin renkliliğine (sizin için birkaç ekran görüntüsü ekledim) bence bayılırsınız; kesinlikle çok yetenekli. Çok da güzel birisi; gülümsemesi beni mutlu ediyor. Pek fazla influencer takip eden birisi değilim, sanırım hiç de olmadım. Yalnızca onun gibi birkaç tatlı insan bana yetiyor. Yazmış olduğu ufak bir köşe yazısından yola çıkarak, köklerini yansıtmak ve Alman tarafını görünür kılmakla alakalı sancılı bir süreç geçirdiğini anladım diyebilirim. Ama bence kesinlikle başarmış. Ne de olsa Türkiye’de bir genç kız onu çok seviyor ve Substack’e yazdığı dördüncü yazısına onu konuk ediyor.

Mutfakta vakit geçirmeyi çok seviyorum; zaten kendimi bildim bileli yemek yemeyi seven biri olmuşumdur. İpin ucunu fazla kaçırdığımda mutfakla arama keskin sınırlar çekmek zorunda kaldığımdan, son zamanlarda oldukça dikkatli olsam da, kişinin kendi zevkine, keyfine, tercihlerine göre şekillenebiliyor ve bunu lezzetinden çok bir şey kaybetmeden başarabiliyor olması süper. Çok stresli olduğum vakitlerde pişirmenin bana ne kadar iyi geldiğini fark etmemle beraber, bence olduğum kişiyi tanımak adına da önemli bir adım attım. Yemek yapmayı geçtim, meyve sebze soymayı dahi bilmiyor ve yalnızca tatlı ve hamur işi dünyasında yalnız bir prenses olarak var oluyorsam da; “Ben varken mutfağa kimse giremez.” gibi komik triplere düşsem de, başkasından yardım alınca hiçbir şeyi kendim yapmamışım gibi hissetsem ve tadım kaçsa da… Ortaya bir şey çıkarmayı hayatın her alanında seviyorum.

Sürekli ne yiyeceğimi düşünmekten ve planlıyor olmaktan nefret ediyorum ama genel olarak bu hazırlama sürecinden çok hoşlanıyorum. Kendimi nasıl hissettiğime göre rutinlerimin değişiyor olması da bir noktada eğlenceli. Yediklerimle ruh halim de çok doğru orantılı ilerliyor aslında, ne kadar çok sağlıksız yiyecekler yediysem kendimi de o kadar çok kötü hissediyorum. İnternet dünyası da beni çok yönlendiriyor ama daha çok faydasını gördüm diyebilirim, her kahvaltıma chia tohumu ekleme dürtüsü veya cilt güzelliği adına katı meyve sıkacağında havuç suyu yapma hevesi gibi. Bu anlamda, 21. yaş günümde anneannemin ve dedemin doğum günümde hediye ettiği smoothie makinemin de çok faydası oldu. Her sabah kocaman bir bardak suyun ardından, ilk konuştuğum şey o oluyor.

Gün içinde neler hazırladığımı ve yiyip içtiğimi paylaşmayı da seviyorum, aldığım yorumlara göre bunu yapmamı siz de seviyorsunuz. Youtube kanalımı da açtığıma göre bu yaz bu anlamda çok dolu olacak diyebilirim.

Çok mu yetenekliyim? Tabii ki hayır.

Çekirdek ailem ve yakın arkadaşlarım, elimin gerçekten lezzetli olduğunu söylüyor ama belki de beni kırmamak için yapıyorlardır. Ama bence önemli olan bu değil. Galiba ben bu tip şeylerde yeteneği pek umursayan birisi değilim. Mükemmeliyetçi birisi de olmadığım için hayat bana bir tık daha çok kıyak geçiyor gibi çünkü umurumda olmuyor yani. Bazen meyveleri buzluktan erken çıkardığım için eriyorlar, bazen bir malzemeyi illa çok kaçırıyorum veya hamuru çok koyduğumdan kurabiyelerim yatak büyüklüğünde oluyor ama… Dediğim gibi işte, mesele bu değil. Mesele, benim bunu yaparken çoook mutlu bir kız oluyor olmam.

Sevgi dilimin sevdiklerime bir şeyler pişirmek olması keyifli. Birçok malzemenin karıştırılması ve fırına gitmesiyle birlikte, karşımdaki kişiye olan sevgim de biraz biraz somutlaşıyor diyebilirim. Bir kutu kurabiyeye veya birkaç muffine dönüşüyor.

Evet, onları senin için pişirdim. Ve hazırlarken de, pişmesini beklemek üzere fırının önünde otururken de, saklama kabına koyarken de seni düşündüm. Afiyet olsun.

Okuduğun için teşekkürler,

xoxo, İdil💋

Nasıl fark ettim?

İnsan elbette sinyallerini alıyor ama kendine konduramıyor… Ben nikotin bağımlısı olduğumu bile kabullenemedim daha. Oysaki çok fazla kanıtı olan bir şey, her gün markete gidip uğruna para ödediğin, fiş aldığın; her şeyi geçtim nefesinle içine çektiğin bir şey. Ama yok yani kabullenemiyorum. Herkesin çevresinde “ya ben istesem,” diye başlayan cümleler kuran bir kişi vardır ya; bu konularda o kişi benim işte.

Hafif uyanışlarla başladı.

Üniversiteye ilk başladığımda, geçen sene, ilk kez hayatımdaki herkesten ayrıldığım için telefonumla iyice yakın arkadaş olmaya başladığımı fark etmiştim. Birincisi, tüm sevdiklerim içindeydi; ikincisi de inanılmaz yalnızdım. İlk sene heyecanından sürekli dateleşiyor ve her taşın altında hayatımın aşkını arıyor olsam da, çoğu gece yastığa başımı yalnız koyuyordum sonuçta ve işte o zaman… Başka bir şehirde tek başıma yaşamaya başladığımı, hayatımla ne yapmam gerektiğini bilmediğimi falan her şeyi düşünmek zorunda kalıyordum.

Böyle böyle günler birbirini kovaladı ve ben de bu gerçeğin ilk mahsullerini almaya başladım.

Kar kış demeden her zaman vapurla yolculuk eden bir tipimdir. Mavişehir’e gitmek üzere yola çıktığım bir gün kendimi telefonuma öyle kaptırmışım ki, kıyıya geldiğimizi, durduğumuzu, herkesin indiğini asla fark etmemişim. Son dakika koşarak inince, tam ayağımı Bostanlı İskele’ye bastığım sırada oradaki bir amcadan şu cümleyi duydum: “Hiç inme istersen geri dönelim.”

Ve bunlar daha hiçbir şey. Sizler Tiktok’ta benim ışıl ışıl, sakin, keyifli günlük vloglarımı izlerken aslında benim başıma saçma sapan bir sürü şey geliyor. İnanılmaz sakar, beceriksiz ve aklı bir karış havada bir kız olduğumdan her gün bir sürü işim ters gidiyor. Bin kere o Tiktok videolarını düzenlerken yanlışlıkla BOĞAZİÇİ KÖPRÜSÜNÜ geçtiğimi bile fark etmedim mesela.

Dijital günlük düşüncesi

Bu benim çok sevdiğim bir anlayış. Akışta kalmakla arası çok iyi olmayan ve geçmişiyle yakın olan insanlara fayda sağlıyor olabilir ve onların bunu yapmaktan daha çok hoşlandığını düşünüyorum. Günlük tutmak eskisi gibi yaygın değil sonuçta, benim son yıllarda ajandamdakiler hariç yazdığım neredeyse her şey dijital. Özellikle hayatın geçici ve ileri yetişkinlikte de çok methedilen dönemlerini biriktirmek bence de oldukça iyi bir fikir, üniversite yılları veya tatiller mesela. “Ben üniversite ikinci sınıftayken…” Çocuğuna açıp 20 sene önce yaptığın photo dumpı gösterdiğini düşünsene.

Sen hep kendine önlemler aldın, ben taslağa dumplar koydum

Instagram’da haftalık dumplar, günlük dumplar, aylık dumplar… Zaman aralığı umrumda bile değil bildiğim tek bir şey var: hepsinin fanıyım!

Erkeklerin bu konuda da çok başarılı olmadığını düşünüyorum ama kızlar öyle mi? Elimizi değdirdiğimiz her şeyin güzelleşmesini çok romantik buluyorum ve inanın, kızların yazdığı tek bir güzel yorum bile günümü yapıyor.

Bu derlemelerin çok şeyi barındırması hoşuma gidiyor: evet, nelerle uğraştığını, neler yediğini, neler giydiğini, neyi güzel bulduğunu, kimlerle vakit geçirdiğini ve neler dinlediğini çok merak ediyorum. Lütfen devam et.

Özellikle beğendiğin ama daha iletişime geçmediğin birileri varsa, biçilmiş kaftan. Dünyanın en gizemsiz kızı olduğum için erkekler beni genelde ya dergideki yazılarımla, çoğunlukla podcast bölümlerimle ya da dumplarımla kandırmaya başlıyor mesela. Tüm hayatım gözünün önünde zaten yani beni sosyal medyada takip ettikten sonra tavlamak kadar kolay bir şey olamaz herhalde.

“post it or it didn’t happen?”

Anlatma ve gösterme dürtüsüyle yaptığım çok şey oldu. Bunu özellikle zaman ve mekan önemsiz kendi istediğim anda ve şekilde yapabiliyorsam benim için yeme de yanında yat bir şey haline geliyor. Substack’e başlayalı 4 gün oldu, şu anda 3. yazımı yazıyorum. Tam benlik bir şeymiş, bunun sebebi de bu aslında. Sanki arkadaşlarıma mesaj atıyormuşum gibi geliyor.

Şimdi aklıma geldi, Emma Chamberlain’in bir podcast bölümü vardı, “post it or it didn’t happen?” isimli, ilk gördüğümde hayatını bununla kazanıyorsun, ne anlattın acaba diye açıp dinlediğimi anımsıyorum ancak üzerinden yıllar geçtiği için çok bir şey hatırlamıyorum. Kendimi bir an onun yerinde gibi hissettim.

Çoğu zaman aklımda şu çatışma yaşanıyor: bu anı unutmak istemiyorum evet ama bunu çekersem de o anın gerçekliğini yok ediyorum. Ne zaman kamera ortaya çıksa kendimi güzel olduğumu düşündüğüm açıdan göstermeye çabalıyor, telefonu düz tutmak için efor sarfediyor ve her şey estetik gözüksün diye odağımı ona harcamak zorunda kalıyorum. Böyle yaptığımda da istemeden kasılıyor ve kendimi oyuncuymuşum gibi hissediyorum.

Bunun kattığı artı yönler de oldu, artık tükettiğim çoğu şeye gerçek gözüyle bakmıyorum. Sosyal medyanın gerçek olmadığı zaten bariz, bunun hakkında konuşmaya gerek olduğunu çok düşünmüyorum açıkçası. Ama bazen hatırlamak iyi geliyor. 11 yaşımdan beri göbeğimi içime çekerek yürüdüğümü, en çok like almış dumplarımın geçtiği birkaç günün bitiminde kendimi iğrenç hissettiğim için metroda ağlayıp eski sevgilimi aradığım ve beni almasını rica ettiğim zamanları, yediğim güzel yiyecekleri paylaştıktan sonra çok yedim diye çektiğim devasa vicdan azabını anlatmaya gerek duymuyorum. Bunların herkesin hayatında olduğunu biliyorum.

Düşüncelerimden kaçtım ve ekran süreme bakmaktan korkuyorum

Bu kadar çok yöne çekilebilecek bir konu hakkında yazmaya başladığımı fark etmemiştim nereye çeksem oraya gidiyor. Sabaha kadar yazabileceğimi bilmek de canımı sıktı şu anda. Evet telefonumdan yazıyorum…

Telefon bağımlılığı gerçek. Sizde varsa eğer bende de olduğunu söylemek için bu yazıyı yazdım, kendinizi yalnız hissetmeyin ancak iyileşmemiz gerekiyor. Yaz geldiği için finallerden sonra eve döndüğümüzde düzeliriz diye umuyorum.

Şimdi uzun yol yolculuğu yapıyorum ve bu yazıyı yayınladıktan sonra telefonuma bakmak yerine kitap okuyacağım. Hayat budur.

Sevgilerimi yolluyorum, keyfimiz bol olsun!

Okuduğun için teşekkürler 💋

xoxo, İdil

“Mumları üfle,’’ dediler. Direndim.

Buna bir son vermek için ilk olarak pasta üflemeyi reddettim. (Aslında bebekken mum üflemeye bayılırmışım o yüzden aile içinde kesilen tüm pastalar sahibinden bağımsız bana üfletilirmiş. Bkz.: ‘‘Alkış kızıma.’’) Ben yaz çocuğu olduğumdan doğum günlerim hep tatillere denk gelir. O sene de anneannemlerdeyken yakalanmıştım, lise birinci sınıfın yaz tatiliydi. Hayatımdaki hiçbir şeyin istediğim gibi olmaması, bulunduğum yerde bir türlü uyumlanamamam, kısaca liseye giden genç bir kız olmam yüzünden kendimi berbat hissediyordum; ancak sebebini o zaman anlayamıyordum tabii.

Günü gayet güzel bir şekilde idare ettim, akşama kadar pasta yoktu çünkü istemediğimi söylemiştim. Kafamı dağıtmak için bir şeylerle uğraşıyordum. Sonrasında tabii ki bir sürpriz yapıldı; dedem benim için pasta almıştı. (Ağlama emojisi koymamak için ne kadar zor durduğumu bir bilseniz.) Tüm kutlama boyunca istemeden surat astım, sonrasında da “Neden suratımı astım ki, dedem üzüldü,’’ diye tüm gece boyunca hıçkıra hıçkıra ağladım. Üzerinden 7 yıl geçmiş olmasına rağmen, sevdiğim birini istemsiz şekilde üzdüğüm benzer bir senaryoda yine aynı şekilde davranacağımı bilmek, kişilik gelişimimin sıfır olduğunu mu gösterir?

On altıncı doğum günüm için ise çok heyecanlıydım. “Sweet sixteen” gibi bir olaydan haberdardım, milyon kez 16 Wishes izlemiştim ve tamamen hazırdım buna. Artık ağlamak yoktu. Çareyi bu sefer sarhoş olmakta buldum ve şöyle söyleyeyim: işe yaradı. İlk kez sarhoş olmuştum, birkaç bira ve bir kadeh şarap içtiğimi hatırlıyorum. Tüm gece boyunca çişimi yapmakla meşgul olduğum için ağlamaya vakit kalmamıştı. Ayrıca sarhoşken ilk önce hisli, sonrasında “sersem” birisi olduğumu keşfetmiştim: O zamanlar aşkından yerlerde süründüğüm ilk eski erkek arkadaşımı özlediğim için ağlamış, çocuğun üzerine kuzenimle iddiaya girmiş, sonrasında da mekanda şarkı söyleyen müzik grubundaki birkaç havalı insanla tanışmıştım. Hala Instagram’da takipleşiyor olmamız ve onları hala çok havalı buluyor olmam birçok noktayı doğru hatırladığımın kanıtı.

Senede bir tane doğum günü İNANILMAZ az.

Doğum gününde tüm hayatlar sana adansın, herkes seni mutlu etmek için seferber olsun, her girdiğin odada konfeti patlasın, bir dediğin iki olmasın istiyorsan eğer, bil ki bunda yanlış hiçbir şey yok. Ben de birebir aynılarını istiyorum. Bu seneki kutlamam için davetiyelerimin arkasına quiz hazırlamayı bile düşündüm. Sorular şu tarzda olacaktı: İdil’de en sevdiğiniz özellik, neden tüm dünya İdil’i konuşmalı falan gibi şeyler.

Biz böyle düşünürken ağlamamıza giden yollardan biri açılıyor: hayal ve gerçek çatışması. İnsanın özellikle böyle özel zamanlarda başkalarının da halihazırda akmakta olan bir hayatının olduğunu kabullenmesi bir tık zor olabiliyor. “Beni çok seviyorsunuz madem, neden hediye olarak hepiniz ismimi dövme yaptırmadınız yani?”

Yaşlanma korkusu mu diye de düşündüm ama bunu hiç umursamayan kızlarda da olan bir durummuş. Dünyaya gelen büyüyor maalesef. Ben artık korku kotamı da doldurdum, saçımda beyazlar var; hiç şakası kalmadı işin. Cepteki yaşama eklenen yeni ve başına neler geleceğinin belirsiz olduğu bir zaman dilimi var ortada; onun ağırlığından mı ağlıyoruz acaba? Çok şey yaptım ve hiçbir şey yapamadım hissiyle gelen duygu karmaşası yüzündendir belki.

Bir de haber beklediğiniz biri varsa doğum gününüzde… Aman diyeyim! O kadar korkunç hikâyeler dinledim, kalp kırıklıkları yaşadım ama hala, bazen hoşlandığım kişiden aldığım tek bir mesaj bile günümün akışını balla kesebiliyor veya daha da mahvediyor. Boşuna demiyorum; bir erkeğin ruh halinizi etkilemeye başladığını hissederseniz, oradan topuklayın hanımlar. Teoride inanılmaz basit, pratikte imkansız. Aşık olmuşsun bir kere, biraz zor topuklarsın.

Çok güçlü bir kızım: Artık ağlamıyorum

Benim ağlamalarım bir yerde durdu. Çok büyük beklentilere kapılmadığımda gayet hafif atlatabilir oldum. Bu süreçte çok ter döktüm, çok kan kaybettim tabii, orası ayrı. Her sene bir şeyler feda ettim: kuzenimin Danimarka’da okurken bana yolladığı, dünyanın en süslü, en güzel iki kutu mumu (17. yaşım); akıl sağlığım (18. yaşım); şıpsevdi ve saf aşık halim (en azından bir süreliğine, 19. yaşım); ve son olarak utangaçlığım (20. yaşım). Bu sene neyi feda ettiğimi bilmiyorum açıkçası. Doğum günü partimden sonraki ilk yazıma size küçük bir not olarak yazarım, aklınız kalmasın.

O anki hissimizi bile o anda paylaştığımız biiir sürü insan var, bu demek oluyor ki bu hüznü, bu ağırlığı, bu ağlama hissini bizden alabilecek veya bize yok olması için yardım edecek biiir sürü insan da var. Her yazının sonunu aşkın varlığına bağlamamak için hep kendimi tutmak zorunda kalacağım gibi görünüyor. Her yeni yaş bambaşka insanlar ve bambaşka deneyimler demek. Bunun gelişini ağlayarak veya ağlamayarak kutlamak bize kalmış.

Sevgilerimi ve iyi olan her şeyi sizlere yolluyorum, keyfimiz bol olsun!

Not: İkizler sezonunun sonuna yaklaşırken tüm gemini prenseslerine de buradan harika bir yaş diliyorum, biz bir takımız.

Okuduğun için teşekkürler 💋

xoxo, İdil

Yazdığım sonu bile olmayan o dandik kitaplardan birini bastıran ve bana yazar olmam için gereken mental desteği fazlasıyla sağlayan kişi, babam, bugün hala yazmakta olduğum iki kültür-sanat-edebiyat odaklı öğrenci dergisini de hep vaktinde okuyor. Her ay yazım yayınlandıktan birkaç dakika sonra, İstanbul’daki evimizden İzmir’deki yurt odasında oturmakta olan bana telefon açarak yorumlarını paylaşıyor. Kesinlikle dünya tatlısı.

Kısacası: aile gözetiminde edebiyat yapıyorum ve bu yüzden rahat rahat Carrie Bradshaw’cılık oynayamadığımı fark ettim. Aşk hayatımı, popüler kültür fikirlerimi, anlatmaktan kesinlikle çekinmediğim dating serüvenlerimi ve hayatımın genç bir kadın olarak yaşadığım o ışıl ışıl kısmını bir nevi sansürlüyorum diyebilirim.

Neyse ki, daha özgür olabileceğim ve kendimin neredeyse %100’ünü yansıtabileceğim bir platforma adım atmak bana büyük heyecan verdi. Bugün bu heyecanın etkisiyle Tiktok’a bir içerik bile çektim.

Carrie ile Tanışmak

Geçtiğimiz yaz ilk kez Sex and the City izledim. Açık konuşmak gerekirse, beyin kimyamla oynadı. Ne kadar nefret edilirse edilsin benim favorim Carrie. Neden mi? Sebebini anlamak aslında zor değil, özellikle beni tanıyorsanız…

İlk olarak o bir yazar ve ‘‘çirkin’’ bir burnu var. Bu, yıllar önce ortaya attığım bir şakamı kanıtlar nitelikte: ‘‘Gerçekten iyi kadın yazarların burunları çirkin olur.’’ Örneklerim de hazır: Gülse Birsel, Phoebe Waller-Bridge, Merve Göntem, Carrie Bradshaw ve belki önümüzdeki yıllarda da ben. Şaka yapıyorum, kendimi bir şey sandığımı sakın ama sakın düşünmeyin! Güzellik algılarının üzerimize çöküp boğazımıza yapıştığı bu dönemde, Carrie gibi güzelliği klişelere uymayan kadın karakterleri görmek beni rahatlatıyor. Eski yıllardaki gibi birbirinden çok farklı yüzlere sahip kadınlar görmek beni neşelendiriyor. Eğer siz de çoğu güzellik normuna uymayan genç bir kadınsanız, ne demek istediğimi eminim çok iyi anlıyorsunuzdur.

(Konu açılmışken, dergilerde çalışan ana karakterlerin olduğu eski romantik komedi filmlerini/dizilerini izlemek de bana ilaç gibi gelen bir şey. Lokal bir örneğim de var: Avrupa Yakası. Senelerdir yemek yerken rastgele bir bölüm kesitiyle bana eşlik etmekten bir gün bile geri kalmadı.)

Ayrıca inanılmaz iyi giyiniyor. Tüm parasını ayakkabılara yatırmasını kesinlikle çok tatlı buluyorum. Ama bu yalnızca topuklularla alakalı değil, Carrie kesinlikle bir moda ikonu bence. Dior poşetiyle, topuzu ve kürküyle merdivenlerde oturduğu bir sahne var mesela, aklımı başımdan alıyor.

Ve tabii ki aşk hayatı… Tam bir aşktan sabıkalı. Bu kadar çok hata yapan, her şeyi eline yüzüne bulaştıran, kendi deluzyonlarından çıkamayan biri daha yok. Böyle kadın karakterleri çok seviyorum, bırakın da bir kere her şeyi onlar mahvetsinler. Beni daha iyi tanımanız için şöyle söyleyeyim: Mr. Big benim en büyük crushım. Felaket yakışıklı bir adam gerçekten. Hem centilmen hem de şeytan tüyü var, ondan vazgeçememesini maalesef çok iyi anlıyorum; her gördüğümde benim kalbim de bir pır pır etmiyor desem büyük haksızlık olur. Kendi kafamda içten içe dinamiğimizi benzettiğim birisi vardı hayatımda. Tabii ki yalandan yani, ne o aşırı zengin bir iş adamıydı ne de New York’ta yaşıyorduk; demek istediğim bir var bir yoktu ama bir türlü de kopamıyorduk. Bir gün oturup sigara içerken halka çıkarmasını istedim. Gülüştük. Anlam veremeyince ona bu sahneyi açıkladım: Carrie ve Big’in her fırsatta bir sigarayı paylaşması ve Big’in çıkardığı halkalara Carrie’nin dokunmaya çalıştığı o sahne… Ah kalbim! Anlatınca biraz makara yaptık ama bana dev romantik gelmişti. Böyle saçma sapan huylarım var aşk hayatımda. Maça götürüldüğümde de maçın en kritik kısmında şekersiz kola almaya yollamak şu anda listemde ilk sırada. Deli gibi bekliyorum, öyle söyleyeyim.

‘‘Maybe we could be each other’s soulmates.’’

Benim için bir diğer önemli şey: kadın arkadaşlıkları. Carrie’nin üç yakın kadın arkadaşıyla olan ilişkisi bana göre dizinin en romantik kısmı. Evet, Carrie zaman zaman bencil olarak görülüyor; bu da oldukça eleştiriliyor ama benim ele aldığım kısım o değil, dostlukları harika ve rutin, çok şeker bence. Ben de kendi hayatında kız arkadaşlıklarına büyük önem gösteren birisiyim. Dolly Alderton, Everything I Know About Love kitabında şöyle söylüyor: ‘‘Nearly everything I know about love, I've learnt from my long-term friendships with women.” İlk kez duyduğumda içimde birkaç çiçeğin açtığını ve ‘‘Ay evet ya,’’ gibi bir tepki verdiğimi hatırlıyorum. Aynen öyle. Sizi her senaryoda çok seviyorum hayatımdaki canım kadınlar.

Listeyi daha çok uzatırım, eminim yayınladıktan sonra aklıma atladığım için üzüleceğim birçok şey gelecektir ama asıl meseleme odaklanmak istiyorum…

Peki, İstanbul’da Bir ‘‘Carrie’’ Olunur Mu?

Dizi ilk yayınlandığında Carrie 31 yaşındaymış. Ben şu anda 21 yaşındayım, gerçi iki haftaya 22 oluyorum ama daha da genç olduğum son günlerin tadını çıkarmak istediğimden 21 yaşında olduğumu vurgulamayı seçeceğim. Aramızda 10 yaş var, dizi upuzun, sayısız adam geçti ve macera yaşandı. O yüzden ‘‘her saniye yaşlanıyorum’’ korkumun biraz olsun dinmesine fayda ediyor. İçimi rahatlatıyor yani.

Üniversitenin bitmesini hiç istemezdim ama izledikten sonra iş hayatımı da merak etmeye başladım. Kendi paranı kazandığın, daha özgür bir dönem başlıyor ve bu bile başlı başına bir devrim gibi bir şey. İşten çıktıktan sonra akşam yemeği randevuları, öğle aralarında kahve içmeler, tatlı bir notla ofise gönderilen çiçekler… Kim heyecanlanmaz ki?

Sex and the City evrenini tamamen İstanbul’a getirmek, korkarım mümkün değil. Özellikle böyle bir ekonomik krizin ortasındayken, orada yaşanan hayatları orta halli bir ailenin kızı olarak hayal etmem mümkün değil. Ülkede bunu yaşayabilecek bir kesim var elbet, ama onların da bu keyifli hayatı seçecek vizyona sahip olduğunu maalesef düşünmüyorum. Yani, yine kaldık biz bize…

Kötü haber önce, iyi haber sonra: tamamını getiremeyiz belki ama esintilerini her zaman saçlarımızda hissedebiliriz. Belki de mesele tam anlamıyla o hayatı yaşamak değil, o hissi yaşamaktır.

Kendi Cihangir’im, Kendi Carrie’m

Geçen yaz, ben de kendi ‘‘Carrie’’ yazımı yaşadım. Evim Cihangir’e oldukça uzak ama yine de günlerimi orada geçirmeyi seviyorum çünkü en çok kendim gibi hissettiğim yer orası. Onun da söylediği gibi ama bana uyarlanmış haliyle: ‘‘Genelde ya dairemde yazıyorum ya da Cihangir’deki bir kafede oluyorum.’’

Midi eteğimi giyip Beyoğlu’nda yürüdüğüm, çantama bilgisayarımı attığım ve yola koyulduğum günlerim, en sevdiğim kahvecilerden birine çöküp dergilere yazmaya başladığım anlarım ve günün sonunda aynı masayı paylaşmaktan büyük keyif aldığım dostlarım var.

Geçen yaz hayattaki her şeyim görünüşte tamamdı. Sırf tamam olsun diye, kendimi içinden çıkmak istememe rağmen mahkum ettiğim hiçbir ikili dinamikte artık yokum. Ve huzurumu korumaktan da vazgeçtim açıkçası. Heyecanlı olmayı huzurlu olmaktan daha keyifli buluyormuşum meğer. Belli olmayan, ikilemde bırakan şeyleri de çok seviyorum. Belki başkaları buna ‘‘olgunlaşamamak’’ der ama bana göre herkesin hayat bölümleri aynı sırayla yaşanmıyor. Ben sadece tadını çıkarıyorum.

Kendimi Carrie Bradshaw zannedeceğim 2. yaz mevsimime çok hazırım. Bacaklarını masasına uzatarak, sigarasını içerek ve hayatını tüm dünyaya meze ederek yazmasını çok seviyorum. Ben de aynısını yaptığım zamanlarda hayat harikaymış gibi hissediyorum.

Sizlere sevgilerimi yolluyorum ve ilk yazımı burada sonlandırıyorum, hepimizin keyfi bol olsun!

Not: Kulaklığımda I’m Every Woman çalıyor.

Okuduğun için teşekkürler 💋

xoxo, İdil

Subscribe now