Yorgun argınım tenha sokakların ortasında.
Söylemekten çekinmeyeceğim; etrafım bokla kuşanmıştı adeta.
Yağmur damlaları bile kire bulanmış,
Sokak nasıl temiz kalsın ki?
Yüreğim nasıl arafta süzülüp incinip kırılmasın ki?
İmkânsız.
Yalan söylenemeyecek kadar büyük bir doğru.
Hatta itiraf edilemeyecek kadar.

Kaldırımların arası yosun tutmuş. Ardından Necip Fazıl Kısakürek’in “Kaldırımlar çilekeş yalnızların annesi” diye dizelere döktüğü geliyor aklıma.

Şu çilekeş yalnızların annesi kaldırımlar, yorgun argınların annesi kaldırımlar olmuş.
Eksilmekten yorulanların,
Kalıplara sığmak istemeyip taşanların,
İyi hissetmeye alışık olmayanların,
Sevgisizlikten geberenlerin ailesi olmuş.

Girdim düz bir mekana,
Söyledim masama iki bira.

Yağmur çiselerken düşündüğüm şey yankı yaptı geçen akşamda.
Yorgun argın kamburuma ve kimsesiz kalbime iyi gelen tek şey içtiğim bu iki bira.
Kalbimi daha da derine çeken,
Aklımdaki çelişkiyi siyah poşete çeviren
İki bira.

Thriller (1982)Albümünün neredeyse tüm şarkıları hala dinleniyor. İnanılmaz bir albüm kesinlikle. Beat It, Billie Jean, Thriller gibi içinde yer alan şarkıları bilmeyen yoktur. Popun kralı kendisi.

Bad(1987) Bad, Smooth Criminal ve Dirty Diana gibi şarkıları içinde bulunduran albümle birlikte bana göre Jackson'ın en iyi erasız Bad'dir. Dirty Diana da favorimdir, duyunca çok garip hisler içinde kayboluyorum.

Invincible(2001) 2001 çıkışlı son albümünü dinlerken sebepsizce ağlayasım tutuyor. Heaven Can Wait gibi şarkıları TikTok'ta viral oldu ve akımlara katıldı. Dirty Diana gibi bu şarkı da beni çok başka boyutlara taşıyor. Sanki boşluktayım ve karnımdaki kelebekler çıkmak için can atıyor.

Bana kalsa Michael Jackson'ın tüm albümleri şaheser, bunların arasına Off the Wall'u da eklemek isterdim fakat bu top 3 gibi bir şey oldu farzedin. THE KING OF POPP💿

Octane (2026)Kendisine o kadar hayranım ki şu adamın benim için en iyi albümüdür. ATM şarkısı da favorimdir. Kendisini çok seviyorum. Umarım konserine gidebilirim. Yanıyorum sesine be adam 🔥

Life of a DON (2021) Life of a Don'ın çok başarılı bir albüm olduğunu düşünüyorum. Özellikle Travis Scott ile yaptıkları "You" şarkısını çok beğeniyorum. 2AM de favorimdir.

kendisini uzun zamandır dinliyorum. No pole ve new drop şarkılarını illa duymuşsunuzdur. Benim hala favorim no pole 💿.

Blonde(2016) İçinde White Ferrari, Pink + White gibi şarkıları barındıran, içime çok dokunan bir albüm. Ve aynı zamanda bakılacak olursa Frank Ocean'ın son albümü. Yavruların üşüyor, yeni şarkı çıkart😓.

Flower boy(2017) See you again" gibi şarkılarıyla bilinen albüm benim favorimdir, kendisini de çok severim.

IGOR(2019) "Are we still friends?", "Igor's theme" şarkılarını içinde barındıran albüm kapak tasarımıyla çok hoşuma gidiyor. Dinleyin, beğenmeme ihtimali düşük.

MUSIC(2025) Evil Jordan", "Radar" şarkılarını illa duymuşsunuzdur. Viral olmuştu. "Type Shit", "Timeless", "Fein", "Popular" gibi şarkılarda parmağı olan Playboi'yi kendimi editte gibi hissederken dinliyorum. Heyecandan çıldırırken de iyi gidiyor.

Sosyal medyanın artık ciddi anlamda hepimizin hayatının bir parçası olduğu aşikar. Durum böyle olunca herkes bir şekilde popüler olan bir kıyafeti, yiyeceği, makyaj malzemesini, bir aksesuarı bile sırf ekranda belki de hayatında hiç görmediği ve görmeyeceği biri beğendi, kullandı ve reklamını yaptı diye satın alıyor. Buna "Bandwagon" (Sürü) etkisi diyoruz; herhangi bir şeyi sözde herkes yapıyor diye yapma eğilimi. Kısaca çoğunluğun arkasından gitme. Durum böyle olunca en ufak bir keşfet patlamasında, herkesin gözüne hoş gelen nesne bizim de gözümüze şahane gelmeye başlıyor. Ve ürün fahiş fiyatlarda olsa bile almaktan gocunmuyoruz. Adeta bir tüketim çılgınlığı bile yaşıyor, stokları bitiriyoruz. Buna ise FOMO (Fear of Missing Out), yani bir şeyleri kaçırma korkusu denir. Bu geride kalma korkusu, kişinin kendi hayatında mutsuz olmasına yol açar. Aynı zamanda nesnelere meta fetişizmi ile bağlanıyoruz. Nesnenin nesne olmaktan kopması ve tanrısal bir boyut kazanmasıdır.

En basit örneği, giyim kuşamdan bahsedeceğim. Kendi olmaya çalışan, kendi tarzında olan insanları dışlıyorsunuz. Çünkü onlar sizin bilmem ne renkte, hangi desende olan kıyafetinizden giymiyor ve size garip geliyor. Toplum, klon olmayan kişiyi dışlıyor, ötekileştiriyor.

Çoğu ergen de aynı bakış açısında olmuyor bu çağda olmamız sebebiyle. Popülerleşen bir fikir ne kadar doğru veya yanlış olsa da sırf popüler olduğu için savunuluyor. En zoru işte bu: Sürü psikolojisi.

Herkesin klon olduğu bu dönemde kendi olabilen insanları görünce gerçekten mutlu oluyorum.

#yıkılsınkapitalizm

Kalemimin kırmızı ucu kırık,

Sızlılıyor sağ elimdeki yarık,

Bulmaca misali her tebessümüm cıvık,

Amansız ormanda bir sevgiliyim ben idamlık.

Arıyorum sarı çiçeklerin arasında bir garip yaratık,

Gözyaşlarım sel misali şımarık,

Canımdan can gidiyor, neredesin münafık,

Amansız ormanda bir sevgiliyim ben idamlık.

Amacıma ulaşmak zor, biliyorum birazcık

Lakin benim amacım ulaşmak değildir akıllanmazlık,

Amacım hedefe giden yolda çaldığım ıslık,

Onu ararken çektiğim binbir saflık…

Amansız ormanda bir sevgiliyim ben idamlık.

Sagol oscar wilde

Her damlası kirlenmiş,
Çerçevelerden sızıp yerlere serilmiş,
Binbir tonu ile seyircileri büyülemiş,
Nar kırmızısı.

Soğuk zemine halı niyetine yayılmış,
Keskinliği ile gelip geçeni arındırmış,
Korkutucu boyutta gözler önünde çakılmış,
Nar kırmızısı.

Ressamlara ilham olan,
Tablolarda yer dolduran,
Paletlerde iz bırakan,
Nar kırmızısı.

İki tane çiçek elimde,

Biri sağ, biri sol gözümün önünde.

Gülümsüyorlar öylece yüzüme.

Hey, bakmayın öylece benim yüzüme.

Biri sarı, diğeri daha da sarı laleler.

Neden bu kadar şahaneler?

Belki de elime ilk kez aldığım için bu kadar narinler.

Belki de, belki de bana göre çok narinler.

Ah laleler, sarı laleler.

Bu kadar kırılgan olmak zorunda mısınız, sarı laleler?

En yanlış zamanda kalp kırmaya neden bu kadar meraklısınız, sarı laleler?

Ah laleler, sarı laleler.

En keskin fırtınada boynunu bükmeyen laleler,

Kuru toprakta can veren laleler,

Yakıcı güneşte daha da şevhet kazanan laleler.

Bu kadar ızdırap çektiğiniz için mi hep kızgınsınız, sarı laleler?

Söyleyin bana bu yüzdenmi sarı laleler?

İçimdeki seni tek celsede öldürdüm,

Mumunu ağır aksak söndürdüm.

Hayallerimdeki seni,

Bir temmuz sabahı sömürdüm.

Sana nakletmeye yetmez sözler,

Elinden tutmayı bekler.

Esmer, buğday ciltli bedenler...

Aman, bunlar kifayetsiz sözler…

Usulca bastım sigarayı,

Tam da küllüğün kalbine.

Ardından zihnime esen tek şey:

Seni her gece düşleyenler…

Ah, o bir anda gelip giden irkilmeler...
Boğacakmış gibi yerinde duramayan ellerim,
Çığlık atmak için aralanan dudaklarım...
Ne kadar acayip bir hâl içindeler...

Siyaha bürünen semada kaybolan düzensiz soluklarım
Ve eşlik eden yağmur damlaları.
Derin bir nefes aldım ve
Ve kendimi sonsuz bir döngüye hapsettim;
Kaybolacağım ve yok olmaya çalışacağım bir döngüye...

You’ve managed to vanish.

—-—

uc kelime soyle dedigimde(siyah Kivircik ve bulut) bana yardimci olan gangama tesekkur ediyorum. Sayesinde bugunde yazdik birseyler❤️.

•Melankoliyi iliklerimize kadar hissettiğimiz iki yapıt. Hüzünlerini, kırılgan kalplerini kendi içlerinin en derininde yaşayan iki baba ve onların evlatları. Babaların ve çocuklarının mükemmel olmayan, eksik hissettiren fakat nefret edecek derecede de kötü olmayan ilişkileri. Aslında bu iki filmde de ele aldığımız temel konu, fark etmemiş gibi davransak da babalarımızın içlerinde boğulduğu hüzün.

Aftersun

" I think it’s nice that we share the same sky."

Film, Türkiye'de Fethiye’ye tatile giden yeni yaşına girecek olan baba Calum ve 11 yaşındaki kızı Sophie’nin tatil anılarını ele alıyor. Aslında şu an filmin yüzeysel bir şekilde konusuna baktığımızda tekdüze bir hikâye anlatıyor gibi durabilir. Fakat Calum’un durgunluğu, yalnız kaldığında duygu patlaması yaşaması, ne kadar eğleniyor gibi görünse de dalıp hüzne kapıldığını görebiliyoruz. Filmin ilerleyen sahnelerinde bir kadının, insan topluluğu olan bir yerde siyah bir ekran ve ara sıra gidip gelen beyaz ışıkla etrafta dolandığını görüyoruz. Bunu ilerleyen sahnelerde anlıyoruz ki bu kız Sophie. Aslında küçük Sophie, babasının derin hüznünü 11 yaşındayken anlayamamış. Doğum gününü açtığı kamera kayıtları ile içine bir baba özlemi ve babasının anlam veremediği asık suratı sarmış olduğunu görüyoruz. Filmin aynı zamanda ilk sahnesi olan kamera kayıtlarından bir görüntüde Sophie, 31 yaşına girecek olan babasına “Benim yaşımdayken şimdi ne yapıyor olacağını düşünmüştün?” diye bir soru yöneltiyor. Ve son sahnelerde görüyoruz ki Sophie, aslında babası gibi bir yetişkin olduğunda aynı duygularla sarıp sarmalandığını açık bir şekilde görüyoruz. Belli belirsiz gelen beyaz ışıkla aydınlanan karanlık ortamda dolanan Sophie, hayal dünyasında onunla aynı yaşta olan babasıyla da geziniyor. Bu sahnelerde Sophie de babası gibi aynı karanlıkta dibe çökmüş ve amaçsızca geziniyorlar. Sadece bir tatil anısı olarak görülen filmde aslında derin duygu birikimleri, baba özlemi, hüzün, kaybolmuşluk görülüyor.

Babam ve Oğlum

"Baba buraya neden geldim biliyormusun? Denize bir oda ver,onu yanına al. Burada büyüsün. Bir evi olsun gidecek başka hiçbir yeri yok."

Hepimizin ağlamaktan bir hâl olduğu yerli yapım Çagan Irmak filmi. Babam ve Oğlum , Aftersun’a nazaran daha da bir duygusal başlıyor. Filmin ilerleyen dakikalarında hemen bir hüzün kaplıyor içimizi. 1980 darbe döneminde geçen film, Sadık’ın hamile karısının ölümü ile bizi şaşırtıyor. Gazetecilik okumak için İstanbul’a gelen Sadık’ın babası ile arası kötüdür çünkü babasının rıza göstermediği şekilde evden ayrılmıştır. Öksüz olan çocuğu Deniz’e bir gelecek vadetmek için dargın olduğu babasının yanına gitmeye karar verir. Tam bu noktada Sadık’ın babasıyla olan çatışması, ta ki Sadık’ın hastalığının patlak vermesiyle son bulur. Bazı sahnelerde Sadık’ın, Deniz’in ona çok bağlanmaması için sert davrandığını görüyoruz; mesela yataktan yanına yatmaya geldiğinde nazik bir şekilde olmasa da kendi yerinde yatmasını istemesi gibi. Ona yakın olmamasını ister ya da ondan nefret etmesini.

Sadık, Deniz’i ne kadar sevse de sevgisini ona gösteremiyor. Belki de Aftersun ile Babam ve Oğlum’un aralarındaki en benzer nokta budur. Bazı şeyler fark edildiğinde çok geçtir ki Hüseyin Efendi, Sadık’ın hastalığı dolayısıyla hastanede hiçbir şey olmamış gibi onu şefkatle sever. Normal olması gereken budur fakat dediğim gibi artık çok geçtir; Sadık birkaç güne yaşama veda edecektir. Sadık’ın ölümü filmdeki dramatik yapıyı daha da güçlendirir. Aftersun’da yüzeysel bir şekilde ele alınan drama, Babam ve Oğlum’da direkt izleyiciye geçer. Deniz babasına bağlı ve onu kaybetme korkusunu düşünemeyecek kadar küçüktür. Bu nedenle Sadık’ın ölümü Deniz’de derin bir yere bırakmıştır. Son sahnelerde de görüyoruz ki hayal dünyasında yaşayan Deniz, babası ile konuşup veda etmektedir. Deniz’in Hüseyin Efendi ve Sadık’la kurduğu derin sevgi ve bağ, aslında filmde duygusallığı pekiştiriyor.

Farklı kültürler, farklı diller, farklı anlatış biçimleri... Aslında hepsi de ortak bir noktada birleşiyor: baba sevgisi, baba özlemi ve babaların içindeki o göremediğimiz duygusallık. İki filmde de çocuklar çok küçük yaşta oldukları için babalarının kendi içlerinde yaşadığı kırgınlığı tam olarak anlayamazlar. Kusursuz baba olmayan Calum ve Sadık, içsel çatışma ile yanmaktadır. Bu iki filmi de izlediğimizde anında bir etki yaratmayacak fakat ilerleyen zamanlarda _düşündüğümüzde kendi aile ilişkilerimizi sorgulatıyor_ ve aslında bazılarımızın da bu sorunu yaşadığını görebiliyoruz. Kimimiz babamızla yakın dursak da sevgisini bize tam aşılayamadığını görebiliyoruz ya da küçükken çıktığımız bir tatilde onların kendi içlerinde içsel çatışmalarla yandığını sonradan fark ediyoruz. Henüz izlemeyenleri kıskandığım iki film:)) İzlemeyenler için iyi seyirler❤️.

büyük küçük yıldızlar.

Sen bir tanesini seçiyorsun,

ben hemen yanındakini.

Sonra aklıma yıldız tozu geliyor.

Eğer bir yıldız seçersen

ve seçtiğin yıldız kayarsa,

sen de yıldız misali kayıyormuşsun.

Tenin tenime değmemiş gibi,

dudakların ellerimle hiç birleşmemiş gibi…

Aradan vakit geçiyor.

Kar taneleri kaç defa gökyüzünde belirdi,

kahverengi yapraklar kaç kere kurudu,

saymadım, sayamadım.

Ama senin yok oluşun,

yıldız misali kayışın,

zihnimin bir köşesinde yer edinmiş.

Kim mi?

Senle ben, sevgilim.

Hiç var olmamış gibi,

bir daha var olmayacak gibi.

Ama hâlâ tek kalpte birleşmiş iki kişi,

istesede yanyana olamayacak iki kişi…

Kadın cinselliğinin tarihsel olarak yok sayılması insanın kendi doğallığını, yaşama devamlılığını inkâr eden bir toplumsal yapıyı besliyor ve bu inkâr gün geçtikçe herkesi içten içe arzularından uzaklaştırıyor. Ayıplandık, ayıplanıyoruz. Hamile olduğu için parti yapanlar, cinsellik kelimesini duyunca iğreniyorlar. Aynı konunun üreme tarafı konuşulunca yüceltilirken, cinsellik kelimesi bile utançla karşılanıyor. Onlara göre erkekler cinselliği konuşabilir; çünkü çoğu zaman bu konu ciddiye alınmaz hatta "şaka" altında yapılan konuşmalara dahil, onlar anlatınca ayıp olmaz. Yapma be! Birkaç cehalet kapısının aralandığı şu dönemlerde hâlâ bu konu hakkında konuşurken yanlış anlaşılırız diye elimiz ayağımıza dolaşıyor. Korkuyoruz. Susturulacağız diye, ayıplanacağız diye korkuyoruz. Utanıyoruz da aynı zamanda. Öğretilmiş bir susma şekli olan utanç, korkunun da kardeşi oluyor yanımızda.

•Cehalet içinde yaşayan toplum, sadece bir et yığınıdır.

El ele tutuşan iki sevgili veya öpüşen tatlı bir çifti görünce bile lanet okuyan bu toplum; yaşlı teyzeler, belki bazılarımızın akrabası… Binlerce yıldır toplum yüzünden bastırdığımız arzuları yok sayıyorlar. Bu konu hakkında hâlâ konuşurken yanlış anlaşılacağız diye korkuyoruz. Kadınlar için cinsellik sadece üreme kısmıyla sınırlı kaldı. Ya beden hafızası, arzulanma duygusu,istememe hakkı… Bunları neden yok sayıyoruz ki?

Beden hafızası, zihnin unutsa bile vücudun yaşadığı deneyimleri; kas kasılması, gevşeme ve benzeri durumlarla hatırlamasıdır. İşte tam bu noktada kadın cinselliği araya giriyor. Dokunuşları, utancı, güven duygusunu, sınırları hatırlatan beden hafızası aslında bizim kendimizi tanımamıza yardımcı oluyor, duygusal sürecin gelişimini sağlıyor. Ve cinsellikte rıza göz ardı edilirse, rahatsız bir durum ortaya çıkarsa beden hafızası tamamıyla göz ardı ediliyor. Çünkü o güvensizlik duygusu, sağlıksız birliktelik kişinin psikolojisini etkiliyor.

Toplumsal normların kilitlediği şu kapılar, bize öğretilen sessiz fısıldamalar… Kim bilir, belki de yer yer kafamızın bir köşesinde konuşan o gizemli ses oluyor.

Hamilelik kutlanır, çocuk doğduğu için partiler düzenlenir, aile kelimesi onların her üç cümlesinden biridir. Fakat cinsellik bu tabloda arka planda kalmayı bırak, yok bile. Doğal bir insan deneyimi olan cinselliğin yüceltilmesine ihtiyacı yok; o tabloda yer aldığının ve utanılacak bir şey olmadığının bilinmesi lazım.

Kısacası kadın cinselliği, öğretilmesi gereken bir durum değil; zaten aramızda olduğunu fark edip utanılacak bir şey olmadığının hatırlanmasıdır.

Dergi karmadaki en en en sevdiğim yazım ilan EDİYORUM🫂🤞🏼.

Koymuşlar önüme,

Uzun uzun bak, oku bize.

Ne anlatıyor diye.

“Bir şeyinim ama hiçbir şeyinim. “

Sessizlik çöktü.

Gözlerime hançer saplandı sanki.

Körmüşüm de görmeyi yeni öğrendim gibi.

Öğrendim de içime ferahlık aktı gibi.

Kağıt ateş oldu görmeyi öğrenince.

Şehvetle parlayan mükemmel bir ateş.

Oturduğum alan ise su,

Ne kadar aksada durmak bilmeyen bir şelale!

Ayağa kalktım o an.

Hiç bitmeyecek gibi boşlukta süzülüyordum.

En garibi de sesim yankılanıyor?!

Aman Allah'ım neler oluyor!

“Bir şeyinim ama hiçbir şeyinim. “

Kalbime yavaş yavaş hüzün çöküyor.

Anlıyorum ki;

Yokmuş daha değerli dünyada kendimden başka.

Evvela yanlız kalacakmışım yalnızlığımla başbaşa.

Bir önemi yokmuş onun bunun oysa,

Neden bu kadar geç anladım bunu,

Tanrı aşkına!!

Bir şeyinim ama hiçbir şeyinim lafını subda kullanırsın diyen .. teşekkürler 😭🫂.

Mary Shelley'nin 1818 tarihli romanından uyarlanan film, sınırlı sayıda gösterime girmesinin ardından 7 Kasım'dan itibaren Netflix'te tüm seyircilerine kapıyı araladı.

Karakter Analiz

Jacob Elordi – Yaratık

Yaratık filmde düşünebilen, hissedebilen, yalnız, aynı zamanda merhametli bir kişiliğe sahiptir. Duygusal olan yaratık, hayatta kalmayı toplum ile olan ilişkisi üzerinden inşa etmiştir. Yaratığın en büyük trajedisi ise yalnızlıktır. Yaratık, dış görünüşü yüzünden insanlar tarafından sevilmez; korkunun simgesi hâline gelir.

Oscar Isaac-Victor Frankenstein

Bir tür tanrıcılık oynayan Victor; sinemada yer yer bir bilim insanı, başarısızlık — belki de buna başarısızlık demek pek doğru olmaz — fakat başarabilmiş, ancak kibri ile yok olmuş birini görüyoruz. Kısacası, kendi döngüsü içerisinde kendini yok etmiştir. Mükemmeliyetçi ve hırslı olan Victor'un yaratığa kötü davranması, onu reddetmesi; aslında bir bakımdan yarattığı şeyin sorumluluğundan kaçması ve onu bir hata olarak kabul etmesinin ta kendisidir.

Elizabeth Lavenza – Mia Goth

Empati ve duygusal bağı güçlü olan Elizabeth, filmde masumiyet ve merhametin sembolü olarak sayılabilir. Yaratığa karşı gösterdiği hoşgörü, iyi kalpliliğini gözler önüne serer.

Filmi kısaca özetleyecek olursak; hırslı Victor'un tanrıcılık oynayıp farklı kişilerin bedenlerinden topladığı ceset parçaları ile oluşturduğu yaratığı ve bu yaratığın toplum ve yaratıcısı tarafından reddedilmesini anlatır.

Yaratıcı–Yaratılan Arasındaki İlişki

Victor'un ölü bedenlerden yarattığı yaratıktan kaçması, ona kötü davranması; sorumluluğunu üstlenmeyen bir ebeveyne benzetilebilir. Yarattığını, kötü davranan bir ebeveynin çocuğu yerine koyarsak aslında sevgiye muhtaç ve merhamete aç olduğunu görebiliriz.

Frankenstein, başlangıçtan sonuna kadar akıcılığını kaybetmiyor; aynı zamanda sinematografide de büyük bir üstünlük gösteriyor.

Sıcak renklerin nadir kullanıldığı filmde, soğuk mavi ve yeşil tonlara daha çok yer veriliyor.

Gotik atmosfere özen gösteren Del Toro, çoğu zaman ışığı karakterin bulunduğu arka planı karanlığa hapsediyor.

Seyircilerin beklemediği bir sonla biten film, duygusal bir kavga ile sona erer. Filmde trajediye daha çok yer verilir. Duygusal yoğunluk ise tavan yapmıştır. Filmden çıkarılacak türlü türlü mesajlar vardır; fakat bunlardan bir tanesini dile getirecek olursam:

“ Tanrı olmakla uğraşan insan, insan olmayı unutur.”

Dergi karma Şubat sayısı. Çizimine bayıldığım sayfa. Yorumlarınızı bekliyoruz🙃

Biliyormusun?

Ağzına sıçıyordum rüyalarımda,

Görüyormusun?

Malın tekiydin işte,

Saklıyor musun?

Büyük bir fiyaskosun,

Utanıyormusun?

Fotoğraflarına tokat atıyordum ,

Hissediyormusun

Hissetsende sorun yok, geber git.

Duyuyormusun?

Ne diyeceğimi bilemiyorum,

Dinliyormusun?

Ne soracağım hatırlamıyorum,

Anımsıyormusun?

Siktirip gitmeyi,

Düşünüyormusun?

Yoksa benim hayatın boyunca sövmemimi,

Bekliyorsun?

Uza be.

1941–44 yılları arasında narksist Nazi kuvvetlerinin işgal ettiği Belarus. Daha genç yaşta gerilla savaşına katılmış Belaruslu yazar Ales Adamovich, savaş dolayısı ile eğitimine ara verip partizanlara katılmış. Elem Klimov’un yönetmenliği ve Ales Adamovich’in 1972 yılında The Khatyn Story (Khatyn’in Öyküsü) isimli kitabının yayımlanması ile, kitapla aynı doğrultuda, 1985’te Idi i Smotri, İngilizce ismiyle Come and See ortaya çıkar.

Ales Adamovich’in kaleme aldığı ve ardından senaryo hâline gelen filmimiz, Hitler’in sebep olduğu bir soykırım. Savaşı en gerçekçi hâlini tüm çıplaklığı ile gözlemliyoruz. Bataklık, sis, ahşap evler, orman, açlık, yoksulluk ve daha niceleri; estetik kaygıdan uzak bir şekilde vahşeti, şiddeti ve betimleyemediğim bütün acıyı gözler önüne seriyor. Filmin içindeki boğuk hava, kıyafetler, Florya’nın psikolojik çöküşü, faşistlerin acımasızlığı, askerler, silahlar ve o iğrenç işkenceler; filmi diğer savaş filmlerinden daha gerçekçi kılıyor ve hakikaten hiçbirimizin daha önce görmediği savaşın bir diğer yüzünü önümüze, kırık bir kalp ile sunuyor. Klimov bazen estetik kaygıdan uzak durması ile aslında bize savaş psikolojisini yansıtmaya çalışmış ve o acıya savaştaymışız gibi maruz kalmamızı, iliklerimize kadar hissetirmeye çalışmıştır. Ve evet başardı.

Yetişkin denemeyecek yaşta fakat çocuk da sayılmayacak genç Florya… Köyünde kadınlar, çocuklar ve yaşlılar ile birlikte kalmıştı. Ve geri kalanlar, belki de ölüm ile burun buruna olacaklarını bile bile, savaşmaya gittiler. Tüfek arıyordu Florya. Toprakları kazarak bir tüfek arıyordu arkadaşı ile. Tüfeğini görürlerse onu da savaşa alırlardı ya! Eski bir tüfek buldu da… Annesi yalvarıyordu gitmemesi için. Fakat Florya dinlemedi; gururunun ona fısıldadığı çığlıklar dinmedi. Tüm erkekler bilinmeyen bir ölüm saati ile karşı karşıda iken o, burada kalamazdı. Ve Sovyet partizan direnişçilerine katıldı.

Ve ardından bitmek bilmeyen bir isyan ve öfke… Genç Florya, ergenliğin verdiği gurur yetkisi ile daha büyümeden yaşlanmıştı. Ruhsal olarak bir çöküş yaşamış ve bence ölmeyi bile dilemişti. Zaman zaman Florya’nın gözünden görüyoruz filmi: sesleri, bomba patlamalarını, acı çığlıklarını, mermilerin yok oluşunu, hatta delirdiği, ruhsal çöküş yaşadığı anları bile.

Filmin son sahnesi ve aynı zamanda ilgimi dahada çeken kısmı ise Florya’nın yolda gördüğü çamur suyu içindeki Hitler fotoğrafına ateş ettikçe, beyninde bir film şeridi gibi fotoğraftaki Hitler’in iktidara gelişinden gençliğine kadar yaşananılan anları ve en sonunda Hitler’in bir bebek olarak görülmesiyle çocuğun ateş etmeyi bıraktığı o an.

Böyle bir başyapıt daha önce görmedim diyebilirim. Evet, izlediğim savaş filmleri arasında bu film; savaşı tüm iğrençliği ile gözler önüne seriyor diyebildiğim tek film.

Hissetmiyorum. Bugün doğmuş gibi hissetmiyor, sevinemiyorum. Mutlu olmak mı istemiyorum diyeceğim, fakat küçükken de ben buydum. Hatırlıyorum. Bana göre değil ya da odanın mutlulukla taşmasından hoşlanmıyorum. Hatta doğduğum gün hep içimde bir fenalık, hep bir gereksiz bir bibahtlık…

İnsanların en mutlu olduğu günde, benim içimdeki gereksiz kaygı beni korkutuyor. Belki de bazen mahcup hissettiriyor ve utandırmaya çalışıyor. Fakat ardından düşünülmüş anlar için kurulan ortamı hatırlıyorum ve mesut bir sima ile günü kapatıyorum.

Eğer bir gün usanırsam seni sevmekten,

Suratını görmek istemez,

Ruhumun eksikliğini düzelten ellerin tutmaz,

Sedanı duymaya tahammülüm kalmazsa eğer,

Bilki yüreğim yaralı yavrular kadar dayanıksız, ruhum o vakit buz tutmuş bir kucaktır.

İçimde kıvrılan o ateşi hissedemez,

Seninle olan saliseler bile yavaş ilerlerken şimdi gün nedir bilemezsem,

Bil ki kalbim artık çarpmıyor,

Kimseye ihtiyacı olmadığını anlıyor.

Yük olmuştu omuzlarıma zaten sahte suratlar,

Kimsenin varlığını taşıyamayacağını kavrıyor.

Yavaş ve de usulca...

Bedenim aynaya bakıyor,

Ve suratıma lanetler yağdırıyor.

Çığlık atıyor dönüyor, dolaşıyor.

Sonra usulca gülümsüyor,

Bu öyle bir gülümsemedir ki, kıvranan ateşin acıya büründüğünü o da anlıyor.

Ve sen evet sen.

Sen ve lanet olası yüreğin.

Sen ve aciz düşüncelerin.

Sen ve manyakça lisanın.

Dur bir dakika! Sen de haklısın.

Benim gibi kalpsiz bir mahluğu hangi varlık arzulayabilir?

Hangi mahluğun zihni benimki ile parlayabilirdi?

Ben ile var olabilir umut dolu günlere bakabilirdi?

Hangi mahluk...

Söyleyin bana hangisi...

Kar yağıyor. Sana en son kar yağıyor diye dadanmışım:)). Kırılmassın öyle değilmi, günlük değilsin ya kaç defa tekrarlayayım. Bugünkü anlatacağım -dertsiz derman mı desem bilemedim- derdim değişimim. Evet değişim. Her mâhluk yaş aldıkça değişirdi. Bende olduğu gibi, herkeste olacağı gibi. Bunu o kadar umulmadık bir anda muhakeme ettim ki ellerim, ne kadar ısınsada tıpkı bir ihtiyarın ten rengine dönen benim ellerim, musluktan kaynarca akan sudan - uzun zaman nasıl farketmedim bilemedim- asla rahatsız olmadı, ki annemin "musluğu kapat" çağrısı ile son buldu demek isterdim fakat aldırış etmeme durumu bir yere kadardı. Ellerim alev topu kadar sıcak - can yakıcı fakat- , kalorifer kadar ısıtıcı bir güce sahip olmuştu birden bire.

10 -belkide 15- ayna ile bakışma seansımızda simamı derin bir hüzün yanında ongunluk ile seyrettim. Çökmüş göz altlarım ne büyük sorundu benim için 8 ay önce, fındık olmayan burnum ne kadar canımı sıkardı, kaşlarım biçimsiz diye ne kadar eksik hissederdim kendimi, saçlarım kıvırcık diye yakınır gereksiz bir şekilde kaç gece zırlamıştım... Aptaldım. 8 ay önce kendini eksik gören bir aptaldım. Bunu bilmiyorsun çünkü yazmadım. Sosyal medyanın büyülü sanılan etkisinde kalmış, vakit ayıramamıştım sana. İçimi dökmediğim içinde aptalım.

Bak haline, dökülmekten dalgası bile kalmayan kıvırcıkların yok artık, bravo sana dert diye takınıp kopardığın saçlarını ellerin yok etti, ağladığın kıvırcığının katilleri. Hadi otur ağla şimdi, hiçbir boka yaramayan haykırışların dağı taşı delsin.

•••

Mutluyum ama biliyormusun, burnum tek bende var mesela -çevremi sayarsak- çökmüş gözaltların ayrı bir hava katıyor benliğime. Doğallıktan yana, eksik değilsin şuan farkında mısın ya! Kurumuş orta boyuttaki dudaklarında orantılı. Topluma göre mükemmel olmak zorunda değilsin, çünkü sen sadece sensin! Birbirlerine sima, karakter, yaşayış biçimi bakımından başkaları olmaya çalışan bir mahluk değilsin. En azından 8 ay sonra:)) kendini kurtardın. Uzattım sanırım bir dahaki kar yağışında, selamlaşmak dileği ile. Görüşmek üzere.

…

Bir dua misali bibaht,

Kuru dal sanki ahmak.

Uyuşuk bir ten ve de dingin.

Sessiz, sakin lakin ongun.

Bulutların üzerindeyim bir garip hülya.

Adım atıyorum sana, seni bulamasamda.

Aramayacağıma yemin etmiştim oysa…

Sebebi bir sualim olması neticesinde kalbimi doldurması;

"Ebediyen hoşbaht olmak için çok mu sevmeli, çok mu sevilmeli…"

Beni tanıyanların en belirgin özelliğimin negatiflik, hep kötüyü düşünme,kararsızlık olduğunu bilir. Evet ben buyum kabul etmek istemiyorum fakat ben buyum. 2 hafta sonra bile öleceğini kafamda kurup o 2 hafta sonuna kadar negatif olabilirim.

En başta bahsettiğim gibi gözlemledim, kendimi izledim. İlk başta yaşamayı ne kadar çok sevdiğimi fark ettim, şimdi "yaşamayı çok sevdim" ne kadar da klasik gelmiştir size. Kelime bulamıyorum anlatmaya kusuruma bakmayınız.

Şu an camda beliren uzun çizgi halinde süzülüp yok olan yağmur damlasını ne kadar çok seviyorsam gökyüzünün ikindiden akşama bağlayan an'daki renk değişiminde o kadar çok seviyorum.

Gökyüzü kendini kara bir yasa vurunca beliren yıldızlar ile her gün dolunay olmasa da o parlak ayı hatta yaklaşık 3 gün önce oturma odasında tümden cam olan kısmına vuran ışığında bile anımsayıp özlem çekiyorum. Basit geliyor değil mi? Sen okuyunca belki basit geliyordur arkadaşım da öyle demişti. "Basit". Nasıl basit? Her şey kodlanmışken hatta görmediğin tonlarca atom var iken anlattığım iki üç şey basit? Sana kalmış.

Yazmayı da seviyorum mesela. Beni ayakta tutuyor, bacaklarımın yanında görünmez kolon oluyor, başta anlattığım olumsuz beni bir sürede olsa yok ediyor, parçalıyor.

Şu an yağmura eşlik eden yapraksız, kuru kahverengi biçimsiz, ince dallarda mükemmel gözüküyor biliyormusun?

Evet ben hayatı romantize ediyorum. Biliyorum hayat her zaman bu kadar sade pamuklar arasında hissettirmiyor. Lakin çığ negatif beni kısa süre bile olsa yok ediyor.

Evet çok kısada olsa :))