Bugun burada hicbir estetik kaygisi gutmeden uzun suredir kendimi suclamama sebep olan bir konudan bahsedecegim ancak acik olmak gerekirse konuyu turkce olarak bile kafamda toparlayamiyorum bu yuzden varligi beni bu kadar rahatsiz eden soyut birseyi nasil anlasilabilir bir dilde anlatacagim bilmiyorum. (Baktim bugunlerde herkes birbirini patlatiyor bende eksik kalmak istemedim diyormusum 🫰🏻)

Burada ilk defa kisisel hayatimi bu kadar acik yazacagim icin de biraz gergin hissediyorum ancak bendeki over anlasilma ihtiyaci her konuda agir bastigi icin anlatmadigim takdirde daha da gergin hissedecegim bu yuzden just let me start 💜

Ben hayatimin her doneminde basari ve uretme takintisi olan, hedefleri cok yuksek bir babayla buyudum ve bu disaridan her ne kadar imrenilen manevi bir zenginlik gibi gorunse de bir ilacin dozunu kacirdigin zaman o ilac sana zehir olur. Elbette belli bir yasa erismis ve dogrunun dogru yanlisin yanlis olduguna buyuklerimin karar verdigi bir ailede hicbir zaman babami degistiremedim. Ama bu kadar takintili radede arkamda durmasi, neticede mental sagligimi ve psikolojimi derinden sarsmis olsa da bana fazlasiyla deneyim, basari, ve tecrube kazandirdi.

Peki kizim senin bu kisisel meselenin ilgimi cekip tikladigim makale basliginla alakasi ne dediginizi duyar gibiyim, ve simdi hemen onu da acikliyorum.

Hayatinizin herhangi bir doneminde kazandiginiz bir basariyi ilk once kime anlatirsiniz? Ben galiba her ne kadar ilk once ailemle paylassam bile ailemden once en yakin arkadasim oldugunu dusundugum insanlara da anlatirim. Ortaokuldan beri ne zaman hayatimda basari kabul edilebilecek bir an yasasam hep bu sekilde sirasiyla insanlara paylastigim icin zamanla paylastigim insanlarin tepkilerini de gozlemledim. VE asil beni rahatsiz eden olay burada basliyor, ‘en’lerimden oldugunu dusunup, boyle bir animi paylastigim ilk kisiden tatmin oldugum bir karsilik alamamak. Simdi de ‘karsiliginda tatmin olmak icin’ en yakin arkadasina boyle bir anini anlatiyorsan hic anlatma diyecek uc hucreli insanlarin sesini duyar gibiyim. Eger bahsi gecen arkadas kategorisi TOP 1 degil de o listenin en altlarinda disarida gordugumde sadece selamlasip hayatima devam ettigim turden bir kategori olsaydi belki ‘evet ya karsiliginda neyin beni tatmin etmesini bekleyecegim ki’ diyebilirdim. Ancak ne yazik ki cogu, bir araya geldigimizde veya konustugumuzda gecenin ve gunduzun nasil birbirine karistigini dahi fark etmedigim arkadasliklar.

Gercekten o kadar uzun suredir bu ic monologun icerisinceyim ki baslarda oncelikli olarak boyle hissettigim icin kendimi sucluyordum. Yani ne var oznur karsi taraf seni tebrik etmek yerine sen surecin basindayken aslinda her asamayi ona adim adim anlatmis olmana ragmen seni dinlemeyip surecin sonunu getirdiginde ‘cok sevindim, nasil yaptin?’ Diye sormussa. Ya da elde ettigin basariyi harcadigin emege degilde arkanda sana sahip cikan bir baba figurune baglamissa. Simdi anliyorum ki arkadaslik iliskisi dedigimiz kavram o kadar genis capli ve bag bakimindan guclu bir kavram ki bu yuzden bir iliskideyken daha cok en yakin arkadasimiz anac bir tavir sergiler, veya eski sevgilimizle en yakin arkadasimizin gizli bir iliski yasadigini ogrendigimizde bizi en cok etkileyen hayatimizdan cikarmak zorunda kalacagimiz en yakin arkadasimizdir.

Sanirim zaman gectikce bu tur konularda burundugum ‘people pleaser’ konumundan cikiyorum ve daha da uyaniklasiyorum. Cunku mesela 14 yasimda kazandigim yarismayi en yakin arkadasim hic katilmamasina ragmen ‘uzulmesin soylemeyeyim kendini benimle kiyaslayip yetersiz hissetmesin’ dedigimde bunu kafamda normallestirmis olabilirim, ama simdi baktigimda en yakin arkadasima kazandigim yarismayi ya da basardigim herhangi bir basariyi anlattigimda kendini benimle kiyaslayip yetersiz hissetmesi, buna karsilik ustune uzulmesi ve uzulmesine ragmen ‘cok sevindim tebrik ederim demesi’ beni buyuk olcude rahatsiz eder, aramizdaki arkadasligi sorgulatir. Ya hayir cunku yakin arkadaslik bu degil, birlikte ne kadar derin mesajlasiyor olursak olalim veya ne kadar fazla ani biriktirmis olursak olalim benim kazandigim birsey seni benle kiyaslamana sebep olup seni uzuyorsa bana karsi hissettigin yakinligi sorgulaman gerekir.

Bu yuzden kucuklugumden beri karsilastigim her olayda empati kurma aliskanligi kazandim ve bazen empati kurmak istemedigim durumlarda bile istemsiz empati kurabiliyorum. Ve biliyorum ki benden daha cok kendini gelistirmis, ikinci dilimi benden daha iyi bilen, benden daha entelektuel, derin ve aktif dusunebilen, girdigim sinavlarda benden daha yuksek alacagini bildigim bir en yakin arkadas benim icin butunen ilham kaynagi olurdu. (Gozde askimi tarif ediyorum she is my biggest inspiration 🔥💋) Ve hani asla bu insanı kendimle, beni uzecek ve yetersiz hissettirecek bir bicimde kiyaslamazdim. Daha cok ilham alip uretkenligime katki saglayacak bir bicimde karsilastirma yapardim ve bunu konusma ya da mesajlasma esnasinda yapiyorsam bile onun farkli dusunmesine yol acacak birsey yazmamaya dikkat ederdim cunku bahsettigimiz insan, hayatimizda en yakin arkadas konumuna konumlandirdigimiz insan.

Bazen o kadar cekiniyorum ki bir arkadasimla karsilikli gelecek kaygilarimiz hakkinda dertlesirken herhangi birseyden yakinmaya, cunku aldigim son cevap tam olarak ‘ya senin simdiden bolumun uzerine yaptigin cok fazla sey var, kendinde nasil gelecek kaygisi cekme hakki bulabiliyorsun?’ du. O kadar altinda ne yattigi belirsiz bir cumleydi ki bu sanki aslinda sorumlulugum olan birseyi yapmak sucmus ve yetersiz hissetmek sadece calisma sorunlari olan insanlara ozgu birseymis gibi. Bazen de icerisinde bulundugum calisma surecinin zaman zaman getirdigi stres krizlerinde, teselli edilmek yerine karsi taraf henuz o calisma surecine girmedigi icin bile kendini benle kiyaslayip yetersiz hissedip demoralize edici bir sekilde cevap verdigine sahit oluyorum ve tum bu cikarimlarimi suphesiz bir sekilde yapabilmek, yaptiktan sonra sirf yakin arkadaslarim diye alttan almayip kendime itiraf etmek yaklasik 4 senemi aldi.

Umarim kendime bile itiraf etmekte zorlandigim ve varligi soyut olan bu ruh emici rahatsizligi biraz da olsun somutlastirabilmisimdir. Umuyorum ki icerik hedef kitlesini bulacak ve ustune alinmasi gereken insanlar zaten ustune alinacak, hayat bir insanin gercekten iyi niyetli olup olmadigina kafa yormak icin cok kisa. Bu yuzden kafanizda karsinizdakinin menfaatciligine karsi hisettiginiz en ufak suphede araniza mesafe koymaniz, yeri gelirse cikarmayi unutmamaniz dilegi ile, saglicakla kalin!!

Öznur Mehmetoğlu - 10.16 PM

Bir dil bilmek sadece, hakimiyet sağladığı o bölgenin toplumu ile iletişim kurabilmek demek değildir. Bir dil bilmek çoğu zaman o dili yaygınlaştırabiliyor olmak veya yerinde ve doğru kullanabiliyor olmak olsa da, kimi zaman o dili bilmek zorunda kalmaktır. İki veya üç dilden fazla dil bilmenin bir ayrıcalık kabul edildiği ve yüksek maddiyat ile bağdaştırıldığı 21. yüzyılda hala ana dilini öğrenme hakkından bile mahrum kalan milyonlarca insan mevcut. Malavi, Burundi, Pakistan, Güney Sudan ve Somali gibi özellikle Afrika ülkelerinin kırsal kesimlerinde kadın ve çocukların yoğunluğu başta olmak üzere temel eğitimi için gerekli kaynak ve materyallere erişebilen insan sayısı %25’in bile altında. Peki çeşitli ülkelerde bu tür temel haklarından mahrum bırakılan insanların sayısı çoğalmaya devam ederken Tiktok, Pinterest ve bunun gibi sosyal medya platformlarında karşılaştığımız “Yoğun, başarılı ve entelektüel iş insanı” olma kaygısına girmek, “Mükemmelliyet” anksiyetesini bilmeden bir tercihmiş gibi göstermek ve bunu estetikleştirmek tam olarak ne kadar doğru?

Her ne kadar hayatlarının çoğunda toplumun katı kurallarına hizmet etmek zorunda kalan tonlarca insan söz konusu olsa bile Malala & Ziauaddin Yousafzai, Kailash Satyarthi ve Rosa Parks gibi aktivistlerin zalim kaderlerine boyun eğmediklerine şahit olmaktayız. Daha önce hiç bu tür aktivistlerin hayatlarını araştırdınız mı? Evet birçoğu içinde yaşadıkları döngüyü kırmak için neredeyse hayatlarını ölümün ellerine teslim etmekteydi. Malala Yousafzai, 9 Ekim 2012 tarihinde Pakistan’da kız çocuklarının eğitim hakkını savunduğu ve Taliban’ın baskılarına karşı çıktığı gerekçesiyle bir Taliban militanı tarafından okuldan dönerken, okul otobüsünde başından vuruldu. Ağır yaralanan Malala, mucizevi bir şekilde hayatta kaldı ve küresel çapta eğitim savunuculuğuna devam etti. Peki Malala’nın eğitime adadığı hırsı dış görünüşü ya da maddi durumu ile bağlantılı mıydı? İşte bugün burada asıl anlatmak istediğim problem de bu. Onun beslediği bu yoğun öğrenme ve baş kaldırma duygusuna bir Hermes ya da Birkin çanta hakim değildi, veya 0.89 L kapasitesinde toz pembe bir Stanley’e sahip değildi. Bunlar gibi flex kabul ettiğimiz araçlar olmadan Peştuca da dahil dört dil öğrendi.

“Maddi imkanı var ki bu bölümde, bu okulda okuyor.” “Parası var ki bu kadar fazla dil konuşabiliyor.” Hayır o bu bölümde okuyor çünkü kim bilir o bölümü kazanabilmek için ömründen neleri feda etti, hayır o bu kadar fazla dil konuşabiliyor çünkü kim bilir istediği bölümde, istediği hayat kalitesinde yaşayabilmek için kendi dilini unutmak zorunda kaldı ya da hiç bilmediği bir ülkenin bölümüne tanıdığı avantajlar yüzünden dillerini öğrenmek durumunda kaldı. Öğrenmek her zaman ayrıcalık olmayabilir, öğrenmek bazen bir zorunluluk olabilir ve inanın bana dininiz, ırkınız, ten renginiz, maddi durumunuz ne olursa olsun bazen öğrenmekten ve duruma göre en iyisini elde etmek zorunda kalmaktan başka şansınız olamayabilir. Ve bunun için savaşırsınız, korkunuz terazide hırsınızdan ağır gelse bile savaşırsınız.

Geçenlerde bir arkadaşım onun için çok önemli olan ve uzun süredir üstüne çalıştığı sınav sürecini detaylarıyla bana anlattı ve bir noktaya dikkat çekmek istediğini söyledi. Sınavın zor bir sınav olduğunu ve salondaki çoğu öğrencinin bocaladığının bilincinde olduğunu belirtti. Sınav çıkışında öbür öğrencilerle birlikte sınav sonuçlarını beklerken, aynı salonda sınava girdiği, terliği ve eski kumaş giyinişiyle dikkat çeken bir öğrencinin velisine parlayan gözlerle sınavın basitliğini anlattığını gördüğünü ve oldukça şaşırdığını ekledi. Sınav sonuçları açıklandığında ise aralarında gerçekten en yüksek puanı alan o öğrencinin olduğuna şahit oldu. Şaşkınlığı üzerine çocuk ile görüşmek isteyen arkadaşım, çocuğun aslında sınav merkezine 11 saat uzaklıktaki farklı bir şehirden geldiğini, ücretli hiçbir kaynak kullanmadığını, internette yayımlanan kopya PDF’ler sayesinde kendini geliştirdiğini anlattı. Ve öğrendiklerimiz sonucunda biz, insanların başka seçeneği olmadığında “Sınıf” kavramlarını yıkabileceğine bir kez daha oldukça gerçek ve acımasız hayatımızda şahit olmuş olduk.

Eğer ki bu ülkede, bir yerlerde hala eğitimin kademeleri ebeveynlerin verdiği maddi desteğe bağlanıyorsa ve buna karşılık sınıf kini oluşuyorsa yeteri kadar “Entelektüel olmak zorunda bırakılmış” insanların hayatına tanık olmamışız demektir.

Ön yargıyı kırdığınız, döktüğünüz göz yaşlarının ve çaresizliğin kazdırdığı kuyunun karşılığını aldığınız bir geleceğe sahip olmanız dileği ile

Öznur Mehmetoğlu 08.37 PM

Birazdan yazacaklarım baştan aşağı korkunç derecede yanlış hissettireccek, şimdi bile içimde büyüyen toksik heyecanı ve aynı zamanda ukdeyi hissedebiliyorum. Bu yazdıklarımı ucubece bulmak sadece bir senemi alacak ve bu postu silmek için o günü sabırsızlıkla bekliyor olacağım.

Sana yazamadığım için buraya yazacağım, çünkü burası bulamayacağın tek yer değil ancak bulamayacağın yerlerden bir tanesi. Bulamayacağın tek yer olmasını çok isterdim çünkü bu demek olurdu ki belki de biraz da olsun kafanın içinde bir yerlerdeyimdir. Ama olmadığımı biliyorum ve bugün bu yüzden buradayım.

Senden nefret ettiğimi söylesem galiba çok doğal ve makbul kaçar, ama ya seni hala özlediğimi söyleseydim? Bu ise işte kanımda birşeylerin kaynamasına sebep oluyor, kabullenmesi güç ancak bir o kadar da kolay olabiliyor. Senden bütün benliğimle nefret edebilmeyi herşeyden çok isterdim. ( SAIC, NABA ya da RISD’den kabul almak kadar değil) edemiyorum, bana yaptığın onca şeye rağmen seni merak etmeyi, düşünmeyi ve stalklamayı durduramıyorum ve bu kendimle büyük bir savaş vermeme sebep oluyor, sanki ilgilenecek başka işlerim yokmuş gibi.

Bir gün aklımdan uçup gideceğini ve tam o zamanlarda varlığını tekrar hatırlatacağını ancak bunun birşeyi değiştirmeyeceğini biliyorum, yine de hala bazen seni tanıdığım ilk üç günün üstüne ağlıyorum. Hiçbir zaman ilk aşkım olduğunu düşünmedim, değildin de ancak pislik, rezalet ötesi bir adam olmana rağmen hayatımda ben fark etmeden birşeyleri değiştirdin. Kendin de değiştin ve asıl olay da buydu ya zaten, ilk halin aylar sonra avuçlarımın içinden uçup gitti ve ben ayrılığımıza kadar süründüğüm günlerde belki tekrardan eski haline dönersin umuduyla sana tutundum.

Senden sonraki benliklerde fark etmeden sürekli seni aradım, senden kaçmaya, bir daha asla hatırlamamaya çalışırken karşı tarafın sürekli sen olmasını bekledim ve elbette karşılık olarak hiç tatmin duygusu almadım.

Peki neydi amına koyayım seni bu kadar özel ve unutulmaz kılan? Asıl cevabını bilmek istediğim soru buydu işte. Bu soru üzerine ne kadar fazla düşündüğümü hatırlamıyorum bile çünkü aklıma kayda değer hiçbir özelliğin gelmiyordu ancak beni sana bağlayan, içimin kimi zaman kıpır kıpır olmasına kimi zaman gitmesine sebep olan birşeyler vardı, ne olduğunu henüz bende bilmiyordum.

Daha sonra aradan yine aylar geçti ve ben rastgele bir günde random bir video izlerken bir cümle kafama kurşun gibi saplandı. “Birinin özgüveni o kadar yüksektir ki ve bu özgüven her ne kadar kimi zaman egoyla iç içe yaşasa da ayırt edilebiliyordur birbirinden, belki de karşı tarafı unutulmaz kılan en önemli faktörlerden biri bu ayrımı yapabilmesi ve mert bir birey olarak adlandırılmasıdır.” Sanırım her ne kadar egondan nefret etsem bile beni sana bağlayan şeylerden biri buydu. Beni korumanı, bana sahip çıkmanı, sahiplenmeni ve bu tarafının getirdiği kararlılığı seviyordum. Sonradan gamsızlaşmıştın ki sen, benim tandığım o ilk adam tek damla göz yaşım için herkesi karşısına almaya sahip kapasitedeydi.

Şimdi ise öfkemi ve sabrımı dinç tutabilmek için eski mesajlarına, seslerine, videolarına ve fotoğraflarına dahi bakamıyorum çünkü ben sen değilim, on saniyelik mutluluk için tüm gardımı indirebilecek, daha sonrasında hiçbirşey olmamış gibi hayatına devam edebilecek biri değilim, keşke senin kadar soğukkanlı olabilseydim.

Şu an ne yapıyorsun, hayatında biri var mı, ya da hayatına birini alabilecek çürük kalbini iyileştirdin mi, birlikte yaşamayı düşlediğimiz ülkeye taşındın mı yoksa hala burada mısın bilmiyorum ama Allah kahretsin ki hepsini çok merak ediyorum. Önceden bana attığın soruları şimdi ben çözmeye maruz kalınca daha da merak ediyorum. Bazen tek istediğim bir kafede seninle son kez oturup saatlerce konuşmak ve o günden sonra hafızamı kaybetmeyi istemek oluyor, yaşadığım her güzel anıda, gözümün önünden bir silüet gibi varlığın geçtiğinde kendime ve varlığının üstümdeki ağırlığına daha çok kızıyorum.

Hissettiğim bir acı değil aslında, daha çok klavyemizde yaşayamadığımız düşlerimizdi. Merak etme ben beni soktuğun stresin ardından gelen emetofobi ve ağlama krizlerimi yönetebilen ilk ve son adam olduğun gerçeğini çoktan kabullendim ve buna dair hissettiğim bütün beklentilerimi sıfırladım. Yine de beni yaşadığım korkunç sürece rağmen yatağa stresli sokmadığın zamanları özlüyorum.

Senin hakkında bir kitap bile yazabilirim ancak o zaman kendime olan bütün saygımı, yarı dik duran omurgamı ve gururumu kaybettiğimi de fark ederim, kendi içimde senin uğruna verdiğim savaşa yenik düşerim. Ve hayır bu doğru değil, seni unutacağım. Hala bir ilişkide seninle ilk tanıştığımız gün gösterdiğin benliğini arıyor olsam bile seni unutacağım ve o gün geldiğinde bütün yarım kalmışlığımızı, seni aşmış olmanın getirdiği üstünlük ile birlikte sileceğim.

Your old-selflight | 11.40 PM

Surekli ve surekli ve surekli podcaster olamadigim icin substackde yazar oldugumu dusunuyorum kendimce. Yaziyorum cunku konusmaya ihtiyacim var, yaziyorum cunku konusamiyorum, paylasiyorum cunku fark edilmeye, gorumeye, anlanmaya ihtiyacim var ancak tek basimayim. Cogu zaman bu yanlizliga kendi kendimi suruklemis oldugumu dusunsem bile aslinda cevremde bazen en yakinim oldugunu dusundugum insanlarin mesajlarina bile gec bakiyorum cunku gercekten hissettigim seyleri hicbir zaman en yakinima puruzsuz ve anlasilir bir sekilde anlatamiyorum. Kimsenin icerisinde bulundugum caresizligi anlayacagina dair bir inancim da yok. Eskiden substack bildirimleri asla susmayan ben bile simdi gelen en alakasiz bildirimleri kovaliyorum. Yeni insanlar tanimaya calisiyorum, biraz da olsa kendimi bir yere ait hissedebilmeyi istiyorum, birine kendimi tereddutsuz bir sekilde, ardindan vicdan azabi hissetmeyecegim bir bicimde acmayi istiyorum ama yapamiyorum tek istedigim obur insanlar gibi normal hayatlarda herseyi dozuna gore yasamak.

Surekli ne kadar calisiyor olursam olayim yetersiz hissediyorum ve eger bir gun olumume sahit olursaniz yuksek ihtimalle sebebi hissettigim asiri yetersizliktir. Ancak kendime gore nasil yeterli olabilirim onu da bilmiyorum cunku o kadar uzun suredir belli bir amac icin calistigimi ve dongude oldugumu hissediyorum ki kendime gore yeterli olabilecek, kendimi tatmin edebilecek gucum kalmadi. Sadece icinde donup durdugum donguden kurtulmak, nefes almak istiyorum. Yasadigimi kesinlikle hissedemiyorum insanlar bana surecin sadece gecici oldugunu en guzel geleceklerden birine sahip olacagimi soyleyip dursalar bile hicbirine inanmiyorum cunku kendime yetemiyorum. Basarmak istedigimi basaranlari tek goruyorum cunku daha az calisip kafa yorsa bile mutlu olan insanlari imrenme gibi bir luksum yok, himayesi altinda bulundugum hane daha azi ama saglikli olani degil en fazlasi ve en sagliksiz olan duzeni istiyor.

Gecenlerde bir ogretmenimin agzindan cikan sozler hala zihnimi kemirip duruyor, on sekizime girip kayda ve anlatilmaya degecek bir cocukluk yasayamadigim icin ne kadar sanssiz oldugum kanisina variyorum. Dogdugum cografyaya ve bana bahsedilen kadere uzuluyorum. Zira ben onu degistirmek icin omrumden mi vazgeciyorum yoksa yasanilmaya deger anilardan mi bilmiyorum. Kafamda netlik bulan tek sey bazen yoruldugumu bile anlamamam cunku yoruldugumu hissetsem bile bu normalmis ve her ne yapiyorsam yapmaya devam etmeliymisim gibi geliyor. Ders calisirken bile ders calismam gerektigini dusunuyorum cunku olmuyor, her ne yapiyorsam icimde tatmin duygusu hissedemiyorum ve her zaman sanki en azini yapiyormusum gibi kendimi yargiliyorum.

Cok fazla hayal kuruyorum, dunum bugunum ve yarinim hep ayni dus cizgisinden geciyor ancak anlik hissettigim o duygularin hicbiri “yeterli olan” a ulasmak icin saatlerce ugrastigimda ve onu elde edemedigimde kalici olmuyor. Su an bu yaziyi yazarken bile icimde sucluluk duygusu firar ediyor cunku evet yoruldum ve anlasilmak istiyorum ama zihnim durmama tahammul edemiyor bu yuzden bunlari yazmak yerine tekrardan denemek, en ucra olani artik basarmak istiyor.

Tam dort gun once, bir gece, iki hafta sonra o sinavda basarisiz olacagim korkusuyla nefes nefese aglarken omrumun sonunun aslinda o sinav olmadigini fark ettim ve bu inanilmaz derecede iyi hissettirdi. Belki de bir kere basarisiz olma ihtimalim bir daha basarili olmayacagim anlamina gelmiyordur, belki de sadece istedigim sekilde yasama hayalini kurdugum hayatim o ilk sinavdaki basarisizliktan sonra bile erisilebilir bir hayattir. Boyle olmasini dilemekten ve ummaktan baska carem yoktu cunku.

O gun geldiginde daha sonrasinda ne olacak az cok bilsem bile gectigimiz ay tekrarlanacagi zaman son sansim olacak ve asil o gunden sonra basarisiz olursam ne yapacagima dair hicbir fikrim yok. Cunku ne geri toparlanacak gucum ne de motivasyonum kaldi. Bir gunun yirmi dort saat olmasinin ne kadar az oldugunu sorguladigim bu surecte asil hissettigim ve yaziya dahi dokemeyecegim cok sey var.

Olur da bu yazida kendini bulan, okuduktan sonra icinde tanidik hisler uyanan birileri varsa lutfen bana ulassin cunku bir insani yasadigi zorluklar degil o zorluklari tek basina yasiyor olma dusuncesi oldurur.

Öznur Mehmetoğlu | 02.46 PM 💌

1) Spring In My Flow

This piece reimagines spring through fragments of personal memory rather than through literal seasonal imagery. Each object acts as a marker of recurring rituals and emotions associated with the arrival of spring. “The Bell Jar” became an unexpected seasonal symbol through its repeated presence in my garden, gradually transforming from an object into a memory. The cat eyes above the figure reference my own lost cat, preserving a presence that still lingers in my idea of spring. Olives, lime, latte, a fan, and a phone symbolize shifting routines from the last warm drinks of colder days to the anticipation of summer. Throughout the series, lilies remain the central symbol of renewal and transition.

2) Summer In Spring

“Summer in Spring” represents the first awakening of spring through my own visual language. Rather than portraying spring as a literal season, I interpret it as an emotional landscape where warmth, memory, and growth overlap. The female figure exists between reality and imagination, surrounded by symbols that extend her inner world. Blueberries represent hidden vitality and small signs of growth jellyfish symbolize fluidity and emotional movement; bubbles suggest transient thoughts and emerging memories. Together, these floating forms create a dreamlike ecosystem where spring is experienced internally rather than observed externally.

Through a palette of yellow, green, pink, and blue, I build a personal vision of spring that feels both organic and surreal.

3) Spring Seeds

“Spring Seeds” is the third piece of my seasonal series exploring transformation, growth, and self-perception. In the previous works of the series, I reflected the emotional atmosphere of spring by collaging symbolic objects through the same illustrative visual language. In this piece, I wanted to explore another side of spring the growing pressure surrounding appearance and flawless skin as the weather becomes warmer. I connect acne with the seeds of strawberries and kiwis, transforming what is often perceived as an imperfection into something organic, natural, and visually beautiful. The resemblance between fruit seeds and acne textures became a metaphor for me during my own acne treatment journey over the past four months.

Rather than hiding the skin, I wanted to romanticize and reclaim it.

4) Hello Body Dysmorphia Season

In this piece, I explore the anxiety surrounding body image as summer approaches. While spring is often associated with renewal and beauty, I wanted to portray the quieter pressure that many teenagers experience during seasonal change. The exhausted central figure reflects both physical and emotional fatigue caused by the constant expectation to become “summer ready.”

The pills, water, and cucumber slice symbolize unhealthy routines and restrictive habits that are often normalized during this period. The green vines spreading across the body resemble stretch marks, but instead of hiding them, I transformed them into organic decorative forms. Throughout the series, lilies symbolize spring and transformation, yet in this piece they become overwhelming, almost consuming the figure itself.

5) Not A Spring Kid Anymore

This final piece concludes my Spring Series portraying the end of the season as a moment of transition rather than an ending. I painted myself as a birthday cake because my birthday falls at the very end of spring, making the each passing day feel like a countdown to both adulthood and summer. The red syrup flowing from the cake represents the emotional and physical exhaustion accumulated throughout the season. The surrounding objects form a visual map of my hopes as I enter adulthood: the number 7.0 represents the IELTS score I have worked toward for years. The Kiss symbolizes my hope of experiencing love at eighteen. The photo strip reflects my wish to reunite with people I love despite the distance; the notebook and pen represent my determination to continue writing alongside my artistic practice; the message in a bottle symbolizes acceptance into the art schools I dream of attending; and the suitcase expresses my belief that I will eventually leave my hometown to pursue that future.

In final work, spring is no longer only a season, it becomes the threshold between the person I have been and the person I hope to become.

Although I wrote I’ll not correct the mistakes, I couldn’t stop myself guys… (You can be ensure about I am going to beat my insecurity in the next introduction essay!)

Thank you for reading the whole introduction and of course thank you for your patience, see you soon in the next essay 🤍

Kendimi yaşadığım şehire, eve, aileye ve hatta bazen topluma bile ait hissetmiyorum. Ne bir yabancıya ev olabiliyorum, ne de bir yabancının evim olmasına izin veriyorum. Kimsede kendimi bulamadığımdan kaynaklı mı içimde aidiyet bakımından yoğun bir boşluk hissediyorum bilmiyorum ancak tam bu akşam bir yere ait hissedebilmeyi ne kadar fazla özlediğimi fark ettim.

İçinde yaşadığım hanenin üstümdeki yoğun, otoriter hakimiyeti ve yaşımdan kaynaklı henüz yaşadığım bu şehri terk edememiş olsam da ara ara kısa bir süreliğine de olsa evin herhangi bir köşesinde bana ait olan defterlerin, fırçaların ve kitapların varlığı benim de varlığımla birlikte yok oluyordu. Ve geri döndüğümde ilk gece asla boşaltılmayan bavullarımı görmek, ailemin kısa tatilimden onlara aldıklarımı çıkarırken suratlarındaki belirli heyecana ve ilgiye şahit olmak, haftamın nasıl geçtiğine dair besledikleri merakı fark etmek biraz da olsa bana evimdeymişim ve onlara aitmişim gibi hissettiriyordu. Biliyorum bir sene sonra bambaşka bir ülkede yaşamaya başladığımda her dönüşüm kim bilir böyle hissettirecek, sonunda diyeceğim kıyamadıkları, burunlarında tüttükleri evlat bu sefer ben olacağım. Evet sıra bana da gelecek ancak neden varlığını sadece bir süreliğine hissetmediğimiz zaman insanlar daha değerli gelir gözümüze? Neden birinin değerini anlamak için illa ondan uzak kalmak ve özlemek gerekiyor? Gurbet diye adlandırdığımız süreci özel kılan aslında süreç boyunca gurbetteki kişinin evinden, ailesinden uzak kalmasından kaynaklı hissettiği özlemdir. Oysaki sadece okuldan eve geldiğinde bile öpüp koklanmalıdır evlatlar, günleri sorulmalı, üstüne uzun uzun sohbet etmeye teşvik edilmelidir. Özlem, sadece uzun süren yoklukla olmamalıdır ki.

En acı olan ise gurbeti var etmektir bana göre. Eğer ev içerisinde özlemeye değer bir anısı yoksa insanın, daha öncesinde sadece adaptasyon kurduğu ortamı ve bu ortamda birlikte yaşadığı insanları özler. Onlarla biriktirdiği özel anıları değil çünkü ortada ön plana çıkan, ve özlemeye değer olan tek şey eski alışkanlıkları ve geride bıraktığı eşyalarıdır.

Son zamanlarda çok düşünüyorum, acaba başka bir hayatta tekrardan yaşama şansım olsaydı şimdiki yaşamıma şükür mü ederdim yoksa en azından biraz daha aidiyet duygusu beslediğim bir yerde mi büyürdüm? Bazen böyle düşünmeme de çok üzülüyorum çünkü ne sadece bir olasılık olan ikinci seçeneği yaşama gibi bir şansım var, ne de artık hayatımda kendimi bütünen ait hissettiğim, kendimi bulduğumda huzurla dolduğum biri, bir yer var.

Bir gün gerçekten evimi bulabilecek miyim bilmiyorum ancak orayı bulup gerçek aidiyeti hissedecek olsam bile hala imrendiğim ve sahip olamayacağımı bildiğim tek şey, büyüdüğü dört duvar arasına geri dönecek kızların özleyebileceği tek şeyin kitaplıkları, çalışma masaları, ranzaları ya da demirlikli pencereleri değil de ailesiyle biriktirdiği özel anıların da olması olacak.

Hiç yaşayamayacakmışım gibi geliyor bu yüzden bugün bu satırları yazıyorum, yazıyorum ki gerçekten başardığımda tekrardan buraya dönüp ne kadar yanıldığıma dair kendime bir makale çekeyim.

Kendinizi ait hissettiğiniz her anın değerini bilmeniz ve umutsuzluğa göz yummamanız dileği ile.

Öznur Mehmetoğlu | 11.46 PM

“Korku ruhu yer.”

Doğduğumuz andan itibaren yaşamımız sınavlarla donatılmıştır. “Tabağımdaki pilavları bitirmezsem annem bana tatlı vermeyecek” den “Bugün çalışmazsam o üniversiteye giremeyeceğim.” “Bu ay tasarruf etmezsem çocukların bir dahaki ödemesini geciktireceğim.” “Mallarımı ikisine eşit nasıl bölüştürebilirim?” lere kadar. Sürekli sınanırız çünkü sınanmak aslında ne kadar tahammüle sahip olduğumuzu açıklar. Ve tahammül korkunun en büyük düşmanıdır, ancak onu öldürmez. Çünkü korkuyu öldüren insan amaçsız bir hayatla yüzleşir. İşte tam olarak anlatmak istediğim şey şu; korku ruhu yemez, korku ruhu besler.

Günümüzde pek çok insan anksiyete ve çeşitli fobiler gibi kökünde korku barındıran özellikle psikolojik rahatsızlıklarla mücadele etmektedir. Korku var çünkü ona bağlı hisler de var. Örneğin çok uzun süredir hazırlandığımız bir sınav var ve sınav tarihi yaklaştıkça içimizde büyüyen korku eşiği artıyor. Ne kadar çalışmış olursak olalım günler daralınca içimizde büyüyen ve zehir gibi hissettiren o hislere engel olamıyoruz. Şimdi sadece bir anlığına o korkunun yok olduğunu düşünelim. İçimizi yiyip bitiren o hisler yok oldu ancak onunla birlikte düşlediğimiz sonuçlar da yok oldu, yok oldu çünkü korkunun olmadığı yerde gayret azdır. Çalışıyoruz çünkü korkuyoruz, verim alıyoruz çünkü korku ruhu dinç tutuyor. Her ne kadar korkunun getirdiği kaygı, içimizde zaman zaman siyah güller açmasına sebep olsa da unutmamamız gerekiyor ki korku olmazsa yaptığımız işten aldığımız verim ve sonuçlar da gevşeklik gösterir.

Peki fobiler gibi spesifik korkular? Bunlar hayatımıza zarardan başka ne gibi sonuçları doğurabilir? Evet şimdi bunları da anlatacağım. Herhangi bir varlığa, eyleme ya da olay örgüsüne aşırı korku beslediğimizi düşünelim. Bu sefer korkuyu yok etmeyeceğim ancak korkunun tedavi sürecinde insana kazandırdıklarından bahsedeceğim. Eğer ki durumumuz ciddiyse bir uzmandan yardım almamız gerekecektir ve muhtemelen uzman, bize muzdarip olduğumuz korkuyu yenmek için çeşitli aşamalar öğretecektir ve elbette bu süreçte en önemli şey yaşadığımız duyguları, idrak ettiğimiz fiziksel değişiklikleri kaydetmek, ve araştırmaktır. Ancak edindiğimiz bilgiler sayesinde ne kadar kişinin böyle bir sorunla mücadele verdiğini öğrenebilir, onların gösterdiği semptomları tanıyabiliriz. Böylelikle hem tedavi sürecinde ilerleme kaydetmiş oluruz hem de zaten bir kere verdiğimiz savaşa tekrar girmek zorunda kaldığımızda galibiyeti nasıl elde edeceğimizi düşünmeyiz.

Ve son olarak korkuyu biraz da ilaçlarla bağdaştırabileceğimizi düşünüyorum. İhtiyacımız olduğu dozda etkisini görürsek bizi diri tutar, ancak dozunu kaçırırsak zehirden hiçbir farkı kalmaz.

Korkuya sahip olduğunuz, ancak dozunu da kaçırmadığınız bir ömür sürmeniz dileği ile.

Öznur Mehmetoğlu | 06.07 PM 💌

“Yaklaşık” kelimesi ile bir cümleye başlamaktan nefret ediyorum artık, çünkü ne zamandan beri yaşadığım hayat ile yoğun bir mücadele içerisindeyim bilmiyorum. “Yaklaşık üç haftadır uyuyamıyorum.” “Yaklaşık bir haftadır düzenli yemek yiyemiyorum.” “Yaklaşık bir hafta olmuştur ya.” Nereye kadar götüreceğim “yaklaşık” sözcüğünü? Artık ağzımdan içinde “yaklaşığın” geçtiği bir cümle çıkarsa o cümlenin bir yük taşıdığını ve benim için olumlu bir cümle olmadığını fark ediyorum. Halbuki her ne kadar banyomun zemininde cenin pozisyonuna büzülüp boğazım şişene kadar ağlamış olursam olayım o banyodan bir şekilde çıkardım. Artık çıkmak istemediğimi hisssedebiliyorum, çok uzun bir süre belki de bir ömür.

Kendime zarar vermemek için balkona nefes almaya çıktığımda aslında ne kadar büyük bir güce sahip olduğumu fark ediyorum; İradem. Yani aslında evet, ben ona sahip olduğumu düşünüyorum ama acaba o da o şekilde düşünüyor mu? Son nefesini vermeden önce insanlar, iradeye sahip oldukları için mi o balkon yüksekliğini gözlerinde küçültebiliyorlar yoksa kaybettikleri akıl mı kafalarına bu dürtüyü sokuyor? Bugün o pencerenin yanında, sayısını yine sayamadığım kez bu tartışmayı düşündüm. Ölmeden önce nasıl hissediyorlar? Vicdanları da onlarla birlikte göğe uğurlanıyor mu? Ya da ölümlerinin bir başkasının hayatında hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini düşünecek evreye neleri yaşayarak geliyorlar? Henüz fiziksel olarak bütün organlarım çalışıyor ancak son soruyu yanıtlayabilecek kadar derin ve uzun düşündüm.

Ben de ölümümün kimsenin hayatında birşey değiştireceğine inanmıyorum, birçok ölümde de olduğu gibi. Çok küçük yaşlarımdayken resim yeteneğimden dolayı hep özel biri gibi hissettirilerek yetiştim. Ortaokulda birbirlerinin matematik ödevine yardım edebilecek onlarca kişi varken resim ödevleri için o sayı bire düşerdi, bundan kaynaklıydı belki de hayatımın öbür insanlarınkinden farklı olduğunu düşünmemin sebebi. Yetiştiğim aileden kaynaklıydı, babamın benim hayatıma dair beslediği mükemmelliyet kaygısından kaynaklıydı. Bana hep düşündürtürdü çünkü “ya ne var ki bende bu kadar farklı, benim geleceğimi daha parlak kılacak?” Harbiden ne vardı ki bende? Evet belki çoğu arkadaşım bu satırları okuduğunda yalandan belki de içten bir şekilde sinirlenecek bana. Başarılıydım elbette, evet hedeflerim çok çok yüksekti yaşıtlarıma göre, daha akademik, daha yönlü yetişmek zorunda bırakılmıştım belki ama kimsenin görmediği onlarca şey duruyordu perdelerin arkasında.

Bütün bu “farklı yetiştirme” çabası bir çocuğun dünya üzerinde yaşayabileceği en derin cehennemdi. Evet farklıyım çünkü bugünümü yaşamadan, ne hissetiğim önemsenmeden bundan 10 sene sonrası için şimdiki benliğimi yıpratmak zorundayım. Biraz daha dürüst olayım, iki ay sonra hala ayaklarımın üstünde duruyor olursam 18 yaşıma gireceğim, ancak şimdiye kadar hiç gelecek kaygısı çekmeden, bir sınavın ya da herhangi bir akademik eylemin stresine girmeden hayatı olduğu gibi akıcı ve huzurlu bir şekilde yaşayamadım. Düştüğüm zaman sırtımda bir kol hissetmedim, birinin gözlerine bakıp belki dünya üstündeki en güzel duyguyu güven kaygısı gütmeden yaşayamadım. Sık sık o banyoya bir fasulye kadar küçülüp yok olma arzusuyla girdim ancak bana burnumun dibinden bile daha yakın olan hiç kimseye anlatamadım. Elim çoğu kez sadece bir saat daha erken iyi hissedebilmek için numaralar tuşladı, hiçbirini tamamlayamadım.

Ne farkım kaldı benim o halde öbür yaşıtlarımdan? Hala beni özel kılan ne kaldı? Belki dışarıdan görünen ya da görünmesini isteyen insanlar tarafından hala o şekilde görülüyorum ancak ben özel olmadığımı, her geçen gün yatağımın ucunda kendi yastığıma sarılıp döktüğüm yüzlerce sıcak göz yaşından biliyorum, insana en ihtiyacım olduğu anda bile insanın, hayatı daha sakin geçeni tercih etmesinden biliyorum, gözlerimi yumduğumda günler sonra herkesin eski düzenine kaldığı yerden devam edeceğinden biliyorum.

Emetofobi, “kusma” eyleminin içinde geçtiği ya da bağdaştırdığı her türlü durumdan korkma, kaygı ve hastalığa dayalı olarak stres bozukluğu yaşama anlarıdır. Emetofobiye ilk sahip olduğum zamanlar ona sahip olduğumun farkında değildim. Sonuçta kimse herhangi bir köşenin başında kontrolsüz bir biçimde boşaltım yapmaktan zevk duymuyordu. Ancak, zaman geçtikçe bende sadece bir korkudan ibaret olmadığı gerçeğiyle tanıştım. Bu süreç şu şekilde gelişti; ilk evde mide bulantısı çekmese bile hasta olan aile fertlerinden kendimi onlar iyileşene kadar soyutladım. Daha sonra çevremdekilerin mecazi anlamda kurduğu cümlelere “midem bulanıyor” u eklemelerinden bile tetiklendiğimi fark ettim. Ortaokulda bir arkadaşım epilepsi nöbeti geçirene kadar durum kontrolüm altındaydı. O günden sonra ise korkum takıntıya evrildi sonra da kaygıyla bütünleşti.

Küçüklüğümden beri uykusu çok hafif bir kızım. Biri lavaboyu kullanmak için kalktığında, ben uyurken başımda fısıldaştıklarında, odamda en ufak hareketle çıkardıkları sese bile uyanırdım. Geceleri uykuya dalmam da zaman alırdı, biraz daha derine inecek olursak, uyumayı her ne kadar sevsem de uykuya dalmaya çalışmayı bilmiyordum ve insanların kafasını yastığa koydukları gibi nasıl uyuduklarını hep sorgular, kıskanırdım. Hala öyleyim. Kaliteli bir uyku çekemememin onlarca sebebi vardır belki ancak emin olduğum tek şey uyku kalitesinin uyku derinliğiyle hiçbir bağlantısının olmadığı. O gece her ne kadar basit bir şekilde uykuya dalmış olursam olayım, gece lavabo kapısı açıldığında uyanırım.

Yine başlarda bunun hafif uykuya sahip olmamdan kaynaklı olduğunu düşünürdüm, daha sonra emetofobimden kaynaklandığını anladım çünkü eğer ki o gece tam da zihnimin tetiklendiği gibi biri kusmak için tuvalete yetişiyorsa, zihnim bunu anlayana kadar geri uykuya dalamazdı. Zihnim tetiklendiği doğrultuda seslere şahit olduğunda ise kalp ritimlerim ışık hızıyla bozulur, vücut ısım düşer ve titremeye başlardım. Ve psikolojik olduğunu düşündüğüm mide bulantısı ya da ağrısı başlardı. (Bunun psikolojik mi yoksa uykusuzluktan mı olduğunu hala bilmiyorum.) Ve o gece benim için yeni başlardı, çünkü bir daha asla uyuyamazdım.

İlk ve ikinci deneyimlerimde daha tecrübesiz ve savunmasız olduğum için onunla nasıl başa çıkmam gerektiğini bilmiyordum. Sadece çaresiz bir şekilde ağlıyor, hasta olan kişinin bir daha banyoya kalkmaması için dua ediyordum. O an tekrar gelmeden uyumaya çalışsam bile vücudumdaki tepkilerden dolayı bu hiç gerçekleşmezdi. O anın tekrar geldiğini anladığımda ise kulaklarımı ölümüne tıkar hiçbir ses işitmemeye çalışırdım. Tetiklenme olasılığım aile fertlerine göre değişse de ertesi gün yarı hasta ve uykusuz bir şekilde güne başlardım.

Şu an ise her ne kadar ilk deneyimlerime kıyasla daha tecrübeli olsam da krizi yönetebilmek çok zor. Artık kulaklığım ve telefonum odamda bulunmadan uyuyamıyorum çünkü kriz esnasında meditasyon ya da white noise dinlemek tek kalkanım. İşe yarasa bile beni tamamen uykunun kollarına bırakmıyor. Çünkü hiçbir ses duymasan bile kafandaki “ya duyarsam” kaygısı seni uyutmuyor, bilincinin kapanması için yalvartıyor.

Yaklaşık 6 senedir emetofobiyle yaşıyorum, çevremdeki çoğu insan ne olduğunu dahi bilmiyor, bilen de tiye almıyor. Çünkü dışarıdan bakılınca o kadar ciddi bir hastalık gibi durmuyor ancak kimse de o gece yatağımda kan,ter ve gözyaşı içinde Allah’a nasıl yalvardığımı bilmiyor. Bu gruba ailem de dahil. Bir sene öncesine kadar defalarca anlatsam bile durumun ciddiyetinin farkına varmadılar, son kişisel sergimin kapanış gecesinde başlayan mide bulantıma eve vardığımızda yaşadığım nefes darlığı ve ağlama krizleri eşiğinde şahit oldukları zaman fikirleri değişti. Yine de bir psikoloğa ya da terapiste başvuramadım çünkü ilaç tedavisinden korktular.

Emetofobi, sürekli olarak hayatımı etkilemese bile yaşamak istediğim birçok duyguya engel oluyor. Etkilediği zaman bile sürekliliğini en az üç gün devam ettiriyor. Bu şekilde yaşamak ya da henüz bir tedaviye başlayamamış olmak en büyük lanetim olabilir. Ama anlatmak istediğim sadece emetofobiyi tanıtmak ya da insanlar üzerinde ne kadar ciddi etkiler bıraktığına sizi şahit etmek değil, çocukken çevremden kaynaklı kimseye kusmaktan korktuğumu anlatamazdım çünkü ilgi çekmek için ortaya attığım bir kolpa olduğunu zannederlerdi ve önümde yalandan öğürüp eğlenirlerdi. Ben ise o an bir tebessümle karşılık versem de kendimle baş başa kaldığımda çıkardıkları ses zihnimde tekrar ederdi.

Şuan belki daha iyi bir yönetime sahip olabilirim ancak bugün insanlar hala bu ve bunun gibi korkularla dalga geçiyor. Herhangi bir şeye karşı aşırı korku besleyebiliriz ve inanın bana bu sadece kusmak olmak zorunda değil, çok daha absürt ve abartıldığı düşünülen başka birşey de olabilir. Herşey bilinç altımızdan kaynaklanıyor ve bu da doğal olarak bizim savaşımızı himayemiz altına almayı daha da zorlaştırıyor bu yüzden lütfen çevrenizdekilerle konuşurken insanların bazı sözcükleri eve taşıdığını unutmayın.

Bu yazıyı buraya kadar okuduğunuz ve yaşadıklarımla beni baş başa bırakmadığınız için çok teşekkür ederim. Son olarak eğer ki bu tür bir korkuyla kendi içinde yoğun savaşlar veren varsa asla yalnız değilsiniz.

Günün birinde iyileşmek dileğiyle,

Öznur Mehmetoğlu 💌 | 10.23 PM

Yanılmışım.

Drowning 1‘e hoşgeldiniz. Herşeyin yoluna girdiğini, ve bir türlü nefes aldığımı hissedemediğim günlerin üstünü bir daha açmamak üzere örttüğümü düşünmüştüm. Fakat yaklaşık iki aydır yine aynı konumda hissediyorum. Zamanın kölesi haline gelmekten nefret ettiğimi belirttiğim zamanlarda bile zamanın kölesi oluyorum. İki aydır zamana yetişemiyorum, sürekli benden önde gidiyor ve ne zaman aynı hizaya varsak önüme başka bir engel çıkıyor ve gördüğüm tek şey zamanın sırtı oluyor.

Aynı anda yapmam gereken o kadar fazla şey birikiyor ki hepsine kendimden birer parça verebilirsem yine aynı zamanda hepsini barındırabileceğimi, olabileceğimi düşünüyorum. Fakat sonuca baktığımda elimde sadece fiziksel & ruhsal anlamda yıpranmış benliğimi görüyorum.

İnsanları kaybediyorum, boğulduğum okyanusta bana el tutanları değil kurtarmasını istediğim kişileri bekliyorum. Beklediğim el gelmediğinde öbürü çoktan kaybolmuş oluyor. Hala çırpınıyorum fakat yüzmeyi biliyorum. Ne diye çırpınıyorum o halde? Dalgalar o kadar yüksek ve fırtına dalgalar kadar derin, karaya varamıyorum.

Yaşadığım ve şahit olduğum iki ay, bana manipülasyonun sadece üreten kişinin bilinci ve kurbanın bilinçsizliği ile olmadığını öğretiyor. Meğer manipülasyonu idrak da edip gidemeyebilirmişsin. Zehirle birbirine yapıştırılmış iplerin “zehirle” yapıştırıldığını bilmene rağmen o kapıdan dışarı çıkamazmışsın. Her insan en iyi versiyonuna ulaşabilmek ya da zaten o evredeyse onu koruyabilmek adına kararlarını mantık çerçevesinde veriyor. Onlar çabalıyorlar ve uğraşıyorlar, her sene geride bıraktığı benlikleri daha da gelişiyor. Bunu günün birinde yazabileceğimi hiç düşünmezdim fakat 2024’ü çok özlüyorum. 2024’deki beni özlediğim için kendimden utanıyorum. Annemin ölümden döndüğü ve yaz tatilimin iki ay heba olduğu yılı bile özleyebildiğim bir yıl kendime yaşattığım için utanıyorum.

Ve belki sosyal hayat kavramına atıldığım günden beri böyle fakat “sosyal hayatı sadece ödüllerle sınırlı olan” bir gençlik yaşadığımı fark ediyorum. Eğer bir hafta içerisinde fazla çalışmışsam ya da sınavlarımdan beni tatmin edebilecek puanı almışsam o hafta arkadaşlarımla çalışmak için kütüphaneye değil de ortamını sevdiğimiz bir kafeye gidebiliyorum. En son ne zaman üzerimde birşeyleri başaramama korkusu yokken bir gün geçirdim hatırlamıyorum. Gerçekten kendime ayırıp iyi hissetmem gereken zamanlarda bile aklım geleceğe kayıyor. Kendimle geçirdiğim vakitten dolayı vicdan azabı çekmeyi bırakamıyorum.

Her sene kış aylarında yazın çabuk gelmesini dileyip yazla ilgili beni heyecanlandıracak planlar yapıyorum ve bu planları bir listeye çeviriyorum. Fakat yaz geldiğinde tek yaptığım şey bir haftalık şehir dışı tatilleri dışında kütüphanelerde ielts ve yks çalışmak oluyor. Ya da babamın üretmeyi asla kesmediği projelerle uğraşıyorum. Sonbahara yaklaştığımızda ve okulların açılmasına bir aydan az bir süre kaldığında ise içimde tarifi olmayan bir burukluk oluşuyor.

Bunu okuyorlar mıdır bilmiyorum fakat arkadaşlarımın sosyal medyada yansıttıkları hayata çok imreniyorum. Elbette hiç kimsenin yaşamı sadece bir hikayeden ibaret değil fakat benim paylaştığım içeriklere kıyasla onların yaz serüvenini izlemek içten içe birşeylerin hayatımda eksik olduğunu ve eğer böyle olmaya devam ederse ileride bir daha dönemeyeceğim bu zamanları bu şekilde geçirdiğim için fazlasıyla yakınacağımı sert bir tokat gibi suratıma çarpıyor. Oluşturduğum programlara uyamıyorum çünkü doğduğum günden beri birşeylere kodlanmaktan ve rutin haline getirmekten nefret ettim. Kısır döngünün hep korkunç bir yaşam stili olduğunu iddia ettim. Bir program yaz, hepsine uy, bir süre devamını getir ve sıkılırsan yenisini oluştur. Her saat her dakika önceden ne yapman gerektiğini bil. Hayatını akışına ve o anki hissiyatına göre yaşamak ne zaman devreye giriyor? Belki bazı önemli haftalarda disiplinli ve programlı olmak işe yarıyordur fakat aksi şekilde yoğun insanların, aynı anda birden fazla şeye yetişmek zorunda olan insanların hayatlarını sıkılmadan ve strese girmeden nasıl yönettiklerini çok merak ediyorum. Ya da üzerlerinde tüm bu herşey dışında bir aile bireyinin baskısı olanların.

Birinin himayesi altında hayallerindeki confort zone seviyesine ulaşmanın ne kadar olanağı var bilmiyorum. 2025’i nasıl bitireceğim onu bile bilmiyorum. (belki de bitiremeyeceğim) Tek istediğim potansiyelimi kaybetmeden pozitif bir akılla her şeye yetişebilmek. Zamanla alıp veremediğim hiçbirşey yok, onun benim sırtımı görmesini istemiyorum. Ne aşırı hız ne aşırı ağırlık. Aynı hizada koştuğumuz sürece maratonu ikimiz de kazanabiliriz. Fakat tek istediğim zamanla yarıştığım maratonu aynı hizada tamamlamak değil, onunla aynı hizada ilerlerken tribünlere baktığımda beni her zerresiyle kabul eden ve destekleyen bir çift beden görebilmek. Hayat bir maraton yarışıysa eğer, o yarışı kazandığında sevincini paylaşabileceğin bir çift kola sahip değilsen ne önemi var ki kazanmanın?

Hala koşuyorum fakat henüz zamanın sırtını aşamadım, nereye kadar koşmaya devam edeceğim bilmiyorum, bildiğim tek şey sağa baktığımda bir çift kol göremeyecek oluşum. 2026 için birşey dilemeyeceğim. Bu sefer zihnimin içindekilerini defterlere karalamayacağım. Zaten gerçekleşmeyecek yaz planları ve umudu yok, yeni yıl dilekleri ve planları yok, 18. Yaş günü için istek ve plan, heyecan yok.

Karşıma baktığımda zamanın sırtını değil de koşu bandının ufkunu göreceğim günde görüşmek üzere,

Öznur Mehmetoğlu 💌 - 11.28 PM

Ve tek bir mum.

Tekte başaramadığım şeyler arasında kibrit ile mum yakmak kaçıncı sırada geliyor bilmiyorum fakat bir değil, iki ve üç. Tıpkı iyileşmek gibi, bir iki ve üç bilemedin dört. Belki çok daha fazlasıdır ama sonuç almadığım birşeyi tekrar tekrar denemek bana boş bir kapsülü her gün aynı saatte yutmak gibi geliyor. Bu yüzden mumu yakmak için kibrit sayısında bir değişiklik yapmadım. Yakıcı maddeyi değiştirdim, bir çakmak aldım.

Bazen o ışığa sahip olabilmek için tekrar tekrar aynı döngüye girmektense farklı bakış açılarına sahip olmamız gerekir. Belki eski yönteminizle de o mumu yakabilirsiniz, ama kibritlerinizin biteceğinden ve her biri için ekstra efor harcayacağınızdan haberdar olun.

İyileştiğimi hissetmeye bazı şeylerin idrak edilmesiyle başladım. Zihnimin içinde o kadar fazla unsur vardı ki üzerine haddinden fazla düşünülmemesi gereken, önce her birine haddi kadar zaman ayırdım ve bu sayede öbür unsurları kayda almaya vaktim oldu. Öncesinde, ne yaparsam yapayım hiçbir anlamda kendimi yeterli hissedemiyordum. Gözüm hep çok yükseklerdeydi fakat bir dağın zirvesine sahip olabilmek için öncelikle dağın eteğini aşman gerekiyordu. Yolu biliyordum aslında fakat ben dağa tırmandıkça beklenmedik bir şekilde kar yağışı etkili oluyordu ve yolun devamını göremiyordum.

İlk darbeyi orada almıştım çünkü sağanağın tipiye dönüşmeyeceğine emindim.

Defalarca kez düşmeme ve geri kalkmama sebep olsa da zirveye sahip olma düşüncesi beni tatmin ediyordu. Unuttuğum bir nokta vardı; tipiyle ne kadar savaş verirsem vereyim o etkisini göstermeye devam ediyordu. Bu yüzden bir süre dağın eteğinde keyfime baktım ve tipinin dinmesini bekledim. Tipi sonunda başka bir dağ arayışına çıktı ve ben kaldığım yerden tırmanmaya devam ettim.

Hala dağın zirvesinde değilim, katettiğim yol yıpranmama kimi zaman yanlış seçimler yapmama sebebiyet verse de zirveye çok yakınım ve en önemlisi artık bilinçliyim. Bir savaşı defalarca kez verirseniz tecrübe kazanırsınız, tecrübeler ise size olgunluk kazandırır. Ve hedef yolundan şaşmadan ilereyebilmenin en önemli özelliği olgun bir birey olabilmektir.

Fakat hala bir dağ arayışında olduğu için tipiyi suçlamayacağım çünkü insanlar tecrübe edinmeden büyüyemez, büyüyememek ise olgunlaşamamanın sonucudur. Bu yüzden bazı yaşanmışlıkları kabullenip önümüze odaklanmamız gerekir, bir dağ ile bütünleşmek değil.

Eskiden olsa şimdiye ulaşmamı sağlayan kendimin bin bir türlü versiyonunu yargılardım. Eskiyi bırakalım, o anki güncel versiyonumu bile yeterli göremezdim çünkü hala o dağın eteğinin en başında olurdu.

Şimdi her bir zerremle, kendimle o kadar mutlu hissediyorum ki. Yüksekleri arzulayan gözlerim dağın zirvesini gördü mü? Hayır. Ama süreç beni ileriye taşıdı ve artık başımı aşağı doğru eğdiğimde zemini değil yüksekliği görüyorum. Strese girdiğim konuların üstü aşıldı mı? Hayır, ama üzerine gittiğim sürece benim değil konuların bana stres besleyeceğini artık biliyorum. Tek başıma olmam bana zarar verdi mi? Asla. Çoğu zaman yalnızlık hissi sosyalliğim bakımından endişelenmeme sebep olsa da zamanla birçok kişinin bana imrendiğini ve benimle aynı konumda bulunabilmek için çaba sarf ettiğini gördüm. Çünkü bir atmosferde ilham kaynağı isen yalnız olma gibi bir durum söz konusu bile olamazdı. Babamla sürekli tartışma içerisine girmek beni olduğum kişiden men etti mi? Hiçbir zaman. Ne yaşanmış ve yaşanacak olursa olsun ben, benim hedeflerimi kendi de hedef edinen bir babaya sahiptim, bununla gurur duyuyordum ve en önemlisi ona sahiptim. Bu duyguyu hiçbir zaman tadamayacak insanların varlığı her zaman tartışmanın sadece bir tartışmadan ibaret olduğunu bana hatırlatıyordu.

Healing 1’ın son cümleleri olarak, kendimi herşeyden çok daha fazla sevmem gerektiğini öğrendim. Çünkü kimsenin hikayesinde her zaman iyi bir rol oynayamazsınız. Kalbiniz ne kadar temiz olursa olsun ve saygınız ne kadar hat safhada olursa olsun büyümemiş insanların hikayesinde sahte rolünü oynayabilmek için hiçbirine ihtiyaç duymayacaktınız.

Bırakın ben sırtımdaki yüklerle zirveye bayrak dikmeye yaklaşmışken tipi musallat olacağı başka bir dağ bulsun.

Öznur Mehmetoğlu 💌 | 00.00 AM

Fakat ne olursa olsun o anlar nadirliğini korumaktan hiç çekinmez, sanki sürekli o psikolojide olursak hayatın dengesi bozulurmuş gibi. Aslında bence bu tamamen bizim olaylara bakış açımız, çevremizden etkilenme durumumuz ve yaklaşım biçimimizle ilgili. Bunların hepsi tek bir çerçevede toplanıyor; kişisel konfor alanı.

Ben iyi hissedebilmek için sürekli pahalı arzuların gerekli olduğuna inanmıyorum veya sürekli iyi ve şaşırtıcı haberler almanın. İnsanların çoğu küçük hadiselerden mutluluk inşa edebilmenin gerçek olduğuna inanmıyor, işte işin püf noktası burada yatıyor. Çünkü inanç duygusunun aslında ne kadar etkili ve kuvvetli olduğunun, bilinç altımızı, inanç duygumuzun yönettiğinin farkında değiller.

Kimi zaman sadece arabayla veya otobüsle bir yere giderken, kulaklığımda çalan şarkılar eşiğinde gelecekte o şarkı ile yaşanmasını istediğim bir hayali gözlerimin önünden geçirmek bile o an iyi hissedebilmem için yeterli oluyor bana. Dahası, eğer gerçekten kendimi iyi hissetmemi sağlamışsa ve ileride kesinlikle yaşanmasını istiyorsam “Hayat Çok Zor Geldiğinde Hatırlanması Gerekenler” listeme ekliyorum. Örneğin, ileride bir gün hep en yakın arkadaşımla veya sevgilimle, yıldızların kendini en çok belli ettiği bir çimenliğin tepesinde yıldızları izlemek istemişimdir. Her bir maddenin başına “Şuan vazgeçmek istiyor… veya ölmek istiyor olabilirsin…” tarzında cümleler ekleyip sonrasında asıl hedefi ekliyorum. Unutmuşsam daha çok işe yarıyor ve düşünmeme sebep oluyor. Ve birdenbire içinde bulunduğum tükenmişlikten kurtuluyorum. İnancım ve umutlarım farklı yöne çevriliyor.

İkinci olarak, keyif almadığımız bir şeyi yapmak zorundaysak eğer onu romantize etmek.

Bu herhangi birşey olabilir. Ders çalışmak, kelime ezberlemek, bulaşık yıkamak, dersi derste dinlemek, ilaç içmek ve çok daha fazlası. Ortaokul hayatım boyunca asla kendi isteğimle ders çalışamazdım. Kitap ve defter başına geçebilmek için hep bir bahane üretirdim ve boş zaman, o zamanlara göre “mola” kavramı her zaman ön plandaydı. Liseye başlamadan önce bir arkadaşım, sayesinde lise hayatım boyunca hem derslerden keyif alabileceğim hem de sosyal hayatımı yönetebileceğim bir dizi önerdi. Ertelemeden birkaç bölüm bitirdim ve gerçekten içimde akademik hayatım üzerinde çalışıp kariyer planları yapma hevesi oluştu. Akademik ajanda sipariş ettim ve kendime göre hafta sonu-hafta içi & ders programları oluşturdum. Programlarda kimi zaman istisnalar gerçekleşse de yeterli bir disiplinle çalışmaya başladım ve dönem sonu sınıf birincilerinden biriydim.

Hala bu şekilde kendimi geliştirmeye devam ediyorum fakat tek bir alanda değil. Disipline sahip olmak ve zorlukları romantize etmek sadece iyi notlarla sonuçlanmadı, bana aslında sahip olduğum fakat farkında olmadığım bir yeteneği de bilinçlendirdi; yazmak.

Kitap okumay zaten severdim ama yazma becerilerimi geliştirmek, hissettiğim duyguları bir yüzeye pürüzsüz bir şekilde aktarabilmek mükemmel hissettiriyordu. Daha sonrasında çeşitli haber ajanslarında köşe yazarlığına başladım. Psikoloji ile ilgilenmeye, onun hakkında yazmaya devam ettim. Yazmanın dili ne olursa olsun bana huzur veriyordu. Sonuç olarak, hayatı romantize etmeye başlamak bana disiplin dahilinde birçok avantaj kazandırdı.

Üçüncü olarak, güvende veya mutlu hissetmediğimiz yerlerde durmamak.

Bunu genel bir place olarak düşünmeyin. Bu yer bir insanın yanı da olabilir. Konfor alanı inşa edebilmek, aynı zamanda onu koruyabilmeyi de gerektirir. Hayatımıza aldığımız insanlar kimi zaman o alana aykırı kalabilir. Bu sebeple ne olursa olsun değer hissetmediğimiz alanı terk etmek ya da bir başkasının cümle altı yollarla rızamız dışı konfor alanımıza girmeye çalışmasını engellemek çok büyük bir koruma adımıdır. Unutmayın ki kişisel konfor alanınızın en başında her zaman siz olmalısınız. Elbette insanları dahil etme dürtülerine sahip olacağız fakat oradaki taht her zaman bize ait olmalıdır. Aksi durumlarda himaye altında hissedebiliriz. Bu yüzden insanları hayatımızdan çıkarabilmeyi, “hayır” diyebilmeyi öğrenmeliyiz.

Bugün burada bunları yazabilsem de çoğu zaman kendi konfor alanıma pürüz dahil edebiliyorum. Doğrusunu bildiğim fakat yapmaya gücümün yetmediğini düşündüğüm eylemlerde bulunabiliyorum. Bu yazıyı sadece sizler için değil aynı zamanda kendim için de yazdım. Zamanla iyiye vakit ayırmanın zor olmadığını, sorumlulukları hafifletebilmeyi ve doğru düşünce yapısına sahip olabilmeyi daha iyi anlayacağım, başaracağım.

En azından artık tek değilim, bunun bilincinde olmak bu satırları yazabilmemdeki en büyük ilham kaynağım oldu. Buraya kadar gelip okuduğunuz için çok teşekkür ederim. Sadece bir hayata dokunabilmişsem bile ne mutlu bana.

En güzel anlara sahip çıkabilmemiz dileğiyle ,

Öznur Mehmetoğu 💌 | 09.40 PM

I was just 6 when I started to draw. Those pencils were not mine; they belonged to my older sister. But of course, they attracted me. So, I decided to draw some circles on the paper. At first, it was not that relaxing or interesting. I still continued to draw randomly. At the end, the paper looked confusing and hard to understand. My sister yelled at me: “What do you think you're doing? They are my pencils, get away from my place! You’ll finish the pencils.” Despite everything, I was very grateful for my paper. It looked literally confusing, but I felt happiness during the drawing phase.

I never stopped drawing after that day.

My parents were not happy with my situation and they were afraid that I would get carried away by painting, until that exam day. My dad sent me to one of the art & science academy’s exams four times throughout my primary school years. I got into the painting department. After all this history, my art career started. Later, I also got into that fine arts high school in the painting department, which is the only one in our city.

I created, painted, presented, built, achieved, and never stopped moving on. These whole things made me feel extremely exhausted and sometimes ill. But throughout this whole process, I realized that being tired was necessary to feel alive. Sometimes I still cry on the bathroom floor; I know the process is still going on and I still feel tired. But there is an emotion hidden under the tiredness. It only comes out when you can truly establish discipline. That emotion makes me feel alive. And remember, discipline doesn’t keep up with you, you have to keep up with discipline, which means tasting the sweet pain that comes with fatigue.

Once you lose discipline, it’s incredibly difficult to regain it. But it’s not impossible. If you still have a shred of ambition and a desire to live, you can rebuild it somehow. I was growing bigger day by day, and I was increasingly complaining about the fatigue that discipline brought.

One day, my close friends and I were accepted to a weeklong youth camp. We were so excited before the camp that we thought it might be a kind of relaxing vacation, so we started shopping months in advance and looking forward to the camp day.

Finally, the day arrived, and our journey had begun. When we arrived at the campsite after a nearly 23-hour bus ride, the surrounding area appeared quite green. On the first day, we were free to wander around and enjoy the amenities, but each subsequent day had its own intense schedule. We had three workout sessions a day, from morning exercise to evening exercise. Afterward, it was a series of fast-paced activity stations, conferences, and excursions. We had very little time to rest, and after a while, we began to experience various aches and pains in our bodies.

The week was about to end like this, but on the last day before departure, as I was returning to the campsite on the ferry, I was just beginning to grasp things. I had always thought I’d been tired during the camp, but strangely, even with the pain still lingering, I felt like I’d lived something to the fullest. Yes, I was tired, but I was also refreshed. As the sun set, I thought about how crucial this camp had been for me to truly feel alive.

Now, along with drawing, participating in such events is also a part of my life. Because life can never feel alive without experiencing it, without letting it hurt you. So create, travel, research, work, and get tired. Never forget that behind the tiredness, there will always be a feeling waiting for you.

Öznur Mehmetoğlu 💌 | 11:54 AM (updated)

ᯓ★

Kırmızı tişört, siyah eşofman, şimdikine kıyasla daha kısa saçlar ve üst üste taktığın aksesuarlar.

Seni okulun ilk günü müzik odasında gördüğümde kendimden yaşlarca büyük, zorba, son sınıf bir müzik öğrencisi olduğunu düşünmüştüm. Çaldığın parçayı hatırlamıyorum fakat taktığın yüzükler dikkatimi çekmişti. Gözümde neden bir “zorba” izlenimi bıraktığını artık zaten biliyorsun, ne zaman aklıma gelse gülmeden edemiyorum.

O günden sonra çok şey değişti. Sana olan bakış açımdan tut, zamanla beslediğim değere kadar çook şey değişti. Ben ilk seninle öğrendim uzunca sarılmanın aslında ne kadar kuvvetli bir ilaç olduğunu.

Veya saçların okşandığında ne kadar çabuk uykuya dalınabileceğini, sevginin ne kadar anlamlı ve yüce bir duygu olduğunu, zamanında suratını dahi görmek istemediğimi söyleyip okulun açıldığı ilk gün kendimi senin kollarında sana sarılırken bulmayı.

Eğer o sene, yine buruklukla seni düşündüğüm bir gece, gelip bana iki yıl içerisinde herşeyim olacağını söyleseler katiyen inanmazdım.

Sadece aramızdaki ilişkiyi değil, arkadaşlığımızı ve iletişimimizi de mahvettiğim için pişmanlık o yıl bir an olsun peşimi bırakmadı.

Fakat ben her ne kadar etrafımdakilere senden nefret ettiğimi anlatsam da hiçbir zaman senden nefret edemedim. Yanlış seçimler yapıp sahte insanlarda kendini bulduğunu düşünsen de senden bir an olsun nefret etmedim.

Senden nasıl nefret edilebilir ki? Ben hayatımda hiç senin kadar değerli birine sahip olmadım. Belki defalarca belirttim fakat şimdi daha net ve temiz bir şekilde belirteceğim.

İçinde bulunduğumuz, her birinin çıkar ve entrika peşinde koştuğu bu ortamda karşılık beklemeden sürekli yanımda durdun. Yaramın “sen” olduğunu bilmene rağmen hiçbir zaman beni öylesine bırakmak istemedin. Sarf ettiğin her bir cümle, konuşmaların o kadar içtendi ki.

İster bir sene olsun, ister on. Konuşmadığımız süreç boyunca aklımdan çıkmadın ve ben biliyordum, bir gün gelecek o gün duyulanlarla hareket etmek yerine şahit olduklarımızla hareket edeceğiz, biliyordum.

Şimdi, hiçbirşeye sahip olmadığımı düşündüğüm zamanlar sürekli seni hatırlıyorum ve tebessüm edebiliyorum. Kimsemin olmadığını, sarılacak bir kol dahi bulamadığımı düşündüğümde seni görebiliyorum.

Tekrar rüyalarımda seninle buluşabiliyorum fakat bu sefer beni okul bahçesinde tek başıma yağmur damlalarıyla boğuşurken bırakmıyorsun. Ya yere düşüyorsundur ya da beni sinirlendirip sonrasında sarılarak telafi etmeye çalışıyorsundur.

Sana söz veriyorum, hayatının her bir anında yanında duracağım meleğim, gözyaşını silecek kimse bulamadığında, birşeylerden kaçmak istediğinde, olur da bir gün fazla gülmediğini ve ihtiyacın olduğunu hissettiğinde, tekrar saçlarının okşanmasını istediğinde, sarılacak bir beden bulamadığında, aynı insanlar tarafından hayal kırıklığına uğradığında, kendi bildiğini yapıp aynı sona ulaştığında bile yanında duracağıma söz veriyorum.

Seni o kadar çok seviyorum ki… iyi ki varsın Cemrem. İyi ki hala benimlesin. “İyi ki” diyebileceğim bütün eylemlere seni sığdırabildiğim için çok şanslıyım.

Geriye dönüp baktığımda, üzerini açık bıraktığın yaraları birer birer sardığın için çok şanslıyım. Eskiden baktığımda içimde eksiklik oluşan alanlara şimdi baktığımda tebessüm oluştuğu için çok şanslıyım. Bir mesaj ötende olduğumu hissedebildiğim için çok şanslıyım. Aptal hislerimle yaptığım yanlışlara rağmen yanımda durduğun için çok şanslıyım. Eskiden anlatamadığın şeyleri artık birer birer dökebildiğinde çok şanslıyım.

Seninle tanıştığım, sana sahip olduğum için çok şanslıyım. Doğum günün kutlu olsun meleğim. Belki oralarda bir yerde olamayacağım fakat sana bunu hissettirmek için elimden ne geliyorsa yapacağım.

Tekrar sarılacağımız günü sayıyorum, tüm dilekler senin olsun.

'İyi ki' doğdun, seni çok özledim.

Senin avel veledin,

Öznur Mehmetoğlu 💌 | 12.52 P.M

Dar ve eski sürüm bir zihniyete sahip olmanız size ve kendi konfor çerçevenize doğru gelebilir, ona hiçbir şüphem yok fakat her ne olmayı tercih ederseniz edin hiçbirinizin başkalarının hayatına demoralize bir biçimde öneri vermek veya karışmak haddi değil. Konuşma tarzım seni rahatsız mı ediyor? Benimle iletişime girme gibi bir zorunluluğa sahip değilsin. Giyiniş tarzım seni kötü mü hissettiriyor? İzlemek veya görmek zorunda değilsin. Fikir ve düşüncelerim sana uygunsuz mu geliyor? Uygulamak ya da dinlemek gibi bir zorunluluğa sahip değilsin. Beni sevmek veya ısınmak güç mü geliyor? Yapma.

Hiçbirşey için bir zorunluluğa sahip değilsin fakat benim yaşam biçimimi saygıyla ağırlamak zorundasın. Saygı, eşdeğer fikirler veya karşılıklı onaylar demek değildir. Her ne olursa olsun, karşı tarafın değerlerine hiçbir şekilde müdahale etmeden yaşamayı bilmek demektir.

Ben veya bir başkası kimse için kendini değiştirmek zorunda olmamalı. Eğer benliklerimizi etrafımızdaki insanlara göre değiştirebiliyorsak veya kendi irademizi hür bir tutumla belli edemiyorsak yaşadığımız her bir saniye bizim için değil, çevremizdekilerin onay ve rızası içindir.

“Kendinde şöyle bir değişikliğe izin verirsen çok daha iyi görüneceksin.”

Hayır, sadece senin görsel zevkini tatmin etmiş olacağım.

“Fazlalarını alırsan vücudun da sen de parlayabilirsin, yüzün açılır.”

Ben senin “fazla” olarak gördüğün herşeyin yeterince farkındayım ve inan onlarla barışık ve mutluyum.

“Bu tür paylaşımlarda bulunmak seni rahatsız etmiyor mu?”

Hayır, etmiyor. Eğer ediyor olsaydı sence paylaşır mıydım? Seni ediyorsa bir daha hiçbir şekilde izlemek zorunda değilsin.

Benim iyiliğim için en iyisinin ne olduğunu ben zaten biliyorum. Senin beni düşünmen tatlı olur fakat içinde saygıyı hissedebiliyorum. Aksi halde benim üzerimde kurmaya çalıştığın hakimiyet bir iyilik göstergesi kesinlikle değildir.

Demek istediğim, lütfen vaktinizi başkalarının hayatına müdahale ederek geçirmek yerine kendiniz için harcayın. İnsanları stalklayıp görüşlerinizi patavatsızca belirtmek yerine içinizdeki zehirli varlıktan kurtulun. Kimsenin doğrusu sizinki ile uyuşmak, yanlışı ise çakışmak zorunda değil.

Zorunluluklar ancak kendi hayatlarımız ve sorumluluklarımız için var olmalıdır, bir başka benliğe yürütücü olmak için değil.

Öznur Mehmetoğlu | 💌 11.09 PM

Heşeyimin derli toplu ve mükemmel olması gerektiğini ilk 8 yaşımdayken, annemin beni banyo zemininde azarladığı o akşam öğrendim. Hayatımın hiçbir döneminde annemin veya babamın istediği şekilde bir kız çocuğu olamadım. Ya hep fazlası beklendi ya da memnun olunmadı.

Fakat ben her zaman ne pahasına olursa olsun çabaladığımı hatırlıyorum. 2. sınıftayken babam sınıf öğretmenimdi ve bir gün yaptığı sosyal testinden yanlış sayım ikiye yükselmişti. Saatlerce sınıfın ortasında anlamadığım soruyu bana anlattığını ve her defasında da ses tonunun bir desibel daha da arttığını hatırlıyorum.

Elimden hiçbir şey gelmediğinde daha çok strese giriyor odağımı soruya vermeye çalışıyordum fakat bir türlü başaramıyordum.

Bazen sırtımı dövdüğü de oluyordu fakat bunu ne zaman yapsa ertesi gün özür dilemeden hiçbirşey olmamış gibi iyi davranır kendimi, duyduğu pişmanlık duygusu yüzünden iyi hissettirmeye çalışırdı.

Fakat ben o günleri asla unutmazdım, sadece umrumda değilmiş ve çoktan unutmuşum gibi ona ayak uydurmaya devam ederdim çünkü bana her zaman yaptığı herşeyin “iyiliğim” için olduğuna inandırmıştı.

Neydi senin şu hayatın boyunca yaptığın iyilik gerçekten? Beni at gibi öbür öğrencilerle yarıştırıp her konuda en iyisi olmamı beklemek mi? Girdiğim her testte yaptığım yanlışları saymak mı? Katıldığım her yarışmada derece almamı bekleyip başarısız olduğum zaman bunu iliklerime kadar hissettirmek miydi? Belki de çok daha fazlasıydı.

Öyleydi, çok daha fazlasıydı.

Michigan Üniversitesi'nde sanat okumalıydım çünkü sen benim yaşlarımdayken kabul almana rağmen okuyamamıştın. En iyisi olmak zorundaydım çünkü böyle okullar normal insanlarla ilgilenmezdi. Hayatımın hiçbir döneminde bir boşluk olmaması gerekiyordu çünkü sana göre bir hayat, sadece akademiden ibaretti.

Araştır, oku, çiz, izle, düşün, yaz, çöz, kazan ve uyu. Ertesi sabah bütün bu eylemler sanki kodlanmış bir robotmuşum gibi tekrar gerçekleştirilmeliydi. Duygular ne işe yarardı ki sonuçta? Bütün hayatına pürüz katardı.

Ve pürüzlü bir hayatın olmaması gerekirdi çünkü pürüz, kazandığın bütün değerleri yok sayardı. Şükran duymalıydın, her zaman böyle eğitildiğin için teşekkür etmeliydin çünkü dünya üzerinde milyonlarca öksüz çocuk bu “fırsatlardan” mahrum kalırken şikayet etmek nasıl bir cürretti?

Ve ben nasıl yetiştirilirsem yetiştirileyim zihnimin içerisini hiçbir zaman derli toplu tutamadım. Kimi zaman odama yansıdı ve bana sekiz yaşımı hatırlattı. Zeminin soğukluğu ne zaman kafama dank etse çektiğim vicdan azabı keskin bir yara gibi kendini belli ediyordu.

Neden vicdan azabı çekiyordum bilmiyorum. Belki onların istediği gibi bir evlat olamadığım için, belki de hiçbir zaman onlara yeterli gelemediğim için. Ruhumun paslanmış demirliklere hapsedildiğini ve o parmaklıkların anahtarının babamda olduğunu bilmeme rağmen vicdan azabı çekmeye devam ettim.

Kendime göre en iyisini ortaya çıkarmış olamasam bile arkadaşlarıma göre hep en mükemmelini ortaya çıkarırdım. Ve onlara bunun aslında beni ne kadar rahatsız ettiğinden bahsettiğimde sadece şov yaptığımı düşünürlerdi.

Zamanla kendimde ve yaptığım her bir eylemde kusur aradım, yenilerini buldum. Baştan başladım. Bir şekilde şimdiki versiyonuma ulaşıp büyüsem de zihnim soğuk zeminde ağlayan sekiz yaşımdaki benle hala aynı.

Ve bu şartlar altında yetiştirildiğim süreç boyunca sadece “normal bir genç kız” olmanın nasıl birşey olduğunu hep merak ettim çünkü ne kadar denersem deneyeyim, hiçbir zaman ortalama bir insan olduğumu hissedemedim. Ki ortalama biri olmak babama göre bir hakaretti.

Göz yaşı dökmemek için her evden ayrıldığımda yalan söylememek zorunda kalmayı çok merak ederdim. Sadece başarılı olduğunda değil, durduk yere babanın sana sarılmasını ve o içtenliği hissedebilmeyi çok merak ederdim. Ailenle oyun oynayıp kahkahalara boğulmanın nasıl bir his olduğunu hep çok merak ederdim. Özellikle de ailecek yapılan tatiller. Ailecek yapılan tatilleri hala o kadar çok kıskanıyorum ki, biliyorum hiçbir zaman YouTube'da aile tatili vloglarını izlediğim o kız olamayacaktım ama hayalini kurmak yine de beni iyi hissettiriyordu.

Kimseyi bilmiyorum fakat ben aile boyu diş macunlarındaki görsel amaçlı kullanılan çekirdek ailenin mutluluğunu bile kıskanırdım. Oysaki babam hayatı hep mükemmeli başarmak için yaşardı, yaşatırdı. Ama hiçbir zaman mükemmel bir baba olmayı başaramamıştı.

Onun zihninin derinliklerinde öyleydi kim bilir, benimle hiçbir zaman gurur duymasa da kendi prensiplerine ihanet etmediği için kim bilir hep öyleydi.

Hala yazmaya ve hayatımı onun istediği çerçevede yaşamaya devam ediyorum fakat eğer bir gün kendi hayatım için kendi seçimlerimi yapabilme şansım olsa ne pahasına olursa olsun onun tarafından sevilmek isterdim.

Mükemmel olmadan, tamamen samimiyetle.

Öznur Mehmetoğlu 💌 02.32 AM

Doğru reyonlarda, sağlıklı bir zihniyetle istediğinizi bulmanız dileğiyle 💗

Öznur Mehmetoğlu 💌

Şu hayatta insanı en çok değiştiren nedir hiç düşündünüz mü? Her şey olabilir. Kimi zaman travmalar, yaşanmışlıklar, hayatımıza girip çıkan insanlar, ebeveynler ve çok daha fazlası.

Peki bir insan ne için değişir? Veya bir insan ne için değişmek zorunda kalır? Bana göre unutabilmek için. Ne olup biterse kişinin kendi kafasının içinde olup biter aslında. Bizi derinden yaraladığını düşündüğümüz olayların birçoğuna haddinden fazla değerler yüklüyoruz. Büyütüyoruz, büyütüyoruz ve büyütüyoruz. Karşılık beklediğimiz birçok durumdan aldığımız tek karşılık hayal kırıklığı oluyor. Arkasından bir sebep aramaya başlıyoruz sonra. Eksik olduğumuzu veya fazla olduğumuzu düşünmeye başlıyoruz. Bir sebep üretiyoruz, o sebebin içinden başka bir sebep çıkıyor sonra. Onun içinden başka bir tane ve öbür sebeplerle bağdaştırmaya çalışıyoruz. Bir sonuca varamıyoruz. Her şey iç içe giriyor düşüncelerimizin, kendi kafamızda kurduğumuz sebeplerin içinde boğuluyoruz. Ellerimizi kilitliyoruz ve derin bir boşluğa atlıyoruz. O boşlukta boğuluyoruz. Ardı ardına gelen düşünceler kesilmediği sürece boğulmaya devam ediyoruz. Bu kadar kafa yorduğumuz için boğuluyoruz aslında. Zamanla fiziksel etkilerini görüyoruz. Baş ağrıları, iştahsızlık, uykusuzluk, mide bulantıları, hızlı ve dengesiz kalp ritimleri, ellerde titreme ve daha fazlası. Akıl ve mantık arasındaki çizgiyi çözmüş bir insan kendine zarar veren her eylemden kurtulabilmek için çözüm yolu arar ve değişir. Zamanla kendine zarar veren her eylemi unutmaya başlar. Unutabilmek ve değişebilmek için verdiği mücadelenin sonuna ulaşır.

Bu mücadeleyi vermek, bazı şeyleri kabullenmek kolay değildir. İnsanı olgunlaştıran şey tecrübeleridir aslında. Her defasında farklı bir savaşın içinde bulur kişi kendini ve her bir savaşı kazandığında farklı bir tecrübe edinmiş olur. Kişi aynı savaşı bir kez daha vermez çünkü bir kere daha kendini o savaşın içinde bulduğunda, nasıl kazanacağını bilir. Her defasında farklı bir mücadele atlatarak tecrübe biriktirmiş olur ve o tecrübelerle olgunlaşır. Ama toplumumuzda yaygın olarak görülen psikolojik sorunlardan biri kişiye zarar veren herhangi bir etmene bağlı kalmak ve kurtulamamaktır. Duygusal bağımlılık olarak adlandırdığımız bu durum genellikle güzel yaşanmışlıklarla ve başlangıçlarla başlar. Zamanla kişi bu yaşanmışlıklara bağlanır. Halbuki sonunu bilmediğimiz bir duruma bağlanmak doğru değildir. Bağlı olduğumuz veya olmadığımız herhangi bir durum kalıcı olmayabilir ve eğer bu duruma, alışkanlığa bağlı kalmışsak durum veya alışkanlık kalıcı olmadığı takdirde kişiye zarar vermeye başlar. Kalıcı olmayan bu durumu kişi kalıcı olduğunu kabullendiğinden sorgulamaya başlar. "Başlarda böyle değildi, zamanla değişti, eskiye dönmek istiyorum" gibi cümleler kurarken bulur kendini. Bağımlılık olarak adlandırdığımız şey bağlı kaldığımız durumun bize iyi veya kötü geldiğinin bilincinde olup bağlı kalmaya devam etmek demektir. Değişmek ve unutmak istediğinin farkındadır fakat hissettiği bağlılık onu esir almıştır ve kurtulamamasına verdiği en iyi yanıt elinde olmadığı ve hislerini kontrol edememe düşüncesidir. Önümüze daha önce tatmadığımız bir pasta koyulduğunu düşünelim. Bu pastanın tadına bakalım ve pastanın tadının çok hoşumuza gittiğini, hayatımız boyunca yediğimiz en iyi pasta olduğunu varsayalım. Fakat pastanın yarısına kadar gelmişken elimizden kaymış olsun ve yere düşüp dağılsın. Elbette pastanın yere düşüp dağılması bizi üzecektir. Fakat dağılan bir pastanın başında yas tutmak, o pastanın bize verdiği zevki hatırlayıp kendimizi üzmek, dağılan parçaları birleştirip pastayı eski haline getirmek istemek o pastayı eski haline getiremez. Dağılan parçaları elbette toplayıp aynı tabakta birleştirebilme gibi bir yolumuz vardır. Fakat bu yol sağlıklı değildir çünkü ne değişirse değişsin pasta kirlenmiştir ve eski görünümüne sahip olamayacaktır.

Bizim yoğun olarak yaptığımız durum da bu aslında. Dağılan bir pastaya, bize verdiği mutluluğa bağlı kalmak. Değişen ve kalıcı olmayan hiçbir duruma bağlı kalmamalıyız. Çünkü hayat sadece o pastadan ibaret değildir. Kim bilir önümüze başka bir aromada pasta daha çıkacak veya aynı aromada. Üstelik için için yas tuttuğumuz o pastadan daha sağlıklı. Bahsi geçen bu pastayı duygusal olarak bağımlı kaldığımız durumlar gibi düşünelim. Hayatın bizi hangi dönemlerde hangi hislere çektiğini bilemeyiz. Değişen birini veya bir durumu eski haline geri getiremeyiz, bunun için çabalamamalıyız. Çünkü eski haline dönebilme olanağı olan bir durum zaten başta değişmezdi ve ilk hali gibi kalırdı. Değişen insanlar veya söz konusu olan durumlar için çaba göstermeyi, üzülmeyi bırakın. Eskiye döneceği varsa zaten kendiliğinden dönecektir. Kendinizi sevin ve hayatı dolu dolu yaşayın çünkü hayat bize sunduğu o dağılan pastadan ibaret değildir.

𝘖𝘻𝘯𝘶𝘳 𝘔𝘦𝘩𝘮𝘦𝘵𝘰𝘨𝘭𝘶 -💌

23.01.2024