Daar sta je dan.

Fris uit de Peloponnesos, je eigen cityhoppertje aangeslingerd om Maxie Verstappen uit de bocht te zien knallen. En daarna hup, met je wijfie en haar Cartier Panthère Classic, terug naar de gyros, de Beluga en je eigen koninklijke champagnedouche.

Terwijl gladiator Max zijn leven waagt om de elite te vermaken en het klootjesvolk met Viaplay, van panem et circenses te voorzien, blijf jij, ónze koning, keurig binnen de gebaande paadjes kuieren. Uitgezet door je moeder, je vrouw en hun internationale elite vriendjes. Het liefst ver weg, langs een hagelwit strand of oogverblindende skipistes.

En dát op het moment dat je eigen land -Nederland, weet je nog- als in een vertraagde crash test film, traag tegen een betonnen muur aan splinters vliegt.

Die bruine blije bek, dat volgevreten lijf, die vrouwen om je heen met hun arrogante glazen muiltjes, hun hoge hakjes, behangen met goud en diamanten. Het jurkje van Alice & Olivia met een Sézane ceintuur.

Wij intussen eten al jaren cake, Willem.

Jij bent je blijkbaar niet bewust van de rampzalige staat waarin jouw land verkeert? Of laat het je zo koud als een glas Scharzhofberger Riesling? Dat trieste lot van zoveel van je onderdanen, die ooit gelukkig waren in dit land, toen jij nog geen koning was.

Ken je ons nog?

De ondernemers die het land ontvluchten, de boeren die zichzelf in slaap huilen, de vissers die zich verdrinken, de meisjes die niet meer over straat durven omdat vreemd volk hen beloert, bepotelt of erger. De mensen met een baan die onder een brug wonen of in een aftandse Opel Astra? De kinderen die zich hebben laten ombouwen en nu twijfelen of ze voor de trein zullen springen of toch van de flat. De onschuldige Friese jongen die in Grijpskerk verlamd wordt getrapt, terwijl hij weerloos op de grond ligt! Ken je hun lot? Of kijk je liever weg?

Het zijn wel jouw onderdanen, vermorzeld onder een ziek beleid waar jij keer op keer je handtekening onder zet!

Misschien komt het omdat ik de Odyssee aan het lezen ben, waardoor me weer even scherp voor ogen staat, wat het betekent om een koning te zijn.

Een epos van moed, kracht, zelfopoffering, liefde, trouw en doorzettingsvermogen, dat zich grotendeels afspeelt op Ithaca, een halve dagreis van je favoriete domicilie verwijderd. Als je de heli neemt drie kwartiertjes.

Als je je als eenvoudige sterveling, onderdompelt in de ware adel, gaat het storen dat een koning zoals jij, zich wel de regaliën laat opspelden en laat kronen, maar weigert zich van zijn plicht te kwijten. Noblesse oblige!

Jij bent geen Agamemnon, Bolle.

Geen Menelaos, koning van Sparta.

Dat jij niet voor ons vecht, is één.

Maar wat, majesteit, heb jij in je leven eigenlijk bereikt, behalve dat je uit die adelijke vagina kwam gekropen? Of is zelfs de uitweg uit dat oerwoud, je gemakkelijk gemaakt?

Wat heb jij gedaan al je tijd, mét al die tijd?

Je leven is een grote vakantie en verder komt er, tenminste zo lijkt het, niks uit je handen of je hoofd.

Geen gedicht. Geen schilderij. Geen liedje. Geen uitvinding. Geen bedrijf. Geen boekje, geen schelmenstreek, geen taartrecept, niet eens een smeuïge affaire of klassiek zwart uniform, zoals dat van je opa en je vader.

Niets laat je achter. Op de scherven van een geworpen WC pot na. Niet één mooie speech. Of een bemoedigend woord. En al zeker geen heldendaad of wát voor daad dan ook.

Als jij Excalibur, klemvast in een rots zou zien zitten, zou jij je handen er niet aan vuil maken. Je zou een vriendje met een Caterpillar bellen, om dat ding voor jou er even uit te rossen.

Mooi boven de marmeren schouw in de kamer met DNA behang.

Wat doe je behalve bommetjes maken in een baai met zeewater van 25 graden en een beetje spartelen met de andere walvissen?

Het is vreten, varen, jagen, zuipen, luieren. En dan vreten, varen, zuipen, vliegen en luieren. Of niet?

Want verder houd je je koest, terwijl je land naar de ratsmodee gaat en, en dat neem ik je pas goed kwalijk, je wel wat vernederende kunstjes doet voor de NATO en het WEF. Als een gedresseerd aapje, dat danst op commando.

Dat je daar zelfs je gezin voor leent…

Je eigen woorden zijn niet eens van jou!

Die lauwe prak, opgediend door één of andere public relations lul. Of gedicteerd door de zoveelste met list en bedrog naar de top van de satanistische apenrots opgeklommen rotzak in een torentje, die zijn orders krijgt van de De Rothschilds en de Rockefellers.

Een verloren leven.

Als dit je bestaan als koning is, kun je beter eeuwig in de bijstand zitten.

Ik zou liever wonen in een gezellig afgebladderd rijtjeshuis met een groen uitgeslagen plastic klimkasteel in de voortuin vol kliko’s. Veel fijner dan dat protserige paleis in die kakbuurt vol camera’s, prikkeldraad en beveiliging, waar je, dat wed ik, jij je buren niet eens kent.

In je achterbuurtje heb je tenminste een voordeur waar je vrij in en uit kunt lopen.

Ik zit liever met mijn hamertenen in een pierenbadje van de Action vol blikjes Hertog Jan pils, in mijn postzegeltuintje vol zuipvrienden in hun blote bierpens, dan op een prollerig privé strand in Griekenland, met een ijskast vol Moët en als enige gezelschap Max die de hele dag aan het bellen is met Lagarde en Fink en die enkele hermelijnvlo die te schijterig is om je de harde waarheid te vertellen.

De waarheid is helaas dat je een mislukking bent.

Al jouw luxe is geen luxe, maar een last, omdat jij in je hart moet weten dat je het niet hebt verdiend. Je volk heb je in de steek gelaten. Omdat je niet sterk genoeg bent. En onder de plak zit van Sirenen, die niet eens kunnen zingen.

Je leeft in een gouden gevangenis. Een hele luxe wachtkamer. Al die auto’s, vliegtuigen, villa’s, paleizen, al die knipmessende sukkels, al dat personeel, het is uiteindelijk niks waard, als je beseft dat je gefaald hebt. Als je jouw land, on your watch, moet zien afglijden naar het putje.

Een land dat tijdens jouw regeerperiode, definitief is overgenomen door hysterische wijfies, machtsdronken halfzachten en opdringerige flikkertjes, compleet met een grijnzende sater als premier, die iedere dag een nieuw Tik Tok filmpje maakt, waarin hij zijn vriendje kust en streelt, begeleid door kleine meisjes muziek.

Hoe moet het zijn om, ‘s avonds als je de slaap niet kunt vatten, te beseffen dat je zelf keer op keer, half omdat het moet, half overtuigd door je wijf, je moeder en je vrinden, tekent voor de ondergang van je eigen land?

Is dat de hel? Of is er mee te leven?

Hoe moet het zijn om te beseffen dat jij Nederland tot nu toe geen enkele troost hebt geboden, je geen enkele boer hebt bezocht, geen boerin die haar man terugvond hangend in de schuur of een slachtoffer van de spreidingswet? De bijna doodgeslagen jongen in Friesland, de jongens neergestoken op de kermis, Seb van Lier uit Uden of de ouders van Lisa?

Dat je in plaats daarvan twee keer per jaar wat wankelmoedige “samen spelen, samen delen” kolder uitbraakt, kumbaja gelul van spindokters en adviseurs?

Dat je inmiddels zelfs een rattenvanger voor Defensie bent geworden, een c acteur op jacht naar blanke jongens en meisjes. Een clown die malle kunstjes doet met het gehele gezin, in een uniform vol vierdaagse medailles, in campagnes die er uiteindelijk op zijn gericht, straks zoveel mogelijk van je eigen onderdanen in Oekraïne door de vleesmolens te draaien?

Wat een vernedering.

Willem. Als man tot man. Als jij de koning van Nederland bent, dan wil je toch geen slaaf zijn van de heksenkring die jou in haar macht houdt? Maxima die staat te grijnzen en te kirren naast twee bont en blauwe kinderen op een seksueel geladen homofeestje, met een bordje “Liefde kent geen grenzen” naast hun blonde, bleke koppies.

Schaam je je niet?

Welke vader zet zijn dochter nou neer als mitrailleurschutter in een helikopter, als lokaas voor burgermeisjes die, verleid door al die mooie folderverhaaltjes, straks naar de loopgraven in het oosten moeten om te sterven, in plaats van naar Canada of Bariloche te kunnen vluchten bij het eerste teken van onheil?

Welke koning duldt er nou een poedel naast zich op de statiefoto? Welke echte man heeft nou zo’n mormel?

Een koning heeft een Wolfshond of Jachthonden. Een Beauceron en een paar jachtvalken.

Toch geen witte toypoedel, die mambo heet?

Ze zeggen dat baasjes op hun honden lijken.

Toypoedel.

Wil je mijn werk supporten? Dat kan! Ik vind het geweldig! Klik hier.

46 Comments

Johannes 19:6: “Toen dan de overpriesters en de dienaars Hem zagen, schreeuwden zij: Kruisig Hem, Kruisig Hem! Pilatus zei tegen hen: Neemt u Hem en kruisig Hem, want ik vind geen schuld in Hem.”

Een oudhollands spreekwoord zegt. “Een ideale vrouw is een dame op straat, een prinses in de keuken en een hoer in bed.”

Nou zit daar natuurlijk een kern van waarheid in. Maar diezelfde waarheid gebiedt eveneens te zeggen dat zulk bevallig schepsel nog geboren dient te worden.

Helen van Troje kon nog geen eitje bakken. De Romanov prinsessen, voor mij de epifanie van vrouwelijkheid, waren de kuisheid zelve. En de keukenprinses is doorgaans een wrede en foeterende kerel.

Stilletjes hebben wij mannen ons daarom neergelegd bij een ander polder adagium; “Er is geen koe zo bont of er zit wel een vlekje aan.”

Er is eigenlijk maar één categorie mens overgebleven van wie men een absolute perfectie eist.

En dat is de kop boven het maaiveld uitsteker. De verheven denker. De ongenaakbare kunstenaar. Het voorbeeld voor velen.

Juist van de meest getormenteerde geesten, de zwartste zwartkijkers, de dwaas die wél durft, die uiterst zeldzame Zarathustra, wordt vreemd genoeg een merkwaardig onrealistische onberispelijkheid verwacht.

Zodra er rook kringelt, die in de verte vuur doet vermoeden, worden trouwe medestanders en bewonderaars, vakgenoten en supporters, spontaan de spreekwoordelijke vrienden, waar je geen vijanden meer voor nodig hebt.

Als de vuile was eenmaal buiten hangt, ziet men, aangevuurd door eeuwig smeulende jaloezie die plotseling bakken zuurstof krijgt, kans de streber naar het eigen malle niveau terug te klauwen en weet men zich gesterkt in de eigen veilige middelmaat. Men houdt pas op met trappen als de modder zich boven het hoofd van de uitslover heeft gesloten.

Men verwacht geen zoetgevooisd gedicht uit een vaal klerkensmoel te horen. Maar eist wel het uiterste fatsoen, uitgerekend van het buitenbeentje.

Het is alsof je Sid Vicious’s rampartijen op de basgitaar toejuicht, nochtans van hem een eerzaam leven eist met een Toyota Corolla hatchback, een plakboek vol airmiles en een gesteven ANWB jopper. En je intens verbolgen bent als hij een getormenteerd horrorleven van waanzin, mutilatie en overdoses bleek te leiden.

Hoe groter de geest, hoe groter nu eenmaal het beest.

En de meeste mensen zijn muizen.

Caravaggio, Villon, Rousseau, Picasso, Gauguin en Wagner? Dat waren geen muizen! Maar wel mishandelaars, pedofielen, kortom criminelen. Celine was een collaborateur. Heidegger een nazi. Fortuyn deed het met minderjarige Marokkaantjes. En William S. Burroughs schoot zijn vrouw dood. En toch waren het genieën die de wereld mooier of wijzer hebben gemaakt.

In de polder viel deze week Sven Hulleman van zijn wankele sokkel van poederklei.

De held blijkt, zoals ieder genie, exen, foute vrinden en schulden te hebben gemaakt. Hij schijnt zich verre van hoffelijk te hebben gedragen en laat, zo is mij in vertrouwen verteld, bovendien gruwelijk stinkende pijptabakscheten.

Hulleman past dan wellicht niet in bovenstaande goddelijke categorie van geniale varkens. Maar is zeker een stijlvol ontwikkeld en eigenzinnig beest.

Een buitenbeentje dat mikt op de zon. Maar ook een man met een duistere kant.

Zoals degenen die de mooiste bloemen plukken, doorgaans nu eenmaal rakelings langs de afgrond wandelen. Altijd vergezeld van het ravijn dat lonkend terugkijkt. En zoals buiten de lijntjes kleuren, soms kunst, maar soms ook geklieder oplevert.

Hulleman. Een erudiete geest, maar dus ook een klootzak. Call me gobsmacked!

De polder icarus viel deze week tuimelend ter aarde, in een wolk van roddel en achterklap, uitgerekend op de dag van de eclips, die te laat kwam om de bijenwas tussen zijn veren op tijd te laten stollen.

Zijn neergang werd, na jaren van geroddel en gesmoes, ingezet door de bloedhonden van de staat, de hoeren van de macht. Geenstijl, het Algemeen Dagblad en de Telegraaf. Altijd hetzelfde roedel op jacht naar Querdenkerscalp. En dat alleen al moet je toch te denken geven.

Er verscheen in de kartelpers een gecoördineerde artikelserie, waarin stond dat hij in Frankrijk een autistische fan voor zijn kinderen liet zorgen. Dat deze vijfentwintigjarige knul op vuil beddengoed moest slapen in de “Franse vrieskou”, in een regen van verwensingen, verplicht bramen moest plukken en de geiten moest hoeden, voortgedreven over de heuvels door Heathcliff Hulleman’s zweep en karwats.

Een curieus verhaal.

Al was het maar omdat kasteelheer, die ook nog eens van adel is volgens de Telegraaf, de arme ziel regelmatig zou meppen en -let op goede verstaander- dat één van deze fysieke correcties onder de noemer mishandeling zou kunnen vallen.

Ik kan natuurlijk niet voor Hulleman spreken, maar ik kan u vertellen, lieve lezers, dat iedere pets van mij, al is het met de vlakke hand, onder die strafbare noemer valt.

Dat één van ons wordt aangevallen vanuit de hoek van de zittende dictatuur, dat begrijp ik. Wat mij echter tegenstond was het gretige digitale kopschoppen uit de hoek van degenen die je qua alternatieve stem tot dezelfde bloedgroep zou kunnen rekenen. Na het knakken van ‘s mans reputatie, gingen hele hordes op Hullemans hoofd staan dansen.

Het schorre “Kruisigt hem!” uit eigen gelederen was niet van de lucht in dit interludium tussen rook en vuur.

Micha, George, Max, Martin en zovele anderen, zelf allen van onbesproken gedrag, wierpen mij veel te gretig de eerste steen.

Wat is dat toch? Nijd? Leedvermaak? Oude rekeningen vereffenen? Of is het meer Jungiaans. De eigen gesublimeerde reflectie zien falen.

Zou je je niet even inhouden? En juist in zijn zwaarste moment, even achter een man blijven staan die al op de grond ligt, daar neergesmeten door het lafste en foutste dat het Nederlands journaille te bieden heeft? Zeker omdat de aantijgingen tot nu niet veel verder komen dan roddel en achterklap en het gezemel van wat woedende exen.

Waar komt de neiging toch vandaan om uitgerekend een Icarus die al tuimelend ter aarde is gestort, collectief nog wat verder in het stof te trappen?

Zijn dit niet juist de tijden waarin voor een getormenteerde geest die zwaar onder vuur ligt, zelfs in weerwil van wat schelmenstreken, een beetje vriendschap of een opbeurend woord gevonden zouden moeten worden?

Vraag maar aan Jezus. Die weet daar alles van.

Maar nee. Om Waidmanns Heil te parafraseren. Die Kreatur muss schweigen.

En zovelen staan erbij te klappen.

Ik niet!

Er waren zoveel goede mensen, ik noem geen namen, die mij discreet hebben gecontacteerd met de hete tip om het zeker níet voor Hulleman op te nemen.

Hij zou vrouwen bruut hebben bezwangerd, gek zijn, failliet, een vreemdganger, charlatan, de duivel zelf, een kwakzalver, foute vrienden hebben, agressief zijn, onberekenbaar, leviteren, een waardeloos jurist zijn, shape shiften, een krankzinnige blik in- en een rode waas voor de ogen hebben, een slechte vader zijn, bad vibes geven, een talentloos zakenman zijn, fraudeur, poseur, en bovendien bevriend met héle foute mensen. Jort Kelder, Rutte, de AIVD, de CIA en zo voorts.

I loved him more with every slanderous gossip.

Hulleman, een stijlvol tweedjasje in een zee van poep en derderangs gepruts. De man die mij opbeurde tijdens de Covid dictatuur, die me amuseerde en een wijzer mens maakte met zijn prachtige programma’s. Hoop, Helder, Hulleman, Een Oorlog reeds Verloren, Een Vrede reeds Gewonnen. Zijn uitmuntende Bureau van Occulte zaken en Complotten. Het mooie interview, na opvallend lange afwezigheid, met Jonathan Krispijn, waarin ik leerde over de Bulgaren, de Vandalen en de Allemanen. Waardoor ik nu weet waar België haar naam aan dankt. Dat interview kon voor bepaalde figuren uit de hoge spiegeltorens in Tel Aviv en Den Haag wel eens de spreekwoordelijke laatste druppel brandy zijn geweest.

Hulleman gaf mij inspiratie, zette mij op sporen en gaf mij de kennis waar ik zo naar smachtte. En daar ben ik hem dankbaar voor.

Mensen van zijn niveau? Het zijn er maar zo weinig, zeker aan “onze kant”. Talenten die een beetje uit hun woorden kunnen komen, gevoel voor stijl hebben, die een boek hebben gelezen en een publiek kunnen bereiken.

Iedereen die valt is een gemis.

Lets be fair. Iedereen van ons heeft een gangkast vol lauwe lijken.

Het enige verschil is dat Hulleman’s kastdeur nu wagenwijd open is gewrikt. En dat iedereen in zijn stoffige rommel ligt te graaien.

Laten we ons geen illusies maken.

Keurige helden bestaan niet.

Wil je mijn werk steunen? Dat komt heel goed uit. Want het kost me vele dagen. Klik hier!

Waarom het hoog tijd is voor een “Offline Blockchain Schatkamer” voor onze cultuur.

Hoe briljant de schuinsmarcheerder ook schilderde, boetseerde en beeldhouwde, Paul Gauguin kan tegenwoordig “echt niet meer”. Affaires met te jonge dames komen je anno 2026 op een permaban te staan. Iets beter vergaat het Nabokov, die eigenlijk al vanaf de publicatie van Lolita, bij het altoos fronsende deel van de “intellectuelen” met argusogen wordt bekeken, maar wiens werk je nog relatief veilig kunt prijzen. Recenter ging de briljante filmer Roman Polanski definitief voor de cancel-bijl. En dan hebben we het nog niet over Leny Riefenstahl, we don’t even go there.

Allen waren het ondanks hun “liefhebberijen”, in mijn ogen grote kunstenaars, die werden afgerekend op hun perversies, overtuiging en voorkeuren. Over de terechtheid daarvan -de koppeling van de waarde van grote kunst, aan het waardeloos gedrag van de artiest- kun je oeverloos discussiëren.

Hoe groter de geest, hoe groter het beest.

Feit is wel dat deze heren en dame tenminste iets “verkeerds” deden. Of tenminste iets déden.

De horden van de cancel culture zijn inmiddels een flinke stap verder gegaan. En ze blijven oprukken. Nu worden er kunstenaars uitgewist, puur omdat ze blank en man zijn.

Zo hebben de cultuurmarxisten Shakespeare, die stiekem Bacon heette, al eens gecanceld en werd ook de briljante, volstrekt onschuldige, componist Georg Friedrich Händel, gewist. Zonder genade down the memoryhole geflikkerd om zijn huidskleur en man zijn, met violoncello en al.

En bleef het daar maar bij! De AI Mogul Entropic koopt miljoenen boeken op om ze eerst te digitaliseren, te voeren aan hun large language monsters en daarna te vernietigen. U gelooft het niet? Google project Panama.

Wat nu overal ter wereld gebeurt, deze beeldenstorm van cultuurbarbarisme. Deze aanval van zich god wanenden, die niet alleen de toekomst maar ook de geschiedenis, de kunsten, de filosofie, de oeroude wijsheden, de gnose, exclusief in eigen handen willen krijgen, om deze naar wil en zin te manipuleren of weg te maken, zou voor ieder mens, die het bewustzijn van een bloemkool is ontstegen, het startsein moeten zijn, om zelf een culturele schatkamer te creëren, een analoog en tastbare blockchain van collectief erfgoed en bewustzijn.

Een offline schatkamer, waarin we, ieder voor zich, desnoods onder de vloerplanken, culturele uitingen van waarde, bewaren, voordat de deug-divisies er hun kleffe allesverzengende rode handjes op weten te leggen.

Dat geldt voor papieren boeken, kinderboekjes, bijbels, cd’s, LP’s, videobanden, beelden, schilderijen, posters en andere niet digitale dragers.

Gooi niets meer weg. Sla het op. Stel het veilig. Het fascisme van rancune en de barbarij van de onmacht stormen op ons af. En boekverbranding en “forgettisation of culture” is met de digitalisering een stuk eenvoudiger geworden voor de fascisten van dienst.

Eén druk op de knop bij Google en weg is Schopenhauer.

Doe jezelf, je familie en iedereen waar je van houdt een plezier. Laat je kleinkinderen straks ook nog genieten van Wagner, de Rolling Stones en de poëzie van Schiller, allemaal kunst die straks entartet wordt verklaard, uit afgunst en haar debiele broertje onmacht.

Laat het in hemelsnaam niet zo zijn, dat alles dat je kinderen en kleinkinderen straks overhebben, de “poëzie” is van Akwasi en Airfryer, Cuties van Netflix en kinderboekjes vol regenbogen, seksinstructies en transpropaganda.
Stel je culturele verleden en dus je toekomst veilig.

Nu kan het nog. Nu zijn klassieke LP’s nog 1 euro bij Malle Pietje. Nu nog vind je de mooiste klassieke boeken in de container bij de villa’s van pasgestorvenen. En kun je alles van waarde vaak nog oprapen voor een stuiver. Lang zal het niet meer duren.

Jaloezie is een gretige sloper.

Wil je mijn werk supporten? Dat is gaaf!

Het is wat Marianne Zwagerman zei in haar toespraak in Den Bosch voor een veld vol boeren en burgers die in de bloedhitte de vijf pluimveehouders van wie de milieuvergunning dreigt te worden ingetrokken, een hart onder de riem kwamen steken; “Die boeren redden zichzelf wel. Maar wie redt ons als er geen voedsel meer te krijgen is?”

U riposteert wellicht…

…maar dan importeren we dat voedsel toch gewoon? Die melk. Aardbeien. Die sperziebonen?

Realiseer u dan dat boeren, niet alleen in Nederland, maar in de hele Europese unie en Groot Britannië zwaar onder vuur liggen en overal om ons heen met uitsterven worden bedreigd.

Dat de haven van Odessa en daarmee de grootste graanschuur van Europa vanaf vorige week is afgesloten voor alle verkeer.

Dat Rusland, die andere oneindige graanschuur, door onze “leiders” tot “vijand” gedegradeerd is.

Dat voedsel uit Afrika, zodra de nood hoog is, gebruikt zal worden als leverage om nog meer crimigranten toe te laten.

Dat geïmporteerd voedsel, bijvoorbeeld uit de US en Zuid Amerika, ondergedompeld wordt in zeeën van hier streng verboden landbouwgif en dat het er wemelt van de GMO surprises van Bill Gates en Monsanto. Dat het peperduur is om dat voedsel hier te krijgen. Zeker met torenhoge energieprijzen.

Dat dieren, kistkalveren, legbatterijkippen, die hier in Nederland een terecht verworven, moeizaam bevochten recht hebben op een diervriendelijker leven, in het buitenland die rechten niet hebben. En vaak een monsterlijk bestaan leiden.

Dat zalm en andere vis uit het buitenland, zeker als die betaalbaar lijkt, vol zit met antibiotica, zware metalen en andere gorigheid.

Dat de oorlog, waar we ostentatief en moedwillig naartoe gedreven worden door de cynische monsters die ons land hebben gekaapt, die oorlog waar we eigenlijk al middenin zitten, vlieg-, vaar- en vrachtroutes, extreem kwetsbaar, vaak onbegaanbaar en onbetaalbaar maakt.

De straat van Hormuz. De Dardanellen. Bab al Mandab. Het Suez kanaal. Ze zijn al afgesloten of worden met afsluiting bedreigd. Voor onbepaalde tijd. Met enorme gevolgen voor de toevoer van kunstmest en aardgas, dat voor de productie daarvan, middels het Haber Bosch proces, nodig is.

Realiseer je dat “onze” puppet regering, onder leiding van de grijnzende Trilateral clown Jetten, gecoördineerd met hun WEF vrinden, voedsel, drinkwater, net als energie, persé onder hun bewind wil brengen, zodat zij hun hand aan de kraan hebben en zij kunnen bepalen wie er eet en wie niet. Wanneer wel. Wanneer niet. Wat en wat niet. Krekels, wormen, vlees uit eeuwig delende cellen, kortweg kanker? U zegt het. Zij willen het.

Macht!

Dáárvoor moet de Nederlandse boer wijken. Naast de gore datacenter, windturbine en asielzoekercentrumplannen die ze met het wereldberoemde en wonderschone Nederlandse platteland hebben.

Het is keihard wat ik nu ga zeggen.

Maar ik meen het.

Degenen die nu nog steeds, ondanks alles, willens en wetens, het anti boeren narratief in woord en daad ondersteunen, zij die actievoeren, lasteren, konkelen, schimpen tegen de overgebleven Nederlandse boeren, werken mee aan de slavernij, de honger en de dorst van onze en hun eigen kinderen. Die ze overigens bij navraag, vaak niet hebben.

Ze hebben vaak wel mooie dromen, maar of je die ook kunt eten? Laten we dat eens testen.

Het is goed om de wijsneuzen te onthouden. Het keurige volk met de bakkershandjes, dat onze boeren uit onnozelheid, verdienmodel of uit pure kwade wil, trappen in hun rug blijft geven, tot ze omvallen of aan een balk in de uitgestorven stal hangen.

Het is goed om te weten wie dat waren, als ze over een paar jaar met hun bedelnapje en hun tupperware bakje, broodmager aan komen strompelen bij de allerlaatste boerderij, om hun roze Tesla in te ruilen voor een dozijn eieren.

Wil je mijn werk supporten? Dat waardeer ik enorm. Klik hier!

Slecht nieuws vrienden. Slecht nieuws voor goed volk. Het is te laat. Wij Nederlanders zijn ons vaderland kwijt. Duizend vreemdelingen per week, week na week, uitsluitend jonge mannen, vaak sub Sahara, stromen ons land binnen. Bewust geworven en binnengesluisd, als een invasieleger. Gewapend, nog niet met geweren, maar wel met een volle zak en goesting voor twee.

Gevoed en beschermd in kazernes vermomd als hotels, containerparken en afgeragde bedrijfspanden; honderden ongenaakbare burchten, opgloeiende metastases, uitgezaaid tot in alle uithoeken van het lichaam van ons land. Ons land heeft kanker. En de cellen worden bewust ingespoten, zoals in de roman van Herman Koch.

Wat nu nog aanvoelt als Nederland, zullen we binnen afzienbare tijd nauwelijks nog herkennen. Iedere Nederlander die hier in vrede en vertrouwdheid is opgegroeid zal op een nabije dag wakker worden in een volstrekt vreemde, sombere wereld, voor zover dit nog niet is gebeurd.

Niet in 2050 of een ander diep toekomstig jaartal dat je toestaat terug te zinken in je leunstoel, maar al over drie of vier jaar zullen, zover ik het nu overzie, de oorspronkelijke Nederlanders ongewenste gasten zijn in eigen land. Gedoogd. In het beste geval. Gediscrimineerd, bedreigd en belaagd in het slechtste.

Kijk om je heen. Je kunt het al niet meer ontzien in de grote steden, stuk voor stuk geleid door geselecteerde omvolkingsvriendelijke burgemeesters, zonder enige historische binding met hun stad.

Amsterdam is allang geen Mokum meer. Hetzelfde geldt voor Utrecht mijn stadsie of Eindhoven de ghakste. Ze worden verkocht als melting pots, maar er is geen enkele versmelting. Geen onderlinge band of binding, geen gedeelde glimlach of blik van herkenning. Geen “half woord waar je ooit genoeg aan had”, al was het maar omdat je geen Soomaali, Arabisch of Nigeriaans spreekt.

Wij, de echte Nederlanders, de mensen met Nederlands sprekende grootouders die hier geboren zijn, zullen nog maar heel kort in de meerderheid zijn. Dat is een voor de hand liggende prognose.

Het langst zullen de poldermohikanen het volhouden in enkele reservaten rond Barneveld, de Veluwe, in Friesland, rond Volendam en in Zeeland. Alleen in dat soort sterk in geloof en traditie gewortelde gemeenschappen zullen kernen van oorspronkelijke Nederlanders nog kort dominant kunnen blijven en zal een rudiment Nederlands Christelijke cultuur het langste overleven. Voor zover de veiligheid dat toelaat.

Maar ook daaraan komt denk ik al snel een einde. Een veilige kermis, een dorpsfeest of braderie zonder steekpartij of aanranding voelt nu al bijna als een echo uit een recent afgesloten verleden. Een weemoedige gedachte, maar helaas de realiteit.

En het stopt niet. In tegendeel. Er wordt steeds meer gas op de omvolkingslolly gegeven. De replacement migration kanker wordt maximaal uitgezaaid met behulp van de spreidingswet. En ik twijfel er niet langer aan dat ze uiteindelijk ook het leger en de Eurogendfor in zullen zetten om het laatste verzet, zoals in de vierentwintig dorpen en steden die wél hun inwoners tegen de spreidingsterreur proberen te beschermen, definitief te breken.

Ongrijpbare machten hebben Nederland nu eenmaal nodig voor een doel waar wij, eigenwijze Nederlanders geen enkele rol meer in spelen.

Zoals Bibi Mileikovski en Donald Trump plannen hebben met Gaza beach en de olie die daar voor de kust te winnen is, waarvoor de bevolking helaas pindakaas moest wijken, heeft men eveneens grote plannen met onze polders, ons gas, onze rijkdom, onze kusten. Wij zijn logistiek en strategisch te belangrijk om niet te transformeren in een soort Gotham city, waar een, ik citeer “artificial neural network-based conscious group mind and artificial general superintelligence system” als Skynet, aan de touwtjes trekt en hun robots de verplichte RFID chips en vaccins uitdelen.

Nederland wacht een toekomst van datacenters, logistieke blokkendozen, onafzienbare rijen windturbines en een verdeeld volk in containers, van elkaar wantrouwende slaven, zonder wortels, in 15 minute cities met slagbomen, drones en cameras.

Slechts zolang er nog Nederlanders te vinden zijn die financieel kaalgeplukt kunnen worden, die zich nog willen laten uitwonen als een Friese stamboekkoe, zolang het ezeltje nog strekt en dukaten uitpoept, zullen wij nog, uitsluitend voor de vorm, welkom zijn in eigen land. En zal men halfslachtig nog wat moeite doen om rechtsstaat en rechten te veinzen en ons iets onder het genot van zang en dans en datingshows iets van geruststelling te verkopen.

Nederland, mijn mooie land, zal hopelijk als volk, als tribe voortleven in diaspora. Zoals de Koerden en de Joden, maar dan als Nederlanders. In landen als Paraguay en Rusland. Ondernemend. Eerlijk. Stug en sterk. In harten en hoofden aan verre kusten en op graziger weiden zonder windturbines.

Pas teruggeworpen op een tribaal bestaan, te gast in verre landen zullen we onszelf en onze cultuur, onze taal, onze eigenwaarde, die ons zo slinks is afgenomen mogelijk hervinden. Ons ondernemerschap. Onze tradities. Onze geschiedenis. Onze kunst kunde en cultuur.

En pas dan zullen we echt begrijpen wat we ons in een paar jaar hebben laten afnemen als speelgoed van een baby. Dan pas beseffen we echt wat we ons door de vingers lieten glippen. En hoe groot het verraad eigenlijk is geweest.

Maar het zal te laat zijn om ons gestolen land te redden. De klei. De wadden. Het platteland, de duinen, de wolken en de golven. Het zal een collectieve droom zijn uit lang vervlogen tijden.

Het is huilen met de pet op. En niet leuk om op te schrijven. Maar iemand moet het doen. Je kunt mijn werk hier steunen!

De jonge dochter van Seb van Lier uit Maashorst en een 13 jarige meisje uit Alkmaar werden beiden bruut verkracht door een asielzoeker. De autoriteiten deden er alles aan om de trieste lot van de meisjes onder hun opbollende petten te houden. De man die de dochter van Seb verkrachtte, werd zelfs anoniem gehouden en gezwind door het COA overgeplaatst; naar dat ooit zo vredig kaasstadje in Noord Holland? Wie zal het zeggen.

Dan was er natuurlijk de mysterieuze moord op Lisa, gepleegd door een zekere “Chris Jude” uit Mfufustan, die een week eerder een andere vrouw op gruwelijke wijze verkrachtte. Een roofdier dat ondanks zijn monsterlijke daad, zonder enig signalement of waarschuwing, doodgemoedereerd op een gestolen fiets, op zoek mocht naar een volgend mals lammetje om te kelen.

Rik van de Rakt, 18 jaar, werd zomaar doodgestoken in Oss. En gisteren reeg een mysteryman -“1.70 m niet zelf benaderen”- iemand aan zijn mes in Roermond. En diezelfde zwoele maandagavond stak een asielzoeker uit ter Apel een jonge vrouw neer, zomaar, op de Prinsengracht, de gracht waar ik woonde op nummer 292, toen Amsterdam nog geen door kadaversocialisten verpulverd hellscape was.

En dan is er nog die vreemde epidemie van “lichamen” die overal opduiken. Langs spoordijken, in kanalen, in het smulbos bij Ter Apel, de akkers bij Gilze Rijen, Maastricht en de Peel.

Mysterieuze doden, die in je ooghoek aan je voorbijflitsen misschien het lokale sufferdje of Twitter halen, om daarna zonder zucht of traan van de lokale gemeenschap in een walmende doofpot te verdwijnen. Steevast begeleid door de sussende woorden “dat er geen sprake was van een misdrijf”.

Anonieme doden waar niemand het nog over heeft, omdat ze professioneel werden gewist uit het collectief geheugen.

De enige nachtdieren die prikken zijn de egeltjes, waar er wonderlijk veel van rond trippelen deze zomer.

Toch laat de nieuwe burgerwachtsite wacht.ai, waar je anoniem melding kan maken van geweld op en rond AZC’s intussen een verbluffende 122.000 meldingen en bijna 18.000 incidenten zien. Kille cijfers die Den Haag liever verzwijgt om de schaapjes kalm te houden.

Gaat u maar rustig slapen. De WEF wolf is een mythe.

In dat donker licht, is het vreemd dat uitgerekend een sluwe minister als Bart van den Brink een bezoek aan Ter Apel afblaast vanwege een plaatselijke epidemie van steekpartijen. Dat dit gebeurt is één, dat het voorval de media haalt is een tweede. Deze Van der Brink, Hugo-fluisteraar en één van de masterminds achter de Covid dictatuur, is immers geen rookie.

Had de Minister niet juist alles te winnen bij een probleemloze inspectie van Aanmeldcentrum Ter Apelervenen, inclusief gezellig kletsje met een Amerikaanse trannie in een bloemetjesjurk, een bezoekje aan de lokale wasknijpermakerij, eskrima- en zwaarddansdemonstraties en een groepsfoto met schattige mokkakleurige voetbalkindjes, van de lokale rent-a-refugee figuranten agency?

Als Mussert en Himmler het knus konden laten lijken tijdens hun bezoek aan het Dachau van 1941, zou je zeggen dat het opfluffen van een bezoekje aan een lullig aanmeldcentrum kaassie is voor de geoliede Haagse propagandamachine, ondanks wat aardappelschilmesjes en feestvorkjes van de lokale Wibra.

Zoals een boer alle belang heeft bij kalmte onder het slachtvee, had van der Brink helemaal niks te winnen met het naar buiten brengen van een levensbedreigende situatie in Tropisch Steekparadijs Ter Apel.

Zeker omdat hij kon weten dat het argument, dat hij de Groningse bevolking, dag in dag uit aan de levensgevaren blootstelt “waar hij zelf voor wegvlucht” direct de kop zou opsteken.

Wie weet. Misschien had van der Brink een groter plan, waarvoor al die prangende argumenten moesten wijken.

En wie weet. Misschien had dat plan te maken met zijn geliefde Spreidingswet, waarvan in de uitvoering geen schot lijkt te komen. Zeker nu Tom de Nooijer in het Gallische dorpje Oldebroek, samen met wat schelmen van de lokale Westlandse FVD, zo ferm hun kontjes tegen de krib gooien.

Was deze ministeriële thriller in Ter Apel soms het resultaat van een deal tussen Van der Brink, naarstig op zoek naar argumenten om zijn Spreidingswet kracht bij te zetten en de subsidiemiljonairs van Vluchtelingenwerk en Rode Kruis, die schielijk een dag later met de staart tussen de benen het “bedde badde brood terrein” verlieten?

Was dit soms een “action, reaction, solution” blijspel, leep uitgespeeld in de eerste dagen van het reces. Zodat iedere politieke discussie over de ontstane “noodsituatie” nog weken uit zou blijven, ondanks de verwoede pogingen van Lidewij de Vos om de collega’s uit de Thaise bordelen en de bigi bana stranden van Ghana en Bonaire terug naar de kamer te dwingen voor een spoeddebat?

Bestuursvoorzitter Vluchtelingenwerk Frank “fri” Candel, goed voor zo’n 160.000 euro per jaar, met een Zeeman overhemd, een bek als een Oldebroekse regenboogpredikant, viel de eer te beurt de clou van het plan wereldkundig te maken voor de treurbuislaafjes van AVROTROS. Met de bakkershandjes gevouwen als een bidsprinkhaan.

Het “kleine groepje criminelen” diende verspreid te worden over een aantal gemeenten die hun “verplichtingen” eens na zouden moeten komen.

Van der Brink volgde een dag later in een tweet, met dezelfde strekking. Ter Apel kan het niet alleen. Gemeentes pak je verantwoordelijkheid! Neem deze levensgevaarlijke criminelen op!

Alsof het verspreiden van Piranha’s over meerdere aquariums, een oplossing is voor de slachtpartij onder clownvisjes. Alsof het uitgieten van een fles chloor over meerdere kinderkeeltjes, leidt tot minder dodelijke brandwonden. Alsof het distribueren van een emmer Ebolasap over meerdere Afrikaanse dorpen, leidt tot minder bloedspuwende crepeergevallen.

Gif, schoonmaakmiddelen, zware medicijnen, je verspreidt ze toch niet over alle kasten, commodes en lades van je huis? Je zet ze op één plek weg, hoog buiten bereik van kinderen, liefst achter slot en grendel.

De fake and gayness van deze actie is wat mij betreft zonneklaar.

Een minister die niet “naar binnen durft” bij een Asielzoekerscentrum, ondanks de bescherming van de DKDB, de jongens met de balaclava’s en de blauwe speelpakjes, dat alleen is al pure kolder.

Dat de knullen die al dat dodelijke gevaar veroorzaken, dezelfde dag met de gratis troetelbus naar het Westerwoldse smulbus en op excursie naar de lokale meisjeshockeyvelden mogen reizen is eveneens opmerkelijk.

Dat de politie stoïcijns weigert in te grijpen ondanks ernstige, aanhoudende misstanden, zo ernstig dat de minister ervoor de benen neemt, is ook bizar.

En twee machtige NGO’s die “wegvluchten, vanwege een onveilige situatie, terwijl het Rode Kruis ook in Gaza en Syrië opereert, tussen de lijken, tanks en instortende gebouwen? Kom nou!

Nee.

Dit was overduidelijk een deal tussen een minister en zijn troetel NGO’s, met als doel om de dwangwet bij onwillige gemeentes door de strot te duwen.

Maar het is een cruciaal domme deal, omdat de Spreidingswet voor de gewone Nederlander ineens een hele andere lading krijgt.

Het zo keurig onderhouden narratief dat het bij asielzoekers vooral zou gaan om getraumatiseerde hersenchirurgen, kwetsbare vrouwtjes, homootjes en lieve kroeskindjes met opgezwollen buikjes en vliegjes in hun oogjes, is met deze stunt definitief losgelaten.

Het gaat nu open en bloot om keiharde criminelen die over het land verspreid moeten worden, omdat Ter Apel de misdaadgolf niet alleen aankan.

En iedere gemeente heeft daarmee een overtuigend argument én instrument in handen gekregen om de WEF wolfjes en Soros troetelbeertjes voortaan keihard te weigeren.

Een burgemeester of wethouder die zijn of haar gemeente willens en wetens bloot stelt aan criminelen en aan blijkbaar dodelijk gevaar, stelt zichzelf immers bloot aan ontslag, mogelijke strafvervolging en civiele aansprakelijkheid*.

Ik stel voor om “de spreidingswet” om te noemen naar de DSC.

“De Spreidingswet Criminelen .”

Narratief is immers alles. En eerlijk is eerlijk.

Arme Brink, iedereen kon zijn golem zien shinen voor de Corona Doofpot Commissie. En deze rotte Groningse vlaai kon wel eens recht in zijn lepe muil belanden.

Wat een week voor weekdieren.

Wil je mijn werk supporten? Klik hier. Zeven weken geen podcast, dus zeven weken geen doekoe.

*Relevante wetsartikelen.

Artikel 172 Gemeentewet:
De burgemeester is belast met de handhaving van de openbare orde (lid 1). Hij/zij is bevoegd overtredingen van voorschriften die de openbare orde raken te beletten of te beëindigen (lid 2). Bewust nalaten of risico’s creëren is plichtsverzuim en grond voor disciplinaire maatregelen, zoals schorsing of ontslag.

Wet veiligheidsregio’s, artikel 5:
De burgemeester heeft het opperbevel bij een ramp of ernstige vrees daarvoor. Bewust nalaten activeert dit en kan leiden tot verwijtbaar handelen.

Artikelen 355–361 Sr (ambtsmisdrijven):
Voor misdrijven in de uitoefening van het ambt, zoals misbruik van macht, nalatigheid in plichten of schending van ambtsgeheim. Voor lagere ambtsdragers (zoals burgemeesters) gelden de algemene ambtsdelictbepalingen.

Delicten rond gevaar en rampen

Artikel 157 Sr Opzettelijke brandstichting/overstroming/explosie:
Met gemeen gevaar voor personen/goederen → gevangenisstraf tot 12 jaar (of meer bij gevolgen).

Artikel 158 Sr e.v: Varianten met dood of gevaar als gevolg.

Artikel 302 Sr Zware mishandeling of 287/288 Sr doodslag via voorwaardelijk opzet (bewust risico aanvaarden).

Artikel 307/308 Sr (dood door schuld of zwaar lichamelijk letsel door schuld):
Bij grove nalatigheid ondanks bekend gevaar.

Artikel 184 Sr: Niet opvolgen van (nood)bevelen, maar omgekeerd: de burgemeester die zelf nalaat kan medeverantwoordelijk zijn.

Artikel 51 Sr (functioneel daderschap): De rechtspersoon (gemeente) én de leidinggevende (burgemeester) kunnen aansprakelijk zijn.

Voorwaardelijk opzet volstaat vaak: het bewust aanvaarden van een aanmerkelijke kans op gevaar.

Burgerlijk Wetboek (BW) art. 6:162 — Onrechtmatige daad:
Grondslag voor civiele aansprakelijkheid van de gemeente (en eventueel persoonlijk bij grove schuld). Burgers kunnen schade claimen.

Ambtenarenwet / WNRA voor plichtsverzuim:
Disciplinaire straffen tot strafontslag wegens ernstig plichtsverzuim.

Wil je mijn werk supporten? Klik hier. Zeven weken geen podcast, dus zeven weken geen doekoe.

Misschien is het u ontgaan, maar van één juni tot één juli was het Keti Koti. Het feest van de verbroken ketenen.

Terwijl de herdenking van de Nederlandse gevallenen in de Tweede Wereldoorlog het met twee minuten stilte moeten doen, werd de afschaffing van de slavernij -net als het zijn van homo of queer- dit jaar maar liefst een volle maand “gevierd”. Uiteraard van uw belastinggeld; dezelfde doekoe, waar we ook een snelweg van hadden kunnen repareren of oma vaker van haar natte luier hadden kunnen verlossen.

Van de Memre Waka herdenkingstocht, tot de Sranantongo karaoke. Van Black Heritage Tours onder leiding van Jennifer Tosch en Ashaki Leito, tot ‘soep en dialoogavonden’ met Ronald Dijkman en Wi Afaka. Van de Wowoyo markt tot de toneelvoorstelling ‘Naar Ndakaaru zwemmen’. Honderd procent gesubsidieerd en uiteraard doorspekt met schuldbelijdenissen van handenwringende roomblanke usual suspects uit de landelijke politiek en het gemeentelijk bestuur. Suits en kokerrokken met glimmende, ongebroken ambtsketenen, die hun grijns maar moeilijk kunnen verbergen achter hun opwellende toneeltranen.

Het kan niet op. Ook al is dat het allang.

Nou gun ik iedereen zijn feestje. Een avondje Baithak Gana zang en kaseko dans. Een rommelmarkt. Een mooie krans vol wilde Strelitzia bloemen. Be my guest.

Maar aan dit opgeflufte, ellenlange circus erger ik me kapot.

Sowieso omdat ik vind dat je het breken van de slavenketenen niet kunt vieren, juist nu de hand- en voetboeien ons allemaal worden aangelegd. Zwart, blank en bruin. Juist nu de AI kooi dichtklapt en we collectief gevangen zitten in een perfide systeem van schulden en lasten.

Keti Koti is het vieren van een vrijheid die er helemaal niet is.

Dat alleen al maakt Keti Koti een gotspe, een dikke klodder spuug in de bek van alle Nederlanders, van welke kleur of afkomst dan ook. Wij, die tot slaaf worden gemaakt, zonder dat de meesten het doorhebben.

En dan is er nog die andere eeuwige ergernis. Dat dit feestje, door de macht gretig wordt aangegrepen, om wild met geld te smijten, zolang het maar niet naar de oorspronkelijke Nederlander is.

Onze uitgeputte kapitalen moeten onverminderd alle kanten op blijven stromen. In dit geval om onze eeuwige witmang erfschuld in te lossen. Om een band te repareren, die helemaal niet met subsidiegeld te herstellen is.

Ik stoor me ook aan de gretigheid van de ontvangers van al die valse sympathie en al dat geld. Hoewel ik het die mensen ook weer niet heel erg kwalijk neem. Geld is immers geld. En met blanken hadden ze sowieso al bitter weinig.

Laten we eens eerlijk zijn.

Doekoe is de nauwelijks verholen reden achter al die valse emoties en verontwaardigde blikken in de snikhete partytent bij het slavernijmonument.

Ik vind het onverdraaglijk om Ieder jaar opnieuw te moeten kijken naar de krokodillentranen van zacht schommelende Bijlmermensen met bonte hoofddoekjes, Mevrouwtjes “Reggerop”, die op hoge toon meer moni eisen én krijgen!

En dat van een cynische overheid die niets liever doet dan onderling verdeeldheid zaaien, door met veel te gulle hand zuurverdiend geld over bloemetjeshoofden uit te strooien die daar “eg geen reg” op hebben.

De waarheid achter al die moedige jagers op groot geld, is immers dat zij nooit in hun leven katoen hebben geplukt, hun moeder niet, hun opa’s en ook hun overgrootouders niet!

De slavernij in de koloniën is afgeschaft, in 1863, de Nederlandse transatlantische slavenhandel al in 1814.

Ik schat dat zo’n negentig procent van de lieve mensen die op hoge toon herstelbetalingen eisen, in hun lange leven weinig hebben uitgevoerd, behalve als slavennazaat, kratten vol subsidie leeg te knagen en uitkeringen te slurpen met crushed ice en een scheut Blue Curacao.

Suriname, onze ex kolonie sinds 1975, zelf rijk aan olie en gas, bauxiet en edelmetalen, heeft een grove bak met geld van ons meegekregen. Drie en half miljard gulden, zo’n acht en een half miljard euro als je de inflatie meerekent. Hun schulden van 500 miljoen gulden werden eveneens kwijtgescholden.

Maar Jetten blijft ook na het zoveelste “ground hog excuus”, de zoveelste diepe knieval, schoenkus en kransleg, met een sardonisch genoegen, in plaats van een dikke punt achter de slavernijschuld te zetten, gretig komma’s kliederen. Zodat wij, kapot belastte Nederlandse burgers, tot in lengte van jaren kapitalen zullen moeten blijven opkotsen naar mensen die ons sociale vangnet als hangmat gebruiken.

Gewone Nederlanders van wie de voorouders nooit slavendrijvers zijn geweest! Integendeel.

Veel van onze voorouders werden als kind, lang nadat de slavernij werd afgeschaft, nog afgebeuld in de spinnerijen, mijnen, metaalindustrie of op de landerijen van de roofridders die ons nu nog steeds met succes uit elkaar spelen.

Er is niemand die het leed van hún nazaten verzacht met eindeloze stromen gemeenschapsgeld.

Waarom eigenlijk niet?

Bovendien bestond het exclusieve kliekje Nederlandse slavenhouders uit een handjevol puissant rijke families, de Schimmelpenninckjes uiteraard, de Insingertjes en de van Aerssen van Sommelsdijkjes. U kent ze wel.

En verder bestonden de slavendrijvers vooral uit Ashanti, Arabieren en Joden.

Wij Nederlanders intussen zijn allemaal slaven geworden, van dezelfde machtige hufters die ons al eeuwen onderdrukken. Onze keti’s zijn verre van koti. En ze zitten banti om onze aifutu.

Voor ons allen geldt dat onze vrijheid maximaal is ingeperkt door systemen, regeltjes en wetten. Wij zijn geknecht in corporate keurslijven, gaan diep gebukt onder de knoet van de belastingdienst en andere roofinstanties. Wij zijn loonslaven tot de uitputtingsdood erop volgt.

Ons pensioen is gestolen en AOW trekken voor je tot op de draad versleten bent, kunnen je op je buik schrijven.

Gekmakend om in die werkelijkheid, tot het einde der dagen, te moeten kromliggen voor een tiental boze bloemetjesjurken, aangevuurd door ultralinkse UVA agogen en pestkoppen als Akwasi en Jerry Afriyie, die nota bene zelf van slavendrijvers afstammen.

Dat al die subsidiemiljoenen uiteindelijk steevast aan pandjes, emmers gekruide kip en Golfjes GTI met brulpijp worden besteed, kun je uittekenen.

Keti Koti is de zoveelste vernedering voor een tot slaaf gemaakt volk.

Een zwarte bladzij in de Nederlandse geschiedenis.

Stop de travestie. Weg met Keti Koti.

Twee maanden zonder podcast doekoe! Wil je mijn werk supporten, dat kan hier.

p.s.

Zucht diep, lach erom, maar krijg geen hekel aan elkaar. Dat is immers precies waar de macht op uit is.

Vannacht om drie uur, vliegen de Atlasleeuwen en de Oranjeleeuwen, elkaar in de manen, ergens op een voetbalveld in Monterrey, Mexico.

In de Marokkaanse gelederen, voetballen maar liefst drie in Nederland geboren spelers. Noussair Mazraoui, Sofyan Amrabat en Anass Salah-Eddine. Sterker nog, twintig spelers van Marokko zijn in het buitenland geboren. In één wedstrijd gold dit zelfs voor de gehele selectie.

Terwijl in het Nederlands elftal alleen Guus Til in den vreemde het levenslicht zag. In Samfya, Zambia, om precies te zijn.

En ondanks dat de Marokkaans leeuwen vanuit de hele wereld, behalve uit het Atlasgebergte kwamen ingevlogen, bestaat het Marokkaanse elftal uitsluitend uit Marokkanen. Niemand twijfelt aan hun Marokkaanse eenheid, hun loyaliteit en hun afkomst.

Een sterk contrast met het Nederlands elftal, dat bestaat uit een bonte culturele verzameling van spelers met roots in Suriname, Togo, Ivoorkust, Ghana en de Antillen. En gek genoeg niet één Marokkaan.

Begrijp me goed, er is niets mis met een Nederlandse elftal waarvan het merendeel niet, of slechts gedeeltelijk van Nederlandse afkomst is. Nederland is, of we nu willen of niet, een immigratieland. Daar kunnen die voetballers niks aan doen. En voor de liefhebbers van het spelletje, is het fijn dat die boys zich onder de Nederlandse vlag scharen, want van ons eigen voetbaltalent hoeft Nederland het niet meer te hebben.

Toch trekt juist het monoculturele van het Marokkaanse team, hun opmerkelijke loyaliteit aan hun eigen volk, hun eenheid vanuit een diaspora, die, zo zou je kunnen vermoeden juist verzwakking en verwatering zou moeten veroorzaken, mijn aandacht.

Het wekt mijn verwondering én bewondering.

Ongeacht de uitslag van de wedstrijd en de krankzinnige taferelen van explosieve blijdschap of woede die ongetwijfeld de Nederlandse banlieue’s en binnensteden zullen teisteren, ondanks het antwoord op de vraag welke van de twee leeuwen vanavond sportief op zijn ballen gaat krijgen, één belangrijke les uit de Magreb is mij volkomen duidelijk.

En die vliegt verder dan een voetbal.

Marokkanen weten hun cultuur, hun eigenheid, hun trouw aan hun afkomst, te behouden, ook al zijn ze verspreid over de hele wereld. Hun loyaliteit behoort als puntje bij paaltje komt, altijd aan hun eigen volk, en absoluut niet aan de plaats waar ze toevallig zijn geboren of naartoe zijn verhuisd.

En ik vind dat een goed ding.

Terwijl Nederlanders het begrip multiculturalisme is aangeleerd als een synoniem voor kadaverintegratie, eenheid en gelijkheid in alles, tegen wil en dank, behouden Marokkanen hun eigen cultuur, inclusief de band met het moederland, binnen een multicultureel speelveld, waar dan ook.

Zij zijn monocultureel in een multiculturele wereld. En vinden steun, kracht en baat bij elkaar, waar wij Nederlanders, aangemoedigd door politiek en media, druk bezig zijn onszelf zo snel mogelijk op te lossen in een individualistische soep van alles en iedereen. E pluribus unum in zijn agressiefste vorm.

Waar Nederlanders multiculturalisme zien als de natte droom van graaf Kalergi. Het vermengen van alle volkeren in één kookpot, waarin eigenheden en afkomsten, onder druk versmelten in een monoculturele, pislauwe, caramelkleurige smurrie, blijven Marokkanen zichzelf zien als Marokkanen, waar ter wereld ze ook zijn.

Wij kunnen veel van hen leren, omdat zij begrijpen hoe je als volk cultureel overleeft in een keiharde multiculturele wereld.

En we zullen die lessen razendsnel moeten leren. Want de rot is al doorgedrongen tot in de haarvaten van ons land. En de omvolking wordt moedwillig en in hoog tempo voortgezet.

Wat van ons overblijft is een volk dat langzaam maar zeker is losgeweekt van zijn grondgebied en erfrechten. Dat in alles mag achteraan sluiten. Dat verbijsterd moet toezien hoe ooit vanzelfsprekende aanspraken op eigendom, vermogen, cultuurschatten en land op drijfzand zijn gebouwd. Onder het adagium dat alles van ons, tegenwoordig van iedereen is. Dat aanspraak maken op iets eigens fascistisch is en wij als “schuldig blank volk” ons zouden moeten schamen en achteraan in de rij moeten gaan staan als er banen, subsidies of stageplaatsen te vergeven zijn.

Een volk dat elkaar door de verregaande individualisatie niet meer weet te vinden in de weg met ons maatschappij.

Face it.

De ooit zo trotse Nederlandse natie is, door toedoen van kwade actoren, maar ook door onze eigen onnozelheid, kortzichtigheid en zwakte, niet meer te redden.

Over enkele jaren, zijn wij Nederlanders collectief persona non grata in eigen land. Een ontwikkeling die niet mee te stoppen is. Door de geforceerde massa-immigratie, omdat Nederlanders in tegenstelling tot immigranten weigeren kinderen te krijgen en omdat we in toenemende mate zelf maar aan de kuierlatten trekken, de wijde wereld in.

Voor de Nederlandse natie is het te laat. Daar ben ik van overtuigd, maar het Nederlandse volk is nog wel te redden, al zal het vermoedelijk in diaspora zijn.

Net als de Marokkanen zullen we ons bestaan als volk voortzetten, overal ter wereld.

Zo’n vijftien miljoen mensen verspreid over enclaves, jungles, poesta’s en verre grazige vlaktes. Dolend op dwalende jachten, spittend en gravend in communes en afgezonderd in bergdorpen. Als Apaches of Sioux in onze eigen polderreservaten, in Nederland, op stukken platteland die nog niet terminaal zijn aangetast door de opgedrongen omvolkingskanker, zoals op de Biblebelt, de eilanden en Friesland. De laatsten der Poldermohikanen.

Nederlanders, los van Nederland maar toch als één gemeenschap. Intuïtief en onlosmakelijk verbonden door hun in vele eeuwen samengesmede achtergrond. Geboren met het woeste water, het malse gras en de vette klei in de genen.

Het klinkt mooi en verdrietig tegelijk. Zo’n nieuw Nederland, losgezongen van het ontstolen land.

En ons overleven, als volk zonder natie, zonder eigen land, is verre van vanzelfsprekend.

Als we willen overleven, hebben we een veel sterker zelfbewustzijn en een veel diepere en uitgesproken onderlinge band nodig. Zonder de schroom, de schaamte of de scrupules, die nu zo geworteld zijn in onze kaaskoppen. We hebben een koning nodig. En een vlag. Wat mij betreft het trotse “blauw wit rood”. De vlag van Nieuw Nederland.

We moeten bovenal onze band repareren. De band die nu zoveel gaten en scheuren vertoont, na jaren van opgelegde zelfhaat en het typische Nederlandse vliegen afvangen, die knieperige klein burgerlijke burenhaat en afgunst. Die ervoor zorgen dat die band bij de lichtste druk al leeg loopt. God is er alleen voor ons allen. Als er een “allen” bestaat.

Als wij het huidige omvolkingsoffensief willen overleven, moeten we als Nederlanders boven onszelf uitstijgen. Cultureel en traditioneel. We zijn gedwongen te bewijzen dat “we weldegelijk bestaan én dus bestaansrecht hebben”. Een, tot Maxima’s beruchte uitspraak, zo apert logische stelling, dat deze nooit ter sprake kwam. Een stelling die nu steeds openlijker wordt betwist op televisie, in de bladen en de Tweede Kamer.

Laten we er voor zorgen dat onze kinderen, veel meer kennis van onze cultuur, historie en tradities opdoen, voor die in een wolk van Tik Tok filmpjes verdwijnt. Laten we hen alles doorgeven. De VOC. De WIC. De Watergeuzen. Onze zeges over Spanje en Engeland. Onze gulden. Onze dollar. Onze wereldheerschappij. De schilderijen van Breitner en Vermeer. De gedichten van Piet Paaltjens. De oorsprong van Van Diemen’s land, Nieuw Zeeland, Vancouver en Harlem.

Laten we onze kinderen redden van de weg met ons mentaliteit. Geef ze het geschenk van waarden door. Zoals ons Christelijk geloof! Zoals ons nabuurschap. En de Nederlandse taal die steeds meer wordt verbasterd tot een soort junglekoeterwaals.

En vooral. Laat alle aangeprate schaamte om wie wij zijn, direct los. Het is vergif.

Zonder gedeelde waarden zijn we als volk verloren. Letterlijk verloren in tijd en ruimte.

Luister niet langer naar de verraders die ons weg willen maken. Ze hebben al onmetelijke schade aangericht. Bij het noemen van hun namen, zullen onze kinds kinderen nog eeuwen op de grond spugen.

Wij Nederlanders zijn niet beter dan de rest. De rest is niet beter dan wij.

Maar ook wij Nederlanders zijn het waard om te bestaan en te floreren.

Samen met de andere volkeren in onderling respect en vanuit een positie van kracht en trots. Binnen en buiten Nederland.

Alleen als we onszelf hervinden, vinden we de weg vooruit.

Dus treur om wat er was en wat we hadden. Ons oude Nederland komt nooit meer terug.

Maar besef ook. Wij Nederlanders zijn er nog. En wij blijven.

Prettige wedstrijd. Het zal er heet aan toegaan.

Vreemd om in die warmte een onbedwingbare drang om te schrijven te hebben. Wil je mijn werk supporten? Dan kan. Klik hier.

Stuttering and stammering, Keir Starmer yesterday announced the end of his miserable two-year stint as Prime Minister.

Never before has a British Prime Minister been so intensely despised. If only for his close ties to Lord “Epstein Island” Mandelson and Jimmy Savile — England’s most notorious child rapist and bosom friend of King Charles — whom he protected as a prosecutor. Along with around 13,000 other paedophiles and rapists in the Rotherham scandal.

Yet I’m not happy that Vulture Keir has flown off.

Feeling relief at such a departure would be naïve and frivolous.

No matter which European country you look at, the successors to a prime minister, chancellor or president not only faithfully serve the same WEF agenda, but always turn out to be just a little creepier, more sadistic, more repulsive and more war-hungry than their predecessors.

Just when you think things can’t sink any lower, it proves possible every single time.We Dutch know all about it: from Lubbers, Kok, Balkenende and Rutte via Schoof straight on to Jetten.And Starmer’s successor is the far-left Andy Burnham, former mayor of Manchester, who, just like Starmer, left thousands of desperate abuse victims to rot in a grotesque cover-up full of stale Pakistani semen.

Andy, who solemnly swore that his first flight as an MP would be to Israel. Always a good sign.Andy is simply a new vulture from the same decayed tree. The execution of the 2030 plans — for which Two-Tier Keir was catapulted to the top from the grey Bilderberg sludge — will continue regardless.

Laws like the Online Safety Act, which heralds the end of the free internet, were written under Conservative Sunak, fleshed out under Starmer and will be neatly implemented under the wings of Burnham or another WEF system clown.

With the maddening justification that it’s all “to protect children”!

The very same children who begged in vain for eight years for help and attention from vultures like Keir, while being mass-raped, abused and murdered right under their noses.

It doesn’t matter which marionette stands behind the counter in Hotel Eurofornia. “They can check out any time they like, but they can never leave”. And the uniparty keeps bombing us with their destructive plans, no matter who is at the controls.

Mertz, Macron, Jetten, Stubb, Magyar, Starmer — besides vultures, they most remind me of Stuka pilots on a mission. Young global divebombers who penetrate our countries “im Kettenangriff”, unreachable at high altitude.

They dive towards us with screaming sirens, to drop their Davos-primed policy bombs on our heads and roofs, and just before they hit the ground and take too much flak, they pull up sharply, disappear into the clouds and regroup in a “Sauhaufen” somewhere above Davos, eyeing a lucrative landing at some NGO or Blackrock.

And so we have been living for years in a rain of their bomb fragments — or, if you prefer, their shat-out splatters: mass surveillance, replacement migration, mandatory internet identification, the plundering of our bank accounts, depopulation agendas, CBDCs, war threats, Digital ID, social credit scores, and oceans of cameras and sensors in cars, doorbells and streetlights. Their powerful secret services that watch and listen to everything we write, say and send. Neural networks that hear, see and stay silent until the trap snaps shut and a knock on the door ends the illusion of freedom.

All while the means of resistance have been cunningly taken from our hands through sabotage of the electoral system and the sidelining, intimidation, imprisonment or worse of the few individuals who still manage to get too close to power.

It’s enough to make you despair.

And that’s exactly what we do.

Anyone who longs for justice or even that small bit of freedom the older generation among us could still taste, is deeply worried about a future in which the Epstein squadron will mercilessly and inescapably enslave us. Strip us of the last remnants of pride and self-worth.

Afraid of a future in which their red stiletto heels and combat boots will crush our poor heads until the end of days. And that is precisely where they want us.

But as far as I’m concerned, that fear and defeatism are somewhat exagerated.

Because the forces that enslave us, prefer to fly “bei Nacht und Nebel” — safely and invisibly behind a smokescreen of propaganda and state media.

And those weapons have definitively lost their power.

Their threatening silhouettes already appear far in advance on the radars of the internet. We know exactly who they are, what their mission is and where they want to strike. So we can do something about it in time — if we want to.

Hidden behind their ancient illusion of total power, behind all their hubris, bluff and bombast, we no longer see steel birds of death or vultures with sharp claws, but the hopeless flapping of a clipped monstrosity with two heads that can only hunt in deep darkness, but now flies in piercing beams of searchlight.

Their elite pilots are running out and their bombs are finding their targets with increasing difficulty.

We are no longer impressed by the wailing of their sirens.

If we look even closer, we don’t see an all-powerful class marching towards glorious victory, but a panting, deathly tired monster that wanted to enslave the world population under a veil of Babylonian money magic, propaganda and sorcery — counting on our ignorance, gullibility and obedience.

No more.

The smokescreen in which they hid has been definitively pulled away. And we see and smell all the stains in their underwear.

We already know what vile little plans they are hatching, before they’ve even laid a stinking egg.

We see how immeasurably great their crimes and lies are. But also how pathetic they are. How weak and hated, how effeminate and afraid and above all, how few they are.

This criminal and perverse clique, diligently devising all kinds of systems and rules in their ivory towers in the hope of keeping the rest of humanity permanently under the yoke — if necessary from the Eagle’s Nest under the Binnenhof or the Baal room next to the White House.

They, desperately trying to hold on to power, pray to their dark god that we don’t see how weak they are. Because they secretly know that their game is over the moment we demand it. That the entire machinery grinds to a halt if our mighty hand wills it.

That they are nothing if we just manage to unite a little.

They who try to bind us with manufactured hunger, artificial energy scarcity, failing pandemic panic, replacement and depopulation policies. Who try to snare us in their sticky digital web. Who try to suppress us with fear as their greatest weapon.

Who do not shrink away from using batons, dogs and restrictions.

And honestly? I look forward to it.

I look forward to their social media ban, which will drive us back into the pubs and onto the streets and force us to look each other in the eye again.

I look forward to their CBDC and their basic income — I’ll buy spray cans and paint with the money. I look forward to the QR codes that will force us into bread and petrol queues, because real hunger and scarcity are the best way to make a people furious.

The despair among the populations of Europe is already gigantic. And in lockstep, awareness is growing of what is being done to us and by whom.

In Germany, Merz is being laughed at out loud. In England and France, millions of patriots are taking to the streets.

Here in Holland, our anger over immigration and government dictatorship is flooding the streets and squares every week.

Let them!

Humiliate even more decent, well-meaning citizens, why don’t you?!

Crack even more of your batons over neatly trimmed heads. Impale even more women and children on garden fences or smash their heads against concrete posts.

Further degrade and rob hard-working farmers and citizens. Tell even more lies and excuses, show even more contempt for the people. Pour even more salt into these countless open wounds.

It will only accelerate their end.

Let them rob and steal even more, force even more Chris Judes from Africa on us, laugh off even more raped girls and stabbed farmer boys, cover up even more “random” bodies that suddenly appear everywhere.

Take even more farmers land, more fishing boats, take even more joy and freedom away from us.

Do they really think they can keep us under control with their digital toys and lie factories?

Then they underestimate the human spirit, which they have never understood.

Humans are creative. Especially when they wake up and become aware of their oppression and their oppressor. And certainly when they are hungry.

They want chaos to achieve their new order? They can have that chaos. The order that comes after it — not so much.

Then it will finally be our turn.

Finally a somewhat longer piece again. I hope it can inspire you. Want to support my work? You can. Click here. I’d be over the moon.

Ik ben zolangzamerhand -ondanks het engelengeduld waar ik om bekend sta- wel een beetje klaar met het bashen van Forum voor Democratie en Thierry Baudet in het bijzonder. Die eindeloze stinkstroom van aanmatigend gelaster uit talloos vele krijsende en flemende kelen. Al die giftige schrijfsels uit inktzwarte potten vol gal.

Thierry heeft, mijns inziens, niet “geprofiteerd” van zijn partij. Integendeel. Hij heeft een gigantische prijs betaald. Persoonlijk en qua carriere. Jarenlang is hij met de nek aangekeken, omdat hij die nek uit stak. Hij is verbannen. De toegang geweigerd. Er waren aanslagen op zijn huis, kantoor en zijn leven. Hij kreeg volop nare zeikbuien over zich heen op nationale TV, soms over zijn prachtige vrouw. Hij werd uitgesloten, verraden, uitgestoten, uitgekafferd, voor fascist en luchtfietser uitgemaakt en met een bierfles geslagen.

En altijd bleef hij even vriendelijk, creatief, standvastig en humorvol.

En dat terwijl hij ook voor de makkelijke weg had kunnen kiezen. Met zijn talenten en sociale kring, had hij al vele jaren multimiljonair kunnen zijn. Als hij die nek maar niet had uitgestoken. En niet tegen al die zere benen vol spataderen had gestoten.

Ik ken Thierry vanaf 2012, toen hij het burgerforum aanvoerde. Enthousiast, gedreven en onbaatzuchtig.

En ik was dan wel niet betrokken bij de oprichting van FVD, maar heb in de loop der jaren genoeg van die partij en de mensen die er binnen functioneren kunnen zien, spreken en meemaken, om te weten dat er geen kwaad bij zit.

Dat kwaad, waar ik, al zeg ik het zelf, een neus voor heb, heb ik niet opgesnoven. Geen spoor.

Integendeel. Ik ben vereerd die paar moedige musketiers die zich nu al vele jaren samen door een oneindige shitstorm vechten; tegen minkukels, kleinburgers, apparatsjiks en verradertjes vol van afgunst en kwade wil, een klein beetje te kennen.

Van enig sektarische eigenschap heb ik nooit iets opgemerkt. Ik heb altijd mijn mening kunnen geven, ook als die niet populair was. De sfeer bleef altijd relaxed.

Ik zie, en dat is onveranderd, in Thierry een moedig en verstandig, open mens, een zeldzame vrijdenker, die zelfs de redelijkheid vond, om het leiderschap van zijn partij, zijn kindje, over te dragen aan iemand die het volgens hem beter zou kunnen doen. Een briljante zet, waar ik het overigens pas in veel latere instantie mee eens was.

Ik persoonlijk mis hem enorm in de politiek.

Die mooie karaktergozer, cultureel en intellectueel ijzersterk, pootje gelicht omdat hij deed wat de rest van de kletsende klasse naliet. Vrij denken en discussiëren.

Nederland is te moerassig, te kleinburgerlijk, voor deze partij, haar oprichter en de mensen die haar bordeauxrode karretje onvermoeibaar door haar slijksporen trekken.

We mogen onze handjes dichtknijpen dat ze er nog zijn! Want oh oh oh, wat willen “ze” graag dat het sneuvelt.

Als addendum. Leve Thierry Baudet. Commando van het vrije woord. Deel I

Ooit schreef ik een tegeltje, “Fatsoenlijke helden bestaan niet.” De spreuk was geïnspireerd op Majoor Marco Kroon. Een voor Nederland zo schaarse oorlogsheld, van wie wij, ondanks zijn in bloed en ingewanden verdiende sporen, op hoge toon eisten dat hij zich, terug van de jachtvelden, als een droog Mariakaakje zou gedragen. Een oorlogsheld, ontluisterd, gevallen, niet door een scherpschuttersschot, maar door een plasje in de gracht. Alleen in Nederland kan dat: “Cor van der Laak gedrag” eisen van je, in dood en trauma gedrenkte commando-oorlogsveteranen.

De Hollandse polder is van oorsprong een moerasdelta. En de geleedpotige- en weekdier-bewoners van onze modderplas, hebben nu eenmaal een genetisch bepaalde afgunstige bloedhekel aan excellentie en zij die boven het maaiveld uitsteken. Altijd zullen de swamp dwellers, uitblinkers naar hun eigen niveau willen terug zuigen, onredelijke redelijkheid van hen verwachten, op hoge toon eisen dat ze zich “gedragen”, desnoods ze verraden en als dat niet meer werkt, hun kop er afhakken. “Eigen schuld!”

Zie de gebroeders de Witt, Van Oldenbarnevelt, Fortuyn en van Gogh.

In dat licht zie ik ook het koningsdrama, dat zich vandaag ontspint rond Thierry Baudet; het briljante kind dat steeds opnieuw laat zien dat de keizer geen kleren aan heeft.
Ook al krijst deze keizer als een big, dreigen zijn herauten zijn excommunicatie en pogen de soldaten hem het hoofd af te slaan, Thierry blijft trouw aan zijn filosofie en overtuiging. Zelfs als de Fairbern Sykes dolk wederom uit eigen gelederen komt, van mensen waar je meer van zou verwachten.

Thierry laat zich de mond niet snoeren. en weigert zich te gedragen volgens de geldende conventies, die “nu eenmaal zo zijn afgesproken”. Thierry Baudet is wakker in een vreemde wereld. Een vrijdenkende ridder zonder vrees of blaam in een laagland vol laag klootjes- verraders en strontvolk. Rancuneus volk, gemakzuchtig, lomp en bang voor alles. Thierry is die opstandige squadronleider in een Sopwith Camel. Niets ontziend, de vijand, tegen alle bevelen in, tegemoet vliegend als pionier van het vrije woord.

Zijn politiek lenige filosofie, zijn actieve vrijdenken, zijn rücksichtslos uiten. Het vereist moed en uithoudingsvermogen die zeer weinigen is gegeven. En wat hem dus zeer wordt misgund.

Weinigen in Nederland hebben de kracht en de mogelijkheid om uit frames te stappen en onder zware beschietingen het modderige niemandsland tussen de loopgraven te betreden. Niet hier, niet in het land van de platgeslagen compromissen, waar een vergelijking met de Tweede Wereldoorlog na een jaar vol avondklokken, covidkampen (Duitsland, Canada) en knuffelverboden, nog steeds taboe is, terwijl de covid tirannie op vele gebieden zwaarder op het grootste deel van de bevolking drukt dan toen. En een vergelijking, in tegenstelling tot een gelijkstelling, wat mij betreft meer dan gerechtvaardigd is.

Mensen in Nederland, zijn nu eenmaal slappe, snel gekwetste gedweeë volgers, die liever kiezen voor het milde verraad. De mentholsigaret, het comfortabele concentratiekamp met Netflix vanuit de “sta op stoel”, Mac Donalds thuisbezorgservice en een gesedeerde dood.

We zwijgen en conformeren liever in het zicht van de tirannie.

Ik niet. Ik kies voor de vrijheid. De vrijheid van denken, van de heftige polemiek. Van het oneens zijn. Ik geloof behalve in God, vooral in het vrije woord. Ook al is het vogelvrijheid.

Ik voel me juist steeds meer thuis bij de partij van Thierry Baudet, onder dit schalks leiderschap. Als zou hij de enige zijn die over zou blijven.

Het is nu eenmaal, zo is vandaag maar weer duidelijk geworden, niet iedereen gegeven een commando van het vrije woord te zijn, ook al heb je die felbegeerde groene baret.

Je kunt mijn werk supporten door hier te klikken.

Als ik door mijn oogharen kijk, zie ik dat deze corona enquete commissie voornamelijk draait om lessen leren. Voor de toekomst! Met de kennis van nu!

Het verleden, daar hebben ze het liever niet meer over. De dictatuur, de doden en zieken, de verdrietige weduwen, alleen op een begrafenis. De kinderen die niet naar Sinterklaas mochten kijken en zich buiten moesten afdrogen in de Friese vrieskou. De fascistische dwang, de schoten, de knuppels, de waterkanonnen, de verwarde mensen met een smoezelig, fletsblauw mondkapje op, alleen in hun autootje, op weg naar booster nummer drie.

Nee we kijken vooruit! We werken aan de toekomst! Daar moeten we op voorbereid zijn. We leven immers opnieuw in een kroniek van een aangekondigde dood.

We moeten klaar zijn voor die kakelverse Ebola, een nog veel dodelijkere Vogelgriep of een door adem overdraagbaar Hantavirus; minimonstertjes die, as we speak, liggen te pruttelen op zolder bij de Erasmus Universiteit of in een laboratorium ergens in West Oekraïne.

En voor zo’n pandemie uitbreekt -Bill Gates zegt lachend dat dit zeker gaat gebeuren- moeten we onze lessen hebben geleerd. Genoeg kankerverwekkende ontsmettingszooi hebben ingeslagen en miljarden mondluiers van Fleur Bakkers asielzoekersfabriekje, heel veel prikjes, teststraten, ME ers, isolatiekampen en danslessen voor verplegend personeel organiseren.

De hamvraag van de commissie gaat helemaal niet over wat er fout ging, maar vooral om hoe we het nóg beter kunnen doen dan tijdens de Corona pandemie.

Misschien eerder prikken? Verplicht? Een hardere lock down? Misschien de harde arm van pappa “doc” Bruls eerder op de onwillige massa loslaten? Dat is een beetje de gezellige, opbouwende sfeer.

Van de ondervraagden wordt uitsluitend de beste intenties veronderstelt. Terwijl het alleen de moedige mevrouw Arib was die deze goede intenties ook echt had en daar dan ook, in stijl van de typisch Nederlandse afrekencultuur, de hoofdprijs voor betaalde. Zowel politiek als in haar persoonlijk leven.

Tot nu toe wordt iedereen getrakteerd op een lauw warme meiregen van kapot gekookte, weinig ter zake doende vragen.

De dames en heren krijgen onderhands, met een pisboogje “softbal questions” toegeworpen, waar met geen mogelijkheid een antwoord op kan volgen, dat het enorme kaartenhuis van leugens en bedrog zou kunnen doen instorten.

De groteske gevolgen die de beslissingen van deze verantwoordelijken hebben gehad, staan hier absoluut niet ter discussie.

De commissie toont liever begrip voor het loodzware bestaan van de covid kopstukken, die zich eerder in een versierde verjaardagsstoel moeten wanen, dan in een beklaagdenbankje.

Marion Koopmans werd nog net geen kanten zakdoekje uitgereikt, toen ze vertelde hoe moeilijk ze het heeft gehad, lijdend onder al dat seksisme, de stapel boze mailtjes en al die nare dreigtweets. En dat dit bij de volgende pandemie toch echt anders moet.

Volkomen irrelevant voor de commissie én voor Koopmans lijkt het, hoe bedreigd, onderdrukt en soms doodsbang, miljoenen mensen zich hebben gevoeld door de verhalen die Koopmans hielp verspreiden. De draconische gevolgen van de maatregels, die zij steevast van een pseudo wetenschappelijke onderbouwing voorzag, blijven zorgvuldig buiten beeld.

De voor de hand liggende vragen waar half Nederland naar hunkert en de andere helft voor vreest, zullen hier nooit worden gesteld.

En zeker niet door dit stelletje minkukels, dat zich ervoor leent om de bloedvlek van de verrotte covid geschiedenis met een grote emmer pseudo juridisch bleekwater schoon te poetsen.

Waar blijven de vragen, die wél gesteld zouden moeten worden? Vragen die iedereen met prikschade, iedereen die een geliefde is verloren aan myocarditis op de lippen brandt!

Hoewel ik geen jurist ben, heb ik, om de commissie een handje te helpen, een aantal van die prangende vragen proberen te formuleren.

Daar gaan we.

Beste mevrouw Koopmans,

Hebt u kennis genomen van de aanhoudende oversterfte, die direct na het starten van de mRNA campagnes begon? Met als opmerkelijk feit een stijging in die sterfte na iedere prikronde?

Hoe verklaart u deze oversterfte?

Hoe beschouwt u de explosieve stijging van turbokankers overal ter wereld en ook in Nederland, na de periodieke uitrol van de vaccinatie campagnes?

En als de plotseling massale uitbraken van ernstige ziektes, zoals kanker, dementie en MS, geheel of mede het gevolg waren van de door de overheid gedwongen injectiecampagnes, vindt u dan, dat degenen die daar verantwoordelijk voor waren of deze hebben gepromoot, bestraft zouden moeten worden?

Als er sprake was van gevaarlijke mRNA en DNA vaccins, gevaar waar in de loop der jaren steeds meer over bekend werd -sommigen zijn zelfs uit de handel gehaald- waarom werden deze vaccins dan toch nog aanbevolen tijdens zogenaamde boosterrondes?

Vond u dat de mRNA en DNA vaccins van Pfizer, Moderna, Jansen en Astra Zeneca, voldoende waren getest, om op mensen te worden toegepast? Wanneer kreeg u precies toegang tot deze testresultaten? Hebt u deze vaccins en de bijbehorende prikcampagne gepromoot?

Wat was precies de wetenschappelijke redenering achter het isoleren van bejaarden en zieken, vaak met de dood of diep verdriet tot gevolg? Hebt u deze maatregels gepromoot? Zo ja, staat u daar nog steeds achter?

Wat was de wetenschappelijk verantwoorde onderbouwing van de anderhalve meter, de avondklok en de mondkapjesverplichting? Hebt u deze maatregels gepromoot?

Wat vindt u achteraf van de inzet van Remdesivir, dat funest bleek voor de nierfunctie en de behandeling met beademingsapparatuur en Midazolam, die tienduizenden mensen, vooral in Groot Britannië, het leven heeft gekost?

Wat vindt u van de behandeling die dissidente artsen te beurt viel? Stond u daar achter. En zo ja, staat u daar nog steeds achter?

Vindt u het gelijkstellen van een omstreden DNA injectie aan een frikandel, tegenover jongeren en kinderen terecht? Zo nee, waarom hebt u hier niks over gezegd? Ook toen bleek dat het over een batch niet optimaal gekoeld Jansen vaccin ging, die snel moest worden weggespoten in verband met de houdbaarheid?

Vond u, als wetenschapper, het optreden van minister Hugo de Jonge, toch geen arts, geen misbruik van macht en positie? Hebt u iets gedaan om zijn optredens in casu te stoppen?

Hoe kijkt u als deskundige, naar de discriminatie van en het opzetten tegen mensen die niet gevaccineerd waren? Kunt u begrip op brengen voor de verontwaardiging die zij voelen, tegenover degenen die deze discriminatie aanvoerden op televisie, internet en in kranten?

Hoe beschouwt u, met de kennis van nu, de nauwelijks verholen dreiging middels filmpjes en speeches, van overheidswege, aan het adres van mensen die zich niet lieten vaccineren? De Squid Game promotiefilm, waarin ongevaccineerden werden doodgeschoten bijvoorbeeld? Of het voorstel om ongevaccineerden op een eiland te dumpen?

En de belangrijkste vraag, mevrouw Koopmans.

Welke straffen vindt u dat er op het leiding geven en het deelnemen aan de uitvoer van de covidmaatregels en vooral de prikdrang zouden moeten staan, bijvoorbeeld voor politici, journalisten of deskundigen die dit beleid leidden, in de media verdedigden of bij de uitvoer betrokken waren?

Welke straf verdient, volgens u een wetenschapper die de covidmaatregels ten volle heeft gepromoot en -met de kennis van nu- aantoonbaar onwaarheden heeft gesproken, bijvoorbeeld over de herkomst van het covid virus?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik, behalve Kadija Arib, van wie de spreektijd vooral werd volgeluld met procedurele kwesties en die in haar ongewenste slotwoord met een mooie glimlach de wens neerlegde dat er alsnog rekenschap zou moeten afgelegd, tot nu toe weinig van dit “covid goedpraat circus” heb gezien.

De moedige Arib, een ambtelijke droogstoppel en een paar fladder scenes van onze nationale vleermuis, die vooral haar eigen onmetelijke leed voor ogen had.

En zoals het er nu voorstaat, ga ik verder ook niet kijken. Ik leen mijn oren, ogen en hersens, niet aan deze opzichtig eenzijdig samengestelde commissie, waarvan de leden uitsluitend afkomstig zijn van partijen met kilo’s covidboter op hun hoofd, cynisch genoeg voorgezeten door een stekeblinde VVD mol, notabene met een NCTV oortje in. Een kneusje dat niet eens zijn eigen vragen mag verzinnen of zelfgekozen documenten mag inzien!

Moet ik die travestie van recht werkelijk serieus nemen?

Kom nou.

Deze corona enquete commissie is van tevoren afgehecht en dichtgetimmerd. Opgezet om de fijne mensen die ons de covidhel hebben ingesleept, die misschien wel indirect of direct verantwoordelijk zijn voor de dood en ziektes van honderdduizenden goedgelovigen, definitief juridisch en politiek schoon te wassen.

Maak mij maar wakker als bovenstaande vragen worden gesteld.

I do not hold my breath!

Wil je mijn werk supporten? Klik dan hier!

Bijna alle volkeren in deze wereld hebben recht op een eigen identiteit. Zij worden zelfs geprezen als ze hun eigenheid en onafhankelijkheid verdedigen of zelfs met geweld bevechten. Volkeren zoals de Koerden, waar Dilan Yesilgoz van oorsprong bij hoort.

Alleen aan Nederlanders, Duitsers, Engelsen, Zweden, eigenlijk uitsluitend volkeren uit landen met een van oorsprong blanke bevolking, wordt uit alle macht ontzegd om te pleiten, laat staan te vechten voor een eigen cultuur, tradities, vlag en afkomst.

En dat doen we dan ook amper. Geestelijk soepel geslagen en klein gehouden door media en politiek.

En degenen die dat wel durven worden al snel weggezet als tuig, nazi’s en anti-statelijke terroristen.

Denk echter niet dat de “buitenlanders” die hier wonen, enig begrip voor die slappe houding hebben. Zij glimlachen meewarig als ze zien dat wij voor de zoveelste keer als schaapjes door de knieën gaan, als puppy’s onze zachte buikjes tonen als onze oerrechten tot de grond toe worden aangevallen en afgebroken.

Dat wij direct met de witte vlag zwaaien, als het er op aankomt om onze identiteit te verdedigen, verdient niet hun respect.

Alleen een kletsende klasse onder hen. Zij die in dienst zijn van de Kalergi kliek of via subsidies en douceurtjes vreten uit de staatsruif, zullen er alles aan doen om ons te indoctrineren, ons een schuldgevoel op te dringen, om ons slap en verdeeld te houden.

De gewone trotse Turk of Marokkaan schudt zijn hoofd om onze goedgelovige zwakte.

En omgekeerd.

Iedere zichzelf respecterende Mongool, Armeniër, Japanner, Antilliaan of Marokkaan, zal het begrijpen en zelfs stiekem toejuichen, als een Nederlander zijn eigen identiteit en cultuur koestert, zijn eigen natie een beetje Nederlands wil houden. Net zoals zij hun eigen land graag gedomineerd zien door hun eigen inheemse cultuur.

Zij beseffen veel beter dan wij -door een schijnbaar eeuwige vrede en solide landsgrenzen- kapot verwende Nederlanders, wat de waarde is van een eigen land, waarin de eigen cultuur en tradities prevaleren. Waarin je samen en beetje veilig en beschut kunt zijn.

Met ogen vol onbegrip en minachting, zie ik gewone allochtonen, of hoe je ze tegenwoordig ook mag noemen, zwijgend gadeslaan, hoe wij onze nationale identiteit en cultuur, zonder slag of stoot, zelf in de gierput flikkeren. En zonder enig zelfvertrouwen onze ooit zo trotse natie naar de slachtbank laten leiden, door kletsende broodpoten, halfjes en versmade vrouwen.

We zijn verweekt in hun ogen. Ten prooi gevallen aan een verraderlijke, ongeneeslijke zwakte, waar zij zelfs flink onder lijden, omdat de ongebreidelde immigratie vooral hen treft.

Dezelfde dodelijke zwakte waar vele “jongeren” maar wat graag misbruik van maken, door zich als varkens tegenover ons en onze politie of ambulancebroeders te gedragen. Wie stopt ze immers? Wie houdt ze tegen?

Volgens de wet van de stratenjungle waarin opportunisme en het recht van de sterkste hoogtij vieren, hebben zij groot gelijk.

Als wij als volk niet eens hardop durven uitspreken dat wij iets waard zijn, waarom zouden zij dat dan voor ons doen?

Als wij nergens meer voor willen vechten, waarom zouden ze geen misbruik maken van onze lafheid en inertie?

Het zijn niet de gewone Turken of Marokkanen die ons de universele oerwens, het recht op een eigen natie, waarin de eigen cultuur prevaleert, op hoge toon ontkennen.

Dat zijn uitsluitend die “prominente” figuren in media en politiek. De grote bekken in Den Haag en Hilversum, hun kontjes vastgeplakt aan gerieflijke praattafel stoeltjes en Tweede Kamer zeteltjes, die onze tradities en cultuur besmeuren en onze grondrechten misgunnen. Dilan, Fidan, Tarawally, Benali en al die andere mispiepers die een verdienmodel hebben gevonden in de vernedering van de oorspronkelijke, meest blanke, Nederlanders; Yasser Feras, Sylvana Simons -die nog een paar ton moet betalen aan de staat-, een zekere junta dochter uit Buenos Aires, die met de psychologische ontmanteling van de Nederlander begon. En dus nu ook Fidan Ekiz en Kamran Ullah.

De “de Nederlander bestaat niet” roepers. De “Jullie zijn koloniale beesten” schreeuwers. De “Jullie cultuur is ziek en misdadig” fluisteraars. De “Wie zijn jullie dan?” lispelaars.

Het is vooral die ideologische avant garde met hun grote muil, aangespoord door de met vies geld vergiftigde mediahuizen, de dollartekens en de lucratieve stoeltjes in praatprogramma’s voor ogen, die de anti Nederlandse strontkar trekken.

Lippendienst aan volksverraad betaalt goed.

En hun gespleten tong blijkt eruit, dat ze alleen het recht op eigen identiteit ontkennen als het om Nederland gaat of om andere vetgemeste westerse landen die door hun broodheren zijn geselecteerd om omgevolkt te worden.

Nooit hoor je ze over de rest van de wereld. Japan of Israel, waar je heus niet zomaar welkom bent zonder paspoort of visum. Waar je heus niet wordt vertroeteld met een glimmende creditcard en een Iphone 17. Waar je niet hoeft te rekenen op beddebaddebrood en daarna een volledig ingericht rijtjeshuis met een Miele en een stapel fat bikes voor de deur, laat staan als je met miljoenen tegelijk komt aanwalsen.

Hun platgetreden stellingen hebben niks te maken met zuivere motieven en universele mensenrechten.

Het potsierlijke idee, dat iedereen overal maar moet kunnen wonen en meteen na aankomst de regels mag gaan bepalen. Dat iedere Masai, Siksh, Bosjesman of Bantoe, die een Nederlands paspoort krijgt toegestopt, met die papieren nationaliteit ook een Nederlandse identiteit krijgt uitgereikt.

Dat moet je in Turkije eens proberen.

Het zijn slaven geworden, de Fidans, de Sylvana’s en de Dilans. Ze liegen, misleiden en bedriegen in ruil voor spiegeltjes en kraaltjes. Maar nu in dienst van de ultieme schoften die de uitverkoop van ons land leiden; blanke bwana’s zoals Bontenbal, Rutte en Timmermans.

Wil je mijn werk supporten? Dat kan. Klik hier

!

Ik betreur het lot van mijn land

Ik betreur haar kinderen,

die nooit zullen weten hoe mooi ze was.

Die nooit zullen weten wat het is om bij elkaar te horen

zonder het uit te spreken.

Dat land van tegenwind en slagregens,

waar je overal een beetje thuis was,

al was je nog zo ver van huis.

Tussen weiden en grachten, de koeien en het strand.

Wee mijn verraden land.

En hen aan wie ze is ontnomen —

de mensen die haar roofden van de zee,

die generaties lang haar akkers ploegden.

Te oud, te zwak zich te verweren.

En vooral veel te alleen.

Mijn land waaruit de woeste wereld werd veroverd,

dezelfde wereld die haar nu de das omdoet.

Ik betreur het lot van mijn land.

Papier is duur en er komt een nieuw boek. Misschien wel twee.

Als je mijn werk mooi vindt, je support wordt zeer gewaardeerd.

Rousseau, Sartre, Nietzsche, noem alle gewichtige permagefronste denkers maar op, wat hadden ze makkelijk praten, vergeleken met de eenvoudige koffiedikkijker van nu.

Sir Francis Bacon en zijn New Atlantis. Een Thomas Hobbes met zijn Leviathan, De Sade met zijn arme Justine; ze zijn nooit geconfronteerd met het al dan niet uitkomen van hun dromen en nachtmerries. Beroemde en beruchte redeneringen, die onvermijdelijk zouden leiden tot een door hen gepercipieerde toekomstige hemelse al dan niet helse werkelijkheid.

Hun voorspellende woorden en geschriften, galmen nog steeds na, soms harder dan ooit, terwijl de heren zelf allang zijn opgegaan in schuim en as.

Zelfs George Orwell heeft nooit rekenschap hoeven afleggen, over hoe het toch kwam dat hij ons in 1948, een bizarre wereld van 1984 kon voorspiegelen. Een dystopie, die voor de gemiddelde sterveling, nog maar enkele jaren terug als ondenkbare horror science fiction werd afgedaan, terwijl het boek inmiddels, op enkele uiterlijkheden na, meer dan werkelijkheid is geworden.

Twee plus twee is allang geen vier meer. En vrijheid, zoals luidkeels rondgetoeterd door de ongekozen leiders van de Europese Unie, is in werkelijkheid al vele jaren slavernij.

Wie had dat ooit kunnen denken?

Wat moet het fijn zijn geweest om vrijblijvend te oreren over de grote Kladderadatsch, de wereldbrand, de klassenstrijd, de deluge, het allesziende oog van het panopticon, pijpjes rokend in je Chesterfield clubfauteuil of als Goethe wandelend in de Schwarzwalder wouden, als de toekomst nog zo ver weg is.

Zo kan ik het ook, Johann Wolfgang!

De denkers van nu hebben het veel moeilijker.

Wij leven immers in hún toekomst.

Of beter. Misschien leven we wel ná hun toekomst.

Een toekomst waarin diepe gedachten, geniale invallen, visioenen en filosofieën zouden gaan overwinnen, aanhang zouden vergaren, vanuit bierkelders, stoffige studeerkamers of kerkers, tot realiteit zouden opbloeien, tot revoluties zouden leiden, ieder voor zich, de wereld in hun macht zouden nemen.

Gedachten die de wereld van structuur zouden voorzien, hoe gewenst of ongewenst dan ook.

Alfred Rosenberg, Karl Marx, Bakoenin de anarchist, Fritz Lang met zijn Metropolis.

Alles én niks van hen is uitgekomen en dat allemaal tegelijkertijd. En wij mogen er dan een sorbet van maken.

De toekomst waarin wij leven, lijkt nog het meest op een Italiaans ijssalon met vele briljante kleuren en verfijnde smaken, waar een kudde hongerige beren op is losgelaten. De bonte chaos van de post conceptuele tijd.

In de toekomst waar wij leven, kom je er niet met het likken aan bolletjes keurig opgediende wereldvisies, die even daarvoor, afgestreken in hun eigen roestvrijstalen bakjes, naar je lagen te lonken.

De ooit zo chique ijssalon der denkers, is omgetoverd tot een gigantische smeltende toverbal, een vortex van kleuren en smaken.

En een toekomstvisie van nu, past niet netjes in een hoorntje of een bakje, maar ligt druipend op de tegelvloer tussen de scherven van de toonkast.

Ik waag me er niet aan.

Vorige week was er een wereldbrand, morgen een tsunami. Gisteren hadden we concentratiekampen, morgen is het gas op.

En misschien zal het wel gaan zoals in de tijden van Noach.

Als op de Ark dan maar geen Hantavirus uitbreekt of Godbetert, mond- en klauw zeer.

Wil je mijn werk supporten? Heel graag. Klik dan hier.

Zoals Helios aan Phaëton de teugels van zijn strijdwagen gaf, gaf God aan satan onze aarde. En zoals Pyroïs, Eoüs, Aethon en Phlegon in een dolle vaart langs de hemel jaagden, schroeit zijn sarcasme in duizenden gedaanten onze wereld.

Last week i listened to a great podcast from my amicable hero James Delingpole

The discussion was between him and an extremely based guy, Hrvoje Morić, who earned his credits and knows his stuff.

The podcast was extremely satisfying for the red- and blackpilled. Like me.

The depressing bottomline, or at least the main thought, that excellent podcast left me with, was as follows.

Nobody can be trusted. Especially anyone in the public sphere.

Instead of instantly agreeing, like i usually do, i thought about that premisse a bit longer.

Because, hey...

I, myself, grew from a “absolute anonymous nobody” from nowhere, into an “absolute nobody” in that public sphere. Because of my my writing and podcasts.

Am i not to be trusted now? I asked myself. And if so should i mind?

Maybe not. Maybe one should mistrust anybody who “is allowed” to stick his or her head above ground level. Because i agree. It is damn suspicious to even be there.

I do not blame anyone who does not trust me, like i myself do not trust anyone in the public sphere. That is the reality of today.

A saddening thought.

But then i thought, is trust really necessary to work together? Is it the pivotal point?

Trust is something to be earned every day, and at the same time, it can be shattered for ever in one false move, by one silly statement, a hand gesture even.

And that makes trust a very fragile base to build on.

Do we really need to be trusted to be heard, to stand together in the face of mutual enemies. To have our words weighed or used or quoted? To have our deeds admired and spread on socials? To have our music listened to and being enjoyed? To have poetry or books read? I mean, Yates was a cunt, but i love his poetry.

In other words. Does the absence of trust, validate total excommunication.

Must the absence of trust lead to the breaking of all bonds, the use of all fruits? The splintering of movements?

Can’t we be swept up to fight on the barricades, under the notes of Street Fighting Man by the Rolling Stones? Just because they sold their pathetic Tavistock souls, like they all did, and probably ritually murdered one of their own in the process.

What inspiring mortals and half angels do we have left, if we require a total innocence, a total mutual agreement on everything, a trust beyond all doubt?

Do we really think the dark forces conspiring against us, trust each other? On the contrary.

I assume their world is one of fear and loathing of blackmail and coercion. There is no trust amongst them. What binds them is the allegiance to a common goal and master.

I do not like the Stephen Christopher Yaxley-Lennon Mossad boy, but i love the streets of England today exploding with patriots and i am grateful he retweeted my little clip about the womens march in Loosdrecht, making it world famous. I absolutely do not trust a guy wearing Baphomet pyjamas, but see, i use his platform to even write this.

Doesn’t the strict requirement of trust leave us, good people, in splendid isolation?

In politics, there is something called realpolitik. It is not based on trust. It is bases on shared goals, sometimes even temporary bonds between sworn enemies to get a shared problem solved. After that, or even during, the Trotski style head bashing may resume.

I quote Realpolitik: “Politics or diplomacy based purely on practical, worldly objectives rather than on ideals, morals, or ethics. It means prioritizing national interest, power, and survival over what is “right” or “fair”.

We need that! We desperately need multipartisan realpolitik amongst our ranks.

We the people who are so desperately divided, but so collectively in dire straits.

We can not afford to be picky choosing our allies, to dismiss every apple that has a brown spot.

Let’s stop using this trust as the “make or break thing”.

Simply use everything, every helpful or inspiring insight to wake our fellow man up, to be inspired, to learn, to use. Lets use every drop of sweat, every muscle every spark of brilliance, to fight off this monster that is trying to cull us all.

We nééd voices like those of Tucker Carlson, even if he is wearing a red kabbala bracelet. We need strong voices from every side, from every race, color and creed, to even slow down the move towards, not even an inhumane future, but a nonhuman future.

Forget “trust”. It is a luxury we can not afford. Just use and learn and stand together as soon as and as long as our goals align.

After we collectively beat the monster, the multi mutual head bashing may resume.

If you would like to support my work, click here. I would be much obliged.

Gisteren ontplofte een belangrijk oliedistributiecomplex in Perm, Rusland. Het knooppunt werd met drones opgeblazen, zo’n 1800 kilometer van het front in Oekraïne. Opnieuw zagen we het helse spektakel van vette, gitzwarte bloemkoolwolken, hoog opschieten tussen gele en oranje vlammen, zoals veel vaker, deze lente.

Het was de zoveelste keer in een paar maanden, dat een cruciaal energieknooppunt voor lange tijd onklaar werd gemaakt, door “ongelukken”, sabotage, kapingen of oorlogshandelingen.

Zo’n veertig keer eerder dit jaar vlogen er wereldwijd al fabrieken, pijpleidingen, tankers, raffinaderijen en distributiestations in de gas-, olie- of kunstmest industrie in de lucht.

Je zou er bijna gewend aan raken, deze snel om zich heen grijpende “energie epidemie”, die overal ter wereld toeslaat, van de Petromax Refining Company in Channelview en de Valero Oil Refinery in Texas, tot aanslagen -en pogingen daartoe- op de Turkstream en Druzjba pijpleidingen in Europa, waar al eerder een belangrijk deel van de voor Duitsland, levensbelangrijke Nord Stream pijpleiding werd opgeblazen. Stom toevallig tijdens de NATO marine oefening BALTOPS.

Op 18 maart was het raak in South Pars. Het grootste gasveld ter wereld, gedeeld door Qatar en Iran. Gebombardeerd door Israel. Samen met de olie en petrochemische sites in Asaluyeh. In één klap kreeg de wereld 100 miljoen m³ gas per dag minder te verstoken. Ook werden de LNG fabrieken in Ras Laffan en de raffinaderijen in Kuwait, Mina Al-Ahmadi and Mina Abdullah, zwaar getroffen. Als uitvloeisel van een door Israel en de US, zonder duidelijke aanleiding begonnen oorlog tegen Iran.

In Italië werd een cruciale elektrische installatie bij Udine gesaboteerd, met grote gevolgen voor de Transalpine pijplijn en de olievoorziening van midden Europa.

En op 5 April was de oliepijplijn bij Primorsk, Sint Petersburg aan de beurt. Een aanslag waarbij Oekraïense drones over NATO landen moeten hebben gevlogen, terwijl die olie toch vooral voor ons in west Europa was bedoeld.

Daarop volgde, naast de aanval op de kunstmestfabriek PhosAgro, een derde Oekraïense drone attack op de Tuapse olieterminal van Rosneft in de Krasnodar regio; waardoor de branding van de Zwarte Zee, voor de aanval nog hemelsblauw, werd bedekt door een dikke laag ruwe olie.

Overigens zonder protest van de al lang geleden gelijkgeschakelde systeemclowns van Greenpeace International.

En, voor de gelovigen in “de ronde aarde” theorie, ook aan de andere kant van de wereld vloog er spontaan van alles de lucht in.

Zo was er een explosie in de Viva Energy Geelong Raffinaderij in Victoria. Met enorme gevolgen, onder meer voor de aanvoer van kerosine en diesel. En daarnaast ontplofte in Australië, puur toeval, een cruciale kunstmestfabriek.

In Hanoi was er een enorme brand in de “Waste/Recycled Oil Storage Facility”. Er waren incidenten in Maleisië en er woede een gigabrand in de HPCL Pachpadra raffinaderij in Rajasthan, India.

Ook werden er over de hele wereld olietankers aangevallen en de Venezuelaanse olie export werd de facto door de US geconfiskeerd, met grote gevolgen voor het arme Cuba, dat, ondanks één Russische tanker die het eiland wist te bereiken, nu al weken gebukt gaat onder rampzalige black outs.

Even verwoestend, maar op veel grotere schaal, was de maatregel van Lloyds of Londen, dat de verzekering introk voor iedere olietanker die zich door de straat van Hormoes zou wagen. En toen Iran, dat die passage kort afsloot als antwoord op de aanvallen van Israel en de VS, deze weer openstelde voor niet vijandige landen, zoals China en India, was Trump er als de kippen bij om die voor de wereld zo cruciale toegang tot energie, zelf af te sluiten met de US Navy.

En dat allemaal terwijl in ons Nederland, hét West Europese land met de grootste gasreserves, de Groningse putten persé dicht moeten blijven en zelfs moet worden bedolven onder honderden meters beton. Een curieus besluit in het licht van een nakende energieramp die iedere Nederlander die van aardgas afhankelijk is, deze winter zomaar in de vrieskou kan zetten.

Dit is toch allang geen toeval meer te noemen?

Wie door zijn oogharen kijkt ziet een geregisseerde wereldramp aanrollen die opvallende gelijkenissen vertoont met de Covid dictatuur. De energiepandemie en de remedies die de macht ertegen hebben bedacht, lijken al net zo ingestudeerd en uitgedokterd.

Er zijn opnieuw onheilspellende infographics, onheilsbodes en angstaanjagende grafieken en schema’s. De maatregels, zoals rantsoenering van voedsel en het beperken van het vakantieverkeer, worden in dezelfde stijl fluisterend opgediend en langzaam ingepeperd. Ook zijn er heel wat oefeningen gehouden waarin een wereldwijde energieschaarste werd gesimuleerd. Iets dat erg doet denken aan Event 201, waarin de een pandemie minutieus, een jaar van te voren werd uitgespeeld.

Er waren energy wargames in Canberra Australië en ook het IEA, dat in deze crisis de rol speelt van de WHO, oefende van te voren de opdoemende scenarios met catastrofale tekorten in olie en gas.

Het grote aantal vrijwel gelijktijdige aanvallen op olie- gas- en kunstmestinstallaties en het sluiten van aanvoerroutes voor helium en andere cruciale grondstoffen, doet sterk denken een controlled demolition en engineered poverty. Het afbranden van de Hydroxychloroquine fabriek bij SCI Pharmtech in Taiwan aan het begin van de Covid pandemie is een andere verdachte echo uit het recente verleden. Net als het enorme aantal onverklaarbare branden bij voedselfabrieken en megaboerderijen.

Ook de perfect getimede, aangescherpte EU wetgeving voor de import van aardolie, de plotselinge gemeentelijke open haard en houtkachel verboden en de vele afgeladen olietankers die maar niet lijken te mogen lossen, maken de situatie nog verdachter.

De energieschaarste voelt moedwillig veroorzaakt en tot in de puntjes geregisseerd. En iedere vluchtweg wordt maximaal afgesloten.

Net als tijdens Covid.

Toch verschilt deze megacrisis op één essentieel punt sterk van de vorige. Iets waarmee de machten die deze ellende veroorzaken, hun hand wel eens grotesk zouden kunnen overspelen.

Want de dictatuur die tijdens de covid pandemie een knellende klem om de keel van de wereldburger legde, was gebouwd op een briljant aangejaagde paniek. De doodsangst van de kudde, voor iets onvatbaars, mysterieus en dodelijks.

De bij de Covid dwangstaat behorende bizarre maatregelen werden door goedgelovige hordes, soms zelfs juichend en applaudisserend, als in een diepe trance, massaal en stipt opgevolgd. Hoe krankzinnig die maatregels ook leken en achteraf bleken.

De volkshordes werden bij het opvolgen ervan, ook nog eens hun éigen kapo’s. Hun eigen geheime dienst. Een ooit volstrekt onschuldige daad van een medeburger, kon, door besmetting met “het virus”, zomaar de dood van velen tot gevolg hebben. Iedereen werd pardoes een lopend gevaar. En al zeker de paria’s. De ongevaccineerden.

Een strandwandeling, een nies in het openbaar, een borrel in een achtertuin? Het werd door velen gezien als een halsmisdrijf.

Voor je ogen zag je zelfs vrienden en geliefden, mensen van wie je dat nooit zou verwachten, veranderen in klikspanen, postmoderne kampoudsten en inoffizielle Mitarbeiter.

De overload aan negatieve energie richtte zich vooral op elkaar en niet op de overheden en instanties die ons met hun schimmige kabuki theater de stuipen op het lijf jaagden.

Vele ooit zo nuchtere Nederlanders, lieten opa en oma eenzaam sterven in hun verzorgingshuis. En nog meer tolereerden zelfs, dat ze niet eens naar hun begrafenis mochten komen.

We lieten ons wijsmaken dat het virus, vooral na 21.00 uur toe zou slaan, zodat we zorgden dat we op tijd thuis waren, behalve als je een hond uit moest laten. Op bankjes zitten was al helemaal gevaarlijk en uit den boze.

We accepteerden dat we niet mochten dansen of zingen, dat we op stoepen, pijlen moesten volgen, door plastic schermen moesten kussen en altijd anderhalve meter afstand van elkaar moesten houden. Velen accepteerden dat kleutertjes van ongeprikte ouders, zich midden in de winter buiten moesten afdrogen en achter een scherm werden gezet tijdens de Sinterklaasintocht.

Ons land was in een massale trance beland, blind op de vlucht voor een onzichtbare, onhoorbare en oninvoelbare massamoordenaar. Velen van ons verkeerden, soms jarenlang, in een mass formation psychosis. Een vorm van massahypnose, prachtig uitgelegd door professor Desmet.

Sommigen zijn daar zelfs nooit meer uitgekomen.

De maatregels rond de Covid pandemie, leken nog het meest op voodoo-bezweringen. Rituelen die de mysterieuze dreiging van het onzichtbare dodelijke nog eens versterkten. Maskers, klaprituelen, vreemde dansen in bonte uitdossingen, doventolken die in tongen leken te spreken en magic potions, toegediend door priesteressen achter plexiglazen gezichtsschermen in blauwe plastic jurken. De moderne variant van naalden prikken in gris-gris poppen.

Het zat verduiveld slim in elkaar.

Hoe anders is dat nu.

Op dit moment wordt er door dezelfde cabal die ons de Covid pandemie en de mRNA prikjes gaf, opnieuw gewerkt aan zo’n pandemonium, waarmee hun macht over de wereldbevolking draconisch vergroot moet worden.

Een energiecrisis die vele miljoenen deplorabelen het leven moet gaan kosten, de wereld in een economische depressie moet storten en de overlevenden, volgens plan, en deze keer definitief, moet knechten in een dwingend systeem van QR codes, digitale voedsel- en benzinebonnen, social credit scores, door de overheid aanstuurbare auto’s, 15 minute cities, digitale identiteiten en dito betaalmiddelen. Van voor naar achter en van begin tot het einde gecontroleerd en gemanipuleerd vanuit een Palantir panopticon, door dezelfde satanische Epstein kliek, die, ondanks hun vele geopenbaarde misdaden tegen de menselijkheid, nog steeds, half verscholen achter het met bloed, as en sperma doordrenkte gordijn van het wereldtoneel, de dienst uitmaakt.

Maar hoe uitgenast ook, zij maken dit keer één fatale denkfout. De energiedictatuur die nu wordt opgetuigd is namelijk niet gefundeerd op mystiek en blinde paniek

Deze in de vergaderkamers van het WEF en de VN gefabriceerde kunstmatige cholodomor, is weinig verfijnd, maar platvloers, brutaal en in your face. En de maatregels “die je wist dat zouden komen” zullen alleen maar woede en vijandschap veroorzaken, tegenover de kaste die ons dit noodlot in het volle zicht aandoet.

Een woede tegen de heersende klasse, waarbij het enorme ongenoegen over de even kunstmatig aangejaagde omvolking zal verbleken.

Deze overduidelijk gefabriceerde en gecoördineerde energiecrisis, waar klimaatzeloten, als geile apen bovenop springen om ons nog meer wiebelstroom uit zon en wind en water door de strot te duwen, laat niets aan de verbeelding over.

Voor te veel mensen is veel te zichtbaar hoe men moedwillig onze eerste levensbehoeften saboteert, door ons van olieproducten, grondstoffen, water en voedsel af te sluiten.

De schuldigen zijn deze keer geen mysterieuze priesters met maskers en geheime krachten, prikjes en drankjes. Maar criminelen die met hun perfide agenda in het volle zicht staan.

Als op basis van het tekort dat als een tsunami op ons aanrolt, honger, kou en schaarste ontstaan en er knechtende maatregels worden afgekondigd die te duidelijk in de 2030 agenda passen, Als ons alle basisvrijheden worden ontnomen, ontbreekt de angst voor de mysterieuze gevolgen, waarmee ze ons tijdens Covid zo klein hielden.

Die angst maakt plaats voor extreme ergernis, frustratie en woede.

De perfide agenda is voor te veel mensen te duidelijk zichtbaar, zeker met de Covid draaiboeken nog vers in het achterhoofd.

Ik ben er van overtuigd dat veel mensen die zich gedwee lieten knechten uit doodsangst, in de een trance van een overtuigend narratief over een onzichtbaar moordvirus, dit keer niet vrijwillig in de rij gaan staan, om hun vrijheden weg te tekenen voor een korst brood en een litertje benzine, omdat Brussel, Davos en Den Haag dat bevelen.

De energie onder de mensen, is anders dan tijdens de voorspel-dagen van Covid. Want de nood is dan wel veel hoger dan toen, maar er is geen boogey man.

Er schuilt geen spook onder het bed. En als je toch de moeite neemt om daar een kijkje te nemen, kun je, als je ogen eenmaal gewend zijn aan het donker, Jetten en Samsom zien liggen, tussen de haarballen en de stofnesten.

Doodsbang voor de bezem.

Dagen heb ik aan dit stuk gewerkt. Wil je mijn werk supporten? Graag, dan kan ik voor jullie blijven schrijven.

In een droog Zeeuws zonnetje, mijn hangmat wiegend in de harde wind van verandering, lees ik zojuist een verontwaardigd bericht van Marianne Zwagerman over een overduidelijk eenzijdig oordeel van de zoveelste partijdige NPO Ombudsqueer. Hoe kun je als Ombudsmens, in je oordeel over een podcast, waarin qua format de gast steeds de expertise levert, die hele deskundige inbreng, in dit geval van Rechtsfilosoof Andreas Kinneging, volstrekt negeren en je hele oordeel baseren op de woorden van de presentator; die hoe ingelezen ook, toch een kennisomnivoor is, die overal iets vanaf weet, maar nergens op is afgestudeerd.

Hoe kun je nou de bias van een rechter ontkennen en nochtans aantonen dat deze wel degelijk op sociale media, een overduidelijk gekleurde mening heeft gepost over “klimaat”?

Hoe kun je je als ombudsmens nou beroepen op het heilige recht op wederhoor, terwijl zo’n prachtprincipe werkelijk nooit opgaat als het even niet uitkomt, bijvoorbeeld voor politici van Forum voor Democratie, die doorgaans in tribunaal opstelling, schaterend bij ieder politiek NPO programma tot de enkels worden afgezaagd, zonder dat ze zelf ooit een uitnodiging ontvangen om op alle “reductiones ad Hitlerum” te mogen reageren.

Dit was allang niet meer de eerste keer dat de objectiviteit van de veroordelende klasse, in twijfel getrokken mag worden getrokken.

Ik besef opnieuw -zoals eerder deze week na de demonstratie van enkele dikbetaalde XR bruinhemden op de A12, die niet zoals de kinderen van Loosdrecht met stalen pijpen uit hun eigen tuinen werden geknuppeld, maar met kusjes, bonbons en brancards door de ME met poezelige handjes van de snelweg af werden getild- dat vrouw Justitia’s blinddoek allang is scheefgezakt en dat de instinctieve volkshunkering naar onafhankelijkheid van onze rechters, openbare aanklagers, ombudsmannen en vrouwen, politie- en geheime dienst mensen, zolangzamerhand aandoenlijk is geworden.

Ons diep gewortelde, met paplepels tegelijk ingegoten, blinde vertrouwen in een overheid die ons allen voor de wet even rechtvaardig of desnoods even onrechtvaardig behandelt.

En steevast op ieder partijdig oordeel volgend, zie ik die dieptreurige, verwonderde teleurstelling, de vertederende ergernis, als we “ze” opnieuw betrappen op hun scheefrecht als het oordeel weer eens niet zo blijkt te zijn, waar we volgens de rede recht op zouden hebben. Redelijkheid, waarop we eigenlijk allang niet meer zouden mogen hopen, na zoveel tekens aan de wand.

We betrappen ze steeds. Maar we zien vooral hun macht.

En meer dan dat.

We zien ook hun einddoel, hun strategie.

Wij, Nederlanders en al zeker de wijsneuzen, degenen die vragen durven stellen bij alles dat ons overkomt, zijn het afgeschreven verleden. Onze Wannsee conferentie is geweest. Onze goose is cooked. De teerling over ons lot is allang geworpen.

Wij lijken ronduit ongewenst in eigen land, behalve als er nog iets van onze botten kaal te plukken is. Of als er nog een zoon of dochter is die voor de Bentley dealer in Kiev de heldendood kan sterven in de bloed doordrenkte velden van Oekraïne.

We staan met pakweg 15 miljoen mensen, ons ooit zo trotse karakter, onze sterke mening en ons stamboekvee, in de weg van grootse plannen met dit hele kleine stukje aarde.

Plannen, waar wij geen énkele rol meer in spelen. Te lastig. Te intelligent. Te mooi. Te hecht. Te onbuigzaam. En tegelijkertijd als volk nog net te indolent, te verdeeld en goedgelovig om een deuk in hun pakje droomboter te slaan. Te bête om tot volwaardige sansculotten of watergeuzen uit te groeien.

Wij, de oorspronkelijke Nederlanders -en zeker degenen die weigeren te vluchten, een prikje te nemen of zonder slag of stoot een kazerne met tweehonderd bronstige militairen uit den vreemde in hun wijk of dorp toe te staan, wij die te veel vragen stellen of ons mondje durven roeren, zijn in de ogen van de veroordelende klasse, de opstandige negers in Alabama, maar dan van nu, de Joden in München en Berlijn. De koelakken waar de knoet over moet; wiens mond moet worden gesnoerd, wiens vee moet worden afgemaakt, wiens herenboerderij moet worden gebrandschat, om plaats te maken voor containerwoningen en terreurturbines. Wij zijn de eikenbladeren van november.

Leef er mee, protesteer of ontsnap zolang het nog kan.

Maar hou alsjeblieft op met hopen op een soort recht dat wij alleen nog maar op papier hebben.

Vergeeld papier met bruine vegen.

Wil je mijn werk supporten? Geweldig. Dat kan hier

Is het eigenlijk al eens hardop uitgesproken, dat het zo spontaan opgekomen woke gedachtengoed; de slavernij doctrine en de curieuze verering van alles dat niet blank is, zelfs van perfide misdadigers zoals George Floyd, als ook het tot volksleiders verheffen van zeer matige types als Akwasi en Sylvana Simons, een integraal en noodzakelijk voorstadium was van de agenda, die we nu in hoog tempo uitgevoerd zien worden?

Dat “Black lives matter” vooral tot doel diende, ons bijvoorbaat de mond te snoeren, ons machteloos weg te laten kijken en het hoofd te laten buigen voor de ongekende misdaad die ons aangedaan wordt. De misdaad die omvolking heet?

Achteraf gezien moest het door de krachten die achter de uitvoering van dit Kalergi plan verborgen zitten, de gewone, deugende, zich graag conformerende en nietsvermoedende burger, sociaal maatschappelijk en psychologisch, schier onmogelijk gemaakt worden, om de onophoudelijke stroom vreemdelingen te herkennen, als de militaire-, politionele- en seksuele- omvolkingsmacht die het, daar wijst alles nu op, daadwerkelijk is.

De gewone Nederlandse burgers moesten met opgedrongen zelfverloochening en een door politiek en media aangesmeerd schuldgevoel, geestelijk onklaar worden gemaakt, zodat ze dat ze zich nooit tegen de invasie, die nu al onze steden dorpen en wijken overstroomt, zouden durven verzetten.

Of pas als het veel te laat is. Zoals nu.

We zien een onmetelijk leger aan “fremdkörper”, mannelijk, militair, alleenstaand, met bunkers en kazernes in bijna iedere wijk, zonder enige binding of gevoel met de lokale cultuur, gemeenschap, taal of mens.

Een machtig leger huurlingen, afhankelijk in alles van een schimmig internationaal conglomeraat, dat de uiteindelijke mastermind is achter dit alles. Een perfide omnistaat die deze migratiestroom steeds verder aanjaagt met oorlogen en ontwrichtingen wereldwijd.

Een oppermachtige entiteit die dit bezettingsleger, met geld of gunsten, of het ontnemen daarvan, eenvoudig kan kopen en in kan zetten voor welk doel dan ook; van het maken van lieve mokkakleurige babietjes, als straks de blanke jongens in Oekraïne, door de vleesmolens zijn gehaald, tot het spelen van de rol van chaos agent, militair en of “ordehandhaver”. Al dan niet allemaal tegelijkertijd.

Met dit leger heeft Hugo de Jonge eindelijk de middelen om, wijk na wijk, straat na straat, deur tot deur te gaan om iedereen op een injectienaald te trakteren, heeft Dilan Yesilgoz de mogelijkheid om onze jongens, Zelensky style uit hun huis te sleuren, om in de oost met een fietshelmpje op, voor onze vrijheid te sterven.

Om die invasie zonder volksopstanden te laten verlopen moesten Henk en Ingrid tegen de klippen op en tot kotsen toe, welkóóóm te blijven zingen, voor de slachtoffers van het eigen “fictieve” historische doen.

Men diende, in het kader van een zwaar opgepompte erfschuld, door het stof te blijven gaan, voor de nazaten van de door onze voorouders verworpene, mishandelde, onteerde en uitgebuitte.

Ook al hebben wij nooit een land als Syrie, Somalië, Marokko, Soedan of Ethiopië bezet.

De gewone Nederlander moest vernederd worden, letterlijk. En als niet bestaande culturele identiteit worden weggezet, waarvoor nog bedankt, Maxima. We moesten, door woke, geestelijk ontwapend en verward worden gemaakt in het licht van een volksvervanging, die, nu versneld onder onze neuzen, tot in de haarvaten van onze samenleving plaatsvindt.

Woke was de moedwillig toegediende, geestelijke gifinjectie, die onze afweer tegen een nog sluimerende, maar potentieel potente parasiet, onschadelijk heeft gemaakt.

We moesten ons schuldig blijven voelen tegenover immigranten, die hier niet uitgeput schuilend in wielkasten, in koelwagens of op schoenen zonder zolen kwamen aangesloft, maar die ter plaatse, door moderne mensenhandelaren in mega kampen worden gerecruteerd en geselecteerd en als potent fokvee of militair en worden ingevoerd met bussen en Boeings. Immigranten die nochtans nog steeds “vluchtelingen” worden genoemd in nieuws en kletsprogramma’s.

Wij moesten ons moreel minderwaardig gaan voelen en in ieder geval niet gerechtigd om te protesteren tegen de complete overname van ons land door de “zielenpoten”, wiens voorouders we immers eeuwenlang “als slaven zouden hebben behandeld” en aan wie nu geen strobreed in de weg zou mogen worden gelegd.

“Take the knee” was achteraf het symbool van onze overgave tegen de massale omvolking die ons te wachten stond.

Niets is toeval. Alles is tot in de puntjes voorbereid. Het is tijd voor de gewone Nederlandse burger om de valse, onterecht opgelegde schuld van zich af te schudden en te kiezen voor hun eigen volk en identiteit. Dat is niet vies of fascistisch. Dat is een kwestie van overleven geworden.

Wake up. Weiger de woke prik.

Wil je mijn werk supporten? Dat kan hier! Wordt zeer gewaardeerd.

Naschrift. Ik zie wel eindelijk mooie dingen gebeuren. Zoals in Loosdrecht. Goede mensen, vrouwen, die opkomen voor hun gemeenschap. Lieve mensen, die zich niet meer in de luren laten leggen door het geklets van politici of televisiehoeren. Mensen van wie alle gescheld en schuldgevoel afglijdt, omdat ze weten dat ze in hun recht staan. Hun oerrecht om te bestaan. Om te leven in vrijheid en veiligheid. Mensen die niet opgeven.

Ik hoop dat de vrouwen van Loosdrecht een inspiratie zijn voor de rest van ons land. We zijn allen verplicht aan onze kinderen om ons tegen dit schreeuwende onrecht te verzetten.

Ik neem mezelf dit keer weinig kwalijk. Met alles dat ik in me had, heb ik me verzet tegen de vernietiging van Gaza. Tegen de laffe Nederlandse politici; de willoze trekpoppen van Rutte, Trump en Netanyahu, die Israel wapens en onderdelen bleven leveren, terwijl er massamoord werd gepleegd, op onschuldige mensen, opgehokt in een mega concentratiekamp.

Ik vocht met ziel en zaligheid tegen de gekochte journalistenkliek, die de vernietiging van ziekenhuizen, kerken en scholen, de aanslagen op journalisten, geestelijken, kleuters en hulpverleners afdeden als leugens of erger nog, als terechte aanvallen.

Tegen opiniemakers zoals Wierd Duk, Nausicaa Marbe, Bart Nijman en Leon de Winter, ooit een getalenteerde romanschrijver, die dit smerige propaganda kunstje, opnieuw flikte, na de aanval op de school in Shajaba Tayyiba school in Minab, Iran, die aan 160 kleine meisjes het leven koste.

“Die aanval is nooit gebeurd, want de beelden kloppen niet”, zo wist de keurige mijnheer de Winter, de schaapskudde te vertellen.

Nederland knikte en draaide zich nog eens lekker om.

Heb ik me niet met hand en tand verzet tegen die gemakzuchtige mentaliteit in het zicht op kindermoord? Heb ik de typisch Nederlandse bankaardappels, niet uit alle macht proberen wakker te schudden uit hun Netflix lethargie?

Woede was mijn deel.

Heb ik de vele duizenden door Scofield misleidde dwaallichten niet gewaarschuwd voor de toorn Gods, of noem het voor mijn part karma, die hen uiteindelijk ten deel zal vallen? Al die “keurige Christenen” die de genocidale seriemisdaden van hun moorddadige apartheidsstaat stilzwijgend blijven accepteren of zelfs hardop toejuichen. En met hun Bijbel in de hand, bidden voor een Israel van Nijl tot Eufraat?

Heb ik niet na de eerste half miljoen dode Oekraïense Christenjongens, bezworen dat wij onmogelijk kunnen blijven bankhangen op ons Ikea eiland van gerieflijke plofkussens, zappend langs door ons, via onze leiders, veroorzaakte massagraven en puinhopen? En er tegelijkertijd op rekenen dat we zelf voor altijd onbeschadigd zullen blijven; buutvrij als op een heilig eiland van onkwetsbaarheid?

Dat als we oorlogen blijven voeden, uiteindelijk die bloederige inktvlek zich zal uitbreiden tot onze eigen klinkerstraten. Dat magere Hein, al dan niet in de vorm van een Oekraïens ronselteam, met zijn bloederige vuisten op onze eigen voordeuren zal komen bonzen om ook onze vaders, zonen, al onze kinderen op te eisen?

Die column haalde de Tweede Kamer, dankzij Pepijn van Houwelingen.

Maar er veranderde helemaal niets.

Hoevaak heb ik niet voorspeld dat we uiteindelijk zelf ten onder zullen gaan in de vurige draaikolk van de steeds verder om zich heen grijpende wereldbrand, als we met ons geld, onze wapens en onze onverschilligheid, de vleesmolens draaiend houden?

Ik heb duidelijk gefaald.

Er lijkt in Nederland helemaal niks geleerd te zijn, van de gruwelijke fouten die wij, als collaborateurs van de USA en Israel, eerder maakten. In Servië, Libië, Irak, Afghanistan, Oekraïne en Gaza. In Cuba, Groenland en Venezuela. We halen onze schouders op en nestelen ons gerieflijk voor Nieuws van de Dag of Vandaag Inside, om ons voor te laten liegen en dieper in slaap te laten kletsen.

Ook nu Iran, zonder geldige reden en tijdens lopende onderhandelingen is aangevallen, prutsen we door alsof er niets is gebeurd. Opnieuw kiezen we hetzelfde uitgesleten pad door de Khazarenkliek van Bibi en zijn gecompromitteerde Frankistische buklaven. Trump, Hegseth, Graham en Rubio -ook wel gekscherend het Epstein regime genoemd- te steunen met geld, wapens en goedkope propaganda.

Opnieuw kiest de meerderheid van Nederland gapend de kant van de grote Satan, al was het maar door na te laten in opstand te komen. Een excuus is snel gevonden. Het zijn immers maar Moslims die Iraniërs. “Terroristen?” “U zegt het mijnheer.” Ja ook “hun zuigelingen en bejaarden.” Tuig, Maak ze maar af nu ze nog te jong zijn om te zien wie ze vermoordt”

Niet de moeite waard om onze energie in steken.

Opnieuw wassen we onze handen in onschuld, terwijl het in werkelijkheid bloed en ingewanden zijn.

Zovelen van ons kijken weg, halen de schouders op, omdat we het leed, dat anderen moeten ondergaan, zelf niet kunnen aanzien. Omdat we de beelden van wat andere mensen echt overkomt, niet kunnen verwerken.

In plaats van te eisen dat er niet meer uit onze naam gemoord mag worden, maken we liever besmuikt wat grapjes, Zoals tijdens de pager aanslag op Hezbollah, waarbij de buiken en ballen van duizenden mannen met een druk op de knop werden opgeblazen. Wat moest hij lachen, onze Bart Nijman. Zo’n keurige jongen.

Opnieuw, tijdens de meedogenloze aanvallen van Israel en de USA op Teheran en Isfahan, zie ik legioenen sta-op-stoel soldaten en bankstelstrijders, onder aanvoering van gekochte columnisten en opiniemakers, met een zak Croky chips in de hand, de aanvallen toejuichen. Opnieuw zie ik vrouwen en kinderen vermoord worden, zogenaamd om onze “vrijheid” onze zeden en gewoonten en onze “democratie”, met bommen en raketten op te dringen aan een volk dat hier, op zijn zachtst gezegd, niet op zit te wachten. Opnieuw zie ik ons een land in chaos storten.

Wij, Hollandse kalveren met onze bakkershandjes en makkelijke meninkjes, die de mensen die we bombarderen verlossing uit de barbarij beloven, door de grootste gruwelijkheden te voltrekken.

Ik zeg jullie nu, lieve landgenootjes.

De tijd waarin we dit gevaarloos konden doen, omdat we altijd gedekt waren door onze grote broer met de cowboyhoed of omdat we zelf ooit de wereldzeeën beheersten, is voorbij. De tijd dat wij joelend, fluitend en grapjes makend achter de brede rug van de Verenigde Staten kon staan klappen voor massababymoord en burgergenocide is niet meer. De Verenigde Staten gaan dit niet overleven. En ze slepen hun laafjes mee in hun ondergang. En al zeker ons hulpeloze land van coaches en couch potato’s, van agogen en maanzieke meisjes. Een land dat inmiddels niet veel meer produceert dan het gas van de miljoenen stinkscheten van laffe bankhangers, die denken overal recht op te hebben, zonder daar een vinger voor uit te hoeven steken.

Waarom dit wel eens het laatste griezelige kunstje van Bibi en Trump zou kunnen zijn?

Teheran is geen Gaza, waar je straffeloos kunt prijsschieten op onbewapende kinderen en bejaarden. Iran is geen land, waar je zonder gevolgen, hele wijken aan poeder kunt bombarderen. Dit is een natie met negentig miljoen inwoners, een gigantisch leger een zee aan wapens en machtige bondgenoten, in het hart van de meest strategisch belangrijke regio ter wereld. Het centrum van het Shiitische Moslimgeloof waar Khamenei de geestelijk leider van was. Een oeroud rijk zo groot als West Europa. Rijk aan olie en gas. En dat terwijl Bibi en Trump razendsnel hun wapenvoorraden er doorheen branden, terwijl XI en Poetin op het vinkentouw zitten.

En al willen we het liever niet weten, dat betekent nogal wat voor Nederland.

Neem nou onze energie.

De straat van Hormuz is inmiddels afgesloten. En daarmee de aanvoer van veel van onze olie. De LNG uitvoer uit Qatar ligt ook plat. Onze eigen Groningse gasvelden hebben we laten sluiten en de installaties om dat aardgas te winnen worden “as we speak’ aan Oekraïne weggegeven. De Nord Stream is eerder al door onze eigen bondgenoten, waar we intussen al zo’n dertig miljard aan schonken, opgeblazen. En Vladimir Poetin overweegt zijn Neftegaz na de zoveelste ronde EU boycots, aan zijn vrienden te gaan leveren in plaats van zijn vijanden.

Geen gas of olie dus, geen enkele energie op wat brakke zonneweides of windmolens na, die nota bene draaien op diesel. En dat betekent dat we straks niet meer kunnen boeren. Niet meer kunnen vissen. Niet meer bouwen of repareren. Onze huizen niet meer kunnen verwarmen. Onze centrales stil zullen komen te staan. En als de benzinetanks gaan sluiten, is het gedaan met Schiphol en het vervoer over de weg. De natte droom van Robbie Jetten. U zegt het.

Maar wij zitten dan nog steeds op onze canapé met een dekentje over ons heen, te hopen dat het toch zo’n vaart niet zal lopen.

Dood door energiegebrek. Een passend lot voor een volk van bankaardappels, die de energie niet konden opbrengen, om voor het lot van andermans kinderen en die van henzelf te vechten.

Van onze vrienden hoeven we het dan niet te hebben. Want die hebben we niet meer.

Wil je mijn werk ondersteunen? Dat wordt zeer gewaardeerd. Klik hier voor een beetje support.

p.s. Vergeet niet naar Bergsma en Bennink te kijken! Mijn wekelijkse podcast met Sietske Bergsma.

p.s. Ik had dit stuk nog niet geplaatst of een enorme horde door Wierd Duk opgepookte polderhalfjes, begonnen tegen me te schelden en te krijsen, omdat ik Ali Khamenei een hele redelijke man durfde te noemen in Bergsma en Bennink. Ik zal daar drie dingen over zeggen. Khamenei droeg geen soepele rode leren schoentjes, zoals de Paus in Rome. Ali Khamenei bracht een fatwa uit tegen het vervaardigen van kernwapens. En Ali Khamenei stond niet genoemd in de Epstein files. En nu een vraag aan jullie, schelders en schreeuwers. Kun je me de laatste oorlog noemen die Iran begon? Ik wacht wel even.

Ik schreef het grootste deel van dit stuk eerder tijdens de eerste dagen van de Gaza genocide. Maar ik herplaats het omdat ik precies hetzelfde zie gebeuren als toen, terwijl onze situatie in die tijd ingrijpend veranderd is.

Opnieuw, tijdens de aanvallen van Israel en de USA op Teheran en Isfahan ,zie ik legioenen sta-op-stoel soldaten en bankstelstrijders, onder aanvoering van gekochte columnisten en opiniemakers, met een zak Croky chips in de hand, de aanval op een soeverein land toejuichen. Opnieuw zie ik vrouwen en kinderen vermoord worden, om onze “vrijheid” onze zeden en gewoonten en onze “democratie”, met bommen en raketten op te dringen aan een volk dat hier, op zijn zachtst gezegd, niet op zit te wachten. Opnieuw zie ik ons, kalveren met onze bakkershandjes en makkelijke meninkjes, de mensen die we bombarderen verlossing uit de barbarij beloven, door de grootste gruwelijkheden te voltrekken.

Ik zeg jullie nu, schaapjes.

De tijd om dit gevaarloos te doen omdat we altijd gedekt waren door onze grote broer met de cowboyhoed, of omdat we zelf ooit de wereldzeeën beheersten, is voorbij. De tijd dat wij joelend en fluitend, en grapjes makend achter de rug van de Verenigde Staten kon staan klappen voor massababymoord en burgergenocide is niet meer.

Deze mensen vechten terug. Gaza is geen Teheran.

Lees dit.

Toen in 1943 de Joodse opstand in het Warschauer Ghetto uitbrak, sprak Heinrich Himmler, Reichsführer SS, de volgende woorden:

“Ich habe eine vollständige Belagerung von Warschau angeordnet. “Kein Essen, kein Strom, kein Treibstoff, kein Wasser. Wir bekämpfen menschliche Tiere.” Und wir handeln entsprechend.“

Oh nee, het was de Minister van Defensie van Israel, Yoav Gallant die deze woorden onlangs uitsprak, in dezelfde taal als die van de Joodse opstandelingen. En hij had het over Gaza, eigenlijk ook een soort ghetto, maar dan met twee miljoen inwoners; een ghetto waaraan, net als het ‘getto Warszawskie’, uitsluitend te ontkomen was via donkere stinkende tunnels en riolen.

In werkelijkheid luidde de order van Himmler als volgt:

„Jeder Einwohner soll getötet, niemand darf gefangengenommen werden. Warschau soll dem Erdboden gleichgemacht werden, und damit soll ein abschreckendes Beispiel für ganz Europa geschaffen werden”.

Een nazi en een Israëlische minister en twee uitspraken die elkaar weinig ontlopen. Het onthouden van medische zorg, elektriciteit, eten en drinken, doodt immers ook massa’s mensen of in de woorden van Yoav Gallant, “menselijke dieren”. Zeker als die ‘menselijke dieren’ geen kant opkunnen en je ze tegelijkertijd tot poeder bombardeert. Een vliegtuigbom ziet in een krioelende stad geen onderscheid tussen Hamasstrijders, oude mannetjes, zwangere vrouwen, meisjes in bloemenjurkjes, gehandicapten of de couveusebaby’s* in het Al-Awda ziekenhuis, die nu eenmaal iedere seconde zowel, elektriciteit, medicijnen, water en voedsel nodig hebben om te kunnen overleven.

Waarom ik deze uiterst kwetsende en pijnlijke vergelijking maak?

Omdat het wat mij betreft bewijst, dat slechtheid en wreedheid niet bepaald worden door het volk waar je toe behoort. Maar dat het beest in ons allemaal schuilt als we maar tot genoeg wanhoop, woede of krankzinnigheid gedreven worden. Er zijn geen goede en slechte volkeren. Alleen goede en slechte mensen.

Natuurlijk.

Ik begrijp de diepe woede van de directe betrokkenen bij de aanslagen door Hamas.

Ik begrijp dat hun onpeilbare verdriet, de verwarring, de angst en de gevoelens van wraak enorm moeten zijn, over die verrassingsaanval op onschuldige kinderen, nietsvermoedende burgers en feestende jongeren.

Ik begrijp dondersgoed dat een Frits Barend verblind is van woede en angst over zijn familie en vrienden en laaiend is over een zieke uitspraak van beroepsagitator Johan Derksen en even de nuance niet kan zien. Maar dat pleit een Israëlische regering niet vrij en het geeft hen geen vrijbrief om de beest uit te hangen.

Israel beroept zich op een strijd van de beschaving tegen de “barbaren”; een woord dat ik teveel terugzag op social media, als het over Palestijnen ging.

Maar zou je niet juist terughoudend mogen verwachten van een natie die zichzelf deze morele superioriteit toedicht?

Zou Israel zich, voor ze besluiten om van Gaza “één verglaasde vlakte te maken, zichzelf niet eerst de volgende vragen moeten stellen?

Heeft het ooit geholpen om kwaad met kwaad te vergelden?

Is een misdaad geoorloofd in antwoord op een misdaad?

Heeft oorlogvoeren ooit een oorlog beëindigd?

Is keiharde, nietsontziende massamoord het antwoord op keiharde nietsontziende massamoord?

Mag de straf voor de schuldigen, het leed en de dood van onschuldigen zijn?

Is het niet het licht dat het duister verdrijft en nooit het duister zelf?

En brengt nóg meer geweld een einde aan een Bijbels conflict dat woedt sinds het land nog Kanaän heette en Koning Saul op de troon van Israel zat?

En waar Israelieten zich, net als de Palestijnen, zich deze essentiële vragen zouden moeten stellen, heb ik ook een paar prangende vragen aan ons.

Aan jou, aan u en ook aan mezelf.

Want wij hier in Nederland, met onze grote muil en onze grote mening. Wij op ons steeds verder krimpende eilandje, in een zee van bloed, waar we ons nochtans onaanraakbaar wanen, in onze eigen clown world. Veilig voor de waanzin en de slachting die steeds grotere delen van de wereld treft.

Wij, die vanuit onze leunstoelen en driezitsbanken, met een kopje koffie en een kokosmakroon erbij, oorlogen aanwakkeren, makkelijke oordelen vellen en partij trekken alsof het om de eerste de beste voetbalwedstrijd gaat.

Gisteren voor Oekraïne, vandaag helemaal voor Israel, morgen weer voor Roda JC.

Waar zijn wij in Godsnaam mee bezig?

Zien we dan niet dat de Oekraiense twittervlaggetjes van de ene op de andere dag gestreken zijn en vervangen door de Davidster. Dat 500,000 dode Oekraïense jongens nu volstrekt vergeten zijn, begraven onder een dikke laag Israel?

En zien we dan niet dat de staatstrollen, de normies, aangevuld met enkele rechtsies nu juichen voor die charlatan die zijn volk verkocht aan Pfizer, in plaats van die clown die met zijn lul piano kan spelen?

Wie spelen “wij” op sociale media eigenlijk in de kaart door deze escalatie, deze Jacobs-ladder van geweld, aan te moedigen en aan te wakkeren? Door achter anonieme accountnaampjes, “de Endlösung voor de Palestijnse bevolking” te wensen?

Zijn we wij niet onbedoeld, dezelfde ongure NWO types als altijd aan het steunen, in hun“divide et impera” plannetjes, verblind door onze geldingsdrang, kuddegedrag en sensatiezucht?

Wij, die direct klaar staan met mening en oordeel, terwijl nog zoveel onduidelijk is en we uit de afgelopen jaren zouden moeten weten dat nooit iets is wat het op het eerste gezicht lijkt?

Ons gedrag, ons domme gekwaak en gekrijs heeft grote consequenties.

Besef dat.

Ik zie tweets langskomen waar de kamphonden geen brood van lusten. “Maak van Gaza een groot parkeerterrein”, “Nuke em all”.

Caedite eos. Novit enim Dominus qui sunt eius.

Met onze woorden scheppen wij een werkelijkheid, niet alleen metafysisch in de zin van Johannes 1:1, maar ook algoritmisch.

Onze woorden doen er toe.

Als “wij” massaal roepen dat “alle Palestijnse kinderen opgroeien tot terroristen en ze daarom gerust tot aardbeienjam mogen worden gebombardeerd”, heeft dat effect op de werkelijkheid; op gefluisterde beslissingen in hoge gebouwen.

Als “wij” bloed, wraak en nucleaire bommen eisen, creëren wij het momentum voor nog draconischer daden, van overheden en organisaties, die minutieus in de gaten houden waar ze mee weg kunnen komen en waarmee niet.

En wie zijn die organisaties en overheden ook al weer?

Cui bono?

Zijn het niet dezelfden die onze kleuters wangetjes lieten volschminken met Oekrainse vlaggetjes?

Zijn het niet dezelfden die ons, onze prachtige boeren afnemen en onze vrijheid tijdens de Covid Dictatuur?

De teerputten van de Hel branden als nooit te voren. En wij zijn de olie op het vuur.

Wij, met onze tweetjes en interviewtjes, met onze meninkjes, emotietjes en ruzietjes.

Waarom laten we ons meevoeren in deze draaikolk van bloed en verderf? En waarom laten we ons als blatende schapen voor het karretje spannen van duivels, die eerder logen over de oorlogen in Irak, Syrië, Libië, Vietnam en eigenlijk alle oorlogen tot nu toe?

Waarom wassen we onze handen liever in medeplichtigheid, dan in onschuld?

Zien we dan niet dat het vredige eilandje waar onze luie stoel op staat, steeds kleiner wordt in een wereld van “oog om oog, tand om tand” terwijl onze blikken zijn verblind door military grade propaganda en ons tanden bestaan uit klapperende kunstgebitjes?

Als we continu het vuur aanwakkeren, zullen we merken dat de brand uiteindelijk ook ons bereikt.

En wie is er dan nog om ons te beschermen?

Wil je mijn werk ondersteunen, dan

kan dat hier

Het wordt enorm gewaardeerd.