Lees ons boek

Lief dagboek,

Toen ik Tilburg datete, zei ik vol zelfvertrouwen tegen mijn vriendinnen dat niet elk liefdesverhaal begint met: ‘Het ging gewoon vanzelf.’ Er bestaan ook koppels waar het wat moeilijker begon. Waar ze niet meteen hetzelfde voelden. Waar ze misschien na een paar maanden uit elkaar gingen, voordat ze tóch weer bij elkaar kwamen, voorgoed.

‘Misschien is dit hoe mijn verhaal ook loopt.’

Mijn beste vriendin antwoordde met: ‘Ik weet het, en tóch… geloof ik dat als het klopt, het als vanzelf gaat.’

Ik weet niet waarom ik altijd heb gedacht dat het bij mij anders moest zijn. Misschien omdat ik ooit lang geleden heb geleerd – en soms nog altijd geloof – dat ik liefde moet ‘verdienen’. Dat je extra wordt beloond als je door moeilijkheden gaat.

Maar toen kwam Amsterdam.

Ditmaal was zij overrompeld

Ondanks dat ik niet mijn beste zelf had laten zien op date één (je leest hier over onze eerste date) keek deze vrouw schijnbaar dwars door de façade heen en gaf me een tweede kans.

Ze nodigde me uit om samen in Amsterdam een hapje te eten bij een van haar favoriete restaurants. Omdat ik dit keer wél wist wat ik kon verwachten, werd ik niet door paniek overrompeld en was ik oprecht ontspannen toen ik de date inging.

Ditmaal was zij overrompeld. Door de 180 die ik had gemaakt. Ze vertelde achteraf dat ze het idee had dat ze een totaal ander persoon voor zich had. Zo kalm, rustig, relaxed.

We hebben denk ik twee uur bij het restaurant gezeten en ik heb niet één keer gerateld. Tenminste. Ik ben en blijf een adhd’er. Dus veel en snel praten doe ik nou eenmaal geregeld. Maar mijn normale staat is niks vergeleken met mijn zenuwachtige staat.

Ze heeft achteraf niet alleen heel hard gelachen om deze verandering. Maar zichzelf ook geprezen over haar feilloze intuïtie die haar had verteld dat ze pas een oordeel mocht vellen na een tweede date. Dit omdat ze tijdens de eerste had gedacht dat het de zenuwen waren die zorgden dat ik me gedroeg zoals ik me gedroeg. En ze had het 100% bij het goede eind.

Het etentje was tevens zo leuk, dat we na het restaurant nog zijn doorgegaan naar een café om cocktails te drinken.

Uiteindelijk was het zó laat, dat ik écht naar het station moest, want de volgende dag moest ik vroeg op. Ik stond namelijk op een boot in de Pride Parade en moest daarvoor vroeg aanwezig zijn.

Amsterdam deed het beter dan ik de date ervoor, want ze liep met me mee naar de tram. Daar moesten we een tijdje wachten tot mijn tram zou komen. Dus bleven we op een rustig stukje wachten en om elkaar heen draaien. Tot ik besloot dat ik haar toch wel graag wilde kussen voordat ik wegging. Normaal heb ik niet zoveel game overigens, maar gooi er twee drankjes in en ineens durf ik cheeky opmerkingen te maken en smooth lijntjes (die helemaal niet zo smooth zijn, maar dat denk ik dan) te gooien. En zo kusten we voor het eerst, vlak achter een tramhalte.

Het ging namelijk gewoon vanzelf…

Uiteindelijk werden al mijn trams gecanceld. Bleken even later ook al mijn treinen gecanceld. En omdat ik niet met een nachtbus op een eng busstation wilde wachten of overstappen, en mijn date dat ook geen veilige optie vond, ben ik uiteindelijk bij haar blijven slapen.

Hé, hé, hé, lief dagboek. Ik weet dat ik ook spicy verhalen schrijf, maar dat betekent niet dat ik ook altijd snel het bed met iemand induik. We hadden net onze allereerste kus gehad. En hoewel ik totaal begrijp als mensen seks hebben tijdens een eerste of tweede date, ben ik zelf toch iemand die het liever iets rustiger aan doet. Dus niet meteen daarheen gaan met je gedachten, oké?

Wat ik overigens wel wil delen met je, is dat ik hier voor het eerst haar zorgzame kant zag. Want ik was nog niet binnen of er lag al een oversized T-shirt voor me klaar om in te slapen. Kreeg ik een glas elektrolyten, want: dat doet je goed na die alcohol vanavond! Lagen er twee magnesiumtabletten en een glas water op het nachtkastje voor me klaar, zodat ik goed zou slapen én bood ze aan me de volgende dag vroeg met de auto naar huis te brengen, zodat ik iets langer kon blijven liggen.

Sorry, maar de laatste keer dat ik iemand date die zo zorgzaam is, was… nooit.

Niet dat ik alleen maar niet-zorgzame mensen heb gedatet. Vrouwen over het algemeen zijn een stukje zorgzamer dan mannen en ik heb niet áltijd alleen maar onaardige assholes gedatet. Maar dit niveau van zorgzaamheid (en dit was nog maar het begin) is nieuw voor me.

Hoe dan ook, de avond was fantastisch. Het samen slapen was fijn en eigenlijk kwamen we vanaf het moment van wakker worden in een flow. We hebben het hele weekend samen doorgebracht én de week erna zijn we meer samen geweest dan niet. Het ging namelijk gewoon vanzelf. 👀

Tot…

Ik ineens een enorme shift in mezelf voelde en dacht:

‘Ik wil dit helemaal niet.’

FUCK!

Maar dat verhaal vertel ik volgende week.

Liefs,

Jip

Anders dan mijn dagboek, vertel ik dit graag in verhaalvorm. Omdat ik je niet alleen wil vertellen wat ik voelde, maar je wil meenemen in het verhaal zoals ik het daadwerkelijk heb beleefd.

Dit is hoofdstuk 2 van: Hoe wist ik dit niet?

Je leest hoofdstuk 1 hier:

Het lijkt niks op wat ik eerder voelde als ik een vrouw kuste

Ik draai mijn hoofd en kijk naar haar zijprofiel: een perfect silhouet in het licht van de maan. Wie is deze meid? En waarom voel ik de drang om haar te kussen?

Na een uur veel te dicht tegen elkaar te hebben gedanst, haar handen op mijn onderrug en haar adem in mijn nek, staan we weer bij de bar met een nieuw biertje. Ze vertelt over haar werk als surfcoach, maar dat haar échte passie poëzie is. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die, net als ik, gedichten schrijft.

‘Mag ik iets lezen?’

Ze opent haar notitie-app op haar telefoon en schuift ‘m naar me toe. De notitie die ze tevoorschijn haalt, ziet er precies zo uit als die van mij. Gedichten, afgewisseld met korte zinnetjes en woorden die haar op random momenten moeten zijn binnengeschoten. Ik scroll wat naar beneden en lees een gedicht genaamd Ebs & Flows.

‘The journey is what makes us feel alive and keeps us from slipping into blind acceptance of what is.’

‘Je bent een filosoof,’ zeg ik geamuseerd als ik de telefoon over de bar terugschuif. Ze glimlacht, haalt nonchalant haar hand door d’r haar en kijkt me aan.

‘Maybe,’ antwoordt ze.

Ik probeer de kleur van haar ogen te vangen, maar het is te donker in de bar.

‘Laten we samen een gedicht schrijven.’

‘Nu?’ vraag ik lachend. ‘We hebben net twee shots op.’

Ze haalt haar schouders op, opent haar notitie-app opnieuw en begint te typen.

Aarzelend zet ik een stapje dichterbij en leun met de voorkant van mijn schouder tegen haar arm. Hoewel een omstander waarschijnlijk alleen maar zou denken dat ik iets probeer te zien op haar telefoon, voelt deze aanraking allesbehalve onschuldig. Het voelt spannend. Geladen. En hoewel ik doe alsof ik met haar meelees, kan ik me niet concentreren op wat ze typt.

‘Je moet me wel helpen…’ zegt ze gespeeld geïrriteerd.

‘To be fair…’ zeg ik, ‘weet ik niet of ik precies begrijp waar je heen wilt met dit gedicht.’

Ze kijkt even naar de notitie, begint te lachen en sluit haar telefoon.

‘Hmmm… voor mij is het logisch, maar misschien komt dat door de drank.’

Dan pakt ze me ineens bij de hand.

‘Misschien dat frisse lucht helpt, voor wat nieuwe inspiratie.’

Ze trekt me door de bar, vol dronken, dansende vakantiegangers.

✫✫✫✫✫

Nog geen twee minuten later staan we op de stoffige parkeerplaats. Het is eigenlijk niet meer dan een braakliggend stukje grond dat inmiddels als parkeerplek wordt gebruikt. Bij een klein stukje gras, tegen de helling, stopt ze en laat zich op haar rug vallen. Ik vraag me af wat ze doet, maar ga zonder aarzelen naast haar liggen.

Ze wijst naar de sterrenhemel.

‘Ursa Major.’

‘Is dat de Grote Beer?’ vraag ik.

‘Ja,’ antwoordt ze.

‘Wist je dat wat wij de Grote Beer noemen, die zeven sterren daar, eigenlijk maar een klein onderdeel zijn van het hele sterrenbeeld?’

Ik volg haar vinger en begin te tellen. Inderdaad, zeven sterren.

‘Alleen in de lente kun je de overige sterren zien, die de poten en kop van de beer moeten voorstellen.’

Ik draai mijn hoofd en kijk naar haar zijprofiel: een perfect silhouet in het licht van de maan. Wie is deze meid? En waarom voel ik de drang om haar te kussen?

Ze draait zich naar me toe en kijkt me aan. In de stilte die valt, gevuld met een voor mij onbekende lading, streelt ze mijn hand voorzichtig met haar pink.

Op dat moment word ik overspoeld met een gevoel van durf. Ik kom omhoog en ga bovenop haar zitten: mijn knieën naast haar heupen, mijn handen boven haar schouders, mijn gezicht vlak voor die van haar. Ze lijkt verrast, maar blijft rustig liggen. Ze kijkt van mijn ogen naar mijn mond, terug naar mijn ogen. Hoewel ik nog steeds niet kan zien welke kleur haar ogen hebben, zie ik wel iets anders. Ik gok dat ze precies hetzelfde in mijn ogen leest.

Ze komt iets omhoog en leunt op haar onderarmen. Ze wrijft haar neus zachtjes tegen die van mij. Langzaam. Liefkozend. En hoewel onze lippen elkaar bijna raken, kust ze me niet. Ze legt het initiatief, de keuze, bij mij. Maar ik heb al gekozen. Ik overbrug de laatste centimeter en op het moment dat mijn lippen die van haar raken, explodeert het verlangen dat zich gedurende de avond in mijn buik had opgehoopt.

Sophia grijpt me met haar rechterhand in mijn nek en trekt me dichter naar zich toe trekt. Ze duwt met haar tong zachtjes tegen mijn lippen en ik open mijn mond. Onze tongen vinden elkaar en dansen, net zoals wij een uur geleden in de bar nog stonden, om elkaar heen.

Het lijkt niks op wat ik eerder voelde als ik een vrouw kuste. Het lijkt misschien zelfs niks op wat ik eerder voelde als ik een man kuste. Mijn hart springt zowat uit mijn borstkas en het verwart me. Tegelijk wil ik helemaal niet nadenken over wat ik nu voel. Ik wil het gewoon voelen.

Alsof ze doorheeft dat ik te veel in mijn hoofd zit, draait ze me op mijn rug. Ze leunt nog altijd op haar linkerarm en blijft op die manier naast me liggen. Ze glijdt met haar hand over het kleine stukje huid tussen mijn broek en mijn opgekropen shirt. Een gevoel zo teder, zo zacht.

Onze lippen laten elkaar los en proberen op adem te komen.

‘Ik dacht dat je niet op vrouwen viel…’ zegt ze uiteindelijk met een grijns, terwijl ze nog altijd mijn buik streelt.

Ik lach nerveus. Iets wat ik altijd doe als ik zenuwachtig ben.

‘Of ga je me nu vertellen dat dit gewoon de alcohol is? Want zo voelt het niet.’

Ze probeert me aan te kijken, maar ik draai mijn hoofd weg.

Zo voelt het inderdaad niet. Ja, er zitten een aantal drankjes in, maar dit is meer dan een buzz. Meer dan een aangeschoten flirt. Want daar is het veel te intens voor, toch? Of niet? Misschien is het wél gewoon een dopamine rush. Door het geflirt, gedans, de shots die we namen.

‘Ik weet het niet,’ zeg ik bijna onhoorbaar.

En hoewel ik het diep van binnen misschien wel weet, ben ik nog niet klaar, en zeker niet helder genoeg, om het onder ogen te zien.

Ze neemt genoegen met dit antwoord drukt een kus op mijn mond en staat op.

Zwijgend lopen we terug naar de bar, waar Kim al op me staat te wachten, klaar om naar huis te gaan.

✫✫✫✫✫

To be continued…

Lees ons boek

Lief dagboek,

Op Instagram komt het nog weleens voor dat er iemand in mijn DM’s slide met een dateverzoek. Ik deel dit niet omdat ik daarover wil opscheppen. Het komt namelijk vooral omdat ik een wat groter account heb en gewoon héééél zichtbaar ben. Maar het maakt het daten soms wel wat makkelijker. Ik hoef hierdoor namelijk eigenlijk helemaal geen datingapps op mijn telefoon te installeren.

Waarom vertel ik dit? Omdat ik niet alleen Tilburg heb leren kennen via Instagram… maar ook mijn nieuwe date.

WAIT WHAT?

Ja, ja, ja, ik weet het. Ik zei in mijn vorige dagboek dat ik met rust gelaten wilde worden.

Maar is het niet altijd zo dat als je denkt: ik heb hier nu even geen behoefte aan en ik wil gewoon even mijn rustige leventje leven zónder dateperikelen, het leven besluit met verrassingen te komen? Of met een DM, in dit geval.

Overigens wilde ik het deze week eigenlijk over Amsterdam Pride hebben. Mijn allereerste Pride welteverstaan. Maar om het hele verhaal en de excitement te begrijpen, moet ik eerst even terugspoelen en dit verhaal (helaas) in meerdere delen vertellen. So bear with me.

Ik dacht dat het helemaal niks zou zijn

Hoewel ik dus even helemaal klaar was met daten en dacht:

Misschien moet ik weer even tijd met mezelf doorbrengen.

Opende ik op een avond mijn Instagram en zag ik een berichtje van een erg knappe vrouw. Ze reageerde op iets dat ik had gedeeld over mijn boek. Toen ik het opende, zag ik dat ze een aantal weken daarvoor ook al een bericht had gestuurd, nadat we elkaar waren gaan volgen op Instagram. Toentertijd zat ik echter nog in de wel-niet-wel-niet-perikelen met Tilburg en had ik dat berichtje dus genegeerd.

Alleen nú… was het klaar met Tilburg en iets in me zei dat ik alsnog moest reageren op haar allereerste bericht. Zelfs al voelde het eigenlijk een klein beetje te snel. (Misschien had ik verwacht dat het waarschijnlijker was dat ik eerder een nieuwe therapeut zou vinden om mijn sores mee te bespreken dan dat er een nieuw interessant persoon voor mijn neus zou verschijnen, maar hè…)

Zo gezegd, zo gedaan.

Na een beetje heen en weer appen besloten we een week later af te spreken in mijn hometown, a.k.a. Haarlem.

Als ik heel eerlijk ben (en dat ben ik meestal wel hier), had ik eigenlijk niet superveel zin in de date. Ik had namelijk zo’n gevoel dat het helemaal niks ging zijn.

Maar toen ik aan kwam lopen en haar zag op het terras waar we hadden afgesproken?

Gay panic.

Het was niet alleen omdat ik haar in het echt nog knapper vond dan op haar Instagram. Het had ook met haar hele uitstraling te maken.

Ken je dat moment dat je supernonchalant ergens heen ging, helemaal chill, helemaal oké, en ineens… weet je jezelf geen houding meer te geven?

Ik heb me dus twee à drie uur lang geen houding weten te geven.

Tevens, als ik zenuwachtig word, ga ik ratelen. Nu lul ik sowieso al superveel en snel, maar deze avond leek het schijnbaar (vertelde ze later) alsof de snelheid op 2.0x was gezet.

Cool, cool, cool, cool, cool, cool….

Maar dat was nog niet eens het ergste.

Ze vond ook dat ik ongelofelijk ‘stoer’ deed tijdens de date

Het is goed om te weten dat zij met de trein naar Haarlem was gekomen en dat het treinstation vanaf het terras waar we zaten in de tegenovergestelde richting ligt van waar ik woon.

En toen het tijd was om naar huis te gaan, we opstonden en van het terras af liepen, kreeg ik de volgende paniekaanval, omdat ik niet wist hoe ik fatsoenlijk ‘doei’ moest zeggen.

Dus wat zei ik tegen d’r? Als ongelofelijke smooth criminal:

“Je moet met de trein, toch? Dan moet je die kant op. Tot snel!”

Om haar vervolgens, nog voordat zij zelf ook maar iets kon doen of zeggen, een knuffel te geven en gehaast weg te lopen.

WTF?

Je snapt dat ik thuiskwam en direct spijt had.

Ik had alles aan deze hele date heel anders kunnen aanpakken. Ik had op z’n minst even een stukje met d’r mee kunnen lopen naar de trein, niet?

Man, man, man…

Ik denk oprecht dat ik nog nooit zo awkward ben geweest tegen iemand. Oké, ik ben absoluut wel eens zo awkward geweest tegen iemand, want ik heb in sommige situaties een lichte vorm van social anxiety. Maar ik denk niet dat ik ooit zo raar heb gedaan tegenover een date.

Hoe dan ook… Op de een of andere manier had ik het niet verpest bij d’r??

Je zou zeggen dat iemand echt zou denken: Wtf was dat?

En hoewel ik later leerde dat dit wel was wat ze dacht… 😂 Ze vond ook dat ik ongelofelijk ‘stoer’ deed tijdens die date. Een soort combinatie tussen nonchalant en afstandelijk. Had ze gelukkig óók door dat het waarschijnlijk door de zenuwen kwam.

Dus niet heel veel later kreeg ik een appje met de vraag of ik voor date twee naar Amsterdam wilde komen, zodat ze mij mee uit eten kon nemen.

En die date.

Die date veranderde alles…

To be continued.

Liefs,

Jip

Anders dan mijn dagboek, vertel ik dit graag in verhaalvorm. Omdat ik je niet alleen wil vertellen wat ik voelde, maar je wil meenemen in het verhaal zoals ik het daadwerkelijk heb beleefd.

Dit is hoofdstuk 1 van: Hoe wist ik dit niet?

‘Ik vind dit echt ontzettend lief, maar ik val niet op vrouwen.’

Nu haar gezicht niet meer zo dicht bij het mijne is, durf ik weer adem te halen. En terwijl ik kijk hoe ze over de bar hangt, beweegt er een vreemd gevoel door mijn lijf.

Ik veeg een druppel zweet van mijn slaap, terwijl ik ritmisch op de muziek beweeg. Ik sta in mijn favoriete kroeg in Sagres. De kroeg die ik in de drie maanden dat ik hier ben, al veel te vaak bezocht heb. Maar wat wil je? Na al die lockdowns in Nederland lijkt COVID hier in het zuiden van Portugal nauwelijks te bestaan. Of tenminste: ze doen alsof. Na twee jaar thuiszitten kan ik eindelijk weer een bar binnenlopen, dansen en feesten alsof er niets aan de hand is. Dus ik neem het ervan.

Zeker nú.

Ik kijk om me heen en zie Kim verderop dansen met een van mijn vrienden. Ik lach. Kim is een paar dagen bij me op bezoek. Vanavond besloten we gezellig samen ergens te eten en daarna nog één drankje te doen in het café ernaast. Eén werd echter twee, en twee werd drie. En nu sta ik te dansen op een tafel en wordt Kim het hof gemaakt door Valter.

Het is fijn een van mijn beste vriendinnetjes bij me te hebben. Het zorgt voor de nodige troost én afleiding. Vooral dat laatste kan ik goed gebruiken, sinds het net “uit” is gegaan met de man waarvan ik zéker wist dat hij mij́n man ging zijn.

Het was liefde op het eerste gezicht. Dacht ik. We ontmoette elke in een koffietentje. Hij liep binnen en op dat moment sloeg de bliksem in. Bij ons allebei, verzekerde hij me. Maar niets bleek minder waar.

De relatie begon met drie weken love bombing en daarna trok hij langzaam bij me weg. Tot ik op een avond getuige was dat hij een andere meid mee naar huis nam en de volgende dag met haar, in onze favoriete koffietent, aan het ontbijt zat. Au.

Het is niet de eerste keer dat ik spontaan en direct verliefd werd op de verkeerde persoon. Mijn dating- en relatie trackrecord, bestaat uit meer ongezonde dynamieken dan ik op twee handen kan tellen. Dus eigenlijk was het geen verrassing. Maar pijn doet het wel.

Ik spring van de tafel, zet mijn lege glas op de bar en wil naar het toilet lopen als ik op mijn schouder word getikt. Ik draai me om. Twee onbekende, bruingroene ogen kijken me aan. Ze glimlacht, als ze haar hand op mijn schouder laat rusten en zich naar me toe buigt.

‘Wil je iets drinken?’ vraagt ze.

Ik voel haar warme adem zachtjes tegen mijn oor. Onbewust beweeg ik iets naar achteren en knipper een paar keer met mijn ogen. Ze spreekt engels tegen me, maar ik hoor een licht Portugees accent. Haar huid is gebruind en haar haren zijn blond. Ik gok van de zon, want ze ziet eruit als een surfchick. Een knappe coole surfchick, als ik helemaal eerlijk moet zijn.

‘Uhm…’

Ze ziet dat ik aarzel.

‘Ik zag je dansen en je bent zó mooi. Ik wil graag een drankje met je doen.’

Ze houdt oogcontact, terwijl ik snel probeer te bedenken wat ik moet zeggen.

‘Ik vind dit echt ontzettend lief, maar ik val niet op vrouwen.’

Ze lacht: ‘heb je liever bier of wijn?’

Ik staar haar aan. Het komt niet vaak voor dat ik niet weet wat ik moet zeggen, maar mijn mond voelt ineens kurkdroog en de woorden blijven steken. Een paar seconden verstrijken in stilte, waarna ze zich omdraait naar de bar en iets tegen de barman zegt.

Nu haar gezicht niet meer zo dicht bij het mijne is, durf ik weer adem te halen. En terwijl ik kijk hoe ze over de bar hangt, beweegt er een vreemd gevoel door mijn lijf.

Ik wrijf in mijn klamme handen en kijk om me heen of ik Kim ergens zie. Maar die lijkt verdwenen in de menigte.

‘Hier’ zegt ze, en duwt het koude biertje in mijn hand.

‘Ik ben Sophia.’

Ze klinkt haar glas tegen de mijne.

‘Ik ben Jip.’

Ik neem een slok van mijn bier.

‘Ik had kunnen weten dat je Nederlands bent,’ antwoord ze.

Over mijn glas kijk ik d’r lichtelijk beledigd aan.

‘Omdat ik een zwak voor Nederlandse vrouwen heb,’ praat ze het goed.

Ik grinnik.

Wie is deze vrouw? En waarom heb ik dit biertje aangenomen?

Ik bedoel, het is niet alsof ik nooit met vrouwen heb gezoend tijdens het stappen. Maar dat waren meestal vriendinnen. Gewoon, voor de gein. Dat is anders. Ik zou niet willen dat ik iemand een verkeerd idee geef. Maar goed, ik heb al tegen d’r gezegd dat ik niet op vrouwen val. Dus het is haar eigen schuld als ze teleurgesteld wordt, toch? Toch kriebelt ergens het gevoel dat ik zélf teleurgesteld ga worden.

De muziek zwelt aan en ik zie een glinstering in haar ogen. Ze pakt mijn vrije hand vast en trekt me de dansvloer op. Onwennig sta ik tegenover haar, maar dan begint ze op de ritmische muziek te bewegen. Moeiteloos en zelfverzekerd. Ik lach.

‘Wat?’ gebaart ze.

‘Jij bent zéker niet Nederlands.’

‘Braziliaans’, antwoord ze.

‘Ik had het kunnen weten.’

Ze kijkt me geamuseerd aan en trekt me iets tegen zich aan.

‘Natuurlijk,’ fluistert ze in mijn oor, terwijl ze met haar hand een pluk haar achter mijn oor doet.

‘Omdat je een zwak voor Brazilianen hebt.’

✫✫✫✫✫

To be continued…

Lees ons boek

Lief dagboek,

Ik had verwacht dat ik meer verdriet had, nadat het stopte met Tilburg (eindelijk krijgt ze een bijnaam). Maar toen de boosheid afnam, was er eigenlijk vooral niks. Verveling misschien. Stilte. Van elke dag appjes ontvangen, praten over je dag en op afstand (we woonden dus een stukje uit elkaar) samen series of films kijken, naar niks.

Verveling is iets waar mijn ADHD-brein niet zo goed op gaat.

Dus ook al had ik mijn beste vriendinnetje beloofd niet meteen een datingapp te downloaden, deed ik dit stiekem toch. Dus twee avonden na de “breuk” lag ik op de bank te swipen. Even wat afleiding, was het idee.

En hoewel het swipen de verveling echt wel even aan de kant drukt, is het nooit van lange duur en die avond ging het ongeveer zo:

Je hebt een match

Geïrriteerd met mezelf gooi ik mijn telefoon in de hoek van de bank.

Want ik weet dat het niks oplost. Ik weet dat het niks invult. En ik weet dat hoppen van de ene naar de andere date niet goed voor me is.

En zei ik niet laatst dat ik zo gelukkig was met mezelf en mijn leven? Waar komt deze urge dan ineens vandaan?

Ughhhhhh!!!!!

Schreeuwt in een kussen

Ik sta op en begin door mijn woonkamer te ijsberen, terwijl ik peins over mijn leven en de keuzes die ik maak.

Waarom ben ik eigenlijk niet verdrietig om Tilburg? Hoor ik niet meer te voelen? Of zag ik dit einde al van heinde en ver aankomen en was ik erop voorbereid?

Zal ik mijn appartement en werk opzeggen, mijn auto opnieuw ombouwen tot een mini-camper en gaan roadtrippen, zoals ik vijf jaar geleden deed? Gewoon weggaan hier? Ja… dat lost al je problemen op Jip!

Waarom ga ik altijd voor de mensen die niet 200% voor mij (kunnen) gaan? En waarom vind ik de personen die wél voor mij gaan nooit aantrekkelijk? Misschien ben ik stuk.

Zal ik Dirk (therapeut) appen? Misschien moet ik hier toch nog een keer extra induiken…

Opent keukenkastjes en koelkast

Hmmm... heb ik honger? Of is het de verveling?

Sluit koelkast

Def. de verveling…

Misschien heb ik gewoon even tijd nodig om weer te landen in mijn kalme, fijne, vrijgezellenbestaan en is deze onrust met een paar dagen weg.

Mijn telefoon vibreert.

Zuchtend plof ik weer terug op de bank en open het scherm: Je hebt een match.

Ik open de app en kijk naar mijn nieuwe potentiële date.

Ze is knap. Lijkt een ontzettende leuke vrouw. Maar nee… ik heb helemaal geen zin om met iemand te praten. LAAT ME MET RUST! (Alsof ik niet zelf de app heb geïnstalleerd…)

Ik pauzeer mijn profiel en gooi mijn telefoon weer terug in dezelfde hoek.

Misschien toch een one-wayticket ergens heen boeken?…

(Online)therapie volgen op een tropisch eiland ergens is geen verkeerd idee, wel?

Maybe I’m on to something.

Maar eerst… Pride vieren en hoe dat was, vertel ik je volgende week!

Liefs,

Jip

Lees ons boek

Lief dagboek,

Echt waar, ik boek vooruitgang. Dat heb je zelf gelezen in mijn dagboek van vorige week. Tóch blijkt dat ik mezelf ook weer een beetje voor de gek heb gehouden. Iets met twee stappen vooruit, een stap terug? Dit hoort een beetje bij groei denk ik. Desalniettemin wacht ik wel op de dag dat ik het nou eens een keer leer.

Ik zal je uitleggen wat ik precies bedoel…

Mijn intuïtie leek me in de steek te laten

Twee weken geleden kreeg ik ineens een naar gevoel. Anxiety leek zich in mijn buik te nestelen en ik begon ineens te twijfelen of mijn date nog wel geïnteresseerd was. Ik heb in het afgelopen jaar gelukkig geleerd dit soort gevoelens uit te spreken. Dus ik appte haar met de vraag: ‘Lief, merk ik een beetje afstand tussen ons of zijn het mijn hormonen die me anxious maken?’

Ze verzekerde me dat het mijn hormonen waren.

Dus ik was opgelucht. Ik wist namelijk ook dat ze een hele goede redenen had om soms wat meer ruimte voor zichzelf te nemen. Ze navigeert momenteel namelijk door een moeilijke periode en we weten allemaal, als emotionele stress hoog is, heb je soms wat meer space voor jezelf nodig. Is niks mis mee. Maar de bevestiging was dus wel fijn.

Niet heel veel later, anderhalve week om precies te zijn, kreeg ik nadat we een super leuke date night hadden en ik bij haar was blijven slapen, weer hetzelfde gevoel: afstand van haar en anxiety in mijn buik.

Ditmaal kreeg ik het gevoel dat ze er niet echt naar uitkeek, om me snel weer te zien.

Opnieuw vroeg ik erom. Want als ik eenmaal in een spiraal van negatieven gedachten terecht kom, is het soms moeilijk om mezelf eruit te praten. Alles wat ik dan nodig heb is iemand die zegt: Joh, wat je nu denkt klopt niet. We zijn oké.

Ze verzekerde me weer, dat mijn gedachten niet klopten.

Fijn! Maar wat vervelend dat dit dus constant gebeurt.

Ik besloot te gaan onderzoeken bij mezelf, hoe het kan dat ik zo vaak dingen lijk te voelen en denken, die niet kloppen. Ik heb mezelf altijd gezien als iemand met een onfeilbare intuïtie. Maar mijn intuïtie leek me in de steek te laten. Ik kon niet anders dan denken dat ik mijn angst, verwarde voor mijn onderbuikgevoel.

En toen kwam ik deze post tegen:

Zie je wel? Dacht ik. Dit is iets wat ik mag leren.

Ik mag leren dat niet alles wat ik denk te voelen, ook echt klopt. Zelfs al voelt het op dat moment als de ultieme waarheid, ik kan er vierkant naast zitten.

Want dit is hoe het die weken voelde. Ik wist 200% zeker dat ik het bij het juiste eind had. Wat zeg ik? Ik voelde tot op mijn botten dat mijn gevoel klopte. En toch bleek het tegenovergestelde waar?!

Misschien interpreteer ik mijn gevoel gewoon verkeerd.

Is het niet zo dat je onderbuik je vooral probeert te vertellen dat er iets niet klopt. Dat er iets is waar meer duidelijk over gekregen moet worden? Misschien vertaal ik dát wat het me probeert te vertellen, gewoon elke keer verkeerd.

Als je me kent, dan weet je dat ik hier twee weken lang mijn hoofd over heb lopen breken.

Tot dat weekend.

Ik wist het…

We hadden afgesproken. Ik had een super leuke date bedacht (al zeg ik het zelf). Maar op de dag van onze date, werd ik wakker met een voice memo van haar op WhatsApp. Eentje waarin ze vertelde dat ze zich niet lekker in haar vel voelde en zich besefte dat dat misschien wel met ons te maken had…

En dat we misschien even over ons moesten praten…

We moeten praten…

Het enige wat er op dat moment door mij heen ging was: IK WIST HET.

Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het. Ik wist het.

Twee weken lang heb ik me in de steek gelaten gevoeld door mijn intuïtie, heb ik gereflecteerd op mezelf, en mezelf afgevraagd of mijn angstige hechting op de een of andere manier iets probeerde te saboteren.

Want ik werd verzekerd dat mijn gevoel ernaast zat.

Guess what?

Ik zat 200% goed met mijn gevoel.

Dit blijkt dus niet het hoofdstuk waarin ik moest leren dat alles wat ik denk te voelen, misschien niet klopt…

Dit blijkt het hoofdstuk waarin ik opnieuw moest leren dat mijn intuïtie onfeilbaar is.

Die dag stopte het dus inderdaad ook tussen ons.

En ja, je snapt dat ik die ochtend echt pissed op haar was. Ik voelde me voor de gek gehouden.

Tegelijkertijd weet ik ook dat ze dit niet expres heeft gedaan. Dat ze oprecht verward was over haar gevoelens en emoties. Schijnbaar voel ik soms dingen, die mensen zelf nog niet helemaal kunnen plaatsen.

Waardoor ik misschien al twee stappen verder was, waar zij haar gevoel nog probeerde te vertalen.

Dus ik neem het haar verder niet kwalijk.

Maar het heeft me wel weer opnieuw aan het denken gezet. En terug doen kijken op de afgelopen maanden.

Ik heb nog wat werk te doen

Want zelfs al hoef ik me nu dus niet bezig te houden met het hele: intuitie vs angst stukjes.

Misschien moet ik wel uitvogelen waarom ik tóch elke keer weer betoverd word door mensen die niet 100% zeker van mij zijn. Want het was al eerder stuk gegaan tussen ons, door haar twijfel.

Daarnaast, deed mijn beste vriendin me ook beseffen, dat ik verrassend vaak ga voor mensen die niet helemaal lekker in hun vel zitten.

Nee, dit is niet de eerste keer dat ik gevoelens ontwikkelde voor iemand die eigenlijk helemaal geen ruimte had om te daten.

Haar woorden door de telefoon: “Jij bent iemand die meer ruimte voor mensen kan houden dan veel andere mensen. Juist ook voor mensen die emotioneel of mentaal door een moeilijke tijd gaan. Je begrijpt ze, je ondersteunt ze en je zorgt voor ze. Maar het feit dat je dit zo goed kan, betekent niet dat je het ook moet doen.”

Ik geloof dat ze een punt heeft.

En zo ben ik weer gegaan voor iemand die mij niet kan bieden wat ik eigenlijk graag wil.

Waarom? Goh, Joost mag het weten.

Ik dacht écht dat ik mezelf ondertussen meer gunde. Maar misschien is dat toch nog niet helemaal zo.

Het is een vraag waar ik de komende weken mijn hoofd over ga breken I guess.

Al is er misschien ook iets geruststellends aan afgelopen date cyclus.

Want zelfs nu het weer niet is geworden wat ik had gehoopt, ik heb daadwerkelijk vooruitgang geboekt.

Ben ik verdrietig? Ja.

Ben ik teleurgesteld? Absoluut.

Maar ik ben niet ontwricht.

Ik ben nog even gelukkig met mijn leven en heb niet het idee dat er nu een gat ontstaat, dat ik moet vullen.

En als dat geen mega stap vooruit is. Dan weet ik het ook niet meer.

Liefs,

Jip

Lees ons boek

Lief dagboek,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een date-update heb gegeven. De laatste die ik met je deelde, was dat het stopte met de vrouw met wie ik een aantal maanden had gedatet. De reden? Ze twijfelde. En we weten allemaal: twijfel is eigenlijk een nee.

Is het daarbij gebleven en zijn we allebei onze eigen weg gegaan? Ja!

Eén week welteverstaan. Oeps. Daarna trokken we toch weer naar elkaar toe.

Het is anders deze keer, houd ik mezelf voor.

En ik weet hoe dat klinkt. Ik weet niet hoe vaak ik dit de afgelopen (bijna) zes jaar heb gezegd. Maar was dat het ooit echt? Nee. Meestal was het precies hetzelfde riedeltje, in een net iets ander jasje.

Waarom zou dat nu dan wél anders zijn? En waarmee heb ik mijn vriendinnen ditmaal wél overtuigd dat het anders is? 🤪

Dat is omdat het gevoel anders is. De situatie misschien niet per se. Iemand een tweede kans geven ook niet. Maar mijn gevoel? Dat is wél anders.

Ik ben niet angstig, niet gestrest, ik ben kalm…

Sorry, wat?

Jip is kalm?

Jip? Die uit een angstige hechtingsstijl komt? Die Jip voelt zich kalm?

Ja, ik weet het. Ik kan het zelf ook bijna niet geloven. Het is het tegenovergestelde van wat ik normaal gesproken in dit soort situaties ervaar. Ik verras mezelf daardoor enorm.

Wat zeg ik? Ik ben geschokt.

En het is niet eens de eerste keer dat ik mezelf zo verbaas dit jaar.

Eerder dit jaar gebeurde er namelijk ook iets opmerkelijks. Nadat het stopte met de vrouw die ik toen datete, heb ik geen seconde naar haar terugverlangd. Van het ene op het andere moment was er geen contact meer, en ik miste het niet.

Dat was me nog nooit eerder overkomen. Zelfs als ik geen romantische klik met iemand voel, blijft er meestal nog wel een klein gevoel van gemis hangen. Al is het maar omdat je ineens niet meer elke dag een berichtje van diegene krijgt. Dat lege plekje waar je toch even in valt.

Maar deze keer niet.

Ineens keek ík: iemand die zichzelf als een romanticus ziet en de neiging heeft relaties te romantiseren, zelfs al zijn ze voorbij, niet meer om.

Who dis?

Is er een nieuw persoon geboren?

Schijnbaar. Want nu, vier maanden later, verras ik mezelf opnieuw.

Wel op de tegenovergestelde manier.

Ik werd verliefd op iemand die twijfels had over ons (de exacte reden hiervoor laat ik in het midden). En ik weet niet of ik mezelf twee weken nadat het eindigde, beter had kunnen verrassen met het weglopen van de situatie en te zeggen: aju paraplu. Probably.

Maar toen ik haar weer zag, spoelde er een gevoel van rust door me heen, die ik niet eerder kende. In plaats van dat ik in mijn anxiety schoot, voelde mijn hele wezen: het is oké, het komt wel goed.

Dat is precies de reden dat ik het oké vond om haar weer opnieuw te zien. Om het zich gewoon te laten ontvouwen zoals het zich moet ontvouwen. Want voor het eerst in mijn leven, heb ik gevoelens voor iemand en ontwricht het niet mijn hele leven.

Ik kan gewoon werken. Ik kan me concentreren. Ik ben niet obsessief bezig met haar. Ik ben niet de hele tijd angstig en ik slaap als een roos.

Dus hoe kan dit?

Misschien komt het doordat mijn leven ondertussen niet meer voelt alsof er iets ontbreekt.

Ik heb werk waar ik ontzettend veel energie uit haal. Er ligt een boek in de wereld waar ik jarenlang van droomde. Ik doe de leukste dingen met mijn vriendinnen en mijn dagen voelen gevuld met mensen, plannen en momenten waar ik oprecht gelukkig van word.

Misschien voelt het daardoor niet meer alsof iemand mijn leven compleet moet maken. En is daten of een relatie, niet meer als de enige plek waar ik liefde, geluk of vervulling vandaan haal. Misschien is het nu gewoon iets moois dat aan mijn leven toegevoegd mag worden.

En hoewel ik dit altijd al rationeel kon denken. Kan ik dat nu voor het eerst ook echt voelen.

Dat wil overigens niet zeggen dat ik genoegen moet nemen met minder. Maar misschien betekent het wel dat ik niet altijd meteen hoef weg te lopen zodra iets spannend wordt. Dat ik in sommige situaties, waarin ik het liefst direct duidelijkheid wil, ook wat meer geduld mag hebben. Om te ontdekken waar iets naartoe beweegt.

Zo… hoor je dat? Wie is deze vrouw?

De vrouw die een hekel heeft aan de term: ‘Go with the flow’ die nu ineens, go’d with the flow?

Wil overigens niet zeggen dat er geen momenten van spanning zijn. Ik ben en blijf gevoelig. In elke relatie kunnen momenten van miscommunicatie of elkaar even niet goed begrijpen me triggeren. En man... ik word soms nog steeds getriggerd hoor. Die arme meid moet daar dan weer mee dealen, haha.

Gelukkig zijn we allebei best geduldig met elkaar.

Dat blijkt ook een skill te zijn.

Liefs,

Jip

Ps. Mijn boek is sinds 1 juli beschikbaar 😱 Wat niet alleen betekent dat je een extra hete zomer kunt beleven (je support me onwijs door hem te kopen) Maar ook dat ik vanaf nu weer elke week tijd kan vrijmaken om hier te schrijven. Dus verwacht weer veel vaker life en date updates van deze dertiger.

Lees ook:

Dating Dagboek van een Dertiger

#47 Het is niet dat ik het niet al aan voelde komen, de breuk.

Al jaren deel ik hier en op insta mijn verhalen gratis, over gezondheid, mindset, relaties, liefde, ADHD, de chaos in mijn hoofd en het vinden van balans (alsmede mijn (spicy) short stories). Om dat mogelijk te maken, werkte ik tussendoor met merken. Maar ik wil liever puur en onafhankelijk blijven. Met €5 per maand (oftewel 1 cappuccino) steun je mijn …

Read more

3 months ago · 22 likes · 6 comments · Jip Isabel de Jongh

Subscribe now

‘Ik ga met mijn billen naar zijn gezicht toe, op mijn knieën, hoog boven hem zitten.’ 🌶️🌶️

Ik trek mijn jas recht voordat ik op de bel druk. Het duurt maar een paar seconden tot de zoemer laat weten dat de deur open is. Ik stap de gang binnen en loop naar de voordeur die zich achter in het gebouw bevindt. Het gebouw waar we samen een appartement kochten en anderhalf jaar lang hebben gewoond. Tot de bevlogenheid die we in het begin voor elkaar voelden, verdween. Intimiteit en seks raakten weg. We sliepen soms zelfs in aparte kamers, tot onze relatie op een gegeven moment aanvoelde als die van twee huisgenoten in plaats van twee geliefden. Toch heb ik me, vooral het afgelopen jaar, afgevraagd of het wel de juiste keuze was, uit elkaar gaan. Zeker toen ik hem op Kim’s verjaardag zag. Hij straalde zoveel zelfvertrouwen uit en leek een totaal andere man.

De deur staat al op een kier. Ik loop het appartement binnen en hoor Rick rommelen in de slaapkamer. Halverwege stop ik even om een blik in de woonkamer te werpen. Bijna alles ziet er nog hetzelfde uit als toen. ‘Ik kom eraan hoor!’ roept Rick vanuit de slaapkamer. Maar ondertussen sta ik al in de deuropening en leun tegen de deurpost.

‘Hey,’ zeg ik.

‘Hoi,’ antwoordt hij.

Ik loop de kamer binnen en ga op de rand van het bed zitten. Ik heb een vermoeden waarom Rick mij appte, waarom hij met me wilde praten. Het is dezelfde reden waarom ik ‘ja’ zei. Hij aarzelt even, maar komt dan dicht naast me op bed zitten. Zijn been raakt het mijne. Mijn ademhaling schiet meteen een stukje omhoog. Zo nonchalant mogelijk draai ik mijn hoofd naar hem en kijk in zijn lieve ogen. Rick schraapt zijn keel.

‘Ik blijf maar aan je denken sinds ik je op de verjaardag van Kim zag.’

Eigenlijk is er helemaal niks tussen onze verbinding veranderd. Het voelt nog net zo vertrouwd en normaal als de jaren dat we samen waren. En toch is er iets nieuws, iets dat er in onze eerste jaren was, maar nu sterker dan ooit naar de oppervlakte komt.

Ik slik even en kijk hem aan.

‘Ik denk ook veel aan jou,’ zeg ik eerlijk.

Rick glimlacht en schuift nog een stukje dichterbij.

‘Echt?’ Zijn ogen stralen.

Het is de manier waarop hij beweegt, en praat. Op het eerste oog lijkt hij op de oude Rick. Maar iets in de klank van zijn stem draagt zelfzekerheid. Volwassenheid? Ik kan mijn vinger er niet helemaal op leggen. Maar ik vind hem aantrekkelijker dan ooit.

Hij legt zijn hand voorzichtig op de mijne, en streelt de rug ervan met zijn duim.

‘Je ziet er… anders uit.’

Rick grinnikt zacht en tikt speels tegen mijn knie. ‘Anders hoe?’

Ik haal mijn schouders lichtje op.

‘Nou ja, anders, gewoon, ik weet het niet zo goed,’ zeg ik, terwijl ik hem nog eens goed bekijk. Zijn blik wordt intenser.

Ik schuif nog dichter tegen hem aan, leg mijn rechterhand op zijn wang en draai zijn hoofd naar me toe.

‘Ik bedoel het op een goede manier.’

We kijken elkaar heel even diep in de ogen aan voordat hij me met zijn rechterarm op zijn schoot trekt en we verdwijnen in een gepassioneerde zoen. Het verrast me. Hij was nooit zo initiatief nemend toen we samen waren. Maar nu… Een golf van verlangen slaat door me heen. Alsof ik in brand wordt gezet.

‘Ik heb je gemist Lau,’ zegt Rick zachtjes hijgend.

Waarna hij me weer kust. Dan maakt hij aanstalten om me op te tillen en op het bed te leggen maar ik houd hem tegen. ‘Nee,’ zeg ik hoofdschuddend en ik stap van hem af. ‘Ga liggen,’ gebied ik hem. Hij schuift iets naar achter en leunt op zijn onderarmen. Ondertussen trek ik mijn shirt over mijn hoofd en mijn broek en slipje uit, terwijl hij naar me kijkt. Ik sta nu naakt voor hem en laat hem me in zich opnemen. ‘Sinds wanneer laat jij daar zo’n streepje staan?’ vraagt hij met een grijns. Ik moet lachen. ‘Gaat je niks aan,’ antwoord ik hem.

‘Sexy hoor, jeetje,’ zegt ie terwijl hij zijn lippen likt. ‘

Jij bent ook veranderd, zo te zien.’ Ik rol met mijn ogen.

‘Trek je broek nou maar uit.’

Ik was even vergeten hoe groot en dik zijn pik is. Met precies die ene ader die over de bovenkant loopt. Ik spuug in mijn hand en wrijf dit vanaf zijn eikel, over zijn pik heen en begin hem langzaam te masseren. Van de top, naar beneden en terug, waarin ik zijn voorhuid meebeweeg. Rick kreunt en zegt af en toe hoe lekker hij het vindt, terwijl ik steeds iets meer druk zet.

Wanneer hij goed hard is, spuug ik nog een keer direct op zijn pik. Ik ga met mijn billen naar zijn gezicht toe, op mijn knieën, hoog boven hem zitten. Hij heeft nu volledig zicht op mijn billen en poes en kijkt toe terwijl ik zijn pik vasthoud en er langzaam met mijn natte schaamlippen op ga zitten. Zijn kloppende staaf schuift bij me naar binnen en brengt meteen een gevoel van extase met zich mee. ‘Oh fuck,’ kreun ik, terwijl hij bijna helemaal bij me binnen is, en ik volledig op hem zit. We moeten allebei heel even bijkomen van dit moment. ‘Fuck, Laura, dit is zo geil,’ hijgt Rick. Dan buig ik naar voren, terwijl ik mijn linkerbeen laat liggen en mijn rechter strek, en begin mijn heupen ritmisch op en neer te bewegen. Bij elke beweging glijdt hij bijna volledig in en uit me. Ik word warmer, natter, en het zachte, natte geluid bij elke neerwaartse beweging verraadt hoe opgewonden ik ben. Ricks ademhaling is nu zwaar en ik voel ook hem steeds meer opgewonden raken. Dan likt hij aan zijn duim en terwijl ik op en neer beweeg, glijdt hij zijn duim op en neer tussen mijn billen, over mijn anus. Jezus dat voelt lekker. Hij herhaalt dit nog een aantal keer, maar weet dat hij het niet lang meer volhoudt. Dan pakt hij mijn billen vast en ik versnel het tempo, tot ik hem schokkend in me voel klaarkomen.

Lees ook:

Subscribe now

Lief dagboek,

Het is niet dat ik het niet al aan voelde komen. Ik bedoel. Vorige week schreef ik nog over hoe mijn date zich op sommige momenten niet verbonden met me voelde. Ik schreef er niet bij dat ze ook zei dat ze daardoor twijfelde over wat ze voelde voor me. En we weten allemaal: twijfel = not gonna end well.

Misschien wilden we het beiden nog niet toegeven. Misschien wilde ik het gewoon nog niet toegeven. Dat er niet meer in zat dan wat het was: elkaar af en toe zien en het leuk en gezellig hebben.

Misschien had ik toch hoop dat het met de tijd zou veranderen. Dat als we dieper zouden gaan, de vonkjes, vlam zouden vatten.

Maar het mocht niet baten.

En het deed me verdriet. Misschien meer dan ik eigenlijk toe wilde geven. Want ik vond haar echt leuk. Maar het rukt ook weer een andere wond open. Namelijk die van de constante afwijzing.

Ik weet dat veel mensen dit herkennen. Ik krijg namelijk regelmatig privéberichtjes met de vraag: ‘Hoe sta je elke keer weer op nieuw op?’ En: ‘Hoe zorg je dat je je niet elke keer weer opnieuw een beetje meer afsluit?’

Maar ik heb geen antwoord op die vragen.

Want hoewel ik elke keer weer opnieuw de moed bij elkaar raap. Mezelf hardop peptalks geef en mijn hart telkens weer vraag of ze open wil blijven staan. Weet ik niet of ik onbewust tóch steeds meer in de beschermmodus ga.

Het is niet voor niks dat ze me een paar weken geleden zei dat ze vond dat ik op de oppervlakte bleef. En nee, dat is niet wat ik wil en iets wat ik probeer te veranderen. Maar tegelijk…

Hoe kan je het diepste van jouw ziel laten zien, aan iemand die twijfelt over jou?

Als jouw gevoelens worden ontmoet met onzekerheid?

Het lijkt een soort paradox.

Hoe kan iemand gevoelens voor je krijgen, als ze niet jouw diepste zelf leren kennen? Maar… hoe ga je ooit je diepste zelf laten zien, als iemand je geen zekerheid en dus, veiligheid biedt?

Hoe doen mensen dit? Die diepste delen van zichzelf etaleren, wetende dat de persoon tegenover hen, de volgende dag weg kan lopen?

Hebben deze mensen nooit afwijzing ervaren als kind, of zo?

Of hebben ze dit toch met behulp van therapie overstegen? (Mocht jij dit zijn, stuur me het nummer van je psych even door want met de mijne is dit niet gelukt. 🤪)

Het enige wat ík me namelijk herinner van vroeger (en wat ik ook in mijn volwassen leven ben tegengekomen) is dat het moment dat ik mezelf volledig liet zien, mensen bij me wegliepen. Want ik was raar, anders. Te emotioneel, te gevoelig en te veel.

Dus ik heb (als menig ander neurodivergent) de skill van het masking1 oftewel het verbergen van een deel van jezelf, ontzettend goed onder de knie gekregen.

Ondertussen ben ik 33 en vond ik het al een aantal jaar te vermoeiend om me nog anders voor te doen dan ik ben, dus een flink aantal maskers (en daarmee een flink aantal mensen) zijn al afgevallen. Maar mijn diepste zelf? Ik weet nog niet hoe ik haar zonder angst zomaar aan een wildvreemde toon. Grappig dat ik dit overigens wel in mijn schrijfwerk op het internet durf te doen.

Maar misschien heeft het niks te maken met of iemand een wildvreemde is. Misschien heeft het te maken met dat het meer kwetsbaar voelt, bij iemand waarvan de mening je raakt.

Niet lullig bedoeld, maar als jij iets van mij leest en denkt: ‘dit vind ik niets’ of ‘Jip is gek,’ dan hoor ik daar ten eerste waarschijnlijk niks over, en ten tweede… Het boeit me niet want ik weet niet wie jij bent en ik voel niks voor je.

Maar iemand die je leuk en interessant vindt? Laat staan als er gevoelens beginnen te groeien. Oef. Als die persoon dan denkt: ‘Dit is te veel,’ raakt dit een veel diepere plek.

En dus kies ik dan liever om nog niet het achterste van mijn tong te laten zien.

Toch blijf ik erbij dat dit dus niet altijd in mijn voordeel werkt. Hoewel mijn survival modus vast denkt dat het me juist een dienst bewijst.

Is er een gulden middenweg? Wellicht.

En ik denk dat mijn nieuwe quest wordt om deze te vinden.

Althans, wanneer ik weer zin heb om de datingpool in te duiken. Want weet niet of ik nu al weer zin heb om te gaan zwemmen.

Liefs,

Jip

Subscribe now

Lief dagboek,

Ik ben al vijf en een half jaar single. Hoewel ik na de break-up - van mijn langste relatie - zelf dacht dat ik met twee jaar wel weer iemand tegen het lijf zou lopen die zou blijven plakken. Zijn we inmiddels onderweg naar mijn zesde jaar singleschap. Ik heb tijden weinig gedate. Ik heb tijden veel gedate. Maar op twee uitzonderingen na (een pijnlijke situationship van anderhalf jaar en een semi-relatie van zes maanden), ben ik in die tijd nooit verder gekomen dan drie maanden en de woorden: ‘Je bent echt heel leuk, maar ik mis iets…’

Ik heb me vijf en een half jaar lang afgevraagd, wat hetgeen is wat ze steeds missen. Mannen of vrouwen, tot nu toe geen verschil. En twee weken geleden kreeg ik mijn antwoord.

Blijkt het al die tijd toch echt aan mezelf te liggen?

Elke keer als we gesprekken hebben en wat dieper gaan, lijk je halverwege te blokkeren

Niet om goed te praten dat sommige mensen me echt slecht behandeld hebben en ik blij ben dat ik hen niet toeliet in mijn leven en belevingswereld. Maar diegene met potentie, waar na een aantal maanden bleek dat er iets miste om een diepere verbinding te bouwen? Het blijkt dat ikzelf nog altijd mijn grootste obstakel ben.

‘Er zijn dagen dat ik me super verbonden met je voel. Dan kriebelt het ook in mijn buik. Maar er zijn ook dagen dat ik de connectie totaal mis.’

Oef... ze vervolgde.

‘Ik denk dat het te maken heeft met diepgang. Elke keer als we gesprekken hebben en wat dieper gaan, lijk je halverwege te blokkeren en liever op het oppervlak te blijven.’

Dit is wat mijn date tegen me zei, een paar weken terug.

Als je me al langer volgt, dan weet je dat ik het schoolvoorbeeld van ‘conflictvermijdend’ ben. Als je niet weet wat conflict vermijding inhoudt: Het is een bredere reactie waarbij je spanning, confrontaties en elk soort feedback (ook opbouwend of neutraal) probeert te ontwijken. Aldus Google.

Dus het heeft niet alleen met ruzie te maken. Maar alles wat ik ook maar een beetje als kritiek kan opvatten, maakt dat ik in een hoekje wil kruipen. Heeft ook iets te maken met Rejection Sensitive Dysphoria (RSD)1, wat veel voorkomt bij ADHD’ers.

Hoe dan ook, het eerste wat ik dacht, nadat ik over de eerste shock van de confrontatie heen was, was: Noem je me nou oppervlakkig?? 😭

Het tweede wat ik dacht was: Fuck, ik weet dat ze gelijk heeft.

Kan iemand gevoelens voor je ontwikkelen, als je ze niet in je innerlijke beleef wereld toelaat?

Ik schreef er twee dagboeken geleden ook al over. Over waar de blokkade vandaan komt. De reden dat ik iemand niet toelaat en mijn gevoelens en gedachten voor me houd (als je dat wil weten, je leest het hier). Maar op de een of andere manier, kwam het nu harder binnen, omdat het gekoppeld werd aan háár gevoel.

En ineens viel het kwartje.

Is dit de reden dat ik al vijf jaar lang, tijdens het daten, het volgende zinnetje hoor in het ‘exit’ gesprek: ‘Je bent echt heel leuk maar… ik mis iets.’

Want kán iemand gevoelens voor je ontwikkelen als je ze geen toegang geeft tot je innerlijke belevingswereld? Oké volgens Google kan dit wel (ja ik Google echt teveel in mijn leven) Maar toch vraag ik me af of dit waarheid is. Gevoelens van aantrekking, ja uiteraard. Maar echt diepere gevoelens van liefde? Ik weet het niet zeker.

Misschien de mensen die zelf ook oppervlakkiger zijn. Maar laat dat nou net niet de mensen zijn die ik wil daten. Want ik wíl diepgang. Maar schijnbaar sta ik het mezelf niet toe.

Die gedachte: saboteer ik mezelf al vijf jaar? Liet me compleet spiralen. Dat hele weekend heb ik hierover nagedacht. Ik was er de zondag letterlijk ziek van geworden. De oncomfortabele waarheid, daar reageerde ik uiterst fysiek op. Het is lang geleden dat ik zoveel buikpijn had.

Maar het heeft ook iets heel moois gedaan.

Voor het eerst sinds lange tijd, heb ik een positieve ervaring met het delen van mijn gedachten en gevoelens

Ik ben namelijk - met dank aan die spiral - gaan reflecteren. Heb op een rijtje gezet wat er allemaal verbonden is met dit topic. Dat was overigens meer dan ik dacht (teveel om hier op te sommen, dus zal een deel twee maken), én ik heb de moed bij elkaar verzameld om dit allemaal met mijn date openlijk te bespreken. Zelfs al vond ik dit dus heel erg moeilijk.

Het heeft gezorgd dat ik voor het eerst in een lange tijd heel open deel(de) wat er in mij omgaat, wat ik moeilijk vind en waar ik bang voor ben, met iemand die ik niet al jaren ken.

Had er vervolgens wel een flinke vulnerability hangover aan overgehouden. Ik heb twee dagen moeten bijkomen van deze conversaties.

Maar die openheid voelt bevrijdend. Voor ons allebei. Want ineens is daar meer begrip, meer herkenning en meer verbinding. En voor het eerst sinds lange tijd, heb ik een positieve ervaring met het delen van mijn gedachten en gevoelens. Zonder dat de tegenpartij in de verdediging schiet. Zonder dat het leidde tot conflict. Zonder dat het meteen klaar was omdat het haar afschrikt. Want dat doet het niet.

Is dit hoe het voelt om met een emotioneel intelligent persoon te daten?

Ze is niet alleen de eerste die woorden kon geven aan waar het wellicht misliep in onze verbinding. Ze is ook de eerste die de moeite neemt om dit gesprek met me te voeren. En daarnaast ook nog eens een veilig en geduldig persoon om dit proces mee te doorlopen.

Ik ben alleen hierom al super dankbaar dat zij mijn leven binnen wandelde. Want hoewel sommigen op je pad komen om te blijven, komen anderen om je iets te leren. Soms is het allebei. Wat uiteindelijk haar plaats in mijn leven zal zijn, de tijd zal het leren. Maar één ding is zeker: ze zal voor altijd een stukje van mijn verhaal blijven.

Liefs,

Jip

Het is alweer even geleden dat ik je schreef. Het is niet dat ik niet wil. Het is dat ik soms overweldigd ben door alles wat er gaande is in mijn leven. Ik ben eerlijk gezegd best snel overprikkeld. Noem het hoog sensitief. Noem het ADHD. Noem het gewoon fucking irritant. Maar het is de realiteit.

Mijn dagboek heb ik daarom even op een laag pitje moeten zetten. Andere dingen kregen nou eenmaal voorrang. Zoals bijvoorbeeld, mijn boek.

Had ik hier eigenlijk al gedeeld dat ik een boek aan het schrijven was? Ja, volgens mij wel. En zo niet:

Ik ben een boek aan het schrijven!

Begin oktober tekende ik officieel mijn auteurscontract bij Uitgeverij The House of Books (ben ik de enige die elke keer denkt aan The House of Dragons als je iets leest dat begint met: ‘house of’?).

Hoe dan ook, ondertussen is het boek bijna klaar. Mijn co-auteur en ik zijn bezig met de laatste feedback ronde en 1 juli komt het boek al uit. 🤯

En als je me niet geloofd, bij deze de cover reveal, weet je ook meteen waar het over gaat 🤪.

Maak je niet druk trouwens. In het boek schrijf ik beter dan wat je hier van me gewend bent. Hier lul ik gewoon wat raak zoals ik ook in mijn echte dagboek doe. En hoe mijn brein doorgaans op een doordeweekse dag klinkt. 24/7. Van de hak op te tak.

Maar in het boek… leer je dat ik eigenlijk best een oké schrijver ben. Misschien meer dan oké zelfs. Want ik ben in dit hele proces echt nog 1000 keer beter gaan schrijven. Met dank aan de hulp en coaching van onze redacteuren. Alleen dat maakt dit project al geslaagd. Ik heb er zoveel van geleerd! Ik zal daar binnenkort ook wat meer over delen. Maar wel na de laatst deadline (17 mei). Want dan heb ik ineens weer vrije uren. WHAT?! Jawel, dan heb ik weer tijd, en ruimte om een normaal leven te leiden.

Hoe dan ook.

Ondanks dat de cover natuurlijk al genoeg zegt, zal ik toch nog een stukje over het boek met je delen.

Spicy verhalen om te lezen voor het slapengaan of juist als je níét kunt slapen

Laat je meeslepen in een wereld vol verlangen, avontuur en overgave. In deze erotische verhalenbundel, geschreven voor vrouwen door vrouwen, komen spannende ontmoetingen en geheime fantasieën tot leven. Soms speels en herkenbaar, soms verrassend, gedurfd en grensverleggend. Altijd staat één ding centraal: de vrouwelijke beleving van het genot, in al haar vormen. De verhalen zijn kort, spicy en onweerstaanbaar: perfect voor een momentje voor jezelf, vlak voordat het licht uitgaat. Maar eerlijk is eerlijk: sommige verlangens laten zich niet stillen met slechts één verhaal...

Vanaf 1 juli dus…

Je wil dit boek kopen.

Geloof me.

Want dan wordt het een extra hete zomer. 🥵

…

…

…

Dit gebeurt gewoon echt!!! OMG PINCH ME!!! 1 JULI!!!

…

Liefs,

Jip

Subscribe now

Lief dagboek,

Iemand vroeg me van de week dat waarom we, toen we het over mijn ADHD diagnose hadden, ik wel had gedeeld dat er eindelijk veel puzzelstukjes op z’n plek vielen, maar niet wat het eigenlijk emotioneel met me deed.

Voor de context: Een paar weken geleden hadden we een gesprek over mijn ADHD en dat ik bijna twee jaar geleden pas ben gediagnosticeerd. Daarin deelde ik dus vooral hoe fijn de herkenning en erkenning was en hoe het mee meer acceptatie geeft hoe ik in elkaar zit. Vervolgens kwam ze vorige week mijn artikel over mijn diagnose, hier tegen op mijn substack. In dat stuk deelde ik alles wat ik haar vertelde, plús dat de diagnose me ook heel boos had gemaakt, en verdrietig.

Ze was verbaasd om te zien dat ik in dit artikel meer open was, dan ik was in het gesprek. Sterker nog. Ze merkte dat ik over het algemeen in mijn artikelen, meer open ben, dan in gesprekken. Het was niet per se negatief. Ze was ook juist blij verrast dat er dus nog meer diepgang in me zit, dan dat ze dacht.

Maar ze vroeg zich dus (terecht) af: wanneer laat je die kant van jezelf, ook face to face aan iemand zien?

Ik deel nooit het achterste van mijn tong

Ik moest hier even over nadenken.

Het is namelijk grappig dat ik mezelf eigenlijk altijd omschrijf als een super open persoon. Een open boek dat alles met iedereen deelt. En hoewel als je me leert kennen, dit in eerste instantie ook zo lijkt… laat ik toch nooit het achterste van mijn tong zien. Zelfs niet hier in mijn artikelen.

Je krijgt flarden van het het hele verhaal, waardoor je het idee krijgt dat je mijn innerlijke belevingswereld ziet en leert kennen, maar in wezen is het maar het topje van de ijsberg. Zelfs online. Hier lijkt het ook alsof ik alles deel. En jawel, ik deel veel, met toch blijf ik ook een goede curator, die er goed over nadenkt wat je te zien en te lezen krijgt.

Over het algemeen gaat wat ik deel, een stukje verder dan de gemiddelde persoon online. Maar alles waarvan ik denk dat anderen het niet zouden begrijpen, er iets (negatiefs) van zouden vinden, of van zouden schrikken misschien zelfs, dat houd ik dicht bij me.

De curator in mij bepaalt wat acceptabel is en de rest blijft achter het gordijn, verborgen voor publiek, of het nu mijn lezers, volgers of bekenden zijn.

Er is in het verleden misbruik gemaakt van mijn kwetsbaarheid

Maar waarom zijn er dan nog zoveel gevoelens die ik achterhoud?

Zeker als juist de rode draad in alles wat ik deel, het kwetsbare is, waardoor ik graag anderen het gevoel geef dat ze niet alleen zijn in wat ze denken, voelen, doen…

Ik kan je trouwens nu al zeggen dat ik na dit gesprek met haar, toch wel een beetje een vulnerability hangover had, de dag erna. Ik was meteen bang dat als ze dit allemaal over me zou leren, ze me anders (niet op een positieve manier) zou zien. Maar toch deelde ik het:

De waarom? Meerdere redenen eigenlijk, maar ze komen allemaal voort uit angst (wanneer niet right?)

Onder andere: is er in het verleden misbruik gemaakt van mijn kwetsbaarheid. Meerdere keren, helaas. Alles wat ik (tegen die specifieke personen) in goed vertrouwen deelde, over gevoelens en onzekerheden, werd later tegen me gebruikt. Ik werd er zelfs mee gemanipuleerd en ge’gaslight.

Ten tweede: Ik wil nooit ervaren worden als te veel, te zwaar, te emotioneel. Dingen die nog altijd in mijn achterhoofd leven en vroeger vaak tegen me gezegd zijn, zijn bijvoorbeeld: dat ik te veel praatte, ik te bazig was, te aanwezig was, te afwezig was (dromerig), te rommelig, te boos, te huilerig, te luid, te kinderachtig… Zelfs een paar maanden geleden werd nog, op een niet zo positieve toon, tegen me gezegd dat ik wel een héél grote persoonlijkheid heb.

Ten derde… jeetje zijn er drie redenen? Ja, helaas wel, maar dus ten derde: Zijn er al vaak mensen bij me weggelopen juist wanneer ik mijn gevoel op tafel legde. Juist wanneer ik (heel voorzichtig) aangaf dat ik het ergens niet mee eens was of dat ik iets als pijnlijk ervoer. Waarmee er dus in de basis werd gezegd dat mijn kijk op een situatie of mijn gevoel in een situatie er niet toe deed.

Ik leerde dus al jong en vroeg, vooral zoveel mogelijk voor mezelf te houden. Ik probeerde minder ‘mij’ te zijn en mijn emoties te onderdrukken. Ik deel(de) precies genoeg waardoor mensen het idee hebben dat ze me op een dieper level leren kennen. Maar niet zó veel waardoor ze te dicht bij mijn kern komen, er iets tegen me gebruikt kan worden of ik als ‘te veel’ ervaren word.

Maar eigenlijk wil ik dat helemaal niet.

Eigenlijk wil ik gewoon die middelvinger opsteken en zeggen: fuck it, dit is wie ik ben, deal with it.

Maar hoe doe je dat, als een van je grootste angsten nog altijd ‘afwijzing’ is?

Misschien is het verbonden met mijn hechtingsstijl en problematiek

Soms lijkt het tegenstrijdig.

Want enerzijds en op heel veel vlakken, kan ik wat anderen van me denken loslaten. Dat heb ik geleerd dankzij mijn Instagram. Zo veel mensen hebben toen ik er elf jaar geleden mee begon, een negatieve mening over. Nog steeds hebben veel mensen een mening over wat ik doe en wat ik deel. Maar dat kan ik loslaten. Misschien omdat er een beeldscherm tussen zit, of omdat het gaat om mensen die ik niet (echt) ken.

Want de meningen die er voor mij wél toe doen? Zijn de meningen van de mensen waar ik om geef.

Misschien is het dus meer verbonden met mijn hechtingsstijl (en problematiek).

De mensen die ik om me heen verzamel en om wie ik geef, wil ik niet kwijtraken. Ik wil hen niet tot last zijn. Ik wil niet dat ze me te veel en te emotioneel vinden, waardoor ze het vermoeiend vinden met mij te zijn (en dus van me weg zullen lopen).

Tegelijkertijd: Wat is juist hetgeen dat zorgt voor een diepe verbinding in vriendschappen en relaties? Kwetsbaarheid en je diepte laten zien.

Het is een beetje een catch 22, tenminste, in mijn hoofd.

Ik geloof namelijk dat als ik dat allemaal laat zien. Mensen van me weg gaan lopen.

Maar ik wil ook diepe connectie, en dat gaat niet als je dat niet allemaal laat zien.

En ontwikkel je geen diepe connectie? Dan zullen juist mensen sneller bij je weglopen.

Like…

En hoewel ik ergens weet dat dit niet per se de waarheid is, werd zelfs een paar weken geleden opnieuw bevestigd door iemand die ik als een goede vriend zag, dat mijn kijk en gevoel er niet toe doen. En dat, als ik niet wil dat mijn gevoel wordt weggeschoven, ik zélf letterlijk aan de kant word gezet.

Dus ja… wat heb ik er voor nodig om dit allemaal wél met iemand te delen?

Iemand die niet zomaar wegloopt

Cliché, maar een gevoel van veiligheid, emotionele veiligheid. En dat iemand niet zomaar van me wegrent of mij aan de kant schuift. Oók niet na een meningsverschil, een confronterende situatie, trigger of basically gewoon als ik me uitspreek.

Ondertussen hebben mijn beste vriendinnen me dit (gelukkig) meer dan eens bewezen en zijn zij diegene met wie ik tegenwoordig (ook pas sinds anderhalf a twee jaar) wel alles wat zich in mij afspeelt deel. Als er nu iets gebeurt, waardoor ik boos of verdrietig ben, app of bel ik ze meteen. Voorheen deelde ik dan niet eens dat er iets was gebeurt, laat staan hoe het me deed voelen.

Maar dat is dus wel nog vrij nieuw voor me, en ik vind het nog steeds spannend en soms gewoon ronduit eng.

Maar er zit dus wel schot in.

En ik voel dat ik hier nog meer in wil groeien. Nog meer de angsten en overtuigingen loslaten. In het geloof wil stappen dat als ik alles van mezelf laat zien, de juiste mensen bij me blijven en het alleen maar goed is dat ik daarmee het kaf van het koren scheid.

Zodat ik niet steeds mijn eigen lichtje dim, om maar niet te veel te zijn.

Of mijn gevoelens onderdruk, om mensen niet weg te jagen.

Ik dacht dat ik al ver was, en absoluut, als je weet waar ik vandaan kom heb ik al mega stappen gezet de afgelopen jaren, maar ik voel dat het weer tijd wordt voor een stapje verder.

Want zou het niet mooi zijn? Om 200% te geloven dat alles van jezelf er mag zijn?

En dat juist alles wat je al die tijd in de schaduw hebt gezet, een lichtbron mag zijn die de juiste mensen aantrekt, waarmee je uiteindelijk de mooiste en diepste verbindingen mag leggen?

Ja, dat zou mooi zijn…

Misschien weer tijd voor therapie dus. 🤪

Liefs,

Jip

Subscribe now

Lief dagboek,

Een van de dingen waar ik me de afgelopen weken mee bezig heb gehouden, is het vinden van een nieuwe baan. Dit was eigenlijk niet omdat ik per se weg wilde bij mijn vorige werkgever, maar vooral omdat daar veranderingen plaatsvonden, waardoor ik gewoon moest gaan. Meer kan ik niet over die veranderingen delen, want dat is niet aan mij.

Als je me al een tijdje volgt, dan weet je waarschijnlijk dat ik in 2022/2023 financieel aan de grond zat. Op het moment dat mijn inkomen in ‘gevaar’ komt, schiet ik dan ook meteen in de stress. Hoe goed ik de afgelopen twee jaar ook aan mijn money mindset heb gewerkt. De angst om terug te gaan naar dagelijks afvragen of ik het dak boven mijn hoofd nog kan betalen, dat is een plek waar ik niet naar terug wil.

En hoewel het ergens voelde dat dit zo moest zijn, schoot ik de eerste dag tóch meteen in de stress. Ik ging als een gek door de vacatures op LinkedIn, paste mijn cv en portfolio (in haast) aan en stuurde meteen de eerste sollicitaties uit.

Ik denk dat we het er allemaal over eens kunnen zijn dat men niet de beste beslissingen maakt vanuit een plek van angst en stress, toch? Of paniek en haast. Ik kwam er later dan ook achter dat het cv dat ik had opgestuurd naar een aantal bedrijven, vol spelfouten stond. 😫 Paniek wilde dat ik meteen handelde, maar een cv vol spelfouten? Dat wordt natuurlijk direct afgekeurd. Vooral als je reageert op content- en redactievacatures.

Ik weet van mezelf dat als ik in de stress schiet, ik dingen soms afraffel. Details doen er in mijn brein dan niet meer toe. Ik heb daar tools voor in mijn dagelijkse werk die me helpen. Een ervan zijn groundingsoefeningen om me uit een staat van paniek te halen. Een andere is het wegleggen van werk en er een paar uur of een dag later, met frisse ogen, opnieuw naar kijken (het tegenovergestelde van een cv schrijven en na de eerste draft meteen opsturen). Een laatste is alles door AI laten checken op spelling en grammatica (als ik geen ander tweede paar ogen heb).

Hoe dan ook, je leeft en je leert.

Na de eerste 24 uur was de paniek eigenlijk over en besefte ik me dat ik genoeg buffer heb opgebouwd om niet per direct een nieuwe baan te hoeven vinden, al is het natuurlijk wel prettig om die buffer niet meteen weer helemaal leeg te trekken. Tevens besefte ik me hoe perfect het eigenlijk is dat ik per 1 maart zou stoppen bij mijn werkgever. Begin april moet het volledige manuscript van mijn boek namelijk ingeleverd worden en ik heb écht nog wat tijd nodig. Het zou naast mijn baan toch een stuk lastiger zijn om dit te realiseren.

Ik moest vanuit directe paniek en angst gewoon weer proberen te verschuiven naar het gevoel van vertrouwen. Tot nu toe heb ik namelijk altijd precies op tijd de dingen kunnen realiseren die nodig waren. Ik heb geen idee hoe. Maar huizenjacht, de zoektocht naar nieuw werk, extra inkomsten als ik niet wist hoe ik het die maand zou redden, op de een of andere manier heb ik het altijd weten te fixen.

Dat lukt alleen als je stopt met keuzes maken vanuit angst en weer shift naar ‘vertrouwen’.

Ik moest ook wel heel hard lachen toen ik bij Elizabeth Gilberts weekendworkshop zat en de rode draad in alles wat ik deed en schreef, terugkwam op de woorden: vertrouw me en geloof in jezelf.

Het enige waar ik mezelf altijd aan moet herinneren en een geloof dat geregeld uitgedaagd wordt.

Maar goed, ik besloot me over te geven aan het niet weten of ik snel een nieuwe baan zou vinden en vanuit rust en kalmte op zoek te gaan naar vacatures die bij me passen.

En dus ook mijn cv en portfolio met aandacht opnieuw aan te passen (per vacature) en te zorgen dat ik niet afgewezen kan worden op een fucking spelfout.

En die shift veranderde natuurlijk weer alles. Ik solliciteerde bij een flink aantal bedrijven, waaronder twee bedrijven die me écht heel leuk leken en een perfecte match zouden zijn. En beide bleken ze onwijs veel interesse te hebben.

Bij een van de bedrijven heb ik zelfs meerdere gesprekken gehad én een assessment van twee uur moeten doen. En wist ik dat er nog meerdere kandidaten tegelijkertijd door hetzelfde proces heen gingen.

Uiteindelijk heb ik van beide (!) een aanbod gekregen.

WHAT?

Ik heb soms last van het imposter syndrome en heb dan het idee dat ik eigenlijk helemaal niet zo goed ben in alles wat ik doe. Maar het feit dat beide bedrijven me graag wilden, was echt een reality check. Zeker ook wetende dat ik daardoor een flink aantal andere kandidaten heb uitgespeeld. Again: WHAT?

Misschien kan ik toch meer dan ik denk. 🤪

Kortom, het wordt me weer eens bewezen dat als je vanuit rust en vertrouwen beweegt, je betere keuzes maakt en precies dat vindt wat je nodig hebt.

Uiteindelijk heb ik ook nog eens goed onderhandeld over wat ik precies wil, iets wat ik heb geleerd bij Elfin en van mijn vriendin Merel van der Wouden (met wie we vorig jaar ook samenwerkten). Daardoor heb ik nu niet alleen een super toffe nieuwe baan, maar ook financiële rust én tijd over voor mijn schrijfwerk, iets wat ik al zo lang wilde.

Ik kan nu dan ook eindelijk vertellen dat ik per 2 april officieel de nieuwe content producer & influencer marketeer ben voor… Soft Revolt. En ik heb er fucking veel zin in!

Het is namelijk een merk dat niet alleen lingerie maakt, maar dat luistert naar het vrouwenlichaam, in plaats van het probeert te vormen. Wat deze nieuwe rol voor mij zo bijzonder maakt, is dat alles samenkomt. Mijn liefde voor storytelling en content creatie. Mijn achtergrond als hormoonconsulente en daarmee mijn fascinatie en liefde voor hoe het vrouwenlichaam beweegt, verandert en zoveel meer aandacht en zorg verdient dan het vaak krijgt.

Ik mag weer verhalen gaan vertellen van echte vrouwen. Verhalen die erkennen dat ons lichaam niet elke dag hetzelfde is. Ik mag werken met echte vrouwen, ambassadeur en influencers en misschien nog wel het belangrijkste: ik stap weer in een rol waarin ik vrouwen mag inspireren en ondersteunen met mijn kennis. Iets wat altijd een rode draad is in mijn leven.

So let’s go!

Liefs,

Jip

P.S. Voor de vraag: hoe pakte je het solliciteren (toen de paniek voorbij was) uiteindelijk aan? Daar kan ik nog wel een apart artikel over schrijven, met tips over waar je vacatures vindt, hoe ik mijn gesprekken voorbereidde én hoe ik de onderhandeling inging! Dus misschien doe ik dat ook wel. Maar mocht je alvast leuke vacaturetips willen: deze video deed het supergoed op TikTok en mensen deelden ook hun eigen tips in de reacties :D

@jipisabelOké, niet gatekeepen dus 🤝✨ Dit zijn de sites waar ik mijn leukste vacatures vandaan haal (content, marketing & redactie 👀): – Who Knows Ginny – Vacature Via – We Know People (vooral als je in marketing zoekt) – LinkedIn (meldingen aan = tipje) – + via via / je netwerk (!!) Ben jij ook op zoek (of gewoon aan het oriënteren)? Deel jouw favoriete vacature sites hieronder 👇 zodat we elkaar een beetje kunnen helpen 🥳 #vacatures #marketing #contentcreator #linkedin

Tiktok failed to load.

Enable 3rd party cookies or use another browser

Subscribe now

Lief dagboek,

‘The one that you’re becoming, will catch you.’ - Baal Shem Tov

Afgelopen weekend zat ik bij Elizabeth Gilberts weekend workshop voor Creative living. Een workshop die die gaat over creativiteit, maar nog meer over persoonlijke ontwikkeling.

Ten eerste, ben ik groot fan van ‘Lizzy’, dus het was fantastisch haar te zien schitteren en het doen wat ze als geen ander kan: spreken en inspireren. Ten tweede was ik heel enthousiast over deze workshop omdat ik met mijn boek bezig ben, iets waarvoor ik non-stop in mijn creatieve vijvertje moet vissen.

Creativiteit echter is iets wat hand in hand gaat met mindspace creëren. Dus het persoonlijke ontwikkelingselement, was key in deze workshop.

En het kwam op het perfecte moment - niet alleen vanwege mijn boek. Maar ook omdat ik de afgelopen weken door shit heen ben gegaan.

Dus het was het perfecte moment om te reflecteren en herkalibreren.

De bevindingen uit dit weekend zal ik de komende tijd met je delen. Want ik moet het ook allemaal even laten zakken.

Wat ik wel al graag met je deel?

Zijn de lessen die ik het afgelopen jaar heb geleerd.

Ik was twee weken geleden ook al aan het reflecteren. Ik ben 1 maart namelijk 33 geworden. En een paar dagen later stond ik stil bij alles wat ik heb geleerd het afgelopen jaar. Ook datgene uit de shit show van afgelopen weken. En dat lijstje deel ik graag met je, want wie weet heb jij er ook wat aan.

Ik kan je overigens aanraden om geregeld even stil te staan en terug te kijken op een periode. Of dat nu in zo’n weekend met een Elizabeth is, of gewoon op een rustige ochtend, in de zon, met je koffietje, na een turbulente tijd. In plaats van constant maar door te rennen. Niet alleen om dat het fijn is dingen in perspectief te kunnen plaatsen, maar ook omdat je zo bizar veel over jezelf leert. Reflecteren helpt je namelijk om patronen te ontdekken in bijvoorbeeld: hoe je reageert, welke keuzes je gelukkig maken en welke je misschien minder goed dienen. Het maakt je bewuster van je sterke kanten én je valkuilen, en dat geeft je de kans om bewuste keuzes te maken in de toekomst. Het zorgt ervoor dat je niet alleen maar geleefd wordt door de waan van de dag, maar dat je actief regie neemt over je leven en je groei.

De (harde) lessen die ik leerde als 32 jarige:

• Treed buiten het keurslijf en de mal waarin je “moet passen” en je ontdekt onverwachte kanten van jezelf. Plotseling ervaar je vrijheid die je niet voor mogelijk had gehouden.

• Op dezelfde manier leer je ook de mensen om je heen anders kennen. En nee, het is niet altijd pretty.

• Je lichaam vertelt je dingen. Energie, slaap, stresssignalen, over situaties, mensen, en je eigen grenzen. Don’t ignore them!

• Als je één, twee, drie écht goede vrienden hebt, mag je jezelf gelukkig prijzen. Koester ze, want zulke mensen zijn goud waard en absoluut niet vanzelfsprekend.

• Je leert iemand pas echt kennen tijdens een conflict. Hoe respectvol iemand met je omgaat als het niet goed uitkomt of ze getriggerd worden, zegt meer dan duizend vriendelijke woorden.

• Vanaf je 30e leer je dat geluk niet altijd van grote prestaties komt, maar van waardering voor wat je al hebt.

• Mannen hebben vaak moeite om het individuele van het algemene te scheiden. Als je iets zegt over “mannen”, voelen ze zich bijna altijd aangesproken. LOL, makkelijke rage-bait.

• Er zijn veel voordelen aan daten met vrouwen, maar het komt ook met zijn eigen uitdagingen en nadelen.

• De people pleaser in mij komt nog af en toe omhoog: inbinden en sorry zeggen terwijl ik niet per se fout zit. Ik werk er bewust aan mezelf niet kleiner te maken.

• Mentale en emotionele rust zijn essentieel voor creativiteit. Zonder dat, stroomt er niks.

• Je hoeft niet alles uit te leggen of te rechtvaardigen. Mensen hoeven niet altijd jouw keuzes of emoties te begrijpen. Soms is ‘gewoon zijn wie je bent’ genoeg.

• Heftig voelen ≠ verliefd zijn. Als je constant een rollercoaster van emoties ervaart (intense angst, jaloezie, obsessie) bij iemand, is dat vaak eerder een trauma-reactie zijn dan verliefdheid. Verliefdheid kan intens zijn, maar het zou je niet uit moten putten.

• Ik kan niet samen zijn met iemand bij wie het glas altijd half leeg is.

• Dat ik sterk en weerbaar ben, maar niet moet vergeten dat dat niet betekent dat ik maar door, en door, en door moet blijven gaan, zeker niet wanneer mijn grens bereikt is.

• Daten kan écht leuk zijn! Haal de druk en verwachtingen eraf en zie het als een avontuur of een kans om nieuwe mensen te ontmoeten.

• Je relatie met jezelf is het meest belangrijk; jij bent de enige met wie je je hele leven doorbrengt.

• Ik ben niet immuun voor schoonheidsidealen en merk soms dat ze toch meer invloed hebben dan ik zou willen.

• Geld kan stress geven, vooral de angst het kwijt te raken. Tegelijkertijd wil ik niet krampachtig vasthouden en mag ik mezelf dingen gunnen.

• Ik verlang naar een partner en een diepe verbinding, maar zeker niet ten koste van mezelf of mijn vreedzame leven.

• Twijfel aan mijn skills en imposter syndrome komen nog steeds voorbij. Ik mag meer vertrouwen in mezelf hebben en leren loslaten.

• Zelfliefde maakt daten leuker. Hoe meer je jezelf waardeert, hoe minder je dingen accepteert die niet bij je passen, en hoe meer plezier je hebt in het proces.

• Ik loop vaak vooruit op de zaken en ben al bezig met iets dat misschien nooit gebeurt. Daardoor begin ik soms niet eens aan nieuwe projecten in het hier en nu.

• The one that you’re becoming, will catch you.

En geheid vergeet ik er een paar.

Deel jij ook jouw grootste les van afgelopen jaar in de reacties?

Liefs,

Jip

Subscribe now

Lief dagboek,

Hoe ga je delen dat je liefdesleven niet meer over rozen gaat? Dat het goed ging, tot ineens niet meer?

Dat je op een flinke roze wolk zat met kerst, nieuwjaar en nog een week later? En dat het daarna ineens langzaam, heel langzaam, kelderde?

Ondanks dat er niks significants gebeurd is. Of wel? Ik weet het niet.

Het moment waarop het fout ging, is niet precies te pinpointen. Het ging ook eigenlijk niet echt fout? Ik denk dat onze meningen daar misschien over verschillen. Dat heeft te maken met perceptie.

Maar wat ík opmerkte was: de verliefdheid is er niet. De gevoelens stagneerden en het kleine beetje liefde dat er was, werd omgezet in een gevoel van vriendschap.

Soms gaat dat nou eenmaal zo.

Zelfs al lijkt het in het begin écht iets te zijn en te kunnen worden.

We hebben het geluk dat dit bij ons allebei gebeurde. Dat we allebei precies hetzelfde voelden.

Onze gevoelens voor elkaar groeiden precies tegelijk. Maar ze vertraagden en maakten rechtsomkeer, óók op hetzelfde moment. Is dat niet bijzonder? Ik heb zoiets nog nooit meegemaakt.

Mijn weken zijn natuurlijk een beetje gek geweest, dus ik heb je uiteindelijk niet meer verteld over hoe fijn kerst was samen. Hoe ik haar moeder en broer ontmoette. Hoe we samen uit eten gingen. Luie zondagen beleefden. Hoe ze mijn ouders ontmoette en hoe ik bij haar Hyrox-wedstrijd stond te cheeren. Maar ergens gaandeweg veranderde ook het gevoel.

Je kunt van alles de schuld geven. Onze eerste soort van ‘conflict’. Dat we erachter kwamen dat we eigenlijk heel verschillend zijn. Maar misschien was het niet één moment. Misschien was het een optelsom van kleine dingen. Twijfels die stilletjes binnenslopen. Verwachtingen die niet helemaal overeenkwamen. Het besef dat fijn niet altijd genoeg is, hoe graag je dat soms ook zou willen.

Ik heb me de afgelopen weken flink af zitten vragen of ik mezelf aan het saboteren was.

Maar ergens gaandeweg, toen ik diep in mijn hart keek, was de liefde er gewoon niet.

En ik weet dat er wordt gezegd: liefde is niet genoeg.
Maar liefde is wel het begin.

En wij zijn het allebei waard om liefde te voelen én liefde te ontvangen.

En dus wil ik nooit dat iemand met mij settelt, want ook ik ga niet settelen. Niet voor half of bijna. Ik wil liefde in zijn volledigheid.

En jawel, een gezonde liefde. Maar ook die is vol. Dat weet ik zeker.

Dus het is jammer, maar beter zo.

Het leven vindt vijf jaar vrijgezel zijn schijnbaar nog niet lang genoeg. Dus ik ben officieel weer op de markt. En dat is oké, maar…

Please send help.

Liefs,

Jip

Subscribe now

Een traan valt van mijn vaders gezicht op het bed van mijn opa: “Je hebt het goed gedaan, pa. Je hebt het goed gedaan voor ons. Ik hou van jou.” En met die laatste woorden van mijn vader lopen we mijn opa’s kamer uit.

Afgelopen weekend namen we afscheid van mijn opa. Onverwacht, eigenlijk. Als je mijn vorige dagboek las, weet je dat ik al met twee emotionele situaties te dealen heb. En daar komt het afscheid van mijn opa nog bovenop.

Dood blijkt het thema van februari te zijn. En ‘alles komt in drieën’ is schijnbaar toch geen cliché.

Ik ga heel eerlijk zijn: ik had niet de allerdiepste band met mijn opa. Daar zagen we elkaar simpelweg te weinig voor. Maar verdrietig ben ik wel. Hij was toch bijna 33 jaar een onderdeel van mijn leven. Hij is familie. En hij betekent alles voor mijn vader, die de laatste jaren met veel liefde en toewijding heeft gezorgd voor die koppige opa de Jongh.

Ik kan me (gelukkig) nog niet voorstellen hoe het is om je ouder te moeten verliezen. Mijn vader (en mijn oom en tante) heeft het inmiddels twee keer meegemaakt.

Ook al was opa 97 en wisten we dat het eraan zat te komen, het einde kwam alsnog hard binnen. Verdriet en berusting mixen met elkaar. Want ja, het is beter zo. Hij ging ineens heel snel achteruit en werd langzaam een schim van zichzelf.

Maar er is ook iets anders dat ik dit weekend heb mogen voelen: het besef dat een leven volledig geleefd is.

Een lang, vol en eigen leven

97 jaar heeft mijn opa geleefd. Van 1928 tot 2026.

Besef: hij werd geboren in een wereld zonder internet of telefoons, en hij was getuige van historische momenten: de Tweede Wereldoorlog, de watersnoodramp, de maanlanding, de val van de Berlijnse Muur, de oprichting van de EU en de opkomst van het internet. Een leven vol verandering, en hij bewoog altijd mee. Koppig… maar hij bewoog mee.

Zeven jaar geleden namen mijn broer, mijn vader en ik een video op, een soort levensdocument, waarin opa vertelde over vroeger. Over de oorlog, over opgeroepen worden voor militaire dienst en de bootreis naar Indonesië. Maar hij vertelde ook hoe hij mijn oma leerde kennen. In 1950 danste hij op een feestavond van de toneelclub met Gerda, en dat, ik quote: “Vond ik wel aardig.”

Vier jaar later trouwden ze.

Samen bouwden ze een traditioneel gezin op: opa werkte fulltime, oma zorgde voor het huishouden en hun drie eigenwijze kinderen.

Toen oma Alzheimer kreeg, zorgde opa voor haar zolang het kon. Toen dat niet meer ging, bezocht hij haar dagelijks in het verzorgingstehuis. Twintig jaar geleden namen we afscheid van haar, zijn grote liefde.

Opa kreeg zes kleinkinderen en twee achterkleinkinderen, en moest ook het verlies van een kleinkind dragen.

Hij woonde dertig jaar lang in hetzelfde huis in Nijmegen, was gek op de gebakjes van banketbakkerij Looijenga, zijn fauteuil en sportzenders.

Tot op hoge leeftijd bleef hij mee met de tijd: op zijn 90e stuurde hij mij een berichtje op Facebook, en hij skypte nog tot een half jaar geleden met familie.

Zelfs Covid kreeg hem niet klein. Hij bleef overeind staan. Hoewel het lopen naar de Albert Heijn ineens schuifelen werd. Maar liever schuifelen dan lopen met een stok of rollator. Ben je gek?

Tot zijn 96e woonde hij zelfstandig. Een verzorgingstehuis? Geen sprake van. Al waren de wekelijkse tripjes van mijn tante met hem naar de audicien – want volgens hem lag het natuurlijk altijd aan het gehoorapparaat, en niet aan hem – vermoedelijk om gek van te worden.

Hij deed alles wat hij kon en bijna alles wat hij wilde, een lang, breed en rijk leven vol geluk, verdriet, liefde, rouw, plezier, ziekte en herstel.

Niet veel mensen leven zo’n volledig leven. Zeker niet zo’n lang leven.

Een leven vol verandering, en hij bewoog altijd mee.

Dus ja, ik denk dat mijn vader gelijk heeft.

Hij heeft het goed gedaan.

Niet alleen voor zijn kinderen, maar ook voor zichzelf. Met zijn hart op de juiste plek, zijn intenties puur en zijn koppigheid als vaste metgezel.

Hij heeft het leven absoluut, voor zover hij kon, uitgespeeld. Hij heeft nooit bij de pakken neergezeten. Nooit opgegeven.

En dat is iets om met bewondering naar te kijken.

Met respect naar te kijken.

“Je hebt het goed gedaan, pa. Je hebt het goed gedaan voor ons. Ik hou van jou.” En met die laatste woorden van mijn vader lopen we mijn opa’s kamer uit.

Ps. Ik hoop dat oma en Pablo je hebben opgevangen en jullie eindelijk, na zo veel jaar, weer samen zijn. 🕊

Liefs,

Jip

Subscribe now

Lief dagboek,

Het is een beetje stil geweest. Ik zou willen zeggen omdat ik het zo druk heb met hele leuke dingen. Maar dat zou niet helemaal eerlijk zijn. En eerlijkheid is waar mijn dagboek om draait.

Ja, ik ben druk geweest. Ja, ook met leuke dingen. Maar eigenlijk speelt er emotioneel gewoon heel veel. Zó veel, dat ik soms niet goed weet wat ik hier moet schrijven.

Want ga ik het wel delen of niet?

Schrijf ik over luchtige dingen, terwijl mijn hoofd ondertussen chaos, angst en verdriet huisvest?

Ik heb besloten niet in detail te treden. Soms moet je dingen gewoon even dicht bij jezelf houden. Tot je er zelf iets wijzer van bent geworden. En soms mag je in bepaalde situaties simpelweg nog niks delen.

Maar helemaal niks zeggen voelt ook niet goed.

Dus hier zijn we dan…

Ik heb geen idee hoe ik ga uitleggen wat er speelt, zonder precies uit te leggen wat er speelt (en nee, het gaat dit keer niet over mijn datingleven). Wel over twee andere, hele belangrijke onderwerpen in mijn leven.

Laten we het erop houden dat situatie één een keuze vraagt die ongelooflijk zwaar is en mijn hart in duizend stukken breekt. Ik heb serieus nog nooit zoveel gehuild als de afgelopen maand.
En situatie twee zet mijn leven, opnieuw, compleet op z’n kop.

Het universum heeft blijkbaar besloten dat, voordat het jaar van het paard begint (én ik 33 word), er nog wat laatste dingen afgestoten moeten worden. Even een laatste opschoning. Zodat er ruimte komt voor een frisse start.

Slang en paard

Mocht je het gemist hebben (of je afvragen waarom het leek alsof iedereen een rotjaar had in 2025) dat schijnt dus het jaar van de slang te zijn geweest. En daar zitten we officieel nog in tot 17 februari.

Schijnbaar vraagt het jaar van de slang om eerlijkheid. Om in discomfort te zitten. Om los te laten wat je niet langer dient: werk, relaties én identiteiten. Om te transformeren.

Holy shit, ik besef me nu ineens dat het stukje identiteit óók wel heel accuraat is voor mij.

Hoe dan ook.

Ze zeggen dat dit jaar er niet alleen was voor intense zelfreflectie, maar vooral als voorbereiding. We moeten dingen loslaten, zodat er ruimte komt voor iets nieuws. Probably datgene wat zich mag manifesteren in het (nieuwe) jaar van het paard. Een jaar dat staat voor beweging, groei en vooruitgang.

Of je er in gelooft of niet, ik vind het bizar hoeveel mensen ik hoor die nu, in januari, nog een soort laatste bezem door hun leven halen. Alsof alles er nog even uit moet. Zo ook bij mij.

Iets meer dan een maand geleden had ik nooit verwacht dat ik nu met twee van zulke impactvolle situaties te maken zou hebben. But here we are.

Gelukkig weet ik dat ook dit weer voorbij gaat, en dat er ook echt fantastische dingen gaande zijn in mijn leven.

Nieuwe vriendschappen, mijn eerste boek wordt uitgegeven, mijn huisje is écht mijn safe space (niet ik die als retail therapy net eindelijk nieuwe posters voor in mijn lijstjes heb gekocht).

En nee dit is geen spiritual bypass, ik baal en huil ook flink om alles wat er speelt, maar probeer in de tussentijd ook dankbaar te zijn voor het moois dat ik in mijn leven heb. Tegenwoordig kan ik die dingen heel goed naast elkaar laten bestaan.

Volgende week zit ik een week op een hutje op de hei, uhhh de Veluwe, om mijn boek te schrijven. En als ik kijk naar hoe ik me nu voel, denk ik wel dat er dan ook weer ruimte is om je up te daten over mijn dating leven. Dus stay tuned voor een nieuw dating dagboek.

Tot die tijd hoop ik dat je weet dat het oké met me is. Dat ik in hele goede handen ben. Dat ik de liefste mensen om me heen heb. En dat dit, hoe moeilijk ook, nu eenmaal onderdeel is van het leven.

Het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Ook niet bij mij. En ook dat is oké.

Dankjewel dat je hier bent <3

Liefs,

Jip

Subscribe now

Als ‘ja’ eigenlijk ‘nee’ betekent.

Let op: Dit artikel bevat beschrijvingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag. Dit kan als confronterend of triggerend worden ervaren.

Het was warm. Eindelijk. Juni en juli waren verregend voorbijgekropen. We liepen maanden rond in regenjassen en laarzen. Nu, in augustus, konden we voor het eerst weer in een T-shirt naar buiten. Ik liep langs mijn beste en oudste vriendinnetje. Zestien jaar vriendschap wandelde naast elkaar in het bos, terwijl onze hondjes elkaar voor het eerst ontmoetten. Wie weet worden ook zij beste vriendinnetjes. Al zwijgend staarde ik voor me uit. Mijn oog viel op twee bomen langs het pad, die ietswat overhelden. Alsof de wind ze in hun vroege jaren net iets te veel weerstand had gegeven, waardoor ze niet recht omhoog konden groeien. Maar toch stonden ze daar. Trots. Volgroeid.

“Heb jij ooit seks gehad terwijl je het eigenlijk niet wilde?”

De vraag verliet mijn mond zonder vooraankondiging. We hadden het over van alles en niks, maar ineens voelde ik de drang om deze vraag te stellen. We hadden het er als vriendinnen nog nooit over gehad. Ze keek me van opzij aan en dacht even na. “Ja, met mijn ex, als hij weer eens stomdronken thuiskwam en hij per se wilde. Het was makkelijker om er gewoon in mee te gaan dan op dat moment een ruzie aan te gaan.” Ik wist dat hij agressief kon worden als hij dronk of gebruikte. “Sorry,” zei ik. Ze haalde haar schouders op. “Jij?” Ik snoof een diepe teug frisse boslucht naar binnen, alsof het mijn hoofd zou helpen helder te denken en herinneringen terug te halen. “Ja,” zei ik. “Twee keer.” We liepen door en onze hondjes renden ons vrolijk voorbij. Twee asielbeestjes die, net als die bomen, in hun vroege jaren iets te veel te verduren hadden gehad. Maar toch weer durfden te bloeien. “Sorry,” zuchtte mijn vriendin: “Dat is twee keer te veel.”

“France takes historic step to define rape as sex without consent.”

“France takes historic step to define rape as sex without consent.” Las de titel van het artikel. Enerzijds wilde ik juichen. Anderzijds ontstond er een error in mijn hoofd. Het was 2025. Stond ‘afwezigheid van toestemming’ niet in de definitie bij verkrachting?

Blijkbaar niet. Blijkbaar was het tot voor kort juridisch nog steeds mogelijk dat iemand ‘seks had zonder toestemming’ zonder dat dit per se als verkrachting werd erkend.
En dat zegt eigenlijk alles.

Dat de norm pas net begint te verschuiven.

Dat ‘nee is nee’ nog altijd een uitleg nodig heeft.

We zijn zo gewend geraakt aan een cultuur waarin vrouwelijke grenzen onderhandelbaar zijn, dat het juridisch benoemen van iets wat voor velen allang duidelijk was, ineens een “historische stap” heet.

We hebben het nodig, deze stap. Clearly. Want we hebben nog een lange weg te gaan.

Maar we hebben méér nodig dan wetten.

Want er is een onderwerp binnen dit topic wat onbesproken lijkt.

Hoe zit het met de vrouwen die ‘ja’ zeiden met trillende handen, verstijfde lijven, of een knoop in hun maag?

We hebben een cultuurverandering nodig waarin ‘consent’ geen grijs gebied is. Waarin we begrijpen dat toestemming pas écht is als het vrij gegeven wordt.

Zonder druk. Zonder manipulatie. Zonder angst.

Ik vertrouwde hem

Ik heb zelf twee ervaringen gehad waarbij ik ja zei, omdat het makkelijker was om me er maar overheen te zetten dan het ‘gevecht’ aan te gaan.

Een van die keren was met iemand die ik vertrouwde. Die beweerde een vriend te zijn. Ja, er zat wel wat spanning tussen ons. We vonden elkaar wel leuk. Dat was ook de reden dat ik naar de barbecue ging waar hij me voor had uitgenodigd. Ik had daarvoor de auto van mijn moeder geleend. Ben naar Utrecht gereden. Heb samen met hem en een vriend van hem lachend door de supermarkt gelopen om boodschappen te doen. Het was leuk. Totdat het dat later op de avond niet meer was.

Mijn eerste intentie was om op tijd weer naar huis te gaan, want de volgende ochtend moest ik vroeg in Limburg zijn voor het dansoptreden van mijn dansklassen. Ik werkte als dansdocente en de eindejaarvoorstelling was belangrijk. Maar rond een uur of tien haalde mijn vriend me over om lekker los te laten: “Je kunt hier pitten, maak je niet druk.” Omdat ik hem vertrouwde, dacht ik: ah joh, prima, ik crash wel op de bank en dan vertrek ik vroeg in de ochtend. We lachten. Zongen mee met de muziek em iedereen was heerlijk aan het dansen. Rond middernacht sloeg de gemoedelijke sfeer echter om. Mijn vriend begon zich wat agressief te uiten naar zijn vrienden. Hij had alcohol, wiet, en wie weet wat nog meer op, en het viel niet helemaal lekker.

Omdat twee andere (mannelijke) vrienden van hem ook te veel hadden gedronken en gebruikt om nog naar huis te gaan, besloten ook zij te blijven slapen. Daar ging de bank die ik had willen claimen. Er werd door de drie mannen besloten dat ik bij mijn vriend in bed moest slapen. Ik probeerde nog andere oplossingen te bedenken, maar alles werd tegengesproken en afgewimpeld. Ik voelde me een beetje in het nauw gedreven en stemde dus uiteindelijk maar in. Ik hoopte dat ik kon vertrouwen dat hij me met respect zou behandelen. We waren immers vrienden. Maar dat was een dwaze hoop. Hij werd pissig toen ik hem afwees. Die agressieve energie van eerder op de avond kwam naar boven. Hij begon me te beledigen, naar beneden te halen, over te halen, te manipuleren. Uiteindelijk stemde ik toe omdat ik eigenlijk bang was.

Zodra het buiten licht werd, ben ik zijn huis uit gevlucht en heb hem nooit meer gesproken.

Ik heb mezelf meermalen voor mijn kop geslagen. Waarom vertrouwde ik hem?Waarom heb ik meer drankjes gedronken, waardoor ik niet meer naar huis kon rijden? Waarom durfde ik niet gewoon die deur uit te lopen en in mijn auto te gaan slapen? Waarom? Waarom? Waarom?

Omdat ik bang was.

Omdat een drankje aannemen van een man veiliger voelt dan hem afwijzen.

Omdat lachen om zijn seksistische grap veiliger voelt dan hem erop aanspreken.

Omdat een man negeren veiliger is dan hem zeggen dat catcalling niet oké is.

Omdat instemmen tot seks, soms veiliger voelt dan nee zeggen.

Ze zeggen dat onderzoek uitwijst dat de grootste angst van een man is om uitgelachen te worden door een vrouw. En de grootste angst van een vrouw? Dat is om vermoord te worden door een man.

Mijn eerste ja was omdat ik hem vertrouwde.

Mijn twee volgende ja’s waren omdat ik bang was.

The sad truth

Ik heb toen op een harde manier geleerd dat ik mezelf nooit meer in zo’n kwetsbare situatie mag laten belanden. Dat vrouwen zich dat eigenlijk überhaupt niet kunnen permitteren. Dat zelfs als je iemand vertrouwt, je toch beter je eigen rug kunt dekken. En dat je constant moet nadenken over de mogelijke gevolgen van keuzes die in eerste instantie onschuldig lijken.

En dat is triest.

Het is triest dat er altijd een onderlaag van angst is.

Dat we niet lekker naïef door het leven kunnen gaan.

Dat we mannen niet blind kunnen vertrouwen.

Dat we nooit zorgeloos een drankje teveel kunnen drinken.

Of bij een vriend kunnen crashen zonder dat er mogelijk misbruik van wordt gemaakt.

Het is triest dat ons lichaam te vaak niet (meer) alleen van ons is.

Dat een nee, geen nee mag zijn, maar een uitnodiging tot onderhandelen.

Dat we vaak kiezen voor instemming (zelfs al zorgt het voor verdriet) omdat afwijzing kan leiden tot erger.

Menig man zal reageren op dit verhaal met: Boohoo, je had gewoon de deur uit moeten lopen.

Menig vrouw zal dit lezen en denken: Ik weet precies wat je bedoelt.
Of erger nog: Ik heb dit ook meegemaakt.

Alleen een vrouw snapt waarom je blijft (als je met drie dronken mannen in een kamer staat) en je voelt dat het veiliger is om te buigen dan om weg te lopen.

Dat nee gewoon nee is, geen onderhandeling.

Ik hoop (wij hopen) dat er een tijd komt waarin we jonge meisjes deze lessen niet meer hoeven te leren. Dat ze niet met sleutels tussen hun vingers over straat hoeven te lopen. Dat we ze geen attributen hoeven mee te geven om zich veilig te voelen. Dat ze mannen kunnen vertrouwen, gewoon omdat het veilig is. Dat ze niet zes keer hoeven na te denken over hun vluchtroute, over een smoes om weg te komen, over hoe vriendelijk ze moeten glimlachen om niet de verkeerde snaar te raken.

Dat ze geen ja hoeven te zeggen uit angst voor wat er gebeurt als ze nee zeggen.

Dat nee gewoon nee is. Geen onderhandeling. Geen uitdaging. Geen startschot. Gewoon: nee.

En dat elke man dat accepteert. En respecteert.

Liefs,

Jip

Subscribe now

Lief dagboek,

Nadat mijn relatie van vier jaar uitging, vroeg ik me af of ik wel echt verliefd op mijn ex was. Ondanks dat het mijn langste, gezondste en meest liefdevolle relatie ooit was, twijfelde ik niet alleen tijdens onze relatie, maar ook erna aan mijn gevoelens voor hem. Ik was immers niet geobsedeerd door hem (en ben dat ook nooit geweest).

Toen we elkaar leerden kennen, ging alles vlotjes, makkelijk. Het was leuk, we konden lachen, avonden aan een praten, gek doen met elkaar en de liefde bedrijven. Maar wanneer hij weg was, zat ik niet naast mijn telefoon te wachten op een appje. Hoorde dat niet bij verliefd zijn? Dat je de hele dag aan iemand denkt, niet kan eten, niet kan slapen, je niet kan concentreren op je werk?

Dit had ik bij de relatie vóór hem wel.

Dit had ik ook bij de mannen die ik vóór hem datete.

Maar dit had ik niet bij hem. Hoewel ik wél écht graag bij hem wilde zijn en ik absoluut van hem hield, heb ik tóch bijna vier jaar lang getwijfeld of dit wel echte liefde was. Ik was immers nooit tot over mijn oren verliefd geweest, toch?

Nadat deze relatie uitging, werd ik direct smoorverliefd op een andere man. Het gevoel dat ik vier jaar lang miste, ontvlamde spontaan bij de eerste kus. Ik kon weken niet eten, niet slapen, en zat dag in, dag uit te wachten op zijn appjes.

Daten met deze man was niet makkelijk. Het ging niet vlotjes en hij twijfelde of hij me eigenlijk wel écht leuk vond. Je snapt vast dat deze relatie vrij snel stukging, en dat ik nog veel te lang probeerde om het te laten werken. Om hem voor me te winnen. Want oh, ik was toch zó verliefd!

De man die ik daarna datete. Hetzelfde verhaal.

Hij liep een koffietent in en ik was op slag verliefd. Liefde op het eerste gezicht. De eerste drie weken maakte hij me het hof. Althans, dat dacht ik. Later bleek het love bombing. Want het moment dat ik toegaf aan zijn avances, vond hij me niet interessant meer. En ik hem des te meer. En daar zat ik weer: ik kon weken niet eten, niet slapen, en zat dag in, dag uit te wachten op zijn appjes.

Anderhalf jaar lang was het een spel van push en pull. Het moment dat ik niet meer geïnteresseerd was, wilde hij ineens weer heel graag. Het moment dat ik weer heel graag wilde, was hij niet meer geïnteresseerd. Anderhalf jaar lang. Veel highs, veel lows. Veel lust en heel verliefd. Dacht ik…

Liefde of trauma?

Als ik terugkijk op alle relaties die ik heb gehad. Alle mensen die ik heb gedatet. Zie je een patroon.

In alle situaties waarin ik claimde superverliefd te zijn. Bleek liefde helemaal geen rol te spelen. Het waren relaties die het tegenovergestelde waren van liefdevol. Het waren relaties met mensen die vooral egoïstisch bleken. Waarin ik heel veel liefde gaf, maar het nooit terugkreeg. Sommige waren ronduit toxisch, andere gewoon niet goed voor me.

En de relatie met mijn ex? De relatie waarin ik twijfelde aan de liefde. Was de meest gezonde en meest liefdevolle relatie van allemaal.

Dus het liet me denken.

Waarom stel ik verliefdheid gelijk aan totaal geobsedeerd zijn met iemand?

Haal ik niet gewoon twee verschillende gevoelens door elkaar?

Mijn therapeut beaamt dat laatste. En leg deze casus bij elke andere willekeurige therapeut en die zal hetzelfde zeggen, namelijk:

‘Jouw verliefdheid is geen verliefdheid, Jip. Je verwart verliefdheid met een traumareactie. Een enorme stresstrigger.’

Maar hoe leer je je onbewuste brein het verschil?

Ik weet nu zo’n drie jaar dat wat ik dacht dat verliefdheid is, dus eigenlijk een stressreactie is.

Dat ik word getriggerd door emotioneel onbeschikbare mensen en hen interessant vind omdat ze me herinneren aan iets van vroeger. En/of aan een sterk geloof dat ik liefde niet waard ben (wat mijn onbewuste brein maar al te graag wil bevestigen). Fuck me.

Blijkt vervolgens ook nog dat ADHD een rol speelt. Een brein dat bekendstaat om een tekort aan dopamine, houdt van push-en-pull-relaties. Een relatie waarin iemand je aantrekt en vervolgens weer op afstand zet, is een emotionele achtbaan die veel dopaminepieken geeft. Het ‘willen maar niet krijgen’ activeert het beloningssysteem. De onzekerheid in zo’n relatie voelt verslavend en spannend, en elke keer als de ander tóch weer appt (vooral na een lange stilte), voelt dat als een mini-high. Fuck me, again.

Dus nu had/heb ik de kennis.

Maar hoe de piemels ga je jezelf leren dat dit niet het gevoel is wat je wil?

Dat verliefdheid en liefde anders horen te voelen, en zijn?

Eerlijk, ik weet niet of ik het antwoord voor je heb.

‘HOUD JE BEK PATRICIA!’

Want hoewel ik de afgelopen drie jaar patroon na patroon heb doorbroken, elke emotioneel onbeschikbare persoon direct de deur heb gewezen en hierdoor andere mensen begon aan te trekken (dikke vette win!), ben ik nu iemand aan het daten op wie ik absoluut he-le-maal gek ben. En tóch komt zo nu en dan dat stemmetje in mijn hoofd dat zegt:

Maar je bent niet obsessed met d’r, ben je dan eigenlijk wel verliefd?

Hoort dit niet anders te voelen?

Ja, het is leuk… maar, weet je nog hoe je je voelde bij Gabriel?

‘HOUD JE BEK, PATRICIA!’

Schreeuw ik dan terug. Oh ja, fyi: de stem in mijn hoofd, zij heet dus Patricia…

En ze is een zeikwijf.

Want WTF, Patricia? Gabriel was totaal niet leuk.

Ik had niet eens lol met die man. Ik heb weinig leuke dingen met hem gedaan, heb weinig gelachen met hem. Hij was niet eens echt lief voor me. Ik voelde me totaal niet comfortabel bij hem en was niet 100% mezelf bij hem.

Hoezo denkt mijn systeem dat ik verliefd op hem was?

Waarom denkt mijn onbewuste brein dat de stress die hij me gaf, verliefdheid is?

Hoe dan ook.

De vrouw die ik nu date, is fantastisch. We hebben grote lol samen en ik ben gek op haar. Daarnaast kan ik volledig mezelf zijn. Ik kan uiten wat ik voel. Ik voel me op mijn gemak, en kalmte overspoelt me als we samen zijn.

Is mijn brein aangeleerd dat ‘niet getriggerd worden’, aka die kalmte, saai is? Is dat het?

Terwijl het enige wat ik wíl, een relatie is zónder die constante triggers.

De rustige liefde. De échte, gezonde liefde. Ik wíl die relatie die mijn zenuwstelsel kalmeert in plaats van opfokt. Want dat verdien ik. Toch?

Saboteren kun je afleren?

Ik denk overigens dat die ‘tóch?’ boekdelen spreekt. En dat het “saaie” misschien een minder grote rol speelt dan ik in eerste instantie dacht.

Als ik namelijk écht diep ga nadenken over waarom Patricia me probeert te saboteren, kom ik denk ik vooral terug op angst. En ergens nog de twijfel of ik zó’n liefde wel verdien.

Het is namelijk bijna nooit voorgekomen dat diegene die ik datete, míj net zo leuk vond als ik hen. En nu? Nu lopen de gevoelens gelijk. En dat vind ik eng. Ik ben namelijk bang dat dit op een gegeven moment stopt. Dat mijn gevoel doorgroeit en dat van haar niet. Bang zelf weer gekwetst te worden.

En wat doet je onbewuste zelf bij angst?

De controle proberen te pakken.

Patricia probeert me daarom te vertellen dat het eigenlijk helemaal niet zo leuk is met haar. Dat ik eigenlijk helemaal niet verliefd ben op haar. Dat ik daarom beter niet kan committeren. Of beter zelfs: stop er maar gewoon mee.

Waarom?

Want dan doet het ook niet zo’n pijn als het stukloopt.

Wees degene die nu kwetst, in plaats van straks de gekwetste te zijn.

Het is een overlevingsmechanisme. Een overlevingsmechanisme dat er zelfs voor heeft gezorgd dat ik jaar na jaar mensen aantrok die niet volledig konden committeren, want eigenlijk durfde ík zelf niet te committeren. Ergens in je achterhoofd weten dat het tóch niet gaat werken, verzacht de pijn wanneer precies dat hoge woord eruit komt.

Pamplona is gesloten

Laten we één ding vooropstellen.

Die gedachtes, dat ben ik niet. Dat is mijn overlevingsmechanisme (en voor jou geldt dus hetzelfde, als je dit herkent).

Je gedachtes reflecteren zelfs zelden wat je écht voelt.

Ik heb daarom moeten leren dat zodra ik twijfelende gedachten ervaar in mijn hoofd, maar die stem niet voel in mijn hart, ik deze beter niet blind kan vertrouwen.

Overigens, en gelukkig(!), zijn deze gedachten niet een constante. Ik denk dat Patricia af en toe om de hoek komt kijken, op momenten dat ze bang is, en omdat ze het idee dat dit nog wel eens de real deal kan zijn, eigenlijk heel eng vindt. (Zelfs al weten we helemaal niet wat de toekomst brengt en of we elkaars forever persoon zijn…)

En dan moet ik heel bewust het gesprek met haar aangaan. Want hell no dat ik mijn innerlijke systeem dit ga laten opfokken.

Hel no dat Patricia diegene gaat zijn, die mijn eerste gezonde “relatie” in vijf jaar tijd saboteert, omdat ze liever wegrent van het oncomfortabele en denkt dat het beter is om als een stier achter een rode lap aan te rennen, in plaats van liefde toe te laten.

No, no, no. Pamplona is gesloten. Geen Fiesta de San Fermín voor mij. Ik ben klaar met de stierenrennen.

Klaar met het handelen uit angst.

Klaar voor die kalme liefde.

Voor een rustig zenuwstelsel met iemand op wie ik he-le-maal gek ben, zonder geobsedeerd te raken.

Een gezonde liefde.

En ik ga mijn brein daarin meekrijgen.

Ik ga mijn brein leren dat liefde nu eenmaal komt met angst, en soms pijn, maar dat het altijd meer waard is om in het proces gekwetst te worden dan liefde nooit een kans te geven.

Want die pijn, daar komen we uiteindelijk wel weer bovenop.

Maar die spijt van het niet toelaten, die kruipt onder je huid en laat je nooit meer met rust.

Liefs,

Jip

Subscribe now

Lief dagboek,

Ik kan me niet heugen wanneer ik voor het laatst kerst heb gevierd mét iemand. En dan bedoel ik niet mijn familie of vrienden. Maar met een date of partner. Ik denk dat het 2020 was. Nadat mijn relatie van vier jaar uit ging, was ik vrij snel serieus aan het daten met iemand (te snel eigenlijk). En hoewel we kerst niet samen vierden, vierde ik wel Nieuw jaar met zijn familie.

Ja, dat was 2020. Jeetje. Vijf jaar. Die vier jaren daarna, zat ik altijd als single aan het kerstontbijt.

Maar dit jaar, is anders. We vieren namelijk eerste kerstdag samen.

Je zou kunnen zeggen, wow wat snel! Jullie kennen elkaar pas anderhalve maand. Is het pas anderhalve maand? Wow, het voelt veel langer.

Want hoewel jullie in het verhaal pas bij date twee zijn (sorry, ik loop achter), zijn wij ondertussen alweer bij date nummer 8? Oké, eigenlijk is dat ook nog niet echt super veel. Misschien gaan we wel als een raket. Twee vrouwen die beiden in het begin zeiden dat ze het rustig aan wilden doen. HAHAHA, allebei delulu blijkt nu. Maar hey, who the fuck cares?

Ik vroeg me gisteren overigens af vanaf wanneer je het geen ‘dates’ meer noemt. Want het zijn geen fixed tijden en gekaderde momenten meer. Het zijn geen: ‘Ik zie je om 8 uur, dan eten we wat en ik ga naar huis om 11 uur’ momenten meer. Het is meer fluïde. Nu zijn het meerdere dagen/dagdelen samen doorbrengen.

Noem je die dagen dan nog steeds ‘dates’ of is het nu gewoon… iets anders?

Hoe dan ook.

Je kunt dus wel stellen dat het goed gaat. Dat we heel veel plezier hebben. Een beetje op een roze wolk zitten samen. Want het gaat zo ongelofelijk makkelijk. Dat je bijna gaat denken: It’s too good to be true.

Maar ik laat geen enkele zelfsabotage toe. Dus ook niet die gedachten.

Zijn er dan geen enkele hobbels of opstakels op de weg Jip?

Jawel. Ik bedoel, dit is het leven en hoewel wij mensen, iedereen om ons heen graag laten geloven hoe fantastisch goed het gaat, is dat meestal een facade, want het leven is en verloopt niet altijd perfect.

Maar het zijn geen hobbels die je wellicht verwacht. Ik weet ook niet of hobbels het goede woord is. Maar bij gebrek aan beter:

Friendzone of meer?

Ik denk dat we beiden, maar ik spreek natuurlijk vanuit mezelf, wel iets meer actief het romantische tussen ons moesten voeden, dan we wellicht tijdens het daten met mannen hebben moeten doen. En daarmee bedoel ik, Vanuit mijn view:

Omdat ik al 32 jaar, gewend ben dat vrouwen, platonische vriendinnen van me zijn (op een enkele uitzondering na). Merk ik dat ik tijdens het daten van vrouwen vrij snel verval in een vriendschappelijke energie. Ik ben namelijk zo gewend om op een bepaalde manier met vrouwen om me heen om te gaan, dat het vervallen in die manier van omgang met elkaar automatisch gaat. En zelfs terwijl ik me absoluut (en heel erg) aangetrokken tot mijn date voel, merkte ik dat ik ergens rond date drie of vier, me besefte dat ik meer intimiteit moest gaan opzoeken om dat te voorkomen.

Ik durf niet te zeggen of dit helemaal hetzelfde was voor haar.

Maar we hebben er op date twee wel een conversatie over gehad. Hierin zeiden we beiden dat het een interessante onbewuste manier van omgaan met elkaar is, en waar je dus wellicht meer bewust van moet zijn, dan als je met het andere geslacht zou daten.

Enfin, als je iets intiems over mij wil weten. Mijn love language, misschien wel de meest belangrijke, is touch (aanraking). En in elke dating situatie moet je altijd heel even aan elkaar wennen, voordat je misschien heel touchy feely met elkaar durft te zijn (tenminste, dat heb ik…). Knuffelen, aanraken, kriebelen, kusjes stelen, is dus iets wat voor mij MEGA belangrijk is om het romantische te voelen én me geliefd te voelen.

Ik was dus heel erg blij, dat we ons op date vier eigenlijk al een stuk comfortabeler bij elkaar voelden, waardoor dit deel in onze connectie ook veel meer uitgetest kon worden. En zelfs al maakt(e) ze me soms wat verlegen, want… ze is gewoon fokking leuk. Ik toch wel bewust heb geprobeerd wat vaker d’r hand te pakken of een kusje te stelen (en gelukkig kwam dit ook terug). Het heeft voor mijn gevoel, direct gezorgd, dat wat we absoluut niet (meer) in de richting van een friendzone bewogen, maar heel duidelijk maakte dat dit écht meer kan zijn dan alleen dat.

En thank god. Ik wil helemaal niet in die friendzone zitten met haar! Begrijp me niet verkeerd. Ik ben wel blij dat het voelt dat we een goede vriendschappelijke basis hebben ook. Maar alleen vrienden zijn? Daar vind ik haar veel te leuk voor.

Maar zijn wel dingen waar we doorheen aan het navigeren zijn. Want laten we wel wezen, het is de eerste keer dat ik echt serieus met een vrouw date.

Als ik eerlijk ben had ik veel meer proces gerelateerde hobbels verwacht. Dat ik veel harder zou moeten vechten tegen het onbewuste stemmetje in mijn hoofd die me wijs wil maken dat dit allemaal maar een fase is en ik uiteindelijk toch eindig met een man.

Maar die heb ik de laatste tijd eigenlijk niet echt meer voorbij horen komen.

Ik geniet namelijk gewoon volop van haar. En wat we nu hebben. En hoeveel plezier we maken. En hoe makkelijk dit allemaal gaat en hoe rustig en kalm daten met haar voelt.

Ik dan dus eigenlijk ook niet wachten tot eerste kerstdag. ❤️🎄

Recap van afgelopen weken

Hoe dan ook… to catch you up, een kleine recap van de afgelopen weken:

• Op date drie hebben we met Xera op het strand gewandeld en samen in Haarlem ergens gelunched.

• Op date vier had ze me bij haar thuis uitgenodigd en had een super leuke creatieve date bedacht, waarbij we glazen potten (want: ‘potten’, you get the joke?) hebben beschilderd en heerlijk hebben gegeten.

• Op date vijf heb ik d’r als mijn +1 meegenomen naar een Disney+ premiere van een serie… waarvan we beiden dachten dat het een film premiere zou zijn, en we zodra we gingen zitten, midden in seizoen twee terecht kwamen van een serie die we niet kenden en en geen idee hadden waar het over ging (we hebben heel hard gelachen hierom samen). De popcorn smaakte in ieder geval lekker.

• Op date zes is ze het weekend in haarlem geweest en zijn we samen (alsmede met mijn beste vriend) naar de kerstmarkt gegaan.

• Date zeven again, weekend haarlem en hebben we samen gesport en heeeeerlijk niks gedaan (kunnen we dus schijnbaar ook goed samen)!

Ja I know, ze komt vaak naar Haarlem. Het is niet zo dat ik niet haar kant op wil gaan, of mijn best wil doen. Ik heb gewoon een hondje waar ik rekening mee moet houden oké? Te zijner tijd mag Xera vast wel eens een keer mee naar haar huisje, al weet ik niet of haar beige vloerkleed het daarmee eens gaat zijn.

Maar goed, nu ben je up to date. Van het dating proces met deze hele mooie vrouw. Wat interessant is, maar vooral gewoon heel erg leuk en fijn.

En natuurlijk hoop ik dat dat zo blijft.

Dus duim met me mee.

Liefs,

Jip

Ps. MERRY F*CKING XMAS ALLEMAAL!