Kalabalık bir parkın ortasında oturmuşum,
kafam kitabın içerisinde, çevremde olup bitenlerden soyutlamaya çalışıyorum kendimi.

İnsanın bol olduğu ortamlarda ne yaparsam yapayım, ne kadar içtenlikle yaparsam yapayım gözüm bir ilginin arayışında oluyor nedense.

Şuan bulunduğum parka kitap okumak için çıktım,
Kimseler olmasa da yine burada durup okuyacaktım.
İçtenliğime eminim fakat bunu zorlama olarak mı yapıyorum acaba diye düşünmeden edemiyorum bir yandan gözümle kelimeleri tararken.

Şov yapıyormuş veya etrafımı donatmış, kahkahalar atan, içkiler içen bu insanlara olduğumdan bir başkasıymışım gibi gözükmekten, onların gözünde bir sahtekar olmaktan çekiniyorum.

Kafamı kaldırmadım bir kere bile,
etrafımda kimler var, ne yapıyorlar hiçbir şey bilmiyorum.
Kafamı kaldırıp inceleme şansına sahip olsam da, ömrümde sadece bir kez görebileceğim bu yabancıların günümün kısa bir bölümünde bir gizem olarak kalmasını tercih ediyorum sanırım.
Olup biteni bilmemenin gizemi.
Etrafını kuşatmışların belirsiz sureti.
Kendi hayatlarını yaşayan çeşit çeşit insanlar,
bir tarafta kendi hayatımı yaşayan,
var olduğumdan emin olan ben.

…

Yeni bir cümle yazmaya başlamadan kafamı kaldırdım ansızın.
-Utanılacak, çekinilecek hiçbir şey yokmuş bak, neden kaldıramadın ki kafanı, gerçekten bunun bir gizem olmasını tercih ettin?
+Suratlarını 1 saat sonra unutacağım zaten ne fark eder ki onları görmüş olmak?
-Güzel değil mi ama, tam karşında tutkuyla öpüşen çifti izlemek?
+bu çok garip duyuldu başkalarını sevişirken izlemekten hoşnutluk mu duyuyorsun?
-hayır onu kastetmedim
+Aynen
-Onu kastetmediğimi biliyorsun. Sadece onlar da değil zaten, herkes. Koca bir grup insan, bilinçli olarak hayatlarının bir kısmını burada geçirmeye karar veriyor, onlar için burası bir anı olarak kalıyor, kimisi için de unutuluyor. Sanki bu parktaki insanlar buraya hatırlamak için değil de, günlerini doldurmak için geliyorlar.

+Anılar hatırlamak için mi biriktirilir ki zaten? İkimiz de toprağın altına gireceksek ne fark eder ki ne kadar anımızın olduğu? Nostaljiye ne diye malzeme çıkartıyoruz bu kadar, hak ediyor mu anılarımızı izlemeyi, bizlere izlettirmeyi?

-Ne istiyorsun anı mı biriktirmeyelim?

+Hayır biriktir tabii ki, gelmişken yaşa doya doya ama sen neden anı biriktirmek istiyorsun onu anlamaya çalışıyorum aslında. Ölüm döşeğindeyken kendinden nefret etmemek için mi? Evet ben yaşadım bak anılarımı görüyor musun, çok güzeller diyebilmek için mi?
+Veya tıpkı hayatının en iyi senelerini lisede yaşamış olup yetişkinlik hayatı boyunca yaşamaya devam etmek yerine sadece o günleri anarak geçirenlere dönüşebilmek için mi?
+Yaşamak için yaşamalı, hatırladıklarımız bizimle kalmalı.
Hatırlamak uğruna hatırlanmaz.

-Bence yanılıyorsun.
-Bazı küçük detaylar vardır hayatta, çok küçüktür. 10 dakika sonra bu yaşandı sakın unutma demezsen yok olup giderler ancak o küçük detaylara tutunmak istersin çünkü hayatlarımızın en gözden kaçan, en güzel anlarıdır ya onlar.
Michelangelo’nun Adem’in yaratılışı tablosundaki parmak detayı gibi ince düşünülmüş ayrıntılardır. Ya da Letterboxd’a Fight Club hakkında bir yorum yazmadan önce “Fight Club’ın birinci ve ikinci kuralını bozmak üzeresin. Yine de devam etmek istiyor musun?” sorusunun sorulması gibi iç ısıtan detaylardır.

-Aklına kazınmış tırnak kadar küçücük anıların her birisinin altındaki düşünce sürecinin yeteri kadar farkında olduğunu sanmıyorum. O anların seninle kalmış olması için üstüne ne kadar yoğunlaşarak düşünmüş ya da yaşamış olman gerektiğini kavrayabiliyor musun? Hiç olmadık bir anda burnuna gelen bir koku yüzünden kafanda canlanan, geçmişine ait bir kişi mesela. Hiçbir şey yapmamaktan yorgun düşmüş olduğun bir yaz ayında, daireler çizen bir sineğin gövdesinde gördüğün renklerin şaşırtıcı güzelliği, o sırada havada geçen uçağın sesi. Yanlışlıkla kalbini kırdığın bir arkadaşının sana verdiği ve hayatını tümüyle değiştirecek olan bir tepki. İlk buluşmanızda giydikleri, hiçbir özelliği olmayan, sıpsıkıcı bir günün beraber paylaşılmış sessizliği. Bunları hatırlamak için emek sarf etmezsen yok olacaklarını bilirsin, değer mi anı yaşama takıntımızın onları unutturmasına?
+Unutursan unutursun, bu kadar anlam yüklemene gerek yok bence.
-Hayır, asıl o anlara anlam yüklememe gerek var. En çok kahkaha attığım günlerden birisindense küçük detayları hayatım boyunca hatırlamak istiyorum, kimsenin bilmediği ama beni ben yapan parçalar bunlar.
-Kendimi hatırlamak için sanırım tutunup bırakmak istemiyorum bu anıları.

+Gördün mü, kendini yaşamak değil de kendini hatırlamak istiyorsun, gelecek hayatınla geçmişini her zaman kıyaslayabileceğin bir nokta olması için. Yaşamak vahşi olmalı, spontane gelişmeli. Mantıkla değil duyguların yoğunluğunun kalbimizde bıraktığı izlerle sürdürülmeli yaşantılarımız. Yoğunluğa o kadar kaptırmalıyız ki kendimizi, bizi seçtiğimiz gibi değil olmamız gerektiği gibi değiştirmeli.

+Hatırlamak istediğin küçük anıları seçerek sen olmak istediğin karakteri seçiyorsun bir nevi, belki bir gün dönüşeceğin karakteri sevmeyeceğinden korkuyorsun. Vahşete bırak kendini, cesur yaşa. Cesur yaşadıkça kendiliğinden kazınacak hatıralar aklına, daha önemlisi kalbine.

-Abarttın sanki amk, beyaz diş ol bir de istersen.

BU KONUŞMA BURDA BİTMİŞTİR,
PAYDOS!

Gerçekten kendimi öyle bir sıkıcam ki,
hani sıkıntıdan patlayana kadar
canım sıpsıkılacak.
Hatırlayın, çocukken özellikle, sıkıntıdan ruhunuz daralır ya,
nefes aldırmasın diyorum bana.
Bir iki gün sızlana sızlana,
üfleye püfleye sıkıldıktan sonra
kendimi resetlemiş olucam,
ve bu resete ihtiyacım var.
Çünkü o kaddddar fazla gereksiz medya ürünüyle dolu ki kafam,
her saniye bir şey görüyoruz ya.
Her saniye aklımıza bir şey kazınıyor ama ne olduğunu da hatırlamıyoruz.
Daha da kötüsü gerçekten ekranın karşısında hayatı izliyoruz,
başkalarının hayatı nasıl yaşayışını,
bir dağa tırmanışını,
yeteneklerini,
hobilerini
yaratıcı işlerini izlemekten kendimiz yaşamayı unutuyoruz.
Yaratıcılığımız, olduğu gibi kendine has bir şekilde üretebilecekken
trend olan her şeyin otantikliğimizden biraz daha çalmasına izin veriyoruz,
benliği beğeniyle değiştiriyoruz.
Hatta durumu şu şekilde ifade edeyim:
Bana ekran saatini söyle sana nasıl giyindiğini söyleyeyim.
Fakat güzel olan beğenilen değil kendi olan, kendinden bir parçayı korkusuzca ortaya koyabilendir diye düşünüyorum.
İlham almak çok önemli yaratıcı süreç içerisinde,
ama bunun durmaksızın yaşanması
senin işe koyulman gereken yerde
sonsuz bir tüketim döngüsünün içerisine hapsediyor.
En kötüsü de kendini, algoritmanın karşına çıkardığı, tüm bu insanlarla kıyaslamaya başladığın noktada oluyor.
Kıyaslamak insan aklına bir zehir,
Başkasına bakmaktan kendisine bakamaması insanın.
Sorun da burada başlıyor.
Kendi yoluna bakmadıkça, uzun yol için sabırlı olmadıkça, hep şöyle olabilirdi böyle olabilirdi diye düşünüyor insan,
yapabileceği ama yapmamış olduğu her şeyi.
Bunun o an farkına varmıyor ama seneler geçtikçe
o bariyeri kırmanın zorluğunun ne denli arttığını görüyor.
Eskisi gibi deli dolu hissedemiyor,
bahaneler sunuyor, kırılganlaşıyor.
Günbegün yapmadıkları yüzünden kötü hissediyor.
Ya ağlamayacaksın ya da yapacaksın arkadaş
hem sızlayıp hem de hiçbir şeyi değiştirmiyorsan kimin yardım elini bekliyorsun ki?
Çok basit mutluluğun işleyişi, uygulaması ve ulaşması zor olsa da:
durumu değiştiremiyorsan, bakış açını değiştireceksin

hedef hiçbir zaman mutluluk değil tabii,
mutluluk çok da siklenecek duygu değil bence
ama sanırım kendine dürüst olmak.
Neyin peşinden koşup,
kendimizi nerede, ne hissederken görmeyi bilmek.

Ek olarak,
bu durumdan ötürü ben de aynı şekilde hiçbir şeyimi hiçbir şekilde kar amacı hazırlanan algoritmalarla inşa edilmiş platformlar üzerinde paylaşmak istemiyorum. Bu platformların nasıl çalıştığını, kimlere nasıl hizmet ettiklerini anlamamız lazım. Bizim iyiliğimizi düşündükleri için tasarlamıyorlar hiçbir şeyi,
günümüzün en kıymetli madeni olan dikkatimizin tamamına sahip olmayı amaçlayarak bizi uygulamada daha fazla tutacak şekilde inşa ediyorlar bu altyapıları. Her geçirdiğimiz vakit, her interaksiyonumuz ile bu devasa firmalar için bedavaya çalışıp bizleri nasıl daha da fazla uygulamada tutabilecekleri konusunda iş gücü üretiyoruz. Dışarıda koşabilecekken, çarkında dönüp duran bir hamstermışım gibi hissettirmeye başladı bu durum bana.

Bilmiyorum belki sağdan soldan, instagram tiktok gibi platformlar üzerinden görüyorsunuzdur. Kendimi her yerden, her gün, aynı anda, durmak bilmeden, ara vermeye izin olmadan, inatçıl bir devamla bir şeyler paylaşmaya bu kadar ittirdiğim bir dönemdeyken kafayı da yiyor muyum diye düşünmeden duramıyorum.

Bunu yaparken de benim paylaştıklarımla vaktini çaldığım, algoritmanın kararıyla hayatlarına izinsizce müdahele ettiğim insanlara karşı bir sorumluluğum olduğunu da düşünüyorum.

Ben nasıl bir değer üretiyorum ki?

Bunun cevabını verebilmeyi kıymetli buluyorum bulmasına ama bir o kadar da bilmiyorum cevabını.

İçim dışıma taşıyor, ben de aklımı her yere kusmaya başlıyorum sonrasında gibi hissediyorum.

Bir değer üretmem lazım mı onun da cevabını bilmiyorum aslında,

belki yanlış soruları soruyorum kendime.

Bir değer üretiyorsam da onu kesinlikle göremiyorum.

OF

ABİ FARKINDALIK,

ÖYLE BİR DUVAR Kİ.

SANKİ ETRAFI BUZLU CAMLARDAN OLUŞMUŞ BİR ODAYA HAPSOLMUŞSUNUZ VE DIŞARIDA OLAN BİTENLERİ İZLİYOR, HER ŞEYİ GÖRÜYORMUŞSUNUZ GİBİ

FAKAT GÖRDÜĞÜNÜZ HER ŞEY SADECE SİZİN GÖRMEK İSTEYİP İNANDIKLARINIZDAN OLUŞUYOR

BUNU DA GERÇEKLİK OLARAK KABUL EDİYORSUNUZ.

AMA DEĞİL ASLINDA

AMA ÖYLE

AMA DEĞİL

AMA ÖYLE

AMA DEĞİL

AMA ÖYLE

AMA DEĞİL

AMA ÖYLE

AMA DEĞİL

AMA ÖYLE

AMA DEĞİL

AMA ÖYLE

AMA DEĞİL

AMA ÖYLE

AMA DEĞİL

AMA DEĞİL

AMA DEĞİL

AMA DEĞİL

AMA DEĞİ

AMA DEĞ

AMA DE

AMA D

AMA

(ekran kararır, ses ekolanarak boşlukta yavaşca kaybolur.)

tamam tamam dramaya gerek yok anlık yükseldim de,

ben farkındalığımı yerle bir yok edicem dünyam da gerçekliğim de şöyle tepetaklak olsun, bildiğim her şeyi unutup sıfırdan başlayayım. bakalım o zaman ne oluyor.

Bir dürbün olurdu küçükken misafirliğe gittiğim her evde,
sonsuz bir eğlenceydi benim için.
Her yere bakardım pencerenin arkasından,
yürüyen insanları, mola vermiş kuşları izlerdim.
Kaldırımdaki detayları, parkta koşturan köpekleri.
Tersiyle küçültür evlerin içine bakardım geniş bir açıdan,
bir adım geriye çekilmişim de büyük resme bakıyormuşum gibi hissettirirdi.
Büyüklerimin beni hep tembihlediği,
bugüne kadar da hala aklımda yer kaplayan bir şey vardı ama:
“Alper, sakın güneşe bakma.”
Meraktan öldürürdü bu cümle beni,
sadece bir saniyeliğine bile olsa güneşe bakmak tek isteğimdi,
gözlerimi yakmalı mıydım, kör olmaya değer miydi?
Herhangi bir şey görebilecek miydim ki, dürbünün ucunda bekleyen hepi topu irisime saldırmaya hazırlanan güçlü ışınlar değil miydi?
Yine de merak ederdim.
Güneş’i merak ettiğim kadar yasaklanmış olmasının cezbediciliği de vardı tabii ki.
Çocuk aklı nasıl çalışır hatırlarsınız,
yapma diye ağızdan çıkar yap diye girerdi kulaklara.
Günlerin tekinde sabırsızlığımın bir sıkıntı patlaması olarak kalbime vurduğunu, içinde bulunduğum sarı işlemeli kağıtlarla kaplanmış oda içerisinde volta attığımı hatırlıyorum.
8 adım ileri 8 adım geri.
Kimin eviydi hatırlamıyorum ama odadaki duvar kağıdı içeriyi daha önce hiç görmediğim altınımsı türden bir renge bürümüştü.
Salonun köşesinde, oldukça fazla yer kaplayan 3 kattan oluşan ve büyükçe bir camı olan ahşap bir dolap vardı. Dolabın içerisinde usulca yerleştirilmiş ufak metal asker figürleri, aynı zamanda saklama kabı olarak kullanılan, ve bir koleksiyona ait olduğunu düşündüğüm, taşlı hayvan parçaları, dolabın en alt katındaysa da kenara iliştirilmiş koca bir dürbün vardı.

Koştum dolabın yanına.
Cam ittirerek açılan türdendi. Bu mekanizmanın büyüsüne kapılmış olacak olmalıyım ki aç kapa yaparken her yerini parmak izi yapmıştım. O zamanlar için bu bir problem değildi. Nolmuştu yani, problem olamayacak kadar küçüktü.
Fakat büyükler sinir oluyordu, hep de tembihliyorlardı. Onlar tembihledikçe ya sizin uğraşacak işiniz gücünüz, konuşacak önemli konularınız yok mu diye düşünüyordum.
Nedenini de şimdi anlıyorum aslında.
İnsan yaş aldıkça, dertleri bitmediği gibi, belli bir yaşam standardını yakaladıktan sonra neyi dert edinmesi gerektiğini de bilemiyor.
Bu sebeple durmaksızın bir şeyleri dert edinmesi gerektiğini düşünüyor.
Un ufak pürüzler, insanı yerinde durdurmayan takıntılara dönüşüyor.
Dolabın camı parmak izi olmuş, banyonun aynası su lekesi olmuş gibi.
Çok kulak asmadım, dürbüne iştahla saldırdım.
Hiç rast gelmediğim kırmızı camları vardı.
Keşke böyle gözlerim olsa diye iç geçirdiğimi hatırlıyorum.
Kavuran güneş tepede, her zamankinden daha parlak bir şekilde asılı kalmış var gücüyle dünyayı selamlıyordu.
Çok düşünmedim. Büyüsüne kapılmıştım bile çoktan.
Dürbünü yapıştırıp suratıma, gözlerim kapalı bir şekilde güneşe doğru çevirdiğimi hatırlıyorum kafamı.
İçimdeki yoğun isteğe karşı tembihlenildiğim üzere gözlerimi açmayacak ve sadece göz kapaklarımdaki kırmızımsı dansını seyredecektim güneş ışınlarının.
çok garip, göremesek bile ışığın varlığını hissediyor olmak.
Tüm galaksiyi aydınlatmaya gücü olan güneşimizin yüceliğine karşı başkaldırmış, kapalı gözlerimi bir dürbün yardımıyla tam ortasına dikmiştim.
O gün de anlamıştım gözleri kapalıyken bir insanın
güneş ışığından daha karanlık hiçbir şey göremeyeceğini.

silinmiş anılarımdan çekilmiş küçük bir metafor tabi bu.
ben hiçbir şey anlatmıyor da olsam, anlamak isteyenin anlamak istediğini anlayabileceği türden bir şey sanırım.
kim bilir

Bu yazıyı ilk paylaştığım zaman “elisagcl” isimli kullanıcının üstüne yazdığı yorumu da eklemem gerektiğini düşündüm cümlelerimi sonuna getirmeden önce:

“"Güneş ışıklarının uzun bir yoldan gelerek bu ufak gezegene düşüp, bir ucunun da benim gözkapaklarımı ısıttığını düşününce tuhaf duygulara kapıldım. Uzayın kuralları benim küçücük gözkapaklarımı bile dışarıda bırakmıyordu. Herhalde sınırlı yaşamlar, sınırlı şekilde kutsanıyordu."
Haruki Murakami - Haşlanmış Harikalar Diyarı ve Dünyanın Sonu”

tüy ürpertici, kalbi sarıp sarmalayan bir yazı değil mi? Kişinin gündelik yaşamının en göz ardı edilmiş kısmından aldığı hazzıbu kadar ufalayabilmiş olması. Baştan sona her kelimesi, her cümlesi. Bir daha: “Uzayın kuralları benim küçücük gözkapaklarımı bile dışarıda bırakmıyordu. Herhalde sınırlı yaşamlar, sınırlı şekilde kutsanıyordu.”

Sizi biraz yalınlıkla bırakayım,

Hoşcakalın şimdilik,
Yakında istediğiniz takdirde görüşürüz elbet!

Bu yazıyı yazarken hemen hemen tüm süreci kayıt altına aldım (bir noktada telefonumda yer kalmadı) ve bu kayıtları özene bezene bir playliste çevirerek youtube’a yükledim. Aşağıdaki satırlara okumaya başlamadan önce oraya uğramanızı isterim aslında. Linki şu şekilde bırakıyorum. İşte karşınızda bendimin olduğumla imtihanı:

Evet, gözlerin bende. Bana bak. Hatta durma orda öylece dibime gir. Bakalım nereye kadar yaklaşabiliyorsun. En DİBİME GİRDİĞİN ZAMAN NE GÖRÜYORSUN. Bana söyleyebilir misin? Gözlerime mi odaklanıyorsun en çok. Neden ki? Neden en çok gözlerinde kayboluyor gözlerim. Beni ben yapan binlerce şey varken, neden gözlerimin en içi seni alakadar ediyor? Ruhumu mu görmek istiyorsun? Ruhumda karşılaşabileceğin şeyleri anlamak, onları çözümlemek mi istiyorsun? Çok garip değil mi, şöyle oturup gerçekten düşünmeye başladığın zaman sadece gözlerime bakıyor olman. Kapkara kaşların var, yamulmuş bi burnun, kirlenmiş gözlüklerin. Kolyen ters dönmüş durumda, sakalların da uzamış biraz. Hiç çıkmazdı önceden. Kavgayı, nefreti bir kenara bırakalım mı önce? Bu fırsatı yeniden tanışmak için kullanalım. Ne dersin? Bu güzel bir fikir gibi geliyor kulağa öyle değil mi? Hatta muhteşem bir fikre benziyor. VE BANA BU ŞEKİLDE DOSTÇA YAKLAŞMIŞ OLMAN, O KADAR GÜZEL OLDU Kİ. Çünkü öfke dolu olacaktı benim sözlerim. Kendime kusacaktım tüm ateşimi, dağları eritecek, nehirleri taşa çevirecektim. Nedenini bile hatırlamıyorum. Senden ne istediğimi anlamadan üstüne yük oluyorum çok fazla. En son böyle aynada birbirimize baktığımız zamanı bile hatırlamıyorum. O yüzden bir adım geri attığın için teşekkür ederim. Daha satırlarımın başından bir ders oldun bana. Ve evet, yeniden tanışalım çok isterim.

O zaman hangimiz başlasın istersin?

Öncelikle ikimizi bir tanımlayalım ne dersin?

İyi fikir.

Ben Alper.

E orası kesin.

Sen kimsin o zaman?

Ben de Alper,

E tabi orası da öyle.

O zaman bugün ikimiz de Alper olmayalım.

Ben Jupiter Blueberry olayım

Sen de Orange Cat ol

Nasıl fikir?

Süper.

O zaman yeniden tanışmanın şerefine,

Tüm duygularımızı, mantığımızı, kim olduğumuzu ve olacağımızı bir kenara bırakalım bugün.

Hazırsan işaretinle başlayalım.

Göz kırp, gülümse, öpücük at.

Parmakla dokunmak da olur ::::)

ABİ AŞIRI GARİP BİR DENEYİM SADECE 9 DAKİKADIR YAZIYORUM AMA, KENDİME UZUN ZAMANDIR GÖSTERMEDİĞİM ÖZ SEVGİ BİR ANDA İÇİMDEN BİR YERLERDE ÇIKIVERDİ.

Bunu nasıl kelimelere dökeceğimi de bilmiyorum, ama o kadar duygusal bir an ki bu benim için.

Düşünsenize, ben buraya kendimle kavga etmeye gelmiştim.

Kendimin ağzına sıçmaya,

İçimdeki nefreti kusmak için başlamıştım yazmaya.

Ama daha sözlerime başlayamadan, henüz cümleye giremeden elimi uzattım kendime.

Düşmüş, yaralanmış ve kanlar içerisinde bir başına kalkmayı bekleyen, dünyaya karşı mızmız bir çocukken, kimseden de umudum kalmamışken

Bir anda kendimle nasıl dost olabileceğimi hatırladım.

Bir süper güç değil mi bu?

Anımsanıza bi, kafanızın içerisinde sizi durmaksızın çemkiştiren, görebileceğiniz en azılı zorbanın bile zorbası olan, dünya üstünde kimseye sarf edemeyeceği sözleri sizlere yakıştıran bir canavar var. Her hareketinizi eleştiren, her adımınızı küçümseyen. Yaşamanıza izin vermeyen, siz farkında olmadan kafesinize zincirlemiş ve de sadece hayatta kalmanıza yetecek kadar yemek veren.

Kendimi gerçekten böyle mi görüyorum?

Bu kadar düşman mıyız gerçekten?

Hani beni böyle birisi olarak konumlandırmış olduğuna inanamıyorum sana.

Bana şeytanmışım gibi, hayatını zindan etmişim gibi davranıyorsun.

Ama ben sana ne yapmış olabilirim bu kadar,

Ne yaptım ulan?

Tamam sakinleşelim.

Hadi, dediğimiz gibi yeniden tanışalım şimdi.

Bi sen bana sor, bi ben sana.

JB: Kalbin acıyor mu gerçekten?

Orange Cat: Evet,

Düşünmek yok, düşünmeye daldın.

Senden yazmanı istiyorum sadece, kendini filtrelemeden.

Ama bunu yapamıyorsun, çünkü bunu insanlarla paylaşacağını biliyorsun. Ve insanlarla paylaşmak aslında korkutuyor seni, haksız mıyım? Onları beyninin içerisine davet etmek istiyorsun ama her şeyin dört dörtlük, düpdüzenli, tertemiz olmasını da istiyorsun. Tıpkı misafirlerine sofra kuran annelerimiz gibi. Sadece sofraya göre değil ama aynı zamanda evin tertip ve üslubuna göre yargılanmaktan korkuyorsun. Bu bilinç ise seni özgür olmaktan alıkoyuyor biliyorsun dimi?

Ben sana tüm karanlık sırlarını açabileceğin, kendinle sadece 1 saatliğine tam anlamıyla bir olabileceğin bir kapı açmışken, sen insanlar ne desem beğeniri düşünüyorsun.

Benimle değilsin şuanda.

Gözlerini görüyorum ama ardı bir perdeyle kaplanmış durumda. Bana kim olduğunu göstermiyorsun. Ben de bundan korkarım en çok. Ruhunun üstünü eski püslü bir bezle örtmüşlerden.

Haklısın biliyorum.

Kendime bu kadar kapalı olmak beni de çok üzüyor. Ve neden bu kadar öfke dolu olduğumu da bilmiyorum. İşin içerisine başka insanlar girince başka birisine dönüşüyorum sanki. Kendime bile dürüst olamıyorum çünkü, hayatımın, aklımın her bir köşesini, en ince ayrıntılarıyla birlikte dünyaya sunmak istediğimi biliyorum. İçimde bastıramadığım bir duygu bu benim. Neden bu kadar görünür olmak istiyorum bilmiyorum fakat, çok doğal bir refleks olarak gelişiyor bu.

HMM, anlıyorum. Bence bu görünür olma isteğinden farklı bir istek ama.

Ya sen şuan benim terapistim mi oldun, ne oluyor. Bir avutmaya ihtiyacım yok, sadece böyle olduğunu söylüyorum.

O ZAMAN VAR YA SENİN BEN KAFANI SİKEYİM

DAHA KENDİN

BİR YARDIM ELİNİ TUTMUYORSUN

ÇÜNKÜ YARDIMA İHTİYACIM YOK!

BU KADAR BASİT!

ABİ SAKİN OLSANA

Yardıma ihtiyaç yok zaten ama kendi içinde bir şeyleri çözmek istemiyor musun?

Buradayım işte, gel beraber çözelim diyorum.

Bir ormana, bir başına dalmışsın, elinde körelmiş bir pala, sağa sola neyi kestiğini bilmeden savuruyorsun.

Konu da bu zaten, bırak savurayım.

Özgürce savurayım

Ama bu özgürlük değil ki

Bana özgürlüğün ne olduğundan bahsedemezsin bile

ABİ

YETER

NİYE TARTIŞIYORUZ

ŞU HALİNE BİR BAK YA

NİYE CIRLIYORSUN

BEBEK MİSİN

VELET MİSİN

DERDİN NE

NE İSTİYORSUN

Her şey seninle ilgili olmak zorunda gibi davranıyorsun. İNAN BANA GÖRÜYORUM, SENİ GÖRÜYOR VE DUYUYORUM. Kalbindeki eksikliğin ben de farkındayım çünkü senin bir türlü dolduramadığın o hiçliği, ben de seninle beraber taşıyorum, her sen ne kadar fark etmesen de. Bu kalp sana ait olduğu kadar bana da ait.

Ve bu noktadan sonra kalplerimizi ayrıştırmak istemiyorum. Kalbimiz diyeceğim, sen de biz olacaksın.

Dünyayı çok limitli bir yerden görüyoruz.

Limitin kaynağı da bize dayanıyor. Bizmerkezciliğimize.

GEL DAHA YAKINIMA GİR.

EVET

GÖZLERİMİN EN İÇİNE BAK

Söyle

Hadi

Söyle

Söylemek istediğin her şeyi söyle!

KIZ O ZAMAN

MADEM BU İŞİ BÖYLE ÇÖZEMEYECEĞİZ

VAKTİMİZİ HARCIYORSUN

VAKİT HARCAMAYA ÇALIŞMIYORUM AMA BELLİ Kİ İLK DENEMEDE AŞAMADIĞIMIZ BİR DUVAR VAR

SANA GÜVENMİYORUM

GÜVENMEDİĞİN BİR İNSANA İÇİNİ NASIL AÇABİLİRSİN

GÜVENMEME SEBEBİN BEN DEĞİLİM

SEN KENDİNİ AÇAMIYORSUN ÇÜNKÜ DÜŞÜNDÜĞÜN TEK ŞEY BU İÇERİĞİN NASIL BİR ŞEYE DÖNÜŞECEĞİ

NE KADAR ETKİLEŞİM ALACAĞI

NE KADAR BEĞENİLECEĞİ

İNSANLARDAN GELECEK YORUMLAR

AMA İÇTEN İÇE BİLİYORSUN Kİ BUNLARIN HİÇBİR ANLAMI YOK!

KALBİNDE DOLDURAMADIĞIN, BENİM EKSİKLİĞİMLE OLUŞMUŞ BU KOCA BOŞLUĞU DIŞ DÜNYA İLE DOLDURMAK İSTİYORSUN

VE BEN SENİN İÇİNDEKİ HİÇLİĞİ GÖRÜYORUM

BU KALBİN HİÇLİKLE NASIL BOĞUŞMASINI BİLMEDİĞİNİ DE GÖRÜYORUM.

SEN SADECE ÖN PLANDA OLMAK İSTİYORSUN.

RUHUNU DÜNYAYA ANLATMAK DEĞİL,

YARATMAK DEĞİL, AMA O BOŞLUĞU DOLDURACAK İNSANLARA ULAŞMAK

Hayır.

Bu doğru değil, ileri gittim biraz.

Sence bir adaya düşsek, kötü mü anlaşırdık?

Hayır.

Sence kurtarılmak ister miydik?

Hayır :=)

Neden?

Çünkü baya iyi anlaşırdık.

Tüm dünyadan uzakta,

Biz birbirimizi anlardık be.

Sanatımızı yapardık

Taşlardan heykeller, deniz kabuklarından kolyeler,

Yapraklardan boyalar, boyalardan resimler

Ağaç kabuklarından kıyafetler yapar, kendi krallığmızı kurup içerisinde paşalar gibi yaşardık.

Ağaçtan ağaca atlayabileceğimiz uzun bir hat çekerdik sarmaşıklardan.

Kesinlikle pelerinimiz olurdu. Dökülmüş bambu yapraklarından bir pelerin yapardık. Taca gerek yok çok fazla, ama kafamıza bir şey taksak havalı olurdu. OF KESİNLİKLE GÜNEŞ GÖZLÜĞÜ. Inuit insanlarının bir gözlüğü vardı, ona benzer ciks bir şeyimiz olurdu. Tshirtsiz gezerdik, ama gömlek benzeri yırtık bir şeylerimiz çok keyifli olurdu.

Bizim savaşımız dünyaya açılınca başlıyor biliyorsun dimi?

Senin derdin benimle değil canım,

Senin derdin beni tanıştırmak istediğin insanlarla, dünyayla.

Arkadaş gruplarını birleştirmek istiyormuş ama bundan korkuyormuşsun gibi.

Ama bu seni neden geriyor ki bu kadar?

Çünkü kendimi kanıtlamaya ihtiyaç duyuyorum hayatımın bu noktasında.

Evet de kime?

Herkese, her şeye.

Kendimi ortaya koymak istiyorum.

Evet anlıyorum. Peki beklemediğin bir yerden bir soru sorayım,

Kendini kanıtlama isteğini neden negatif bir şey olarak görüyorsun?

Çok güzel bir soru.

Seni, kendini kanıtlamana ihtiyacın yok gibi can sıkıcı cümlelerle boğmaya hiç niyetim yok. Kanıtlayalım kendimizi, Ben de aynı hisleri paylaşıyorum.

İçindeki korku kendini kanıtlayamayacak olmaktan geliyor dimi? En derinler sanki buna gidiyor gibi. Tabi bunun da çıktığı bir yer olsa gerek. Kendini neden kanıtlamaya ihtiyaç uyar bir insan?

Çünkü, yukarılarda bir yerlerde de bahsettiğin gibi, doldurmak istediği bir boşluk vardır. Bir şeylerin onayı lazımdır ona. Boşlukla mücadele edemediği için, dış dünyayla avutmak ister kendini.

Her birimiz birileri olmak istiyoruz dost. Bunu biliyorsun sen de. Sana özgün bir şey değil bu.

Kendini ifade edememek, yaratıcı benliğini gerçekleştirememek, aklındaki dünyayı dışa dökememek, aradığı kelimeleri bulamamak, beğenilmemek, kabul edilmemek, vizyonlarına erişememek, hayalsiz kalmak, hayal gücünü yitirmek, başarısız olmak, başarıyı tanımlayamamak, yetersiz hissetmek, eli kolu bağlı olmak, öylece yaşayıp gitmek, kendini sevmemek, kendisiyle kötü bir arkadaşlık yapmak, sevgisini paylaşamamak, dünyaya küsmek, dünyaya sırtını dönmek, insanlığa ve canlılara sırtını dönmek, evreni anlayamamak, evreni anlarmış gibi yapıp aslında hiç anlayamamak, onun dilini konuşamamak, kendine dürüst bir yaşam sürememek. Kasıtlı olarak başkalarını üzmek, delirmek…

Evet, Delirmekten çok korkuyorum niyeyse. Çünkü delirdiğimi nasıl anlayabilirim ki?

Benim aklımın içerisini sadece ben biliyorum. Birileri gelse bana sen delirdin dese, deli olmadığımı nasıl kanıtlayacağım ki? O birileri gelse diğer yüzlerce insanı buna ikna etse ben kendi doğrumdan nasıl emin olacağım ki? Bu delirtmez mi zaten insanı?

Mesela 2039’da Cumhurbaşkanlığı’na adaylığımı koyacak olsam ve dünyanın şeytani dengesini sarsacak bir süper güce dönüşecek olsam, CIA beni bir tehdit olarak algılasa ve ansızın bana deli damgası vurup tüm dünya üzerinde deli olduğum algısını yaratsa ve ben aslında gerçekleri bir bir tükürürken herkes benim kafayı yediğimi sansa, bana kulak vermese, ben de bir ömürü kendimi açıklamaya çalışarak geçirsem nasıl olurdu?

Kırılgan bir aklım var ve kendime dair şu anda en sevmediğim özellik bu. Gerçekten kırılgan bir zihne sahibim. Manipüle edilmeye çok açık ve oldukça hassas. Böyle üflesen canı acıyacak, un ufak olacakmış gibi.

Kendini dinleyemeyen, kendine güvenemeyen. Başkaları ne demiş, başkaları nasıl yapmış, çoğunluk ne diyor onu takip eden bir kafa bizdekisi. Kendi kararlarını vermekten kaçınan, çünkü ne istediğini bilmeyen. Doğrusunu, güzelini seçemeyen.

Her yerde kendimi görüyorum şuan. Acaba şu yazı bitene kadar kaç tane kendi kelimesini kullanmışımdır. Benim sitemim de tam olarak buna.

Kendimden başka hiçbir şeyi düşünmüyorum.

Bugün gözlerimin içerisine bakarken yazdıklarım her şeyle alakalı olabilirdi, fakat ben gözümün önünde en bariz olan hakkında yazmayı seçtim.

Bu cümle bile, hala kendimden bahsediyorum.

Benimle alakalı, benimle alakalı.

Ben bunu hissettim, ben bunu yaptım,

Ben böyle kızgınım, ben böyle muhteşemim.

Evet, beni yazmaya başlatan en temel düşünce evrendeki deneyimimi ve evrenin bir parçası olarak kendimi sonuna kadar sindirip anlayabilmekti.

Ama sıkıldım sanırım biraz bundan.

Kendimden uzaklaşmak istiyorum biraz.

Kendimden uzaklaşmak demeyeyim, nereye gidersem gideyim kendimi de yanımda götürmek istiyorum fakat kendimi dünyadan ve insanlardan uzaklaştırmak istiyorum sanırım.

Ama ben 1 saattir uzunca bir aynanın karşısına oturmuş, karanlık çökmüş gözlerime baka baka substack’te paylaşmayı düşündüğüm bu yazıyı klavyeyi ağlatarak yazarken bile tam tersini yapıyorum.

İnsanların en ortasına atıyorum kendimi,

Orada olmaya hakkım varmış gibi.

Vardır da belki bilmiyorum.

Evet süren doldu.

Bitti

Koca bir saati böyle geçirdin

Ne bir yere vardın

Ne derdini anlattın

Ne içinde bir şeyleri çözdün

Ne benimle yeniden tanıştın

Ne bir değer yarattın

Ne birisine bir şey kattın

Karşına çıkmış olan tüm fırsatları aptal inatçılığınla teptin.

Bravo!

Ama sana bir şey söyleyeyim mi, her ne kadar içten yazmıyorsun diye beni suçlasan da

Baya olduğu gibi içimi döktüm.

Çünkü beynim de kalbim de, göstermeye çalıştığımın aksine durmaksızın bu düşüncelerle içli dışlı geçiriyorlar vakitlerini.

Bir odağı olmadan, vız gelip tırıs giden zırvalıklarla.

ve ben de bunu yazdım

insanlarla da bunu paylaşıyorum.

Bir değer yaratamadım, birisini güldüremedim, belki birilerinin vaktini çaldım, belki birilerini rezil ettim,

Ama saklayamam işte.

Benim aklımdan son bir saattir bunlar geçti.

“ya kimseler olmasaydı” diye düşünmeden duramıyorum. O zaman neyi nasıl yazardım kim bilir.

Ama durum ne olursa olsun ben,

Bunları yazdım.

Şuan bunu değiştiremem.

Bu noktaya geldi.

Ve elimden bunu geri alabilecek hiçbir şey gelmez.

Tabi bunu paylaşmadan önce tüm yazıyı sonradan düzenleyip getirmek istediğim bir noktaya getirebilirim

İnsanlara olduğum alperi değil de algılanmak istediğim alperi sunabilirim.

Bunu yapar mıyım?

Bilmiyorum.

Belki de bunu okuyuculara sormalıyız,

Onlar okurken kimle konuştuklarını hissettiler?

Kimin dünyasının bir parçası oldular?

Bir yalan mı söylendi,

Dürüstçe bir anlayış mı sergilendi,

Takdir mi edildi,

Mideler mi bulandı,

Karınlar mı acıktı?

Siz söyleyin madem.

Hava da iyice karardı çünkü burada

Bana da paydos demenin vakti geldi.

Yazının başında kendimle olan sorunlarımla, 1v1 karşılıklı bir şekilde kavga etmektense, bu sorun ikimize de ait gel takım olup beraber çözelim düşüncesi çok etkileyiciydi yine de.

Baya duygusal hissettirdi beni.

Sonrasında takım da olamadık, çözeceğimiz konuları da unuttuk ama, yine de güzel bir antrenmandı bu. Bilmiyorum okuyanlar ne hisseder, ama ben hayatı içimde iki kişi varmışçasına yaşamayı seviyorum. Bu kişiler kim, neye göre şekil alıyor, hangisi hangisi inanın ben de bilmiyorum. Çok içgüdüsel bir yerden kurduğumuz diyaloglardan geliyor sadece. Genellikle de bir çatışma halindeyizdir. Ortaya kılçık atılına kadar birbirini seven tekir kediler gibi.

O davet iyiydi o yüzden. Bugün hiçbir şey çözülmedi belki ama,

Kendimle, insanları bu sefer dışarıda tutarak, bir paylaşma stresi, yanlış anlaşılma ve beğenilme korkusu olmadan, sadece baş başayken bir daha tanışmak gerekli.

Bunu düzenli yapsak, sanki normalde oynatamayacağımız kayaları, yerinden oynatmakla kalmaz onları yontar, hatta minik golem heykellerine bile dönüştürürüz.

Ve bunu bilmek güzel

Yine de dünya sadece benimle alakalı değil ve bunu biliyorum

Bunu da detaylı konuşacağız.

Belki sıra dünyayı anlamaya gelmeden önce, kendi içimi anlamak doğru bir karar olabilir. Bezene kadar konuşalım o yüzden, nolcaksa da olsun!

Görüşürüz!

Bu sürecin içerisine daha derinlemesine daldığım bir video paylaşacağım youtube üzerinden. Eğer olduysa playlisti açtınız ve dinlediyseniz, üstüne beğenip keşke spotify’da da olsa dediyseniz işte onun linki de burada:

Give this playlist a listen: Aynada Kendime Rastladım

teşekkürler, çok sevgiler

NE KADAR GÜÇLÜ BİR DUYGU,

NE KADAR UYARICI,

NE KADAR SÜRÜKLEYİCİ,

NE KADAR CEZBEDİCİ,

NE KADAR NE KADAR NE KADAR!

Bilmiyorum sizler de öyle hisseder misiniz,

Hayatınıza dair vereceğiniz kararların yanında
Gümüş tepsiyle size sunulmuş bir seçenek olduğunu özgürlüğün.

[Aşık olabilirim, çok aşık olabilirim, aşkımda boğulabilir, aşkımın beni usulca her bir hücremi işgal ederek öldürmesine izin verebilirim, fakat özgür de olabilirim.]

O yüzden önce özgürlüğün ne anlama geldiğini, benim için, düşünelim bugün biraz,
Bağımsızlığın.
Bağımsızlık özgürlük kadar tutkulu hissettirmiyor kelime olarak, sizce de öyle mi?
O da çok güçlü kelime aslında, şöyle bir sesli söyleyeyim hatta.
BAĞIMSIZLIK
BAĞMAKTAN GELİYOR.
KİŞİNİN BAĞMA DURUMUNDA OLMAMASI (independence)

ÖZGÜRLÜK İSE ÖZ’DEN GELİYOR.
ÖZ GÜRLÜK
ÖZÜN ÇOŞKUN FAZLIĞI
ÖZÜ FAZLACA YAŞAMA DURUMU

DOLUP TAŞMIŞ, BENİMSENMİŞ ÖZ.

Peki ben sana sorsam senin özün nerededir,
Nereye hapsolmak istiyordur bu dünyada illa ki bir yerlere sıkışacaksa?
Sonuçta uçmak da limitlidir, batmak da.

bir cevap bulması epey zor değil mi?

bu genç insan özünü nerede yaşayacak madem söyleyin bana ey gökler, yıldızlar, köpürmüş dalgalar, suratımı döven serin rüzgarlar ve köklerini içime salmış mantarlar ve de dallarını taşımaktan yorulmuş kıymetli ağaçlar.

Ölmeden önce hayattan almasını umduğum hediye de budur sanırım,
yaşanmış bir ömrün ödülü olarak yaşayanın ne uğruna yaşadığını keşfetmesi.

Yoğunlamasına, insanca, yaşanmış her duygunun bir karşılığı olarak
İnsanın kendini keşfetmeye hak kazanması.

AMA BEN NE KADAR ÖZGÜR YAŞAMAMA PARDON ŞÖYLE DİYELİM,
ÖZÜMÜN GÜRLEŞMESİNE İZİN VERİYORUM Kİ?

ilk olarak mental bir noktada başlıyor bence özgürlük dediğimiz kavram, insan özünü kafasının içerisinde anlıyor.
Daha sonrasında tüm vücuduna yayılıyor usulca, kişi hareket edip vücudunu benimsedikçe.
Vücutlarımız bizim içinde bulunduğumuz evrendeki boşluğu doldurmakla yükümlü.
Bu ölçekte, en minimal özgürlüğümüz vücudumuzun bu sınırlı alan içerisinde bizlere sunduğu hareket kapasitesinden geliyor diye düşünüyorum.

Daha bunun bir sürü katmanı var tabii ki:

finansal olarak, sosyal olarak,
çeşit çeşit.
fakat bu bence en temel noktası.

Öte yandan yapabilip de yapmadığımız, yapmayı yeğlemediğimiz onca şeyi düşünüyorum.

Görmüşsünüzdür belki, uçakta soğan ve kabuklarıyla yumurta yiyen insanı.
Çılgınlık dimi,
bir insan bunu niye yapsın?
ama yapabiliyor işte.

Bu sene de sosyal anlamda yapamadığımı sandığım fakat yapma gücüne sahip olduğum hareketleri keşfetmek istiyorum.
korkusuz özgürlük, fearless freedom
F^2 diyelim bu etkiye de.

yabancılarla daha çok göz teması kurmak ise güçlü bir başlangıç noktası sanırım, özgürlükle alakalı değilmiş gibi hissettirse de.

[YANİ ÖZGÜRLÜK HAYATTAN KOPARAN CAYDIRICI FANTEZİLERİN KAFADA YAŞANMASIYLA, YAŞANMIŞ KADAR OLMASI DURUMU DA OLABİLİR Mİ?ÖZGÜRLÜK DEDİĞİMİZ KAVRAMI BU KADAR CEZBEDİCİ KILAN ŞEYİN HAYAL EDİLEN BİR SENARYO OLMASI MI?
BENCE HAYIR.
SADECE BİR HAYAL ÜRÜNÜ OLAMAYACAK KADAR GERÇEK BİR HİS BENCE. ]

YANİ UÇAKTA OTURUYORUM ŞUAN

AMA Bİ ANDA AYAKKABILARIMI ÇIKARTIP UÇAĞIN İÇERİSİNDE YÜRÜMEYE DE BAŞLAYABİLİRİM.

BUNU YAPMAK BENİ ÖZGÜR HİSSETTİRECEK Mİ?

YAPMAMAK HİSSETTİRMİYOR ÇÜNKÜ ORASI KESİN!!!

Gözlerimi herkesten kaçırmak istiyorum son birkaç gündür.
Çok enteresan, çocukluğumdan beri, ne zaman ruhumun kırılmışlığını hissetsem, bakamıyorum insanların gözlerine. Onların da benimkine bakmasına izin vermiyorum. Ruhumdaki kırılganlığın gözümün ışıltısına yansıdığını biliyorum çünkü. Zorlanıyor insan da dolayısıyla parça pörçük olduğunu tek kelime etmeden, gözleriyle ilan etmesi gerektiğinde.

Üstüne pek bahsetmesem de gözler gözüktüğünden daha çok anlam taşıyor benim için,
Ruhu yansıtıyor çünkü. Çıplak bedeni kişinin ölümlülüğünü gösterirken, gözleri saklayamadığının ardına gizlenmiş saf ruhunu gösteriyor. Göz teması bu sebeple kişinin ruhunu bir diğerininkiyle ilk kez tanıştıran geçit olarak rol oynuyor.
İki kişinin ruhu birbirleriyle, daha hiçbir kelime devreye girmemişken, ilk kez dürüstçe bakıştıkları zaman tanışıyor.

Tabi bu noktada bahsini geçirdiğim göz teması gündelik hayatımızda, üstüne çok düşünmeden yaptığımız ufak denk gelmeler, göz tutulmaları değil. Bir dürüstlükten bahsediyorum daha çok. Kişinin bir diğerinin varlığını kabul edene kadar sindirilmesi gereken süreden.
Bir sonraki cümleyi okumadan bunun benim için önemini kavrayabiliyorsun değil mi?
Ruhunun yanında güvende hissettiğim insanlarla dürüst bir göz teması paylaşabiliyorum sadece.
Benim kırılgan ruhumu, naziklikle, belki dostlukla, belki anlayışla belki çoşku belki olduğuyla karşılayabilen ruhların varlığıyla bağ kurabiliyorum.

- gözlerimin rengini unutuncaya kadar:
Develer tellal, pireler berber, kulakların işitmez, gözlerim görmez ike