wala nga ba talaga akong pake o distracted lang ako?

ang dali dali sabihin ng salitang “wala akong pake” noh?

parang magic words.

kapag kasi sinasabi ko ang salitang iyon, hindi ko na kailangang mag paliwanag at hindi na nila makikitang nasasaktan pa ako.

WALA AKONG PAKE sa sinasabi nila sakin.

WALA AKONG PAKE sa iniisip nila sakin.

may mga moments pa na may mababanggit ang mga kaibigan mo,

tapos ang sasabihin mo, “wala akong pake.”

mag papalakpakan pa ang mga ito at matutuwa sa sinabi mo habang sinasabi nilang

“ayan ganyan dapat!!!!”

ilang beses ko na ba sinabi ang salitang “wala akong pake.”

kapag may nasasabi ang tao kung paano ako magsalita, kumilos, manamit, magmahal, o mamuhay.

ang sagot ko? “wala akong pake.”

pero ang totoo?

meron.

sobrang meron.

hindi ko lang kayang aminin.

dahil mas madaling sabihin ang “wala akong pake” kaysa sabihin na

“masakit pala…”

mas madali kasi magpanggap na natatawa na lang ako kaysa umamin na ilang oras kong iniisip kung bakit nila nasasabi iyon.

mas madali rin sabihin na “hayaan mo na sila” kaysa aminin na gusto ko pang malaman kung ano ba talaga ang tingin nila sakin.

at mas lalong mas madaling sabihin na “wala akong pake sa sinasabi nila” kasya harapin ang katotohanan.

isang opinyon lang ng ibang tao tungkol sa akin, sapat na para kuwestiyunin ko ang buong pag katao ko.

ganito ba talaga ako?

may mali ba sa akin?

baka tama sila?

baka kaya nila ako ganung nakikita dahil ganoon talaga ako?

nakakatawa lang na kaya kong sabihin sa ibang tao na wag nila pakinggan ang sinasabi ng ibang tao sakanila.

kaya kong sabihin ng diretso sa iba na hindi naman natin kailangang magustuhan ng lahat.

kaya kong sabihing “basta nagpapakatotoo ka.”

pero kapag sa sarili ko na?

bakit ang hirap?

dahil deep inside, gusto ko pa ring magustuhan nila ako bilang ako.

gusto ko pa ring isipin nilang mabuti akong tao.

gusto ko paring hindi nila ako pag-usapan ng masama.

at higit sa lahat, gusto kong hindi nila ako makita sa paraang hindi ko nakikita ang sarili ko.

hindi naman sa paraang uhaw ako sa validation ng ibang tao.

ang hirap ipaliwanag.

siguro iyon ang pinakamasakit sa lahat,

kapag may nag sabi ng isang bagay tungkol sa atin, matagal na rin nating kinakatakutan na baka ganun talaga tayo.

kaya minsan, takot naman talaga ang nararamdaman natin.

takot na baka tama sila.

takot na baka may parte sa atin na hindi naman talaga kaibig-ibig.

takot na baka kahit ibigay mo pa lahat, may mga taong hindi pa rin tayo magugustuhan.

at yun ang ayoko aminin.

kaya sinasabi ko nalang na

“WALA AKONG PAKE.”

paulit-ulit.

hanggang sa maniwala nalang ako na wala naman talaga akong pake.

at pag katapos ko sabihin iyon, tahimik din akong magtatanong sa sarili ko—

kung wala talaga akong pake, bakit masakit?

pero kapag mag-isa na ako?

kapag tahimik na ang paligid?

kapag wala nang ibang nakakarinig?

doon ko naririnig ang totoong sagot ko.

“MAY PAKE AKO.”

may pake ako sa sasabihin nila.

may pake ako sa iniisip nila.

may pake ako sa tingin nila.

may pake ako sa tuwing nag babago ang pakikitungo nila.

may pake ako kung may galit sakin.

may pake ako sa kung may hindi ba kagusto gusto sakin.

minsan, distraction ang tawag natin sa pag-iwas.

pinupuno ko ang araw ko ng kung ano ano. nag-aaral. scroll sa tiktok. nood ng k-drama hanggang madaling araw.

sige, tambakan mo lang ang sarili mo ng mga bagay na gagawin mo para lang hindi ka mag karoon ng pagkakataon mapag-isa kasama ng sariling isip.

busy busy-han yarn?

dahil kahit gawin ko pa ang lahat ng bagay, maririnig ko pa rin ang mga tanong na matagal ko nang tinatakasan.

at sana hindi ko na kailangang kumbinsihin ang sarili ko na wala akong pake.

siguro kailangan ko ring aminin na meron.

na minsan, nagpapaganggap akong walang pake dahil mas nakakatakot amining meron pala.

dahil kapag inamin kong nasasaktan ako, ibig sabihin hinahayaan kong makaapekto sa akin ang sinasabi nila.

so maybe i do care.

maybe i was never really distracted.

maybe i was just trying to survive the feeling without having to name it.

Subscribe

ang hirap maging mahirap.

kung hindi lang pera ang kalaban,

nabili ko na sana ang mga gusto ko.

nakakapag-aral sana ako sa gusto kong paaralan at kurso.

nakakabili sana kami ng ulam na hindi na sardinas, Lucky Me noodles o kaya naman Lucky Me Pancit Canton.

nakakapagpagamot sana agad sa tuwing may sakit.

hindi ko na sana naririnig ang magulang ko kung kaya ba ng bulsa nila.

kahit kasi gaano mo gustong umangat, kapag mahirap ka, maghihirap ka.

hindi naman dahil tamad ka.

hindi dahil kulang ka pa sa sipag at tiyaga.

dahil may mga bagay lang talaga na mas madaling abutin may pera ka.

sabi nila, “buhay ay hindi karera.”

tama naman sila.

pero hindi ko naman gustong umasenso para lang sa sarili ko, gusto ko rin umasenso para sa magulang ko.

habang nakikita ko silang tumatanda, parang hinahabol ko na rin ang buhay nila.

parang isang karera kung saan hinahabol ko ang buhay ng magulang ko habang hinahabol ko rin ang karera ng buhay ko.

habang inaakyat ko kasi ang hagdan patungo sa pangarap ko, dahan-dahan din itong gumuguho.

hindi lang hirap ang kalaban, pati ORAS.

habang tumatanda ako, tumatanda rin ang magulang ko.

at minsan, nakakatakot isipin na baka sa sobrang tagal kong umaakyat sa hagdan ng pangarap ko, pag dating ko sa taas, wala na sila roon para makitang narating ko ang tuktok nito.

dahil sa sobrang haba ng hagdan na ito, hindi ko alam kung saan patungo ang direksyon ko.

napapatanong ako,

“bakit hindi nalang tayo makapagpaka-pagod sa gusto natin?”

dahil PERA ANG KALABAN.

kahit may option ka, pipiliin mo pa rin ang practicality over passion.

dahil PERA ANG KALABAN.

gusto mong kumuha ng kursong mahal mo, pero mas pinipili mong ang kursong mura at kaya ng magulang mo.

gusto ko naman sumubok, pero nakakatakot mabigo dahil hindi ko naman kayang bumili ng pangalawang pagkakataon.

para sa iba, ang pagkakamali ay lesson.

para sa mahirap, ang pagkakamali ay utang.

anong silbi kung may pinapasukan nga akong paaralan kung wala ng mabigay ang magulang ko para sa pamasahe?

anong silbi ng sipag at mataas na grades ko kung hindi na kayang bayaran ng magulang ko ang susunod na semester?

anong silbi ng maraming talento ko kung wala akong pag kakataong gamitin ito?

nung bata ako, akala ko ang dali lang ng buhay.

excited pa akong tumanda dahil akala ko kapag lumaki at tumanda na ako, magagawa ko na ang mga pangarap ko.

akala ko ganun lang kasimple.

hindi pala.

may bayad pala ang bawat hakbang.

hindi pala sapat na may utak at puso ka lang para sa mga pangarap mo.

yun pala libre ang mangarap dahil hanggang pangarap ka lang kung wala kang pera.

ang daming privilege kapag may pera.

bigyan nyo naman kami ng privilege.

hindi lang pera ang ninanakaw ng isang sistemang hindi patas.

nanakaw nyo na rin ang oras, oportunidad, pangarap at kinabukasan.

dahil kahit ang pag sakay ko sa jeep patungo sa pangarap ay mahal na rin.

gusto lang namin magkaroon ng buhay na hindi puro ang tanong ay “kaya pa ba natin?”

buhay lang na hindi takot para sa kinabukasan.

ang makapag-aral sa gusto kong paaralan at kurso.

buhay na hindi puro pagtitiis.

yung sapat para hindi mamili sa pagitan ng PANGARAP O PANGANGAILANGAN.

yung kapag may gusto kang isang bagay, hindi mo na masasabing “balang araw mabibili ko rin yan.”

at kapag dumating ang araw na iyon, sana hindi na ako kinakabahan akyatin ang hagdan.

sana sa wakas, makita nila na kaya ko nang umakyat.

kaya ko nang abutin.

at sana, sa pagkakataong yun

hindi na pera ang kalaban.

at sana, sa pagkakataong yun.

AKO NAMAN.

AKO NAMAN ang bibili ng pagkain.

AKO NAMAN ang mag babayad ng bills.

AKO NAMAN ang mag sasabi sakanila na “AKO NA.”

at sana, sa pagkakataong yun.

sana nasa tuktok parin ng hagdan ang magulang ko.

para masabi ko sa harap nila na

“AKO NA.”

at sana, sa pagkakataong yun.

hindi ko na kailangan tanungin kung “magkano ang pangarap?”

dahil ang pangarap ko lang naman ay magkaroon ng sapat na pera para masabi sa magulang ko

“pahinga na kayo, AKO NAMAN.”

Subscribe

gusto ko yung may taong kapag tinanong sya kung sino ang una nyang naiisip, ikaw agad.

yung kapag may nangyaring maganda sa araw nila, gusto nila unang sabihin sayo.

kahit yung may sobrang liit na problema sila, gusto nila ikaw yung tutulong sakanila.

o kaya naman kapag may interaction sila ng taong gusto nya, sayo nya ito ikekwento habang kinikilig pa.

tapos kapag nag confess sila sa taong gusto nila, sayo sya mag papatulong.

ganun din kapag na reject, sayo sila mag sasabi na nasasaktan sila.

andami kong gusto.

antagal ko na gusto maging paborito.

maging paborito sa bahay.

paborito ni mama at papa.

paboritong apo.

paborito sa klase.

paboritong estudyante.

paboritong kaibigan.

sa bahay naman kasi, hindi ako ang paborito.

si mama, paborito ang pangalawa kong kapatid.

si papa, paborito ang panganay kong kapatid.

at minsan napapaisip ako….

sino ang may paborito sakin?

alam ko namang hindi nila intensyon maparamdam sakin na may paborito sila.

hindi naman sila nag kulang sa pag bibigay ng pag mamahal sakin.

kaso minsan may mga pangyayari talaga na hindi mo maiwasang maisip hanggang sa matanong mo sa sarili mong,

bakit pag dating sakanila? bakit pag dating sakin?

pero may ilang beses naman na may nag tatanong sakanila

“sino ang paborito mo?”

ang sagot naman nila

“wala naman akong paborito, lahat kayo pantay-pantay…”

at alam ko, yun naman talaga ang dapat na sagot.

pero ewan ko ba.

bakit kapag naririnig ko ang “pantay-pantay”, may maliit na parte sa akin na nagtatanong,

sigurado po ba kayo? kasi kung pantay-pantay, bakit hindi ko maramdaman

kapag kasi may sakit sila, alagang alaga sila.

kapag masakit ang ulo ni ate, bibigyan agad ito ni mama ng isang basong tubig at gamot.

ganun din sa isa ko pang kapatid, kapag may nararamdaman sya, alagang alaga.

pag sasabihan pa nila itong….

“puyat ka siguro?”

“kumain kasi kayo sa tamang oras”

“puro kasi kayo cellphone”

hindi ko naman sinasabi na hindi ko rin narinig ang mga bagay na ito sakanila, hindi ko rin naman sinasabi na hindi rin nila ako nabilhan ng gamot at nabibigyan ng isang basong tubig.

ang gusto ko kahit isang beses na sinabi kong masama ang pakiramdam ko, hindi agad nila sasabihin na…

“kaartehan mo nanaman”

“ayaw mo lang mautusan”

“sakit sakitan nanaman”

nag aalala lang naman sila kapag nakikita na talaga nilang may nararamdaman ako.

siguro ayun yung maliit na bagay na matagal ko ng kinikimkim.

hindi naman yung isang basong tubig at gamot.

hindi naman kung sino ang unang inaalagaan.

kundi yung pakiramdaman na bakit kailangan ko munang patunayan na masama talaga ang pakiramdam ko.

kaya hanggang sa hindi na ako nag sasabi sakanila na masama ang pakiramdam ko, hinahayaan ko nalang itong makita nila.

hindi ko naman kasi maiwasang mainggit.

hindi naman dahil ayaw kong alagaan sila.

hindi dahil gusto ko mawala sakanila ang atensyon.

gusto ko lang maranasan din.

sobrang laki ba ng gusto ko?

siguro kaya ang dali kong mainggit sa mga taong inaalagaan.

kasi hindi ko alam kung ano ang pakiramdam na ikaw naman ang inuuna at pinipili.

ikaw naman ang inaalala.

ikaw naman ang hinahanap.

ikaw naman ang “paborito”.

isang taong magiging paborito nga ba ang hinahangad ko?

o baka naman gusto ko lang maramdaman na mahalaga rin ako?

ang dami ngang paraan para maging paborito.

hindi rin ako paboritong apo ni lolo at lola.

hindi rin ako ang paborito sa klase, kaklase at estudyante.

normal na estudyante lang naman ako.

yung kapag may group activity, ikaw agad ang unang lalapitan at pipiliin.

yung pakiramdam din na hindi ka lang basta isang pangalan sa attendance sheet.

at hindi rin naman ako paboritong kaibigan.

ang sarap siguro sa pakiramdam kapag may nag sabi sayong…

“hindi ka man nila paborito—paborito naman kita.”

matagal ko na ring iniisip kung bakit ganito ko kagusto maging paborito.

bakit parang ang laki ng halaga nito sakin.

siguro, dahil buong buhay ko, lagi kong nakikita kung paano maging paborito ang ibang tao.

at gusto ko rin malaman kung ano ang pakiramdam kapag ikaw naman.

hanggang ngayon gusto ko pa rin maging paborito.

hindi ko alam kung kailan.

hindi ko alam kung kanino.

at sana kapag dumating yung araw na iyon, hindi ko na matanong sa sarili ko kung

“ano ang pakiramdam maging isang paborito.”

kasi alam ko na.

AKO.

hindi naman ng lahat, kahit isang tao lang.

sana hindi ko na kailangang tanungin at gustuhin

kasi sa wakas, alam ko na ang pakiramdam at sagot.

AKO.

but what they don’t know is i’m not.

i talk when i feel safe.

i laugh when i feel seen.

i became loud around people who make silence feel unnecessary.

so everytime someone says,

“ang tahimik mo.”

i wonder… was i really that invisible?

yun lang ba ang nakikita nila?

it’s funny kasi sometimes i leave a gathering thinking,

“i did well today”

i joined conversations

i smiled.

i even spoke more than i usually do.

then someone looks at me and says…

“ang tahimik mo”

and suddenly…

everything i thought i did disappears.

iniisip ko, nothing is ever enough.

people think saying, “ang tahimik mo”

is just an observation

but they don’t realize how heavy those words can be.

not because i’m offended,

but because now i’m thinking about every word i’m about to say.

growing up, tinatawag pa nila akong

“Pipi”

not because i couldn’t speak.

but because i rarely did.

but no one ever tells you what it feels like to slowly become known for the quietest version of yourself.

when people call you something long enough…

you eventually start believing that’s all you’ll ever be.

am i talking too little?

should i say more?

or should i stop trying altogether?

it doesn’t make me want to speak,

it makes me want to disappear into the version of me already believes.

there’s another version, a version that’s loud.

i wonder…

how many versions of ourselves have died because people kept introducing us to the smallest version of who we are?

people know me as the quiet one, the awkward one, the shy one.

and after hearing it enough times…

i started believing that’s all i am.

i started introducing myself to people before they even got the chance,

“tahimik ako”

“mahiyain ako”

pero somewhere deep inside, i knew there was more to me than the silence they saw.

the kid everyone used to call “pipi”

was never empty.

the kid that everyone used to call “pipi” was someone who had always been loud inside.

Ikaw, ang naalala ko sa tuwing tumutugtog ang kantang “Someday” ng The Ridleys

We started as friends, nasa isang malaking circle of friends tayo, kaya hindi naman tayo agad naging close.

Just two people who happened exist in the same place.

Akala ko nga nung una tahimik ka lang, pero hindi pala.

We got to know each other little by little.

Without me realizing it, we became closer.

Pakiramdam ko, It happened so naturally.

The random high fives, corny jokes, at yung pagiging makulit mo.

At dumating yung araw na naging mabigat para sakin lahat dahil sa problema ko.

The kind of heavy you don’t know how to explain.

Isa ka sa mga taong andyan para sakin, kahit na alam kong may sarili ka ring pinag dadaanan.

You stayed.

And siguro hindi mo alam…

You became one of the reasons why the world felt a little less heavy.

You gave me pieces of your time even when I knew life wasn’t exactly gentle to you either.

You listened.

Naalala ko, one night, gumawa ako ng Spotify playlist.

Ang unang kantang nilagay ko?

“Someday” ng The Ridleys.

Nilagyan ko pa ng cover yung playlist.

It was a picture of sunlight breaking through the trees.

Bright enough to make everything glow.

Underneath, were nine simple words.

This is you.

This is how I see you.

I don’t know if you ever realized it.

But that’s exactly who you became to me.

Hindi isang parang salamangkero who magically erased every sadness.

Just…

light.

The kind that doesn’t ask darkness to disappear.

The kind that quietly reminds you morning still exists.

“I wanna be the melting candle to your flame.”

It’s the way you support me, the flame.

Supporting it.

Keeping it alive.

And I realized….

Ganun mo kaya sakin gusto iparating nung mga panahon na andyan ka para sakin?

Hindi yung maingay, yung andyan lang.

“I’m here”

“Your closest friend, your fiercest love, one and the same”

Ito ata ang paborito kong linya sa kanta.

Before I could ever dream of loving you,

I wanted to become your safest place.

At gusto ko rin na ikaw yung taong pag sasabihan ko ng lahat.

I am the home and YOU are the home after the world gets to exhausting.

There are days when I want to tell you everything.

To tell you that somewhere in Spotify, there’s still a playlist that begins with “Someday”

To tell you everytime I hear it, I remember the person who unknowingly carried me through one of the darkest chapter in my life.

To tell you that you’ve been always been more important than you’ll probably ever know.

But some feelings are meant to be held gently.

Not because they’re afraid.

But because they’re waiting.

So I’ll let this song keep speaking for me.

And if life is kind enough…..

Maybe, Someday.

Gusto ko ibigay sayo lahat ng pagmamahal.

Pero

I can’t….

Kaya siguro “Someday” ang title ng kanta.

Because some kinds of love aren’t mean to be rushed.

They simply wait.

Patiently.

Quietly.

When the right time comes.

Someday.

Subscribe

Comment

i’ve always been full of empathy because i understand.

pero…. sino naman ang iintindi sakin?

i always tell myself,

“maybe they’re going through something”.

baka may pinagdadaanan sila na hindi ko nakikita, baka may sarili silang laban na hindi nila ipinapakita.

kaya kahit nasasaktan ako, mas inuuna kong intindihin kung bakit nila nagagawa ang mga bagay na iyon.

pero…. sino naman ang iintindi sakin?

doon ko na-realize na….

ako rin naman pala, may pinagdadaanan. i was hurting too. and yet, i never treated people the way they treated me.

im not comparing my struggles to theirs.

im just wondering, why pain became an excuse?

lagi kong inuuna ang ibang tao kaysa sa sarili ko.

i always try to understand where they’re coming from.

bago ko tanungin ang sarili kong

“okay lang ba ako?”

inuuna ko munang isipin kung okay lang ba sila. lagi kong hinahanap ang dahilan ng lungkot, galit, at ng mga salitang binibitawan nila.

i spend so much time understanding everyone else that i barely have enough time to understand myself.

minsan, napapatanong nalang ako,

is this really my purpose?

to always understand.

to always forgive.

to always be the one who sees the good in people.

“isa ba itong bagay na binigay saakin?”

i’ve been hurt more times than i can count.

words were thrown at me.

actions that left scars no one could see.

and while they were hurting me, i stayed kind.

not because it didn’t hurt.

kundi dahil ayokong maging katulad ng mga taong minsang nag pabigat ng mundo ko. ayokong iparanas sa iba ang sakit na pilit kong binubuhat araw-araw.

may nagagawa silang masakit sa ibang tao, maybe it did make them feel better.

but only for them.

because while they were healing themselves, they were breaking someone else.

the strange thing is….

i never hated them, i never planned revenge, i never wished for them to experience the pain they gave me.

instead, i kept asking myself,

“bakit nga ba to nagagawa ng isang tao?”

until i found myself again trying to understand them.

maybe, that’s who i am.

someone who keeps understanding and choosing empathy, even no one chooses it for me.

who reminds the person who always understands… that they deserve to be understood too?

sino ang uunawa sa taong palaging umiintindi?

Comment

Subscribe

Share