Hatırlamadığın çok anımız var.

Küçükken evimizinin önünde çok büyük bir Ihlamur ağacı vardı. Bolu'nun kışları fırtınalı olur, o fırtınalardan biri ağacımıza vurmuştu. Koca ağaç devrilmiş daha kimse onu kaldırmadan üzerine kar yağmıştı. Bizde onu dağ yapmıştık arkadaşlarımla kızaklar yapıp kaymıştık. O koca ağacın devrilmesini değil yeni bir oyun alanımız oluşunu önemsemiştim. Ne kadar sağlam görünse de bir fırtınalık ömrü kalmış meğersem.

Zaman geçti, karlar eridi. Ağacı alıp götürdüler. Sonra yeni bir Ihlamur fidanıyla geldin. İlk fidanım, bir Ihlamur fidanıydı. Yıkılan ağacımızın yerine diktik. Yeniden bir Ihlamur ağacımız olabilir dedik. Sen çok enkazlar toplamıştı, çok ağaç dikmiş, çok kedi beslemiş, çok insana el uzatmıştın. Herkesin gözünde her şeyi halleden, bilgi sahibi olan, danışılacak olan sendin ama benim gözümde geçmişin bütün acılarını omuzlarında taşıyan bir ağaçtın. Bilirdim, kimse bilmezdi bir ben bilirdim mutsuz olduğun hâlde güldüğünü.

Apartmanımızın küçük bir bahçesi vardı. Aslında herkese aitti ama kimse kullanmayınca ayçiçeklerini dikmiştin. Büyümelerini, tomurcuklanmalarını ve en sonunda ihtişamla açtıklarını izlemiştik. O kadar güzellerdi ki sokaktan geçen herkes durup fotoğraflarını çekerdi. Senin günebakanların. Sen de onlar gibi güne bakmayı seversin. Güneşin altında uyumayı, güneşi görmek için erken kalkmayı, gün ışığında kitabını okumayı seversin.

Bolu kadar güzel bir yerde yaşamadım dersin bazen. Özlem şu göğsümde Bolu’nun ormanlarına akar sanki. Hiç ateşböceği göremediğim ama çiçeklerini topladığım, ağaçlarına sarıldığım ormanlar.

Önce kurbağalı gölümü özlerim. O zamanlar nilüfer yapraklarını kurbağaların evi sandığım için öyle derdik.

Sonra parkımı, salıncağımı. Annem hep akşamüstü dışarı çıkmayı sevdiğinden onunla akşamüstü giderdik seninle saat tam onda. Saatlerin belirli ve planlı olmasını seversin sen. Geç ya da erken olmaz tam vaktinde ve en iyi şekliyle olmalı her şey.

Amcam gelirdi bazen onunla sohbetlerinizi dinlemeyi çok severdim çünkü hep gülerdin. Sen kahkaha attığında benimde gülesim gelirdi, çocuk kalbim gülerdi.

Gece uyumadan önce iyi geceler baba demeden uyumazdık, iş için gittiğinde iyi geceler videoları gönderirdik.

Peki ya şimdi neden iyi geceler demiyorsun baba? Biliyor musun gecelerimin o günlerin aydınlığından çok uzakta olduğunu. Hissediyor musun geceleri sönen yıldızların için ağladığımı. İçimde kalan son umudu senin uğruna ortaya koyduğumu.

Çocuk olsam, gökyüzünden ay ışığını ve yıldızları toplar yol yapardım sana. Ama dediğin gibi on üç yaşından beri çocuk değilim. Şimdi başka bir yol var önümde. Senin hayalini gerçekleştirmek için kendine yaptığın yol, şuan benim karşımda. O yoldan gideceğimi biliyorsun. Ama nedeni hakkında bilmediklerin var, kendim için değil senin için gidiyorum. En azından bunu yapayım senin için. Bu ülkeyi ve ailemi geride bırakıp hayalindeki hayatı kurmaya gideyim. Tek başıma kurabilirim hayatımı ama sürekli ara olur mu? Odamın kapısı da açık kalsın burada olmadığımı bil.

seni hep seviyorum,

`vazgeçilmezim.

Nasıl geçilir ki hayattan baştan sona

perdelerin açıklığı hangi sözlerle kapanır

varılan yollara hiç gitmedim

ne ki kentin içinden geçenleri de bilmedim

çoğul yalnızlığa çektim kendimi

hakkım var biliyorum

beni çağıracak bu ayrılığın sahibi

deki kahrıyla büyüyen çocuğun

babasına erişti elleri

ben niye kimsenin ağlamadığı yerlerde ağladım?

Bu gece bir konuyu anlatmadan cümleler üzerinde oynamadan sadece içimden geleni yazmak istiyorum.

Anneannemin evine geldim her yaz düzenli yaptığımız gibi saat geç oldu ve pencerenin önünde müziğimi dinliyorum. Eskiden bu pencerenin demirliklerinden ayağımızı sarkıtır gelen gecen araba ve motorlara bakardık. Şimdi sığmıyor bacaklarım. Zaten çocuk da değilim.

Seneye belki de yurtdışına gitmeden önce son kez onları görmeye geleceğim. Seçim mevzusu değil gitmeliyim gideceğim de. Korksam da. Korktuğum şey başka ülkede tek başıma yaşamak ne yaparım ne ederim değil. Başkasının hayalidir belki tek başına yurtdışında okumak ve yaşamak . Çoğu şey yaşanmadan önce benim de öyleydi. Ama artık değil. Alışırım yine de. İnsan gerçi nelere nelere alışır. Hiç alışılmaması gereken şeylere bile. Benim istemediğim şey yalnızken cok fazla içimdeki sesi duymak. Çünkü etrafta sevdiklerim olduğunda içimdeki o ses susuyor bir nebze. Etrafın gürültüsü onun çığlıklarını bastırıyor. Başka yerlerde olsam kendimle uzun süre yalnız kalmaktan çekiniyorum. Ama ona da alışırım ya. Oralarda başka insanlarla tanışmayacak mıyım sonuçta. Bu kararı annem ve babamla birlikte verdik henüz kimseye söylemedim. En yakınlarıma bile. Çünkü benimki biraz farklı olacak. Geri dönmeyeceğim gibi duruyor. Seçimim bile değil. Gitmek zorundayım. Çok fazla sebebi var, çok fazla yarası var bu gidişin. Belki de son gidişim.

Her ne kadar bazı şeyleri artık umursamayı bıraktım desem de hâlâ yargılandığımda içime dert oluyor. Ben insanların düşüncelerini hareketlerini doğru bulmasam bile kendilerini yargılanmış hissetmesinler diye sözlerimi yutuyorum. Ama onlar beni yargılamaktan geri durmadılar. Hiçbir şeyi bilmiyorlardı, hissetmiyorlardı ama yine de.

Az yer terk etmedim ben. Az insan bırakmadım ardımda. Bırakmak zorunda bırakıldım çoğu zaman. Giden, geri dönmeyen kalpsiz olan oldum. Oysa seçme hakkı vermedi bana dünya. Belki böylesi daha iyiydi belki orda kalma sürem bitmişti bilmiyorum.

Çaresiz hissediyorum çoğu zaman. Öyle bir çaresizlik ki zorunluluklarımı bile sevmeye başladım. Bir nebze daha kolay olsun diye közleri ayıkladım. Tutunacak şeyler aradım. Bırakma dedim ya bırakamazsın daha bu yaşında. Hayat bir mücadeleledir dedim ister kaybet ister kazan. Çoğu zaman kaybedilir ama o mücadelede ayakta kalabilmek kazanmaktan daha kıymetli.

Bazen aldığım nefesleri tuttuğumu ve bırakmadığımı fark ediyorum. Diken üstünde yaşıyormuşum gibi. O anlarda bir yere ya da birine yaslanıp içime çektiğim bütün kaygıları def etmek istiyorum. Ciğerlerime dolan duman verdiğim nefeslerle dışarı çıksın, uzaklara gitsin istiyorum.

Giderken anneme odamın kapısını açık bırakın diyeceğim. Özellikle ergenlik zamanlarımda hiç açılmazdı o kapı. İçerinde suskunluğuyla kitaplarıyla oturan bir kız olurdu. Böyle devam da ederdi gitmeye karar vermesem. Ama şimdi diyorum ki en fazla bir yıl sonra bırakacağım belki de bu evi, biraz daha annemle oturayım salonda. Küçük kardeşimin ısrarını geri çevirmiyim bir şut daha vurayım top oynamak istediğinde. Babam. Biraz daha bakayım yüzüne. Biraz daha kazıyayım sesini ve sözlerini zihnime. Zaten o ne söylese kaydeder benim zihnim istemesem bile. Arkadaşlarıma daha çok buluşma teklif ediyorum biraz daha anımız olsun diye.

Üniversite oku, tamam yaparım. Hayat kur, tamam yaparım. Aşık olursun belki evlenirsin. Sanmıyorum ama belki. Hayatın benden yapmamı istediklerini yapacağım ama yok hevesim. Bir kere kaçar insanın hevesi. İnsan bir kez küser dünyaya ve benimki biraz erken oldu. İyi kötü her şey için. Aşık olmak için, dünyayı gezmek için, hayalimdeki mesleği yapmak için bir heves yok içimde. Yapmadan ölsem sabaha karşı, keşke demem. Ama yapacağım ki direnmeden ölmüş olmayayım.

Her sabah uyandığımda ölüme bir gün daha yaklaşmış olduğum için mutlu oluyorurum. Mutluluk bir anlıktır benim için hayatta gerisi hep hüzün.

Geçmiş çok sık hatırlatıyor kendini. Kesiklerim ve yaralarım sürekli ısrarla ilgilenilmek istiyorlar. Son kalan gücümü onlar için harcamamı. Ne olacak hiç bir şey değişmeyecek. Ağlamak geliyor içimden burada. Ben ne yaparsam yapayım geçmişte vurulmuş olacağım. Nereye gitsem cesedim kalmış olacak vurulduğum yerde.

Neyse ya.

Konuyu değiştirelim mesela şu karşıda duran taksi. Daha önce başkalarında hiç duymadım ama merak ediyorum taksiye binme korkusu olan var mı diye. Kafamdan şu geçiyor mesela o taksiye bindiğin an şoförünsün artık her yere götürebilir diye tırsıyorum. Bu yüzden yürünmeyecek yerlere yürüdüm. Ama kulaklığın ve zamanın varsa yürünür ya dünyanın sonuna bı gidip gelirim. Hem anca toplarım kafayı.

Bide ben bir ve dört yaş arasındaki bebekleri çok seviyorum ya. Yemin ederim insanın en sevilesi hâli. Bir dakika içinde on farklı konu konuşabiliriz, çok yaratıcı ve komik kelimeleri olur ya da kimsenin sormayacağı o soruları sorarlar. Hatta çoğu zaman yaşını başını almış yetişkinlerden daha akıllı olduklarını düşünüyorum. Oyununu izlemek keyifli, konuşmasını dinlemek keyifli her türlü güzel yanı. Ama ağlarsa stres olurum anası babası devam etsin. Bir dört yas arası da önemli bu arada. Bir yaşıdan küçük olunca korkuyorum biraz ya bi şey olursa diye. Bu yüzden izliyorum sadece. Dört yaşından sonra da bebek kelimeleri bitmiş oluyor o yaş grubu kadar tatlı değil ama yine idare eder.

Annem bebekken ağlamayı bilmiyordun diyor. Hiç ağlamamışım. Ne ilk aylarımda ne büyüdükçe. Benden saatlerce ses gelmiyormuş gelip baktığında ben uyanmış ellerime bakıyor olurmuşum. Hâlâ çok sık ellerime bakıyorum. Genelde herkes gözlere büyük anlam yükler ama ben elleri daha anlamlı buluyorum. Birinin gözlerine bakarak konuşmam da dinleyemem de. Kimsenin de gözlerime bakmasına dayanamam. Ama ellere çok bakıyorum. Duruşlara tutuşlara. Gözler yargılayıcı gelir bana. Eller daha anlayışlı.

Lise son da oldum artık. Lise gerçekten başka oluyormuş. En sevdiğim yanı beni yalnızlığımla barıştırmasıydı. Onu da ben yaptım da lisede yaptım işte. O kutuphanede benim kadar kalan olmamıştır bence. Bı kere kilitli bile kaldım. Ama iyidir yalnızlıkla barışmak. İlk başladığımda hem okulumda çok gruplaşma vardı hemde ilk hafta dedem vefat ettiği için biraz geç başlamıştım. Ben gelene kadar herkes kaynaşmış, herkesin yakın arkadaşı vardı bende kimsenin içine girememistim. Zaten yapı olarak bu tarz şeylerde arkadaş edinebilen biri değilim çağırılırmasam rahatsızlık vereceğimi düşünürüm. Çağırılmadım da. Uzun bir süre o lise yalnızlığını hiç sevmedim. Teneffüsler öğle araları hep kütüphanede olurdum. Sınıfta hep kitap okurdum. Gidebileceğim en geç saatte giderdim okula. Çok ağladım da bu yüzden. Sonra aradan bir buçuk yıl falan geçti kendi içimde çok yol kat ettim tabi ve vazgeçtim. Lisenin hayalimdeki gibi başlamamıs olmasından, yalnızlığımdan şikayet etmekten vazgeçtim. Ve lise daha güzel bir yer oldu.

Cümleler üzerinde oynamayacağım dedim ama çok paragraf sildim.

Tarzım değil bu kadar açık olmak. Ama bu biraz balkonda gece yarısı sohbet etmek gibiydi. Belki gündüz yine anlatmaktan vazgeçer de silerim. En azından zorunda değilim.

Bitiriyorum burada

Boğazımda patlamamış bir çığlık

Bağırmak, ağlamak yok artık

Uzun bir şiirin dizelerini birer birer yaşadım

Uzun bir şiir oldu hayatım

Ben niye kimsenin ağlamadığı yerlerde ağladım?

Kopardığım çiçeklerden niye hep kan fışkırdı?

Ben sokağa çıktığımda kapılar kapanır,

Anneler içeri çekerlerdi çocuklarını

Irmak aktı denize, yaprak toprağa düştü

Bana çakıl taşları, bana kuru dallar kaldı.

Bitiriyorum burada.

Artık hiçbir şey sorma.

Hayal kurarken zihnimdeki boya kalemleriyle bazen abartılı bir tablo yaptım bazen sadece küçük bir not kağıdını karaladım. Hatırlıyorum mesela yedi yaşımda ranzanın üst katında yatarken saatlerce uyumaz hayallere dalardım. Boya kalemlerimle tavana hayat dolu resimler çizerdim. Özenle rengarenk boyardım. Arkaplanım hep açık mavi renkte olurdu. Sonra güneş, ay, çiçekler, evler, kalpler, yıldızlar. Çizer, boyar arkadaş olurdum her biriyle. Yalnız bırakmazlardı, hesap sormazlardı, acı vermezlerdi.

Kötüler henüz doğmamıştı.

İçimdeki kötüler ve siyah noktalar çoğaldıkça resim bozuldu, arkadaşlarım beni birer birer terk ettiler. Bazısı giderken hoşçakal dedi bazısı hiç haber vermeden çekip gitti.

Şimdi on yedi yaşımda tavana baktığımda sadece tavanı ve nefes alan hayaletleri görüyorum. Işık ve güzelliğe dair hiçbir şey yok. Boya kalemlerimi bile almışlar. Sadece kan lekeleri var. Kırmızı var. Çok kırmızı.

“Sana kimse kırmızılardan uzak durmanı söylemedi mi? Kesiklerin ne kadar derin olursa, zehir o kadar çabuk yayılır; hiç denemedin mi?”

Ben orada tavanı izlerken hayaletler etrafımda dans ediyorlar. Söyledikleri şarkılar bir işkence gibi zihnimin duvarlarında yankılanıyor. Bir anları bir diğerini tutmuyor, tanıyorum artık onları. Şimdi dans ediyorlar ama birkaç dakika sonra bir akıl hastasının kontrolünü yitirmesi gibi duvarları yumruklayacaklar ama elleri kanayan benim farkında değiller. Çığlık attıklarında benim ses tellerim zayıflayacak, tırnaklarını saçlarına geçirdiklerinde diplerinde hissedilen acı bana ait olacak. Ve kimse onların bu hâllerini sakinleştirmek için kapıyı tıklatmayacak.

Çünkü zihnin duvarları ses geçirmez. Duyamazlar. Teninin altına işlenmiş yaralar görünmez. Saramazlar. Göğüs kafesindeki mezarlıklar cenaze törenlerine açık değildir. Gelemezler.

dünya siyah beyaz,

ben kırmızı görüyorum.

dediğin günün üzerinden

kaç güneş ve

kaç ay geçti

çok günler ve çok aylar

az gökyüzü ve az deniz

bilmiyorum demeye hakkın yok

adın gibi biliyorsun

tek tek saydın

kaç gün yaşayabildiğini görmek için.

karlar eridi

mevsim değişti diyorlar,

pencereye çıkıyorum görmek için

incir ağacı yine çiçek açmamış

evet, diyorum

zaman geçmiş olmalı.

en son aklımda kalan anıda,

Baş üstü düşüyordum dünyaya.

Sarı bir rüzgar esiyordu çığlık çığlığa

Duyamadım kapalıydı bilincim

Meğersem güneşin bir daha doğmayacağını söylemek istemiş.

İnsan hayatının büyük bir kısmı mücadele etmekle geçer. Hislerimizle, geleceğimizle, geçmişimizle çoğu şeyle fark etmeden mücadele ederiz. Ağlarız sabah hiçbir şey yokmuş gibi devam ederiz. İhanet, yalan, saygısızlık, bencillik hepsi çevremizdeki insanlarda bolca vardır. Onlarla savaşımız sürerken içten içe eskidiğimizin farkına varmayız. En son aynaya baktığımızda her yanımızın küllerle kaplı olduğunu görürüz. O canlı ve renkli ruh gitmiş geriye simsiyah külleri kalmış. O küllerle aynanın karşısında oturmak geçmişle sonsuza dek yalnız başımıza kalmak, geri kalan bütün hayatı da kaçıracağımız anlamına gelir. Sürekli yaşadıklarımızı düşünmek bizi geçmişin kölesi haline getirir. Bu yüzden vakti geldiğini hissettiğimizde kendimizi tamamen yakmalı ve küllerin arasında kalan kıvılcımlardan yeniden doğmalıyız. Anka kuşu gibi.

Anka kuşu her milletin gözdesi olmuş bir kuştur.

Örneğin Yunan mitolojisinde Anka kuşu, Phoenix olarak bilinir. Batı'daki ateş kuşu ve küllerinden doğmak efsanesinin en bilinen versiyonudur. Ancak kökeni doğrudan Mısır mitolojisine dayanır; Yunanlar bu efsaneyi Mısır'dan almıştır.

Phoenix, kartal büyüklüğünde, tüyleri kırmızı ve altın renginde, gözleri yıldız gibi parlayan muhteşem bir kuştur. Sesi bir şarkı gibi tatlı ve etkileyicidir.

Phoenix'in en bilinen özelliği, 500 yıl yaşadıktan sonra kendini ateşe verip küllerinden yeniden doğmasıdır. Öleceğini hissettiğinde, kokulu dallar ve mür reçinesinden bir yuva yapar. Güneş ışınları yuvayı tutuşturur ve Phoenix yanarak ölür. Ölü bedeninden üç gün sonra yeni bir Phoenix yükselir.

Phoenix, güneş tanrısı Helios ile ilişkilendirilir. Ölümsüzlüğün, dirilişin ve güneş döngüsünün sembolüdür. Roma İmparatorluğu'nda ise ölümsüz imparatorluğun simgesi olarak paralara ve mühürlere basılmıştır.

Çin mitolojisinde ise Anka kuşu, Fenghuang olarak bilinir. Batı'daki ateş kuşundan tamamen farklıdır; ateşle veya küllerinden doğmakla ilgisi yoktur.

Fenghuang, tüm kuşların hükümdarıdır. Erkek olanına Feng, dişi olanına Huang denir. Zamanla tek bir dişi varlık olarak görülmeye başlanmıştır. Ejderha ile eşleşir; ejderha Yang enerjiyi, Fenghuang ise Yin enerjisini temsil eder.

Görünümü son derece zarif ve renklidir. Horoz gagası, kırlangıç çenesi, yılan boynu, tavus kuşu kuyruğu, turna bacakları ve kaplumbağa sırtı beş farklı hayvanın özelliklerini birleştirir. Tüyleri beş temel renktedir: siyah, beyaz, kırmızı, sarı ve mavi. Bu renkler, beş erdemi temsil eder.

Fenghuang, sadece dünyada barış hüküm sürdüğünde, bilge ve adil bir lider tahta çıktığında ortaya çıkar. Gökyüzünden indiğinde, her şeyin yolunda gittiğinin müjdecisidir.

Fenghuang'un yuvası, efsanevi kutsal dağlardadır. Yumuşak huyludur; sadece bambu filizleriyle beslenir ve asla canlı bir şeyi öldürmez. Çin sanatında, evlilikte sadakati ve ölümsüz aşkı simgelemek için sıkça kullanılır. Ölüm ve yeniden doğuşla değil, yaşamın devamlılığı ve dengenin koruyuculuğu ile ilişkilendirilir.

Bir diğer mitoloji Fars mitolojisidir. Fars mitolojisinde Anka kuşu, Simurg adıyla bilinir. Bu isim, halk etimolojisine göre Farsça'da "si" (otuz) ve "murg" (kuş) kelimelerinden gelir ve "otuz kuş" anlamını taşır.

Görünümü oldukça dikkat çekicidir. Fars sanatında devasa kanatlı bir varlık olarak resmedilir. Bazen köpek başlı, aslan pençeli bir tavus kuşuna benzer. Bazen insan yüzü ile betimlenir. Vücudunun bir kısmı memeli olduğu için yavrularını emzirdiğine inanılırdı. Tüyleri bakır renginde, o kadar büyüktür ki uçtuğunda hava kararır ve sesi gök gürültüsü gibidir.

Simurg, iyicil bir varlıktır. İnsan gibi konuşur, düşünür ve her şeyi bilir. Kanatlarının dokunuşu her türlü hastalığı iyileştirir. O kadar yaşlıdır ki dünyanın yıkılışına üç kez tanık olmuştur. Kimi kaynaklarda 1700 yıl yaşayıp alevlere gömülüp yeniden doğduğu söylenir; kimi kaynaklarda ise tamamen ölümsüzdür. Yılanlara karşı amansız bir düşmandır.

Simurg'un yuvası, Bilgi Ağacı'nın dalları arasında, Kaf Dağı'nın tepesindedir. Yuvası abanoz, sandal ve öd ağacından yapılmış, adeta bir köşktür. Yılanları sevmemesinin nedeni, yuvanın köklerini kemirmesi ağacı çürüterek devirmeye çalışmasıdır. Ancak sonrasında Simurg yılanı öldürerek hem ağacı hem de evrenin dengesini korur.

En derin felsefi anlatım ise Ferîdüddîn-i Attâr'ın Mantıku't-Tayr (Kuşların Dili) adlı eserindedir. Bütün kuşlar, Simurg'u bulmak için yedi vadiyi aşarlar: İstek, Aşk, Marifet, İstisna, Tevhid, Şaşkınlık ve Yok oluş. Yolculuk o kadar zorludur ki yüzlerce kuştan sadece otuzu hayatta kalır. Kaf Dağı'na vardıklarında aradıklarının kendi yansımaları olduğunu görürler. Simurg onlara der ki: "Ben sizin özünüzüm. Aranan şey, arayanın kendisidir." İşte ‘otuz kuş’ isminin felsefi anlamı budur.

Son olarak Türk mitolojisindeki yerinden bahsedelim. Türk mitolojisinde Konrul adıyla bilinir. Divan-ı Lügati't-Türk'te geçen bu isim, Türklerin bu kuşa verdiği asıl addır. Farsça Simurg ve Arapça Zümrüdü Anka isimleri de sonradan kullanılmıştır.

Konrul, kartal ve doğan karışımı, yırtıcı ve savaşçı bir ruha sahiptir. Yani Türk Anka'sı, Batı'daki pasif ateş kuşu değil, bozkırın göğünü kesen yırtıcıdır.

Türk mitolojisinde Konrul'un yuvası, Kaf Dağı'nın tepesinde ve Hayat Ağacı'nın en yüksek dalındadır. Bu ağaç, kökleriyle yeraltı dünyasına, dallarıyla gökyüzüne uzanır. Konrul, bu ağacın tepesinde oturarak üç katmanlı evreni birbirine bağlar.

Konrul'un en belirgin özelliği, ejderhalarla olan mücadelesidir. Altay ve Yakut şaman metinlerinde, yeraltı ejderhasını temsil eden yaratıklarla savaşır. Eğer Konrul galip gelirse, gökyüzü açar, yağmur yağar, bereket gelir.

Ayrıca hastalar iyileştirilirken Konrul'un ruhu çağırılır. Çünkü onun ışık getirici ve şifacı olduğuna inanılır.

Anka kuşu hiçbir mitolojide ölümün kendisini temsil etmemiştir. Ne olursa olsun hep yaşamış ve hikayesini yazmaya devam etmiştir. Bazı insanlar da anka kuşu gibidir benim gözümde. Öylesine bir ışık vardır ki içlerinde görenin gözünü kamaştırır, görmeyene hayalini kurdurur. Yandıkları zaman parladıklarını sanırsınız. Ebrar gibi.

~

Bitti sandın değil mi?

Sanki içindeki her şey sustu.

Ne bir ışık kaldı gözünde,

Ne bir neden kaldı yola devam etmek için.

Ama bak.

Hâlâ buradasın.

Nefes alıyorsun.

Bu, bir şeyler hâlâ mümkün demektir.

Kırıldıysan,

Topla kendini ama ağır ağır.

Kimseye yetişmek zorunda değilsin,

Sadece kendine dön, yeter.

Hayat bazen küllerle öğretir direnmeyi.

Sessizlikle anlatır büyümeyi.

Ve karanlık, sadece ışığın değerini anlatmak içindir.

Sabah kaçtı bilmiyorum dört beş suları olmalı. Kışın en soğuk günleri. Sokak lambası bile yanmıyor. Oradaydın. Salonun ortasında öylece dizlerinin üzerinde. Hayalet gibi sessizce koltuğun köşesine oturdum. Karanlıkta kaldım seninle birlikte. Karanlığın sesini dinledim. Zifiri karanlığın şarkısını.

Seni aradım sonra. Bulunmaz oldun.

“Ben karanlığı seviyorum diye sen de sevmek zorunda değilsin” dedin bana. Hayır baba. Sen seviyorsun diye severim. Sen karanlıktasın diye karanlıkta kalırım. Yanıbaşında. Her gece.

Bana karanlığın sesini dinlemeyi öğrettin.

`vazgeçilmezim.